Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.360.2020.1.NK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-10-26
Teza: Brak prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków ponoszonych w związku z realizacją projektu oraz od wydatków związanych z utrzymaniem infrastruktury w przyszłości.
Słowa kluczowe: gmina; obiekt-obiekt sportowy; odliczenia; odliczenia-brak prawa do odliczenia; projekt
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2020 r. (data wpływu 1 września 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 października 2020 r. (data wpływu 15 października 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków ponoszonych w związku z realizacją projektu pn. „(…)” oraz od wydatków związanych z utrzymaniem infrastruktury w przyszłości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 września 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków ponoszonych w związku z realizacją projektu pn. „(…)” oraz od wydatków związanych z utrzymaniem infrastruktury w przyszłości. Wniosek uzupełniono w dniu 15 października 2020 r. o wyjaśnienie przedmiotu wniosku oraz prawidłowo podpisany wniosek o wydanie interpretacji.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Gmina X (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) działa na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm., dalej – ustawa o samorządzie gminnym). Gmina na mocy art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o wprowadzenie zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa (Dz. U. z 1998 r. Nr 96, poz. 603 ze zm.), stanowi jednostkę samorządu terytorialnego.

Gmina posiada osobowość prawną oraz jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca, będący jednostką samorządu terytorialnego, uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone dla innych organów władzy publicznej zgodnie z art. 163 Konstytucji. W swoich działaniach organy samorządu korzystają ze środków prawnych właściwych władzy państwowej.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, w szczególności zadania własne obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, co wynika z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym.

W ramach wykonywania ww. zadania, Wnioskodawca będzie realizował projekt pn. „(\`(...)\`)”.

Celem planowanej operacji jest stworzenie miejsca do zabawy dla dzieci, a także miejsca rekreacji dla młodzieży, dorosłych i seniorów. Na usilne prośby mieszkańców wsi Y, a przede wszystkim uczniów Szkoły Podstawowej w ramach operacji zostaną zakupione i zamontowane urządzenia zabawowe dla dzieci takie jak: bocianie gniazdo, zestaw zabawowy ze zjeżdżalnią, karuzela i urządzenie linowe – stożek oraz zostanie wykonana nawierzchnia bezpieczna. Dla młodzieży, dorosłych i seniorów planuje się montaż urządzeń fitness: wioślarz z prasą nożną i wyciąg górny z urządzeniem do wyciskania siedząc. Planowana operacja obejmuje również ławkę stalową z oparciem i kosz na śmieci. Przy wejściu stanie tablica informacyjno-regulaminowa. Dla zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z infrastruktury cały teren zostanie ogrodzony. Dzięki realizacji projektu powstanie miejsce rekreacji i wypoczynku dla uczniów szkoły podstawowej i mieszkańców wsi.

Inwestycja realizowana będzie z udziałem środków z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020.

Wsparcie finansowe udzielone zostało ze środków w ramach poddziałania 19.2 „Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Projekt współfinasowany jest na podstawie umowy o przyznanie pomocy (…) z Województwem Z.

Wybudowana infrastruktura, będąca przedmiotem inwestycji, będzie miała za zadanie zapewnienie mieszkańcom wsi Y infrastruktury sportowo-rekreacyjnej. Projekt wskazany powyżej jest w trakcie realizacji, natomiast inwestycja będzie ogólnodostępna. Gmina nie będzie pobierała odpłatności za udostępnianie oraz korzystanie z wyników tej inwestycji – infrastruktury wytworzonej w ramach projektu. Zatem wybudowana infrastruktura objęta przedsięwzięciem nie będzie wykorzystywana do działalności gospodarczej opodatkowanej VAT.

Faktury dokumentujące wydatki zostaną wystawione na Gminę. Na moment składnia wniosku Gmina X planuje wydatki na: przygotowanie terenu, zakup urządzeń zabawowych, urządzeń fitness, nawierzchni bezpiecznej piaskowej, urządzeń małej architektury – kosze, ławki oraz promocję.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca będzie posiadać prawo do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które zostaną poniesione w związku z realizacją przedmiotowego projektu oraz od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które będą ponoszone w związku z utrzymaniem infrastruktury w ramach niniejszego projektu w przyszłości?

Zdaniem Wnioskodawcy, Gminie nie będzie przysługiwać prawo do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które będą poniesione w związku z realizacją przedmiotowego projektu oraz od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które będą ponoszone w związku z utrzymaniem infrastruktury w ramach niniejszego projektu w przyszłości.

Uzasadnienie:

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm.; dalej: ustawa), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

W myśl art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1 ze zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy organy te podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Powyższe prowadzi do wniosku, że organ zostanie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch następujących przypadkach, tj. po pierwsze w przypadku wykonywania czynności innych niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, po drugie w przypadku wykonywania czynności mieszczących się w ramach jego zadań, ale gdy czynności te dokonywane są przez organ na podstawie umów cywilnoprawnych.

W związku z tym, możliwe jest wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika na zasadzie podmiotowo-przedmiotowej.

Mając na uwadze powyższe regulacje, należy stwierdzić, że jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług mogą być zakwalifikowane na dwa sposoby:

*   jako podmioty niebędące podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz
*   jako podatnicy podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Przyjętym kryterium podziału jest charakter wykonywanych czynności, i tak czynności o charakterze publicznoprawnym determinują wyłączenie tych podmiotów z kategorii podatników, czynności o charakterze cywilnoprawnym zaś powodują to, że podmioty publiczne zakwalifikowane zostają jako podatnicy podatku od towarów i usług, a w konsekwencji również realizowane przez ww. podmioty odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług stają się przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Powyższe przepisy normują system prawny w ten sposób, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług, ale wyłącznie w takim zakresie, w jakim wszelkie wykonywane przez nie czynności są czynnościami o charakterze cywilnoprawnym, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych, gdyż jedynie w takim zakresie czynności podejmowane przez organy władzy publicznej noszą znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W ramach wykonywania zadania własnego wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym, Wnioskodawca przystąpi do realizacji projektu pn. „(\`(...)\`)”. Po wybudowaniu infrastruktury sportowo-rekreacyjnej w ramach ww. projektu, nie będzie ona przez Wnioskodawcę wykorzystywana do czynności opodatkowanych VAT.

W przedstawionym opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, chociaż co prawda, Gmina jest czynnym podatnikiem VAT, nie zostaną spełnione warunki wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy, które dadzą prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż Wnioskodawca ww. infrastruktury sportowo-rekreacyjnej nie będzie wykorzystywał do czynności opodatkowanych VAT.

Co więcej, budowa infrastruktury sportowo-rekreacyjnej w ramach projektu pn. „(\`(...)\`)” będzie stanowić realizację nałożonego na gminę zdania własnego z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, a zatem na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy Gmina nie będzie występowała jako podatnik VAT w związku z realizacją tego projektu.

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego złożonego wniosku, z uwagi na to, że Wnioskodawca nie będzie działał jako podatnik VAT oraz w konsekwencji wydatki poniesione w celu budowy infrastruktury sportowo-rekreacyjnej nie będą służyły do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

Tym samy nie zostaną spełnione przesłanki, wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego, dlatego też Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących przyszłe wydatki na inwestycję w ramach projektu pn. „(\`(...)\`)”. Analogicznie nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwoty podatku VAT naliczonego dokumentujących wydatki na utrzymanie wytworzonej infrastruktury.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. W świetle tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W myśl przepisu art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy zauważyć, że w świetle art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Na mocy art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (pkt 10 ww. przepisu).

Na podstawie art. 9 ust. 1 powołanej ustawy, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Gmina działa na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Gmina posiada osobowość prawną oraz jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca, będący jednostką samorządu terytorialnego, uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej oraz wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone dla innych organów władzy publicznej zgodnie z art. 163 Konstytucji. W swoich działaniach organy samorządu korzystają ze środków prawnych właściwych władzy państwowej.

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, w szczególności zadania własne obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, co wynika z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym.

W ramach wykonywania ww. zadania, Wnioskodawca będzie realizował projekt pn. „(\`(...)\`)”. Celem planowanej operacji jest stworzenie miejsca do zabawy dla dzieci, a także miejsca rekreacji dla młodzieży, dorosłych i seniorów. Na usilne prośby mieszkańców wsi Y, a przede wszystkim uczniów Szkoły Podstawowej w ramach operacji zostaną zakupione i zamontowane urządzenia zabawowe dla dzieci takie jak: bocianie gniazdo, zestaw zabawowy ze zjeżdżalnią, karuzela i urządzenie linowe – stożek oraz zostanie wykonana nawierzchnia bezpieczna. Dla młodzieży, dorosłych i seniorów planuje się montaż urządzeń fitness: wioślarz z prasą nożną i wyciąg górny z urządzeniem do wyciskania siedząc. Planowana operacja obejmuje również ławkę stalową z oparciem i kosz na śmieci. Przy wejściu stanie tablica informacyjno-regulaminowa. Dla zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających z infrastruktury cały teren zostanie ogrodzony. Dzięki realizacji projektu powstanie miejsce rekreacji i wypoczynku dla uczniów szkoły podstawowej i mieszkańców wsi.

Inwestycja realizowana będzie z udziałem środków z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020. Wsparcie finansowe udzielone zostało ze środków w ramach poddziałania 19.2 „Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Wybudowana infrastruktura, będąca przedmiotem inwestycji, będzie miała za zadanie zapewnienie mieszkańcom wsi Y infrastruktury sportowo-rekreacyjnej. Projekt wskazany powyżej jest w trakcie realizacji, natomiast inwestycja będzie ogólnodostępna. Gmina nie będzie pobierała odpłatności za udostępnianie oraz korzystanie z wyników tej inwestycji – infrastruktury wytworzonej w ramach projektu. Zatem wybudowana infrastruktura objęta przedsięwzięciem nie będzie wykorzystywana do działalności gospodarczej opodatkowanej VAT.

Faktury dokumentujące wydatki zostaną wystawione na Gminę. Na moment składnia wniosku Gmina X planuje wydatki na: przygotowanie terenu, zakup urządzeń zabawowych, urządzeń fitness, nawierzchni bezpiecznej piaskowej, urządzeń małej architektury – kosze, ławki oraz promocję.

Wątpliwości Wnioskodawcy w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy Wnioskodawca będzie posiadać prawo do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które zostaną poniesione w związku z realizacją przedmiotowego projektu oraz od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które będą ponoszone w związku z utrzymaniem infrastruktury w ramach niniejszego projektu w przyszłości.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny.

W omawianej sprawie związek taki nie wystąpi. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wybudowana infrastruktura, będąca przedmiotem inwestycji, będzie miała za zadanie zapewnienie mieszkańcom wsi Y infrastruktury sportowo-rekreacyjnej. Projekt wskazany powyżej jest w trakcie realizacji, natomiast inwestycja będzie ogólnodostępna. Gmina nie będzie pobierała odpłatności za udostępnianie oraz korzystanie z wyników tej inwestycji – infrastruktury wytworzonej w ramach projektu. Zatem wybudowana infrastruktura objęta przedsięwzięciem nie będzie wykorzystywana do działalności gospodarczej opodatkowanej VAT.

Wobec powyższego, w analizowanej sprawie podstawowy warunek uprawniający do odliczenia podatku naliczonego nie będzie spełniony. Tym samym Wnioskodawca nie będzie miał – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy – prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących wydatki związane z realizacją przedmiotowego projektu oraz wydatki, które będą ponoszone w związku z utrzymaniem infrastruktury w ramach niniejszego projektu w przyszłości.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie będzie posiadać prawa do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które zostaną poniesione w związku z realizacją projektu pn. „(\`(...)\`)” oraz od wydatków udokumentowanych fakturami VAT, które będą ponoszone w związku z utrzymaniem infrastruktury wytworzonej w ramach tego projektu w przyszłości.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Należy ponadto zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy:

*   zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,
*   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.