Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.348.2025.5.BD; 0113-KDIPT2-
3.4011.752.2025.5.JŚ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-26
Teza: Przekazywanie pracownikom voucherów (prezentów); jako
darowizna.
Słowa kluczowe: darowizna
podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od
osób fizycznych
podatek-podatek od spadków i darowizn
pracodawca
pracownik
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot
opodatkowania-Zakres opodatkowania-Nabycie tytułem
darowizny, polecenia darczyńcy
Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 2 Obowiązek
podatkowy-Moment powstania obowiązku podatkowego-
Powstanie obowiązku podatkowego-Darowizna
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Wyłączenia spod ustawy PIT.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 2-ust. 1-pkt 3
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
1-art. 1-ust. 1-pkt 2
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
2-art. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn oraz podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    dotyczącej podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowego od osób
    fizycznych w zakresie skutków podatkowych przekazywania pracownikom voucherów
    (prezentów). Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24
    października 2025 r. oraz 18 listopada 2025 r. (wpływ opłaty).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: Spółka, Wnioskodawca) jest
    polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób
    prawnych (CIT) i płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT). Główną
    działalnością Spółki jest działalność w branży informatycznej, pozostałą działalnością
    Spółki jest najem nieruchomości własnych.
    W celu wykonywania działalności Spółka zatrudnia pracowników i jest pracodawcą w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. W związku z
    wypłatą wynagrodzeń za pracę na rzecz zatrudnionych pracowników Wnioskodawca pełni
    funkcję płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Wnioskodawca przekazuje i planuje przekazywać swoim pracownikom vouchery (karty
    podarunkowe) (zwane dalej: prezentami) z okazji jubileuszu pracy w ramach
    podziękowania za lata pracy w Spółce. Prezenty przekazane pracownikom mają i będą
    miały charakter bezzwrotny. Prezenty z okazji jubileuszu pracy nie stanowią formy
    wynagrodzenia, nie są uzależnione od osiągniętych wyników w pracy, ocen rocznych,
    wskaźników absencji ani nie stanowią dodatkowej formy wynagrodzenia na podstawie
    umowy o pracę ani wewnętrznego regulaminu wynagradzania oraz nie wiążą się z
    jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym.
    Przekazanie prezentów jest każdorazowo wynikiem decyzji Spółki i nie jest gwarantowane.
    Pracownik nie może dochodzić wydania prezentu na podstawie żadnego stosunku
    prawnego ani roszczenia. Przekazanie prezentów następuje ze środków obrotowych
    Wnioskodawcy. Wręczenie prezentu nie jest uzależnione od efektywności pracy ale od
    stażu pracy. Prezenty nie stanowią i nie będą stanowiły dla pracowników dodatkowej
    formy gratyfikacji za wykonaną pracę.
    Z perspektywy Wnioskodawcy prezenty stanowią formę gratulacji i podziękowania za lata
    pracy w Spółce i mają na celu budowanie i podtrzymywanie dobrych relacji z
    pracownikami. Wnioskodawca nie weryfikuje faktycznego wykorzystania voucherów i nie
    planuje tego robić. Pracownik może wydatkować środki dostępne na karcie na usługi
    wskazane przez wystawcę karty bez obowiązku dokumentowania wydatków. Wartość
    voucherów zależna jest od stażu pracy. Voucher posiada termin ważności.

    Uwzględniając powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w związku z
    obdarowywaniem pracowników prezentami powstanie przychód ze stosunku pracy i czy w
    związku z tym, na Spółce spoczywają obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób
    fizycznych.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym prawidłowe jest
    stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym prezenty nie stanowią/nie będą stanowiły
    dla pracowników przychodu ze stosunku pracy i w związku z tym na Spółce nie ciążą/nie
    będą ciążyły obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, w ramach opisanego w stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w
    związku z przekazaniem pracownikom prezentów z okazji jubileuszu pracy, nie powstaje
    /nie powstanie u nich przychód ze stosunku pracy, a tym samym na Spółce nie ciążą/nie
    będą ciążyły obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przekazywane prezenty w Państwa ocenie, stanowią darowiznę na podstawie ustawy z
    dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która została wyrażona w art. 9 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z tym przepisem, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku.
    Powyższa regulacja wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych
    zawartych w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku lub w
    stosunku do których nie stosuje się ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a
    są one opodatkowane na podstawie innych ustaw.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłami przychodów są: stosunek
    służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej
    spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca
    nakładcza, emerytura lub renta.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 cyt. ustawy, przychodami, z pewnymi zastrzeżeniami, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Powołując się na przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
    spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
    wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
    finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
    wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty
    za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość
    została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak
    również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

    Zgodnie z art. 12 ust 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze
    przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według
    przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia
    są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.
    Na mocy art. 12 ust 3 tej ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Na podstawie art. 32 ust. 1 cyt. ustawy, zakłady pracy będące osobami fizycznymi,
    osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości
    prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek
    dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków
    pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu
    udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Niezależnie od powyższego w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w art.
    2 wskazano sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w definicji
    przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, przepisów tej ustawy nie stosuje się do
    przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków i darowizn.
    W Państwa ocenie, przepis ten należy zastosować w odniesieniu do nieodpłatnie
    uzyskanego prezentu przez pracownika, który nie jest zależny od efektów pracy, nie
    wynika z zapisów umowy o pracę ani regulaminów/zapisów ustalających wynagrodzenia
    pracowników.
    Przepis art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma na celu
    zapobieganie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach – podatku dochodowym od osób
    fizycznych i podatku od spadków i darowizn, co skutkowałoby podwójnym
    opodatkowaniem tego samego przysporzenia majątkowego.
    Uważają Państwo, że w wyjątkowych sytuacjach nieodpłatne przekazanie rzeczy przez
    pracodawcę na rzecz pracownika nie powinno być traktowane jako przychód ze stosunku
    pracy, ale w związku ze spełnieniem definicji z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego jako
    darowizna, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od spadków i
    darowizn, o czym stanowi art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, przez umowę
    darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz
    obdarowanego kosztem swego majątku.
    Z powyższego przepisu wprost wynika, że podstawową cechą umowy darowizny jest
    zobowiązanie się darczyńcy do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem
    swojego majątku. Bezpłatność świadczenia oznacza, że nie może mu towarzyszyć
    świadczenie wzajemne drugiej strony. Darczyńca nie może uzyskać jakiegokolwiek
    ekwiwalentu ani w chwili dokonania darowizny, ani też w przyszłości.
    Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatkowi od
    spadków i darowizn, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących
    się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.

    Darowizna ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do
    jakiegokolwiek świadczenia w zamian za darowiznę. Darowizna jest także świadczeniem
    dobrowolnym, przy czym nie wynika ani z żadnego stosunku zobowiązaniowego, ani też z
    ustawy.
    W świetle art. 5 ww. ustawy, obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i
    praw majątkowych – w tej sytuacji ciąży na obdarowanym pracowniku.
    Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez pracowników od
    pracodawców została rozstrzygnięta przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca
    2014 r., sygn. akt: K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że: „W ocenie
    Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują
    darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za
    pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać, lecz także postać różnego rodzaju
    świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w praktyce są postrzegane jako
    jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce obdarować
    konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu zegarek,
    wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983
    r. o podatku o spadków i darowizn. A zatem to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium
    odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których wartość należy podnieść podlegający
    dochód podatnika, od tych które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być
    obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    jego majątku”.
    W powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazano istotne warunki do
    zakwalifikowania omawianej przez Państwa czynności jako darowizny, tj. świadczenia
    kosztem majątku darczyńcy na rzecz obdarowanego oraz brak ekwiwalentu ze strony
    obdarowanego. Wyrok formułuje zasadę, zgodnie z którą, świadczenia otrzymywane przez
    pracowników od pracodawców należy uznać za przychód, jednak z wyjątkiem świadczeń,
    które mają uhonorować i docenić pracownika z okazji niemającej związku z wykonywaną
    pracą – w tym przypadku przedmiotowa korzyść stanowi darowiznę podlegającą
    przepisom ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    W Państwa ocenie, prezenty wskazane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie
    mogą stanowić nieodpłatnego świadczenia ze stosunku pracy ponieważ mają charakter
    jednostronny. Prezenty nie stanowią dodatkowego wynagrodzenia ani premii dla
    pracownika za wykonywane obowiązki, ani za realizację szczególnych i ważnych
    przedsięwzięć. Prezenty przekazywane pracownikom stanowią dla nich formę
    podziękowania za lata pracy w Spółce oraz mają na celu uhonorowanie pracowników oraz
    budowanie i podtrzymywanie dobrych relacji z pracownikami. Wręczenie prezentu nie jest
    uzależnione od efektów pracy. Motywem przekazania prezentu przez Państwa jest chęć
    złożenia gratulacji. Przekazywanie pracownikom prezentu ma być formą podziękowania, a
    nie elementem wynagrodzenia. Pracownik nie ma żadnego roszczenia o wydanie
    prezentu. Prezent jest i będzie wręczany z Państwa inicjatywy. Przekazywanie prezentów
    pracownikom spełnia kluczową dla darowizny cechę braku ekwiwalentności (świadczeń
    wzajemnych).
    Podsumowując, Państwa zdaniem, prezent wskazany w opisie stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego należy zakwalifikować jako darowiznę niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ponieważ:
    - jest to dobrowolne świadczenie pracodawcy na rzecz pracowników, nie wynikające z
      umowy o pracę, regulaminu wynagradzania,
    - pracownik nie może domagać się od pracodawcy takiego świadczenia, zależy ono
      wyłącznie od decyzji Spółki,
    - ma formę prezentów okolicznościowych,

    - brak jest ekwiwalentu ze strony obdarowanego pracownika w postaci świadczenia
      wzajemnego z jego strony.
    Prezenty uzyskiwane przez pracowników z okazji jubileuszu mające na celu uhonorowanie
    pracownika i pogratulowanie mu, zdaniem Państwa podlegają przepisom ustawy o
    podatku od spadków i darowizn oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych są wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych. Zatem, na Spółce jako płatniku nie będzie ciążył obowiązek poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych.
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
    Stosownie do treści art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
    Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera pojęcia „darowizna”, dlatego w tym
    zakresie odwołać się należy do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Jak stanowi natomiast art. 890 § 1 i § 2 cyt. Kodeksu:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Przepisy powyższe nie uchybiają przepisom, które ze względu na przedmiot darowizny
    wymagają zachowania szczególnej formy dla oświadczeń obu stron.
    Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia
    majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na
    przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku
    obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie
    zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę.
    Przepisy Kodeksu cywilnego przewidują zatem szczególną formę dla umowy darowizny;
    umowa taka – pod rygorem nieważności powinna zostać sporządzona w formie aktu
    notarialnego. Niezachowanie tej formy nie powoduje nieważności umowy tylko wówczas,
    gdy darowizna została spełniona.
    Zatem daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy tegoż
    zobowiązania, tzn. gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny
    oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu, a ponadto czynność ta musi polegać na
    nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku) na rzecz obdarowanego,
    pod warunkiem, że czynność ta nie została wymieniona w treści art. 889 ustawy.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przeszłego wynika, że
    przekazują Państwo i planują przekazywać swoim pracownikom vouchery (karty

    podarunkowe, zwane: prezentami) z okazji jubileuszu pracy w ramach podziękowania za
    lata pracy w Spółce. Prezenty przekazane pracownikom mają i będą miały charakter
    bezzwrotny. Prezenty z okazji jubileuszu pracy nie stanowią formy wynagrodzenia, nie są
    uzależnione od osiągniętych wyników w pracy, ocen rocznych, wskaźników absencji ani
    nie stanowią dodatkowej formy wynagrodzenia na podstawie umowy o pracę ani
    wewnętrznego regulaminu wynagradzania oraz nie wiążą się z jakimkolwiek świadczeniem
    wzajemnym. Przekazanie prezentów jest każdorazowo wynikiem decyzji Spółki i nie jest
    gwarantowane. Pracownik nie może dochodzić wydania prezentu na podstawie żadnego
    stosunku prawnego ani roszczenia. Przekazanie prezentów następuje ze środków
    obrotowych Spółki. Wręczenie prezentu nie jest uzależnione od efektywności pracy ale od
    stażu pracy. Prezenty nie stanowią i nie będą stanowiły dla pracowników dodatkowej
    formy gratyfikacji za wykonaną pracę. Stanowią one formę gratulacji i podziękowania za
    lata pracy w Spółce i mają na celu budowanie i podtrzymywanie dobrych relacji z
    pracownikami.
    Z opisu wniosku wynika zatem, że ww. vouchery (karty podarunkowe), zwane też
    prezentami, przekazywane są/będą pracownikom tytułem darowizny.
    Podatkiem od spadków i darowizn objęte są umowy darowizny w rozumieniu art. 888
    Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się
    do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Istotną
    cechą darowizny jest nieodpłatny charakter świadczeń oraz nieekwiwalentność nabycia.
    Darowizna jest świadczeniem na rzecz obdarowanego pod tytułem darmym i
    dobrowolnym, przy czym nie wynika ani z żadnego stosunku zobowiązaniowego, ani też z
    ustawy.
    Mając na uwadze powyższe informacje, należy stwierdzić, że przekazywane pracownikom
    ww. prezenty, co do zasady będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od spadków i
    darowizn.
    Przechodząc na grunt uregulowań ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) należy wyjaśnić, że podstawową
    zasadą obowiązującą w jej przepisach jej zasada powszechności opodatkowania wyrażona
    w art. 9 ust. ustawy. Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z kolei w myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 9 tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są m.
    in.:
    1. stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    9. inne źródła.
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar
    finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie
    nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady o zaliczeniu danego przysporzenia
    majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego

    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej
    osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego
    przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co
    stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw
    danej czynności.
    W świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Treść ww. przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Zatem do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także
    wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    W myśl zaś art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

    W art. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziane zostały sytuacje,
    w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie
    spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o
      podatku od spadków i darowizn.
    Wśród wyłączeń wskazanych w tym przepisie w ust. 1 pkt 3 wskazane zostały przychody
    podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn.
    Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do
    zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest
    zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby
    podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego. Przy czym zaznaczyć
    należy, że wyłączeniu temu podlega jedynie nabycie na podstawie jednego z tytułów
    wskazanych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, które faktycznie miało
    miejsce.
    W Państwa sprawie, ww. vouchery (karty podarunkowe), zwane też prezentami
    przekazywane są/będą pracownikom tytułem darowizny i są/będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Zatem, z uwagi na wyłączenie z
    opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie będą stanowiły one dla Państwa pracowników przychodu w rozumieniu art.
    12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z uwagi na powyższe nie ciążą/nie będą ciążyły na Państwu obowiązki płatnika związane z
    obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Państwa stanowisko uznać należy za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy także zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.