Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.495.2025.1.BR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Odpłatne zbycie działek na rzecz spółki w trybie określonym w
art. 231 Kodeksu cywilnego.
Słowa kluczowe: budynek
działki
nieruchomości-zbycie nieruchomości
spółki
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Odpłatne
zbycie nieruchomości i innych praw majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 22 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej i podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 „updof”).
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i
    Informacji o Działalności Gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej owoców i warzyw
    (PKD 46.31.Z) i uzyskuje z tego tytułu przychody, których wysokość ustala na podstawie
    zapisów w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów, o której mowa w art. 24a ust. 1
    updof.
    Wnioskodawca prowadzi także gospodarstwo rolne.
    W 1993 r. Wnioskodawca nabył w drodze darowizny od rodziców nieruchomości
    stanowiące działki gruntu o numerach ewidencyjnych 1/7 oraz 2/6 o łącznej powierzchni
    2,1275 ha położone w (...).
    Wnioskodawca nabywając w drodze darowizny powyższą nieruchomość zobowiązał się do
    prowadzenia na niej gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej 5 lat.
    Ponadto w 2007 r. Wnioskodawca wspólnie z małżonką nabył na podstawie umowy
    sprzedaży prawo własności nieruchomości stanowiących działki gruntu o numerach
    ewidencyjnych 3/5 o powierzchni 0,1223 ha oraz 4/3 o powierzchni 0,0598 ha, położone w
    (...).
    Wnioskodawca wraz z małżonką dokonali nabycia przedmiotowych nieruchomości celem
    powiększenia prowadzonego gospodarstwa rolnego opisanego powyżej.
    Podstawową okolicznością przesądzającą o nabyciu tych działek było ich bezpośrednie
    sąsiedztwo z gospodarstwem rolnym Wnioskodawcy.
    W związku małżeńskim Wnioskodawcy przez cały okres jego trwania obowiązuje ustrój
    ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej i nabyte w 2007 r. nieruchomości objęte są
    ową wspólnością.
    W konsekwencji opisanych powyżej czynności prawnych powstały dwie nieruchomości
    stanowiące gospodarstwo rolne:
    - jedna obejmująca działki gruntu o numerach ewidencyjnych 1/7 i 2/6, objęte księgą
    wieczystą o numerze (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg
    Wieczystych (wyłączna własność Wnioskodawcy),
    - druga obejmująca działki gruntu o numerach ewidencyjnych 3/5 i 4/3, objęte księgą
    wieczystą o numerze (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg
    Wieczystych (współwłasność małżeńska łączna Wnioskodawcy i jego małżonki).
    Nieruchomość oznaczona jako działka gruntu 2/6 była następnie wykorzystywana przez
    Wnioskodawcę dla celów prowadzenia działalności gospodarczej (jest ona zlokalizowana
    po drugiej stronie ulicy w stosunku do pozostałych nieruchomości), natomiast
    nieruchomości oznaczone jako działki 1/7, 3/5, 4/3 służyły wyłącznie prowadzeniu
    gospodarstwa rolnego, przy czym od ponad dwóch lat Wnioskodawca faktycznie wykonuje
    w ramach tego gospodarstwa jedynie bardzo ograniczone czynności.
    W 2009 r. Rada Miejska w (...) uchwałą nr (...) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego miasta (...) („MPZP”) (...).

    Zgodnie z MPZP nieruchomości stanowiące własność Wnioskodawcy oraz wspólną
    własność jego i małżonki uzyskały przeznaczenie dla zabudowy mieszkaniowej
    jednorodzinnej.
    W 2023 r. spółka, w której Wnioskodawca posiada udziały oraz, w której wchodzi w skład
    zarządu („Spółka”), uzyskała pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego
    dwulokalowego („Budynek”) na działce 1/7.
    Realizując uzyskane pozwolenie na budowę, Spółka dokonała wzniesienia Budynku.
    Zasadnicze prace przy wznoszeniu Budynku zakończone zostały przez Spółkę w 2025 r.
    Wnioskodawca ani jego małżonka nie zawierali ze Spółką jakichkolwiek umów dotyczących
    udostępnienia Działek (najem, dzierżawa, użyczenie itp.) i nie uzyskiwali z tytułu
    udostępnienia Spółce gruntu jakichkolwiek korzyści majątkowych.
    Udostępnienie to miało charakter incydentalny i nie było jakimkolwiek elementem
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    W 2024 r. Wnioskodawca oraz jego małżonka dokonali podziału geodezyjnego
    nieruchomości, odpowiadającego warunkom określonym w MPZP. W wyniku dokonanych
    podziałów powstały m.in. działki gruntu o numerach ewidencyjnych 5/10 (wydzielona w
    księdze wieczystej (...)) o powierzchni 0,0271 ha oraz 6/25 (wydzielona w księdze
    wieczystej (...)) o powierzchni 0,0473 ha („Działki”).
    Budynek wzniesiony przez Spółkę znalazł się w całości na wydzielonych Działkach.
    Ponadto Wnioskodawca i jego małżonka dokonali wydzielenia szeregu kolejnych działek
    gruntu, zapisanych aktualnie odpowiednio w księgach wieczystych (...) oraz (...).
    Wszystkie nakłady związane z przystosowaniem Działek do zabudowy oraz wzniesieniem
    Budynku poniosła Spółka. Od chwili rozpoczęcia budowy, Działki, na których wzniesiony
    został Budynek, znajdują się w wyłącznym posiadaniu Spółki.
    W związku z wydatkami poniesionymi na przystosowanie Działek do zabudowy oraz
    wzniesienie Budynku, Spółka będzie korzystać z prawa odliczenia podatku naliczonego
    wykazanego w fakturach dokumentujących te wydatki, a wartość tych wydatków została
    zaewidencjonowana w księgach rachunkowych Spółki. Budynek wzniesiony przez Spółkę
    nie stanowi odrębnego od Działek przedmiotu własności.
    Działki i Budynek nie były i nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej ani gospodarstwie rolnym i nie są ujęte w
    ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy.
    Po wzniesieniu Budynku, z uwagi na to, że wartość Budynku znacznie przewyższa wartość
    zajętych na ten cel Działek, zgromadzenie wspólników Spółki podjęło uchwałę o
    skierowaniu przez Spółkę jako inwestora wobec Wnioskodawcy i jego małżonki roszczenia
    określonego w art. 231 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. z dnia 25
    lipca 2025 r. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm. „KC”).
    Mimo że Wnioskodawca głosował przeciwko tej uchwale, została ona przyjęta
    bezwzględną większością głosów przez zgromadzenie wspólników. Zgromadzenie
    wspólników powołało także pełnomocnika określonego w art. 210 § 1 ustawy z dnia 15
    września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. z dnia 7 grudnia 2023 r. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 18 „KSH”), który działając w imieniu i na rzecz Spółki zgłosił Wnioskodawcy oraz jego
    małżonce roszczenie o przeniesienie własności Działek.
    W związku ze spełnieniem się przesłanek określonych w art. 231 § 1 KC, Wnioskodawca
    razem z małżonką uznali roszczenie Spółki. Celem ustalenia wynagrodzenia za
    przeniesienie własności Działek, Spółka powołała rzeczoznawcę, który ustalił wartość
    gruntu. Następnie Wnioskodawca oraz jego małżonka w sierpniu 2025 r. na podstawie
    aktu notarialnego dokonali przeniesienia własności Działek na Spółkę (działki 6/25

    stanowiącej wyłączną własność Wnioskodawcy oraz działki 5/10 stanowiącej
    współwłasność małżeńską łączną).
    Wynagrodzenie za Działki zostało w akcie notarialnym określone na poziomie
    odpowiadającym wartości rynkowej wynikającej z operatu sporządzonego przez
    rzeczoznawcę majątkowego.
    Dokonana transakcja miała dla Wnioskodawcy oraz jego małżonki charakter incydentalny.
    Wnioskodawca ani jego małżonka nie zajmują się na co dzień czynnościami tego rodzaju
    (obrót nieruchomościami), w szczególności nie nabywają gruntów celem dalszej ich
    odsprzedaży czy dla realizacji na nich jakichkolwiek inwestycji, nie podejmowali takich
    działań także w przeszłości.
    Przeprowadzona transakcja nie stanowi podstawowego źródła dochodów Wnioskodawcy,
    gdyż uzyskuje on taki dochód z innych źródeł. Wnioskodawca i jego małżonka nie
    podejmowali wcześniej jakichkolwiek czynności zmierzających do zbycia Działek np.
    poprzez poszukiwanie potencjalnych nabywców, przygotowanie czy uporządkowanie
    terenu Działek, montaż dodatkowych budowli, urządzeń lub instalacji. Nie powierzali także
    wykonania takich czynności w swoim imieniu innym podmiotom czy pełnomocnikom.
    Środki pochodzące z dokonanej transakcji służyć będą do zaspokojenia osobistych
    potrzeb Wnioskodawcy i jego najbliższej rodziny. Nie będą one służyły działalności
    inwestycyjnej, a w szczególności nabywaniu gruntów w celu ich odsprzedaży.

## Pytanie

Czy odpłatne zbycie przez Wnioskodawcę Działek na rzecz Spółki w trybie określonym w
    art. 231 § 1 KC podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a updof, jedno ze źródeł przychodów stanowi odpłatne
    zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i nastąpiło
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie.
    W myśl art. 10 ust. 2 updof, ust. 1 pkt 8 powołanego przepisu nie stosuje się do
    odpłatnego zbycia:
    - na podstawie umowy przewłaszczenia w celu zabezpieczenia wierzytelności, w tym
    pożyczki lub kredytu – do czasu ostatecznego przeniesienia własności przedmiotu
    umowy;
    - w formie wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki lub spółdzielni środków
    obrotowych, środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych;
    - składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet
    jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym
    dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały
    wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat;
    - składników, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 19, nawet jeżeli przed zbyciem zostały
    wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym składniki te zostały wycofane z działalności
    gospodarczej i dniem ich odpłatnego zbycia nie upłynęło 6 lat.
    Ponieważ updof nie zawiera definicji pojęcia nieruchomości, należy odwołać się do
    znaczenia, jakiego pojęciu temu nadaje KC. Zgodnie z art. 46 § 1 KC nieruchomościami są

    części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak
    również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy
    przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
    Działki będące własnością Wnioskodawcy spełniają bez wątpienia powyższe przesłanki
    uznania ich za nieruchomości. Tym samym dokonane przez Wnioskodawcę i jego
    małżonkę przeniesienie własności Działek stanowi ponad wszelką wątpliwość formę
    odpłatnego zbycia nieruchomości.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 updof, przez działalność gospodarczą albo pozarolniczą działalność
    gospodarczą rozumie się działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową,
    usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
    prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
    ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 updof.
    Kluczowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy ma zatem – w ocenie Wnioskodawcy – to,
    czy działania w postaci odpłatnego zbycia Działek w trybie art. 231 § 1 KC można
    zakwalifikować jako działalność gospodarczą.
    Na wstępie należy zauważyć, że nabycie przez Wnioskodawcę nieruchomości, w skład
    których wchodzą w chwili obecnej Działki, nie miało jakiegokolwiek związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.
    Podkreślają to zarówno okoliczności towarzyszące nabyciu (darowizna od osób
    najbliższych Wnioskodawcy, a potem powiększenie dla celów prowadzenia gospodarstwa
    rolnego), jak i sposób ich rzeczywistego wykorzystywania (faktyczne prowadzenie takiego
    gospodarstwa).
    Nieruchomości w skład, których wchodzą Działki nie zostały nigdy wprowadzone do ksiąg
    podatkowych Wnioskodawcy związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą (nie
    zostały ujęte w ewidencji środków trwałych).
    Wszelkie wydatki związane z ich nabyciem, wykorzystywaniem i utrzymywaniem nie były
    kwalifikowane przez Wnioskodawcę jako koszty uzyskania przychodu. Wnioskodawca ani
    jego małżonka nie zawierali ze Spółką jakichkolwiek umów dotyczących udostępnienia
    Działek (najem, dzierżawa, użyczenie itp.) i nie uzyskiwali z tego tytułu jakichkolwiek
    korzyści majątkowych, a udostępnienie to miało charakter incydentalny i nie było
    jakimkolwiek elementem działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    Wobec powyższego brak jakichkolwiek formalnych przesłanek do uznania, że zbycie
    Działek następuje w wykonaniu prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności
    gospodarczej. Odrębnie należy ocenić kwestię całokształtu działań Wnioskodawcy
    związanych ze zbyciem Działek oraz towarzyszących im okoliczności pod kątem oceny czy
    działania te faktycznie nie wpisują się w przytoczoną definicję działalności gospodarczej
    zawartą w przepisach updof.
    Z uwagi na brak wyraźnego zdefiniowania w przepisach updof granic pomiędzy
    czynnościami wchodzącymi w zakres działalności gospodarczej, a czynnościami mającymi
    na celu zarząd i gospodarowanie majątkiem prywatnym, warto odwołać się zarówno do
    orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i poglądów wyrażanych przez organy
    administracji skarbowej.
    Z szeregu wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („KIS”) na przestrzeni
    ostatnich lat indywidualnych interpretacji podatkowych wynika, że dla uznania określonej
    działalności za działalność gospodarczą konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech

    warunków: po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową, po drugie,
    działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz po trzecie, działalność ta musi
    być wykonywana w sposób ciągły.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednak brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona.
    Prowadzenie działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia
    dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest
    zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Przepisy updof wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób
    zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju
    działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji
    urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną,
    niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa
    oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego
    wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności
    gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w
    wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez
    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Natomiast przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie natomiast czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze
    sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach
    zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Na pojęcie „zorganizowanie”, w rozumieniu art. 5a pkt 6 updof, składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą działalność
    gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.
    Odnosząc powyższe ramy do kwestii odpłatnego zbycia nieruchomości, Naczelny Sąd
    Administracyjny („NSA”) wskazuje, że zawarte w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof zastrzeżenie:
    „jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej” ma taki
    skutek, że dla kwalifikacji przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości do tego
    źródła przychodów bądź przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10
    ust. 1 pkt 3) decydujące znaczenie ma ustalenie, czy stanowią one wynik aktywności
    podatnika, której można przypisać cechy pozarolniczej działalności gospodarczej z art. 5a
    pkt 6 updof (wyrok NSA z 9 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 1423/14).

    Dalej, jak wskazał NSA, o zaliczeniu określonych form aktywności podatnika do
    pozarolniczej działalności gospodarczej zadecyduje nie tyle dopełnienie przez niego
    wymogów formalnych, związanych z podjęciem i prowadzeniem działalności gospodarczej
    (na co wskazał wyżej także Wnioskodawca), ile okoliczności faktyczne świadczące o tym, że
    jego działania miały charakter zorganizowany i ciągły oraz, że były prowadzone w celu
    zarobkowym we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, a uzyskane w ten
    sposób przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art.
    10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4¬9 updof.
    Według NSA, parametry pozwalające odróżnić sprzedaż wykonywaną w ramach
    działalności gospodarczej od wyzbywania się majątku prywatnego nie powinny różnić się
    zarówno przy ocenie określonych czynności z punktu widzenia ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jak i ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zdaniem NSA, działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników
    majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 updof, gdy podejmowane przez niego czynności, związane z
    zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od
    normalnego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie
    lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania.
    W ocenie NSA, każda transakcja związana ze sprzedażą nieruchomości (prawa
    użytkowania wieczystego, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu) powinna być
    rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności z nią związanych,
    w tym czynności podjętych przez sprzedającego przed dokonaną sprzedażą, a którą
    cechują przymioty charakterystyczne dla prowadzonej działalności gospodarczej (np.
    deweloperskiej).
    Znaczenie dla oceny zdarzenia mogą mieć również indywidualne cechy przedmiotu
    transakcji bądź okoliczności życiowe, w jakich znajdował się podatnik dokonujący
    transakcji, a które miały wpływ na jego decyzje.
    Co istotne, podobne zdanie zostało wyrażone także w innych orzeczeniach NSA (wyrok z 9
    marca 2015 r. sygn. akt II FSK 1423/14, wyrok z 5 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 829/17).
    W zaprezentowaną linię orzeczniczą i wyrażone w niej poglądy wpisuje się także wyrok
    NSA z 4 lipca 2023 r. sygn. akt I FSK 427/23, w którym Sąd wskazał, że: „Nie mogą być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej same z siebie czynności związane ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie ma też decydującego charakteru sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość
    okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.
    Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego”.
    Uwzględniając wskazany kierunek interpretacyjny, przejść należy do oceny
    poszczególnych działań podejmowanych przez Wnioskodawcę w stosunku do Działek,
    które podlegały zbyciu.
    W tym kontekście szczególne znaczenie mają indywidualne uwarunkowania dotyczące
    okoliczności opisanych na wstępie wniosku, a związanych z:
    - nabyciem nieruchomości,
    - faktycznym wykorzystaniem nieruchomości,
    - podejmowaniem czynności o charakterze administracyjnym wobec nieruchomości,

    - zbyciem nieruchomości.
    Jak już wskazano na wstępie wniosku, pierwsza z nieruchomości (o największej
    powierzchni) została nabyta w 1993 r. w formie darowizny od rodziców Wnioskodawcy,
    celem prowadzenia gospodarstwa rolnego.
    Zarówno forma, jak i cel dokonanego nabycia są charakterystyczne dla czynności
    niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Również upływ czasu pomiędzy nabyciem (1993 r.) a zbyciem (2025 r.) wyklucza racjonalne
    przyjęcie, że nabycie nieruchomości nastąpiło w celach zarobkowych.
    Ten sam proces rozumowania odnosi się do nieruchomości nabytych w 2007 r. dla
    powiększenia gospodarstwa rolnego (2007 r.). Nieruchomości przez cały okres
    wykorzystywania ich przez Wnioskodawcę, służyły jedynie celom związanym z
    prowadzonym gospodarstwem rolnym i stanowiły składnik majątku organizacyjnie
    oddzielony od sfery wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
    Zarówno przychody, jak i wydatki związane z tymi nieruchomościami, nie były powiązane z
    działalnością gospodarczą.
    Kolejną istotną kwestię stanowi dokonanie przez Wnioskodawcę będących jego
    własnością (a w części również jego małżonki) podziału nieruchomości. Jak już wskazano,
    tereny stanowiące przedmiot własności Wnioskodawcy oraz jego małżonki, już w 2009 r.
    zostały w MPZP przeznaczone do wykorzystania pod zabudowę jednorodzinną.
    Aż do 2024 r. Wnioskodawca nie podejmował jakichkolwiek czynności związanych z takim
    przeznaczeniem gruntu.
    Dokonując podziału nieruchomości (i w konsekwencji wydzielenia Działek stanowiących
    przedmiot transakcji), Wnioskodawca kierował się zarówno zapisami MPZP, jak i
    przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z
    2024 poz. 1145 ze zm.) nakazującymi zapewnienie działkom gruntu dostępu do drogi
    publicznej.
    W tym miejscu warto odwołać się do cytowanego już wyroku NSA z 5 marca 2019 r. sygn.
    akt II FSK 829/17. Sąd w uzasadnieniu tego orzeczenia wprost wskazał, że: „Niewątpliwie
    skarżący, decydując się na podział nieruchomości na mniejsze działki oraz występując o
    uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek, chcieli doprowadzić do
    obiektywnego wzrostu wartości tych nieruchomości, działali w celu osiągnięcia i
    maksymalizacji zysku ze sprzedaży tych nieruchomości oraz poszerzenia kręgu
    potencjalnych nabywców. Nie przesądza to jednak, że działania te były podejmowane w
    ramach działalności gospodarczej mającej na celu obrót nieruchomościami. Motywy takie
    mogą bowiem kierować również osobami zarządzającymi prywatnym majątkiem.
    Konsekwencją podziału dużej nieruchomości na mniejsze działki jest bowiem poszerzenie
    kręgu potencjalnych kupujących i tym samym zwiększenie szans na sprzedaż działek.
    Stworzenie możliwości ewentualnego uzbrojenia terenu może natomiast stanowić istotną
    okoliczność sprzyjającą podjęciu przez nabywcę decyzji o zakupie. Nie można zaś
    argumentować, że podatnik zarządzający prywatnym majątkiem nie może podejmować
    działań zwiększających rynkową atrakcyjność rzeczy, które zamierza sprzedać”.
    Argumentacja ta zaaprobowana została także w indywidualnych interpretacjach
    podatkowych wydanych przez KIS (np. 0112-KDSL1-1.4011.314.2025.4.DS z 30 lipca 2025
    r., czy 0112-KDSL1-1.4011.308.2025.3.MW z 29 lipca 2025 r.).
    Pogląd powyższy w pełni odnieść można do działań podjętych przez Wnioskodawcę i jego
    małżonkę. Podział geodezyjny nabytych nieruchomości służyć miał w istocie stworzeniu w
    przyszłości możliwości racjonalnego zbycia nieruchomości (zbycie nieruchomości o
    powierzchni ponad 2 ha mogłoby być znacząco utrudnione), a nadto miał stworzyć

    Wnioskodawcy i jego małżonce możliwość stopniowego wyzbywania się majątku
    prywatnego, tak by zdobywać środki pieniężne w miarę pojawiających się potrzeb tak po
    jego stronie, jak i najbliższej rodziny. Podkreślenia wymaga przy tym, że Wnioskodawca
    nie podejmował poza dokonanym podziałem geodezyjnym nieruchomości jakichkolwiek
    dalszych działań, np. w postaci uzyskania pozwolenia na budowę, zapewnienia czy
    przygotowania do zapewnienia dostaw mediów, uporządkowania terenu Działek
    stanowiących przedmiot odpłatnego zbycia, czy przygotowania projektów ich
    wykorzystania. Nie dokonano utwardzenia czy nawet wytyczenia na nieruchomości ciągów
    komunikacyjnych. Podział geodezyjny nie był także działaniem zmierzającym do uzyskania
    przez Wnioskodawcę i jego małżonkę w przyszłości pozwoleń na budowę, czy
    prowadzenia prac przy uzbrojeniu Działek stanowiących przedmiot transakcji.
    Wnioskodawca nie podejmował także samodzielnie lub przez profesjonalnych
    pośredników poszukiwania potencjalnych nabywców, nie zamieszczał w jakiejkolwiek
    formie ogłoszeń o możliwości nabycia Działek.
    Istotne znaczenie dla oceny skutków podatkowych przeniesienia własności Działek gruntu
    mają okoliczności związane z reżimem prawnym, w jakim przeniesienia tego dokonano.
    Nie można bowiem, w ocenie Wnioskodawcy, stawiać znaku równości pomiędzy „zwykłą”
    umową sprzedaży uregulowaną w art. 535 KC i następnych, a realizacją roszczenia Spółki
    o przeniesienie własności Działek w trybie określonym w art. 231 § 1 KC. Jakkolwiek w
    świetle przepisów prawa podatkowego obie te czynności stanowią zbycie nieruchomości,
    to jednak służą one zupełnie innym celom gospodarczym (taki pogląd wyrażony został
    wprost w uchwale NSA z 9 września 1996 r. FPS 1/96).
    Typową umowę sprzedaży (w tym sprzedaży nieruchomości) charakteryzują takie
    elementy, jak ekspozycja przedmiotu sprzedaży na rynku przez określony czas (np.
    poprzez portale ogłoszeniowe), wybór oferty potencjalnego nabywcy i negocjacja ceny.
    Cały ten proces zakończony zostaje swobodną decyzją sprzedającego co do zawarcia
    umowy sprzedaży albo też odrzucenia oferty.
    W przypadku, gdy sprzedaż następuje w ramach działalności gospodarczej, wszystkie te
    elementy nabierać będą charakteru profesjonalnego, nakierowanego na maksymalizację
    zysku na transakcji.
    Tymczasem w rozpatrywanym przypadku, wobec Wnioskodawcy i jego małżonki zgodnie z
    art. 231 § 1 KC zgłoszone zostało przez Spółkę roszczenie o przeniesienie Działek.
    Bez znaczenia pozostaje w tym przypadku okoliczność, iż Wnioskodawca pozostaje
    wspólnikiem Spółki i członkiem jej zarządu. Uchwała zgromadzenia wspólników w tej
    sprawie została przyjęta bezwzględną większością głosów przy sprzeciwie Wnioskodawcy,
    a Spółkę – zgodnie z wymogiem art. 210 § 1 KSH – wobec Wnioskodawcy i jego małżonki
    reprezentował nie zarząd, ale pełnomocnik powołany przez zgromadzenie wspólników.
    W tej sytuacji Wnioskodawca i jego małżonka mogli uznać zgłoszone roszczenie Spółki
    albo odmówić jego uznania i narazić się na kosztowny spór sądowy. Uznając zgłoszone
    roszczenie Spółki jako zasadne, Wnioskodawca i jego małżonka zobowiązani byli do
    odpłatnego przeniesienia własności Działek, jednakże nastąpiło to na warunkach
    całkowicie odmiennych od tych, które charakteryzują umowę sprzedaży.
    Wnioskodawca i jego małżonka nie dysponowali tutaj bowiem ani swobodą co do
    momentu dokonania zbycia Działek, ani nie mieli nawet możliwości dokonania wyboru
    kontrahenta. Wynagrodzenie za przeniesienie własności Działek również nie podlegało
    negocjacjom, czy swobodnemu kształtowaniu przez strony transakcji, gdyż było ustalone
    w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Cena
    przyjęta do transakcji nie uwzględnia także osobistego przekonania Wnioskodawcy co do
    możliwej do uzyskania bardziej atrakcyjnej ceny.

    Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy stwierdzić, że odpłatne zbycie Działek,
    wydzielonych z nieruchomości Wnioskodawcy nabytej w drodze darowizny od rodziców
    dla celów prowadzenia gospodarstwa rolnego (marginalnie powiększonego o sąsiadujące
    działki gruntu) to rozporządzanie majątkiem prywatnym Wnioskodawcy i jego małżonki.
    Transakcja ta miała charakter incydentalny, a działanie Wnioskodawcy nie nosi cech
    powtarzalności. Dokonywane przez Wnioskodawcę względem Działek czynności nie miały
    charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieściły się w
    zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem.
    Wnioskodawca nie prowadził w sposób profesjonalny, zorganizowany i ciągły działań w
    celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Podejmowane czynności nie stanowiły
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Wnioskodawca nie zamierza reinwestować środków pieniężnych uzyskanych z odpłatnego
    zbycia Działek w dalszy obrót nieruchomościami. Wnioskodawca nie dokonywał
    uzbrojenia Działek, nie wykonywał lub przygotowywał się do wykonania instalacji i
    urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych nie dokonywał utwardzeń dróg. Wnioskodawca
    nie ponosił żadnych nakładów, żeby podwyższyć wartość rynkową tych Działek, a działania
    polegające na wystąpieniu o podział nieruchomości wchodzącej w skład prowadzonego
    gospodarstwa rolnego nie można uznać za działanie zarobkowe.
    Zakres, stopień zaangażowania i cel działania Wnioskodawcy wskazują, że są to działania
    należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Także okoliczności
    dotyczące nabycia nieruchomości i ich sprzedaży (przeniesienie własności w ramach art.
    231 § 1 KC) nie dają podstaw do przyjęcia, że spełnione są przesłanki wymienione w art. 5a
    pkt 6 updof warunkujące zaliczenie odpłatnego zbycia Działek do działalności
    gospodarczej.
    Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, wobec dokonania w trybie art. 231 § 1 KC odpłatnego
    zbycia Działek, na których znajduje się Budynek, przychód z tego tytułu winien zostać
    zaliczony do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a updof.
    Transakcja ta spełnia bowiem warunki określone w tym przepisie, tj.:
    - przedmiotem odpłatnego zbycia są nieruchomości w rozumieniu art. 46 § 1 KC;
    - odpłatne zbycie Działek nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.
    Odwołując się do wykładni przepisów updof przedstawionej powyżej, uznać należy, że
    wobec odpłatnego zbycia Działek w 2025 r. nie zostanie spełniona przesłanka określona w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 updof warunkująca opodatkowanie transakcji podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych, gdyż zbycie Działek zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie lub wybudowanie. Jedynie
    dla porządku należy zaznaczyć, że bez znaczenia dla kwestii obliczenia pięcioletniego
    terminu jest zarówno fakt dokonania podziału geodezyjnego nieruchomości (por. 0112-
    KDSL1-2.4011.333.2025.3.AP z 31 lipca 2025 r., 0114-KDIP3-2.4011.40.2025.2.BM z 25
    marca 2025 r.), jak i okoliczność wzniesienia na Działkach przez Spółkę Budynku (por.
    0113-KDIPT2-2.4011.1002.2024.3.ACZ z 10 lutego 2025 r.).
    W przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym i prawnym, pięcioletni termin
    określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof winien być liczony od końca roku kalendarzowego,
    w którym nastąpiło nabycie poszczególnych nieruchomości przez Wnioskodawcę i jego
    małżonkę, a więc odpowiednio od 31 grudnia 1993 r. oraz 31 grudnia 2007 r.
    Z uwagi na powołane okoliczności faktyczne i prawne, w ocenie Wnioskodawcy, opisane
    we wniosku dokonane odpłatne zbycie Działek w trybie art. 231 § 1 KC nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nastąpiło po upływie

    pięciu lat od ich nabycia, a czynność nie została dokonana w wykonaniu działalności
    gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
        kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Podkreślam, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, rodzi obowiązek podatkowy w postaci
    zapłaty podatku dochodowego.
    Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości
    oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania
    działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze
    sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle
    nie podlega opodatkowaniu.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
    · odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
    gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
    · zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło jej nabycie.
    Według art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Art. 5a pkt 6 cytowanej ustawy stanowi, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową :

      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9;
    Użyte w tym przepisie pojęcie „pozarolniczej działalności gospodarczej” opiera się na
    trzech przesłankach:
    - zarobkowym celu działalności,
    - wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
    - prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa
      w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały
      wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również:
      1) przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
        prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
        określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Jak stanowi art. 155 § 1 ustawy z 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):

      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei, zgodnie z treścią art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z powyższej definicji wynika, że na gruncie polskiego prawa możemy wyodrębnić trzy
    rodzaje nieruchomości w sensie prawnym:
      - grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej),
      - budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe),
      - części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
    Podkreślam, że istnieje zasadnicza różnica, gdy chodzi o regulację dotyczącą
    nieruchomości gruntowych z jednej strony i nieruchomości pozostałych z drugiej strony. O
    ile każdy grunt stanowiący przedmiot odrębnej własności jest nieruchomością już z mocy
    art. 46 Kodeksu cywilnego, o tyle budynek lub lokal tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak
    stanowi.
    W myśl art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Powyższy przepis prawny jest wyrazem zasady ujętej w art. 191 ustawy Kodeks cywilny,
    zgodnie z którym:
      Własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z
      nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową.
    Zatem zasadniczo budynki trwale z gruntem związane stanowią jego część składową i nie
    mogą być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Jak bowiem
    stanowi art. 47 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    Posiadacz, który włada cudzą rzeczą, niebędącą jego własnością, może dokonywać
    rozmaitych nakładów na tę rzecz i wówczas przysługują mu przewidziane ustawą
    roszczenia wobec właściciela przedmiotowej rzeczy o zwrot poniesionych nakładów.
    Swoistą postacią nakładu na nieruchomość jest wzniesienie budynku lub innego
    urządzenia na cudzym gruncie przez samoistnego posiadacza gruntu.
    W takiej sytuacji ustawodawca przyznał podmiotowi, który poniósł nakłady dotyczące
    wzniesionego budynku, roszczenie o przeniesienie własności gruntu w trybie art. 231
    ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z brzmieniem art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Samoistny posiadacz gruntu w dobrej wierze, który wzniósł na powierzchni lub pod
      powierzchnią gruntu budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej znacznie
      wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby właściciel przeniósł na niego
      własność zajętej działki za odpowiednim wynagrodzeniem.

    Natomiast według z art. 231 § 2 ww. Kodeksu:
      Właściciel gruntu, na którym wzniesiono budynek lub inne urządzenie o wartości
      przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby ten kto
      wzniósł budynek lub inne urządzenie, nabył od niego własność działki za
      odpowiednim wynagrodzeniem.
    Z uwagi na brzmienie art. 48 Kodeksu cywilnego podkreślam, że właścicielem budynku
    wybudowanego w warunkach określonych w art. 231 Kodeksu cywilnego (tj. na cudzym
    gruncie) jest właściciel gruntu. Zatem, budynki i budowle wzniesione przez samoistnych
    posiadaczy na gruncie stanowiącym własność innej osoby nie stanowią odrębnego od
    gruntu przedmiotu własności, lecz są częścią składową gruntu.
    Przechodząc do analizy przytoczonego art. 231 Kodeksu cywilnego stwierdzam, że w
    sytuacjach, gdy ktoś wzniósł budynek na czyimś gruncie, przyjmuje się konstrukcję, że z
    mocy samego prawa właściciel gruntu staje się właścicielem tego budynku, ten zaś, kto
    budynek wzniósł, jest właścicielem jedynie nakładów poczynionych na tę budowę. Często
    bowiem się zdarza, że osoby budują domy na gruncie swoich rodziców bądź sąsiadów.
    Jako że nie może istnieć (poza pewnymi wyjątkami
    – np. użytkowanie wieczyste) stan prawny, w którym właściciel gruntu i właściciel budynku
    to dwie różne osoby, to wyjściem z takiej sytuacji jest właśnie regulacja zawarta w art. 231
    Kodeksu cywilnego, która po spełnieniu przesłanek określonych w tym przepisie
    powoduje powstanie stosunku zobowiązaniowego pomiędzy właścicielem gruntu a
    posiadaczem, który dokonał zabudowy. Realizacja roszczeń może nastąpić w drodze
    zawarcia umowy o przeniesienie własności gruntu lub w drodze postępowania sądowego.
    Ustawodawca wymaga, by realizowane w trybie art. 231 Kodeksu cywilnego przeniesienie
    własności następowało za „odpowiednim wynagrodzeniem”. Wymagane świadczenie
    nabywcy ma rekompensować właścicielowi utratę jego prawa, legitymizując pod
    względem ekonomicznym legalizację budowy na cudzym gruncie. Odpowiednie
    wynagrodzenie za przeniesienie własności działki gruntu zajętej pod budowę stanowi
    ekwiwalent jej wartości rynkowej (wyrok Sądu Najwyższego z 15 czerwca 1984 r. sygn. akt I
    CR 155/84). Ustalenie wynagrodzenia następuje według cen obowiązujących w dacie
    orzekania (w dacie realizacji roszczenia o przeniesienie własności). Niemniej należy
    zauważyć, że wynagrodzenie to może odbiegać od ceny, jaką posiadacz zapłaciłby w
    związku z zakupem w normalnym obrocie rynkowym z uwagi na specyfikę tego stosunku
    zobowiązaniowego.
    Czynność realizowaną w oparciu o art. 231 Kodeksu cywilnego, należy zatem potraktować
    jako odpłatne zbycie w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    szczególności jako quasi umowę sprzedaży, gdyż specyfiką sprzedaży w trybie art. 231
    Kodeksu cywilnego jest to, że przedmiotem transakcji jest własność działki pod
    budynkiem, a nie zbycie działki wraz z budynkiem. Tym samym ma ona wpływ na wartość
    przedmiotu umowy, co w konsekwencji przekłada się na wysokość m.in. zobowiązań
    podatkowych. Zasadność odpłatności powyższej czynności potwierdza m.in. treść pisma
    Rzecznika Praw Obywatelskich z 19 marca 1996 r. znak:
    PRO-202034-95/VI/J, w kwestii umów zawieranych na podstawie art. 231 Kodeksu
    cywilnego. W piśmie tym zaprezentowano pogląd, że umowy zawierane w trybie art. 231
    Kodeksu cywilnego są umowami sprzedaży.
    Treść art. 231 Kodeksu cywilnego, w świetle którego własność budynku lub urządzenia
    wybudowanego na warunkach w nim określonych może być przeniesiona jedynie za
    odpowiednim wynagrodzeniem (ceną) wskazuje, że jest to, praktycznie rzecz biorąc,
    umowa sprzedaży, na mocy której właściciel (sprzedawca) przenosi na samoistnego
    posiadacza (kupującego) własność działki, a samoistny posiadacz, jako kupujący,
    obowiązany jest zapłacić właścicielowi (sprzedawcy) cenę zakupu.

    W złożonym wniosku przedstawił Pan informacje, z których wynika, że prowadzi Pan
    działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej owoców i warzyw i uzyskuje Pan z tego
    tytułu przychody. Prowadzi Pan także gospodarstwo rolne. W 1993 r. nabył Pan w drodze
    darowizny od rodziców nieruchomości stanowiące działki gruntu o numerach
    ewidencyjnych 1/7 oraz 2/6. Nabywając w drodze darowizny powyższą nieruchomość
    zobowiązał się Pan do prowadzenia na niej gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej
    5 lat. Ponadto w 2007 r. wspólnie z małżonką nabył Pan na podstawie umowy sprzedaży
    prawo własności nieruchomości stanowiących działki gruntu o numerach ewidencyjnych 3
    /5 oraz 4/3. Nabyli Państwo przedmiotowe nieruchomości celem powiększenia
    prowadzonego gospodarstwa rolnego. W Pana związku małżeńskim przez cały okres jego
    trwania obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej i nabyte w 2007
    r. nieruchomości objęte są ową wspólnością. W konsekwencji opisanych powyżej
    czynności prawnych powstały dwie nieruchomości stanowiące gospodarstwo rolne: jedna
    obejmująca działki gruntu o numerach ewidencyjnych 1/7 i 2/6; druga obejmująca działki
    gruntu o numerach ewidencyjnych 3/5 i 4/3. Nieruchomość oznaczona jako działka gruntu
    2/6 była następnie wykorzystywana przez Pana dla celów prowadzenia działalności
    gospodarczej, natomiast nieruchomości oznaczone jako działki 1/7, 3/5, 4/3 służyły
    wyłącznie prowadzeniu gospodarstwa rolnego, przy czym od ponad dwóch lat faktycznie
    wykonuje Pan w ramach tego gospodarstwa jedynie bardzo ograniczone czynności. W
    2009 r. Rada Miejska w (...) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
    miasta (...). Zgodnie z MPZP nieruchomości stanowiące Pana własność oraz wspólną
    własność Pana i Pana małżonki uzyskały przeznaczenie dla zabudowy mieszkaniowej
    jednorodzinnej. W 2023 r. spółka, w której posiada Pan udziały oraz w której wchodzi Pan
    w skład zarządu, uzyskała pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego
    dwulokalowego na działce 1/7. Realizując uzyskane pozwolenie na budowę, Spółka
    dokonała wzniesienia Budynku. Zasadnicze prace przy wznoszeniu Budynku zakończone
    zostały przez Spółkę w 2025 r. Ani Pan, ani Pana małżonka nie zawierali Państwo ze Spółką
    jakichkolwiek umów dotyczących udostępnienia Działek (najem, dzierżawa, użyczenie itp.)
    i nie uzyskiwali z tytułu udostępnienia Spółce gruntu jakichkolwiek korzyści majątkowych.
    Udostępnienie to miało charakter incydentalny i nie było jakimkolwiek elementem Pana
    działalności gospodarczej. W 2024 r. Pan oraz Pana małżonka dokonaliście podziału
    geodezyjnego nieruchomości, odpowiadającego warunkom określonym w MPZP. W
    wyniku dokonanych podziałów powstały m.in. działki gruntu o numerach ewidencyjnych 5
    /10 oraz 6/25. Budynek wzniesiony przez Spółkę znalazł się w całości na wydzielonych
    Działkach. Ponadto Pan i Pana małżonka dokonaliście wydzielenia szeregu kolejnych
    działek gruntu. Wszystkie nakłady związane z przystosowaniem Działek do zabudowy oraz
    wzniesieniem Budynku poniosła Spółka. Od chwili rozpoczęcia budowy, Działki, na których
    wzniesiony został Budynek, znajdują się w wyłącznym posiadaniu Spółki. Budynek
    wzniesiony przez Spółkę nie stanowi odrębnego od Działek przedmiotu własności. Działki i
    Budynek nie były i nie są wykorzystywane przez Pana w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej ani gospodarstwie rolnym i nie są ujęte w Pana ewidencji środków trwałych.
    Po wzniesieniu Budynku, z uwagi na to, że wartość Budynku znacznie przewyższa wartość
    zajętych na ten cel Działek, zgromadzenie wspólników Spółki podjęło uchwałę o
    skierowaniu przez Spółkę jako inwestora wobec Pana i Pana małżonki roszczenia
    określonego w art. 231 § 1 ustawy Kodeks cywilny. W związku ze spełnieniem się
    przesłanek określonych w art. 231 § 1 KC, Pan razem z małżonką uznaliście roszczenie
    Spółki. Celem ustalenia wynagrodzenia za przeniesienie własności Działek, Spółka
    powołała rzeczoznawcę, który ustalił wartość gruntu. Następnie Pan oraz Pana małżonka
    w sierpniu 2025 r. na podstawie aktu notarialnego dokonaliście przeniesienia własności
    Działek na Spółkę (działki 6/25 stanowiącej wyłączną Pana własność oraz działki 5/10
    stanowiącej współwłasność małżeńską łączną). Wynagrodzenie za Działki zostało w akcie
    notarialnym określone na poziomie odpowiadającym wartości rynkowej wynikającej z

    operatu sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego. Dokonana transakcja miała dla
    Pana oraz Pana małżonki charakter incydentalny. Pan ani Pana małżonka nie zajmujecie
    się na co dzień czynnościami tego rodzaju (obrót nieruchomościami), w szczególności nie
    nabywają Państwo gruntów celem dalszej ich odsprzedaży czy dla realizacji na nich
    jakichkolwiek inwestycji, nie podejmowali Państwo takich działań także w przeszłości. Pan i
    Pana małżonka nie podejmowaliście wcześniej jakichkolwiek czynności zmierzających do
    zbycia Działek np. poprzez poszukiwanie potencjalnych nabywców, przygotowanie czy
    uporządkowanie terenu Działek, montaż dodatkowych budowli, urządzeń lub instalacji.
    Nie powierzali Państwo także wykonania takich czynności w swoim imieniu innym
    podmiotom czy pełnomocnikom. Środki pochodzące z dokonanej transakcji służyć będą
    do zaspokojenia osobistych potrzeb Pana i Pana najbliższej rodziny. Nie będą one służyły
    działalności inwestycyjnej, a w szczególności nabywaniu gruntów w celu ich odsprzedaży.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Pana wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych zbycia Działek na rzecz Spółki w trybie
    określonym w art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości w pierwszej kolejności należy ustalić, czy zbycie przez
    Pana Działek, o których mowa we wniosku, następuje w wykonaniu działalności
    gospodarczej.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – skutków działań podjętych przez Pana do właściwego
    źródła przychodów należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z
    odpłatnym zbyciem nieruchomości (Działek), o których mowa we wniosku.
    Jak już wcześniej wskazałem użyte w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych pojęcie „pozarolnicza działalność gospodarcza” opiera się na trzech
    przesłankach: zarobkowym celu działalności, wykonywaniu działalności w sposób
    zorganizowany i ciągły oraz prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub
    cudzy rachunek.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednak brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej
    zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych.
    Na pojęcie „zorganizowanie”, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o
    charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej
    struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z
    uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji.
    Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej
    wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej
    tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez

    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Natomiast przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie natomiast czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze
    sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach
    zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą działalność
    gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.
    W szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy
    podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio aktywne czynności w zakresie sprzedaży
    nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji), angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez przedsiębiorców prowadzących działalność
    gospodarczą. Istotne znaczenie, choć nie decydujące, mają również poszczególne
    elementy zdarzenia będące efektem aktywnych działań podatnika, np. to w jaki sposób i w
    jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki majątku będące przedmiotem
    sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to czy zostaną nabyte de facto na cele
    inwestycyjne celem czerpania zysków z najmu lub sprzedaży, czy przede wszystkim na
    potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny.
    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w powołanym wcześniej
    art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać,
    rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku. Są to czynności
    polegające na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym
    przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem),
    wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych
    nieruchomości.
    Brak jest natomiast podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się
    w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne
    gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 tej ustawy. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem sprzedaż, przedmiotów z
    majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą
    oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy nie sposób przyjąć, że sprzedaż Działek: nr 6
    /25 oraz nr 5/10 na rzecz Spółki w 2025 r., wygeneruje przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Podejmowane bowiem przez Pana czynności wskazują, że nie mają one charakteru
    profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieszczą się w zwykłych
    działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. Nie prowadził i nie
    prowadzi Pan w sposób profesjonalny zorganizowanego i ciągłego działania w celu
    przygotowania nieruchomości (Działek) do sprzedaży. Zatem istotą Pana działania nie było

    prowadzenie działalności gospodarczej, lecz zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Wobec
    tego Pana działania są wystarczające do uznania, że sprzedaż wskazanych we wniosku
    Działek nie nosi przymiotów działalności gospodarczej.
    Wskazuję, że w sytuacji, gdy sprzedaż nieruchomości gruntowej nie następuje w
    wykonywaniu działalności gospodarczej, wówczas skutki podatkowe należy oceniać w
    oparciu o kryteria wynikające z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Powstanie przychodu podatkowego z tytułu sprzedaży nieruchomości
    uzależnione jest między innymi od daty ich nabycia, którą należy utożsamiać z chwilą
    przeniesienia własności w rozumieniu cywilnoprawnym.
    Z opisu sprawy wynika, że w 1993 r. nabył Pan w drodze darowizny od rodziców do
    majątku prywatnego osobistego nieruchomość stanowiącą działki gruntu nr 1/7 oraz nr 2
    /6, które w 2024 r. zostały podzielone. W wyniku podziału powstała m.in. działka gruntu nr
    6/25. Natomiast w 2007 r. wspólnie z małżonką nabył Pan na podstawie umowy sprzedaży
    działki gruntu nr 3/5 oraz nr 4/3. W 2024 r. dokonaliście Państwo ich podziału i powstała m.
    in. działka gruntu nr 5/10.
    Z uwagi na fakt, że nabycie nieruchomości, tj. działki nr 3/5 i nr 4/3 odbyło się w ramach
    wspólności ustawowej małżeńskiej Pana i Pana żony, należy odnieść się do przepisów
    regulujących stosunki majątkowe małżeńskie zawartych w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r.
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Ustrój wspólności ustawowej, obejmujący dorobek obojga małżonków, ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.
    Stosownie do art. 35 cyt. ustawy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W świetle natomiast art. 43 § 1 powołanej ustawy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta
    charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą
    żądać podziału majątku objętego wspólnością (art. 35 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego). Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku
    wspólnego.
    Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością
    ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez
    każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.
    W tym miejscu wskazuję, że dla opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych nieistotny jest sam fakt podziału nieruchomości, jeżeli przez podział
    nieruchomości rozumie się proces mający na celu np. zyskanie korzystniejszej konfiguracji

    poszczególnych nieruchomości (działek). Jeżeli zatem właściciel (współwłaściciel) dokonuje
    podziału nieruchomości, nie mamy do czynienia z żadnym nabyciem, bo chodzi o
    nieruchomość, której ta osoba jest już właścicielem (współwłaścicielem). Sam podział
    nieruchomości nie stanowi przy tym daty nowego nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyniku podziału właściciel nie
    nabędzie bowiem, żadnych nowych nieruchomości ponad to, czego jest już właścicielem.
    Ponownie podkreślam, że jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym
    przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Podsumowując, odpłatne zbycie (sprzedaż) Działek nr 6/25 i nr 5/10, miało miejsce po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie,
    tj. odpowiednio w 1993 r. dla działki nr 6/25 stanowiącej wyłączną Pana własność oraz w
    2007 r. dla działki nr 5/10 stanowiącej własność małżeńską łączną Pana i Pana żony. W
    konsekwencji przychód z tytułu tej sprzedaży nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze opis sprawy i powołane powyżej przepisy stwierdzam, że odpłatne
    zbycie przez Pana Działek: nr 6/25 oraz nr 5/10 na rzecz Spółki w 2025 r. w trybie
    określonym w art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ odpłatne zbycie Działek nastąpiło po upływie
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie to nie
    stanowi ono dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Sprzedaż ta nie nastąpiła także w wykonaniu
    działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponosi Pan ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą
    interpretację.

    Ponadto w odniesieniu do powołanych przez Pana wyroków sądów wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.