Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-683/09/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-10-30
Teza: W jaki sposób należy obliczyć zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń, uzyskiwanych z tytułu usług zarządzania przedsiębiorstwem, świadczonych na podstawie kontraktów menadżerskich przez członków zarządu spółki i osoby nie pełniące funkcji członków zarządu spółki?
Słowa kluczowe: działalność-działalność wykonywana osobiście; kontrakt-kontrakt menedżerski; koszt-koszty uzyskania przychodów; manager; przedsiębiorstwa-zarządzanie przedsiębiorstwem; zaliczka
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 42

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2009 r. (data wpływu 28 sierpnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu obliczenia zaliczki na podatek dochodowy od kontraktów menadżerskich - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 sierpnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu obliczenia zaliczki na podatek dochodowy od kontraktów menadżerskich.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca – spółka z o.o. - korzysta z usług osób fizycznych, które na podstawie kontraktów menadżerskich świadczą na jego rzecz usługi zarządzania przedsiębiorstwem. Osoby te są członkami zarządu, inne natomiast nie wchodzą w skład zarządu spółki i w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzą działalność gospodarczą i są czynnymi podatnikami VAT (nie korzystającymi ze zwolnienia podmiotowego). W związku z zawartymi kontaktami menadżerskimi osoby fizyczne wystawiają na rzecz Wnioskodawcy faktury VAT, powiększając zawarte w kontrakcie wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług o kwotę podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W jaki sposób należy obliczyć zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń, uzyskiwanych z tytułu usług zarządzania przedsiębiorstwem, świadczonych na podstawie kontraktów menadżerskich przez członków zarządu spółki i osoby nie pełniące funkcji członków zarządu spółki?

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenia i inne przychody z tytułu kontraktów menadżerskich wypłacane osobom fizycznym, zarówno pełniącym takie funkcje, jak i nie pełniącym funkcji członków zarządu, należą do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 7 i art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spółka jest płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych z tytułu zawartego kontraktu menadżerskiego osobom fizycznym, zarówno będącym członkami zarządu, jak i nie będącym członkami zarządu.

W ocenie Wnioskodawcy podstawą obliczenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych jest wysokość wskazanego w kontrakcie menadżerskim wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług zarządzania przedsiębiorstwem (wartość bez podatku VAT), pomniejszona o koszt uzyskania przychodu, w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wysokość pobieranej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych Wnioskodawca oblicza stosując najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaliczkę na podatek dochodowy pomniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, która jest pobierana z przysługującego osobie fizycznej wynagrodzenia i odprowadzana przez Wnioskodawcę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest działalność wykonywana osobiście.

Poszczególne kategorie przychodów z działalności wykonywanej osobiście wymienione zostały w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 13 pkt 7 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.

Natomiast w świetle art. 13 pkt 9 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Z powyższych uregulowań wynika, iż do przychodów wymienionych w art. 13 pkt 7 ww. ustawy zalicza się wynagrodzenia otrzymane w związku z pełnieniem funkcji na podstawie samego tylko aktu ustanowienia. W praktyce wynagrodzenie to dość często jest określane jako wynagrodzenie za udział w posiedzeniach organów spółki. Natomiast, do przychodów wymienionych w art. 13 pkt 9 ww. ustawy należy zaliczyć otrzymane wynagrodzenia z tytułu m.in. umów o zarządzanie, gdyż osoby zarządzające spółką na podstawie takiej umowy nie pobierają wynagrodzenia wyłącznie z tytułu pełnionej funkcji lecz z tytułu tej umowy.

Istotą kontraktu menedżerskiego, czy umów o zarządzanie przedsiębiorstwem lub umów o podobnym charakterze, zawieranych pomiędzy przedsiębiorcą zlecającym zarząd, a samodzielnym podmiotem – zarządcą jest zarządzanie przez ten ostatni podmiot tymże (cudzym) przedsiębiorstwem, na rzecz i w interesie przedsiębiorcy, na jego rachunek i ryzyko.

O kwalifikacji wykonywanej działalności na gruncie prawa podatkowego do poszczególnego źródła przychodu decyduje rzeczywisty charakter wykonywanej działalności (faktyczny zakres świadczonych usług).

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka członkom zarządu oraz osobom nie będącym członkami jej zarządu wypłaca wynagrodzenia, z tytułu zarządzania przedsiębiorstwem.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że dochody z tytułu umów zawieranych pomiędzy Spółką i osobami fizycznymi o zarządzanie przedsiębiorstwem należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy tym przychody z tego tytułu, uzyskiwane przez osoby powołane do składu zarządu spółki są przychodami o których mowa w art. 13 pkt 7 ww. ustawy, zaś przychody osób nie będących członkami organów spółki, którym na podstawie umów cywilno-prawnych powierzono sprawowanie zarządu spółką (kontrakty menadżerskie), są zaliczane do przychodów wskazanych w art. 13 pkt 9 tej ustawy.

Z tytułu działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, są obowiązane, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Wysokość kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 7 i 9 ustawy określa art. 22 ust. 9 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, z tytułu osiągania tych przychodów, koszty uzyskania przychodów ustala się w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 (tj. wynoszą w 2008 roku 111 zł 25 gr miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1.335 zł), a jeżeli podatnik tego samego rodzaju przychody uzyskuje od więcej niż jednego podmiotu albo od tego samego podmiotu, ale z tytułu kilku stosunków prawnych w wysokości określonej w ust. 2 pkt 2 (tj. nie mogą przekroczyć łącznie 2.002 zł 05 gr za rok podatkowy).

Zgodnie z art. 42 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, płatnicy o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki – na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.

W myśl art. 42 ust. 1a w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru.

Ustawodawca zniósł od 1 stycznia 2007 r. dotychczasowy obowiązek składania przez płatników deklaracji na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy od łącznej kwoty dokonanych wypłat (PIT-4), wprowadzając w to miejsce obowiązek sporządzenia i przekazania urzędom skarbowym deklaracji rocznej o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-4R).

Ponadto, stosownie do art. 42 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika – imienne informacje o wysokości dochodu (PIT-11), o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.

Końcowo wskazać należy, iż przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena prawidłowości wystawiania przez osoby fizyczne faktur VAT za usługi świadczone w ramach kontraktu menadżerskiego. W przypadku, gdy istnieją wątpliwości dotyczące tej kwestii, osoby zainteresowane mogą zwrócić się do tutejszego organu z odrębnym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 19-950 Białystok po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.