Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/4511-387/16/IB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2016-06-14
Teza: 1. Czy umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Filipin w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 9 września 1992 r. będzie miała zastosowanie do przedstawionego powyżej stanu faktycznego? 2. Czy Wnioskodawca zobowiązany jest do rozliczania dochodów uzyskanych z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Republiki Filipin tzw. metodą wyłączenia z progresją? 3. Czy Wnioskodawca zobowiązany jest do rozliczania dochodów uzyskanych na terytorium Republiki Filipin w Polsce?
Słowa kluczowe: praca-praca najemna; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 27

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11 kwietnia 2016 r. (data wpływu 15 kwietnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych osiągania dochodów z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Filipin - **jest prawidłowe.**

**

UZASADNIENIE

W dniu 15 kwietnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych osiągania dochodów z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Filipin.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca wykonuje na terytorium Republiki Filipin pracę najemną, polegającą na prowadzeniu szkoleń na symulatorach. Pracodawcą Wnioskodawcy jest przedsiębiorstwo mające siedzibę w Norwegii. Wynagrodzenie Wnioskodawca uzyskuje od norweskiego przedsiębiorstwa. Wnioskodawca zatrudniony jest w systemie rotacyjnym, a na terenie Republiki Filipin spędza ok. 200 dni w roku. Miejscem świadczenia pracy jest X., stolica Filipin. Centrum interesów życiowych Wnioskodawcy znajdować się będzie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie posiadał polską rezydencję podatkową.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Filipin w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 9 września 1992 r. będzie miała zastosowanie do przedstawionego powyżej stanu faktycznego?
2.  Czy Wnioskodawca zobowiązany jest do rozliczania dochodów uzyskanych z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Republiki Filipin tzw. metodą wyłączenia z progresją?
3.  Czy Wnioskodawca zobowiązany jest do rozliczania dochodów uzyskanych na terytorium Republiki Filipin w Polsce?

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski - stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy - uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Przytoczony powyżej „nieograniczony obowiązek podatkowy" jest korygowany w oparciu o art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym stwierdza się, iż przepis art. 3 ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Polski miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Polski (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zdaniem Wnioskodawcy do dochodów osiąganych z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terytorium Filipin zastosowanie znajdzie art. 15 umowy polsko - filipińskiej. Odwołując się do treści art. 15 ust. 1 Konwencji Modelowej OECD, przepis ten mówi o dochodach otrzymywanych z tytułu wykonywania pracy zależnej. Stosownie do tego przepisu dochody w postaci wynagrodzenia za pracę i inne podobne świadczenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w umawiającym się państwie osiąga z pracy najemnej mogą być opodatkowane tylko w kraju rezydencji podatkowej danej osoby. Jednakże, jeżeli praca wykonywana jest w drugim kraju będącym stroną umowy, wówczas dochody te mogą podlegać opodatkowaniu w tym drugim kraju, tj. w kraju faktycznego wykonywania pracy.

Konwencja Modelowa OECD zawiera sformułowanie, zgodnie z którym dany „dochód może być opodatkowany" w drugim państwie, co nie oznacza możliwości swobodnego wyboru, w którym państwie taki dochód ma być opodatkowany. Sformułowanie „może być opodatkowany" należy rozumieć w ten sposób, że drugie państwo (państwo źródła przychodów) ma prawo opodatkować dochód uzyskany na jego terytorium, jeżeli na podstawie przepisów wewnętrznych obowiązujących w jego systemie prawnym tenże dochód podlega w tym państwie opodatkowaniu. (Post. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wejherowie z dnia 31 marca 2005 r. BI/415-0199/05 PB/PDW/415/215/05/DP).

Z treści normy zawartej w art. 15 ust. 1 Konwencji Modelowej OECD nie wynika zasada opodatkowania dochodów tylko w jednym kraju. Fakt, iż dochody z pracy wykonywanej w państwie źródła tam też są opodatkowane, nie oznacza, iż nie podlegają one opodatkowaniu również w kraju rezydencji danej osoby. Natomiast na skutek zastosowania przewidzianej w umowie metody unikania podwójnego opodatkowania wysokość podatku, podlegającego wpłacie w państwie rezydencji ulegnie stosownemu obniżeniu lub obowiązek taki nie powstanie.

W treści art. 15 ust. 1 Konwencji Modelowej OECD posłużono się sformułowaniem „praca jest wykonywana" co oznacza, iż państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód pod warunkiem, że świadczenie pracy odbywa się faktycznie na jego terytorium. Zatem określona osoba musi przebywać fizycznie na terytorium państwa źródła i wykonywać tam pracę. Nie ma natomiast znaczenia miejsce korzystania z uzyskanych dochodów. Bez znaczenia pozostaje również co do zasady, kwestia dotycząca miejsca siedziby przedsiębiorstwa zatrudniającego, a także miejsce pochodzenia środków, z których wynagrodzenie za pracę zostało wypłacone.

Od opisywanej powyżej zasady, której treść wyrażona została w art. 15 ust. 1 Konwencji Modelowej i zgodnie z którą dochód z pracy najemnej może być opodatkowany w państwie źródła, wprowadzony został wyjątek. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 Konwencji Modelowej dochody z pracy najemnej wykonywanej w drugim państwie (państwie źródła) mogą być opodatkowane wyłącznie w państwie miejsca zamieszkania osoby wykonującej pracę (państwie rezydencji), jeżeli spełnione są określone warunki. Artykuł 15 ust. 2 umowy polsko - filipińskiej stanowi, że bez względu na postanowienia ustępu 1 tego artykułu, wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

1.  odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 120 dni podczas każdego dwunastomiesięcznego okresu; oraz
2.  wynagrodzenia są wypłacane przez osobę lub w imieniu osoby, która nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; oraz
3.  wynagrodzenia nie są wypłacane przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

W kontekście powyższego przepisu można wskazać trzy przesłanki, które należy spełnić, aby podlegać pod jego dyspozycję: (1) przebywanie na terenie Filipin przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 120 dni w roku, (2) wynagrodzenie wypłacane jest przez osobę lub w imieniu osoby, która nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Filipin, (3) wynagrodzenie jest wypłacane przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada na terytorium Filipin.

Wnioskodawca nie spełnia żadnej z powyższych przesłanek, a zatem nie podlega pod dyspozycję przepisu art. 15 ust. 2, co oznacza, że Jego dochód może być opodatkowany na Filipinach. Aby uniknąć podwójnego opodatkowania tego dochodu, należy sięgnąć do przepisów umowy regulujących tę kwestię. Artykuł 23 ust. 1 stanowi, że w Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w sposób następujący:

1.  jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany na Filipinach, to Polska, z zastrzeżeniem postanowień pod literą b) i c) tego ustępu, będzie zwalniać taki dochód od opodatkowania; (\`(...)\`)
2.  jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej umowy dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony od podatku w Polsce, to Polska przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby może stosować stawkę podatku, jaka byłaby zastosowana, gdyby zwolniony dochód nie był wyłączony spod opodatkowania.

Z powyższego przepisu wynika, że w sytuacji Wnioskodawcy zastosowanie znajdzie tzw. metoda wyłączenia z progresją. Oznacza to, że w Polsce wyłącza się z podstawy opodatkowania dochód osiągnięty za granicą, zwolniony z opodatkowania na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jednak dla ustalenia stawki podatku od pozostałego dochodu -podlegającego opodatkowaniu w Polsce - stosuje się stawkę podatku właściwą dla całego dochodu, tzn. łącznie z dochodem osiągniętym za granicą. Zgodnie z art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych - podatek określa się w następujący sposób:

1.  do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1;
2.  ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów;
3.  ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zasadę opodatkowania przedstawioną w wyżej powołanym art. 27 ust. 8 ustawy stosuje się wyłącznie w przypadku, jeżeli podatnik oprócz dochodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, osiągnął inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce na ogólnych zasadach albo chciał skorzystać z preferencyjnego rozliczenia rocznego, np. łącznie z małżonkiem.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).

Miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Zatem, zakres obowiązku podatkowego rezydentów podatkowych wykonujących pracę za granicą modyfikowany jest przez umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez państwo rezydencji z państwem, w którym praca jest wykonywana. Zgodnie z zasadą wyrażoną również w polskich umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody osób fizycznych mających miejsce zamieszkania w jednym z umawiających się państw, uzyskiwane z tytułu pracy najemnej świadczonej na terytorium drugiego państwa, mogą być opodatkowane w tym państwie, w którym praca ta jest rzeczywiście wykonywana. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną, ma określenie miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie.

W myśl art. 15 ust. 1 umowy z dnia 9 września 1992 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Filipin w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 1997 r. Nr 127, poz. 817) z zastrzeżeniem postanowień artykułów 16 (Wynagrodzenia dyrektorów), 18 (Renty i emerytury) i 19 (Pracownicy państwowi) i 20 (Studenci) pensje, płace i podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, będą podlegać opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. umowy bez względu na postanowienia ustępu 1 tego artykułu, wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

1.  odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 120 dni podczas każdego dwunastomiesięcznego okresu; oraz
2.  wynagrodzenia są wypłacane przez osobę lub w imieniu osoby, która nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; oraz
3.  wynagrodzenia nie są wypłacane przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

W świetle powyższego, wynagrodzenia z tytułu pracy najemnej osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba że są to świadczenia osiągane z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Filipin.

Z kolei w sytuacji, gdy warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 2 umowy zostaną spełnione łącznie, to otrzymane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terytorium Filipin podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce. Niespełnienie natomiast któregokolwiek z tych warunków oznacza, że zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy ww. wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania podatnika oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana.

W konsekwencji, jeżeli wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby na terenie Filipin (tak jak w niniejszej sprawie, co z kolei równoznaczne jest ze spełnieniem przesłanki określonej w art. 15 ust. 2 lit. b) ww. umowy) i nie jest ponoszone przez położony w tym państwie zagraniczny zakład lub stałą placówkę, dochód pracownika podlega opodatkowaniu na Filipinach w sytuacji, gdy pracownik przebywa tam przez okres lub okresy przekraczające łącznie 120 dni podczas każdego dwunastomiesięcznego okresu.

Wówczas nie jest bowiem spełniony warunek, o którym mowa w art. 15 ust. 2 lit. a) ww. umowy i dochód pracownika podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 umowy, tj. w Polsce oraz na Filipinach.

Jednocześnie, w takiej sytuacji w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w Polsce znajduje zastosowanie metoda unikania podwójnego opodatkowania (metoda wyłączenia z progresją) określona w art. 23 ust. 1 lit. a) i c) ww. umowy.

Artykuł 23 ww. umowy stanowi, że w Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w sposób następujący:

1.  jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polska osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany na Filipinach, to Polska, z zastrzeżeniem postanowień pod literą b) i c) tego ustępu, będzie zwalniać taki dochód od opodatkowania;
2.  jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułów 10 (Dywidendy), 11 (Odsetki) i 12 (Należności licencyjne) niniejszej umowy, może być opodatkowany na Filipinach, to Polska zezwoli na potrącenie od podatku dochodowego tej osoby kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu na Filipinach. Takie potrącenie nie może jednak przekroczyć tej części podatku, wyliczonego przed dokonaniem potrącenia i który odnosi się do dochodu uzyskanego na Filipinach;
3.  jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej umowy dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony od podatku w Polsce, to Polska przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby może stosować stawkę podatku, jaka byłaby zastosowana, gdyby zwolniony dochód nie był wyłączony spod opodatkowania.

Wobec powyższego, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce osiąga dochód z pracy najemnej, który zgodnie z postanowieniami ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania podlega opodatkowaniu na Filipinach, to Polska zwalnia taki dochód od opodatkowania, jednakże może uwzględnić ten dochód przy obliczaniu podatku od pozostałego dochodu.

Zgodnie z art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych - podatek określa się w następujący sposób:

1.  do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1,
2.  ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów,
3.  ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zasadę opodatkowania przedstawioną w wyżej powołanym art. 27 ust. 8 ustawy stosuje się wyłącznie w przypadku, jeżeli podatnik oprócz dochodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, osiągnął inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce na ogólnych zasadach albo też w taki sposób opodatkowane dochody w Polsce uzyskuje małżonek, a podatnik dokonuje rozliczenia rocznego łącznie z tym małżonkiem. W przeciwnym razie, podatnik nie ma obowiązku składania zeznania podatkowego w Polsce.

Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić zatem należy, że do dochodów Wnioskodawcy z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terytorium Republiki Filipin znajduje zastosowanie umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Filipin w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Manili dnia 9 września 1992 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 127, poz. 817).

Przedmiotowe dochody Wnioskodawcy są zwolnione z opodatkowania w Polsce stosownie do art. 23 ust. 1 lit. a) ww. umowy, ma zastosowanie tzw. metoda wyłączenia z progresją.

W konsekwencji, w Polsce Wnioskodawca nie ma obowiązku zapłaty podatku od ww. dochodów oraz w przypadku osiągania wyłącznie ww. dochodów nie ma również obowiązku składania zeznania podatkowego. W sytuacji natomiast osiągnięcia przez Wnioskodawcę dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce ww. dochód z pracy wykonywanej na Filipinach podlega uwzględnieniu dla celów ustalenia stopy procentowej stosownie do art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

**