Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.956.2024.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na zabytki.
Słowa kluczowe: konserwacja-konserwacja zabytków; lokal; odliczenia-odliczenie od dochodu; roboty-roboty budowlane; ulga-ulga na zabytki; zabytek
Zagadnienia: 	Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ulga na zabytki.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26hb

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem złożonym 30 stycznia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest właścicielką lokalu (księga wieczysta) i części wspólnych w
    kamienicy (kamienica posiada również księgę wieczystą), która jest wpisana do rejestru
    zabytków. Lokal składa się ze zdewastowanych pomieszczeń, które Wnioskodawczyni
    remontuje, aby nadawały się do zamieszkania, tworząc lokal mieszkalny (podłogi, ściany,
    instalacje, ogrzewanie). Prace wykonywane są wewnątrz kamienicy i dotyczą wyłącznie
    remontu tego lokalu (bez części wspólnych czy zewnętrznych elewacji). W kamienicy są też
    inne lokale w lepszym lub gorszym stanie. Wnioskodawczyni ma pisemną pozytywną
    opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na planowane prace, według
    przedstawionego projektu.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni nadmienia, że opis stanu faktycznego, jak i
    pytanie o skorzystanie z odliczeń z tytułu robót budowlanych przy zabytku, dotyczą 2024 r.
    i okresu późniejszego. Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku od osób fizycznych,
    opłacającym podatek według skali podatkowej. Nieruchomość, o której mowa we
    wniosku, jest zabytkiem nieruchomym.
    Na pytanie Organu o treści: „czy wskazany we wniosku budynek jest zabytkiem
    nieruchomym wpisanym do rejestru zabytków prowadzonego przez wojewódzkiego
    konserwatora zabytków dla zabytków znajdujących się na terenie województwa (w
    przypadku pozytywnej odpowiedzi należy wskazać datę i numer decyzji wydanej przez
    wojewódzkiego konserwatora zabytków, stanowiącej podstawę wpisu do Rejestru
    zabytków), czy też stanowi nieruchomość, która znajduje się gminnej ewidencji
    zabytków?”, Wnioskodawczyni wskazała, że budynek znajduje się w gminnej ewidencji
    zabytków - karta .... oraz pod numerem ....., jako fragment historycznego układu
    urbanistycznego ujętego w rejestrze zabytków.
    Na pytanie Organu o treści: „czy ochroną konserwatorską objęta jest „bryła budynku”,
    ściany zewnętrzne, czy także powierzchnia wewnętrzna budynku – pomieszczenia w
    lokalu mieszkalnym, który Pana nabyła?”, Wnioskodawczyni wskazała, że: „wnętrze
    nieruchomości objęte jest w ramach gminnej ewidencji zabytków, bryła zaś (i
    zewnętrza) w rejestrze zabytków (konserwator)”.
    Właścicielem lokalu Wnioskodawczyni stała się 21 kwietnia 2023 r., na mocy
    postanowienia Sądu .... w ...........o zniesieniu współwłasności w nieruchomości. Część prac
    zostało wykonanych w 2024 r. i Wnioskodawczyni chciałaby móc dokonać odliczeń za ten
    rok, prace będą trwały jeszcze w 2025 r. W chwili ponoszenia wydatków na remont
    Wnioskodawczyni była i jest właścicielem lokalu. Zalecenia konserwatora wydane zostały 6
    września 2024 r., a pozytywna decyzja jest z 22 listopada 2024 r. Niektóre materiały
    zostały zakupione w październiku 2024 r., pozostałe materiały jak i usługi, zostały kupione
    /wykonane po dacie decyzji.
    Wnioskowany zakres prac (i w związku z tym decyzja) obejmuje remont lokalu (przez lata
    pustostan) w tym m.in. wykonanie niezbędnych instalacji (wodno-kanalizacyjnej,
    elektrycznej, wentylacyjnej), ocieplenie lokalu od wewnątrz, częściową zmianę układu
    wnętrz, wykonanie podłóg w części lokalu. W miarę możliwości odnowienie i

    pozostawienie nadającej się stolarki drzwiowej. Wykonywane i planowane prace można
    zaliczyć do prac konserwatorskich (podtrzymanie substancji przez poprawę jej
    wewnętrznego stanu), jak i budowlanych (prace remontowe).
    Prace/zakupy wykonywane były w okresie październik - grudzień 2024 r. Dalsza część prac
    będzie/jest prowadzona w 2025 r.
    Na obecnym etapie były prowadzone prace dotyczące remontu lokalu, jak we
    wnioskowanym zakresie:
      położenie instalacji elektrycznej,
      instalacja wodno-kanalizacyjna,
      nowa podłoga w części lokalu,
      podwieszane sufity,
      ściany obłożone płytami GK,
      ocieplenie wewnętrzne ścian zewnętrznych lokalu,
      podłączenie do instalacji CO,
      malowanie.
    Wnioskodawczyni chciała odliczyć wydatki w ramach ulg podatkowych w rozumieniu
    Ordynacji podatkowej. Wnioskodawczyni posiada faktury na swoje nazwisko
    dokumentujące poniesione wydatki.
    Na pytanie Organu o treści: „Czy faktury dokumentujące poniesienie wydatków zostały
    wystawione przez podatników niekorzystających ze zwolnienia od towarów i usług?”,
    Wnioskodawczyni odpowiedziała: „Tak”.
    Na pytanie Organu o treści: „Czy zaświadczenie wojewódzkiego konserwatora zabytków
    potwierdzające wykonanie odpowiednio prac lub robót zgodnie z pozwoleniem
    wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie prac konserwatorskich, prac
    restauratorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku zostało wydane (należy
    wskazać datę uzyskania zaświadczenia)?”, Wnioskodawczyni wskazała, że: „prace
    remontowe przy lokalu nie zostały jeszcze ukończone, nie występowałam więc o
    zaświadczenie wykonania prac do konserwatora”.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawczyni może skorzystać z ulgi na zabytki, odliczając część kosztów
      związanych z robotami budowlanymi/remontem związanych z tym lokalem?
    2. Jeżeli tak, to czy Wnioskodawczyni może je odliczać, za rok w którym koszty zostały
      poniesione, czy w roku w którym uzyska potwierdzenie wykonanych prac ze strony
      konserwatora zabytków ?
    3. Czy to potwierdzenie jest niezbędne do zrealizowania odliczenia?
    Pani stanowisko w sprawie
    Wnioskodawczyni rozumie ustawę, w ten sposób, że przyczynia się do poprawy substancji
    zabytkowej i wpisuje się w formę jej renowacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do przepisu art. 26hb ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.), w brzmieniu
    obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.:
      Podatnik może odliczyć od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26
      ust. 1 lub art. 30c ust. 2, wydatki:
      1) poniesione w roku podatkowym na wpłaty na fundusz remontowy wspólnoty
      mieszkaniowej lub spółdzielni mieszkaniowej utworzony, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, dla zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru zabytków lub
      znajdującego się w ewidencji zabytków;
      2) na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytku
      nieruchomym wpisanym do rejestru zabytków.
      3) (uchylony).
    Art. 26hb ust. 2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.) stanowi, że:
      Odliczenie, o którym mowa w:
      1) ust. 1 pkt 1, przysługuje podatnikowi, jeżeli w momencie poniesienia wydatku jest
      właścicielem lub współwłaścicielem zabytku nieruchomego;
      2) ust. 1 pkt 2, przysługuje podatnikowi, jeżeli w momencie poniesienia wydatku
      podatnik jest właścicielem lub współwłaścicielem zabytku nieruchomego, o którym
      mowa w tym przepisie, oraz posiada sporządzone na piśmie pozwolenie
      wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie prac konserwatorskich,
      prac restauratorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku oraz po poniesieniu
      tego wydatku uzyskał zaświadczenie wojewódzkiego konserwatora zabytków
      potwierdzające wykonanie odpowiednio tych prac lub robót.
      3) (uchylony).
    Z art. 26hb ust. 3 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.) wynika, że:
      Za datę poniesienia wydatków z tytułów określonych w:
      1) ust. 1 pkt 1 uznaje się dzień zapłaty należności;
      2) ust. 1 pkt 2 uznaje się dzień wystawienia faktury.
      3) (uchylony).
    Jak stanowi art. 26hb ust. 4 ustawy:
      Odliczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie mogą przekroczyć 50% wydatków
      udokumentowanych:
      1) dowodem wpłaty na fundusz remontowy wspólnoty mieszkaniowej lub spółdzielni
      mieszkaniowej lub zaświadczeniem o wysokości wpłat w roku podatkowym
      wystawionym przez wspólnotę mieszkaniową lub spółdzielnię mieszkaniową;
      2) fakturą wystawioną przez podatnika podatku od towarów i usług
      niekorzystającego ze zwolnienia od tego podatku, powiększonych o kwotę podatku
      od towarów i usług, o ile podatek ten nie został odliczony na podstawie ustawy o
      podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 26hb ust. 6 ww. ustawy:

      Małżonkowie, między którymi istnieje wspólność majątkowa, wydatki, o których
      mowa w ust. 1, mogą odliczyć w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez
      nich ustalonej, bez względu na to, czy dokument potwierdzający poniesienie
      wydatku został wystawiony na imię obydwojga małżonków lub jednego z nich.
    Jak natomiast można wywieść z art. 26hb ust. 7 tejże ustawy (w brzmieniu obowiązującym
    od 1 stycznia 2023 r.):
      Odliczenia wydatków, o których mowa w:
      1) ust. 1 pkt 1 - dokonuje się w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym
      poniesiono te wydatki;
      2) ust. 1 pkt 2 - dokonuje się w zeznaniu składanym po otrzymaniu zaświadczenia, o
      którym mowa w ust. 2 pkt 2.
    Stosownie do art. 26hb ust. 8 ustawy:
      Kwota odliczenia nieznajdująca pokrycia w rocznym dochodzie podatnika podlega
      odliczeniu w kolejnych latach, nie dłużej jednak niż przez sześć lat, licząc od końca
      roku podatkowego, w którym dokonano odliczenia.
    Art. 26hb ust. 9 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2023 r.) stanowi, że:
      Odliczeniu nie podlegają wydatki w części, w jakiej:
      1) zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku
      dochodowym;
      2) zostały uwzględnione przez podatnika w związku z korzystaniem z ulg
      podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej;
      3) wykraczają poza zakres prac i robót określonych w pozwoleniu wojewódzkiego
      konserwatora zabytków lub zostały wykonane niezgodnie z pozwoleniem
      wojewódzkiego konserwatora zabytków;
      4) zostały sfinansowane, dofinansowane lub zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek
      formie.
    Jak stanowi art. 26hb ust. 10 ustawy:
      Podatnik, który po roku, w którym dokonał odliczeń, otrzymał zwrot odliczonych
      wydatków, jest obowiązany doliczyć odpowiednio kwoty poprzednio odliczone do
      dochodu za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot.
    Jednocześnie w myśl art. 26hb ust. 11 cytowanej ustawy:
      W przypadku skorzystania z odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 1,
      stanowiących odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych
      i prawnych, przepisu art. 23 ust. 1 pkt 45 nie stosuje się.
    Zgodnie z art. 26hb ust. 12 przedmiotowej ustawy:
      Ilekroć w ust. 1-11 jest mowa o:
      1) powierzchni użytkowej – oznacza to powierzchnię, o której mowa w art. 16 ust. 4 i
      5 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1774 i 1843);
      2) pracach konserwatorskich – oznacza to prace konserwatorskie w rozumieniu art.
      3 pkt 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
      3) pracach restauratorskich – oznacza to prace restauratorskie w rozumieniu art. 3
      pkt 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
      4) robotach budowlanych – oznacza to roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 8
      ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;

      5) zabytku nieruchomym – oznacza to zabytek nieruchomy, o którym mowa w art. 6
      ust. 1 pkt 1 lit. c-e ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad
      zabytkami.
    W odniesieniu do powyższych przepisów wskazuję, że z ulgi na zabytki mogą skorzystać
    członkowie wspólnot i spółdzielni mieszkaniowych, którzy są współwłaścicielami zabytku
    oraz indywidualni właściciele takich nieruchomości.
    W przypadku wydatków na prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane,
    aby skorzystać z ulgi na zabytki podatnik musi:
      być właścicielem lub współwłaścicielem zabytku nieruchomego (o którym mowa w
      art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c-e ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) w
      momencie ponoszenia wydatku wpisanego do rejestru zabytków,
      posiadać sporządzone na piśmie pozwolenie wojewódzkiego konserwatora
      zabytków na prowadzenie tych prac lub robót,
      uzyskać (po poniesieniu wydatku) zaświadczenie wojewódzkiego konserwatora
      zabytków potwierdzające wykonanie tych prac lub robót,
      posiadać fakturę wystawioną przez podatnika podatku VAT niekorzystającego ze
      zwolnienia od tego podatku, a odliczenie nie może przekroczyć 50% tych wydatków.
    Przy tym dla zastosowania tej ulgi wymagane jest również, aby:
      podatnik nie odliczał w ramach ulgi tych samych wydatków w innym zeznaniu
      podatkowym składanym za rok, w którym poniósł wydatek na zabytek,
      podatnik nie odliczył poniesionych wydatków w ramach innej ulgi,
      podatnik nie otrzymał zwrotu wskazanych wydatków (w jakikolwiek sposób),
      wydatki nie wykraczały poza zakres prac i robót określonych w pozwoleniu
      wojewódzkiego konserwatora zabytków lub prace/roboty te nie zostały wykonane
      niezgodnie z pozwoleniem wojewódzkiego konserwatora zabytków.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji prac konserwatorskich,
    restauratorskich, robót budowlanych, czy zabytku nieruchomego, dlatego też w tym
    przypadku ustawodawca odwołuje się do definicji sformułowanych w innych aktach
    prawnych, w szczególności w przepisach ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie
    zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292).
    Zgodnie z art. 3 pkt 6, 7 i 8 przywołanej ustawy określenia te oznaczają:
      prace konserwatorskie – działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie
      substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie
      tych działań (pkt 6);
      prace restauratorskie – działania mające na celu wyeksponowanie wartości
      artystycznych i estetycznych zabytku, w tym, jeżeli istnieje taka potrzeba,
      uzupełnienie lub odtworzenie jego części, oraz dokumentowanie tych działań (pkt 7);

      roboty budowlane – roboty budowlane w rozumieniu przepisów Prawa
      budowlanego, podejmowane przy zabytku lub w otoczeniu zabytku (pkt 8).
    Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami:
      1. Ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania:
      1) zabytki nieruchome będące, w szczególności:
      a) krajobrazami kulturowymi,
      b) układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi,
      c) dziełami architektury i budownictwa,
      d) dziełami budownictwa obronnego,
      e) obiektami techniki, a zwłaszcza kopalniami, hutami, elektrowniami i innymi
      zakładami przemysłowymi,
      f) cmentarzami,
      g) parkami, ogrodami i innymi formami zaprojektowanej zieleni,
      h) miejscami upamiętniającymi wydarzenia historyczne bądź działalność wybitnych
      osobistości lub instytucji.
    W myśl art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    682 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych – należy przez to rozumieć
      budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub
      rozbiórce obiektu budowlanego.
    Z kolei w art. 3 pkt 8 ustawy wskazano, że ilekroć w ustawie jest mowa o:
      remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie
      budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a
      niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów
      budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami:
      Opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w
      szczególności,
      na zapewnieniu warunków: prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i
      robót budowlanych przy zabytku.
    Pod pojęciem remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym
    robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących
    bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych
    niż użyto w stanie pierwotnym. Istotą remontu jest zatem przywrócenie (odtworzenie)
    pierwotnego stanu technicznego rzeczy, nie zmieniające jego charakteru i funkcji,
    następujące w trakcie eksploatacji i wynikające z tej eksploatacji. Remont polega zatem na
    wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie
    technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Za remont nie mogą być
    więc uznane prace, w wyniku których powstają nowe elementy.
    Z opisu sprawy wynika, że:

      od 21 kwietnia 2023 r. jest Pani właścicielką lokalu (księga wieczysta) i części
      wspólnych w kamienicy (kamienica posiada również księgę wieczystą),
      budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków, jako fragment historycznego
      układu urbanistycznego ujętego w rejestrze zabytków,
      wnętrze nieruchomości objęte jest w ramach gminnej ewidencji zabytków, bryła zaś
      (i zewnętrza) w rejestrze zabytków (konserwator),
      remontuje Pani lokal, aby pomieszczenia w nim nadawały się do zamieszkania,
      ma Pani pisemną pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na
      planowane prace, które wykonywane są wewnątrz kamienicy i dotyczą wyłącznie
      remontu lokalu (bez części wspólnych czy zewnętrznych elewacji),
      część prac zostało wykonanych w 2024 r., ale prace będą trwały jeszcze w 2025 r.,
      wykonywane i planowane prace można zaliczyć do prac konserwatorskich
      (podtrzymanie substancji przez poprawę jej wewnętrznego stanu), jak i budowlanych
      (prace remontowe),
      posiada Pani imienne faktury wystawione przez podatników niekorzystających ze
      zwolnienia od podatku od towarów i usług, dokumentujące poniesione wydatki,
      nie występowała Pani o zaświadczenie wykonania prac do konserwatora, gdyż prace
      remontowe nie zostały jeszcze zakończone.
    Należy wskazać, że rejestr zabytków jest podstawową, a jednocześnie najstarszą formą
    ochrony zabytków. Został utworzony na podstawie rozporządzenia Ministra Wyznań
    Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 17 lipca 1928 r. o prowadzeniu rejestru
    zabytków (Dz. U. z 1928 r. Nr 76 poz. 675).
    Rejestr ten prowadzony jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o
    ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz rozporządzenia Ministra Kultury i
    Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru
    zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu
    zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (t. j. Dz. U. z
    2021 r. poz. 56).
    Do rejestru zabytków wpisywane są obiekty odpowiadające definicji legalnej zabytku, o
    której mowa w art. 3 pkt 1-2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a
    mianowicie użyte w ustawie określenie oznacza:
      1) zabytek - nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem
      człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki
      bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na
      posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową;
      2) zabytek nieruchomy - nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, o których
      mowa w pkt 1.

    W przeciwieństwie do wcześniejszych regulacji prawa ochrony zabytków wpis do rejestru
    zabytków nie jest orzeczeniem o „uznaniu za zabytek”. Zgodnie z obowiązującymi
    przepisami zabytkami są wszystkie obiekty mające określone cechy wskazane w definicji
    zabytku, niezależnie od tego, czy zostały ujęte w rejestrze zabytków czy w ewidencji
    (gminnej bądź wojewódzkiej).
    Zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami:
      Formami ochrony zabytków są:
      1) wpis do rejestru zabytków;
      1a) wpis na Listę Skarbów Dziedzictwa;
      2) uznanie za pomnik historii;
      3) utworzenie parku kulturowego;
      4) ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo
      w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach
      zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu
      lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie
      lotniska użytku publicznego.
    Według art. 8 ww. ustawy:
      1. Rejestr zabytków, zwany dalej "rejestrem", dla zabytków znajdujących się na
      terenie województwa prowadzi wojewódzki konserwator zabytków.
      2. Rejestr prowadzi się w formie odrębnych ksiąg dla zabytków:
      1) nieruchomych;
      2) ruchomych;
      3) archeologicznych.
      3. Rejestr zawiera dane osobowe obejmujące imię, nazwisko i adres zamieszkania
      lub nazwę i adres siedziby właściciela lub posiadacza zabytku lub użytkownika
      wieczystego gruntu, na którym znajduje się zabytek nieruchomy.
    Zgodnie z art. 9 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami:
      1. Do rejestru wpisuje się zabytek nieruchomy na podstawie decyzji wydanej przez
        wojewódzkiego konserwatora zabytków z urzędu bądź na wniosek właściciela
        zabytku nieruchomego lub użytkownika wieczystego gruntu, na którym znajduje
        się zabytek nieruchomy
      2. W trybie określonym w ust. 1, do rejestru może być również wpisane otoczenie
        zabytku wpisanego do rejestru, a także nazwa geograficzna, historyczna lub
        tradycyjna tego zabytku.
      3. Wpis do rejestru historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub
        historycznego zespołu budowlanego nie wyłącza możliwości wydania decyzji o
        wpisie do rejestru wchodzących w skład tych układów lub zespołu zabytków
        nieruchomych.
            3a. Informację o wszczęciu postępowania w sprawie wpisania zabytku
            nieruchomego do rejestru oraz o ostatecznym zakończeniu tego
            postępowania wojewódzki konserwator zabytków przekazuje niezwłocznie
            właściwemu staroście.

            3b. Informację o wszczęciu postępowania w sprawie wpisania zabytku
            nieruchomego do rejestru do czasu ostatecznego zakończenia tego
            postępowania podaje się do publicznej wiadomości na stronie podmiotowej
            Biuletynu Informacji Publicznej starostwa powiatowego, na obszarze
            którego znajduje się zabytek, a ponadto w siedzibie właściwego
            wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób zwyczajowo przyjęty
            w miejscowości, w której znajduje się zabytek.
            3c. Przepis ust. 3b nie narusza przepisu art. 61 § 4 Kodeksu postępowania
            administracyjnego oraz art. 94 niniejszej ustawy.
      4. Wpisanie zabytku nieruchomego do rejestru ujawnia się w księdze wieczystej danej
        nieruchomości na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, na podstawie
        decyzji o wpisie do rejestru tego zabytku.
      5. (uchylony)
      6. Na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków informację o wpisie zabytku
        nieruchomego do rejestru ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
      7. Wpisy, o których mowa w ust. 4, są wolne od opłat.
    Zgodnie z art. 21 ww. ustawy:
      Ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad
      zabytkami przez województwa, powiaty i gminy.
    W myśl art. 22 ww. ustawy:
      1. Generalny Konserwator Zabytków prowadzi krajową ewidencję zabytków w formie
      zbioru kart ewidencyjnych zabytków znajdujących się w wojewódzkich ewidencjach
      zabytków.
      2. Wojewódzki konserwator zabytków prowadzi wojewódzką ewidencję zabytków w
      formie kart ewidencyjnych zabytków znajdujących się na terenie województwa.
      3. Włączenie karty ewidencyjnej zabytku ruchomego niewpisanego do rejestru do
      wojewódzkiej ewidencji zabytków może nastąpić za zgodą właściciela tego zabytku.
      4. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w
      formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy.
      5. W gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte:
      1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru;
      2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków;
      3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta)
      w porozumieniu
      z wojewódzkim konserwatorem zabytków.
      6. Właściwy dyrektor urzędu morskiego prowadzi ewidencję zabytków znajdujących
      się na polskich obszarach morskich w formie zbioru kart ewidencyjnych.
      7. Ewidencje, o których mowa w ust. 1, 2, 4 i 6, mogą zawierać dane osobowe
      obejmujące:
      1) imię, nazwisko i adres zamieszkania lub nazwę i adres siedziby właściciela lub
      użytkownika zabytku;
      2) imię, nazwisko i podpis autora karty ewidencyjnej lub adresowej lub imię i
      nazwisko osoby, która wypełniła kartę ewidencyjną;
      3) imię i nazwisko lub nazwę wykonawcy prac konserwatorskich, prac
      restauratorskich, badań konserwatorskich lub badań archeologicznych przy zabytku.

    W tym miejscu podkreślam, że przepis art. 26hb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 poz. 1128 ze zm.) został zmieniony przez art. 1 pkt 12
    ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1265) i obowiązuje w
    nowym brzmieniu od 1 stycznia 2023 r.
    W wyniku wprowadzonych zmian, zakresem ulgi zostały objęte wydatki na prace
    konserwatorskie, restauratorskie oraz roboty budowlane wyłącznie przy zabytku
    nieruchomym wpisanym do rejestru zabytków. Dodatkowo, odliczenie wydatków będzie
    możliwe w zeznaniu podatkowym dopiero po otrzymaniu zaświadczenia wojewódzkiego
    konserwatora zabytków potwierdzającego wykonanie tych prac zgodnie z pozwoleniem
    wojewódzkiego konserwatora zabytków.
    Analizując Pani wniosek w kontekście możliwości zastosowania omawianej ulgi dotyczącej
    odliczenia wydatków poniesionych na przeprowadzenie w lokalu robót budowlanych
    (remontowych), zauważam, że we wniosku wskazała Pani, że budynek znajduje się w
    gminnej ewidencji zabytków, jako fragment historycznego układu urbanistycznego ujętego
    w rejestrze zabytków, a wnętrze nieruchomości objęte jest w ramach gminnej ewidencji
    zabytków.
    Biorąc zatem pod uwagę brzmienie art. 26hb ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, zgodnie z którym prace restauratorskie, konserwatorskie oraz
    budowlane muszą być wykonane przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru
    zabytków - nie będzie mieć Pani możliwości zastosowania omawianej ulgi z uwagi na brak
    spełnienia tej przesłanki odnośnie wykonanych/planowanych prac. Nie zostały/zostaną
    one bowiem przeprowadzone przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru zabytków.
    W świetle art. 26hb ust. 12 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w
    związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c)-e) ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,
    zabytkiem nieruchomym uprawniającym do odliczeń w ramach ulgi na zabytki nie jest
    układ urbanistyczny, ruralistyczny i zespół budowlany, które to zostały wymienione w art.
    6 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
    Ustawodawca w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami rozróżnił użyte w tej
    ustawie określenie „zabytek nieruchomy” od „historycznego układu urbanistycznego lub
    ruralistycznego” zdefiniowanego jako przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie,
    zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni,
    rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w
    tym ulic lub sieci dróg (art. 3 pkt 12 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami)
    oraz od „historycznego zespołu budowlanego” zdefiniowanego jako powiązaną
    przestrzennie grupę budynków wyodrębnioną ze względu na formę architektoniczną, styl,
    zastosowane materiały, funkcję, czas powstania lub związek z wydarzeniami historycznymi
    (art. 3 pkt 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami).

    Zatem Pani wydatki na prace konserwatorskie, budowlane i remontowe w lokalu
    położonym w kamiennicy, znajdującej się w gminnej ewidencji zabytków jako fragment
    historycznego układu urbanistycznego ujętego w rejestrze zabytków, nie uprawnia do
    stosowania ulgi na zabytki, o której mowa w art. 26hb ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, gdyż niezbędnym warunkiem jest prowadzenie prac
    konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych w zabytku nieruchomym, o
    którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c-e ustawy o ochronie zabytków i opiece nad
    zabytkami, wpisanym do rejestru zabytków, zgodnie z art. 26hb ust. 12 pkt 5 w związku z
    art. 24hb ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu
    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w
    sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie
    stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ..., ul. . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.