Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.318.2024.10.S/MR1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Wymienione usługi opierają się na usłudze podstawowej,
którą jest usługa noclegowa a pozostałe objęte tymi usługami
świadczenia stanowią jedynie świadczenia pomocnicze, tym
samym usługi te należy taktować jako elementy kompleksowej
usługi, której istotę jest oddanie budynku do używania na
podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o
podobnym charakterze.
Słowa kluczowe: hotel
przychód-powstanie przychodu
usługi-usługi gastronomiczne
usługi-usługi hotelarskie
usługi-usługi noclegowe
usługi-usługi parkingowe
usługi-usługi pomocnicze
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Spółka nieruchomościowa
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawka podatku
0,035% od przychodów z budynków
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 35-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24b-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24b-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24b-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24b-ust. 9
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 czerwca 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 czerwca 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, opodatkowania przychodów z budynków.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 15 lipca 2024 r. (data
    wpływu 15 lipca 2024 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca A. Spółka Akcyjna (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) z siedzibą w (...),
    wpisana do Rejestru Przedsiębiorców KRS prowadzonego przez Sąd Rejonowy (...), pod
    numerem KRS: (...), NIP: (...), jest spółką funkcjonującą w branży hotelarskiej.
    Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy są roboty budowlane związane
    ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych – kod 41.20.Z.
    Spółka posiada w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy.

    Prowadzone przez Spółkę hotele stanowią jej własność i środki trwałe, a ich wartość
    początkowa przekracza 10.000.000 zł. Ponadto, co najmniej 50% wartości bilansowej
    aktywów Spółki, bezpośrednio lub pośrednio, stanowi wartość bilansowa nieruchomości
    położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości.
    W budynkach Spółka świadczy:
    1. usługi hotelarskie – zakwaterowania (zakwaterowanie gości hotelowych wraz ze
      śniadaniem),
    2. usługi gastronomiczne w prowadzonej przez Spółkę restauracji i barze,
    3. usługi konferencyjne (organizacja wydarzenia),
    4. usługi parkingowe dla gości hotelowych i uczestników odbywających się w nim imprez,
      eventów, konferencji, gal itp.,
    5. inne usługi towarzyszące (SPA, usługi gabinetów masażu i gabinetów kosmetycznych,
      basen, siłownia, wstęp do stref dla dzieci, udostępnianie sprzętu sportowego i
      wodnego, sprzedaż książek w księgarniach zlokalizowanych na terenie hoteli).
    Poza powyższym, Spółka wynajmuje pomieszczenia, w których świadczone są np. usługi
    fryzjerskie (odrębne od wskazanych powyżej w pkt 5) oraz pomieszczenia na konferencje
    (usługa odrębna od wskazanej powyżej w pkt 3), niemniej są to sytuacje marginalne.
    Niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, nie obejmuje swym zakresem
    tych przypadków.
    Spółka nie jest podmiotem rozpoczynającym działalność.
    Po zakończeniu pobytu przez gościa hotelowego, Spółka wystawia dla niego fakturę
    zawierającą rodzaje usług, które były świadczone podczas jego pobytu. Zasadniczo, na
    fakturach wymienione są usługi hotelowe obejmujące nocleg wraz ze śniadaniem.
    Odrębne pozycje mają natomiast świadczenia obejmujące np. parking, SPA, basen,
    siłownię, wstęp do stref dla dzieci, usługi gabinetów masażu i gabinetów kosmetycznych.
    Może się zdarzyć, że świadczone usługi są objęte jedną pozycją na fakturze, a następnie
    wydzielane w systemie operacyjnym Spółki. Należy przy tym podkreślić, że Spółka ma
    faktyczną możliwość dokonania takiego podziału.
    Tym samym Spółka może wyodrębnić poszczególne kategorie usług i podzielić przychody
    na:
        związane z usługą hotelarską – zakwaterowania (zakwaterowanie gości hotelowych
        wraz ze śniadaniem);
        niezwiązane z usługą hotelarską – zakwaterowania, takie jak m.in. usługi
        gastronomiczne i rekreacyjne (np. w postaci dostępu do stref SPA, basenów,
        siłowni, stref dla dzieci, gabinetów masażu i gabinetów kosmetycznych,
        udostępniania sprzętu sportowego i wodnego czy też sprzedaży książek).
    W ramach usługi hotelarskiej Spółka zobowiązana jest zapewnić zakwaterowanie w pokoju
    hotelowym o określonym standardzie i cechach, ale nie w konkretnym pokoju wskazanym
    w zamówieniu.
    Usługa hotelarska świadczona jest na podstawie umowy o świadczenie usługi hotelarskiej.
    Spółka świadczy również usługi związane z organizacją konferencji (np. zebrania
    wspólnoty mieszkaniowej). Usługi konferencyjne (organizacji wydarzenia), realizowane są
    przez Spółkę na podstawie indywidualnie zawieranych z umów, w których precyzyjnie
    identyfikowany jest przedmiot świadczenia.

    W ramach tego pakietu, co do zasady, Spółka zapewnia swoim klientom kompleksową
    obsługę polegającą m.in. na udostępnieniu sali bądź sal, udostępnieniu sprzętu
    konferencyjnego (np. rzutnik, projektor, mikrofon), dostęp do Internetu, poczęstunek w
    miejscu konferencji, w tym w ramach tzw. przerw kawowych, a także usługi
    gastronomiczne w restauracji oraz usługi hotelowe dla uczestników.
    W przypadku świadczenia realizowanego w ramach usług konferencyjnych, w zgodnym
    założeniu stron (tj. Spółki i jej kontrahenta nabywającego świadczenie), każdy z elementów
    składowych jest integralną częścią jednej usługi, a jego cena stanowi element kalkulacyjny
    łącznej ceny usługi konferencyjnej. Ze względu na to, że w każdym przypadku zakres
    usługi konferencyjnej może być konstruowany według zapotrzebowania klienta, elementy
    składowe mogą ulegać modyfikacji, a ustalane to jest przez strony na etapie zawierania
    umowy. Po wykonaniu usługi, Spółka wystawia fakturę oznaczoną jako usługa
    konferencyjna, tj. na dokumencie wykazana jest jedna pozycja.
    Niezależnie od powyższego, istnieje również możliwość skorzystania z usług dodatkowych,
    np. strefy SPA, gabinetów masażu, gabinetów kosmetycznych, basenów, skorzystania ze
    sprzętów sportowych i wodnych lub nabycia książek.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Pismem z dnia 15 lipca 2024 r. doprecyzowali Państwo wniosek w następującym zakresie:
    Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
    W oparciu o uzyskaną interpretację indywidualną, Spółka dokona weryfikacji wszystkich
    okresów przeszłych, w których potencjalnie mogłaby zostać uznana za spółkę
    nieruchomościową lub podatnika podatku od przychodów z budynków, tj. odpowiednio
    od 2021 r. i 2020 r.
    W tych okresach, co najmniej 50% wartości bilansowej jej aktywów, bezpośrednio lub
    pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości i wartość bilansowa tych
    nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł.
    Niemniej Spółka zaznacza, że na podstawie złożonego wniosku o wydanie interpretacji
    indywidulanej, Wnioskodawca zmierza do ustalenia prawidłowej wykładni art. 4a pkt 35 lit.
    b ustawy o CIT oraz art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, co dopiero następczo pozwoli
    stwierdzić, czy we wskazanych okresach doszło do spełnienia wszystkich przesłanek
    wymaganych ww. regulacjami.
    Skutki będą odnoszone również na przyszłość.
    Zakładając, w ocenie Spółki nieprawidłowo, że przychody uzyskane z usług oznaczonych w
    stanie faktycznym nr 1-5, stanowią przychody z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy,
    poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze, przychody podatkowe z
    tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym
    charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub
    prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w
    innych spółkach nieruchomościowych, stanowiłyby co najmniej 60% ogółu przychodów
    podatkowych Spółki.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przychody ze
      świadczenia usług oznaczonych w stanie faktycznym (nr 1-5), nie stanowią
      przychodów, o których mowa w art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT?
    2. Czy dla potrzeb stosowania opodatkowania tzw. podatkiem od przychodów z
      budynków, o którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, przy wyznaczaniu

      przychodu, o którym mowa w art. 24b ust. 9, zgodnie z art. 24b ust. 6 w zw. z ust. 3
      ustawy o CIT, należy uwzględnić części budynków, w których świadczone są usługi
      opisane w stanie faktycznym (nr 1-5?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Przychody ze świadczenia usług, o których mowa w opisanym stanie faktycznym (nr 1-5),
    nie stanowią przychodów, o których mowa w art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT, ponieważ
    nie stanowią przychodu z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i
    innych umów o podobnym charakterze.
    Ad 2
    Zdaniem Spółki, dla potrzeb stosowania opodatkowania tzw. podatkiem od przychodów z
    budynków, o którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, przy wyznaczaniu podstawy
    opodatkowania zgodnie z art. 24b ust. 6 w związku z ust. 3 ustawy o CIT, nie uwzględnia
    się części budynków, w których świadczone są usługi opisane w stanie faktycznym (nr 1-5).
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Zgodnie z art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, przez spółkę nieruchomościową rozumie się
    podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzenia bilansu na podstawie
    przepisów o rachunkowości, w którym spełnione są łącznie poniższe warunki:
    a) na pierwszy dzień roku podatkowego, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa
      nie jest podatnikiem podatku dochodowego – na pierwszy dzień roku obrotowego, co
      najmniej 50% wartości rynkowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła
      wartość rynkowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      lub praw do takich równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut
      obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego pierwszy dzień roku podatkowego – w przypadku podmiotów
      rozpoczynających działalność,
    b) na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, a w przypadku gdy spółka
      nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego - na ostatni dzień roku
      poprzedzającego rok obrotowy, co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości i wartość
      bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł albo równowartość tej kwoty
      określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank
      Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego
      poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy oraz w roku
      poprzedzającym odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy przychody
      podatkowe, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem
      podatku dochodowego - przychody ujęte w wyniku finansowym netto, z tytułu najmu,
      podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym
      charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub
      prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów
      w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu
      odpowiednio przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku
      finansowym netto - w przypadku podmiotów innych niż określone w lit. a.
    Mając na uwadze definicję spółki nieruchomościowej z art. 4a pkt 35 lit. b ustawy CIT, aby
    można było uznać Spółkę za spółkę nieruchomością, należy zbadać, czy Spółka spełnia
    łącznie następujące warunki:
    1) na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy co najmniej 50% wartości
      bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa

      nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich
      nieruchomości (Warunek 1),
    2) wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10.000.000 zł albo równowartość
      tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień
      roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy (Warunek 2),
    3) w roku poprzedzającym rok podatkowy (obrotowy) przychody podatkowe z tytułu
      najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym
      charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub
      prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów
      w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu
      odpowiednio przychodów podatkowych (Warunek 3).
    W kontekście niniejszego wniosku kluczowy jest warunek 3 – dotyczący przychodów z
    tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym
    charakterze. Jak wynika z powołanego przepisu, jednym z warunków koniecznych do
    uznania spółki będącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych za spółkę
    nieruchomościową, jest osiągnięcie przez spółkę w roku poprzedzającym rok podatkowy
    przychodów z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów
    o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są
    nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o
    CIT, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych w wysokości
    stanowiącej co najmniej 60% ogółu przychodów podatkowych spółki.
    Parafrazując, przychodami, które mogą wpłynąć na uznanie spółki za spółkę
    nieruchomościową są przychody z tytułu:
        najmu,
        dzierżawy,
        poddzierżawy,
        leasingu,
        innych umów o podobnym charakterze do powyższych,
        przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do
        nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT,
        udziałów w innych spółkach nieruchomościowych.
    W ocenie Wnioskodawcy, usługi hotelarskie, ze względu na ich złożony charakter, znacznie
    wykraczający poza samo udostępnienie lokalu, nie mogą być uznane za usługi najmu,
    dzierżawy czy usługi o podobnym charakterze. Przemawia za tym również istota umowy o
    świadczenie usług hotelarskich, na podstawie, której realizowane jest świadczenie.
    W art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT ustawodawca posłużył się cywilnoprawnym pojęciem
    "najmu", "dzierżawy" oraz wskazał na umowy o podobnym charakterze. W przypadku
    umowy najmu, zdefiniowanej wg zasad prawa cywilnego, istota świadczenia polega na
    oddaniu rzeczy do używania na czas oznaczony lub nieoznaczony, za umówiony czynsz
    pieniężny lub innego rodzaju. Podobnie, jeżeli chodzi o umowę dzierżawy, której istota
    również sprowadza się do oddania rzeczy w odpłatne używanie, przy czym dodatkowo
    dzierżawcy przysługuje prawo do pobierania pożytków.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich
    oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    1944, ze zm.) przez usługi hotelarskie należy rozumieć krótkotrwałe, ogólnie dostępne

    wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na
    ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu,
    usług z tym związanych.
    Natomiast zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, ze zm.; dalej: ,,KC”), przez umowę najmu wynajmujący
    zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stosownie zaś do art. 693 § 1 KC, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje
    się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    W konsekwencji zauważyć należy, że usługi hotelarskie są regulowane odrębną ustawą i w
    związku z tym nie mieszczą się w ramach ww. przepisów w tytułu XVII KC „Najem i
    dzierżawa”.
    Należy podkreślić, że istota najmu i dzierżawy jest odmienna od usług hotelarskich. W
    definicji usług hotelarskich jest mowa o krótkotrwałym ogólnie dostępnym wynajmowaniu
    domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub
    przyczep samochodowych oraz świadczeniu w obrębie obiektu usług z tym związanych.
    Natomiast w definicjach najmu i dzierżawy ustawodawca używa określenia oddanie rzeczy
    do używania na czas oznaczony lub nieoznaczony.
    Wynika z tego, że wskazane umowy o podobnym charakterze to takie, które co prawda nie
    zawierają wszystkich elementów niezbędnych (essentialia negotii) do uznania je za najem
    czy dzierżawę, ale których istotą i w ramach takiej podstawowym obowiązkiem
    świadczącego jest, jako wspólna cecha najmu i dzierżawy, oddanie konkretnej rzeczy do
    wyłącznego używania korzystającego, a obowiązkiem korzystającego jest zapłata czynszu,
    wynagrodzenia za możliwość korzystania z rzeczy oddanej mu do wyłącznego używania. W
    praktyce, w przypadku najmu budynków lub ich części czynsz jest kalkulowany w oparciu
    o powierzchnię, jako iloczyn stawki za jeden metr i ilości metrów oraz dodatkowych
    kosztów związanych z korzystaniem z tzw. mediów. Świadczone przez Spółkę usługi
    hotelarskie mają znacznie szerszy charakter niż tylko najem pokoju hotelowego, a także
    najem wyposażenia, najem pościeli etc. (bo gdyby przyjąć, że istotą usługi jest najem
    można by było dojść do nieuprawnionego wniosku, że hotel świadczy na rzecz gościa
    również takie usługi, gdyż nie sposób jest wykonywać usługę bez udostępnienia mebli,
    pościeli i innego wyposażenia ruchomego znajdującego się w pokoju). Zgodnie z tym co
    zostało wskazane w opisie zaistniałego stanu faktycznego, Spółka zapewniając nocleg
    zobowiązana jest nie tylko do udostępnienia pokoju o określonym standardzie, ale w
    ramach takiej usługi musi zrealizować inne składowe.
    Przyjmując zamówienie na realizację usługi hotelarskiej Spółka nie precyzuje, w którym
    konkretnie (o określonym numerze) pokoju będzie świadczona usługa, a samo przypisanie
    gościa do pokoju dokonywane jest w ramach puli pokoi o określonym standardzie. O
    odrębności usług hotelarskich od umów najmu, co jednocześnie eliminuje przesłanki do
    uznania jej za umowę o podobnym charakterze do umowy najmu, świadczą również
    zasady ustalenia ceny usługi hotelarskiej. Ustalenie ceny za usługę hotelarską świadczoną
    przez Spółkę na rzecz gościa nie jest dokonywane jako iloczyn stawki i powierzchni (jak w
    praktyce jest to najczęściej stosowane w przypadku najmu nieruchomości), a w ramach
    złożonej kalkulacji (dokonywanej na poziomie ustaleń cennika) uwzględniającej wiele
    składowych, w tym koszty świadczenia takich składowych jak np. koszty sprzątania,
    zapewnienia pościeli, ręczników, środków czystości etc., ale również wchodzącego w cenę
    usługi posiłku. Ustalona uprzednio (w ramach cennika) cena usługi hotelarskiej nie jest w
    żaden sposób uzależniona od tego, ile energii elektrycznej, wody, energii cieplnej zużył
    gość będący jej nabywcą.
    Tym co ponad wszelką wątpliwość pokazuje, iż usługa hotelarska świadczona przez Spółki
    jest odrębna od usługi najmu i nie ma do niej podobnego charakteru jest to, że
    świadczona z wykorzystaniem identycznego pokoju, albo nawet w tym samym pokoju,

    może być wykonywana za różną cenę w zależności od tego czy w ramach takiej
    zapewniane jest zakwaterowanie np. jednej czy dwóm osobom (np. cena usługi
    zakwaterowania w pokoju dwuosobowym świadczona dla jednej osoby jest niższa niż w
    przypadku zakwaterowania w tym samym pokoju, w ramach jednej usługi dwóch gości).
    Ponadto należy również wskazać, że w ramach usługi hotelarskiej Spółka wykorzystuje
    również inne niż sam pokój części budynku, np. hol, korytarze, windy i inne części
    budynku, takie jak restauracja czy sala fitness.
    Dodatkowe argumenty prawne przemawiające za całkowitą odrębnością najmu i usług
    hotelarskich, to brak możliwości świadczenia przez gościa hotelowego dalszej usługi, która
    odpowiadałaby podnajmowi, a także fakt odrębnego, dedykowanego konkretnie usługom
    hotelarskim, szczegółowego uregulowania dotyczącego odpowiedzialności, prawa zastawu
    i przedawnienia roszczeń utrzymujących hotele i podobne zakłady.
    Z kolei treścią umowy najmu uregulowanej w art. 659 § 1 KC jest zobowiązanie
    wynajmującego do oddania najemcy do używania rzeczy (nieruchomości, także części
    składowych rzeczy – np. lokalu jako elementu nieruchomości) przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony oraz zobowiązanie najemcy do uiszczania wynajmującemu umówionego
    czynszu. W razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują:
    małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne
    osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba,
    która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą (art. 691 § 1 KC). Jeśli nie
    ma osób, które wstępują w stosunek najmu lokalu po śmierci najemcy, to w stosunek ten
    wstępują jego spadkobiercy (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 1996 r., sygn.
    akt III CZP 40/96).
    Dodatkowo należy wspomnieć, że regulacje dotyczące najmu znajdują się także poza
    kodeksem cywilnym, tj. w innych ustawach. Przykładowo w ustawie o dodatkach
    mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001 r. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1335, ze zm.); o
    ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.
    j. Dz. U. z 2023 r. poz. 725, ze zm.). W tej ostatniej ustawie uregulowano np. najem
    okazjonalny (art. 19a), najem instytucjonalny (art. 19f), najem instytucjonalny z dojściem
    do własności (art. 19k), do obydwu tych rodzajów najmu nie stosuje się art. 661 § 1 KC.
    Ustawa ta przewiduje możliwość ujawnienia w księdze wieczystej roszczenia najemcy o
    przeniesienie prawa własności lokalu mieszkalnego, ustanowienie hipoteki
    zabezpieczającej wierzytelność najemcy (art. 19l). Do ochrony praw lokatorów stosuje się
    przepisy o ochronie własności (art. 19), ograniczenia czasowe w zakresie eksmisji (art. 16).
    Także regulacja dotycząca umowy najmu w k.c. określa np. ustawowe prawo zastawu (art.
    670.), podnajem jeśli umowa najmu tego nie zabrania (art. 668 § 1).
    Stosownie do art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i
    hipotece (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1984, ze zm.; dalej: UKW) w księdze wieczystej w
    szczególności mogą być ujawnione: prawo najmu lub dzierżawy (...). Przez taki wpis prawo
    najmu uzyskuje skuteczność względem praw nabytych przez czynność prawną po jego
    ujawnieniu (art. 17 UKW) oraz pierwszeństwo przed ograniczonym prawem rzeczowym
    nieujawnionym w księdze (art. 20 w zw. z art. 11 UKW).
    Mając na uwadze przywołane przepisy należy zauważyć, że nie ma w ustawie o usługach
    hotelarskich analogicznych rozwiązań do tych, które dotyczą umowy najmu i dzierżawy. W
    zamian za to ta ustawa szczegółowo reguluje sposób świadczenia usług hotelarskich,
    rodzaje i kategorie obiektów hotelarskich. Ustawa o usługach hotelarskich określa organy
    oceniające obiekty hotelarskie, kwalifikacje osób prowadzących usługi hotelarskie, prawo
    kontroli obiektów hotelarskich przez organy administracji.
    Zestawienie regulacji prawnych dotyczące umów najmu i dzierżawy oraz usług
    hotelarskich wskazuje, że nie są to umowy tożsame, ani też podobne. Umowa o
    świadczenie usług hotelarskich jest umową nazwaną, zdefiniowaną i szczegółowo
    uregulowaną w odrębnej ustawie. Chociaż można w niej dopatrywać się i znajdować
    rozwiązania podobne do zawartych w innych umowach, jest to jednak pełna regulacja

    dotycząca określonej dziedziny aktywności gospodarczej. Różnice dotyczą istotnych
    elementów tych umów, bez analizy których, stwierdzenie ich podobieństwa jest
    niedopuszczalne. Oparcie poglądu o podobieństwie na tym tylko, że w ustawie użyto
    określenia "wynajem" z pominięciem pozostałych elementów ustawowych regulacji, jest
    błędem. Analizy definicji - usługi hotelarskie – nie można dokonać bez uwzględnienia
    przepisów rozdziału 5 ustawy o usługach hotelarskich.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że świadczone przez Spółkę usługi hotelarskie
    realizowane są na podstawie umowy, która nie może być uznana za umowę o podobnym
    charakterze do umowy najmu oraz umowy dzierżawy.
    Powyższe potwierdzają aktualne stanowiska sądów administracyjnych, tak przykładowo
    wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. III SA/Wa 2033/23: ,,Skarżąca
    trafnie argumentowała, że usługa hotelarska nie jest umową najmu, podnajmu, dzierżawy,
    poddzierżawy, leasingu. Te ostatnie, to umowy nazwane, które swoim charakterem,
    nazewnictwem i treścią nie odpowiadają usłudze hotelowej. W kontekście przepisów art.
    4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT, może być ona analizowana jedynie pod kątem "innych umów
    o podobnym charakterze". Językowo, najistotniejszym elementem jest zidentyfikowanie
    czym jest "umowa o podobnym charakterze", a następnie - czy zespół cech usługi
    hotelowej można zakwalifikować jako taką umowę. Wyrażenie "podobny" jest wyrażeniem
    nieostrym, również w języku potocznym. Według słownika języka polskiego W.
    Doroszewskiego "podobny" oznacza, m.in., mający cechy zbieżne, identyczne z czym,
    natomiast Wielki Słownik Języka Polskiego kwalifikuje wyrażenie podobny jako: mający
    pewne cechy zbieżne, prawie identyczne. Charakter natomiast definiowany jest jako
    zespół cech odróżniających od innych przedmiotów. Zarówno w kontekście nauk
    filologicznych wyrażenia podobne (synonimy), są częściami mowy mogącymi występować
    zamiennie (mimo innego brzmienia). Podobny charakter oznacza zatem, oprócz
    oczywiście podobieństwa cywilistycznego, zbliżony cel oraz gospodarcze przeznaczenie
    danej umowy. Zgodzić się zatem należało ze skarżącą, że usługa hotelowa waloru
    podobieństwa do umowy najmu nie posiada.”.
    Podobne konkluzje przedstawił WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 19 marca 2024 r., sygn. I
    SA/Gd 43/24: ,,(...) w ocenie Sądu nie sposób uznać, że umowa na podstawie, której
    skarżący zobowiązuje się do świadczenia usługi hotelarskiej stanowi umowę o podobnym
    charakterze do wskazanych powyżej umów najmu, dzierżawy lub leasingu. Istota tych
    umów, cel ich zawarcia oraz prawa i obowiązki stron są bowiem zasadniczo różne. Przede
    wszystkim jak trafnie wskazał wnioskodawca, celem umowy najmu/dzierżawy/leasingu
    jest nabycie prawa do korzystania z określonej ruchomości, nieruchomości lub jej
    określonej części, natomiast w ramach umowy o świadczenie usług hotelarskich nie
    dochodzi do nabycia prawa do korzystania z nieruchomości lub określonej jego części,
    goście lokowani są w pokoju wybranym przez hotel, a celem nabycia usługi jest nabycie
    usługi zakwaterowania, wyżywienia oraz szeregu innych świadczeń towarzyszących,
    dostępnych w danym obiekcie.”.
    Tożsame wnioski, w ocenie Spółki, należy wyprowadzić w kontekście pozostałych usług,
    które zostały opisane w stanie faktycznym (nr 2-5), tj.:
        usług gastronomicznych w prowadzonej przez Spółkę restauracji i barze,
        usług konferencyjnych (organizacja wydarzenia),
        usług parkingowych dla gości hotelowych i uczestników odbywających się w nim
        imprez, eventów, konferencji, gal etc.,
        innych usług towarzyszących (SPA, usługi gabinetów masażu i gabinetów
        kosmetycznych, basen, siłownia, wstęp do stref dla dzieci, udostępniania sprzętu
        sportowego i wodnego, sprzedaży książek w księgarniach zlokalizowanych na
        terenie obiektów).

    Istotą art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT jest ustalenie przychodu związanego z
    wynajmowaniem powierzchni, natomiast nie należy – w sposób rozszerzający – stosować
    tej wykładni do usług gastronomicznych, usług konferencyjnych, usług rekreacyjnych czy
    innych wskazanych w stanie faktycznym, bowiem nie są one w żaden bezpośredni sposób
    związane z odpłatnym udostępnieniem powierzchni. Przyjęcie stanowiska, że Spółka musi
    je uwzględniać w kalkulacji na potrzeby art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT, stałoby w
    sprzeczności do celu wprowadzenia powyższych przepisów. Nie sposób uznać bowiem za
    spółkę nieruchomościową podmiotu, którego znaczna cześć przychodów nie jest w żaden
    sposób związana z wynajmowaniem powierzchni.
    Celem usług gastronomicznych jest przygotowanie i podanie posiłku. Celem usług
    konferencyjnych, jest kompleksowa organizacja danego wydarzenia. Celem usług
    parkingowych, jest tymczasowe udostępnienie miejsca postojowego. Celem usług
    sprzedaży książek i usług rekreacyjnych, jest zapewnienie wypoczynku i rozrywki. W
    każdym z przypadków istota odbiega od usługi najmu czy jej podobnych i nie jest stricte
    powiązana z udostępnianiem powierzchni.
    Potwierdza to również cytowany powyżej wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2023
    r., sygn. III SA/Wa 2033/23: ,,Rację ma skarżąca, że przychodów z tytułu świadczenia usług
    gastronomicznych oraz rekreacyjnych nie sposób przypisać do wymienionych
    przychodów, które mogą wpłynąć na uznanie jej za spółkę nieruchomościową. (...) Celem
    usług gastronomicznych czy usług związanych z rekreacją nie jest udostępnianie
    powierzchni, tylko udostępnienie usług. W przypadku usług gastronomicznych istotą jest
    przygotowanie i podanie posiłku, natomiast w przypadku usług związanych z rekreacją
    istotą jest zapewnienie wypoczynku i rozrywki.”.
    Odrębnie należy zaakcentować, że usługa organizacji konferencji również nie generuje dla
    Spółki przychodów z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych
    umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są
    nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o
    CIT, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych. Jej zakres jest
    zdecydowanie szerzy niż sam najem czy umowy o podobnym charakterze. Jak wskazano w
    stanie faktycznym, w ramach tego pakietu, co do zasady, Spółka zapewnia swoim klientom
    kompleksową obsługę polegającą m.in. na udostępnieniu sali bądź sal, udostępnieniu
    sprzętu konferencyjnego (np. rzutnik, projektor, mikrofon), dostęp do Internetu,
    poczęstunek w miejscu konferencji, w tym w ramach tzw. przerw kawowych, a także usług
    gastronomicznych w restauracji, usługi hotelowe dla uczestników. Suma usług
    składających się na organizację konferencji, zdecydowanie przekracza ramy umowy najmu
    i dzierżawy nieruchomości, a w konsekwencji tego również umów o podobnym do nich
    charakterze.
    Należy również podkreślić, że każdą z powyższych usług należy traktować jako
    samodzielną i nie należy uogólniać do jednej pozycji (usługi hotelarskiej). Spółka
    podkreśla, że świadczy różnego rodzaju usługi, a klient może, ale nie musi z nich
    skorzystać. Innymi słowy, usługa hotelarska nie pociąga za sobą obowiązku korzystania
    np. z usług rekreacyjnych. Klient ma w tym zakresie pełną swobodę wyboru, co uwydatnia
    to, że wymienionych usług nie należy traktować jako jednolicie powiązanych z usługą
    hotelową. Spółka może przy tym wiarygodnie wydzielić źródła, z którego osiąga dany
    przychód.
    Podsumowując powyższe, w ocenie Spółki, żadna ze świadczonych przez nią usług, która
    została objęta niniejszym wnioskiem (nr 1-5), nie generuje dla niej przychodów, o których
    mowa w art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy od przychodu ze środka
    trwałego będącego budynkiem, który:

    1) stanowi własność albo współwłasność podatnika,
    2) został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,
    3) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    – zwany dalej "podatkiem od przychodów z budynków", wynosi 0,035% podstawy
    opodatkowania za każdy miesiąc.
    Co istotne z perspektywy niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
    wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie, aby ostatecznie stwierdzić, że dany podmiot
    jest podatnikiem podatku od przychodów z budynków.
    Dla Spółki kluczowa jest przesłanka nr 2, tj. konieczność oddania budynku w całości albo w
    części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym
    charakterze. W jej ocenie bowiem, żadna ze świadczonych przez nią usług (spośród
    objętych niniejszym wnioskiem), nie wypełnia dyspozycji tej regulacji.
    Na potrzeby niniejszego pytania nr 2, Spółka przyjmuje w pełni argumentację wyrażoną na
    potrzeby pytania nr 1. W obu przypadkach zagadnienie jest w istocie tożsame.
    W art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT, podatnik musi poszukiwać przychodów:
    ,,(...) z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o
    podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są
    nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z
    tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych”.
    Na potrzeby art. 24b ust. 1 ustawy o CIT podatnik musi oddać budynek:
    ,,(...) w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej
    umowy o podobnym charakterze”.
    Problematyka obu przypadków sprowadza się zatem do tego samego zagadnienia, co
    dostrzegł również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 grudnia 2023 r., sygn. III SA/Wa
    2033/23: ,,Należy podkreślić, że kwalifikacja usługi hotelowej, jako usługi o charakterze
    podobnej do najmu czy dzierżawy była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który w wyroku z 4 lipca 2023 r., w sprawach o sygn. akt- II FSK 70-71
    /21, a także w wyroku z 12 lipca 2023 r., II FSK 372/23, stwierdził, że zawarte w art. 24b ust.
    1 pkt 2 ustawy o CIT określenia dotyczące umowy o podobnym charakterze, nie dotyczą
    umów hotelowych. Powyższe sprawy dotyczyły, co prawda opodatkowania przychodów z
    budynków, jednak przepis art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT odnosił się do analogicznego
    problemu prawnego, co analizowany w sprawie niniejszej.”
    Podsumowując dotychczasowe rozważania można zatem wskazać, że skoro:
        istotą usługi hotelarskiej nie jest oddanie klientowi oznaczonego pokoju do
        używania w oznaczonym czasie za określony czynsz i pobieranie pożytków w
        przypadku umowy dzierżawy (oczywiście jest to jeden z argumentów, w tym
        miejscu należy uznać za adekwatne wszystkie wyrażone w uzasadnieniu pytania 1),
        istotą usług gastronomicznych jest przygotowanie i podanie posiłku,
        istotą usług konferencyjnych jest nie tylko udostępnienie powierzchni, ale i
        świadczenie szeregu usług,
        istotą usług parkingowych, jest tymczasowe udostępnienie miejsca parkingowego,
        istotą usług towarzyszących/rekreacyjnych, jest zapewnienie wypoczynku i rozrywki,
    to żadna ze wskazanych usług nie jest formą oddania budynku do używania na podstawie
    umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

    Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 71/21: ,,Umowa najmu jest
    ustawowo bardzo obszernie uregulowana. Zawiera wiele szczegółów jakich ustawodawca
    nie zawarł w umowie o usługi hotelarskie. Różnice dotyczą istotnych elementów tych
    umów, bez analizy których, stwierdzenie ich podobieństwa jest niedopuszczalne. Oparcie
    poglądu o podobieństwie na tym tylko, że w ustawie użyto określenia "wynajem" z
    pominięciem pozostałych elementów ustawowych regulacji, jest błędem. Analizy definicji -
    usługi hotelarskie - nie można dokonać bez uwzględnienia przepisów rozdziału 5 ustawy o
    usługach hotelarskich. Tym bardziej niedopuszczalne jest także dokonywanie oceny jej
    podobieństwa do innych umów.”. Tożsame wnioski zaprezentował NSA w wyroku z dnia
    12 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 372/23. Również w pozostałych przypadkach, istotą
    świadczenia oznaczonych usług (nr 2-5) jest właśnie świadczenie usług, a nie
    udostępnienie powierzchni. Z tego względu, w ocenie Wnioskodawcy, art. 24b ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT – nie znajduje zastosowania.
    Podsumowując powyższe, zdaniem Spółki, dla potrzeb stosowania opodatkowania tzw.
    podatkiem od przychodów z budynków, o którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT,
    przy wyznaczaniu podstawy opodatkowania zgodnie z art. 24b ust. 6 w związku z ust. 3
    ustawy o CIT, nie uwzględnia się części budynków, w których świadczone są usługi opisane
    w stanie faktycznym (nr 1-5).
    Interpretacja indywidualna
    19 lipca 2024 r. wydałem dla Państwa interpretację indywidualną znak 0114-KDIP2-
    1.4010.318.2024.2.MR1, w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy:
        przychody ze świadczenia usług oznaczonych w stanie faktycznym (nr 1-5), nie
        stanowią przychodów, o których mowa w art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT – za
        nieprawidłowe,
        dla potrzeb stosowania opodatkowania tzw. podatkiem od przychodów z
        budynków, o którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, przy wyznaczaniu
        przychodu, o którym mowa w art. 24b ust. 9, zgodnie z art. 24b ust. 6 w zw. z ust. 3
        ustawy o CIT, należy uwzględnić części budynków, w których świadczone są usługi
        opisane w stanie faktycznym (nr 1-5) – za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 22 lipca 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    16 sierpnia 2024 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 16 sierpnia 2024 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację wyrokiem z 7
    listopada 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 2023/24.
    30 grudnia 2024 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 1 lipca 2025 r. sygn. akt II FSK 283/25 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 1 lipca 2025 r.
    Prawomocny wyrok WSA wpłynął do mnie 18 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        ustalenia czy:
        przychody ze świadczenia usług oznaczonych w stanie faktycznym (nr 1-5), nie
        stanowią przychodów, o których mowa w art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT – jest
        prawidłowe,
        dla potrzeb stosowania opodatkowania tzw. podatkiem od przychodów z
        budynków, o którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, przy wyznaczaniu
        przychodu, o którym mowa w art. 24b ust. 9, zgodnie z art. 24b ust. 6 w zw. z ust.
        3 ustawy o CIT, należy uwzględnić części budynków, w których świadczone są
        usługi opisane w stanie faktycznym (nr 1-5) – jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego
    przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania
    pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.