Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.803.2025.2.JS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Brak możliwości opodatkowania uzyskiwanych dochodów w
ramach prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach
ogólnych w 2023 r., 2024 r. oraz w 2025 r
Słowa kluczowe: opodatkowanie-forma opodatkowania
wybór
zgłoszenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Przedmiot opodatkowania, rozliczanie strat.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Zasady
opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej.
1

Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od
niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-
Rozdział 1 Przepisy ogólne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9a-ust. 1
[ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 9 -ust. 1
[ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 9 -ust. 1a
[ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 9 -ust. 1b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 15 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Wniosek uzupełnił Pan pismem z 18 listopada 2025 r. (wpływ)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą od 23 lutego 2017 r. wpisaną do Centralnej
    Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG).
    W momencie założenia działalności wybrał Pan formę opodatkowania zasady ogólne,
    następnie 17 lutego 2022 r. została dokonana zmiana formy opodatkowania przychodów z
    pozarolniczej działalności gospodarczej na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.
    W zeznaniu rocznym składanym za rok 2022 zaznaczył Pan, że wybrał skuteczne
    opodatkowanie na zasadach określonych zgodnie z art. 27 ustawy dochodów osiągniętych
    w 2022 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej, które przez cały 2022 r.
    opodatkowane były ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
    Był Pan przekonany, że ostatnia zmiana formy opodatkowania zaznaczona w złożonym za
    2022 r. zeznaniu podatkowym PIT-36 jest skuteczna i wiążąca na przyszłość, dlatego nie
    składał więcej zmian formy opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej. Od
    2023 roku faktycznie prowadzone były księgi podatkowe, wyliczenia podatków i składek
    ZUS zgodnie z formą opodatkowania zasady ogólne.
    Pierwszy przychód u Pana powstał w miesiącu 06/2023, natomiast zgodnie z zasadami
    dotyczącymi wyliczania zaliczki na podatek dochodowy nie było możliwości dokonania
    wpłaty zaliczki na PIT-5 do 20 dnia następnego miesiąca po osiągnięciu pierwszego
    przychodu w 2023 roku, gdyż występujący dochód nie przekraczał kwoty wolnej od
    podatku i zaliczka taka nie wystąpiła. W zeznaniu podatkowym za rok 2023 wystąpiła
    strata, natomiast podatek dochodowy za rok 2024 został opłacony z opisem, że wpłata
    dotyczy PIT-36.

    Posiada Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek
    podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawa o PIT.
    Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego przedstawione w piśmie z 5 listopada 2025 r.
    (wpływ: 13 listopada 2025 r.):
    W latach 2023-2025 forma opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej jako zasady ogólne (skala podatkowa) była konsekwentnie deklarowana w
    składanych co miesiąc do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych deklaracjach ZUS DRA,
    poprzez wybór właściwego sposobu ustalania podstawy wymiaru składki zdrowotnej,
    przewidzianej dla opodatkowania według skali podatkowej. Zarówno miesięczne
    deklaracje, jak i roczne rozliczenia składane do ZUS były oznaczane i wyliczane jako
    właściwe dla skali podatkowej.
    Osiągnął Pan pierwszy przychód w czerwcu 2023 r., ale deklaracja DRA do ZUS została
    złożona np. 19 czerwca 2023 za miesiąc maj 2023 i w każdym kolejnym miesiącu do 20 go
    następnego miesiąca za miesiąc poprzedni. W deklaracji DRA są do wyboru różne formy
    opodatkowania:
    · zasady ogólne - podatek wg skali,
    · zasady ogólne - podatek liniowy,
    · ryczałt od przychodów ewidencjonowanych,
    · karta podatkowa
    · bez formy opodatkowania.
    Przy każdej deklaracji jest zaznaczone „okienko” przy „zasady ogólne - podatek wg skali”.
    Również kwota ZUSu była naliczona zgodnie z opodatkowaniem wg skali i opłacone do
    ZUS było również zgodnie z tymi zasadami.
    Wszystkie czynności były dokonane terminowo i do 20 lipca 2023 r., jako ostateczny
    termin złożenia oświadczenia woli dotyczącej zmiany formy opodatkowania.
    Informacja ta stanowi stałe i nieprzerwane potwierdzenie woli podatnika stosowania
    opodatkowania na zasadach ogólnych wg skali podatkowej, spójne z treścią złożonych
    zeznań podatkowych za lata 2022-2023 oraz sposobem obliczania należnych zaliczek na
    podatek dochodowy.
    Niniejsze pismo nie zmienia Pana stanowiska i nie rozszerza zakresu wniosku ani katalogu
    pytań, a jedynie doprecyzowuje stan faktyczny przedstawiony uprzednio.
    Uzupełnienie wniosku z 18 listopada 2025 r. (wpływ):
    Na pytanie, kiedy uzyskał Pan pierwszy przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej
    w 2024 r. oraz w 2025 r. odpowiedział Pan, że pierwszy przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej został osiągnięty 2 stycznia 2024 r. oraz 31 stycznia 2025 r.
    Na pytanie, w jakich datach wpłacał Pan zaliczki na podatek dochodowy z tytułu
    prowadzonej działalności gospodarczej w 2024 r. oraz w 2025 r. odpowiedział Pan, że w
    2024 r. nie było wpłat zaliczek oraz w 2025 r. nie było wpłat zaliczek.
    Na pytanie, jaki opis zawierał każdy z przelewów, który dotyczył wpłaty zaliczki na podatek
    dochodowy w 2024 r. oraz w 2025 r. odpowiedział Pan, że dla 2024 r. nie było wpłat i dla
    2025 r. nie było wpłat.
    PIT-36 za 2022 r. został złożony 30 kwietnia 2023 r.

    Formularz PIT-36 za 2022 rok złożony został jako zeznanie pierwotne. Żadne inne
    zeznanie, np. PIT-28 lub PIT-36L nie było złożone.

## Pytanie

Czy w opisanej sytuacji mimo braku formalnego zgłoszenia zmiany formy opodatkowania
    na zasady ogólne od 2023 roku możliwe jest uznanie rozliczeń podatkowych na zasadach
    ogólnych za lata 2023-2025 za prawidłowe?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, brak ponownego zgłoszenia zmiany formy opodatkowania na zasady
    ogólne w 2023 roku nie skutkował powrotem do ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych, lecz stanowił kontynuację formy opodatkowania wybranej w
    zeznaniu podatkowym PIT-36 za rok 2022, a więc opodatkowania na zasadach ogólnych
    według skali podatkowej.
    Wskazuje Pan, że w trakcie roku 2022 prowadził działalność gospodarczą opodatkowaną
    ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, natomiast w zeznaniu rocznym PIT-36 za
    ten rok, złożonym w ustawowym terminie, wykazał dochody z działalności gospodarczej
    jako opodatkowane na zasadach ogólnych zgodnie z art. 27 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Był Pan przekonany, że złożenie zeznania PIT-36 za 2022 r., w którym rozliczono dochody
    według skali podatkowej (a nie ryczałtem), jest równoznaczne z wyborem tej formy
    opodatkowania na kolejne lata i nie wymaga dodatkowego zawiadomienia naczelnika
    urzędu skarbowego do dnia 20 lutego 2023 r. wolą Pana było być opodatkowanym na
    zasadach ogólnych.
    Działając w dobrej wierze i w zaufaniu do rozumienia przepisów podatkowych, Pan:
    · Nie złożył odrębnego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania na 2023 rok,
      uznając, że forma ta wynika z wybranej formy opodatkowania w roku 2022 rozliczenia
      rocznego za 2022 rok;
    · Wyliczał i ewidencjonował przychody i koszty w 2023 roku zgodnie z zasadami ogólnymi;
    · Osiągnął pierwszy przychód w czerwcu 2023 roku, jednak nie wpłacał zaliczek na PIT,
      ponieważ dochód nie przekroczył kwoty wolnej;
    · Złożył zeznanie roczne PIT-36 za 2023 rok, wykazując stratę, co również było zgodne z
      zasadami ogólnymi;
    · W 2024 roku kontynuował opodatkowanie według skali podatkowej, opłacając podatek
      jako PIT-36, a w 2025 roku kontynuuje tę samą formę.
    Wobec powyższego, stoi Pan na stanowisku, że:
    1. Nieopłacenie ryczałtu, który wystąpił w związku z przychodem oraz nieopłacenie po-
      datku 19% od dochodu, który wystąpiłby w związku z brakiem kwoty wolnej, a w miej-
      sce tego świadome niewpłacenie żadnego podatku jako wyraz wyboru zasad ogólnych;
    2. Złożenie PIT-36 za 2022 rok z dochodami opodatkowanymi na zasadach ogólnych
      skutkowało skuteczną rezygnacją z ryczałtu i wyborem skali podatkowej od 2023 roku.
    3. Brak ponownego oświadczenia o zmianie formy opodatkowania w 2023 roku nie
      stanowi błędu, lecz był wyrazem przekonania o kontynuacji wybranej już formy
      (zasady ogólne) i wyrazem zaufania do stabilności przepisów.
    4. Opodatkowanie przychodów z działalności gospodarczej w latach 2023-2025 według
      skali podatkowej było zgodne z przepisami i Pana intencją.

    5. Skoro NSA wyraził zdanie, że wpłata podatku jest równorzędna ze złożeniem woli w
      zakresie wyboru formy opodatkowania, to wobec równości obywateli wobec prawa,
      świadome niezłożenie, powinno być traktowane na równi ze złożeniem.
    Wnosi Pan o potwierdzenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.
    Uzasadnienie Pana stanowiska:
    W Pana ocenie, prawidłowe jest stanowisko, że złożenie zeznania PIT-36 za rok 2022, w
    którym rozliczono dochody z działalności gospodarczej według skali podatkowej (art. 27
    ustawy o PIT), należy uznać za skuteczny wybór tej formy opodatkowania na rok 2023 i
    lata kolejne.
    Zgodnie z art. 9a ust. 2 ustawy o PIT, podatnik może wybrać formę opodatkowania
    dochodów z działalności gospodarczej składając stosowne oświadczenie do dnia 20 lutego
    roku podatkowego. Natomiast w myśl art. 9a ust. 4 ustawy, jeżeli podatnik nie zgłosi
    zmiany formy opodatkowania, uważa się, że kontynuuje formę wybraną uprzednio.
    Przepisy podatkowe (w tym art. 9 ust. 1c ustawy o PIT wprowadzony tzw. Polskim Ładem)
    umożliwiły podatnikom dokonanie wyboru formy opodatkowania za cały rok 2022 w
    zeznaniu rocznym składanym do 30 kwietnia 2023 r. Z tego prawa Pan skorzystał i rozliczył
    działalność gospodarczą na zasadach ogólnych, rezygnując tym samym z ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych.
    Z uwagi na to, że w zeznaniu rocznym za 2022 r. wybrał Pan skalę podatkową,
    uzasadnione było przyjęcie, że ta forma obowiązuje również w latach kolejnych. Pogląd
    ten znajduje uzasadnienie w art. 9a ust. 4 ustawy o PIT, zgodnie z którym brak odrębnego
    oświadczenia nie skutkuje zmianą formy opodatkowania.
    Zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej, niedające się usunąć wątpliwości co do treści
    przepisów należy rozstrzygać na korzyść podatnika. W niniejszej sprawie wątpliwości co
    do skuteczności wyboru skali podatkowej w zeznaniu za 2022 r. powinny być
    rozstrzygnięte na Pana rzecz.
    W konsekwencji, w Pana ocenie, rozliczenia podatkowe na zasadach ogólnych w latach
    2023-2025 należy uznać za prawidłowe i zgodne z przepisami.
    NSA wskazał, że o regułach składania oświadczeń woli decyduje prawo cywilne, a nie
    podatkowe. Zgodnie zatem z art. 60 kodeksu cywilnego oświadczenie woli można wyrazić
    w dowolnej formie, byle było jednoznaczne
    Oświadczenie woli ma obowiązek podatnik udowodnić/uprawdopodobnić. Przyglądając
    się wszystkim wykonanym czynnościom przez Pana nie można mieć wątpliwości, że
    wybrał Pan opodatkowanie na zasadach ogólnych. Zostały złożone odpowiednie zeznania
    roczne, odpowiednia wpłata z tytułem PIT-36, odpowiednio do zasad ogólnych były
    naliczane składki do ZUS od początku 2023 r. i prowadzona księga przychodów-
    rozchodów oraz niedokonanie wpłaty w kolejnym miesiącu po miesiącu pierwszego
    przychodu (która to wpłata wskazywałaby na każdą inną formę opodatkowania niż
    wybrana przez Pana, jako zasady ogólne).
    Pojawia się dylemat czy zaniechanie działania może być w określonych sytuacjach
    traktowane na równi z działaniem. Uważa Pan, że w Pana sytuacji tak. Uzasadnienie:

    Wszyscy obywatele muszą być traktowani przez prawo na równi czyli to prawo musi być
    takie, które traktuje wszystkich równo. Skoro tak ryczałt, jak i podatek liniowy (poprzez
    brak kwoty wolnej od niego) powodują, że do 20-go, następnego miesiąca powstaje
    obowiązek uiszczenia opłaty, a co za tym idzie świadomego czy nie, wyboru formy
    opodatkowania. W przypadku zasad ogólnych niedokonanie żadnej wpłaty, pomimo
    otrzymania przychodu, jest tożsamą czynnością do wpłaty gdyż jest wymuszona
    przepisami. W przypadku ryczałtu i podatku liniowego obowiązkiem wpłaty, a w
    przypadku zasad ogólnych brakiem konieczności wpłaty. Aby obywatel był traktowany na
    równi, czynności wpłaty lub jej braku (przy zasadach ogólnych) muszą być traktowane na
    równi.
    Zanim przejdzie Pan do kolejnych argumentów, wyjaśni Pan krótko terminy. „Działanie”
    rozumie Pan tu jako świadomy czyn sprawczy — wybór lub ingerencja, która prowadzi do
    zmiany stanu rzeczy. „Niedziałanie” to świadome powstrzymanie się od takiej ingerencji —
    zaniechanie. Teza brzmi: w istotnych sensach (przy spełnieniu konkretnych warunków)
    zaniechanie może być równoważne z działaniem — zarówno przyczynowo, jak i
    normatywnie.
    Niedziałanie wymuszone przepisami (kwotą wolną od podatku) jest świadomym
    działaniem z perspektywy skutku, jakim jest wybór formy opodatkowania.
    Poniżej podaje Pan kilka niezależnych linii argumentacyjnych, które razem tworzą
    uzasadnienie.
    1. Argument przyczynowy: ten sam skutek ta sama sprawczość
    Jeśli rezultat R występuje zarówno, gdy ktoś coś robi (czynna interwencja), jak i gdy ktoś
    nic nie robi (zaniechanie), trudno sensownie odróżnić ich sprawczość względem tego
    rezultatu. Przykład: osoba A ma władzę i możliwość podania leku, który uratuje B; osoba A
    świadomie powstrzymuje się i B umiera. Skutek (śmierć B) i łańcuch przyczynowy (A mogła
    i nie dopuściła) są w praktyce takie same, jak gdyby A podała truciznę. Z punktu widzenia
    skutków i odpowiedzialności przyczynowej obie sytuacje bywają równoważne.
    2. Argument normatywny (prawo i etyka): obowiązek tworzy równoważność
    Systemy prawne i etyczne często traktują zaniechania jako moralnie i prawnie istotne
    wtedy, gdy istnieje duty of care (obowiązek działania). Nieudolne lub świadome
    zaniechanie tych obowiązków jest prawnie porównywane do działania wyrządzającego
    szkodę. To pokazuje, że praktyczne normy społeczne uznają — i muszą uznać — że
    niektóre formy „niedziałania” są de facto działaniem (bo skutki i zawinienie są
    porównywalne).
    3. Argument z teorii decyzji i gier: wybór „nie robić” jest strategią sprawczą
    W modelach racjonalnego wyboru zaniechanie = wybór. W teorii gier „brak ruchu” jest po
    prostu jedną z dostępnych strategii; ma wartość oczekiwaną, może zmieniać równowagę i
    być optymalny. W tym sensie „nie działać” jest rodzajem działania już na etapie decyzji
    (którą tutaj jest wybór formy opodatkowania),

    4. Argument systemowy/sterowania: inercja i ustawienie warunków
    W systemach dynamicznych (ekologia, ekonomia, technika) zaniechanie ingerencji jest
    równoważne podaniu określonych warunków początkowych. Nie zajęcie stanowiska
    wobec rozprzestrzeniania się pożaru (np. nie zamknięcie drzwi) pozwala ogniowi iść dalej
    — zaniechanie pełni więc funkcję „wejścia” do systemu, które skutkuje zmianą stanu. Z
    punktu widzenia sterowania, brak interwencji jest parametrem, który determinuje
    trajektorię systemu — a to jest jego „działanie”.
    5. Komunikacja i akt mowy: milczenie jako performatywność
    Milczenie nie jest neutralne — może wyrażać zgodę, aprobatę, sprzeciw lub rezygnację. W
    prawie i zwyczaju cisza wobec wezwania do działania bywa uznawana za akceptację lub
    zobowiązanie. W ten sposób brak wypowiedzi działa jak komunikat i wywołuje skutki
    społeczne.
    6. Intencja i wolny zamiar: omissive action
    Filozofia czynu rozróżnia działania „pozytywne” i „omisywne”. Jeżeli zaniechanie wynika z
    intencji (np. zamierzam przez to, że nic nie zrobię, doprowadzić do X, tutaj do zmiany
    formy opodatkowania), to mamy do czynienia z aktem — z tzw. omissive action. W takim
    przypadku psychologiczna i moralna tożsamość z działaniem jest oczywista.
    7. Empiryczny i praktyczny wymóg: odpowiedzialność i zapobieganie szkodzie
    W praktyce politycznej, medycznej i zarządzania ryzykiem uznanie, że „niedziałanie równa
    się działaniu” jest konieczne do ochrony interesów. Gdyby zaniechanie nigdy nie było
    równoważne z działaniem, instytucje nie mogłyby wymuszać standardów opieki ani
    pociągać do odpowiedzialności — a to doprowadziłoby do patologii (np. „wolno mi nic nie
    robić” mimo realnej możliwości powstrzymania szkody).
    Wnioski i implikacje
    · W wielu praktycznych wymiarach (prawo, etyka, teoria decyzji, zarządzanie ryzykiem)
      uznanie, że zaniechanie może być równoważne działaniu, jest konieczne — chroni
      przed nadużyciami i pozwala przypisywać odpowiedzialność tam, gdzie jest adekwatna.
    · Różnica między „zrobieniem” a „pozwoleniem” ma znaczenie psychologiczne i często
      prawne, ale nie jest absolutna: przy spełnieniu warunków kontroli, przewidywalności i
      obowiązku zaniechanie i działanie bywają tożsame pod względem skutków i
      odpowiedzialności.
    · Uznanie tej tożsamej natury pomaga projektować reguły społeczno-prawne: nakładać
      obowiązki, by minimalizować szkody wynikające z bierności, a tutaj ewidentną szkodą
      jest nieuznanie wyboru zasad ogólnych.
    Interpretacja przez KIS powinna być zgodna z prawem. Ale nie jest takie oczywiste z jakim
    prawem. Na pierwszy plan idzie prawo podatkowe, ale z wyroku NSA widać, że nad nim
    góruje Prawo Cywilne Powyżej podał Pan inne prawa, które górują nad Prawem Cywilnym,
    tak jak Prawa Natury są nad prawem spisanym (np. ciężko ranna osoba w taksówce,

    nadaje prawo kierowcy łamać przepisy ruchu drogowego, bez żadnych skutków prawnych,
    ale jednocześnie ten sam taksówkarz musi zachować prawo innych do życia i nie ma
    prawa naruszać pieszych i innych kierowców tylko dla tego, że wiezie rannego).
    Jest jeszcze, znana wśród prawników, Formuła Radbrucha.
    Dla przypomnienia, tzw. formułę Radbrucha niekiedy przedstawia się przy pomocy zdania:
    lex iniustissima non est lex (prawo w najwyższym stopniu niesprawiedliwe nie jest
    prawem).
    Radbruch pisze wprost: [...] czy prawu, które jest niesprawiedliwe, szkodliwe lub po prostu
    złe wolno przypisać moc obowiązywania, aby uczynić w ten sposób zadość wymaganiom
    bezpieczeństwa prawnego? Czy może trzeba mu tej mocy odmówić, jeśli pomogłoby to
    zapobiec niesprawiedliwości i szkodliwości społecznej? Prawnicy i obywatele muszą w
    swojej świadomości głęboko zakonotować, że możliwe są prawa przechodzące wszelką
    miarę niesprawiedliwości i szkodliwości społecznej, prawa, którym należy odmówić nie
    tylko mocy obowiązywania, lecz także wszelkiego charakteru prawnego”.
    Fałszywy przyjaciel nie jest przyjacielem, fałszywy pieniądz nie jest pieniądzem, falsyfikat
    dzieła sztuki nie jest dziełem sztuki, itp. Podobnie rażąco niesprawiedliwa interpretacja
    prawa podatkowego.
    Jest jeszcze kategoria wewnętrznej moralności prawa:
      (a) prawo powinno być ogólne;
      (b) prawo powinno być promulgowane;
      (c) prawo powinno być prospektywne, nie retroaktywne (lex retro non agit);
      (d) prawo powinno być jasne;
      (e) prawo powinno być koherentne;
      (f) prawo nie powinno wymagać rzeczy niemożliwych;
      (g) prawo powinno być stabilne;
      (h) działanie urzędowe nie powinno być sprzeczne z prawem.
    Każda z tych zasad może być traktowana jako aksjologiczna, ale także jako reguła
    racjonalnej legislacji.
    Organy podatkowe dysponują szerokim dostępem do informacji o podatniku (JPK, ZUS,
    informacje bankowe). Mimo to przez lata 2023-2025 nie kwestionowały ani nie
    sygnalizowały nieprawidłowości w rozliczeniach. To zaniechanie wytworzyło u Pana
    uzasadnione i usprawiedliwione przekonanie, że działa On zgodnie z prawem.
    W prawie administracyjnym zaniechanie organu nie jest obojętne, skoro organ miał
    wiedzę, a nie podjął działań, współtworzył sytuację prawną podatnika. W praktyce
    milcząca akceptacja rozliczeń wzmacnia zasadę zaufania obywatela do państwa (art. 121 §
    1 Ordynacji podatkowej).

    · Zasada państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) wymaga, by prawo było jasne i spójne.
      Oczekiwanie od podatnika wielokrotnego składania tego samego oświadczenia - przy
      braku jednoznacznej regulacji - prowadzi do niepewności prawnej.
    · Zasada in dubio pro tributario (art. 2a Ordynacji podatkowej) nakazuje rozstrzygać
      wątpliwości na korzyść podatnika. Tutaj istnieje co najmniej poważna wątpliwość, czy
      PIT-36 złożony za 2022 r. był skutecznym oświadczeniem.
    · Zasada zaufania do państwa i prawa nakazuje, by obywatel działający w dobrej wierze
      nie ponosił negatywnych konsekwencji niejasności legislacyjnych czy zaniechań
      urzędów.
    Stoi Pan na stanowisku, że interpretacja prawa nie może abstrahować od elementarnych
    zasad sprawiedliwości:
    · Formuła Radbrucha wskazuje, że prawo traci charakter prawa, gdy jego stosowanie
      prowadzi do rażącej niesprawiedliwości. Uzależnianie prawidłowości rozliczeń od
      powtórzenia formalności, której sens został już spełniony (PIT-36 jako wyraz woli
      podatnika), byłoby przejawem nadmiernego formalizmu.
    · Lon Fuller pisał o moralności prawa i konieczności, by prawo było jasne, stabilne i
      niesprzeczne. W przeciwnym razie traci ono zdolność do kierowania zrachowaniami
      obywateli. W niniejszej sprawie niejednoznaczność przepisów i brak działań organu
      stworzyły sytuację, w której podatnik w dobrej wierze, zgodnie z logiką i intencją
      ustawodawcy, rozliczał się na zasadach ogólnych.
        Filozofia prawa przypomina, że państwo nie może stawiać obywatela w sytuacji
        „pułapki prawnej”, gdzie literalna interpretacja formalności podważa realnie
        złożone oświadczenie woli i lata konsekwentnych działań.
    W świetle:
    · art. 9a ust. 2 i 4 ustawy o PIT,
    · art. 2a i 121 Ordynacji podatkowej,
    · zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji),
    · zasady zaufania do organów,
    · oraz dorobku doktryny i orzecznictwa,
    · należy uznać, że wybór opodatkowania na zasadach ogólnych dokonany w PIT-36 za
      2022 rok wywołał skutki prawne także w latach 2023-2025.
    · Ewentualne uznanie inaczej prowadziłoby do naruszenia elementarnych zasad
      pewności prawa i sprawiedliwości, a także oznaczałoby, że podatnik działający w
      dobrej wierze zostałby obarczony skutkami niejasności legislacyjnych i zaniechań
      organów podatkowych.

    W obliczu tych elementów, którymi powinno się formułować prawo, podanie interpretacji
    na moje zapytanie staje się wcale nie takie oczywiste z punktu prawa podatkowego ale
    może stać się oczywiste z punktu innych praw, które nie można pomijać przy wydawaniu
    interpretacji.
    Wnosi Pan o potwierdzenie swojego stanowiska w sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9a ust. 1 ww. ustawy:
      Dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3,
      są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba
      że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na
      piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz.U. z 2022
    r. poz. 2540 ze zm.):
      Sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z
      pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu
      skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku
      przedsiębiorstwa w spadku - według ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego
      przedsiębiorcy, do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął
      pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku
      podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego.
    Stosownie do treści art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Podatnik może złożyć oświadczenie, na piśmie, właściwemu naczelnikowi urzędu
      skarbowego o rezygnacji z opodatkowania ryczałtem od przychodów
      ewidencjonowanych lub złożyć oświadczenie o wyborze opodatkowania na zasadach
      określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym, przed upływem terminu, o
      którym mowa w ust. 1.
    Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1b tej ustawy:
      Dokonany wybór formy opodatkowania, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również lat
      następnych, chyba że w kolejnych latach podatnik w terminie określonym w ust. 1
      złoży oświadczenie na piśmie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego o
      rezygnacji z tej formy opodatkowania albo oświadczenie o wyborze opodatkowania
      dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art.
      30c ustawy o podatku dochodowym, w terminie określonym w art. 9a ust. 2 tej ustawy.
    Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że podstawową formą opodatkowania
    podatkiem dochodowym dochodów z działalności gospodarczej jest opodatkowanie
    według skali podatkowej. Wymieniona forma opodatkowania przysługuje z mocy ustawy i
    podatnik nie musi składać oświadczenia o jej wyborze. Natomiast podatnik może dokonać

    wyboru szczególnej formy opodatkowania jaką jest opodatkowanie w formie ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych i ta forma opodatkowania dotyczy również lat
    następnych.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że:
    · prowadzi Pan działalność gospodarczą od 2017 r.;
    · początkowo rozliczał Pan uzyskiwane dochody w ramach prowadzonej działalności na
      zasadach ogólnych;
    · 17 lutego 2022 r. dokonał Pan zmiany formy opodatkowania na ryczałt od przychodów
      ewidencjonowanych;
    · za 2022 r. złożył Pan jednak zeznanie roczne na formularzu PIT-36.
    Wątpliwości Pana sprowadzają się do ustalenia, czy na zasadzie kontynuacji może Pan
    opodatkować w 2023 r., w 2024 r. oraz 2025 r. uzyskiwane dochody na zasadach ogólnych.
    Mając na uwadze Pana wątpliwości wyjaśniam, że w zakresie opodatkowania dochodów w
    2022 r. obowiązywały regulacje szczególne, które zostały wprowadzone ustawą z dnia 9
    czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 1265).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy stosujący przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy opodatkowanie w
      formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w
      ustawie zmienianej w art. 5 mogą wybrać opodatkowanie dochodów osiągniętych w
      2022 r. z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 27
      ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jeżeli zawiadomią
      o tym wyborze właściwego naczelnika urzędu skarbowego w zeznaniu, o którym
      mowa w art. 45 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonym w terminie określonym w
      tym przepisie.
    Z cytowanego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział dla podatników, którzy
    pierotnie wybrali za 2022 r. opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych możliwość zmiany formy opodatkowania na zasady ogólne poprzez
    złożenie zeznania rocznego na formularzu PIT-36.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 7 tej ustawy:
      Wybór, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy lat następnych.
    Opisana w art. 15 ust. 1 możliwość przejścia z opodatkowania w formie ryczałtowanej na
    zasady ogólne w ramach złożonego zeznania rocznego miała więc zastosowanie wyłącznie
    do dochodów w roku 2022 - wybór ten nie dotyczył lat następnych.
    Dlatego też skoro złożył Pan w terminie zeznania roczne za 2022 r. na formularzu PIT-36
    za ten rok podatkowy, to tym samym wybrał Pan opodatkowanie swoich dochodów w
    2022 r. na zasadach ogólnych.
    Nie mogę jednak zgodzić się z Panem, że złożenie zeznania podatkowego za 2022 r. na
    formularzu PIT-36 spowodowało zmianę formy opodatkowania na zasady ogólne na
    kolejne lata, tj. 2023 r., 2024 r. oraz 2025 r. Opisana możlwość przejścia z ryczałtowego
    opodatkowania na skalę podatkową w 2022 r. była szczególnym rozwiązaniem, a
    dokonany przez Pana wybór nie dotyczy lat następnych, co wynika wprost z cytowanego
    art. 15 ust. 7. Dlatego też jeśli od 2023 r. chciał się Pan rozliczać w ramach prowadzonej
    działalności na zasadach ogólnych, to należało w przewidzianym w przepisach terminie
    złożyć rezygnację z opodatkowania w zryczałtowanej formie, a Pan tego – jak sam przyznał
    – nie dokonał.

    Zaznaczam, że ustawodawca na podstawie regulacji zawartych w ustawie z 18 listopada
    2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2320) dokonał zmiany
    wyrażenia „pisemnego” dla określenia formy złożonego oświadczenia na „sporządzonego
    na piśmie” oraz - analogicznie - zastąpił wyrażenie „w formie pisemnej” na sformułowanie
    „na piśmie”.
    Przepisy podatkowe nie określają urzędowego wzoru takiego oświadczenia ani innych
    wymogów co do jego formy, ma natomiast z niego jednoznacznie wynikać, jakiego wyboru
    dokonał podatnik. Dlatego też, w przypadku, gdy podatnik dokonał wpłaty pierwszej
    zaliczki w ustawowym terminie przewidzianym dla złożenia oświadczenia o wyborze formy
    opodatkowania i z opisu dokonanej wpłaty (np. tytułu przelewu) wynika, jakiego dokładnie
    rodzaju podatku dotyczy płatność, taki dowód wpłaty może zostać uznany za złożenie
    wskazanego oświadczenia.
    Te same okoliczności mogą przesądzać o skuteczności złożenia oświadczenia o rezygnacji
    z ryczałtowanej formy opodatkowania, o którym mowa w art. 9 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1b
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym osiąganym przez osoby fizyczne.
    Pan natomiast w opisie sprawy wskazał, że zarówno w 2023 r. jaki w 2024 r. oraz w 2025 r.
    nie opłacał zaliczek na podatek.
    Z tego względu nie posiada Pan również dowodów wpłaty podatku w 2023 r., 2024 r. oraz
    w 2025 r., które mogłyby zostać uznane za skutecznie złożone oświadczenie o rezygnacji z
    ryczałtowanej formy opodatkowania.
    W przedmiotowej sprawie podnosi Pan również, że za lata podatkowe od 2021 r. do 2024
    r. składał Pan zeznania roczne na formularzu PIT-36. Nie ma to jednak znaczenia w
    przedmiotowej sprawie w kontekście rezygnacji z opodatkowania w zryczałtowanej
    formie. Samo bowiem złożenie zeznania podatkowego na formularzu PIT-36, który jest
    właściwy dla rozliczenia dochodów uzyskiwanych w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej i opodatkowywanych na skali podatkowej nie stanowi o oświadczeniu do
    naczelnika urzędu skarbowego o wyborze/rezygnacji z zadeklarowanej formy
    opodatkowania. Wyjątkiem były – jak wyżej wyjaśniłem – rok 2022.
    Na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie ma również wpływu fakt, że przy składaniu
    deklaracji do ZUS zaznaczał Pan, że wybrał Pan opodatkowanie na zasadach ogólnych.
    Oznaczenie wybranej formy opodatkowania na deklaracji do Zakładu Ubezpieczeń
    Społecznych nie jest skutecznym oświadczeniem woli dot. wyboru/rezygnacji z formy
    opodatkowania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Informacje te bowiem
    o wybranej formie opodatkowania – jak sam Pan wskazał – przekazał Pan do Zakładu
    Ubezpieczeń Społecznych, a nie do Naczelnika Urzędu Skarbowego.
    Reasumując, rozliczenie za pomocą formularza PIT-36 za 2022 r. spowodowało wybór
    formy opodatkowania jedynie za 2022 r. według skali podatkowej. Nie dotyczy to jednak
    lat następnych.
    Tym samym stanowisko Pana w zakresie możliwości opodatkowania uzyskiwanych
    dochodów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na zasadach ogólnych w
    2023 r., 2024 r. oraz w 2025 r. uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Nawiązując do art. 2a Ordynacji podatkowej – na który się Pan powołuje – stwierdzam, że
    zawarta w tym przepisie zasada nie może być rozumiana w ten sposób, że w przypadku
    wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe powinny rozstrzygać w sposób korzystny
    dla podatnika. Ma ona bowiem zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy występują wątpliwości

    związane ze znaczeniem przepisu w konkretnej sytuacji faktycznej, a wątpliwości tych nie
    będzie można usunąć w trakcie prawidłowo prowadzonej wykładni przepisów prawa
    podatkowego. W analizowanej sprawie brzmienie przepisów nie budzi wątpliwości,
    dlatego też wskazana zasada – w tej sprawie – nie może znaleźć swojego zastosowania.
    Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 11
    października 2017 r., sygn. akt I SA/Bd 781/17, w którym Sąd wskazał, że:
      (...) przepis art. 2a O.p. stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści
      przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Wobec tego, po
      pierwsze, muszą istnieć wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego.
      Po drugie, istniejące wątpliwości powinny mieć taki charakter, że nie da się ich
      rozstrzygnąć. Jeśli więc wątpliwości istnieją, ale mogą zostać wyeliminowane w
      procesie wykładni, wspomniana zasada nie ma zastosowania.
    Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 23 marca 2017 r., sygn.
    akt I SA/Po 1261/16 wyjaśnił:
      Podatnik nie może oczekiwać, aby przepis ten był stosowany w każdej sytuacji, gdy
      wynik wykładni przedstawiony przez organ podatkowy oznacza dla podatnika
      konsekwencje mniej korzystne niż zakładał.
    W opisie sprawy powołuje się Pan również na art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
    który stanowi, że:
      Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym
      zasady sprawiedliwości społecznej.
    Stosując zasadę demokratycznego państwa wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
    Polskiej oraz powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    byłem zobowiązany w opisanej sytuacji wydać takie (jak wydano), a nie inne
    rozstrzygnięcie. Odmienne postępowanie byłoby sprzeczne z powołaną przez Pana zasadą.
    Końcowo zaznaczam, że:
    · zadane pytanie zakreśla granice w jakich mogę wydać interpretację indywidualną
      (określa zakres żądania Wnioskodawcy). Rozstrzygnięcie to dotyczy więc tylko
      wyznaczonego przez Pana przedmiotu wniosku - zakresu Pana pytania,
    · procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
      podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
      Wydając indywidualną w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, opieram się
      wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we wniosku -
      nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu tej interpretacji
      dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.