Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/4511-1-767/15-2/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-07-01
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
Słowa kluczowe: parking-miejsce parkingowe; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; przychód; przychód-przychód ze stosunku pracy; samochód-samochód służbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 14 maja 2015 r. (data wpływu 22 maja 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 maja 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Spółka S.A. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest producentem sprzętu AGD. Spółka prowadzi działalność gospodarczą zarówno na rynku lokalnym, jak i na rynkach międzynarodowych.

W celu realizacji zadań związanych z prowadzoną działalnością. Wnioskodawca udostępnia wybranym pracownikom samochody służbowe, które są wykorzystywane przez Spółkę na podstawie umów leasingu, lub które stanowią własność Spółki (dalej łącznie: samochody służbowe). Decyzja o przyznaniu danemu pracownikowi samochodu służbowego uzależniona jest od charakteru jego pracy, zajmowanego stanowiska, wymogów co do jego mobilności i dyspozycyjności. W konsekwencji, w Spółce, samochodów służbowych używają:

1.  Pracownicy, którzy w celu prawidłowego wykonania powierzonych im obowiązków, w godzinach pracy wykorzystują samochody służbowe, które są ogólnodostępne dla wszystkich pracowników (tzw. samochody działowe) zatrudnionych w szczególności w dziale Zarządzania Jakością, dziale Serwisu, biurze Administracyjnym. Po wykonania zadania służbowego, pracownik zobowiązany jest odstawić samochód na parking znajdujący się na terenie Spółki (dalej: Grupa 1).
2.  Pracownicy, zajmujący stanowiska samodzielnych specjalistów w poszczególnych działach w Spółce (w tym serwisanci), którzy w celu wykonania obowiązków służbowych korzystają z samochodów osobowych/dostawczych. Co do zasady, samochody z tej grupy są przypisane do konkretnego pracownika. Od tej grupy pracowników wymagana jest mobilność oraz dyspozycyjność związane z koniecznością szybkiej reakcji na zdarzenia wynikające z toku prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej (dalej: Grupa 2).
3.  Pracownicy kadry kierowniczej, w stosunku do której samochody służbowe przypisane są personalnie do konkretnych osób. Podstawowym celem przyznania tym pracownikom samochodów służbowych jest ułatwienie im wykonywania obowiązków służbowych na rzecz Spółki ze względu na zakres powierzonych obowiązków, sprawowane funkcje oraz związane z tym wymagania odnośnie dyspozycyjności i mobilności pracowników. Dlatego też, od kadry kierowniczej wymagana jest gotowość do ciągłego wykonywania pracy, pełna dyspozycyjność i mobilność związane z koniecznością zapewnienia ciągłości prowadzenia produkcji i reakcji na ewentualne nieprzewidziane okoliczności w zakładzie produkcyjnym. Jednocześnie, z uwagi na specyfikę działalności Spółki jak również branży, w której funkcjonuje Spółka, mając na uwadze zakres obowiązków wiążących się z zajmowanym stanowiskiem, niezbędnym jest by pracownicy zajmujący ww. stanowiska byli w stałym kontakcie z klientami oraz kontrahentami Spółki (dalej: Grupa 3).
4.  Pracownicy kadry zarządczej (w tym m.in. Członkowie Zarządu Spółki), do zadań których należy prowadzenia w imieniu pracodawcy interesów Spółki, jak również zarządzanie i zajmowanie się sprawami majątkowymi Spółki, co wymaga od tych pracowników częstych wyjazdów poza miejsce świadczenia pracy (określone np. w umowie o pracę). Od tej grupy pracowników wymagana jest elastyczność, mobilność oraz dyspozycyjność związane z koniecznością podejmowania niezbędnych działań w zakresie reprezentacji i kierowania Spółką (dalej: Grupa 4).

W Spółce obowiązuje regulamin użytkowania samochodów służbowych (dalej: Regulamin), który szczegółowo reguluje zasady eksploatacji samochodu służbowego, jak również sposób rozliczania kosztów eksploatacji i jego utrzymania, należytego zabezpieczenia samochodu służbowego przed kradzieżą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, utrzymywania pojazdu w należytym stanie technicznym i estetycznym, a także dochowania należytej staranności podczas jego użytkowania.

Do zapisów Regulaminu Wnioskodawca zamierza wprowadzić dodatkowe uregulowania nakładające na pracowników, w związku z przydzieleniem im samochodów służbowych, m.in. obowiązek garażowania / parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracowników (z wyjątkiem aut wskazanych w Grupie 1, które jako ogólnie dostępne będą co do zasady parkowane / garażowane na terenie Spółki).

Powyższe podejście Spółki (szczególnie w stosunku do Grupy 2, 3 i 4) podyktowane jest następującymi okolicznościami / względami:

*   dążeniem Spółki do zapewnienia pracownikom odpowiedniej dyspozycyjności i mobilności, zakres obowiązków służbowych pracowników korzystających z samochodów służbowych wymaga bowiem od nich przemieszczania się po różnych regionach Polski i Europy (także poza standardowymi godzinami pracy) w celu realizacji konkretnych zadań (spotkania z klientami / kontrahentami, naprawy / serwis, wizyty w urzędach itd. itp.). Jednocześnie, oczekiwanie Spółki co do pełnej dyspozycyjności oraz mobilności pracowników ma na celu dążenie przez Spółkę do maksymalizacji jej zysków;
*   na terenie siedziby Spółki, ze względu na jej ciągły rozwój powodujący konieczność likwidowania dostępnych miejsc postojowych, dostępność do tych miejsc parkingowych jest mocno ograniczona, stąd wyznaczenie garażowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracowników z Grup 2-4 rozwiązywałoby problem zdobycia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, a jednocześnie gwarantowałoby w najwyższym stopniu ich bezpieczeństwo;
*   dążeniem Spółki do zabezpieczenia mienia wykorzystywanego przez Spółkę, w szczególności samochodów służbowych w możliwie jak najlepszy sposób - z chwilą przekazania samochodu służbowego pracownicy przyjmują na siebie bowiem odpowiedzialność za powierzone mienie oraz zobowiązują się do jego odpowiedniego zabezpieczenia przed uszkodzeniem lub kradzieżą zgodnie z zasadami obowiązującymi w Spółce.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przejazdy na trasie: miejsce zamieszkania (tj. miejsce parkowania/garażowania samochodu służbowego) - miejsce wykonywania pracy oraz z powrotem, realizowane przez pracowników, będą stanowić jazdy prywatne, a w konsekwencji, czy Spółka jako płatnik PDOF nie będzie zobowiązana do ustalenia przychodu po stronie ww. pracowników i pobrania zaliczki na PDOF?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, przejazdy na trasie: miejsce zamieszkania (tj. miejsce parkowania/garażowania samochodu służbowego) - miejsce wykonywania pracy oraz z powrotem realizowane przez pracowników stanowią jazdy służbowe. W konsekwencji, Spółka jako płatnik PDOF nie będzie zobligowana do ustalenia przychodu po stronie ww. pracowników oraz pobrania zaliczki na PDOF.

Zgodnie z art. 31 ustawy o PDOF osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Ponadto, stosownie z art. 32 ust. 1 ustawy o PDOF zaliczki te pobierane są miesięcznie w wysokości uzależnionej od osiąganego dochodu. Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o PDOF za dochód należy rozumieć m.in. uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 ustawy o PDOF pomniejszone o koszty.

Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PDOF, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Dodatkowo, stosownie do ust. 3 ww. artykułu, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustała się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy” o PDOF.

Mając na uwadze powyżej przywołane przepisy, Wnioskodawca chciałby wskazać, że w jego ocenie, w odniesieniu do sytuacji opisanej we wniosku, przejazdy na trasie: miejsce zamieszkania (tj. miejsce parkowania / garażowania samochodu służbowego) - miejsce wykonywania pracy oraz z powrotem, realizowane przez pracowników, nie stanowią jakiegokolwiek przychodu ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, podstawowym celem przyznania pracownikom samochodów służbowych jest ułatwienie im wykonywania obowiązków służbowych na rzecz Spółki ze względu na zakres powierzonych obowiązków, sprawowane funkcje oraz związane z tym wymagania odnośnie dyspozycyjności i mobilności pracowników. Dodatkowo, pracownicy będą realizowali również obowiązki służbowe nałożone na nich przez Spółkę, w szczególności w zakresie obowiązku garażowania/parkowania samochodów służbowych w miejscu ich zamieszkania, co będzie wynikać z treści odpowiednich regulacji obowiązujących u Wnioskodawcy, a co jest podyktowane m.in. specyfiką zadań przypisanych do poszczególnych stanowisk, jak również okolicznościami, leżącymi w interesie Wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Spółki, biorąc pod uwagę specyfikę działalności Spółki, garażowanie/parkowanie samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracowników będzie stanowiło realizację obowiązku służbowego, jakim jest w szczególności pozostawanie stałej gotowości do wykorzystywania samochodu służbowego w celu realizacji powierzonych zadań na rzecz Spółki w ramach stosunku pracy. Z tego też względu konieczność szybkiego dostępu do samochodu służbowego uznać należy za kluczowe z punktu widzenia zapewnienia dyspozycyjności pracowników. W ocenie Spółki, niniejsze działanie wpłynie na ograniczenie czasu, jaki pracownicy Spółki spędziliby w podróży w celu odebrania samochodu służbowego z parkingu firmowego, a następnie w celu odstawienia takiego samochodu na parking Spółki po zakończeniu wykonywania obowiązków służbowych. Pracownicy, którzy użytkują samochody służbowe realizują niewątpliwie interes Spółki, której zależy na ograniczeniu czasu spędzonego przez pracownika na dojazdach do/z miejsca zamieszkania do/z miejsca wykonywania pracy. Dodatkowo, obowiązek parkowania/garażowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracowników wiąże się bezpośrednio z nałożeniem na pracowników osobistego obowiązku dbania o samochody służbowe - jako o mienie powierzone w myśl art. 124 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy, w tym w zakresie ich zabezpieczenia przed np. kradzieżą, uszkodzeniem czy zniszczeniem.

Jednocześnie Wnioskodawca pragnie wskazać, że w odniesieniu do lokalizacji siedziby głównej Spółki, możliwość pozyskania przez Spółkę miejsc parkingowych jest ograniczona. W związku z powyższym, wprowadzenie obowiązku garażowania/parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracowników eliminuje problem zapewnienia miejsc parkingowych.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Spółki realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może powodować powstania dla pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy. Mając na uwadze opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przejazdy samochodem służbowym na trasie: miejsce zamieszkania/parkowania/garażowania samochodu służbowego - miejsce wykonywania pracy nie stanowią przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PDOF. Tym samym Spółka nie będzie zobowiązana jako płatnik do poboru zaliczek na PDOF z tego tytułu.

Spółka chciałaby wskazać, że stanowisko przedstawione przez nią w niniejszym wniosku znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych w zbliżonych stanach faktycznych jak np. w:

*   interpretacji indywidualnej z dnia 7 października 2014 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, sygn. IPPB4/415-547/14-2/JK3, w której organ podatkowy wskazał, że „(…) przydzielenie samochodu służbowego pracownikom i wyznaczenie przez płatnika miejsca parkowania w pobliżu miejsc zamieszkania pracowników korzystających z tych samochodów lub w przypadku, gdy było to możliwe, wprost w miejscu zamieszkania pracownika gwarantującym jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku pracy, o ile samochody te będą wykorzystywane w celach służbowych. W konsekwencji jazdy samochodami służbowymi z miejsc zamieszkania (miejsca parkowania - garażowania,) do miejsca wykonywania pracy oraz z miejsca wykonywania pracy do miejsca zamieszkania (miejsca parkowania) nie będą również generowały przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te bowiem będą stanowiły realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez garażowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika.”
*   interpretacji indywidualnej z dnia 1 października 2014 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. sygn. ILPBI/415-688/14-4/TW, w której organ podatkowy wskazał, że „(\`(...)\`) pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z wyznaczonego miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, w tym do siedziby Spółki oraz z miejsca wykonywania obowiązków służbowych do wyznaczonego miejsca parkowania nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez Spółkę - na podstawie stosownych dokumentów (indywidualnych umów z pracownikami oraz regulaminie firmowym). Wskazane przejazdy stanowią bowiem realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu. Zatem należy stwierdzić, że przejazdy pracowników kadry zarządzającej i kierowniczej samochodem służbowym do/z wyznaczonego miejsca garażowania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych - o ile nie służą osobistym celom pracowników lecz wykorzystywane są w ramach realizacji zadań służbowych - nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracowników ze stosunku pracy.”
*   interpretacji indywidualnej z dnia 11 kwietnia 2014 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, sygn. IPPB2/415-104/14-2/PW, w której organ podatkowy wskazał, że „ (\`(...)\`) przydzielenie samochodu służbowego Wnioskodawcy i wyznaczenie przez spółkę miejsca parkowania w pobliżu miejsca pobytu Wnioskodawcy, gwarantujące tym samym stałą gotowość do użytkowania nie stanowi przychodu dla Wnioskodawcy ze stosunku pracy o ile samochód ten będzie wykorzystywany w celach służbowych. W konsekwencji jazda samochodem służbowym z miejsca pobytu (miejsca parkowania - garażowania) do miejsca wykonywania pracy oraz z miejsca wykonywania pracy do miejsca pobytu (miejsca parkowania) nie będzie również generowała przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te bowiem będą stanowiły realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu pobytu Wnioskodawcy.”
*   interpretacji indywidualnej z dnia 19 kwietnia 2013 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, sygn. B1/415-78/13-2/TW, w której organ podatkowy potwierdził, że „(\`(...)\`) przejazdy z miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych i z powrotem nie będą również generowały przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy stanowią realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu. Tym samym Spółka nie będzie obowiązana do wystąpienia w roli płatnika podatku dochodowego w związku z udostępnieniem samochodów służbowych pracownikom w celach służbowych”.

Reasumując, w przypadku zobowiązania pracownika przez Spółkę do parkowania/garażowania samochodu służbowego w wyznaczonym miejscu po zakończonym dniu pracy, w szczególności w celu zapewnienia efektywnej realizacji obowiązków służbowych oraz zapewnienia dbałości o powierzone mienie, przejazdy pracownika samochodem służbowym pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem wykonywania pracy nadal odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych i nie stanowią dla pracownika przychodu ze stosunku pracy. Tym samym, Spółka nie jest i nie będzie zobowiązana jako płatnik do poboru zaliczek na podatek dochodowy z tego tytułu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy stanowi, iż źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Natomiast w myśl art. 12 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

Powyższy przepis wskazuje zatem, że w przypadku korzystania przez pracowników z samochodu służbowego, u pracownika korzystającego z samochodu dla celów prywatnych należy rozpoznać podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychód.

W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w związku z przekazaniem samochodów służbowych pracownikom Spółki, oraz zobowiązaniem ich do parkowania lub garażowania pojazdów służbowych w miejscu zamieszkania, z tytułu przejazdów z miejsca zamieszkania (parkowania samochodu służbowego) do miejsca wykonywania pracy, Spółka będzie zobowiązana do ustalania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym – jak wskazano w opisie sprawy – dążąc do zapewnienia pracownikom odpowiedniej dyspozycyjności i mobilności (zakres obowiązków służbowych pracowników korzystających z samochodów służbowych wymaga bowiem od nich przemieszczania się po różnych regionach Polski i Europy (także poza standardowymi godzinami pracy) w celu realizacji konkretnych zadań, oraz ze względu na fakt, że terenie siedziby Spółki, ze względu na jej ciągły rozwój powodujący konieczność likwidowania dostępnych miejsc postojowych, dostępność do tych miejsc parkingowych jest mocno ograniczona, Spółka wyznaczyła garażowanie samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracowników. Taki stan rzeczy rozwiązywałby problem zdobycia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych.

W odniesieniu do powyższego uznać należy, że u pracowników realizujących te polecenia służbowe, nie powstaje przychód z nieodpłatnych świadczeń, wskazanych wyżej cytowanymi przepisami. W takim bowiem przypadku, działanie na polecenie pracodawcy nie jest realizacją celu prywatnego.

Stosownie do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Ponadto, przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie.

Jak wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.), pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

Wobec powyższego uznać należy, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

Tym samym, w związku z wynikającego faktu udostępnienia pracownikom Spółki samochodów służbowych i zobowiązaniem pracowników do parkowania samochodów służbowych poza siedzibą Spółki, w miejscu zamieszkania każdego użytkownika w celu zapewnienia pełnej dyspozycyjności i gotowości do świadczenia pracy w każdym momencie oraz pełnego nadzoru i bezpieczeństwa powierzonych im samochodów służbowych stanowiących mienie Spółki, z tytułu wykonywania zadań pracowniczych, w tym na dojazd z miejsca zamieszkania do pracy i z powrotem, pracownicy nie uzyskują przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a Spółka nie ma obowiązku ustalenia przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu stosunku pracy oraz obliczenia i pobierania z tego tytułu od pracowników zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 31 ww. ustawy. Wskazane przejazdy stanowią bowiem realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu.

Mając na uwadze informacje przedstawione we wniosku oraz powołane przepisy uznać należy, że przejazdy na trasie: miejsce zamieszkania (tj. miejsce parkowania/garażowania samochodu służbowego) - miejsce wykonywania pracy oraz z powrotem realizowane przez pracowników, nie stanowią jazd służbowych. W konsekwencji, Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych nie będzie zobligowana do ustalenia przychodu po stronie ww. pracowników oraz pobrania zaliczki na podatek.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę pism urzędowych, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.