Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.111.2025.1.ASK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-27
Teza: W zakresie ustalenia wartości początkowej leasingowanych
samochodów.
Słowa kluczowe: leasingodawca
samochód
umowa-umowa leasingu
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4a. Opodatkowanie stron umowy leasingu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 13
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia
    wartości początkowej leasingowanych samochodów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. sp. z o.o. [dalej: A. lub Spółka] jest osobą prawną, polskim rezydentem podatkowym dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych [dalej: CIT] i czynnym podatnikiem VAT.
    A. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług leasingu, w tym
    leasingu operacyjnego, o którym mowa w art. 17b ustawy o CIT, oraz leasingu
    finansowego, uregulowanego w art. 17f ustawy o CIT. Umowy leasingu zawierane są z
    klientami będącymi przedsiębiorcami, tj. podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą, w tym m.in. osobami fizycznymi prowadzącymi taką działalność, spółkami
    osobowymi oraz kapitałowymi.

    Na podstawie zawieranych ze swoimi Klientami umów leasingu Spółka oddaje do
    odpłatnego korzystania Klientom (korzystającym) przedmioty leasingu, w tym pojazdy
    osobowe i ciężarowe. Mając na uwadze to, że zgodnie z ogólnymi warunkami umowy
    leasingu to korzystający ponosi pełną i wyłączną odpowiedzialność za wybór przedmiotu
    leasingu jak i wybór jego dostawcy, a także za jego przydatność w prowadzonej przez
    korzystającego działalności gospodarczej, może on oczekiwać zamontowania w
    użytkowanym przez siebie pojeździe dodatkowego wyposażania. Jest to sytuacja
    powszechna w praktyce biznesowej Spółki (jak i innych firm leasingowych), często bowiem
    klienci oczekują zamontowania w leasingowanym przez siebie pojeździe takich akcesoriów
    jak: hak holowniczy, dodatkowy alarm czy też bagażników dachowych (boxów dachowych)
    czy też bagażników rowerowych. Dodatkowo klient może wnioskować również pokrycie
    lakieru karoserii powłoką ceramiczną (w celu dodatkowej ochrony przed zarysowaniem
    czy innym uszkodzeniem powłoki fabrycznej), czy też wyposażenie pojazdu w dodatkowe
    zabezpieczenia antykradzieżowe (np. bardziej skuteczny system alarmów). W celu redukcji
    kosztów użytkowania pojazdu, klienci zainteresowani są również montażem instalacji
    gazowej przez dealera dostarczającego pojazd (bądź współpracujący z nim serwis), celem
    zachowania pełnej gwarancji samochodu. Korzystający może również oczekiwać
    wyposażenia pojazdu w dodatkowy komplet opon sezonowych, by móc jak
    najbezpieczniej z niego korzystać niezależnie od pory roku i warunków atmosferycznych.
    Ponadto, mając na uwadze koszty napraw pojazdów, klienci są również zainteresowani
    wykupieniem przedłużonej gwarancji wobec leasingowanego przez siebie samochodu, jak
    i pakiem serwisowego, który umożliwia naprawę pojazdu na preferencyjnych warunkach
    w porównaniu do cen rynkowych. Przy czym należy wskazać, że pakiet serwisowy jak i
    przedłużona gwarancja są ściśle i nierozerwalnie powiązane z danym konkretnym
    pojazdem. W szczególności z pakietu takiego bądź przedłużonej gwarancji Klient może
    korzystać również po wykupie pojazdu po upływie okresu trwania umowy leasingu, ale
    także korzystać może każdorazowy kolejny nabywca takiego pojazdu, do upływu okresu,
    na który dana usługa została zapewniona.
    Wskazane powyżej dodatkowe wyposażenie pojazdów bądź usługi dodatkowe (w postaci
    przedłużonej gwarancji bądź pakietu serwisowego) Spółka nabywa bezpośrednio od
    zbywców pojazdów i jest ono albo wykazane na fakturze dokumentującej nabycie
    przedmiotu leasingu jako odrębna pozycja, albo na odrębnej fakturze. Nabycie
    dodatkowych akcesoriów może mieć miejsce również od podmiotów trzecich, co oznacza,
    że w takim przypadku dokumentowane jest to odrębną fakturą od tej, dokumentującej
    nabycie samego samochodu.
    Co do zasady, Spółka ponosi koszty na dodatkowe wyposażenie pojazdów, o którym
    mowa powyżej, przed ich wydaniem korzystającym do używania w wykonaniu umowy
    leasingu. Jednakże możliwe są również sytuacje, w których Spółka uwzględnia wniosek
    korzystającego o dodatkowe wyposażenie pojazdu już po przekazania go do używania w
    ramach umowy leasingu, a więc po oddaniu samochodu do używania.
    W związku z powyższym Spółka powzięła wątpliwości, czy dodatkowe wyposażenie
    pojazdu bądź nabywane usługi ściśle z tym konkretnym pojazdem związane (w tym
    przedłużone gwarancje i pakiety serwisowe) powinna uwzględniać w wartości początkowej
    pojazdów ustalanej na potrzeby amortyzacji w rozumieniu ustawy o CIT. Jest to o tyle
    istotne, bowiem warunkiem formalnoprawnym pozwalającym na uznanie danej umowy
    na gruncie przepisów prawa podatkowego za tzw. umowę leasingu operacyjnego (o której
    mowa w art. 17b ustawy o CIT), jak i za tzw. umowę leasingu finansowego (o której mowa
    w art. 17f ustawy o CIT) jest to, by suma ustalonych opłat w umowie leasingu,
    pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiadała co najmniej wartości
    początkowej środków trwałych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej
    umowy leasingu środka trwałego będącego uprzednio przedmiotem takiej umowy -
    odpowiadała co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy
    leasingu. Co istotne, ustawa o CIT w art. 17c (dla leasingu operacyjnego) wprowadza

    warunek, zgodnie z którym cena, po której finansujący może przenieść własność
    przedmiotu leasingu na korzystającego po upływie podstawowego okresu umowy
    leasingu, może być niższa od wartości rynkowej przedmiotu leasingu i wynikać z
    postanowień umowy leasingu, ale pod warunkiem, że cena ta nie może być niższa od
    hipotetycznej wartości netto przedmiotu leasingu. Do ustalenia hipotetycznej wartości
    netto (zdefiniowanej w art. 17a pkt 6 ustawy o CIT) niezbędne jest prawidłowe ustalenie
    wartości początkowej, określonej zgodnie z art. 16g ustawy o CIT.
    Pytania
    1. Czy Spółka, zawierająca jako finansujący umowy leasingu, o których mowa w art. 17b i
      art. 17f ustawy o CIT, powinna uwzględnić w wartości początkowej finansowanych
      przez siebie samochodów (będących przedmiotami leasingu), koszt dodatkowych
      akcesoriów zamontowanych w tych pojazdach, takich jak hak holowniczy, instalacja
      gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe, dodatkowe powłoki
      ochronne lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe, komplety opon
      sezonowych, w sytuacji gdy pojazd oddawany jest korzystającemu do używania z tym
      wyposażeniem?
    2. Czy Spółka, zawierająca jako finansujący umowy leasingu, o których mowa w art. 17b i
      art. 17f ustawy o CIT, powinna uwzględnić w wartości początkowej finansowanych
      przez siebie samochodów (będących przedmiotami leasingu), koszt nabywanych usług
      powiązanych ściśle z tymi samochodami, jak przedłużona gwarancja czy dodatkowy
      pakiet serwisowy, w sytuacji gdy pojazd oddawany jest korzystającemu do używania
      po aktywacji przedmiotowych usług?
    3. Czy Spółka, zawierająca jako finansujący umowy leasingu, o których mowa w art. 17b i
      art. 17f ustawy o CIT, powinna powiększyć wartość początkową finansowanych przez
      siebie samochodów (będących przedmiotami leasingu), o koszt dodatkowych
      akcesoriów montowanych na tych pojazdach, takich jak hak holowniczy, instalacja
      gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe, dodatkowe powłoki
      ochronne lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe, komplety opon
      sezonowych, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez Spółkę już po oddaniu
      samochodu korzystającemu do używania?
    4. Czy Spółka, zawierająca jako finansujący umowy leasingu, o których mowa w art. 17b i
      art. 17f ustawy o CIT, powinna powiększyć wartość początkową finansowanych przez
      siebie samochodów (będących przedmiotami leasingu), o koszt dodatkowych usług
      związanych z leasingowanym samochodem w postaci przedłużonej gwarancji oraz
      pakietów serwisowych, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez Spółkę już po
      oddaniu samochodu korzystającemu do używania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad Pytanie nr 1
    Spółka stoi na stanowisku, że zawierając jako finansujący umowy leasingu, o których
    mowa w art. 17b i art. 17f ustawy o CIT, powinna uwzględnić w wartości początkowej
    finansowanych samochodów (będących przedmiotami leasingu) koszty dodatkowych
    akcesoriów zamontowanych na tych pojazdach, takich jak hak holowniczy, instalacja
    gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe, dodatkowe powłoki ochronne
    lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe, komplety opon sezonowych.
    W ocenie Spółki nie ulega wątpliwości, że zasada ta znajdzie zastosowanie do wydatków
    poniesionych na nabycie wyposażenia dodatkowego przed przekazaniem pojazdu do
    używania korzystającemu w wykonaniu umowy leasingu, niezależnie od tego czy
    wyposażenie to Spółka nabywa od dostawcy samochodu (dealera), czy też od podmiotu
    trzeciego, a także niezależnie od tego czy zakup takiego wyposażenia będzie
    udokumentowany za pomocą tej samej faktury, co i zakup samego samochodu, czy też
    odrębnej.

    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in. maszyny,
    urządzenia i środki transportu, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok,
    wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
    dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Natomiast art. 16f ust. 1 ustawy o CIT wprowadza zasadę, zgodnie z którą podatnicy
    dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych, o których
    mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 ustawy o CIT, przy czym zgodnie z art. 16f ust. 3
    ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
    początkowa środka trwałego w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10.000 zł.
    Kluczowym elementem z perspektywy wprowadzenia środka trwałego do ewidencji
    środków trwałych i jego amortyzacji jest jego wartość początkowa, którą definiuje art. 16g
    ustawy o CIT. Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w przypadku środków trwałych
    za wartość początkową należy przyjąć cenę ich nabycia. Jednocześnie, na mocy art. 16g
    ust. 3 ustawy o CIT, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o
    koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a
    w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze,
    montażu, instalacji i uruchomienia programów - oraz systemów komputerowych, opłat
    notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek VAT (z
    wyjątkiem tych przypadków, gdy podatek VAT nie podlega odliczeniu). W przypadku
    importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Prawidłowe ustalenie wartości początkowej przedmiotu umowy leasingu ma istotne
    znaczenie dla kwalifikacji tej umowy - szereg przepisów ustawy o CIT regulujących umowy
    leasingu odwołuje się bowiem do wartości początkowej przedmiotu umowy bądź wywodzi
    określone skutki podatkowe w oparciu o instytucje oparte na wartości początkowej
    przedmiotu leasingu (np. w oparciu o tzw. hipotetyczną wartość netto). Stąd też, uznanie,
    że ponoszone koszty wyposażenia pojazdu stanowią element jego wartości początkowej,
    wpływa nie tylko na wartość, od której Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych (w
    przypadku leasingu operacyjnego), ale też na parametry umowy leasingu.
    Jak bowiem wynika z art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, przez umowę leasingu na gruncie
    podatku CIT należy rozumieć umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną
    umowy, na mocy której jedna ze stron (finansujący), oddaje do odpłatnego używania albo
    używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie
    (korzystający), podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne,
    a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Zasady, które dana umowa winna spełniać, by zostać uznana za umowę leasingu
    operacyjnego w ujęciu podatkowym zawarte zostały w art. 17b ustawy o CIT, zgodnie z
    którym opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
    podstawowym okresie umowy z tytułu używania środka trwałego stanowią przychód
    finansującego oraz koszt uzyskania przychodów po stronie korzystającego, jeżeli:
        umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
        normatywnego okresu amortyzacji - w przypadku, gdy przedmiotem umowy
        leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome;
        suma ustalonych opłat w umowie leasingu pomniejszona o należny podatek VAT,
        odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych, a w przypadku
        zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego będącego
        uprzednio przedmiotem takiej umowy - odpowiada co najmniej jego wartości
        rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu.

    Do leasingu finansowego odnosi się natomiast art. 17f ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z
    którym do przychodów finansującego i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów
    korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej
    spłatę wartości początkowej środków trwałych, jeżeli są spełnione łącznie następujące
    warunki:
        umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony,
        suma ustalonych opłat w umowie leasingu pomniejszona o należny podatek VAT,
        odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych, a w przypadku
        zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego będącego
        uprzednio przedmiotem takiej umowy - odpowiada co najmniej jego wartości
        rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu,
        umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu
        odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający (w przypadku, gdy prowadzi on
        działalność gospodarczą).
    Zgodnie z art. 17a pkt 7 ustawy o CIT przez spłatę wartości początkowej rozumie się
    faktycznie otrzymaną przez finansującego w opłatach ustalonych w umowie leasingu
    równowartość wartości początkowej środków trwałych, określoną zgodnie z art. 16g, w
    podstawowym okresie umowy leasingu; spłaty tej nie koryguje się o kwotę wypłaconą
    korzystającemu, o której mowa w art. 17d albo art. 17h. Jednocześnie jednak, zgodnie z
    art. 17j ust. 1 ustawy o CIT: Jeżeli w umowie leasingu postała określona cena, po której
    korzystający ma prawo nabyć przedmiot umowy po zakończeniu podstawowego okresu
    tej umowy, cenę tę uwzględnia się w sumie opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1 pkt 3 i
    art. 17f ust. 1 pkt 2.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 17c ustawy o CIT, jeżeli po upływie podstawowego okresu
    umowy leasingu operacyjnego (o którym mowa w art. 17b ust. 1), finansujący przenosi na
    korzystającego własność środka trwałego będącego przedmiotem tej umowy, przychodem
    ze sprzedaży tego środka trwałego jest jego wartość wyrażona w cenie określonej w
    umowie sprzedaży. Jeżeli jednak cena ta jest niższa od hipotetycznej wartości netto środka
    trwałego, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej według zasad
    określonych w art. 14 ustawy o CIT.
    Przy czym zgodnie z 17a pkt 6 ustawy o CIT, pod pojęciem hipotetycznej wartości netto
    rozumie się - w odniesieniu do środków trwałych - wartość początkową określoną zgodnie
    z art. 16g pomniejszoną o odpisy amortyzacyjne obliczone według zasad określonych w
    art. 16k ust. 1 z uwzględnieniem współczynnika 3.
    Jak wynika z powyższego, zarówno w przypadku umowy leasingu operacyjnego jak i
    finansowego, warunkiem uznania takich umów za umowy leasingu, jest uwzględnienie w
    umowie opłat, których suma pokrywać będzie co najmniej spłatę wartości początkowej
    przedmiotu umowy. Biorąc natomiast pod uwagę, że ustawa o CIT nie zawiera odrębnej
    definicji w zakresie ustalania wartości początkowej dla środka trwałego będącego
    przedmiotem leasingu, wartość początkowa przedmiotu umowy leasingu powinna zostać
    ustalona zgodnie ogólnymi zasadami przewidzianymi w art. 16g ustawy o CIT.
    W konsekwencji, zdaniem Spółki powinna ona dokonać ustalenia wartości początkowej
    samochodu osobowego wraz z dodatkowymi akcesoriami w oparciu o art. 16g ust. 1 i 3
    ustawy o CIT. Zgodnie z przytoczonymi przepisami, wartość początkową powinna stanowić
    cena ich nabycia powiększona o koszty związane z zakupem.
    Jeżeli zatem Spółka poniesie dodatkowe wydatki na zakup dodatkowego wyposażenia
    finansowanych przez siebie pojazdów przed przekazaniem ich do używania korzystającym
    w wykonaniu postanowień umowy leasingu, to w myśl reguły zawartej w art. 16g ust. 3

    ustawy o CIT koszty poniesione z tego tytułu powinna uwzględnić w wartości początkowej
    pojazdów będących przedmiotami umowy leasingu, będącej również podstawą kalkulacji
    samej umowy leasingu, w tym tak istotnych kwestii jak suma należnych rat leasingowych
    oraz hipotetyczna wartości netto. Zdaniem Spółki nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe
    wydatki dotyczące dodatkowych akcesoriów zamontowanych w tych pojazdach, takich jak
    hak holowniczy, instalacja gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe,
    dodatkowe powłoki ochronne lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i
    rowerowe, czy też komplet opon sezonowych, mają ścisły związek z danym środkiem
    trwałym i wpływają na jego ogólną wartość, co powinno zostać odzwierciedlone w
    wartości początkowej samego pojazdu.
    Ad Pytanie nr 2
    W ocenie Wnioskodawcy, zawierając jako finansujący umowy leasingu, o których mowa w
    art. 17b i art. 17f ustawy o CIT, w sytuacji gdy pojazd oddawany jest korzystającemu do
    używania po aktywacji dodatkowych usług ściśle związanych z tym pojazdem, Spółka
    powinna uwzględnić w wartości początkowej finansowanych przez siebie samochodów
    (będących przedmiotami leasingu), koszt nabywanych usług, takich jak przedłużona
    gwarancja czy dodatkowy pakiet serwisowy.
    Uzasadnieniem dla powyższego stanowiska są argumenty i przepisy przytoczone już w
    uzasadnieniu do Pytania nr 1, przy czym ponownie kluczowy jest tu art. 16g ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w przypadku środków trwałych za wartość
    początkową należy przyjąć cenę ich nabycia. Jednocześnie, na mocy art. 16g ust. 3 ustawy
    o CIT, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
    zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o
    koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i
    uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych,
    skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek VAT (z wyjątkiem
    tych przypadków, gdy podatek VAT nie podlega odliczeniu). W przypadku importu cena
    nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. Jak
    jednocześnie wskazano w uzasadnieniu do Pytania nr 1 - zasady ustalania wartości
    początkowej przekładają się wprost na parametry umów leasingu, w tym sumę rat i
    hipotetyczną wartość netto.
    Odnosząc się do usług takich jak przedłużona gwarancja czy pakiet serwisowy, podkreślić
    należy, że są one związane bezpośrednio z konkretnym pojazdem i korzystać z nich może
    każdorazowy właściciel tego pojazdu, co oznacza, że usługi te zwiększają również wartość
    rynkową objętego nimi pojazdu. Skoro zaś poniesienie kosztu przez Spółkę w tym
    zakresie, a tym samym i zwiększenie wartości rynkowej pojazdu odbywa się zanim pojazd
    wydany zostanie korzystającemu do używania, koszty przedmiotowych usług winny być
    uwzględnione przez Spółkę w wartości początkowej udostępnianego korzystającemu
    pojazdu zgodnie z art. 16g ust 1 i 3 ustawy o CIT.
    Ad Pytanie nr 3
    Spółka stoi na stanowisku, że zawierając jako finansujący umowy leasingu, o których
    mowa w art. 17b i art. 17f ustawy o CIT, powinna powiększyć wartość początkową
    finansowanych przez siebie samochodów (będących przedmiotami leasingu), o koszt
    dodatkowych akcesoriów montowanych na tych pojazdach, takich jak hak holowniczy,
    instalacja gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciw kradzieżowe, dodatkowe powłoki
    ochronne lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe, komplety opon
    sezonowych, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez Spółkę już po oddaniu
    samochodu korzystającemu do używania. Przy czym zasada ta winna mieć zastosowanie
    wyłącznie wtedy, gdy suma wydatków poniesionych na ulepszenie danego pojazdu w
    danym roku podatkowym przekroczy 10.000 zł.
    W wyjątkowej sytuacji, w której Spółka poniesie wydatki na zakup dodatkowego
    wyposażenia w odniesieniu do finansowanego pojazdu już po przekazaniu go

    korzystającemu do używania w ramach umowy leasingu, zastosowanie znajdą przepisy
    art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, dotyczące ulepszenia środka trwałego. Zgodnie z tym
    przepisem, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
    rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną
    zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o
    wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena
    nabycia przekracza 10.000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków
    poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację
    w danym roku podatkowym przekracza 10.000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości
    użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania,
    mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów
    uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Jak wynika z powyższego, warunkiem uznania środka trwałego za ulepszony, co skutkuje
    obowiązkiem podwyższenia jego wartości początkowej, jest łączne spełnienie
    następujących warunków:
        wydatki ponoszone są w związku m.in. z przebudową, adaptacją bądź modernizacją
        środka trwałego - nie ulega wątpliwości, że doposażenie pojazdu w hak holowniczy,
        instalację gazową, dodatkowe zabezpieczenia przeciw kradzieżowe, dodatkowe
        powłoki ochronne lakieru karoserii, czy też dodatkowe bagażniki dachowe i
        rowerowe, spełnia przedmiotowe warunki, jako że wymaga wprost ingerencji w
        konstrukcję pojazdu; o ile zakupem takim nie jest sfinansowanie dodatkowego
        kompletu opon sezonowych, o tyle mogą one stanowić tzw. część peryferyjną,
        której zakup również kwalifikowany może być jako ulepszenie leasingowanego
        pojazdu;
        wydatki skutkują wzrostem wartości użytkowej pojazdu - również ten warunek
        należy uznać za spełniony w odniesieniu do wskazanych zakupów, jako że
        niewątpliwie wszystkie wskazane wydatki podnoszą jakość korzystania z pojazdu
        (hak holowniczy bądź dodatkowe bagażniki dachowe lub rowerowe) bądź wydłużają
        możliwość korzystania z niego (np. poprzez dodatkowe powłoki ochronne lakieru);
        wydatki w danym roku przekraczają poziom 10.000 zł - wydatki ponoszone przez
        Spółkę w odniesieniu do danego pojazdu należy uznać za skutkujące jego
        ulepszeniem wyłącznie wtedy, gdy suma ich wartości przekroczy 10.000 zł. W
        przeciwnym razie, w ocenie Spółki, należy uznać, że do ulepszenia nie doszło, a tym
        samym poniesione wydatki nie powinny zwiększać wartości początkowej pojazdu.
    Podsumowując, w ocenie Spółki, jeśli - w wyjątkowych okolicznościach - opisane wydatki
    są ponoszone przez Spółkę już po oddaniu pojazdu korzystającemu do korzystania w
    ramach umowy leasingu, powinny one zwiększać wartość początkową leasingowanego
    pojazdu zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, przy założeniu, że ich wartość w danym
    roku przekroczy 10.000 zł. W przeciwnym razie poniesione wydatki pozostają bez wpływu
    zarówno na wartość początkową samochodu przyjętą w ewidencji środków trwałych
    prowadzonej przez Spółkę, jak i na parametry umowy leasingu, w tym sumę rat
    leasingowych oraz hipotetyczną wartość netto.
    Ad Pytanie nr 4
    Spółka stoi na stanowisku, że zawierając jako finansujący umowy leasingu, o których
    mowa w art. 17b i art. 17f ustawy o CIT, nie powinna powiększać wartości początkowej
    finansowanych przez siebie samochodów (będących przedmiotami leasingu), o koszt

    dodatkowych usług związanych z leasingowanym samochodem w postaci przedłużonej
    gwarancji oraz pakietów serwisowych, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez
    Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do używania. Zasada ta powinna mieć,
    w ocenie Spółki, zastosowanie bez względu na wartość takich usług.
    Odnosząc się do sytuacji, w której - na wniosek korzystającego - Spółka poniesie wydatki
    na zakup dodatkowych usług dotyczących finansowanego pojazdu już po przekazaniu go
    korzystającemu do używania w ramach umowy leasingu, analogicznie jak w przypadku
    zakupu dodatkowego wyposażenia, należy rozważyć możliwość zastosowania art. 16g ust.
    13 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku
    przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową
    tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich
    ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
    których jednostkowa cena nabycia przekracza 10.000 zł. Środki małe uważa się za
    ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
    rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10.000
    zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia
    przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania,
    zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków
    trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Jak wskazała Spółka w uzasadnieniu do Pytania nr 3, warunkiem uznania środka trwałego
    za ulepszony, a tym samym warunkiem podwyższenia jego wartości początkowej, jest
    łączne spełnienie następujących warunków:
        wydatki ponoszone są w związku z przebudowy, rekonstrukcją, adaptacją bądź
        modernizacją środka trwałego - w analizowanym przypadku, w ocenie Spółki, nie
        można mówić o zaistnieniu któregokolwiek ze wskazanych zdarzeń, jako że objęcie
        pojazdu dodatkową, przedłużoną gwarancją bądź wykupienie pakietu serwisowego
        nie skutkuje jakąkolwiek ingerencją w konstrukcję czy materię leasingowanego
        pojazdu. Niewątpliwie ponoszony wydatek zwiększa wartość rynkową pojazdu i
        jego atrakcyjność dla korzystającego czy też przyszłych nabywców, niemniej nie
        można uznać, że następuje przy tym przebudowa, rekonstrukcja, rozbudowa czy
        też modernizacja pojazdu. Zakup przedmiotowych usług nie stanowi również ani
        zakupu części składowej bądź peryferyjnej. Stąd też, w ocenie Spółki, warunek ten
        nie będzie spełniony w przypadku sfinansowania opisanych usług.
        wydatki skutkują wzrostem wartości użytkowej pojazdu - w ocenie Spółki, również
        ten warunek nie będzie spełniony w odniesieniu do zakupu opisanych usług, jako
        że sam w sobie zakup ten nie wpływa na jakość użytkową pojazdu - wpływ taki
        mogą mieć co najwyżej przeprowadzane następnie serwisy bądź naprawy pojazdu,
        jednak nawet one nie będą skutkować polepszeniem tej jakości ponad to, co
        oferuje dany samochód w chwili oddania go do używania. Zarówno przedłużona
        gwarancja jak i pakiety serwisowe stwarzają gwarancję, że pojazd będzie
        serwisowany we właściwy sposób, jednak faktyczne czynności wykonane w ramach
        czy to gwarancji, czy serwisu, będą mieć jedynie charakter odtworzeniowy, nie
        kreujący nowych właściwości pojazdu, które skutkowałyby podniesieniem wartości
        użytkowej samochodu względem wartości pierwotnej, istniejącej w chwili oddania
        samochodu korzystającemu do używania w ramach umowy leasingu.

        wydatki w danym roku przekraczają poziom 10.000 zł - wydatki ponoszone przez
        Spółkę w odniesieniu do danego pojazdu mogą natomiast przekroczyć 10.000 zł, co
        jednak nie będzie skutkować podwyższeniem wartości początkowej tego
        samochodu z uwagi na brak spełnienia wskazanych uprzednio warunków.
    Podsumowując, w ocenie Spółki, jeśli - w wyjątkowych okolicznościach - wydatki na zakup
    przedłużonej gwarancji bądź pakiet serwisowy są ponoszone przez Spółkę już po oddaniu
    pojazdu korzystającemu do korzystania w ramach umowy leasingu, nie powinny one
    zwiększać wartości początkowej leasingowanego pojazdu. W ocenie Spółki, wydatki te nie
    spełniają bowiem istotnych wymogów pozwalających uznać, że doszło do ulepszenia
    środka trwałego zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT. Konsekwentnie, niezależnie od
    swojej wartości, wydatki te pozostają bez wpływu zarówno na wartość początkowy
    samochodu przyjętą w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Spółkę, jak i na
    parametry umowy leasingu, w tym sumę rat leasingowych oraz hipotetyczną wartość
    netto.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie możliwości:
        uwzględnienia w wartości początkowej finansowanych przez Spółkę samochodów
        (będących przedmiotami leasingu), kosztów dodatkowych akcesoriów
        zamontowanych w tych pojazdach, takich jak: hak holowniczy, instalacja gazowa,
        dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe, dodatkowe powłoki ochronne
        lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe, komplety opon
        sezonowych, w sytuacji gdy pojazd oddawany jest korzystającemu do używania z
        tym wyposażeniem - jest prawidłowe;
        uwzględnienia w wartości początkowej finansowanych przez Spółkę samochodów
        (będących przedmiotami leasingu), kosztów nabywanych usług powiązanych ściśle
        z tymi samochodami, jak przedłużona gwarancja czy dodatkowy pakiet serwisowy,
        w sytuacji gdy pojazd oddawany jest korzystającemu do używania po aktywacji
        przedmiotowych usług - jest nieprawidłowe;
        powiększenia wartości początkowej finansowanych przez Spółkę samochodów
        (będących przedmiotami leasingu), o koszt:
          dodatkowych akcesoriów, jako ulepszenie, montowanych na tych pojazdach,
          takich jak hak holowniczy, instalacja gazowa, dodatkowe zabezpieczenia
          przeciwkradzieżowe, dodatkowe powłoki ochronne lakieru karoserii,
          dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe, w sytuacji gdy koszty takie
          ponoszone są przez Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do
          używania - jest prawidłowe;
          kompletu opon sezonowych, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez
          Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do używania - jest
          nieprawidłowe;
        nie powiększenia wartości początkowej finansowanych przez Spółkę samochodów
        (będących przedmiotami leasingu), o koszt dodatkowych usług związanych z

        leasingowanym samochodem w postaci przedłużonej gwarancji oraz pakietów
        serwisowych, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez Spółkę już po oddaniu
        samochodu korzystającemu do używania - jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) nie określają dla finansującego
    szczególnych zasad ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, będących przedmiotem podatkowej umowy leasingu.
    Regulacje w tym zakresie (art. 17a pkt 7 ww. ustawy) odsyłają do zasad ogólnych
    wyrażonych w art. 16g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który określa
    sposób ustalania przez podatników wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych - w zależności od sposobu ich nabycia, rodzaju składnika
    majątkowego oraz okoliczności modyfikujących wielkość wartości początkowej.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.
    W myśl art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:
      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Stosownie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w
      tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o CIT - jest więc:

        przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi
        jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub
        technicznych,
        rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten
        środek trwały,
        rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
        odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
        adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
        danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których
        został zbudowany lub użytkowany,
        modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Zatem, wydatki na ulepszenie środków trwałych, w momencie ich poniesienia nie
    stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.
    Modernizacją jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość
    techniczną, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym
    celu niż pierwotne jego przeznaczenie lub nadanie temu składnikowi nowych cech
    użytkowych, wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego,
    ewentualnie obniżce kosztów eksploatacji.
    Przy czym efektem ulepszenia środka trwałego w rozumieniu omawianego przepisu ma
    być ponadto zwiększenie jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia
    środka trwałego do używania, wyrażające się przykładowo wydłużeniem okresu jego
    używania.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie
    świadczenia usług leasingu operacyjnego i finansowego. Umowy leasingu zawierane są z
    klientami będącymi przedsiębiorcami, tj. podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą, w tym m.in. osobami fizycznymi prowadzącymi taką działalność, spółkami
    osobowymi oraz kapitałowymi.
    Na podstawie zawieranych ze swoimi Klientami umów leasingu Spółka oddaje do
    odpłatnego korzystania Klientom (korzystającym) przedmioty leasingu, w tym pojazdy
    osobowe i ciężarowe. Mając na uwadze to, że zgodnie z ogólnymi warunkami umowy
    leasingu to korzystający ponosi pełną i wyłączną odpowiedzialność za wybór przedmiotu
    leasingu jak i wybór jego dostawcy, a także za jego przydatność w prowadzonej przez
    korzystającego działalności gospodarczej, może on oczekiwać zamontowania w
    użytkowanym przez siebie pojeździe dodatkowego wyposażania. Jest to sytuacja
    powszechna w praktyce biznesowej Spółki (jak i innych firm leasingowych), często bowiem
    klienci oczekują zamontowania w leasingowanym przez siebie pojeździe takich akcesoriów
    jak: hak holowniczy, dodatkowy alarm czy też bagażników dachowych (boxów dachowych)
    czy też bagażników rowerowych. Dodatkowo klient może wnioskować również pokrycie
    lakieru karoserii powłoką ceramiczną (w celu dodatkowej ochrony przed zarysowaniem
    czy innym uszkodzeniem powłoki fabrycznej), czy też wyposażenie pojazdu w dodatkowe
    zabezpieczenia antykradzieżowe (np. bardziej skuteczny system alarmów). W celu redukcji
    kosztów użytkowania pojazdu, klienci zainteresowani są również montażem instalacji
    gazowej przez dealera dostarczającego pojazd (bądź współpracujący z nim serwis), celem
    zachowania pełnej gwarancji samochodu. Korzystający może również oczekiwać
    wyposażenia pojazdu w dodatkowy komplet opon sezonowych, by móc jak
    najbezpieczniej z niego korzystać niezależnie od pory roku i warunków atmosferycznych.
    Ponadto, mając na uwadze koszty napraw pojazdów, klienci są również zainteresowani
    wykupieniem przedłużonej gwarancji wobec leasingowanego przez siebie samochodu, jak
    i pakiem serwisowego, który umożliwia naprawę pojazdu na preferencyjnych warunkach

    w porównaniu do cen rynkowych. Przy czym należy wskazać, że pakiet serwisowy jak i
    przedłużona gwarancja są ściśle i nierozerwalnie powiązane z danym konkretnym
    pojazdem. W szczególności z pakietu takiego bądź przedłużonej gwarancji Klient może
    korzystać również po wykupie pojazdu po upływie okresu trwania umowy leasingu, ale
    także korzystać może każdorazowy kolejny nabywca takiego pojazdu, do upływu okresu,
    na który dana usługa została zapewniona.
    Wskazane powyżej dodatkowe wyposażenie pojazdów bądź usługi dodatkowe (w postaci
    przedłużonej gwarancji bądź pakietu serwisowego) Spółka nabywa bezpośrednio od
    zbywców pojazdów i jest ono albo wykazane na fakturze dokumentującej nabycie
    przedmiotu leasingu jako odrębna pozycja, albo na odrębnej fakturze. Nabycie
    dodatkowych akcesoriów może mieć miejsce również od podmiotów trzecich, co oznacza,
    że w takim przypadku dokumentowane jest to odrębną fakturą od tej, dokumentującej
    nabycie samego samochodu.
    Co do zasady, Spółka ponosi koszty na dodatkowe wyposażenie pojazdów, o którym
    mowa powyżej, przed ich wydaniem korzystającym do używania w wykonaniu umowy
    leasingu. Jednakże możliwe są również sytuacje, w których Spółka uwzględnia wniosek
    korzystającego o dodatkowe wyposażenie pojazdu już po przekazania go do używania w
    ramach umowy leasingu, a więc po oddaniu samochodu do używania.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy Spółka powinna uwzględnić w wartości
    początkowej finansowanych przez siebie samochodów (będących przedmiotami leasingu),
    koszt dodatkowych akcesoriów zamontowanych w tych pojazdach, tj.: hak holowniczy,
    instalacja gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe, dodatkowe powłoki
    ochronne lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe, komplety opon
    sezonowych, w sytuacji gdy pojazd oddawany jest korzystającemu do używania z tym
    wyposażeniem.
    Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, wartość
    początkową środka trwałego (w tym samochodu) nabytego w drodze kupna ustala się na
    podstawie ceny jego nabycia. W myśl ar. 16g ust. 3 ustawy o CIT za cenę nabycia, uważa
    się kwotę należną zbywcy:
        powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania
        pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie
        z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku
        naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku
        o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od
        towarów i usług.
    Zgodnie z przytoczonymi przepisami, wartość początkową samochodu osobowego
    powinna stanowić cena jego nabycia powiększona o koszty związane z zakupem.
    Mając powyższe na uwadze, jeśli Spółka poniesie wydatki na zakup dodatkowego
    wyposażenia finansowanych przez siebie pojazdów przed przekazaniem ich do używania
    korzystającym w wykonaniu postanowień umowy leasingu, to koszty poniesione z tego
    tytułu powinni Państwo uwzględnić w wartości początkowej pojazdów będących
    przedmiotami umowy leasingu zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT. Wydatki dotyczące
    dodatkowych akcesoriów zamontowanych w samochodach, takich jak hak holowniczy,
    instalacja gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe, dodatkowe powłoki
    ochronne lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe, mają ścisły związek
    z danym środkiem trwałym i wpływają na jego ogólną wartość, co powinno zostać
    odzwierciedlone w wartości początkowej samego pojazdu. Również wydatek na zakup
    kompletu opon sezonowych poniesiony przed wprowadzeniem do ewidencji środków

    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zwiększy jego wartość początkową.
    Stanowi on bowiem wydatek związany z zakupem środka trwałego poniesiony do dnia
    przyjęcia go do używania, zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości budzi także kwestia, czy Spółka powinna uwzględnić w wartości
    początkowej finansowanych przez siebie samochodów (będących przedmiotami leasingu),
    koszt nabywanych usług powiązanych ściśle z tymi samochodami, jak przedłużona
    gwarancja czy dodatkowy pakiet serwisowy, w sytuacji gdy pojazd oddawany jest
    korzystającemu do używania po aktywacji przedmiotowych usług.
    Wydatek na przedłużenie okresu gwarancji standardowej samochodu nie stanowi kosztu
    związanego z zakupem środka trwałego. W efekcie nie zwiększy jego wartość początkowej.
    Nie mieści się bowiem w pojęciu ceny nabycia, która w myśl art. 16g ust. 3 ustawy o CIT
    stanowi wartość początkową środków trwałych nabytych odpłatnie. W okresie trwania
    dodatkowej gwarancji korzystający ma zapewnioną stałą ochronę serwisową samochodu
    w trakcie jego użytkowania. Zatem koszt przedłużonej gwarancji jest ściśle związany z
    eksploatacją środka trwałego. Przedłużona gwarancja nie ma wpływu na kompletność
    samochodu oraz jego zdatność do użytku. Podobnie jest wydatkami na zakup
    dodatkowego pakietu serwisowego. Wydatki te nie są bezpośrednio związane z zakupem
    środka trwałego, nie stanowią więc elementu wartości początkowej tego środka.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
    W pytaniu nr 3 zgłosili Państwo wątpliwość dotyczącą możliwości uwzględnienia w
    wartości początkowej finansowanych przez siebie samochodów (będących przedmiotami
    leasingu) kosztów dodatkowych akcesoriów montowanych na tych pojazdach, takich jak
    hak holowniczy, instalacja gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe,
    dodatkowe powłoki ochronne lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i
    rowerowe, komplety opon sezonowych, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez
    Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do używania.
    Wskazać należy, że nakłady na modernizację środków trwałych zmierzają do
    podwyższenia bądź istotnej zmiany cech użytkowych danego składnika majątkowego.
    Nakłady o charakterze modernizacyjnym powiększają wartość początkową środka
    trwałego (przy zachowaniu przesłanek z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT) i podlegają
    amortyzacji.
    Sposób zaliczania przedmiotowych wydatków na ulepszenie środka trwałego uzależniony
    jest od ich wartości. Zatem, jako wydatki na ulepszenie w kwocie przekraczającej
    10.000,00 zł podwyższają wartość środka trwałego stosownie do art. 16g ust. 13 ustawy o
    CIT i podlegają amortyzacji podatkowej.
    Mając powyższe na uwadze, zgodzić się należy z Państwa stanowiskiem, że w odniesieniu
    do poniesionych wydatków na zakup dodatkowego wyposażenia finansowanego pojazdu
    już po przekazaniu go korzystającemu do używania w ramach umowy leasingu,
    zastosowanie znajdą przepisy art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, dotyczące ulepszenia środka
    trwałego.
    Doposażenie samochodu w hak holowniczy, instalację gazową, dodatkowe zabezpieczenia
    przeciwkradzieżowe, dodatkowe powłoki ochronne lakieru karoserii, czy też dodatkowe
    bagażniki dachowe i rowerowe, stanowią wydatki ponoszone w związku m.in. z
    przebudową, adaptacją czy modernizacją środka trwałego. Wydatki te skutkują wzrostem
    wartości użytkowej pojazdu, podnoszą jakość korzystania z niego (hak holowniczy bądź
    dodatkowe bagażniki dachowe lub rowerowe) bądź wydłużają możliwość korzystania z
    niego (np. poprzez dodatkowe powłoki ochronne lakieru). Wydatki ponoszone przez
    Spółkę w odniesieniu do danego pojazdu należy uznać za skutkujące jego ulepszeniem

    wyłącznie wtedy, gdy suma ich wartości przekroczy 10.000 zł. W przeciwnym razie, należy
    uznać, że do ulepszenia nie doszło, a tym samym poniesione wydatki nie powinny
    zwiększać wartości początkowej pojazdu.
    Natomiast w odniesieniu do wydatków poniesionych na zakup dodatkowego kompletu
    opon sezonowych wskazać należy, że wydatki te traktuje się jak inne koszty związane z
    bieżącą eksploatacją samochodu. Tego rodzaju kosztu nie można rozpatrywać w
    kontekście ulepszenia środka trwałego. Ponieważ zakup dodatkowego kompletu opon
    stanowi wydatek poniesiony po dniu przyjęcia środka trwałego do używania
    korzystającemu, wydatek ten nie może powiększyć wartości początkowej samochodu.
    Wynika to z literalnego brzmienia art. 16g ust. 3 ustawy o CIT , zgodnie z którym ceną
    nabycia jest kwota należna zbywcy, powiększona o koszty związane z zakupem naliczone
    do dnia przekazania środka trwałego do używania.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 w części dotyczącej:
        możliwości powiększenia wartości początkowej finansowanych przez Spółkę
        samochodów (będących przedmiotami leasingu), o koszt dodatkowych akcesoriów,
        jako ulepszenie, montowanych na tych pojazdach, takich jak hak holowniczy,
        instalacja gazowa, dodatkowe zabezpieczenia przeciwkradzieżowe, dodatkowe
        powłoki ochronne lakieru karoserii, dodatkowe bagażniki dachowe i rowerowe w
        sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez Spółkę już po oddaniu samochodu
        korzystającemu do używania - jest prawidłowe;
        możliwości powiększenia wartości początkowej finansowanych przez Spółkę
        samochodów (będących przedmiotami leasingu), o koszt kompletu opon
        sezonowych w sytuacji gdy koszty takie ponoszone są przez Spółkę już po oddaniu
        samochodu korzystającemu do używania - jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości budzi również kwestia, czy Spółka ma możliwość powiększenia
    wartości początkowej finansowanych samochodów (będących przedmiotami leasingu), o
    koszt dodatkowych usług związanych z leasingowanym samochodem w postaci
    przedłużonej gwarancji oraz pakietów serwisowych, w sytuacji gdy koszty takie ponoszone
    są przez Spółkę już po oddaniu samochodu korzystającemu do używania.
    Wskazać należy, że objęcie samochodu dodatkową i przedłużoną gwarancją bądź
    wykupienie dodatkowego pakietu serwisowego nie skutkuje jakąkolwiek ingerencją w
    konstrukcję leasingowanego samochodu. Zarówno przedłużona gwarancja jak i
    dodatkowy pakiet serwisowy nie wpływają na kompletność samochodu oraz jego zdatność
    do użycia. Wydatki te nie spełniają wymogów pozwalający uznać, że doszło do ulepszenia
    środka trwałego zgodnie z art. 16 g ust. 13 ustawy o CIT. Zatem poniesione przez Spółkę
    wydatki na zakup przedłużonej gwarancji oraz dodatkowy pakiet serwisowy już po
    oddaniu pojazdu korzystającemu do używania w ramach umowy leasingu nie powinny
    zwiększać wartości początkowej leasingowanego samochodu.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.