Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.421.2021.2.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-10-22
Teza: Opodatkowanie sprzedaży własności nieruchomości na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: użytkowanie (używanie)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 7

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 2 czerwca 2021 r. (data wpływu 11 czerwca 2021 r.), uzupełnionym pismem z 11 sierpnia 2021 r. (data wpływu 12 sierpnia 2021 r.) na wezwanie Organu z 3 sierpnia 2021 r. (doręczone 5 sierpnia 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży własności nieruchomości na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego **\- jest prawidłowe**.

**UZASADNIENIE**

11 czerwca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży własności nieruchomości na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego.

Wniosek został uzupełniony pismem z 11 sierpnia 2021 r. (data wpływu 12 sierpnia 2021 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie z 3 sierpnia 2021 r. (doręczone 5 sierpnia 2021 r.).

**We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:**

Starosta, jako organ reprezentujący Skarb Państwa prowadzi na wniosek użytkownika wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w trybie bezprzetargowym (w myśl art. 32 ustawy o gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997r., (t.j. Dz.U z 2020, poz. 1990 ze zm.) na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowych. Nieruchomość oznaczona jest w operacie ewidencji gruntów i budynków jako cztery działki, dla których są prowadzone dwie księgi wieczyste. Jedna z działek jest zabudowana budynkiem handlowym, wg. ewidencji gruntów stanowi użytek gruntowy - Bi inne tereny zabudowane, do niej przylega mała działka, wg. ewidencji gruntów również Bi. Od północy przylegają do nich dwie działki, razem zespolone w części zabudowane ww. budynkami, wg. ewidencji gruntów tereny przemysłowe – Ba. Zgodnie z zaświadczeniem z Urzędu Miasta i Gminy (…) zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą nr (…) Rady Miejskiej (…) z 28 kwietnia 2005 roku (ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa (…) nr (…)) oraz ze „zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (…)” zatwierdzoną Uchwałą nr (…) Rady Miejskiej (…) z 11 września 2008r. (ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa (…) nr (…)), które mają być przedmiotem sprzedaży oznaczone są w planie symbolami: -U2- tereny usług komercyjnych, przez co rozumie się grunty, na których wznoszone są obiekty handlu, gastronomii i rzemiosła, obiekty instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, obiekty administracji gospodarczej i inne utrzymujące się z dochodów własnych, -KD- tereny dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, -U2-tereny usług komercyjnych, przez co rozumie się grunty, na których wznoszone są obiekty handlu, gastronomii i rzemiosła, obiekty instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, obiekty administracji gospodarczej i inne utrzymujące się z dochodów własnych. Z ww. zaświadczenia można również uzyskać informację, że teren położony w (…), w skład którego wchodzą sprzedawane działki, nie należy do obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji. Miasto i Gmina (…) nie przystąpiła do sporządzenia gminnego programu rewitalizacji oraz miejscowego planu rewitalizacji. Obszar nie należy do obszaru Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Decyzją Urzędu Wojewódzkiego z 17 lipca 1992 r. zostało stwierdzone nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa użytkowania wieczystego. Okres użytkowania wieczystego został ustalony na 99 lat licząc od 5 grudnia 1990 r. Opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego stanowi 3% wartości gruntu. Właścicielem przedmiotowych nieruchomości jest Skarb Państwa, zaś użytkownikiem wieczystym gruntu wraz z własnością położonych na tym gruncie budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności jest na podstawie umowy sprzedaży Rep(…) z 2 Grudnia 1998 r., Rep. (…) z 9 grudnia 1998 r. Sp. z o.o. w (…) Pismem z 11 maja 2005 r. obecny użytkownik wieczysty został poinformowany, że w związku ze stanowiskiem Wojewody (…) (…) z 22 kwietnia 2005 r. po uwzględnieniu treści pisma Ministerstwa Finansów z 7 kwietnia 2005 r. sygn. PP1-811/112/2005/EF/681 oraz licznych interpretacji organów podatkowych przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat z tytułu użytkowania wieczystego nie podlega zwiększeniu o podatek VAT. Natomiast pismem z 28 lutego 2007 r. obecny użytkownik wieczysty został poinformowany, że zgodnie z Uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego I FPS 1/06 z 8 stycznia 2007 r. opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed 1 maja 2004 r. gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług, po wejściu w życie ustawy z 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług ani nie zawiera w sobie należnego podatku ani też nie powinna być powiększana o taki podatek na podstawie tej ustawy.

Zarządzeniem nr (…) Wojewody (…) z 11 maja 2021 r. w sprawie sprzedaży, w drodze bezprzetargowej, stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w (…) przy ul. (…) została wyrażona zgoda na sprzedaż, w drodze bezprzetargowej, stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w (…) przy ul. (…) oraz że cena sprzedaży nieruchomości zostanie ustalona na poziomie równym wartości rynkowej prawa własności.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:**

1.  Czy zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegać będzie sprzedaż nieruchomości za cenę prawa własności gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego?
2.  Czy uiszczenie przez dotychczasowego użytkownika wieczystego kwoty stanowiącej cenę sprzedaży na poziomie prawa własności gruntu będzie skutkowało obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług i czy cena transakcji zawiera podatek VAT i należy traktować ją jako cenę brutto?

**Zdaniem Wnioskodawcy:**

Sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, nie może być traktowana jako ponowna dostawa towarów i nie stanowi ona dostawy towaru w myśl ustawy o podatku od towarów i usług. Taka sprzedaż to tylko zmiana tytułu prawnego do nieruchomości, która nie wpływa na władztwo rzeczy, które użytkownik wieczysty uzyskał w momencie ustanowienia tego prawa i nie może być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru. Należy podkreślić, że to w momencie ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz pierwszego użytkownika wieczystego stanowiło dostawę towaru. W tym właśnie momencie użytkownik wieczysty otrzymał prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością, jak gdyby był właścicielem. Taka sprzedaż nie może być traktowana jako ponowna dostawa tego samego towaru, ponieważ nie będzie spełniać dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy, do 30 kwietnia 2004 r. czynność ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym jeżeli Decyzją Urzędu Wojewódzkiego z 17 lipca 1992 r. zostało stwierdzone nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa użytkowania wieczystego czyli przed wejściem w życie ustawy z 11 marca 2001 r. o podatku od towarów i usług, a następnie zbyte na rzecz kolejnego użytkownika wieczystego. Czynność sprzedaży prawa własności nieruchomości obecnemu użytkownikowi wieczystemu przedmiotowego gruntu, nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz pozostaje poza zakresem ustawy.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.**

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

*   przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie (pkt 1);
*   oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (pkt 6);
*   zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6 (pkt 7).

W myśl art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.) "Dostawa towarów" oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Art. 14 ust. 2 ww. dyrektywy wskazuje, że poza czynnością, o której mowa w ust. 1, za dostawę towarów uznaje się następujące czynności:

1.  przeniesienie prawa własności do towaru w zamian za odszkodowanie, z nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu albo z mocy prawa;
2.  faktyczne przekazanie towaru zgodnie z umową najmu towarów na czas określony lub sprzedaży towaru na warunkach odroczonej płatności, która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty;
3.  przekazanie towaru na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja płacona jest od zakupu lub sprzedaży.

W świetle powołanych wyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.

W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie towaru.

Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela.

Z przywołanego powyżej przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (w tym przypadku nieruchomości) w zamian za odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług (także wówczas, gdy nie jest ono następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa).

W takiej sytuacji uznać należy, że ma miejsce dostawa towarów w zamian za odszkodowanie, natomiast odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną – objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.

Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).

W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego, w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.

Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 K.c.) wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

W myśl art. 11 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.

Zgodnie z art. 27 tej ustawy, sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.

Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.

W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.

Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego nie stosuje się.

W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.

Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.

W myśl art. 69 ww. ustawy, na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów oddanie w użytkowanie wieczyste jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.

Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca Starosta, jako organ reprezentujący Skarb Państwa prowadzi na wniosek użytkownika wieczystego postępowanie w sprawie sprzedaży w trybie bezprzetargowym, na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowych. Jedna z działek jest zabudowana budynkiem handlowym, wg. ewidencji gruntów stanowi użytek gruntowy – Bi inne tereny zabudowane, do niej przylega mała działka, wg. ewidencji gruntów również Bi. Od północy przylegają do nich dwie działki, razem zespolone w części zabudowane ww. budynkami, wg. ewidencji gruntów tereny przemysłowe – Ba. Zgodnie z zaświadczeniem z Urzędu Miasta i Gminy (…) zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz ze „zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (…)”, które mają być przedmiotem sprzedaży oznaczone są w planie symbolami: -U2- tereny usług komercyjnych, przez co rozumie się grunty, na których wznoszone są obiekty handlu, gastronomii i rzemiosła, obiekty instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, obiekty administracji gospodarczej i inne utrzymujące się z dochodów własnych, -KD- tereny dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, - U2 -tereny usług komercyjnych, przez co rozumie się grunty, na których wznoszone są obiekty handlu, gastronomii i rzemiosła, obiekty instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, obiekty administracji gospodarczej i inne utrzymujące się z dochodów własnych. Z ww. zaświadczenia można również uzyskać informację, że teren położony w (…), w skład którego wchodzą sprzedawane działki, nie należy do obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji. Miasto i Gmina (…) nie przystąpiła do sporządzenia gminnego programu rewitalizacji oraz miejscowego planu rewitalizacji. Obszar nie należy do obszaru Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Decyzją Urzędu Wojewódzkiego z 17 lipca 1992 r. zostało stwierdzone nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa użytkowania wieczystego. Okres użytkowania wieczystego został ustalony na 99 lat licząc od 5 grudnia 1990 r. Oplata roczna z tytułu użytkowania wieczystego stanowi 3% wartości gruntu. Właścicielem przedmiotowych nieruchomości jest Skarb Państwa, zaś użytkownikiem wieczystym gruntu wraz z własnością położonych na tym gruncie budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności jest na podstawie umowy sprzedaży (…) z 2. Grudnia 1998 r., (…) z 9 grudnia 1998 r. Sp. z o.o. w (…). Pismem z 11 maja 2005 r. obecny użytkownik wieczysty został poinformowany, że w związku ze stanowiskiem Wojewody (…) (…) z 22 kwietnia 2005 r. po uwzględnieniu treści pisma Ministerstwa Finansów z 7 kwietnia 2005 r. sygn. PP1-811/112/2005/EF/681 oraz licznych interpretacji organów podatkowych przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat z tytułu użytkowania wieczystego nie podlega zwiększeniu o podatek VAT. Natomiast pismem z 28 lutego 2007 r. obecny użytkownik wieczysty został poinformowany, że zgodnie z Uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego I FPS 1/06 z 8 stycznia 2007 r. opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed 1 maja 2004 r. gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług, po wejściu w życie ustawy z 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług ani nie zawiera w sobie należnego podatku ani też nie powinna być powiększana o taki podatek na podstawie tej ustawy.

Zarządzeniem nr (…) Wojewody (…) z 11 maja 2021 r. w sprawie sprzedaży, w drodze bezprzetargowej, stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w (…) przy ul. (…) została wyrażona zgoda na sprzedaż, w drodze bezprzetargowej, stanowiących własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w (…) przy ul. (…) oraz że cena sprzedaży nieruchomości zostanie ustalona na poziomie równym wartości rynkowej prawa własności.

Wnioskodawca ma wątpliwości, czy sprzedaż prawa własności nieruchomości za cenę prawa własności gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz czy cena transakcji zawiera podatek VAT i należy traktować ją jako cenę brutto.

Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z powyższym, w sytuacji wniesienia żądania Strony, sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego jest w istocie „przekształceniem” prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości i będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo do rzeczy”, które użytkownik już uzyskał.

Tym samym sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 6 i 7 ustawy, doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.

Wobec tego sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które pierwotny użytkownik wieczysty uzyskał 5 grudnia 1990 r. i nie może być traktowane jako sprzedaż tego samego towaru.

Zatem czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed 1 maja 2004 r., w prawo własności tych gruntów na żądanie użytkownika wieczystego nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i pozostaje poza zakresem tej ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku **jest prawidłowe**.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), ul. (…), (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.