Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.598.2025.2.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Podleganie w Polsce ograniczonemu obowiązkowi
podatkowemu w związku z uzyskaniem dochodów z pracy
wykonywanej na Słowacji.
Słowa kluczowe: Słowacja
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił Pan wniosek – na wezwanie – pismem z 20 czerwca 2025 r. (data
    wpływu 20 czerwca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Jest Pan obywatelem polskim. Od 18 września 2023 roku przebywa Pan na Słowacji, będąc
    zatrudniony w tym kraju na podstawie umowy o pracę. Przed tą datą pozostawał Pan
    zatrudniony w firmie polskiej, która w żaden sposób nie jest powiązana z obecnym
    pracodawcą. Od momentu podjęcia zatrudnienia na Słowacji, przebywał Pan tam przez
    większą część roku (ponieważ podjął Pan zatrudnienie we wrześniu 2023 r., spędził Pan na
    Słowacji 44 dni, w 2024 r. – przebywał Pan na Słowacji dłużej niż 183 dni, podobny okres
    przebywania na Słowacji przewiduje Pan w kolejnych latach. W Polsce pozostała Pana
    żona, która odwiedzała Pana regularnie na Słowacji. Przyjeżdża Pan do Polski okazjonalnie
    na niektóre święta, czy weekendy, niemniej jednak wakacje spędzał Pan zawsze zagranicą
    (w krajach trzecich, np. w Norwegii). W Polsce jest Pan współwłaścicielem domu, w którym
    obecnie mieszka Pana żona. Posiada Pan również dwie inne nieruchomości, z których
    jedną Pan wynajmuje, w drugiej zaś mieszka Pana córka. Dom, którego jest Pan
    współwłaścicielem jest zarządzany przez żonę, ona zajmuje się bieżącym utrzymaniem
    nieruchomości, remontami itp. Od 2023 r. de facto centrum Pana interesów życiowych
    zostało jednak przeniesione na Słowację. Posiadał Pan tam dostępne mieszkanie,
    wykonywał pracę, uzyskiwał dochody wyłącznie w tym kraju. Prowadził Pan normalne
    życie towarzyskie, posiadał kontakty społeczne, odwiedzał teatry, galerie itp. Spędzał tam
    większą część roku. Pełni Pan funkcję w zarządzie firmy, zatem uczestniczy Pan w
    wydarzeniach, związanych z zajmowanym stanowiskiem (takie jak wizyty u lokalnych
    władz, samorządzie, eventy zakładowe itp.). Ponadto, posiada Pan telefon komórkowy w
    sieci słowackiego operatora, a także samochód służbowy, a także pakiet ubezpieczeń
    opłacany przez słowackiego pracodawcę. Płaci Pan na Słowacji podatki według stawki
    stosowanej wobec rezydentów podatkowych tego państwa. Zawierając umowę o pracę
    podpisał Pan oświadczenie potwierdzające, że podatki będą płacone na Słowacji. Nie
    prowadzi Pan działalności gospodarczej w Polsce ani na Słowacji. Umowa o pracę, jaką
    zawarł Pan ze słowackim pracodawcą jest umową lokalną, podlegającą przepisom prawa
    słowackiego, oraz niezależną od jakiejkolwiek wcześniejszej umowy ze spółką polską.
    Celem wyjazdu na Słowację było świadczenie przez Pana pracy w tamtym kraju. Zamierza
    Pan kontynuować zatrudnienie na Słowacji, zaś do Polski wrócić na stałe dopiero na
    emeryturę. Dodatkowo, wyjaśnia Pan, że:
        W okresie (latach podatkowych) obejmujących przedmiotowy wniosek
        wynagrodzenie za pracę najemną było nie wypłacane przez pracodawcę lub w
        imieniu pracodawcy, który nie miał miejsca zamieszkania lub siedziby na Słowacji.
        W okresie (latach podatkowych) obejmujących przedmiotowy wniosek pracodawca
        zatrudniający Pana nie posiadał na Słowacji zakładu (ponieważ był Pan zatrudniony
        na kontrakcie lokalnym).
        W okresie (latach podatkowych) obejmujących przedmiotowy wniosek
        wynagrodzenie za pracę najemną wypłacane Panu nie było ponoszone przez
        zakład, który polski pracodawca posiadał na Słowacji.
        W okresie będącym przedmiotem zapytania nie prowadził Pan pozarolniczej
        działalności gospodarczej na terytorium Polski, na terytorium Słowacji lub na
        terytorium innego kraju.
        W okresie (roku podatkowym) obejmującym przedmiotowy wniosek nie uzyskał Pan
        w Polsce jakiekolwiek dochodów/przychodów, poza wskazanymi we wniosku.

    Do tej pory (za rok 2023 i 2024) składał Pan w Polsce zeznania podatkowe na formularzu
    PIT-36, z uwzględnieniem dochodów słowackich, oraz polsko – słowackiej umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę całokształt
    okoliczności faktycznych, powziął Pan wątpliwości co do swojego statusu rezydencji
    podatkowej i zdecydował się Pan na złożenie wniosku o interpretację indywidualną. W
    związku z powyższym, zwraca się Pan o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnienie opisu sprawy
    W okresie będącym przedmiotem zapytania posiada i będzie Pan posiadał stałe miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych na Słowacji.
    W okresie będącym przedmiotem zapytania, Słowacja traktuje i będzie Pana traktowała za
    swojego rezydenta podatkowego, ponieważ płaci Pan podatki na Słowacji zgodnie z
    deklaracją poczynioną na początku zatrudnienia w tym kraju.
    Nie posiada Pan certyfikatu rezydencji, ponieważ do tej pory nie miał Pan świadomości
    możliwości uzyskania takiego dokumentu. Jednocześnie potwierdza Pan, że mieszka Pan
    na Słowacji.
    Od czasu podjęcia pracy na Słowacji mieszka tam Pan i prowadzi Pan gospodarstwo
    domowe. Żona mieszka w Polsce i ma własne pieniądze na utrzymanie. Córka jest dorosła
    i samodzielna, ma pracę i własne dochody. Mieszka w (...). Żona nie wyklucza możliwości
    przeprowadzki w przyszłości. Córka jest dorosła i utrzymuje się sama. Żona pracuje i nie
    jest na Pana utrzymaniu.
    Pana aktywność społeczna, polityczna, kulturalna i obywatelska umiejscowiona jest/będzie
    na Słowacji.
    Pytania
    1) Czy od września 2023 r. i w latach kolejnych może Pan być uważany za polskiego
      nierezydenta podatkowego, w związku z przeniesieniem centrum interesów życiowych
      na Słowację?
    2) Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca, czy ma Pan prawo do
      skorygowania zeznań podatkowych: za rok 2023 poprzez wyłączenie dochodu
      słowackiego, zaś za rok 2024 r. poprzez brak złożenia zeznania oraz wniosek o zwrot
      nadpłaty, ponieważ obejmowało ono wyłącznie dochody z pracy na Słowacji, oraz
      niedeklarowania słowackich dochodów w przyszłości?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Pana zdaniem, od września 2023 r. i w latach kolejnych może być Pan uważany za
    polskiego nierezydenta podatkowego, w związku z przeniesieniem centrum interesów
    życiowych na Słowację.
    Ad. 2
    Tym samym, ma Pan prawo do skorygowania zeznań podatkowych: za rok 2023 poprzez
    wyłączenie dochodu słowackiego, zaś za rok 2024 r. poprzez brak złożenia zeznania oraz
    wniosek o zwrot nadpłaty, ponieważ obejmowało ono wyłącznie dochody z pracy na
    Słowacji, oraz niedeklarowania słowackich dochodów w przyszłości.
    Uzasadnienie Pana stanowiska:
    Zgodnie z art. 3.1. Ustawy o PIT, Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy). Ust. 1a. Stanowi, że za osobę mającą miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2a. Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (ograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie z przepisami polsko – słowackiej umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania: Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką
    Słowacką w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, sporządzona w Warszawie dnia 18 sierpnia 1994 r. (Dz. U. z 1996 r. nr
    30 poz. 131 ze zm.) (art. 4 ust. 1), określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
    siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem
    tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, miejsce jej
    stałego pobytu. Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 2 osoba fizyczna ma miejsce
    zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według
    następujących zasad:
    a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona
      stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
      Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym
      ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),
    b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych,
      albo jeżeli nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się
      ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa,
    c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
      żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym
      Państwie, którego jest obywatelem,
    d) jeżeli jest ona obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich,
      właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze
      wzajemnego porozumienia.
    Uzasadnienie Pana stanowiska w odniesieniu do pytania nr 1
    Pana sytuacja przedstawia się w ten sposób, że może Pan być uznawany zarówno za
    polskiego jak i słowackiego rezydenta podatkowego. W tym zakresie analiza reguł
    kolizyjnych w polsko – słowackiej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    pozwalała na uznanie go za rezydenta Słowacji (ze względu na ściślejsze powiązania
    osobiste oraz fakt zwykłego przebywania). Niemniej jednak, przesłanka ściślejszych
    powiązań osobistych i ekonomicznych ma zastosowanie również w przepisach krajowych.
    Podkreśla Pan, że Ustawa o PIT wprowadza dwa warunki wpływające na określenie
    rezydencji podatkowej. Jednym z nim jest kryterium długości pobytu w Polsce w ciągu
    roku podatkowego – jeśli osoba spędza w Polsce więcej niż 183 dni w roku, będzie
    uważana za polskiego rezydenta. W roku 2024 spędzał Pan w Polsce mniej niż 183 dni, tak
    samo prognozuje w roku 2025 i kolejnych. W 2023 r. spędził Pan na Słowacji 44 dni,
    niemniej jednak pamiętać należy, że pracę podjął Pan we wrześniu tego roku i od tego
    czasu więcej czasu spędza na Słowacji. Tym samym, ten warunek uznania ze nierezydenta
    podatkowego, należy uznać za spełniony. Jednocześnie uważa Pan, że Pana centrum
    interesów życiowych również zostało przeniesione na Słowację od września 2023 roku.
    Tam bowiem przebywa Pan przez większą część roku, posiada dostępne mieszkanie, więzi
    ekonomiczne i społeczne. Pomimo pewnych związków z Polską (żona i współwłasność
    nieruchomości), należy uznać, że centrum interesów życiowych zostało przez Pana
    przeniesione na Słowację. Nie wracał Pan bowiem do Polski w każdym czasie wolnym od
    pracy, na weekendy, czy wakacje. Pana codzienne życie toczyło się w Słowacji. Pana

    sytuacja jest zatem odmienna od sytuacji osoby, która zagranicą tylko pracuje, mieszka w
    lokalu o charakterze tymczasowym, wraca do Polski w każdym czasie, w którym nie
    wykonuje pracy. Osiedlił się Pan na Słowacji w roku 2023 i tam znajduje się Pana centrum
    interesów życiowych. Zgodnie z objaśnieniami Ministra Finansów z 29 kwietnia 2021 r. w
    sprawie rezydencji podatkowej oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych
    powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie
    aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. Co prawda w objaśnieniach
    wskazuje się, że wpływ na ocenę centrum interesów osobistych ma miejsce przebywania
    małżonka, niemniej jednak należy pamiętać, że centrum interesów życiowych opiera się
    na dwóch aspektach: powiązaniach osobistych i gospodarczych. Te ostatnie z całą
    pewnością zostały przez Pana przeniesione na Słowację. Zgodnie z treścią powołanych
    wyjaśnień: W praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania
    ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki
    ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce
    wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane
    inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce,
    z którego osoba zarządza swoim mieniem itd. W tym zakresie nie ulega wątpliwości, że
    centrum interesów gospodarczych w Pana przypadku znajduje się na Słowacji. Tym
    samym, w świetle przesłanek sformułowanych w art. 3 Ustawy o PIT, spełnia Pan dwie z
    nich: spędza na Słowacji więcej niż 183 dni w roku podatkowym i posiada tam centrum
    interesów gospodarczych, a także częściowo centrum interesów osobistych. Argumentacja
    powyższa jest wzmocniona analizą przesłanek zawartych w art. 4 polsko – słowackiej UPO,
    zgodnie z którym dla celów określenia rezydencji należy wziąć pod uwagę aspekty takie
    jak: ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, miejsce zwykłego przebywania i dopiero
    w trzeciej kolejności – obywatelstwo. Nie ma wątpliwości, że od września 2023 r.
    wykazywał Pan ściślejsze powiązania ze Słowacją, ten kraj był również miejscem, w którym
    zwykle Pan przebywał. Pragnie Pan zwrócić uwagę na Komentarz do Konwencji Modelowej
    OECD (art. 4), w którym wskazano, że uzyskanie statusu pełnego rezydenta podatkowego
    w danym kraju jest związany nie tylko z posiadaniem „domicylu” w danym państwie, ale
    także ciągłym w tym państwie przebywaniu. Dla rozstrzygnięcia rezydencji podatkowej
    często wystarczające jest posiadanie permanentnego miejsca zamieszkania. Zgodnie z
    powołanym Komentarzem, takie permanentne miejsce zamieszkania może być zarówno
    nieruchomością stanowiącą własność podatnika, jak i dostępną dla niego w sposób ciągły
    na podstawie umowy najmu. Taka sytuacja miała miejsce w Pana przypadku. Komentarz
    stanowi, że dla celów określenia rezydencji podatkowej danej osoby należy wziąć pod
    uwagę całokształt okoliczności, wpływających na określenie ściślejszych powiązań
    osobistych i ekonomicznych. W Pana przypadku nie ma wątpliwości, że ściślejsze
    powiązania posiada Pan ze stroną słowacką, ponieważ w tym kraju od 2023 r. toczy się
    Pana codzienne życie. Powyższe argumenty można zastosować wspomagająco przy
    interpretacji krajowych przepisów dotyczących rezydencji podatkowej. Tym samym, Pana
    zdaniem, od września 2023 r. posiada Pan status polskiego nierezydenta podatkowego i w
    konsekwencji posiada Pan ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Oznacza to, że w
    Polsce ma Pan obowiązek deklarowania wyłącznie przychodów uzyskiwanych ze źródeł
    polskich od września 2023 r. Pragnie Pan podkreślić, że w podobnym stanie faktycznym
    (przeniesienie interesów życiowych do innego kraju, nawet jeśli rodzina nie jest w tym
    kraju razem z Panem) wydano interpretacje indywidualne, potwierdzające prawidłowość
    stanowiska wnioskodawców o utracie rezydencji podatkowej:
        Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 sierpnia 2024 r.
        sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.367.2024.3.NM,
        Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2025 r.,
        sygn. 0114-KDIP3-2.4011.220.2025.2.JM,

        Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 maja 2025 r., sygn.
        0115-KDIT1.4011.284.2025.1.MR
    Uzasadnienie Pana stanowiska w odniesieniu do pytania nr 2 [Ramy prawne]
    Zgodnie z art. 81 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej,
    podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Z kolei art.
    art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności
    podatku. Zgodnie z art. 80 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego prawo do zwrotu
    nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym upłynął termin jej zwrotu. Analiza powyższych przepisów wskazuje na możliwość
    skorygowania deklaracji obejmującej podatek de facto nienależny.
    Spełnia Pan bowiem przesłanki uznania za polskiego nierezydenta podatkowego od
    września 2023 r. Tym samym, nie posiada Pan obowiązku deklarowania w Polsce
    dochodów osiągniętych ze źródeł innych niż polskie. Tym samym, Pana zdaniem, ma Pan
    prawo korekty zeznań podatkowych za lata 2023 – 2024, w ten sposób by nie uwzględniać
    dochodów uzyskanych ze źródeł zagranicznych. W kolejnych latach – do momentu, gdy
    stan faktyczny opisany we wniosku o interpretację nie ulegnie zmianie – również nie ma
    Pan obowiązku deklarowania w Polsce dochodów ze źródeł niepochodzących z Polski.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a omawianej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest

    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej
    osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
    (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega
    w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania osobiste (rodzina: żona) może być Pan
    uznany, na gruncie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za
    osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Jednocześnie ma Pan stałe miejsce
    zamieszkania oraz centrum interesów gospodarczych (praca) na Słowacji.
    Zatem w przedmiotowej sprawie, zastosowanie mają przepisy Umowy między
    Rzecząpospolitą Polską a Republiką Słowacką w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Warszawie
    dnia 18 sierpnia 1994 r. (Dz. U. z 1996 r. nr 30 poz. 131) zmienionej Protokołem
    podpisanym w Bratysławie dnia 1 sierpnia 2013 r., zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisanej przez
    Polskę oraz przez Słowację w dniu 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Umowy:

      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o
      podobnym charakterze. Określenie powyższe nie obejmuje żadnej osoby, która
      podlega opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego ze źródła
      tylko w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.
    W myśl art. 4 ust. 2 Umowy:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
      obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się w następujący sposób:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe
        miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za
        mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym
        znajduje się ośrodek jej interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek
        interesów życiowych);
      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek
        interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w
        żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się, że ma ona miejsce
        zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma miejsce zamieszkania w tym Umawiającym
        się Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem
        żadnego z nich, to właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną tę
        sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza
    Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Umowy (gdy istnieje kolizja
    ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje

    się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co
    oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w
    przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których
    wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach,
    to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i
    gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek
    interesów życiowych.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Z opisu sprawy wynika, że posiada Pan stałe miejsce zamieszkania na Słowacji, gdzie Pan
    pracuje i przebywa powyżej 183 dni w roku, jednocześnie w Polsce mieszka Pana rodzina:
    żona i córka, natomiast Pana obecność w Polsce ma charakter jedynie okazjonalny, na
    niektóre święta czy weekendy. Zatem nie jest możliwe ustalenie państwa rezydencji
    podatkowej w oparciu o pierwsze kryterium wynikające z art. 4 ust. 2 lit. a) Umowy.
    Zważywszy na okoliczność, że zarówno z Polską jak i ze Słowacją łączą Pana ścisłe
    powiązania osobiste bądź gospodarcze, brak jest możliwości przesądzenia, z którym
    państwem łączą Pana ściślejsze powiązania, tj. w którym państwie od momentu wyjazdu
    znajduje się i będzie znajdował się Pana ośrodek interesów życiowych. W związku z czym,
    zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b) Umowy, który pierwszeństwo
    opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.
    Do Słowacji wyjechał Pan 18 września 2023 r. Od momentu wyjazdu Pana pobyt na
    Słowacji jest dłuższy niż w Polsce. Od momentu wyjazdu z Polski zwykle przebywał,
    przebywa i będzie przebywał Pan na Słowacji, zatem Pana miejscem zamieszkania dla
    celów podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Umowy
    polsko – słowackiej jest Słowacja.
    Oznacza to, że od września 2023 r. i w latach kolejnych (jeśli nie ulegnie zmianie stan
    faktyczny i prawny) podlega i będzie Pan podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, tj. podlega i będzie Pan podlegał obowiązkowi podatkowemu tylko od
    dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zatem nie był, nie jest i nie będzie Pan zobowiązany (jeśli nie ulegnie zmianie stan
    faktyczny i prawny) do rozliczania się z dochodów uzyskiwanych na Słowacji i składania
    deklaracji podatkowej w Polsce z tego tytułu.
    Odnosząc się do kwestii korekty deklaracji oraz zwrotu pobranego przez płatnika podatku
    wyjaśnić należy, że stosownie do art. 75 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo
      wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty
      podatku.
    Zgodnie z art. 75 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom,
      płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w
      momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest
      uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek
      nie został pobrany od podatnika.
    Jak stanowi art. 73 § 2 pkt 1 ww. ustawy:

      Nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego – dla podatników podatku
      dochodowego.
    Zgodnie natomiast z art. 75 § 3 ww. ustawy:
      Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania
      (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o
      stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).
    Przy czym, zgodnie z treścią art. 79 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty
      wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że
      ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku.
    Podatnik ma zatem prawo skorygować deklaracje za okres pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    W związku z powyższym, w sytuacji gdy złożył Pan w Polsce zeznanie podatkowe za 2023 r.
    i 2024 r. wykazując w nim dochody uzyskane z pracy wykonywanej na Słowacji to
    przysługuje Panu prawo złożenia korekty tego zeznania wraz z wnioskiem o zwrot
    nadpłaty.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w
        dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
        zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w
        dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.