Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-1023/13-4/AWa
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-01-30
Teza: Czy w przypadku, gdyby w przyszłości nadarzyła się okazja wydzielenia i zbycia następnych działek z ww. pola na identycznych warunkach jak poprzednio czy Wnioskodawca będzie zobowiązany odprowadzić od nich podatek VAT?
Słowa kluczowe: grunty; nieruchomości; podatek-podatek od towarów i usług; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 7 listopada 2013 r. (data wpływu 13 listopada 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. (data wpływu 23 stycznia 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży. Pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. uzupełniono wniosek o doprecyzowanie opisu sprawy oraz o podpis Wnioskodawcy pod oświadczeniem, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 46 ha. W skład gospodarstwa Zainteresowanego wchodzi działka o powierzchni ok. 3 ha klasy ziemi V i VI. Działki tej Wnioskodawca nie wykorzystuje rolniczo z powodu braku jakiejkolwiek dochodowości. Ww. grunt nigdy nie był wydzierżawiany, ani udostępniany osobom trzecim. Działka nie posiada żadnej infrastruktury typu dróg utwardzonych, energii elektrycznej, wodociągu. Ww. nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do żadnej działalności gospodarczej. Działka, o której mowa we wniosku, nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zainteresowany jest podatnikiem podatku VAT z tytułu prowadzonego gospodarstwa rolnego. Działkę tę Wnioskodawca otrzymał aktem darowizny w roku 1997 i stanowi ona jego majątek osobisty. Grunt nie wchodzi w skład prowadzonego gospodarstwa. Z przedmiotowego gruntu Zainteresowany wyodrębnił geodezyjnie - na jego wniosek - działkę o powierzchni 0,015 ha, dla której otrzymał pozytywną decyzję o warunkach zabudowy, a następnie zbył ją za kwotę 40.000 zł. Wnioskodawca, będąc czynnym podatnikiem, wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej interpretację indywidualną dotyczącą kwestii opodatkowania przez Wnioskodawcę sprzedaży tej działki. Z otrzymanej pismem odpowiedzi wynikało, że od opisanej czynności Zainteresowany nie jest zobowiązany odprowadzić podatku VAT.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2013 r. (data wpływu 23 stycznia 2014 r.), stanowiącym uzupełnienie do wniosku, Wnioskodawca doprecyzował opis sprawy o następujące informacje:

1.  Przedmiotem zapytania są grunty otrzymane aktem darowizny w roku 1997, które nie wchodzą w skład gospodarstwa Wnioskodawcy.
2.  Grunt nie jest podzielony, nie posiada żadnej infrastruktury typu wodociąg, prąd, urządzone tereny zielone, drogi utwardzone. Jest to ugór.
3.  Zainteresowany nie prowadził żadnych działań marketingowych dotyczących sprzedaży ww. gruntu.
4.  Wnioskodawca wystąpił do wójta gminy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku, gdyby w przyszłości nadarzyła się okazja wydzielenia i zbycia następnych działek z ww. pola na identycznych warunkach jak poprzednio czy Wnioskodawca będzie zobowiązany odprowadzić od nich podatek VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, opierając się na wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 4 grudnia 2013 r. dotyczącej sprzedanej już działki, Zainteresowany uważa, że sprzedając okazjonalnie kolejne działki (dotyczy podatku VAT następnych działek) sytuacja nie powinna ulec zmianie, gdyż: grunt ten jest majątkiem osobistym Wnioskodawcy nabytym w drodze darowizny w roku 1997, grunt nie posiada planu miejscowego zagospodarowania, teren jest nieuzbrojony, nie wchodzi w skład gospodarstwa, Zainteresowany nie podejmuje żadnych czynności wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, Wnioskodawca nie zamierza prowadzić regularnej sprzedaży.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem w świetle przytoczonych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Przy czym, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Jak stanowi bowiem art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r. brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak zatem wskazują powyższe przepisy, aby dostawa towarów (nawet jeśli jest to czynność jednorazowa) została uznana za działalność gospodarczą, konieczne jest wykazanie, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary i usługi nabyte zostały w celu spożytkowania ich do wykonywania danej czynności.

W kontekście powyższego, uwzględniając definicję działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który działa w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy.

Zatem osoby fizyczne dokonujące sprzedaży, przekazania lub darowizny towarów, stanowiących część ich majątku osobistego (takiego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej), nie są zaliczane do grona podatników podatku od towarów i usług.

Konsekwentnie, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Aby przyjąć, że dany podmiot przy sprzedaży gruntu działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) trzeba ustalić, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, wskazującej, że czynności danego podmiotu przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest stwierdzenie, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu (a więc za podatnika podatku od towarów i usług), czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wskazać bowiem należy, że zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - Dz.U. UE L 347.1 ze zm. - (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W tym miejscu - dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności - konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. powołanej wcześniej ustawy Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 140 ustawy z dnia 17 grudnia 2013 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121), zwanej dalej: k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Wskazać należy, że rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Wymaga również podkreślenia, że ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia. W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek „Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c.).

Z powyższego wynika zatem, że dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT z tytułu prowadzonego gospodarstwa rolnego o powierzchni 46 ha. W skład gospodarstwa Zainteresowanego wchodzi działka o powierzchni ok. 3 ha klasy ziemi V i VI. Działki tej Wnioskodawca nie wykorzystuje rolniczo z powodu braku jakiejkolwiek opłacalności. Ww. grunt nigdy nie był wydzierżawiany, ani udostępniany osobom trzecim. Działka nie posiada żadnej infrastruktury typu dróg utwardzonych, energii elektrycznej, wodociągu. Ww. nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do żadnej działalności gospodarczej. Działka, o której mowa we wniosku, nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działkę tę Wnioskodawca otrzymał aktem darowizny w roku 1997 i stanowi ona jego majątek osobisty. Grunt nie wchodzi w skład prowadzonego gospodarstwa. Z przedmiotowego gruntu Zainteresowany wyodrębnił geodezyjnie - na jego wniosek - 1 działkę o powierzchni 0,015 ha, dla której otrzymał pozytywną decyzję o warunkach zabudowy, a następnie zbył ją za kwotę 40.000 zł. Pozostały grunt nie jest podzielony, również nie posiada żadnej infrastruktury typu wodociąg, prąd, urządzone tereny zielone, drogi utwardzone. Jest to ugór. Wnioskodawca wystąpił do wójta gminy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, Zainteresowany nie prowadził żadnych działań marketingowych dotyczących sprzedaży ww. gruntu.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii opodatkowania pozostałych - z otrzymanej aktem darowizny w roku 1997 działki (o pow. 3 ha), która nie wchodzi w skład jego gospodarstwa rolnego - nieruchomości gruntowych w sytuacji, gdyby w przyszłości nadarzyła się okazja wydzielenia i zbycia następnych działek z ww. gruntu na identycznych warunkach jak poprzednio.

Uwzględniając powołane powyżej przepisy oraz opisane zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług przy dokonywaniu dostawy opisanych nieruchomości.

W analizowanej sprawie nie można stwierdzić, że działki powstałe w wyniku podziału nieruchomości gruntowej zostały nabyte w celu ich dalszej odsprzedaży, ponieważ pochodzą one z majątku nabytego w drodze darowizny. Wnioskodawca nie wykorzystywał i nie zamierza wykorzystywać ww. nieruchomości do żadnej działalności gospodarczej, w tym rolniczej. Grunt ten nigdy nie był i nie będzie wydzierżawiany, ani udostępniany osobom trzecim. Ponadto, Zainteresowany nie podejmował, ani nie zamierza podejmować żadnych aktywnych czynności zmierzających do przygotowania nieruchomości do sprzedaży poza wydzieleniem działek z gruntu w drodze podziału geodezyjnego i wystąpieniem o decyzje o warunkach zabudowy, które mogłyby świadczyć o zamiarze profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Wskazać zatem należy, że z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca w niniejszej sprawie nie podjął i nie zamierza podjąć bowiem ciągu działań (takich np. jak: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, uzbrojenie terenu, podział gruntu, ogrodzenie działek, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców itd.), które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Zainteresowany nie będzie działał zatem jako producent, handlowiec lub usługodawca, a czynność sprzedaży ww. działek przeznaczonych pod zabudowę będzie stanowiła jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego przez Niego prywatnego majątku.

W związku z powyższym, Wnioskodawca sprzedając działki, o których mowa we wniosku, będzie korzystał z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, zatem czynność ta nie będzie oznaczała wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Zainteresowanego cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. gruntu, a dostawę działek cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowując, sprzedaż przez Wnioskodawcę działek przeznaczonych - na podstawie decyzji o warunkach zabudowy - pod zabudowę powstałych w wyniku podziału gruntu nabytego w drodze darowizny, nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z dostawą ww. nieruchomości Zainteresowany nie będzie wypełniał przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do odprowadzenia podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży działek.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.