Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP1/443-683/13-6/MW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2013-11-28
Teza: nieuznanie Wnioskodawczyni za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych,
Słowa kluczowe: podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 sierpnia 2013 r. (data wpływu 6 września 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 13 listopada 2013r. (data wpływu 18 listopada 2013r.) o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 września 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   nieuznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych,

*   prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z nabyciem towarów i usług służących wybudowaniu nieruchomości z lokalami mieszkalnymi;

*   okresu rozliczeniowego, w którym przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o ww. podatek naliczony.

Wniosek został uzupełniony w dniu 18 listopada 2013r. w zakresie doprecyzowania opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe.

W 1993 roku Wnioskodawczyni rozpoczęła budowę domu. W roku 1995 prace zostały wstrzymane. Było to spowodowane trwającym procesem rozwodowym z mężem Wnioskodawczyni. Następnie już po uzyskaniu wyroku rozwodowego dalsza kontynuacja prac była niemożliwa, z uwagi na brak środków finansowych niezbędnych do ukończenia budowy.

Dopiero w 2011 roku, za namową bliskich (zwłaszcza mamy i dzieci), Wnioskodawczyni postanowiła, że podejmie się dokończenia prac w budynku Zainteresowanej. Po konsultacjach z architektem zdecydowała się na podzielenie nieruchomości na 7 (siedem) lokali mieszkalnych. Docelowo budynek miał służyć w całości celom mieszkaniowym rodziny Wnioskodawczyni. Zainteresowana ma trójkę dorosłych już dzieci oraz mamę w podeszłym wieku. Wnioskodawczyni chciała, aby zamieszkali w tej nieruchomości. Plany Zainteresowanej zostały jednak zweryfikowane po przeanalizowaniu kosztów inwestycji. Wnioskodawczyni miała trochę odłożonych pieniędzy, lecz była to zbyt mała kwota. Pozostałe środki niezbędne do ukończenia budowy pożyczyła od rodziny, a także zaciągnęła trzy kredyty w bankach. Zainteresowana przeliczyła sobie, aby pokryć wszystkie koszty związane z budową i spłacić długi, to będzie musiała sprzedać 5 (pięć) lokali. Pozostałe 2 (dwa) lokale zostawia dla siebie, ewentualnie daruje je swoim dzieciom.

Inwestycja została już zakończona i na dzień dzisiejszy Wnioskodawczyni sprzedała 3 (trzy) lokale mieszkalne. Pierwsza transakcja miała miejsce w lutym 2013r., a ostatnia w maju 2013r.

Zainteresowana prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczo – przemysłowymi (mały sklepik). Wnioskodawczyni planuje sprzedać jeszcze 2 (dwa) lokale.

Dokończenie budowy nieruchomości Wnioskodawczyni pochłonęło znaczne wydatki. Większość z nich wiązała się z zakupem materiałów budowlanych, na które otrzymała faktury VAT. Były one wystawiane na Wnioskodawczynię, jako osobę fizyczną.

Działalność gospodarczą Wnioskodawczyni prowadzi od 1996r. Jej przedmiotem jest handel artykułami spożywczo-przemysłowymi (jest właścicielką sklepiku).

Wnioskodawczyni jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem, jednakże wszelkie otrzymywane faktury dotyczą jedynie artykułów spożywczo-przemysłowych (praktycznie w tym zakresie Wnioskodawczyni nie wystawia faktur, gdyż wszystko sprzedaje na paragony).

Sprzedawane lokale mieszkalne znajdują się w jednej nieruchomości (w jednym budynku posadowionym na jednej działce gruntowej).

Działka została nabyta przez Wnioskodawczynię na mocy darowizny dokonanej przez rodziców. Miało to miejsce w roku 1993. Działkę tę Wnioskodawczyni nabyła z zamiarem wybudowania domu dla swojej rodziny. W budynku wstępnie planowała umiejscowienie na parterze sklepu spożywczego, a na piętrze pomieszczeń mieszkalnych. Ww. plany zostały zweryfikowane przez rzeczywistość, a ściślej rozwód z mężem oraz brak środków finansowych na zakończenie inwestycji. Budynek stał niewykończony od 1996r. do 2012r. Dopiero zaangażowanie środków własnych, dzieci oraz kwot uzyskanych z zaciągniętych kredytów pozwoliło na dokończenie budowy. Z kolei środki uzyskane ze sprzedaży części lokali pozwolą na spłatę zobowiązań oraz wykończenie niesprzedanych mieszkań. Ww. działka została nabyta do majątku osobistego Wnioskodawczyni. Jednakże po rozwodzie Wnioskodawczyni musiała spłacić byłego męża z budynku. Przy nabyciu przedmiotowej działki Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W tamtym czasie Wnioskodawczyni nie prowadziła nawet działalności gospodarczej w zakresie handlu artykułami spożywczo-przemysłowymi.

Grunt, na którym posadowiony jest budynek był kiedyś przedmiotem dzierżawy. Miało to miejsce zaraz po nabyciu przez Wnioskodawczynię gruntów, które stanowiły ówcześnie grunty rolne. Po nabyciu działki Wnioskodawczyni nie miała jeszcze środków na budowę, więc nie chciała, żeby stały bezużytecznie i zostały wydzierżawione. Miało to miejsce od 1993r. i trwało ok. 2-3 lat.

Lokale sprzedawane są wraz z udziałem w gruncie, na którym posadowiony jest budynek. Każdy lokal posiada odrębną księgę wieczystą. Istnieje także księga wieczysta dla całego budynku oraz gruntu, na którym posadowiony jest budynek. Każdy właściciel lokalu wpisany jest jako współwłaściciel o określonych udziałach w księdze wieczystej dla budynku i gruntu.

Sprzedane lokale mieszkaniowe nie były wykorzystywane przez Wnioskodawczynię do jej celów mieszkaniowych. Te lokale, które nie będą sprzedane, będą służyły do celów mieszkaniowych Wnioskodawczyni i jej rodziny.

Wnioskodawczyni nigdy wcześniej nie dokonywała sprzedaży żadnych lokali mieszkalnych ani budynków mieszkalnych.

W związku ze sprzedażą lokali mieszkalnych były i będą wystawione ogłoszenia sprzedaży lokali w Internecie. Inaczej nie byłoby możliwości sprzedaży lokali.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w zaistniałym stanie faktycznym, sprzedając 3 (trzy) lokale mieszkalne i planując sprzedaż 2 (dwóch) kolejnych lokali Wnioskodawczyni jest podatnikiem w myśl art. 15 ustawy z dnia 11 marca o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, patrząc na brzmienie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług wydaje się, iż należy uznać, że Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem w myśl powołanego przepisu. Uwagę przede wszystkim trzeba zwrócić na zdanie drugie niniejszej normy prawnej. Mianowicie mowa w nim o tym, że działalność gospodarcza obejmuje różne czynności prowadzone w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W sytuacji Wnioskodawczyni należy w szczególności spojrzeć na sformułowanie „dla celów zarobkowych”. Zgodnie z uznaniem Zainteresowanej, zwrot ten oznacza, iż ktoś dokonuje określonych czynności, robi to z chęcią zysku. Dla takiego podmiotu cel zarobkowy jest celem nadrzędnym, pierwszoplanowym, a najczęściej jedynym. W przypadku Wnioskodawczyni zasadniczym celem jest zapewnienie mieszkania swojej rodzinie. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży lokali zostaną przeznaczone na spłatę zaciągniętych pożyczek i kredytów, a także na wykończenie pozostałych dwóch lokali.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, iż przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2013r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/1 ze zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

Jak wyżej wskazano, „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 tej Dyrektywy, państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:

1.  dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem;
2.  dostawa terenu budowlanego.

Aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar wykonywać takie czynności wielokrotnie, a sprzedawane towary zostały nabyte lub wytworzone w celu wykorzystania w działalności gospodarczej. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Podkreślić także należy, iż w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni od 1996r. prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie handlu artykułami spożywczo-przemysłowymi. Wnioskodawczyni jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W 1993 roku Wnioskodawczyni rozpoczęła budowę domu. W budynku wstępnie planowała umiejscowienie na parterze sklepu spożywczego, a na piętrze pomieszczeń mieszkalnych. W 1995r. prace zostały wstrzymane. W 2011 r. Wnioskodawczyni postanowiła, że podejmie się dokończenia prac w budynku. Po konsultacjach z architektem zdecydowała się na podzielenie nieruchomości na 7 (siedem) lokali mieszkalnych. Docelowo budynek miał służyć w całości celom mieszkaniowym rodziny Wnioskodawczyni. Zainteresowana ma trójkę dorosłych już dzieci oraz mamę w podeszłym wieku. Wnioskodawczyni chciała, aby zamieszkali w tej nieruchomości. Plany Zainteresowanej zostały jednak zweryfikowane po przeanalizowaniu kosztów inwestycji. Wnioskodawczyni miała trochę odłożonych pieniędzy, lecz była to zbyt mała kwota. Pozostałe środki niezbędne do ukończenia budowy pożyczyła od rodziny, a także zaciągnęła trzy kredyty w bankach. Aby pokryć wszystkie koszty związane z budową i spłacić długi, Zainteresowana będzie musiała sprzedać 5 (pięć) lokali. Pozostałe 2 (dwa) lokale zostawia dla siebie, ewentualnie da je swoim dzieciom. Inwestycja została już zakończona i na dzień dzisiejszy Wnioskodawczyni sprzedała 3 (trzy) lokale mieszkalne. Pierwsza transakcja miała miejsce w lutym 2013r., a ostatnia w maju 2013r. Wnioskodawczyni planuje sprzedać jeszcze 2 (dwa) lokale. Faktury związane z budową nieruchomości były wystawiane na Wnioskodawczynię jako osobę fizyczną. Sprzedawane lokale mieszkalne znajdują się w jednej nieruchomości (w jednym budynku posadowionym na jednej działce gruntowej). Działka została nabyta przez Wnioskodawczynię w 1993r. na mocy darowizny dokonanej przez rodziców. Działkę tę Wnioskodawczyni nabyła z zamiarem wybudowania domu dla swojej rodziny. Ww. działka została nabyta do majątku osobistego Wnioskodawczyni. Przy nabyciu przedmiotowej działki Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Uzyskane pieniądze ze sprzedaży części lokali pozwolą na spłatę zobowiązań oraz wykończenie niesprzedanych mieszkań. Lokale sprzedawane są wraz z udziałem w gruncie, na którym posadowiony jest budynek. Każdy lokal posiada odrębną księgę wieczystą. Istnieje także księga wieczysta dla całego budynku oraz gruntu, na którym posadowiony jest budynek. Każdy właściciel lokalu wpisany jest jako współwłaściciel o określonych udziałach w księdze wieczystej dla budynku i gruntu. Sprzedane lokale mieszkaniowe nie były wykorzystywane przez Wnioskodawczynię do jej celów mieszkaniowych. Te lokale, które nie będą sprzedane, będą służyły do celów mieszkaniowych Wnioskodawczyni i jej rodziny. Wnioskodawczyni nigdy wcześniej nie dokonywała sprzedaży żadnych lokali mieszkalnych ani budynków mieszkalnych. W związku ze sprzedażą lokali mieszkalnych były i będą wystawione ogłoszenia sprzedaży lokali w Internecie. Grunt, na którym posadowiony jest budynek był kiedyś przedmiotem dzierżawy. Miało to miejsce zaraz po nabyciu przez Wnioskodawczynię gruntów, które stanowiły ówcześnie grunty rolne. Po nabyciu działki Wnioskodawczyni nie miała jeszcze środków na budowę, więc nie chciała, żeby stały bezużytecznie i zostały wydzierżawione. Miało to miejsce od 1993r. i trwało ok. 2-3 lat.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Uwzględniając powołane przepisy prawa oraz powyższy opis sprawy wskazać należy, iż Zainteresowana dokonując transakcji/planując transakcje dostawy lokali mieszkalnych, dokonała/dokona sprzedaży zachowując się jak podatnik podatku od towarów i usług (w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy), a czynność ta będzie nosiła znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Przedstawione we wniosku okoliczności wskazują na to, że aktywność Wnioskodawczyni w przedmiocie zbycia lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku wybudowanym na ww. działce jest/będzie porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Odnosząc się do przedstawionego wyżej całokształtu okoliczności, na wstępie należy odwołać się do regulacji wynikających z art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), zgodnie z którym przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Wobec powyższego oddanie w ramach umowy dzierżawy innemu podmiotowi nieruchomości skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie wydzierżawiającego.

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że dzierżawa, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy dzierżawa będzie prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jak wskazano we wniosku, Wnioskodawczyni, nieruchomość gruntową, na której posadowiony jest budynek z lokalami mieszkalnymi, będącymi przedmiotem wniosku, wydzierżawiała przez 2-3 lata – od roku 1993.

Zatem należy uznać, że Wnioskodawczyni z tytułu przedmiotowej działalności tj. dzierżawy ww. nieruchomości gruntowej stała się podatnikiem podatku VAT, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z definicją działalności gospodarczej zawartą w powołanym wyżej przepisie, obejmuje ona również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne oraz fakt, że działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje wszelką działalność gospodarczą (w tym działalność polegającą na dzierżawie nieruchomości), ewentualna sprzedaż przedmiotowego gruntu winna być traktowana jako sprzedaż majątku związanego z działalnością gospodarczą. Dlatego nawet jeśli Wnioskodawczyni początkowo nie zamierzała przeznaczyć nabytego gruntu do sprzedaży, to nie ulega wątpliwości, że wykorzystywała go dla celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto, przy budowie ww. budynku wnioskodawczyni nie przyświecał cel związany z wykorzystaniem ww. nieruchomości tylko i wyłącznie na potrzeby osobiste (mieszkalne), bowiem – jak wskazała Wnioskodawczyni - w ww. budynku wstępnie planowała umiejscowienie na parterze sklepu spożywczego, a na piętrze pomieszczeń mieszkalnych. Wnioskować zatem należy, że budowę ww. nieruchomości rozpoczęto z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej.

Następnie Wnioskodawczyni zmieniła plany - z powodów finansowych zdecydowała się na podział nieruchomości na siedem lokali mieszkalnych i sprzedaż pięciu z nich. W celu sprzedaży były i będą wystawione ogłoszenia sprzedaży lokali w Internecie.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Zainteresowana ponosząc wydatki na ww. budynek był świadoma, iż w przyszłości odzyska poniesione nakłady oraz osiągnie zysk ze sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych.

Powyższe działania podjęte przez Wnioskodawczynię świadczą o zorganizowanym charakterze sprzedaży. Opisana sytuacja bezsprzecznie zatem świadczy o zamiarze wykonywania czynności w sposób częstotliwy oraz przesądza o wykorzystywaniu towarów (lokali mieszkalnych) w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe dowodzi, iż wydzierżawienie działki gruntu, planowanie wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej (przeznaczenie parteru budynku na sklep), następnie zmiana jego sposobu użytkowania – podział na odrębne lokale mieszkalne z udziałem w gruncie oraz podjęcie przez Zainteresowaną czynności zmierzających do sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych, dowodzi, iż rozporządzała/rozporządza Ona swoim majątkiem w celu osiągnięcia zysku. W takiej sytuacji dostawa lokali mieszkalnych kwalifikuje te czynności jako działalność gospodarczą podejmowaną w celach zarobkowych. Postępowanie i przyjęte działania przez Zainteresowaną miały/mają charakter przemyślany i ukierunkowany na osiągnięcie korzyści majątkowych. Takie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami świadczą o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W związku z powyższym, w ocenie tut. Organu, działania podejmowane przez Wnioskodawczynię nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Skutkiem powyższego w zakresie przedmiotowej dostawy lokali mieszkalnych Zainteresowana spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy, stanowiące podstawę do uznania Jej za podatnika podatku VAT, a sprzedaż ww. lokali wypełnia/będzie wypełniała przesłankę „odpłatnej dostawy towarów”, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, czyli jest uznana/zostanie uznana za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Wobec tego ww. czynność sprzedaży dokonana była/będzie w ramach prowadzonej przez Wnioskodawczynię samodzielnej działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Reasumując, Wnioskodawczyni sprzedając lokale mieszkalne będące przedmiotem wniosku jest/będzie podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania przedmiotowej interpretacji.

Niniejszą interpretacja załatwiono wniosek w części dotyczącej nieuznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych. Wniosek w pozostałej części został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.