Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-282/07-4/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2007-12-19
Teza: Dofinansowanie przez zakład pracy wycieczki dla pracowników nie korzysta ze zwolnienia o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz świadczeń socjalnych; praca-stosunek pracy; stosunek-stosunek służbowy; wycieczka; związki-związek zawodowy; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 12.10.2007 r. (data wpływu 17.10.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania świadczeń rzeczowych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17.10.2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania świadczeń rzeczowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony stan faktyczny.

W miesiącu czerwcu 2007 r. zakład pracy zorganizował we własnym zakresie 3-dniową wycieczkę na M dla pracowników. Całość została sfinansowana za środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Koszt przypadający na 1 pracownika uczestniczącego w wycieczce ustalony został na podstawie faktury wyniósł 574,81 zł.

Jednocześnie pismem z dnia 12.12.2007 r. (data wpływu 14.12.2007 r.). X spółka jawna doprecyzowała, iż z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła jako płatnik.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wycieczka zorganizowana przez pracodawcę na rzecz pracowników w całości sfinansowana z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych jest świadczeniem pieniężnym czy rzeczowym ?

Zdaniem wnioskodawcy, wycieczka zorganizowana dla pracowników w całości sfinansowana z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych jest świadczeniem rzeczowym i korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych do wysokości 380 zł w roku podatkowym.

Zgodnie z definicjami jakie podaje Słownik Języka Polskiego „świadczenie” to przedmiot zobowiązania lub uprawnienia to obowiązek wykonania lub przekazania czegoś na czyjąś rzecz ”Rzeczowy” to dotyczący rzeczy, przedmiotów (nie osób) to dary, nagrody w naturze, nie pieniężne. Zgodnie z tymi definicjami świadczeniami rzeczowymi są nie tylko świadczenia o charakterze „materialnym” lecz również charakter rzeczowy może mieć wycieczka zorganizowana przez zakład pracy.

Zdaniem wnioskodawcy, świadczenie pieniężne powinno umożliwić pracownikowi swobodne korzystanie ze środków płatniczych. Gdy pracodawca organizuje wycieczkę i umożliwia pracownikowi uczestnictwo w niej pracownik nie dysponuje swobodnie środkami nie decyduje ani o miejscu wycieczki, ani o czasie. To pracodawca podejmuje decyzje w tym zakresie, a pracownik jedynie może wyrazić chęć uczestnictwa bądź też nie.

Skoro charakter „pieniężny” sugeruje swobodne dysponowanie środkami płatniczymi i możliwość podejmowania decyzji zgodnie z własną wolą wycieczki organizowane przez pracodawców powinny zostać wykluczone z tej kategorii świadczeń.

Zdaniem wnioskodawcy wycieczka wykupiona przez pracodawcę i sfinansowana z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych jako świadczenie rzeczowe stanowi przychód pracownika wolny od podatku dochodowego od osób fizycznych do kwoty nie przekraczającej w roku podatkowym 380 zł. W kwocie tego limitu należy uwzględnić także wszystkie wcześniej otrzymane przez pracownika świadczenia rzeczowe sfinansowane z ZFŚS. Gdy kwota świadczeń sfinansowana z ZFŚS przekroczy w roku podatkowym kwotę 380 zł nadwyżkę ponad tę kwotę należy doliczyć do przychodów pracownika i odprowadzić od niej zaliczkę na podatek dochodowy.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52 i 52a oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 - 16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zatem do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które zostało wypłacone w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Jednocześnie w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia się od podatku dochodowego wartość świadczeń rzeczowych otrzymywanych przez pracownika, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych - do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380,00 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.

Jak wynika z powyższego, zwolniona od podatku jest wartość rzeczowych świadczeń otrzymywanych przez pracownika, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:

1.  świadczenie ma charakter świadczenia rzeczowego,
2.  jest w całości sfinansowane ze środków ZFŚS lub funduszy związków zawodowych,
3.  wysokość tych świadczeń nie przekracza w roku podatkowym kwoty 380 zł.

W związku z tym, że ustawa o podatku dochodowym nie określa definicji rzeczy ani świadczenia rzeczowego, należy odwołać się do znaczenia tych pojęć w języku potocznym lub definicji stosowanych w innych dziedzinach prawa.

Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) rzeczami są tylko przedmioty materialne.

Uwzględniając powyższą definicję, materialny charakter, dający podstawę do zakwalifikowania jako świadczenie rzeczowe mają, np. paczki świąteczne, wartość biletów do kina, wartość karnetu na basen czy siłownię.

Jak wynika z powyższego ze zwolnienia w limitowanej części korzystają jedynie świadczenia o charakterze rzeczowym. Natomiast nie można uznać, iż wartość wycieczki w postaci kosztów przewozu, noclegu, wyżywienia zorganizowanej i w części finansowanej przez zakład pracy jest świadczeniem rzeczowym, bowiem uczestnicy wycieczki nie otrzymują świadczenia o charakterze materialnym, tj. rzeczowym. Przedmiotem świadczenia jest usługa turystyczna a nie rzecz. Pracownicy mają prawo do skorzystania z usługi turystycznej zakupionej przez pracodawcę. Wartość takiego świadczenia stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodów ze stosunku pracy. Wartość dofinansowania do wycieczki dla pracownika , płatnik ma obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłacanego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że wycieczka w części finansowana jest z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, dlatego też dofinansowanie powinno być imiennie skierowane do osób uprawnionych do korzystania z pomocy tego funduszu.

Założeniem ZFŚS jest przyznawanie ulg i świadczeń oraz innych dopłat w zależności od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z Funduszu przy uwzględnieniu określonych kryteriów socjalnych, poprzedzających indywidualną ocenę sytuacji socjalnej pracownika. Od tej oceny zależy, czy dana osoba będzie mogła skorzystać z pomocy i jaka będzie wysokość tej pomocy.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że dofinansowanie przez zakład pracy wycieczki dla pracowników nie korzysta ze zwolnienia o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze powyższe, zajęte stanowisko w zaprezentowanym stanie faktycznym jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.