Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-713/10/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-08-04
Teza: Stwierdzenie czy prowadzona przez Wnioskodawcę sprzedaż doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) może być uznana za sprzedaż o charakterze ciągłym.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; usługi-usługi o charakterze ciągłym
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 kwietnia 2010r. (data wpływu 5 maja 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 15 lipca 2010r. (data wpływu 19 lipca 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stwierdzenia czy prowadzona przez Wnioskodawcę sprzedaż doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) może być uznana za sprzedaż o charakterze ciągłym – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 maja 2010r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stwierdzenia czy prowadzona przez Wnioskodawcę sprzedaż doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) może być uznana za sprzedaż o charakterze ciągłym.

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 15 lipca 2010r. (data wpływu 19 lipca 2010r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP1/443-405/10/MS z dnia 6 lipca 2010r.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Na podstawie art. 14b § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) (dalej: „Ordynacja podatkowa”), Wnioskodawca zwraca się z prośbą o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów podatkowych w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy odnoszącej się w szczególności do art. 2 ust. 1 pkt 22, art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) (dalej: „ustawa VAT”), § 5 ust. 1 pkt 4, § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337) (dalej: „rozporządzenie fakturowe”).

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości zaprezentowanego poniżej stanowiska.

Wnioskodawca prowadzi dystrybucję doładowań do telefonów komórkowych poprzez zakup i odsprzedaż tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek).

Karty zdrapki dostarczane są do punktów sprzedaży w sposób tradycyjny i tam następuje ich dalsza odsprzedaż.

Głównymi nabywcami doładowań są ogólnopolskie i lokalne sieci sprzedaży detalicznej, a także hurtownie zajmujące się sprzedażą dóbr szybkozbywalnych. Wnioskodawca prowadzi sporadyczną sprzedaż na rzecz osób fizycznych. Wnioskodawca, nie będąc operatorem, dokonując przedmiotowej sprzedaży kart zdrapek, przekazuje kontrahentom „uprawnienie” do skorzystania z usługi telekomunikacyjnej świadczonej przez poszczególnych operatorów (W rozumieniu Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej, usługami telekomunikacyjnymi są wszelkie usługi dotyczące transmisji, emisji i odbioru sygnałów, tekstów, obrazów i dźwięków lub wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub za pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, w tym związane z nimi przeniesienie lub cesja praw do użytkowania środków dla zapewniania takiej transmisji, emisji i odbioru, wraz z zapewnieniem dostępu do ogólnoświatowych sieci informacyjnych. Ustawa z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne definiuje usługę telekomunikacyjną, jako usługę polegającą głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej) w celu jego dalszej odsprzedaży nabywcom finalnym (w szczególności osobom fizycznym korzystającym z usługi telekomunikacyjnej).

W przypadku sprzedaży kart doładowujących, faktura wystawiana jest w momencie wydania kart pre-paid. W przypadku natomiast otrzymania zaliczki, Wnioskodawca wystawia faktury zaliczkowe.

W celu przyporządkowania dystrybucji doładowań w formie tradycyjnej do właściwego grupowania Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, Wnioskodawca zwrócił się do Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi z prośbą o zaklasyfikowanie prowadzonej działalności. W piśmie z dnia 1 lipca 2009r. wskazano, że w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z 1997r., która nadal znajduje zastosowanie między innymi dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług, dystrybucję doładowań w formie kart pre-paid ująć należy w grupowaniu „Usługi w zakresie handlu hurtowego i komisowego, z wyjątkiem handlu pojazdami mechanicznymi i pojazdami” (PKWiU -51).

Obecnie Wnioskodawca rozważa zmianę sposobu rozliczania sprzedaży poprzez wystawianie jednej, zbiorczej faktury dokumentującej transakcje dokonywane w ciągu całego miesiąca. Faktury byłyby wystawiane przez Wnioskodawcę najpóźniej do 7-ego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonywane były przedmiotowe transakcje.

W przypadku sprzedaży tradycyjnych kart pre-paid (zwanych we wniosku kartami zdrapkami) Wnioskodawca nie ze wszystkimi kontrahentami ma podpisane umowy. W przypadku zawarcia umowy z jej postanowień wynika, że sprzedaż realizowana jest na podstawie zamówień w ciągu 3 dni roboczych i każde wydanie z magazynu kart pre-paid dokumentowane jest fakturą VAT.

Z zawartych umów nie wynika, że Wnioskodawca realizuje sprzedaż w sposób ciągły i nieprzerwany. Sprzedaż realizowana jest na podstawie każdorazowo składanych zamówień przez odbiorców kart pre-paid.

Dostawy tradycyjnych kart pre-paid dla poszczególnych odbiorców realizowane są na postawie składanych zamówień, w których specyflkuje się ilości i warunki dokonywanej każdorazowo sprzedaży.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy właściwe jest zakwalifikowanie prowadzonej przez Wnioskodawcę sprzedaży jako sprzedaży o charakterze ciągłym, o której mowa w § 5 ust 1 pkt 4 rozporządzenia fakturowego i w rezultacie, wystawianie „zbiorczych” faktur dokumentujących sprzedaż dokonaną na rzecz poszczególnych kontrahentów w ciągu całego miesiąca (do 7-ego dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania sprzedaży, zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia fakturowego zarówno w przypadku traktowania działalności podatnika jako sprzedaży usług - PKWiU z 1997r. jak i w przypadku zmiany stosowania klasyfikacji statystycznej - sprzedaży towarów handlowych - PKWiU z 2008r.)?

Zdaniem Wnioskodawcy, dokonywana na rzecz kontrahentów sprzedaż może być kwalifikowana jako sprzedaż o charakterze ciągłym, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia fakturowego. W rezultacie, Wnioskodawca ma prawo wystawiać „zbiorcze” faktury dokumentujące sprzedaż dokonaną na rzecz poszczególnych kontrahentów w ciągu całego miesiąca (do 7-ego dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania sprzedaży, zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia fakturowego).

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów (przez którą rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).

Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 3 ustawy VAT usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. Zdaniem Wnioskodawcy oraz w związku z wspomnianą powyżej opinią klasyfikacyjną wydaną przez Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, dokonywana sprzedaż klasyfikowana być powinna jako „Usługi w zakresie handlu hurtowego i komisowego, z wyjątkiem handlu pojazdami mechanicznymi i pojazdami” \[Istotę prowadzonej przez Wnioskodawcę sprzedaży, zarówno w przypadku dystrybucji doładowań w formie kart pre-paid, stanowi przekazanie jednostek uprawniających do korzystania z usług telekomunikacyjnych, świadczonych przez inne podmioty. W związku z powyższym, nawet pomimo tego, iż karty pre-paid przybierają postać materialną, uznane być powinny w rzeczywistości jedynie za „nośnik przedmiotowych doładowań (same w sobie, jako przedmiot, nie przedstawiają żadnej wartości) ich sprzedaż powinna być kwalifikowana jako świadczenie usług - tak przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w piśmie z dnia 19 września 2008r. (znak: IPPPI/443-1301/08-2/SM)\].

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy VAT obowiązek podatkowy powstaje co do zasady z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Jednakże, gdy dostawa towarów lub wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej wystawienia, nie później niż 7-ego dnia licząc od wydania towaru lub wykonania usługi.

Zasady wystawiania faktur zostały szczegółowo uregulowane w rozporządzeniu fakturowym. Tak wiec stosownie do § 5 ust. 1 pkt 4 wystawiana przez podatnika faktura stwierdzająca sprzedaż powinna zawierać miedzy innymi dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury. Zgodnie natomiast z § 9 ust. 2 rozporządzenia fakturowego, w przypadku gdy podatnik określa w fakturze, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4, wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż 7-ego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży.

Rozporządzenie fakturowe posługuje się wyrażeniem „sprzedaż o charakterze ciągłym”, jednocześnie nie zawierając/wskazując jego definicji. W ustawie VAT pod pojęciem sprzedaży” rozumieć należy między innymi odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Brak jest jednak ustawowej definicji, która pozwoliłaby na wyodrębnienie w zbiorze „sprzedaż” podzbioru „sprzedaż o charakterze ciągłym”. W związku z powyższym należy przypuszczać, iż ustawodawca posługuje się pojęciem ciągłości w jego literalnym/słownikowym rozumieniu. Pod pojęciem „ciągły” rozumieć należy: „dziejący się, odbywający się, trwający stałe, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stałe się powtarzający, stały” a także „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów – „Słownik języka polskiego” pod redakcją naukową prof. M. Szymczaka (PWN, Warszawa 2002)”. Sprzedażą o charakterze ciągłym będzie więc sprzedaż zdefiniowana w ustawie VAT, nosząca jednocześnie znamiona ciągłości wskazane powyżej.

W celu wyjaśnienia pojęcia (które nie zostało zdefiniowane w danej gałęzi prawa), w doktrynie i praktyce prawa wskazuje się na możliwość dokonania wykładni systemowej, czyli ustalenie znaczenia danego terminu na podstawie innych norm prawnych tworzących cały system prawa. Na taką metodę wyjaśnienia pojęcia „ciągłości” wskazał przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w piśmie z dnia 29 czerwca 2009r. (znak: ITPP1/443-294a/09/AJ), stwierdzając, że: „Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim nie oznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypływać obowiązki ciągłe lub okresowe. W zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się odrębnych czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenia samodzielne w określonym momencie czasu. Innymi słowy, w przypadku świadczenia ciągłego nie sposób stwierdzić, że zostało ono zrealizowane w konkretnej dacie, bowiem jest ono realizowane stale - stan realizacji świadczenia trwa - przez określony okres (np. w przypadku najmu, czy też usług telekomunikacyjnych). Pod pojęciem sprzedaży „ciągłej” należy więc rozumieć wynikające ze zobowiązania o charakterze ciągłym, świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu się strony zobowiązanej do świadczenia.”

Sądy administracyjne (przykładowo wyrok NSA z dnia 16 listopada 2007r. (sygn. I FSK 1415/06)) odwołują się do pojęcia zobowiązania ciągłego, które charakteryzuje się wykonywaniem analogicznych, powtarzających się oraz częstotliwych świadczeń. Organy podatkowe akceptują pogląd, iż ze sprzedażą ciągłą można mieć do czynienia zarówno w przypadku świadczenia usług (dokonywania powtarzalnych, stałych czynności) jak i w przypadku częstotliwych dostaw towarów \[przykładowo pisma Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 października 2008r. (znak: IPPP1-443-1370/08-2/AK) i z dnia 9 października 2008r. (znak: IPPP1/443-1367/08-2/SM)\].

Odnosząc powyższe do transakcji realizowanych przez Wnioskodawcę, wskazać należy, że prowadzona sprzedaż doładowań spełnia przesłanki, pozwalające zaliczyć ją do sprzedaży o charakterze ciągłym - Wnioskodawca zobowiązuje się bowiem do nieprzerwanego, tj. stałego wydawania kart pre-paid (przez dłuższy, ciągnący się nieprzerwanie okres, wynikający z umowy zawartej z kontrahentem). Ponadto, w ramach dokonywanych świadczeń nie można wyróżnić powtarzających się odrębnych czynności, kwalifikowanych jako świadczenia oddzielne czy też etapy poszczególnych świadczeń.

W rezultacie przyjęcia takiego stanowiska, Wnioskodawca będzie miał prawo do rozliczania sprzedaży doładowań jako sprzedaży o charakterze ciągłym, co wiązać się będzie z możliwością wystawiania faktur w okresach miesięcznych. Zgodnie z regulacjami rozporządzenia fakturowego, faktura za sprzedaż zrealizowaną w danym miesiącu wystawiana będzie przez Wnioskodawcę najpóźniej 7-go dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży o charakterze ciągłym (na fakturze Wnioskodawca podawał będzie wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, przy założeniu, że podawana będzie również data wystawienia faktury).

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie również w interpretacjach wydawanych w analogicznych stanach faktycznych, przykładowo w cytowanym powyżej piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 29 czerwca 2009r. (znak: ITPP1/443-294a/09/AJ).

W świetle powyższego, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska w sprawie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mniemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary - rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty;

Usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119 (art. 8 ust. 3 ustawy o VAT).

Ze złożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawca dokonuje sprzedaży jednostek doładowujących telefony komórkowe w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek). Nabycie ich przez kontrahenta Wnioskodawcy uprawnia go do skorzystania z usługi telekomunikacyjnej świadczonej przez danego operatora lub też do dalszej odsprzedaży tego uprawnienia. Zatem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze sprzedażą uprawnienia do skorzystania z usługi telekomunikacyjnej, która w istocie będzie świadczona przez operatora.

W tym miejscu niezbędne jest przywołanie przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), a konkretnie art. 24 ust. 2 gdzie zawarto definicję „usługi telekomunikacyjnej” zgodnie z którą usługi te oznaczają usługi dotyczące transmisji, emisji i odbioru sygnałów, tekstów, obrazów i dźwięków lub wszelkiego rodzaju informacji drogą kablową, radiową, optyczną lub za pośrednictwem innych systemów elektromagnetycznych, w tym związane z nimi przeniesienie lub cesja praw do użytkowania środków dla zapewniania takiej transmisji, emisji i odbioru, wraz z zapewnieniem dostępu do ogólnoświatowych sieci informacyjnych.

Z powyższej definicji usługi telekomunikacyjnej wynika, że usługa ta polega głównie na przekazywaniu ww. „danych” w sieci telekomunikacyjnej lub też na udostępnianiu tej sieci. Natomiast z wniosku wynika, iż Wnioskodawca nie świadczy usług telekomunikacyjnych w rozumieniu ww. definicji, a mianowicie nie przesyła „danych” siecią telekomunikacyjną, lecz działa, jako dystrybutor produktów operatorów telekomunikacyjnych. Tym samym nie sposób uznać, iż Wnioskodawca poprzez sprzedaż jednostek doładowujących telefony komórkowe w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) świadczy usługi telekomunikacyjne.

Należy zauważyć, że nabycie przez kontrahenta Wnioskodawcy jednostek doładowujących telefony komórkowe w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) uprawnia go do skorzystania z usługi telekomunikacyjnej świadczonej przez danego operatora lub też do dalszej odsprzedaży tego uprawnienia. Zatem w przedmiotowej sprawie będziemy mieli do czynienie nie ze sprzedażą usługi telekomunikacyjnej, która w istocie będzie świadczona przez operatora, lecz ze sprzedażą uprawnienia do skorzystania z usługi telekomunikacyjnej gdzie przedmiotowa jednostka doładowująca telefony komórkowe jest uprawnieniem jej posiadacza do skorzystania z usługi telekomunikacyjnej.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż sprzedaż jednostek doładowujących telefony komórkowe, przez podmiot, który nie świadczy usług telekomunikacyjnych, należy traktować jako sprzedaż praw/uprawnień do korzystania z usługi telekomunikacyjnej.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Wyjątki od tej reguły zostały określone w przepisach art. 19 ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 ustawy.

W praktyce podstawowe znaczenie dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego ma art. 19 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Powyższy przepis koresponduje z przepisami art. 106 ust. 1 powołanej ustawy, w myśl którego podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

W obecnym stanie prawnym, szczegółowe zasady wystawiania faktur oraz dane, które te faktury powinny zawierać zostały uregulowane w rozdziale 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.).

Faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży, wystawiona przez podatnika, o którym mowa w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług winna zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia zawierać dane wymienione w tym przepisie.

Z treści § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wynika, że faktura powinna zwierać między innymi dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury.

Zgodnie z § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem § 10-12.

W przypadku gdy podatnik określa w fakturze, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4, wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży (§ 9 ust. 1 ww. rozporządzenia).

Pojęcie sprzedaży ciągłej, o której mowa w cytowanym § 5 ust. 1 pkt 4 nie zostało zdefiniowane w przepisach o podatku od towarów i usług. Dlatego też, należy w tym zakresie odwołać się do wykładni językowej oraz przepisów prawa cywilnego.

Sprzedaż o charakterze ciągłym należy rozumieć w znaczeniu nadanym pojęciu „sprzedaż” w art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, a mianowicie jako odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zatem wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego pod red. J. Szymczaka (PWN, Warszawa 1989) słowo to zdefiniowane zostało jako „dziejący się, odbywający nieustannie, trwający stale, nieustannie; bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały” oraz „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów”.

Wynika z powyższego, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać sprzedaż odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy, itd. Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim nie oznaczone. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypływać obowiązki ciągłe lub okresowe. W zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się odrębnych czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenia samodzielne w określonym momencie czasu. Innymi słowy, w przypadku świadczenia ciągłego nie sposób stwierdzić, że zostało ono zrealizowane w konkretnej dacie, bowiem jest ono realizowane stale — stan realizacji świadczenia trwa — przez określony okres (np. w przypadku najmu, czy też usług telekomunikacyjnych). Pod pojęciem sprzedaży „ciągłej” należy więc rozumieć wynikające ze zobowiązania o charakterze ciągłym, świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu się strony zobowiązanej do świadczenia.

Tym samym, w odniesieniu do dostaw realizowanych przez Wnioskodawcę, dla uznania, iż mamy do czynienia ze sprzedażą o charakterze ciągłym istotny jest charakter czynności wykonywanych pomiędzy kontrahentami niezależnie od nazewnictwa stosowanego w umowie.

Zgodnie z ogólną zasadą, faktura winna dokumentować każdą dostawę towarów lub świadczenie usług i być wystawiana, stosownie do § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym zdarzenia te miały miejsce, z zastrzeżeniem § 10-12. Natomiast w przypadku, gdy podatnik określa w fakturze, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4, wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).

Odstępstwo od zasady, wynikające z zapisu § 9 ust. 2 znajduje uzasadnienie w istocie świadczenia ciągłego, która z uwagi na stałość i trwanie spełniania tego świadczenia w czasie, sprowadza się do niemożności wyróżnienia powtarzających się odrębnych czynności stanowiących samodzielne świadczenia, a w konsekwencji na określenie konkretnego dnia dokonania takiej czynności (spełnienia świadczenia).

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi dystrybucję doładowań do telefonów komórkowych poprzez zakup i odsprzedaż tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek).

Karty zdrapki dostarczane są do punktów sprzedaży w sposób tradycyjny i tam następuje ich dalsza odsprzedaż.

Głównymi nabywcami doładowań są ogólnopolskie i lokalne sieci sprzedaży detalicznej, a także hurtownie zajmujące się sprzedażą dóbr szybkozbywalnych. Wnioskodawca prowadzi sporadyczną sprzedaż na rzecz osób fizycznych. Wnioskodawca, nie będąc operatorem, dokonując przedmiotowej sprzedaży kart zdrapek, przekazuje kontrahentom „uprawnienie” do skorzystania z usługi telekomunikacyjnej świadczonej przez poszczególnych operatorów w celu jego dalszej odsprzedaży nabywcom finalnym (w szczególności osobom fizycznym korzystającym z usługi telekomunikacyjnej).

W przypadku sprzedaży kart doładowujących, faktura wystawiana jest w momencie wydania kart pre-paid. W przypadku natomiast otrzymania zaliczki, Wnioskodawca wystawia faktury zaliczkowe.

W celu przyporządkowania dystrybucji doładowań w formie tradycyjnej do właściwego grupowania Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, Wnioskodawca zwrócił się do Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi z prośbą o zaklasyfikowanie prowadzonej działalności. W piśmie z dnia 1 lipca 2009r. wskazano, że w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług z 1997r., która nadal znajduje zastosowanie między innymi dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług, dystrybucję doładowań w formie kart pre-paid ująć należy w grupowaniu „Usługi w zakresie handlu hurtowego i komisowego, z wyjątkiem handlu pojazdami mechanicznymi i pojazdami” (PKWiU -51).

W przypadku sprzedaży tradycyjnych kart pre-paid (zwanych we wniosku kartami zdrapkami) Wnioskodawca nie ze wszystkimi kontrahentami ma podpisane umowy. W przypadku zawarcia umowy z jej postanowień wynika, że sprzedaż realizowana jest na podstawie zamówień w ciągu 3 dni roboczych i każde wydanie z magazynu kart pre-paid dokumentowane jest fakturą VAT.

Z zawartych umów nie wynika, że Wnioskodawca realizuje sprzedaż w sposób ciągły i nieprzerwany. Sprzedaż realizowana jest na podstawie każdorazowo składanych zamówień przez odbiorców kart pre-paid.

W opisie przedstawionej we wniosku sprzedaży doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) można wyodrębnić poszczególne dostawy będące elementami składowymi transakcji zawartych pomiędzy Wnioskodawcą a jego kontrahentami. Tym co umożliwia wyróżnienie poszczególnych czynności jest zamówienie składane przez kontrahenta. Wnioskodawca stwierdza bowiem, że dostawy tradycyjnych kart pre-paid dla poszczególnych odbiorców realizowane są na postawie składanych zamówień, w których specyflkuje się ilości i warunki dokonywanej każdorazowo sprzedaży.

Dokonywanie sprzedaży każdorazowo na zamówienie złożone przez kontrahenta, powoduje, że każdą dostawę można wyodrębnić, odróżnić od następnej dostawy realizowanej na kolejne zamówienie. Kontrahent składa zamówienie, Wnioskodawca je realizuje. W takim przypadku mamy do czynienia z odrębnymi świadczeniami, które są realizowane na podstawie zawartych między Wnioskodawcą a kontrahentami umów. Przy czym w takiej sytuacji ewentualny fakt zawarcia pomiędzy kontrahentami umowy, z której wynikałoby zobowiązanie Wnioskodawcy do dokonywania stałych dostaw towarów nie przesądza o uznaniu danej sprzedaży za sprzedaż o charakterze ciągłym. Jedną bowiem z istotnych cech sprzedaży ciągłej jest brak możliwości precyzyjnego wyodrębnienia etapów jej realizowania. W przedstawionej sytuacji jednak Wnioskodawca w ramach zawartych umów będzie dokonywał odrębne czynności (w oparciu o składane przez kontrahentów zamówienia), mające samodzielny charakter.

Fakt, że sprzedaż będzie dokonywana każdorazowo na zamówienie kontrahenta nie wskazuje na to, że sprzedaż będzie prowadzona w sposób stały, nieustanny i systematyczny. Ponadto pokreślić należy, iż w przedmiotowej sprawie możliwym jest wyodrębnienie poszczególnych sprzedaży. Zatem z uwagi na powyższe sprzedaży doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) nie można uznać za sprzedaż o charakterze ciągłym.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że dokonywana przez niego sprzedaż doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) może być kwalifikowana jako sprzedaż o charakterze ciągłym, o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. należało uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie z wniosku wynika, że obecnie Wnioskodawca rozważa zmianę sposobu rozliczania sprzedaży poprzez wystawianie jednej, zbiorczej faktury dokumentującej transakcje dokonywane w ciągu całego miesiąca. Faktury byłyby wystawiane przez Wnioskodawcę najpóźniej do 7-ego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonywane były przedmiotowe transakcje.

Uznanie, iż dokonywana przez Wnioskodawcę sprzedaż doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) nie może być kwalifikowana jako sprzedaż o charakterze ciągłym o której mowa w § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów powoduje, że w sprawie nie znajdzie zastosowanie § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów na podstawie którego Wnioskodawca byłby zobowiązany wystawić fakturę VAT dokumentująca przedmiotową sprzedaż nie później niż siódmego dnia od dnia zakończenia miesiąca, w którym dokonano tej sprzedaży.

W konsekwencji faktura VAT dokumentująca przedmiotową sprzedaż winna być wystawiona na ogólnych zasadach określonych w § 9 ust. 1 rozporządzenia tj. nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem § 10-12. Obowiązek podatkowy z tytułu dokonanej dostawy powstaje, zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, z chwilą wystawienia takiej faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że zgodnie z regulacjami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r., fakturę za zrealizowaną w danym miesiącu sprzedaż doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) Wnioskodawca będzie zobowiązany wystawić najpóźniej 7-go dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży o charakterze ciągłym oraz, że na fakturze Wnioskodawca będzie zobowiązany podać wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, przy założeniu, że podawana będzie również data wystawienia faktury, należało uznać za nieprawidłowe.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy oceniane całościowo należało uznać za nieprawidłowe.

Stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2010r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.).

Zatem w sprawie nie ma zastosowania Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) z 2008r. wprowadzoną ww. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r.

Wskazane we wniosku interpretacje indywidualne dotyczą: ITPP1/443-294a/09/AJ dokumentowania sprzedaży elektronicznych jednostek doładowujących do telefonów komórkowych w systemie ciągłym; IPPP1-443-1370/08-2/AK dostawy towarów dokonywanych regularnie – dwanaście razy w miesiącu; IPPP1/443/443-1367/08-2/SM dostawy wykonywanej z regularną powtarzalnością czterech dostaw w miesiącu; IPPP1/443-1301/08-2/SM nieodpłatnego przekazywania pakietów startowych i kuponów doładowujących (telefonii komórkowej).

Zatem stany faktyczne (zdarzenia przyszłe) będące przedmiotem rozstrzygnięć wskazanymi przez Wnioskodawcę interpretacjami indywidualnymi są stanami faktycznymi (zdarzeniami przyszłymi) odmiennymi od zdarzenia przyszłego dotyczącego sprzedaży doładowań do telefonów komórkowych w postaci tradycyjnych kart pre-paid (tzw. kart zdrapek) będącego przedmiotem rozstrzygnięcia niniejszą interpretacją. Ponadto interpretacje indywidualne nie stanowią źródeł powszechnie obowiązującego prawa.

W zakresie stwierdzenia czy prowadzona przez Wnioskodawcę sprzedaż drogą elektroniczną doładowań do telefonów komórkowych w postaci zaszyfrowanych plików zawierających kody doładowujące może być uznana za sprzedaż o charakterze ciągłym oraz stwierdzenia czy w przypadku wystawienia zbiorczych faktur dokumentujących sprzedaż do 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu dokonania sprzedaży nabywcy usługi lub towaru będą mogli dokonać obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym otrzymali faktury zgodnie z art. 86 ust. 10 i 11 ustawy VAT zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Niniejsza interpretacja dotyczy tylko stanów objętych umowami zawartymi pomiędzy Wnioskodawcą a kontrahentami nie dotyczy natomiast stanów nieuregulowanych umowami.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.