Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.27.2025.1.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Skutki podatkowe wypłacanej Wnioskodawcy Dodatkowej
Prowizji stanowiącej element wynagrodzenia należnego z
tytułu wykonywanych Czynności Agencyjnych stanowiących
usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych.
Słowa kluczowe: ubezpieczenia
umowa
wynagrodzenia-wynagrodzenie prowizyjne
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ubezpieczeniowe,
reasekuracyjne, pośrednictwa w świadczeniu tych usług
1

oraz usługi świadczone przez ubezpieczającego w
zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia
na cudzy rachunek
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 37
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 15

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych wypłacanej Państwu Dodatkowej
    Prowizji stanowiącej element wynagrodzenia należnego z tytułu wykonywanych Czynności
    Agencyjnych stanowiących usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A sp. z o.o. („A”, „Wnioskodawca”) jest (...) ubezpieczeniową, wpisaną do rejestru
    pośredników ubezpieczeniowych prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego.
    Jedynym wspólnikiem A jest B sp. z o.o. - spółka prowadząca działalność leasingową,
    przede wszystkim w zakresie finansowania (...) („Leasingodawca”). A, działając jako
    dystrybutor ubezpieczeń, oferuje majątkowe produkty ubezpieczeniowe m.in. na rzecz
    Leasingodawcy oraz klientów Leasingodawcy. A oraz Leasingodawca należą do grupy
    kapitałowej, której członkiem jest również C Spółka Akcyjna („Bank”).
    W zakresie dystrybucji ubezpieczeń, A współpracuje m.in. z zakładem ubezpieczeń z
    siedzibą w Polsce, który funkcjonuje w segmencie ubezpieczeń majątkowych,
    obejmujących majątek osobisty lub firmowy oraz odpowiedzialność cywilną (osobistą lub
    zawodową), a także ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków
    („Ubezpieczyciel Majątkowy”). A wykonuje na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego
    czynności agencyjne na podstawie umowy agencyjnej z 28 września 2018 r. („Umowa
    Agencyjna”) (Należy wyjaśnić, że w tym zakresie, A jest następcą prawnym spółki D S.A.,
    która pierwotnie zawarła Umowę Agencyjną. A nabyła od D S.A. zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa tej spółki oraz nabyła od D S.A. z dniem 1 października 2018 r., wszystkie
    prawa i obowiązki wynikające z Umowy Agencyjnej i wstąpiła w prawa i obowiązki D
    wynikające z Umowy Agencyjnej) - w zakresie tej umowy, A pośredniczy w sprzedaży
    wybranych produktów ubezpieczeniowych oferowanych przez Ubezpieczyciela
    Majątkowego.
    Zarówno A jak i Ubezpieczyciel Majątkowy są zarejestrowani jako czynni podatnicy
    podatku VAT.
    Zarówno A jak i Ubezpieczyciel Majątkowy podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    A nie jest powiązana z Ubezpieczycielem Majątkowym w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego, tj. art. 32 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze
    zm.).

    Niniejszy wniosek dotyczy zagadnienia podatkowego w zakresie relacji umownej
    pomiędzy A a Ubezpieczycielem Majątkowym. Natomiast w ramach opisu zdarzenia
    przyszłego zawartego we wniosku, Wnioskodawca przedstawia dodatkowo kontekst
    gospodarczy tej współpracy, w celu pełniejszego wyjaśnienia jej charakteru.
    Współpraca A z Ubezpieczycielem Majątkowym została nawiązana w ramach szerszej
    współpracy podjętej przez Bank z Ubezpieczycielem Majątkowym oraz powiązanym z nim
    drugim zakładem ubezpieczeń („Ubezpieczyciel Życiowy”). Ubezpieczyciel Życiowy oferuje
    ubezpieczenia na życie, w ramach których udzielane jest zabezpieczenie finansowe oraz
    wsparcie w przypadku zajścia nieprzewidzianych zdarzeń, takich jak śmierci, wypadki czy
    problemy zdrowotne, a także ubezpieczenia na życie powiązane z produktami
    inwestycyjnymi. Ubezpieczyciel Majątkowy oraz Ubezpieczyciel Życiowy (łącznie:
    „Ubezpieczyciele”) oferują klientom Banku i spółek z Grupy Banku określone produkty w
    zakresie, odpowiednio, ubezpieczeń majątkowych oraz ubezpieczeń na życie („Produkty
    ubezpieczeniowe”).
    Współpraca z Ubezpieczycielami odbywa się na podstawie wieloletnich umów
    dystrybucyjnych zawartych pomiędzy Bankiem i Ubezpieczycielami („Umowy
    Dystrybucyjne”). Z Umów Dystrybucyjnych wynika, że intencją Banku oraz Ubezpieczycieli
    jest współpraca we wprowadzaniu Produktów ubezpieczeniowych na rynek, ich
    promowaniu oraz oferowaniu klientom Banku możliwości zawarcia umów ubezpieczenia
    w zakresie Produktów ubezpieczeniowych. A nie jest stroną żadnej z Umów
    Dystrybucyjnych. Natomiast Umowy Dystrybucyjne przewidują, że w określonym zakresie
    oraz z zastrzeżeniem wyjątków uregulowanych w tych umowach, odpowiedni
    Ubezpieczyciel będzie miał wyłączne prawo do oferowania klientom Banku wskazanych
    Produktów ubezpieczeniowych w ramach Banku i spółek zależnych Banku, w tym, A.
    W ramach Umów Dystrybucyjnych, strony zadeklarowały zamiar wykorzystania
    umiejętności, możliwości i dotychczasowych doświadczeń Banku oraz Ubezpieczycieli dla
    rozwoju wiodącego na rynku polskim biznesu bancassurance w zakresie ubezpieczeń na
    życie i ubezpieczeń majątkowych. W celu realizacji ww. deklaracji, każda ze stron podjęła
    szereg zobowiązań dotyczących współpracy z drugą stroną przy dystrybucji Produktów
    ubezpieczeniowych. Należy jednak podkreślić, że Umowy Dystrybucyjne mają charakter
    ramowy - ich przedmiotem jest ustalenie podstawowych zasad współpracy z
    Ubezpieczycielami przy oferowaniu i zapewnieniu klientom ochrony ubezpieczeniowej w
    zakresie Produktów ubezpieczeniowych, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów
    prawa, w szczególności ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1214; „Ustawa o dystrybucji”), jak również regulacji wydawanych przez
    Komisję Nadzoru Finansowego.
    Zobowiązania stron wyznaczone kierunkowo w ramowych Umowach Dystrybucyjnych są
    konkretyzowane w umowach szczegółowych, w tym przede wszystkim w umowach
    agencyjnych dotyczących dystrybucji poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych.
    Jak wskazano, A nie jest stroną żadnej z Umów Dystrybucyjnych, w szczególności Umowy
    Dystrybucyjnej z Ubezpieczycielem Majątkowym (zawartej 30 marca 2015 r.). Natomiast A
    jest stroną wspomnianej Umowy Agencyjnej z 28 września 2018 r. zawartej z
    Ubezpieczycielem Majątkowym, na podstawie której wykonuje na rzecz Ubezpieczyciela
    Majątkowego czynności agencyjne, w zamian za uzgodnione wynagrodzenie.
    W świetle § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej, w ramach wykonywania czynności wskazanych w §
    3 punkt (a) Umowy Agencyjnej, A może być zobowiązana w szczególności do wykonywania
    następujących czynności (dalej: „Czynności Agencyjne”):
    (a) podejmowania odpowiednich czynności mających na celu pozyskiwanie klientów dla
      Ubezpieczyciela Majątkowego, w szczególności uczestniczenia w dyskusjach na temat
      brzmienia indywidualnych umów ubezpieczenia, jeżeli będzie to wymagane,

    (b) wykonywania czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia
      indywidualnych umów ubezpieczenia lub do objęcia klientów ochroną
      ubezpieczeniową w ramach grupowych umów ubezpieczenia,
    (c) zawierania indywidualnych umów ubezpieczenia na rzecz Ubezpieczyciela
      Majątkowego.
    W § 3 Umowy Agencyjnej zdefiniowano przedmiot tej umowy. Zgodnie z postanowieniami
    zawartymi w § 3 Umowy Agencyjnej, A zobowiązała się do wykonywania w imieniu i na
    rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego czynności agencyjnych (czynności pośrednictwa
    ubezpieczeniowego) polegających w szczególności na:
    (a) pozyskiwaniu klientów dla Ubezpieczyciela Majątkowego, a także wykonywaniu
      czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia indywidualnych umów
      ubezpieczenia pomiędzy Ubezpieczycielem Majątkowym i takimi klientami lub do
      objęcia klientów ochroną ubezpieczeniową w ramach grupowych umów
      ubezpieczenia, jak również zawieraniu indywidualnych umów ubezpieczenia w imieniu
      Ubezpieczyciela Majątkowego,
    (b) administrowaniu i wykonywaniu indywidualnych umów ubezpieczenia oraz
      grupowych umów ubezpieczenia,
    zgodnie z pełnomocnictwem stanowiącym załącznik do Umowy Agencyjnej oraz w
    zakresie ustalonym w § 4 Umowy Agencyjnej, a także we właściwych załącznikach do
    Umowy Agencyjnej dotyczących poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych lub grup
    ubezpieczeniowych.
    Szczegółowy zakres obowiązków A wobec Ubezpieczyciela Majątkowego w związku z
    określonymi Produktami ubezpieczeniowymi lub grupami ubezpieczeniowymi regulują
    właściwe załączniki do Umowy Agencyjnej.
    Czynności Agencyjne opisane powyżej wykonywane są przez A z uwzględnieniem
    pozostałych postanowień Umowy Agencyjnej. Mowa tu między innymi o obowiązku
    przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a zwłaszcza Ustawy o dystrybucji.
    Z tytułu wykonywania przez A czynności pośrednictwa ubezpieczeniowego na podstawie
    Umowy Agencyjnej, Ubezpieczyciel Majątkowy wypłaca A wynagrodzenie uzgodnione w tej
    umowie. Należne A wynagrodzenie (prowizja) ustalane jest w jednej łącznej kwocie z tytułu
    wykonywania całości czynności wskazanych w Umowie Agencyjnej, bez intencji lub
    możliwości alokowania kwoty wynagrodzenia do ułamkowych aktywności wchodzących w
    skład całościowej usługi wykonywanej przez A.
    Stosownie do postanowień Umowy Agencyjnej, została ona zawarta na czas oznaczony,
    powiązany z terminem obowiązywania podpisanej pomiędzy Bankiem i Ubezpieczycielem
    Majątkowym Umowy Dystrybucyjnej z 30 marca 2015 r.
    Umowy Dystrybucyjne wiążące Bank z każdym z Ubezpieczycieli zostały pierwotnie
    zawarte na okres 10 lat, który upływa w 2025 roku, przy czym w odniesieniu do
    określonych Produktów ubezpieczeniowych powiązanych z produktami bankowymi, okres
    współpracy został przedłużony o 5 lat i upływa w 2030 roku. Jednak z uwagi na wysoką
    ocenę jakości dotychczasowej współpracy z Ubezpieczycielami w obszarze bancassurance,
    a także mając na uwadze wymierne korzyści z tej współpracy dla każdej ze stron, w
    wymiarze ekonomicznym i rynkowym, strony rozważają kontynuację tej współpracy
    poprzez przedłużenie obowiązywania Umów Dystrybucyjnych na kolejny okres. Umowy
    Dystrybucyjne miałyby zostać przedłużone w podobnym kształcie, jak obowiązują obecnie,
    z uwzględnieniem koniecznych modyfikacji niektórych postanowień umownych,
    wynikających ze zmiany okoliczności prawnych, ekonomicznych i rynkowych.
    W związku z planowanym przedłużeniem Umów Dystrybucyjnych na kolejny wieloletni
    okres oraz mając na uwadze cel, jakim jest maksymalizacja korzyści ekonomicznych z
    nawiązanej współpracy, strony renegocjują również warunki ekonomiczne współpracy w

    odniesieniu do umów agencyjnych, tj. wysokość wynagrodzenia przysługującego za
    wykonywanie przewidzianych w tych umowach czynności agencyjnych. Przedmiot umów
    agencyjnych, w tym, Umowy Agencyjnej, której stronami są A i Ubezpieczyciel Majątkowy,
    pozostanie niezmieniony, co oznacza w szczególności, że zakres Czynności Agencyjnych
    wykonywanych na tej podstawie obejmowałby opisane wyżej czynności zdefiniowane w §
    4 ust. 1 Umowy Agencyjnej. Natomiast strony rozważają zmianę formuły kalkulacji i
    wypłaty wynagrodzenia (prowizji) należnego A od Ubezpieczyciela Majątkowego z tytułu
    wykonywania przedmiotowych czynności.
    W związku z procesem związanym z przedłużeniem Umów Dystrybucyjnych, a w
    szczególności renegocjacją wynagrodzenia otrzymywanego przez A na podstawie Umowy
    Agencyjnej, A oraz Ubezpieczyciel Majątkowy rozważają zawarcie porozumienia
    dotyczącego Umowy Agencyjnej. W projektowanym porozumieniu (dalej: „Porozumienie
    agencyjne”), A oraz Ubezpieczyciel Majątkowy (dalej: „Strony”) wskazują, że:
        Niezależnie od wynagrodzenia (prowizji) otrzymywanego przez A na podstawie
        odpowiednich postanowień Umowy Agencyjnej, z tytułu Czynności Agencyjnych,
        które będą wykonywane przez A na podstawie § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej od
        uzgodnionej daty, A otrzyma od Ubezpieczyciela Majątkowego dodatkową prowizję
        w kwocie uzgodnionej w Porozumieniu agencyjnym („Dodatkowa Prowizja”).
        Dodatkowa Prowizja będzie stanowić zapłatę dokonaną z góry za podjęcie przez A,
        w stosunku do właściwych Produktów ubezpieczeniowych, czynności wskazanych w
        ust. § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej.
        Dodatkowa Prowizja zostanie wypłacona przez Ubezpieczyciela Majątkowego na
        rzecz A za Czynności Agencyjne wykonywane przez A na podstawie Umowy
        Agencyjnej, niezależnie od innych świadczeń przysługujących A od Ubezpieczyciela
        Majątkowego w związku z Umową Agencyjną.
        Dodatkowa Prowizja ma charakter bezzwrotny, to jest A nie będzie zobowiązana do
        zwrotu kwoty Dodatkowej Prowizji w całości lub w części, na rzecz Ubezpieczyciela
        Majątkowego w przypadkach wskazanych w Umowie Agencyjnej, a Ubezpieczyciel
        Majątkowy nie będzie uprawniony do pomniejszenia wynagrodzenia
        przysługującego A na podstawie Umowy Agencyjnej, w związku z zapłatą A
        Dodatkowej Prowizji.
        A nie będzie uprawniona do żądania powiększenia Dodatkowej Prowizji.
    Strony potwierdzą także, że postanowienia Umowy Agencyjnej zawartej pomiędzy A i
    Ubezpieczycielem Majątkowym pozostają niezmienione i Porozumienie agencyjne nie ma
    na celu zmiany postanowień Umowy Agencyjnej.
    Treść Porozumienia agencyjnego została już przez Strony wynegocjowana, jednak
    Porozumienie agencyjne nie zostało jeszcze podpisane i nie zostało wykonane w
    jakiejkolwiek części.
    W związku z przedłużeniem współpracy z Ubezpieczycielem Majątkowym na podstawie
    Umowy Dystrybucyjnej, jak również wypłatą na rzecz A Dodatkowej Prowizji, o której
    mowa w Porozumieniu agencyjnym, współpracujące podmioty (w tym Ubezpieczyciel
    Majątkowy, Bank oraz A) rozważają ponadto zawarcie umowy przewidującej przypadki
    wypłaty odszkodowania przez stronę na rzecz innej strony („Umowa o Odszkodowanie”).
    W szczególności, na podstawie Umowy o Odszkodowanie, A może zostać zobowiązana do
    wypłaty odszkodowania na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego („Odszkodowanie”) w
    przypadku przedterminowego rozwiązania Umowy Dystrybucyjnej zawartej z

    Ubezpieczycielem Majątkowym z określonych przyczyn leżących po stronie Banku na
    podstawie wskazanych postanowień tej Umowy Dystrybucyjnej lub w przypadku
    przedterminowego rozwiązania Umowy Dystrybucyjnej zawartej z Ubezpieczycielem
    Życiowym z określonych przyczyn leżących po stronie Banku, na podstawie wskazanych
    postanowień zawartej z nim Umowy Dystrybucyjnej, skutkującego również rozwiązaniem
    Umowy Dystrybucyjnej zawartej z Ubezpieczycielem Majątkowym. Przy czym
    zobowiązanie A do zapłaty Odszkodowania może mieć charakter „bezpośredni” (w
    zakresie, w jakim Umowa o Odszkodowania nakłada obowiązek zapłaty Odszkodowania
    bezpośrednio przez A) lub „pośredni” (w zakresie, w jakim Umowa o Odszkodowania
    przewiduje, że Odszkodowanie zostanie zapłacone przez Bank lub Bank zapewni, że kwotę
    Odszkodowania zapłaci inny podmiot wskazany przez Bank).
    Zdarzenia leżące po stronie Banku skutkujące przedterminowym rozwiązaniem Umów
    Dystrybucyjnych, o których mowa powyżej, a które mogą uprawniać Ubezpieczycieli do
    żądania Odszkodowania na podstawie Umowy o Odszkodowanie, mogą obejmować w
    szczególności następujące sytuacje:
    (a) podjęcie uchwały o rozwiązaniu Banku, wydanie decyzji o przymusowej likwidacji
      Banku lub spełnienie warunków niezbędnych do ogłoszenia niewypłacalności Banku
      albo wprowadzenia zarządu komisarycznego w Banku;
    (b) cofnięcie lub wygaśnięcie zezwolenia udzielonego Bankowi na prowadzenie
      działalności bankowej;
    (c) „Zmiana Kontroli” dotycząca Banku, w połączeniu z pogorszeniem wyników
      działalności Banku w zakresie objętym Umową Dystrybucyjną w wyniku Zmiany
      Kontroli. Zmiana Kontroli zostanie zdefiniowana szczegółowo w Umowach
      Dystrybucyjnych i w ogólnym ujęciu dotyczy zmian właścicielskich dotyczących Banku;
    (d) określone przypadki istotnego naruszenia Umowy Dystrybucyjnej przez Bank lub
      spółki zależne Banku, które zostaną zdefiniowane w Umowie Dystrybucyjnej i Umowie
      o Odszkodowanie.
    Przypadki te zostałyby określone w Umowie o Odszkodowanie, a Odszkodowanie należne
    Ubezpieczycielowi Majątkowemu w powyższych przypadkach byłoby obliczone zgodnie z
    załącznikiem do Umowy o Odszkodowanie oraz z uwzględnieniem szczegółowych
    postanowień tej umowy.
    Zarazem, Bank nieodwołalnie zobowiązałby się do wypełnienia zobowiązań A (i każdego
    innego podmiotu wskazanego przez Bank jako zobowiązanego do zapłaty
    Odszkodowania), we wszystkich przypadkach, gdy A (lub taki inny podmiot) nie dokona
    takiej płatności.

## Pytanie

Czy w okolicznościach zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, wypłata przez
    Ubezpieczyciela Majątkowego na rzecz A Dodatkowej Prowizji na warunkach
    uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu agencyjnym, będzie korzystać ze zwolnienia
    od podatku VAT z uwagi na fakt, że Dodatkowa Prowizja stanowi element wynagrodzenia
    należnego A z tytułu wykonywania Czynności Agencyjnych stanowiących usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które podlegają zwolnieniu od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawcy, w okolicznościach zdarzenia przyszłego opisanego w niniejszym
    wniosku, wypłata przez Ubezpieczyciela Majątkowego na rzecz A Dodatkowej Prowizji na
    warunkach uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu agencyjnym, będzie korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT z uwagi na fakt, że Dodatkowa Prowizja stanowi element

    składowy wynagrodzenia należnego A z tytułu wykonywania Czynności Agencyjnych
    stanowiących usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które
    podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
    Szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska Wnioskodawca prezentuje poniżej.
    1. Kompleksowy charakter Czynności Agencyjnych
    W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że Czynności Agencyjne wykonywane przez A na
    rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego na podstawie Umowy Agencyjnej mają charakter
    świadczenia o kompleksowym charakterze: Ubezpieczyciel Majątkowy nie jest
    zainteresowany nabywaniem i nie nabywa od A pojedynczych czynności składających się
    na Czynności Agencyjne, ale nabywa kompleksową usługę pośrednictwa
    ubezpieczeniowego świadczoną jako całość. Z perspektywy Ubezpieczyciela Majątkowego,
    tylko łączne wykonywanie przez A wszystkich czynności wschodzących w skład
    przedmiotowej usługi ma wartość funkcjonalną. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy,
    wszystkie Czynności Agencyjne wykonywane przez A na podstawie Umowy Agencyjnej
    (opisane w § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej) muszą być traktowane z perspektywy podatku
    VAT jako jedna kompleksowa usługa pośrednictwa ubezpieczeniowego objęta tą umową.
    Pojęcie świadczeń kompleksowych nie znalazło jak dotąd bezpośredniego uregulowania w
    przepisach dotyczących podatku VAT. Problematyka świadczeń kompleksowych była
    natomiast wielokrotnie i wielowątkowo analizowana zarówno przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) jak i przez polskie sądy administracyjne.
    Opodatkowaniem świadczeń kompleksowych zajął się TSUE m.in. w wyroku z 27
    października 2005 r. (wyrok C-41/04 w sprawie Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV), w
    którym czytamy m.in.: „W kwestii tej TSUE orzekł, że mamy do czynienia z jednolitym
    świadczeniem, zwłaszcza w przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznane za
    konstytutywne dla świadczenia głównego, podczas gdy, odwrotnie, jedno lub więcej
    świadczeń powinno być postrzegane jako jedno lub więcej świadczeń pomocniczych
    dzielących los prawny świadczenia głównego [...]. Podobnie jest, jeśli dwa lub więcej niż
    dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
    rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one
    obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny”.
    Podobne stanowisko znajdujemy w orzeczeniu z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96,
    Card Protection Plan Ltd. (CPP), w którym TSUE wskazał, że: „należy określić zasadnicze
    cechy transakcji w celu ustalenia, czy podatnik świadczy na rzecz klienta, który jest
    typowym klientem, kilka odrębnych usług zasadniczych czy też jedną usługę.”
    Zbliżone stanowisko zawarto w wyroku TSUE z 11 lutego 2010 r. w sprawie C-88/09,
    Graphic Procédé: „[...] transakcja, która z ekonomicznego punktu widzenia stanowi jedną
    dostawę, nie powinna być sztucznie dzielona, aby nie zakłócać funkcjonowania systemu
    VAT, jest to pojedyncze świadczenie, gdy dwa lub więcej elementów lub czynności
    dostarczanych przez podatnika klientowi są tak ściśle powiązane, że tworzą obiektywnie
    jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie byłoby sztuczne (zob.
    Levob Verzekeringen i OV Bank, pkt 20 i 22 oraz Aktiebolaget NN, pkt 22 i 23).”
    TSUE konsekwentnie prezentuje takie samo stanowisko m.in. w wyroku z 2 grudnia 2010
    r. w sprawie C-276/09, Everything Everywhere Ltd: „Jednakże transakcja złożona z jednego
    świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie
    pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT (zob. m.in. ww. wyroki w sprawach: CPP,
    pkt 29; i Aktiebolaget NN, pkt 22; oraz wyrok z 22 października 2009 r. w sprawie C-242/08
    Swiss Re Germany Holding, Zb. Orz. s. I-10099, pkt 51). [...] W szczególności dane
    świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia
    głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do

    korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (zob. m.in. ww.
    wyroki w sprawach: CPP, pkt 30; Primback, pkt 45; oraz RLRE Tellmer Property, pkt 18; a
    także ww. postanowienie w sprawie Tierce Ladbroke i Derby, pkt 21)”.
    W powołanych przykładowych orzeczeniach TSUE zwrócił uwagę na fakt, że dla potrzeb
    oceny określonego działania jako świadczenia jednolitego i kompleksowego najistotniejsze
    jest ustalenie, czy wykonywane czynności „są od siebie niezależne”, w tym poprzez
    zbadanie świadczenia (i) z ekonomicznego (gospodarczego) punktu widzenia oraz (ii) z
    perspektywy nabywcy świadczenia. W stosunku do pierwszej kwestii powszechnie
    wskazuje się, że podatek VAT jest podatkiem o charakterze ekonomicznym, a treść
    stosunku prawnego ma przy nim znaczenie drugorzędne. W konsekwencji, okoliczność, że
    w danej transakcji np. dochodzi do zawarcia dwóch umów lub też da się wyodrębnić dwa
    stosunki prawne, albo też w ramach transakcji podmiot świadczący zobligowany jest do
    wykonania szeregu różnych aktywności, nie ma znaczenia decydującego. Istotne jest
    natomiast, czy z perspektywy ekonomicznej określone świadczenie jest jednolite, czy też
    można je w sposób naturalny podzielić, a podział nie doprowadzi przy tym do uszczerbku
    dla wyodrębnionych elementów. Powyższe prowadzi do kwestii drugiej, tj. kwalifikacji
    świadczenia z punktu widzenia klienta/konsumenta - w tym wypadku kluczowa jest analiza
    gospodarczego celu dokonania transakcji po stronie nabywcy. Jeżeli z punktu widzenia
    odbiorcy określonego świadczenia istnieje jeden przedmiot świadczenia, a w konsekwencji
    dla klienta dana czynność pomocnicza wykonywana przez świadczeniodawcę nie stanowi
    celu samego w sobie, ale środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej
    usługi usługodawcy - wówczas mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, którego
    podział prowadziłby do sztuczności oraz wypaczałby ekonomiczny i faktyczny cel
    dokonywania transakcji.
    W okolicznościach przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, weryfikacja każdej
    z powyższych przesłanek nie pozostawia wątpliwości, że Czynności Agencyjne
    wykonywane przez A na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego na podstawie Umowy
    Agencyjnej mają charakter kompleksowy, gdyż z punktu widzenia klienta (Ubezpieczyciela
    Majątkowego) czynności te mają ekonomiczny sens jedynie jako całość: Ubezpieczyciel
    Majątkowy nie jest i nie byłby zainteresowany nabywaniem poszczególnych czynności
    wykonywanych przez A w sposób wybiórczy.
    Kompleksowy charakter Czynności Agencyjnych wykonywanych przez A na rzecz
    Ubezpieczyciela Majątkowego znajduje potwierdzenie w sposobie ustalenia
    wynagrodzenia należnego A: wynagrodzenie (prowizja) ustalane jest w jednej łącznej
    kwocie z tytułu wykonywania całości Czynności Agencyjnych, bez intencji lub możliwości
    alokowania go do pojedynczych aktywności wchodzących w skład kompleksowej usługi
    wykonywanej przez A. Taki sposób ustalenia wynagrodzenia potwierdza, że z punktu
    widzenia Ubezpieczyciela Majątkowego jako klienta, istnieje jedna zbiorcza usługa
    świadczona przez A, polegająca na pośredniczeniu w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych.
    Do kwestii tej nawiązywał kilkukrotnie TSUE w swoich orzeczeniach. Analiza tych orzeczeń
    wskazuje, że oddzielne fakturowanie, jak również odrębna taryfikacja świadczeń
    przemawiają za istnieniem niezależnych świadczeń, choć nie przybierają rozstrzygającego
    znaczenia. Przykładem są: wyrok w sprawie C 572/07 RLRE Tellmer Property sro z 11
    czerwca 2009 r.; wyrok w sprawie C-117/11, Purple Parking and Airparks Services z 19
    stycznia 2012 r. („Wnoszący odwołanie pobierają od swoich klientów jednolitą cenę, co
    może wskazywać, nie będąc decydującym, że istnieje jednolite świadczenie [..]”), czy wyrok
    w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing sp. z o.o. z 17 stycznia 2013 r. („należy przypomnieć, że
    sposoby fakturowania i taryfikacji mogą dostarczać wskazówek w odniesieniu do
    jednolitego charakteru świadczenia (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 31”). Na
    znaczenie analizowanego kryterium wskazują także polskie sądy administracyjne,
    przykładowo WSA w Krakowie w wyroku z 6 października 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 714/16.

    Ustalenie co do kompleksowego charakteru Czynności Agencyjnych wykonywanych przez
    na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego jest o tyle istotne, że oznacza ono, iż dokonując
    kwalifikacji Czynności Agencyjnych dla potrzeb podatku VAT, Wnioskodawca powinien
    kierować się charakterem kompleksowego świadczenia, jakie wykonuje, a którym jest
    pośrednictwo w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. Tym samym, nie byłoby
    prawidłowe z perspektywy podatku VAT dokonywanie odrębnej klasyfikacji podatkowej
    poszczególnych czynności wchodzących w skład Czynności Agencyjnych (takich jak
    podejmowanie czynności mających na celu pozyskiwanie klientów, wykonywanie
    czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia umów ubezpieczenia czy
    zawieranie umów ubezpieczenia).
    2. Czynności Agencyjne jako usługa pośrednictwa w świadczeniu usług
      ubezpieczeniowych korzystająca ze zwolnienia od podatku VAT
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...].
    Zgodnie zaś z brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, świadczeniem usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7.
    Z regulacji art. 41 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że stawka podatku od towarów i usług
    wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i
    art. 129 ust. 1.
    Zgodnie natomiast z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od 1 stycznia 2024 r.
    do końca roku, w którym zostaną spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki, stawka
    podatku, o której mowa m.in. w art. 41 ust. 1 wynosi 23%.
    Ustawa o VAT przewiduje opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub
    ich zwolnienie z opodatkowania. W świetle przedstawionego w niniejszym wniosku
    zdarzenia przyszłego, zasadnicze znaczenie ma regulacja art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o
    VAT, zwalniająca od podatku: „usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi
    świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
    ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z
    wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji”. Zwolnienie od podatku VAT
    określone w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT jest konsekwencją przepisu art. 135 ust. 1
    pkt a) Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym zwolnione z opodatkowania są
    „transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi
    świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych”.
    Ani Dyrektywa 2006/112/WE, ani ustawa o VAT nie zawierają definicji pojęć kluczowych dla
    wykładni przedmiotowego zwolnienia od podatku VAT, takich jak „transakcje
    ubezpieczeniowe”, „usługi pokrewne świadczone przez agenta ubezpieczeniowego” czy
    „usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych”. W tej sytuacji wskazane
    jest posiłkowanie się dorobkiem orzeczniczym TSUE, jak również polską praktyką
    podatkową.
    Zgodnie z wypracowanym przez TSUE stanowiskiem, wymienione w art. 135 ust. 1 pkt a)
    Dyrektywy 2006/112/WE usługi świadczone przez agentów ubezpieczeniowych, polegają
    na pozyskiwaniu klientów oraz zawieraniu w imieniu i na rzecz ubezpieczyciela umów
    ubezpieczeń, a także uczestniczeniu w administrowaniu i wykonywaniu umów
    ubezpieczenia w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń. W odniesieniu do usług
    pokrewnych do usług ubezpieczeniowych wskazuje się (tak: opinia Rzecznika Generalnego
    M. Poiaresa Madura przedstawiona 12 stycznia 2005 r. w sprawie C-472/03, Arthur

    Andersen & Co. Accountants c.s.), że należy przez nie rozumieć wszystkie usługi, które są
    powiązane z usługami ubezpieczeniowymi, a zatem mogą być uznane za usługi pokrewne
    tym czynnościom. W ww. sprawie podkreślono, że dla kwalifikacji czynności jako usług
    pośrednictwa ubezpieczeniowego kluczowy jest status usługodawcy jako brokera lub
    agenta ubezpieczeniowego: „Pojęcie „usług pokrewnych” jest wystarczająco szerokie, aby
    mogło ono teoretycznie obejmować swym zakresem wszystkie usługi, które są powiązane
    z usługami ubezpieczeniowymi, a zatem które mogą być uznane za usługi pokrewne tym
    czynnościom. Jednakże prawodawca wspólnotowy wyraźnie ograniczył zakres zwolnienia
    wyłącznie do tej części usług, które są świadczone przez brokerów lub pośredników
    ubezpieczeniowych. Zakwalifikowanie osoby, która domaga się zwolnienia, jako brokera
    lub pośrednika ubezpieczeniowego jest zatem elementem kluczowym, pozwalającym na
    ustalenie istnienia działalności pokrewnej czynnościom ubezpieczeniowym, która na mocy
    art. 13 część B lit. A) podlega zwolnieniu z opodatkowania”.
    Z wyroku w sprawie C-235/00 z 13 grudnia 2001 r., CSB Financial Services wynika, że
    działalność pośrednictwa „dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie
    zajmuje miejsca jakiejkolwiek strony umowy dotyczącej produktu finansowego [...].
    [Powinna to być] usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako
    odrębna działalność pośrednictwa. [...] Pośrednictwo to ma zatem na celu dokonanie
    wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy,
    przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego
    interesu”. Także w wyrokach z 25 lutego 1999 r. (sprawa C-349/96, Card Protection Plan
    Ltd. (CPP)), z 8 marca 2001 r. (sprawa C-240/99, Skandia) oraz z 20 listopada 2003 r.
    (sprawa C-8/01, Assurander-Societetet działający na rzecz Taksatorringen), TSUE
    potwierdził, że pojęcie usług pokrewnych, świadczonych przez pośredników
    ubezpieczeniowych w rozumieniu Dyrektywy 2006/112/WE dotyczy wyłącznie świadczeń
    dokonanych przez profesjonalistów. Z kolei agent ubezpieczeniowy lub broker powinien
    być wyłącznie pośrednikiem - pojęcie to kładzie nacisk na działanie zewnętrzne pośrednika
    ubezpieczeniowego, czyli pozycję pośrednika między ubezpieczającym a zakładem
    ubezpieczeniowym.
    Przywołane tezy i uzasadnienia orzeczeń TSUE potwierdzają, że analizowane zwolnienie
    od podatku VAT dotyczy usług: (i) mających charakter usług pokrewnych usługom
    ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym, (ii) świadczonych przez brokerów lub agentów
    ubezpieczeniowych, (iii) świadczonych na rzecz zakładów ubezpieczeń lub podmiotów
    poszukujących ochrony ubezpieczeniowej („klientów”). W opinii TSUE pośrednictwo
    ubezpieczeniowe oznacza wszelkie czynności profesjonalnego pośrednika (w tym, agenta
    ubezpieczeniowego), które zmierzają do doprowadzenia do zawarcia umowy pomiędzy
    zakładem ubezpieczeń a podmiotem ubezpieczającym, przy czym jego kluczowe cechy to:
        rozpowszechnianie produktów ubezpieczeniowych,
        wyszukiwanie i pozyskiwanie klientów ubezpieczeniowych i nawiązywanie
        kontaktów między ubezpieczycielem a klientem,
        dokonywanie wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiają zawarcie przez
        obie strony umowy, ze wskazaniem, że pośrednik nie realizuje w stosunku do treści
        umowy żadnego własnego interesu,
        zawieranie umów ubezpieczeń w imieniu i na rzecz strony umowy (uprawnienie
        usługodawcy do dokonywania czynności skutkujących powstaniem po stronie
        ubezpieczyciela zobowiązań względem ubezpieczonego),
        uczestniczenie w administrowaniu i wykonywaniu umów ubezpieczenia,
        status usługodawcy, który powinien działać jako profesjonalny pośrednik (agent lub
        broker) ubezpieczeniowy,

        opłacenie ww. usługi jako odrębnej działalności pośrednictwa.
    Dalsze szczegółowe rozważania oraz praktyczne wskazówki co do definicji i istoty usług
    ubezpieczeniowych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, w
    tym, czynności wchodzących w zakres tych pojęć w kontekście zwolnienia objętego art. 43
    ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, znajdujemy w aktualnym orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Orzeczenia sądów w pełni potwierdzają stanowisko Wnioskodawcy
    oraz stanowią dopełnienie tego stanowiska (zob. np. wyroki: WSA w Poznaniu w wyroku z
    27 czerwca 2023 r, sygn. akt I SA/Po 331/23; WSA w Gliwicach w wyroku z 27 marca 2023
    r., sygn. akt I SA/Gl 1411/22; WSA w Warszawie w wyroku z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt III
    SA/Wa 398/20; WSA w Warszawie w wyroku z 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa
    2794/19; WSA w Gliwicach w wyroku z 29 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 630/20; WSA w
    Gorzowie Wlkp. w wyroku z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Go 119/20; WSA w Warszawie
    w wyroku z 21 listopada 2018 r, sygn. akt III SA/Wa 62/18; WSA w Warszawie w wyroku z 5
    lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3353/17; WSA w Warszawie w wyroku z 17 listopada 2017
    r., sygn. akt III SA/Wa 3159/16).
    Uwzględniając powołane przepisy oraz przedstawiony w niniejszym wniosku opis
    zdarzenia przyszłego, należy zatem stwierdzić, że Czynności Agencyjne, wykonywane przez
    A na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego na podstawie wiążącej Strony Umowy
    Agencyjnej, o których mowa w § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej, będą korzystać ze zwolnienia
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, gdyż Czynności
    Agencyjne stanowią usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych.
    3. Odpłatność za świadczenie. Podstawa opodatkowania świadczenia
    Jak wspomniano powyżej, okolicznością, która w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT
    decyduje o opodatkowaniu, jest odpłatny charakter świadczenia, który przejawia się w
    ustaleniu wynagrodzenia za dane świadczenie z uwagi na jego wzajemny charakter.
    Wynagrodzenie jest najczęściej określane umową między stronami transakcji i stanowi
    skutek przysporzenia po stronie usługobiorcy.
    Wynagrodzenie (odpłatność) jest również czynnikiem kształtującym podstawę
    opodatkowania danej czynności. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 29a ust. 1 ustawy o
    VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi
    dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów
    dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Cytowany przepis odzwierciedla
    regulację zawartą w art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE (Przepis ten stanowi: „W odniesieniu
    do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77,
    podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
    dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług,
    od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi
    bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia”).
    Z kolei sam sposób taryfikacji (i fakturowania) ustalony przez strony transakcji uznawany
    jest za jedno z kryteriów pozwalających na identyfikację świadczenia kompleksowego (co
    pokrótce wyjaśniono powyżej).
    Znaczenie odpłatności w kontekście uznania danej czynności za czynność opodatkowaną
    podatkiem VAT było także wielokrotnie podkreślane w orzecznictwie TSUE, przykładowo:
        w wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma czytamy m.in.:
    „Świadczenie usług ma charakter „odpłatny” w rozumieniu art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy
    Rady (77/388) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w

    odniesieniu do podatków obrotowych, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli
    pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, na podstawie którego
    dochodzi do wzajemnego świadczenia, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez
    usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na
    rzecz usługobiorcy. [...]
    W wyrokach w sprawie C-154/80 Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats (Rec. 1981, s.
    445, pkt 12) i w sprawie C-230/87 Naturally Yours Cosmetics (Rec. 1988, s. 6365, pkt 11)
    [...] Trybunał orzekł w tym względzie, że podstawą opodatkowania świadczenia usług jest
    wszystko, co składa się na wynagrodzenie za usługę, oraz że świadczenie usług podlega
    zatem opodatkowaniu tylko wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek między świadczoną
    usługą a otrzymanym wynagrodzeniem (zob. również wyrok z 12 grudnia 1988 r. w
    sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of
    Customs and Excise, Rec. s. 1443, pkt 11 i 12)”.
        w wyroku z 17 września 2002 r. w sprawie C-498/99 Town & County Factors Ltd,
        TSUE wskazał m.in.:
    „Należy również zauważyć, że w pkt 14 wyroku w sprawie Tolsma, Trybunał orzekł, iż
    odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy, a zatem
    podlegające opodatkowaniu, ma miejsce jedynie wówczas, gdy pomiędzy usługodawcą a
    usługobiorcą istnieje stosunek prawny, na podstawie którego dochodzi do wzajemnego
    świadczenia, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
    faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.
    [...] należy po pierwsze zauważyć, że art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy stanowi,
    iż podstawę opodatkowania stanowi [...] w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia
    usług innych niż te, o których mowa w lit. b), c) i d) poniżej, wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu takich dostaw lub
    świadczenia usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.
    Po drugie, należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasadę tę należy
    interpretować w ten sposób, że podstawę opodatkowania w przypadku świadczenia usług
    stanowi wynagrodzenie faktycznie otrzymane z tytułu tego świadczenia (zob. między
    innymi wyroki Trybunału: z 21 marca 1990 r. w sprawie C-126/88 Boots Company, Rec. s. I-
    1235, pkt 19; a także z 21 marca 1997 r. w sprawie C-258/95 Fillibeck, Rec. s. I-5577, pkt
    13).”
        podobne stanowisko zawarto w wyroku z 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80
        przeciwko Association cooperative „Cooperatieve Aardappelenbewaarplaats GA”:
    „Świadczenie usług podlega opodatkowaniu w rozumieniu drugiej dyrektywy w sprawie
    harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych, jeżeli usługa, w rozumieniu art. 2 tego aktu, jest świadczona odpłatnie, a
    podstawę opodatkowania takiej usługi stanowi, zgodnie z art. 8 lit. A), w brzmieniu
    ustalonym przez pkt 13 załącznika A, wszystko, co zostało otrzymane w zamian za
    świadczenie usługi. Musi zatem istnieć bezpośredni związek między świadczoną usługą a
    otrzymanym wynagrodzeniem. Takie wynagrodzenie musi być możliwe do wyrażenia w
    pieniądzu i mieć subiektywną wartość, ponieważ podstawą oceny świadczenia usług jest
    faktycznie otrzymane wynagrodzenie, a nie wartość oceniana według obiektywnych
    kryteriów.
    [...] ponadto prawodawca wspólnotowy starannie wyjaśnił wyrażenie „wynagrodzenie” w
    załączniku A - który na mocy art. 20 drugiej dyrektywy stanowi jej integralną część - w pkt
    13 dotyczącym art. 8 lit. A) w zakresie, w jakim termin ten należy rozumieć jako
    oznaczający „wszystko, co zostało otrzymane w zamian za (...) świadczenie usług. [...]”.

    Skoro w treści art. 29a ust. 1 ustawy o VAT (podobnie jak w art. 73 Dyrektywy 2006/112
    /WE) ustawodawca używa sformułowania „wszystko, co stanowi zapłatę”, należy przyjąć,
    że zapis taki był celowy. Innymi słowy, jeśli tylko istnieje związek pomiędzy dostawą
    towarów a pewną formą odpłatności, w tym sensie, że odpłatność ta jest świadczeniem
    wzajemnym za tę konkretną transakcję oraz, że jest wymierzalna w pieniądzu, to: (i) taką
    transakcję należy uznać za odpłatną w rozumieniu ustawy o VAT, zaś (ii) całą odpłatność
    otrzymaną za tę transakcję należy uznać za podstawę opodatkowania. Bez znaczenia
    będzie tu przyjęta forma rozliczeń, gdyż zasadniczo każdy rodzaj świadczenia wzajemnego
    spełniający określone warunki może być uznany za zapłatę. Z istoty stosunków
    zobowiązaniowych wynika, że pomiędzy otrzymaną zapłatą a wykonanym świadczeniem
    powinien istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, co oznacza, że
    otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Ustawodawca
    podatkowy wskazuje, że zapłatą jest całe świadczenie zwrotne za dostawę towarów lub
    świadczenie usług, a więc wartość świadczenia wzajemnego, o ile tylko jest wymierzalna w
    pieniądzu (zob.: Ewelina Skwierczyńska, Odpłatność świadczeń w podatkowoprawnym
    stanie faktycznym podatku od towarów i usług, „Prace Naukowe Wydziału Prawa,
    Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Finanse i Rachunkowość” 2015/1, s.
    116).
    Także TSUE kilkakrotnie wskazywał, iż wynagrodzenie będące w istocie zapłatą za dostawę
    towarów lub świadczenie usług jest wartością subiektywną, regulacja dyrektywy w
    zakresie podstawy opodatkowania wskazuje bowiem na wartość faktycznie otrzymaną w
    danym przypadku, a nie np. wartość oszacowaną według kryteriów obiektywnych (tak
    przykładowo wyrok z 15 października 2002 r. w sprawie C-427/98, Komisja Europejska
    przeciwko Republice Federalnej Niemiec).
    Podsumowując: z przywołanych przepisów oraz sformułowanych z uwzględnieniem tych
    przepisów stanowisk TSUE wynika, że świadczenie usług ma charakter „odpłatny”, a zatem
    podlega opodatkowaniu, jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek
    prawny, na podstawie którego dochodzi do wzajemnego świadczenia, przy czym
    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość rzeczywiście przekazaną
    przez usługobiorcę w zamian za wyświadczoną usługę. Za wynagrodzenie takie, a zatem
    również za podstawę opodatkowania świadczenia, należy uznać wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą usługodawca faktycznie otrzymuje z tytułu swojego świadczenia. Jest tak,
    gdy istnieje bezpośredni związek między świadczoną usługą a otrzymanym
    wynagrodzeniem. Bez znaczenia jest przyjęta przez strony forma rozliczeń, gdyż
    zasadniczo każdy rodzaj świadczenia wzajemnego spełniający określone warunki może
    być uznany za zapłatę. Warunkiem jest, aby wynagrodzenie było możliwe do wyrażenia w
    pieniądzu i miało subiektywną wartość, ponieważ podstawą oceny świadczenia usług jest
    wynagrodzenie faktycznie otrzymane.
    Tym samym, w odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku należy stwierdzić, że wypłata
    przez Ubezpieczyciela Majątkowego, na rzecz A, Dodatkowej Prowizji na warunkach
    uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu agencyjnym, będzie korzystać ze zwolnienia
    od podatku VAT z uwagi na fakt, że Dodatkowa Prowizja stanowi element składowy
    wynagrodzenia należnego A z tytułu wykonywania Czynności Agencyjnych stanowiących
    usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które podlegają zwolnieniu
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy

    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Z opisu sprawy wynika, że jako dystrybutor ubezpieczeń współpracują Państwo m.in. z
    zakładem ubezpieczeń z siedzibą w Polsce, który funkcjonuje w segmencie ubezpieczeń
    majątkowych, obejmujących majątek osobisty lub firmowy oraz odpowiedzialność cywilną
    (osobistą lub zawodową), a także ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków
    (Ubezpieczyciel Majątkowy). Wykonują Państwo na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego
    czynności agencyjne na podstawie Umowy Agencyjnej z 28 września 2018 r., w zakresie tej
    umowy, pośredniczą Państwo w sprzedaży wybranych produktów ubezpieczeniowych
    oferowanych przez Ubezpieczyciela Majątkowego. Zarówno Państwo jak i Ubezpieczyciel
    Majątkowy są zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku VAT i podlegają w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Nie są Państwo powiązani z Ubezpieczycielem Majątkowym w rozumieniu przepisów
    prawa podatkowego, tj. art. 32 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Państwa jedynym wspólnikiem jest B sp. z o.o. (Leasingodawca). Wraz z Leasingodawcą
    należą Państwo do grupy kapitałowej, której członkiem jest również C Spółka Akcyjna
    (Bank).
    Państwa współpraca z Ubezpieczycielem Majątkowym została nawiązana w ramach
    szerszej współpracy podjętej przez Bank z Ubezpieczycielem Majątkowym oraz
    powiązanym z nim drugim zakładem ubezpieczeń (Ubezpieczyciel Życiowy). Ubezpieczyciel
    Majątkowy oraz Ubezpieczyciel Życiowy (Ubezpieczyciele) oferują klientom Banku i spółek
    z Grupy Banku określone produkty w zakresie, odpowiednio, ubezpieczeń majątkowych
    oraz ubezpieczeń na życie (Produkty ubezpieczeniowe).
    Współpraca z Ubezpieczycielami odbywa się na podstawie wieloletnich Umów
    Dystrybucyjnych zawartych pomiędzy Bankiem i Ubezpieczycielami. Państwo nie są stroną

    żadnej z Umów Dystrybucyjnych, natomiast są Państwo stroną ww. Umowy Agencyjnej
    zawartej z Ubezpieczycielem Majątkowym, na podstawie której wykonują Państwo na
    rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego czynności agencyjne, w zamian za uzgodnione
    wynagrodzenie.
    W świetle § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej, w ramach wykonywania czynności wskazanych w §
    3 pkt (a) Umowy Agencyjnej, mogą Państwo być zobowiązani w szczególności do
    wykonywania następujących czynności (Czynności Agencyjne):
    (a) podejmowania odpowiednich czynności mających na celu pozyskiwanie klientów dla
      Ubezpieczyciela Majątkowego, w szczególności uczestniczenia w dyskusjach na temat
      brzmienia indywidualnych umów ubezpieczenia, jeżeli będzie to wymagane,
    (b) wykonywania czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia
      indywidualnych umów ubezpieczenia lub do objęcia klientów ochroną
      ubezpieczeniową w ramach grupowych umów ubezpieczenia,
    (c) zawierania indywidualnych umów ubezpieczenia na rzecz Ubezpieczyciela
      Majątkowego.
    W § 3 Umowy Agencyjnej zdefiniowano przedmiot tej umowy. Zgodnie z postanowieniami
    zawartymi w § 3 Umowy Agencyjnej, zobowiązali się Państwo do wykonywania w imieniu i
    na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego czynności agencyjnych (czynności pośrednictwa
    ubezpieczeniowego) polegających w szczególności na:
    (a) pozyskiwaniu klientów dla Ubezpieczyciela Majątkowego, a także wykonywaniu
      czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia indywidualnych umów
      ubezpieczenia pomiędzy Ubezpieczycielem Majątkowym i takimi klientami lub do
      objęcia klientów ochroną ubezpieczeniową w ramach grupowych umów
      ubezpieczenia, jak również zawieraniu indywidualnych umów ubezpieczenia w imieniu
      Ubezpieczyciela Majątkowego,
    (b) administrowaniu i wykonywaniu indywidualnych umów ubezpieczenia oraz
      grupowych umów ubezpieczenia,
    zgodnie z pełnomocnictwem stanowiącym załącznik do Umowy Agencyjnej oraz w
    zakresie ustalonym w § 4 Umowy Agencyjnej, a także we właściwych załącznikach do
    Umowy Agencyjnej dotyczących poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych lub grup
    ubezpieczeniowych.
    Szczegółowy zakres Państwa obowiązków wobec Ubezpieczyciela Majątkowego w związku
    z określonymi Produktami ubezpieczeniowymi lub grupami ubezpieczeniowymi regulują
    właściwe załączniki do Umowy Agencyjnej.
    Z tytułu wykonywania przez Państwa czynności pośrednictwa ubezpieczeniowego na
    podstawie Umowy Agencyjnej, Ubezpieczyciel Majątkowy wypłaca Państwu
    wynagrodzenie uzgodnione w tej umowie. Należne Państwu wynagrodzenie (prowizja)
    ustalane jest w jednej łącznej kwocie z tytułu wykonywania całości czynności wskazanych
    w Umowie Agencyjnej, bez intencji lub możliwości alokowania kwoty wynagrodzenia do
    ułamkowych aktywności wchodzących w skład całościowej usługi wykonywanej przez
    Państwa.
    Stosownie do postanowień Umowy Agencyjnej, została ona zawarta na czas oznaczony,
    powiązany z terminem obowiązywania podpisanej pomiędzy Bankiem i Ubezpieczycielem
    Majątkowym Umowy Dystrybucyjnej (z 30 marca 2015 r.). Umowy Dystrybucyjne wiążące
    Bank z każdym z Ubezpieczycieli zostały pierwotnie zawarte na okres 10 lat, który upływa
    w 2025 roku, przy czym w odniesieniu do określonych Produktów ubezpieczeniowych
    powiązanych z produktami bankowymi, okres współpracy został przedłużony o 5 lat i
    upływa w 2030 roku. Jednak z uwagi na wysoką ocenę jakości dotychczasowej współpracy
    z Ubezpieczycielami w tzw. obszarze bancassurance, a także mając na uwadze wymierne
    korzyści z tej współpracy dla każdej ze stron, w wymiarze ekonomicznym i rynkowym,

    strony rozważają kontynuację tej współpracy poprzez przedłużenie obowiązywania Umów
    Dystrybucyjnych na kolejny okres. Umowy Dystrybucyjne miałyby zostać przedłużone w
    podobnym kształcie, jak obowiązują obecnie, z uwzględnieniem koniecznych modyfikacji
    niektórych postanowień umownych, wynikających ze zmiany okoliczności prawnych,
    ekonomicznych i rynkowych.
    W związku z planowanym przedłużeniem Umów Dystrybucyjnych na kolejny wieloletni
    okres oraz mając na uwadze cel, jakim jest maksymalizacja korzyści ekonomicznych z
    nawiązanej współpracy, strony renegocjują również warunki ekonomiczne współpracy w
    odniesieniu do umów agencyjnych, tj. wysokość wynagrodzenia przysługującego za
    wykonywanie przewidzianych w tych umowach czynności agencyjnych. Przedmiot umów
    agencyjnych, w tym, Umowy Agencyjnej, której stronami są Państwo i Ubezpieczyciel
    Majątkowy, pozostanie niezmieniony, co oznacza w szczególności, że zakres Czynności
    Agencyjnych wykonywanych na tej podstawie obejmowałby opisane wyżej czynności
    zdefiniowane w § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej. Natomiast strony rozważają zmianę formuły
    kalkulacji i wypłaty wynagrodzenia (prowizji) należnego Państwu od Ubezpieczyciela
    Majątkowego z tytułu wykonywania przedmiotowych czynności.
    W związku z procesem związanym z przedłużeniem Umów Dystrybucyjnych, a w
    szczególności renegocjacją wynagrodzenia otrzymywanego przez Państwa na podstawie
    Umowy Agencyjnej, Państwo oraz Ubezpieczyciel Majątkowy rozważają zawarcie
    porozumienia dotyczącego Umowy Agencyjnej. W projektowanym Porozumieniu
    agencyjnym, Państwo oraz Ubezpieczyciel Majątkowy wskazują, że:
        Niezależnie od wynagrodzenia (prowizji) otrzymywanego przez Państwa na
        podstawie odpowiednich postanowień Umowy Agencyjnej, z tytułu Czynności
        Agencyjnych, które będą wykonywane przez Państwa na podstawie § 4 ust. 1
        Umowy Agencyjnej od uzgodnionej daty, otrzymają Państwo od Ubezpieczyciela
        Majątkowego Dodatkową Prowizję w kwocie uzgodnionej w Porozumieniu
        agencyjnym. Dodatkowa Prowizja będzie stanowić zapłatę dokonaną z góry za
        podjęcie przez Państwa, w stosunku do właściwych Produktów ubezpieczeniowych,
        czynności wskazanych w § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej.
        Dodatkowa Prowizja zostanie wypłacona przez Ubezpieczyciela Majątkowego na
        Państwa rzecz za Czynności Agencyjne wykonywane przez Państwa na podstawie
        Umowy Agencyjnej, niezależnie od innych świadczeń przysługujących Państwu od
        Ubezpieczyciela Majątkowego w związku z Umową Agencyjną.
        Dodatkowa Prowizja ma charakter bezzwrotny, to jest nie będą Państwo
        zobowiązani do zwrotu kwoty Dodatkowej Prowizji w całości lub w części, na rzecz
        Ubezpieczyciela Majątkowego w przypadkach wskazanych w Umowie Agencyjnej, a
        Ubezpieczyciel Majątkowy nie będzie uprawniony do pomniejszenia wynagrodzenia
        przysługującego Państwu na podstawie Umowy Agencyjnej, w związku z zapłatą
        Dodatkowej Prowizji.
        Nie będą Państwo uprawnieni do żądania powiększenia Dodatkowej Prowizji.
    Strony potwierdzą także, że postanowienia Umowy Agencyjnej zawartej pomiędzy
    Państwem i Ubezpieczycielem Majątkowym pozostają niezmienione i Porozumienie
    agencyjne nie ma na celu zmiany postanowień Umowy Agencyjnej. Treść Porozumienia
    agencyjnego została już przez Strony wynegocjowana, jednak Porozumienie agencyjne nie
    zostało jeszcze podpisane i nie zostało wykonane w jakiejkolwiek części.

    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wypłata przez Ubezpieczyciela Majątkowego,
    na Państwa rzecz, Dodatkowej Prowizji na warunkach uzgodnionych przez Strony w
    Porozumieniu agencyjnym, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT z uwagi na
    fakt, że Dodatkowa Prowizja stanowi element należnego Państwu wynagrodzenia z tytułu
    wykonywania Czynności Agencyjnych stanowiących usługi pośrednictwa w świadczeniu
    usług ubezpieczeniowych, które podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
    W celu określenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem
    kompleksowym, należy zbadać, czy sprzedawca dostarcza kupującemu, jedno świadczenie
    czy też kilka odrębnych. W tym kontekście za świadczenia odrębne uznaje się świadczenia
    wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są
    w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie
    wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu
    widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie
    złożone. Przy czym ocena, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną
    usługą kompleksową, czy też z szeregiem jednostkowych usług, winna odbywać się w
    oparciu o to, czy wykonywane świadczenia wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w
    sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
    Przy kwalifikacji danych świadczeń, w kontekście uznania ich za czynności złożone, należy
    przede wszystkim patrzeć przez pryzmat fundamentalnej zasady, zgodnie z którą każde
    świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być
    traktowane jako odrębne i niezależne, a dopiero w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje
    z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, wtedy przyjmuje się, że czynność ta
    nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W sytuacji, gdy mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym – świadczeniem dwóch lub
    więcej czynności, tak ściśle ze sobą powiązanych, że obiektywnie tworzą w aspekcie
    gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
    te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania podatku
    VAT. Zdarzenie to należy traktować jako jednolite świadczenie, w którym kilka elementów
    należy uznać za konstytutywne do świadczenia głównego. Zatem należy ustalić charakter
    realizowanego świadczenia, a tym samym zidentyfikować dominujące składniki danego
    świadczenia.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości UE, w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej
    Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady. W szczególności w wyroku w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd.,
    Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako
    świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa lub więcej niż dwa świadczenia
    (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że
    obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.
    W wyroku TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro
    przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, Trybunał wskazał, że:
      (...) w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być
      wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do

      opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od
      siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub
      więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia
      stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy
      świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za
      świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie
      stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
      warunkach z głównej usługi usługodawcy”
    oraz
      „(...) jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo
      dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane,
      że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego
      rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Powyższe oznacza, że dla oceny, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla uznania
    danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe jest to, czy w przypadku
    wydzielenia poszczególnych świadczeń, będą one miały dla nabywcy istotną wartość.
    Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie
    przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu widzenia konsumenta.
    Wskazali Państwo, że w świetle § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej zawartej z Ubezpieczycielem
    Majątkowym, w ramach wykonywania czynności wskazanych w § 3 punkt (a) Umowy
    Agencyjnej, mogą Państwo być zobowiązani w szczególności do wykonywania
    następujących Czynności Agencyjnych:
    (a) podejmowania odpowiednich czynności mających na celu pozyskiwanie klientów dla
      Ubezpieczyciela Majątkowego, w szczególności uczestniczenia w dyskusjach na temat
      brzmienia indywidualnych umów ubezpieczenia, jeżeli będzie to wymagane,
    (b) wykonywania czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia
      indywidualnych umów ubezpieczenia lub do objęcia klientów ochroną
      ubezpieczeniową w ramach grupowych umów ubezpieczenia,
    (c) zawierania indywidualnych umów ubezpieczenia na rzecz Ubezpieczyciela
      Majątkowego.
    W § 3 Umowy Agencyjnej zdefiniowano przedmiot tej umowy. Zgodnie z postanowieniami
    zawartymi w § 3 Umowy Agencyjnej, zobowiązali się Państwo do wykonywania w imieniu i
    na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego czynności agencyjnych (czynności pośrednictwa
    ubezpieczeniowego) polegających w szczególności na:
    (a) pozyskiwaniu klientów dla Ubezpieczyciela Majątkowego, a także wykonywaniu
      czynności przygotowawczych zmierzających do zawarcia indywidualnych umów
      ubezpieczenia pomiędzy Ubezpieczycielem Majątkowym i takimi klientami lub do
      objęcia klientów ochroną ubezpieczeniową w ramach grupowych umów
      ubezpieczenia, jak również zawieraniu indywidualnych umów ubezpieczenia w imieniu
      Ubezpieczyciela Majątkowego,
    (b) administrowaniu i wykonywaniu indywidualnych umów ubezpieczenia oraz
      grupowych umów ubezpieczenia,

    zgodnie z pełnomocnictwem stanowiącym załącznik do Umowy Agencyjnej oraz w
    zakresie ustalonym w § 4 Umowy Agencyjnej a także we właściwych załącznikach do
    Umowy Agencyjnej dotyczących poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych lub grup
    ubezpieczeniowych.
    Należy podkreślić, że ze świadczeniem usługi złożonej (kompleksowej) mamy do czynienia
    wówczas, gdy świadczenie usługodawcy jest rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej
    pojedynczych czynności (świadczeń), będących elementami częściowego zobowiązania
    strony transakcji. Jednocześnie usługa taka, jeśli może zostać uznana za usługę o
    charakterze złożonym, podlega opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia
    podstawowego, głównego. Ponadto, jeżeli w skład świadczonej usługi wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą
    mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu czynności kompleksowej.
    Analiza opisu sprawy w kontekście powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że w
    ymienione przez Państwa czynności mają charakter jednej złożonej usługi. Państwa
    świadczenie składa się z kilku czynności, które razem składają się na jedną usługę
    świadczoną na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego. W analizowanym przypadku
    oddzielenie poszczególnych czynności wykonywanych przez Państwa w ramach realizacji
    umowy miałoby więc charakter sztuczny. Zasadne jest zatem, aby czynności wykonywane
    przez Państwa traktować jako świadczenie kompleksowe właśnie dlatego, że czynności te
    ze względu na swoje właściwości i charakter tworzą razem ekonomicznie spójną usługę
    dla nabywcy.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi
      pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także
      usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego
      umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w
      związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z regulacją zawartą
    w art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz
      z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów
      ubezpieczeniowych.
    W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Należy wskazać, że ww. zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim
    istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi – cechy,
    które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie
    dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów.

    Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem
    daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami,
    przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych,
    wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.
    Powyższy pogląd potwierdza orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C-2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w
    którym Trybunał stwierdził, że: „zwolnienie dotyczące usług finansowych nie jest
    uzależnione od tego, czy usługa jest wykonywana przez instytucję, która wstępuje w
    prawny związek z końcowym odbiorcą. Fakt, że dana transakcja jest wykonywana przez
    osobę trzecią, ale z punktu widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą
    wykonywaną przez bank, nie wyklucza objęcia jej zwolnieniem”.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Mając na uwadze wykładnię zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy oraz
    w art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia
    „usług pośrednictwa”. W związku z tym, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani
    Dyrektywa 112 nie definiują tego pojęcia, w celu określenia, jakie czynności należy
    rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa, należy oprzeć się na wykładni językowej,
    wspieranej przy tym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja
    internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby
    trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie
    kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego
    rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu
    takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot
    wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji
    handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia
    cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest
    fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania
    pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki
    stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik)
    otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z
    osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący
    rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie
    skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu
    zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.
    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod
    pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-
    453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w którym TSUE stwierdził, że
    „(...) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może
    obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej
    umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta
    warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga
    koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się
    bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże

    pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części
    czynności faktycznych związanych z umową”.
    Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs
    & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa
    obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną
    umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych
    świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    jako za odrębną działalność pośrednictwa.
    Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do
    zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na
    rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie
    słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do
    działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej
    produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie
    usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów.
    Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane
    przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.
    in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu
    kontaktu z drugą stroną lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków
    płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie
    wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy
    jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w
    warunkach umowy.
    Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa
    pośrednictwa powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie;
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej;
        celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy);
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).
    W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby
    pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:
        wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;
        uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;
        prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;
        nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz
        klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.
    Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby
    czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby

    wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji,
    innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w
    zawartej umowie pomiędzy stronami.
    Jak wynika z powołanych przepisów krajowych, wskazanego przepisu Dyrektywy oraz
    orzecznictwa TSUE, zwolnieniu od podatku podlegają usługi pośrednictwa
    ubezpieczeniowego, w tym wykonywane przez brokerów i agentów ubezpieczeniowych. W
    orzecznictwie TSUE dotyczącym tej tematyki wyraźnie jednak zostało podkreślone, że
    pośrednictwo ubezpieczeniowe, to czynności których celem jest uczynienie wszystkiego co
    niezbędne, by dwie strony zawarły umowę ubezpieczenia. Zgodnie z tym orzecznictwem,
    istotnymi aspektami pośrednictwa ubezpieczeniowego jest wyszukiwanie klientów
    ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem w celu zawarcia umowy.
    Analiza wymienionych w opisie sprawy czynności, do których zobowiązali się Państwo na
    podstawie zawartej Umowy Agencyjnej, w kontekście powołanych przepisów prawa oraz
    orzeczeń TSUE prowadzi do wniosku, że stanowią one czynności z zakresu pośrednictwa
    ubezpieczeniowego zmierzające w istocie do zawarcia umowy ubezpieczenia. Tym samym,
    wskazane w opisie sprawy czynności wykonywane przez Państwa na rzecz Ubezpieczyciela
    Majątkowego, należy uznać za usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, podlegające
    zwolnieniu od podatku.
    Podsumowując należy stwierdzić, że wykonywane przez Państwa czynności należy
    traktować jako kompleksową usługę pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych, korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 37 ustawy. Usługi wykonywane na podstawie Umowy Agencyjnej są tak ściśle ze
    sobą związane, że obiektywnie tworzą jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze,
    którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny w rozumieniu orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Wskazali Państwo, że w związku z procesem związanym z przedłużeniem Umów
    Dystrybucyjnych, a w szczególności renegocjacją wynagrodzenia otrzymywanego przez
    Państwa na podstawie Umowy Agencyjnej, Państwo oraz Ubezpieczyciel Majątkowy
    rozważają zawarcie porozumienia dotyczącego Umowy Agencyjnej. W projektowanym
    Porozumieniu agencyjnym, Państwo oraz Ubezpieczyciel Majątkowy (Strony) wskazują, że:
        Niezależnie od wynagrodzenia (prowizji) otrzymywanego przez Państwa na
        podstawie odpowiednich postanowień Umowy Agencyjnej, z tytułu Czynności
        Agencyjnych, które będą wykonywane przez Państwa na podstawie § 4 ust. 1
        Umowy Agencyjnej od uzgodnionej daty, otrzymają Państwo od Ubezpieczyciela
        Majątkowego Dodatkową Prowizję w kwocie uzgodnionej w Porozumieniu
        agencyjnym, która będzie stanowić zapłatę dokonaną z góry za podjęcie przez
        Państwa, w stosunku do właściwych Produktów ubezpieczeniowych, czynności
        wskazanych w § 4 ust. 1 Umowy Agencyjnej.
        Dodatkowa Prowizja zostanie wypłacona przez Ubezpieczyciela Majątkowego na
        Państwa rzecz za Czynności Agencyjne wykonywane przez Państwa na podstawie
        Umowy Agencyjnej, niezależnie od innych świadczeń przysługujących Państwu od
        Ubezpieczyciela Majątkowego w związku z Umową Agencyjną.
        Dodatkowa Prowizja ma charakter bezzwrotny - nie będą Państwo zobowiązani do
        zwrotu kwoty Dodatkowej Prowizji w całości lub w części, na rzecz Ubezpieczyciela
        Majątkowego w przypadkach wskazanych w Umowie Agencyjnej, a Ubezpieczyciel
        Majątkowy nie będzie uprawniony do pomniejszenia wynagrodzenia

        przysługującego Państwu na podstawie Umowy Agencyjnej, w związku z zapłatą
        Dodatkowej Prowizji.
        Nie będą Państwo uprawnieni do żądania powiększenia Dodatkowej Prowizji.
    Biorąc zatem pod uwagę powołane wcześniej przepisy prawa oraz orzecznictwo TSUE w
    kontekście przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że wypłata przez
    Ubezpieczyciela Majątkowego na Państwa rzecz Dodatkowej Prowizji na warunkach
    uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu agencyjnym, będzie stanowiła element
    należnego Państwu wynagrodzenia z tytułu wykonywania Czynności Agencyjnych
    stanowiących usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które
    podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT,
    zatem do tej Dodatkowej Prowizji również należy zastosować zwolnienie od podatku VAT.
    Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie skutków podatkowych dla Państwa i nie wywiera skutków
    podatkowych dla wskazanych we wniosku innych podmiotów niż Państwo.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.