Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.778.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-18
Teza: Możliwość samodzielnego opodatkowania podatkiem VAT
najmu nieruchomości.
Słowa kluczowe: małżeństwo
najem-najem prywatny
współwłasność-współwłasność łączna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 3 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości samodzielnego opodatkowania
    podatkiem VAT najmu nieruchomości.
    Uzupełniła go Pani pismem z 13 listopada 2025 r. (wpływ 13 listopada 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 17 listopada 2025 r. (wpływ 17 listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni planuje wraz z mężem nabyć na współwłasność majątkową małżeńską
    lokal użytkowy (apartament), który będzie przeznaczony na wynajem krótkoterminowy (od
    kilku dni do kilku tygodni). Apartament będzie wyposażony w podstawowe meble i sprzęty
    umożliwiające pobyt gości. Lokalizacja ma charakter turystyczny.
    Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (...) (NIP (...)) jest
    zwolniona z podatku VAT. Mąż Wnioskodawczyni planuje zostać czynnym podatnikiem
    VAT, jako osoba fizyczna i wystawiać faktury VAT z tytułu wynajmu tego apartamentu.
    Na tą chwilę Wnioskodawczyni zakłada, że usługi wynajmu będą klasyfikowane jako usługi
    zakwaterowania (PKWiU dział 55), objęte stawką 8%. Wnioskodawczyni jeszcze czeka na
    wydanie wiążącej informacji stawkowej WIS.
    Wnioskodawczyni chciałaby ustalić, czy w sytuacji, gdy lokal jest objęty wspólnością
    majątkową małżeńską tylko mąż Wnioskodawczyni, jako czynny podatnik VAT, może
    rozliczać VAT od całości usług zakwaterowania świadczonych w tym apartamencie, a
    Wnioskodawczyni, jako współwłaściciel, nie będzie musiała dodatkowo opodatkowywać
    swojej części udziału ani występować jako podatnik z tego tytułu.
    Wątpliwości budzi, czy w przypadku wspólności majątkowej małżeńskiej i wspólnego
    zakupu nieruchomości, organ podatkowy będzie wymagał, aby oboje małżonkowie
    prowadzili działalność gospodarczą i rozliczali VAT od swojej części, czy też dopuszczalne
    jest, aby wyłącznie jeden małżonek (czynny podatnik VAT) rozliczał się z tego tytułu.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Mąż Wnioskodawczyni będzie stroną najmu krótkoterminowego lokalu użytkowego, w
    umowie najmu wskazany będzie mąż.
    Tylko mąż Wnioskodawczyni będzie dokonywał wynajmu we własnym imieniu i na własny
    rachunek.
    Wnioskodawczyni informuje, że lokal, który planuje wynajmować jest lokalem
    niemieszkalnym, a nie użytkowym.

## Pytanie

Czy w przypadku nabycia na współwłasność majątkową małżeńską lokalu użytkowego,
    który będzie wynajmowany krótkoterminowo, tylko jeden z małżonków (mąż – czynny
    podatnik VAT) może rozliczać przychody z najmu krótkoterminowego (usługi
    zakwaterowania), bez obowiązku odrębnego rozliczania podatku VAT przez drugiego
    współmałżonka?
    Pani stanowisko w sprawie

    Dzwoniąc do KIS Wnioskodawczyni uzyskała informację, że jest taka możliwość aby tylko
    mąż rozliczał usługi najmu nieruchomości, ale nie było to sprecyzowane odnośnie usług
    zakwaterowania. Wnioskodawczyni uważa, że odnośnie usług zakwaterowania powinna
    być przyjęta taka sama zasada rozliczania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawa o
    VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
      (...).
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
      oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
      działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
      szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
      niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony –
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu
      umówiony czynsz.
    Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na
    strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Trzeba tu zaznaczyć, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i
    „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością
    gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność
    tę zarejestrował czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego
    działalności środek trwały.
    W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje natomiast
    ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2809 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej
      trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty
      majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z
      małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
      wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy
      poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą
      przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności
      zmierzające do zachowania tego majątku.

    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej
      do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego,
      jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej
      pożytków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem, przedmiotem odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który świadczy usługę we własnym imieniu (który jest
    stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT. Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali
    czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    z tego tytułu.
    Z opisu sprawy wynika, że planuje Pani wraz z mężem nabyć na współwłasność majątkową
    małżeńską lokal niemieszkalny (apartament), który będzie przeznaczony na wynajem
    krótkoterminowy (od kilku dni do kilku tygodni). Apartament będzie wyposażony w
    podstawowe meble i sprzęty umożliwiające pobyt gości. Lokalizacja ma charakter
    turystyczny. Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą i jest Pani zwolniona z
    podatku VAT. Pani mąż planuje zostać czynnym podatnikiem VAT, jako osoba fizyczna i
    wystawiać faktury VAT z tytułu wynajmu tego apartamentu. Pani mąż będzie stroną najmu
    krótkoterminowego lokalu niemieszkalnego, w umowie najmu wskazany będzie Pani mąż.
    Tylko on będzie dokonywał wynajmu we własnym imieniu i na własny rachunek.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy w przypadku nabycia na współwłasność majątkową
    małżeńską lokalu niemieszkalnego, który będzie wynajmowany krótkoterminowo, tylko
    jeden z małżonków (mąż – czynny podatnik VAT) może rozliczać przychody z najmu
    krótkoterminowego (usługi zakwaterowania), bez obowiązku odrębnego rozliczania
    podatku VAT przez Panią.
    W okolicznościach niniejszej sprawy, stroną umowy z najemcami będzie wyłącznie Pani
    mąż. Lokal będzie wynajmował we własnym imieniu i na własny rachunek. Tym samym,
    Pani mąż będzie dokonywał odpłatnego świadczenia usług, tj. najmu lokalu
    niemieszkalnego, należącego do majątku wspólnego Pani i Pani męża, co oznacza, że Pani
    z tytułu tego wynajmu nie będzie podatnikiem podatku VAT.
    Podsumowując, w przedstawionych okolicznościach sprawy z tytułu wynajmu lokalu
    niemieszkalnego nie będzie Pani zobowiązana do rozliczania podatku VAT pomimo tego,

    że lokal będzie stanowił współwłasność majątkową małżeńską, gdyż nie będzie Pani stroną
    umowy czynności prawnej (najmu).
    W efekcie Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informuję, że powyższe rozstrzygnięcie obejmuje zakresem tylko Pani sytuację
    przedstawioną w zdarzeniu przyszłym i jednocześnie nie wywiera skutku prawnego dla
    Pani męża w zakresie możliwości samodzielnego opodatkowania podatkiem VAT najmu
    nieruchomości. Pani mąż może wystąpić z wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    która będzie wywierała skutek prawny dla Pani męża.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
      wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.