Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.442.2025.4.ŻR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Brak obowiązku rejestracji jako podatnik podatku VAT czynny
w związku z najmem nieruchomości.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
najem-najem prywatny
rejestracja-rejestracja dla potrzeb podatku od towarów i
usług
sprzedaż-wartość sprzedaży
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Rejestracja -
utrata lub rezygnacja ze zwolnienia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2-pkt 2-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 3 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku rejestracji jako podatnik podatku VAT
    czynny w związku z najmem nieruchomości.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – 9 czerwca 2025 r. (data wpływu) oraz 25
    czerwca 2025 r. (data wpływu)
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan ojcem czwórki dzieci, posiada Pan kilka nieruchomości i kilka kredytów
    hipotecznych w CHF, za które zostały zakupione nieruchomości. W 100% nieruchomości te
    są na cele mieszkaniowe i są wynajmowane osobom prywatnym. W 2023 roku roczne
    przychody z najmu prywatnego wynosiły 287 876 zł. Od przychodów płaci Pan podatek
    ryczałtowy i rozlicza się jako osoba prywatna PIT-28 z najmu.
    Ponadto prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie PKD 62.01.Z
    (działalność związana z oprogramowaniem). Z działalności tej przychody w 2023 r.
    wynosiły 150 894,37 zł. W związku z tym nie jest Pan czynnym podatnikiem VAT, ponieważ
    Pana przychody z działalności nie przekroczyły 200 000 zł rocznie.
    Zgodnie z artykułem 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, najem prywatny może korzystać ze
    zwolnienia przedmiotowego jeśli jest wynajmowany na cele mieszkaniowe. Natomiast
    zgodnie z artykułem 113 ust. 1 ustawy o VAT, który mówi że zwalnia się od podatku
    sprzedaż, która nie przekroczyła w roku podatkowym 200 000 zł. W związku z powyższym
    do limitu 200 000 zł nie włącza się sprzedaży zwolnionej.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że:
    Korzysta Pan ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 - od 01.01.2023 r.
    Nie zrezygnował Pan ze zwolnienia dobrowolnie. I nie utracił Pan zwolnienia, Urząd
    Skarbowy czeka na odpowiedź od Państwa o interpretację indywidualną.
    Działalność dotycząca oprogramowania korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust.
    1 - usługi IT to JDG opodatkowana na skali PIT 5. Najem prywatny - art. 43 ust. 1 pkt 36 -
    może korzystać ze zwolnienia podmiotowego, poza tym nie prowadzi Pan najmu w
    ramach działalności tylko prywatnie i składa Pan PIT 28 - opodatkowany ryczałtem.
    Najmu mieszkań nie prowadzi Pan w ramach działalności - całość to najem prywatny (tylko
    cele mieszkaniowe zwolnione podmiotowo z podatku VAT - art. 43 ust. 1) - wynajmuje Pan
    od kilkunastu lat.
    Usługi IT to JDG prowadzona od 2013 r.
    Za rok 2022 uzyskał Pan przychody:
      - z usług IT – 109 744,62 zł - z działalności nie przekroczył Pan 200 tyś zł.
      - z najmu prywatnego – 233 278,52 zł - nie prowadzi Pan działalności w ramach najmu.
    Za rok 2017 po raz pierwszy łącznie przychody przekroczyły 200 tyś zł.
      - z usług IT 93 212,56 zł.
      - z najmu prywatnego 129 300,90 zł - nieprowadzonego w ramach działalności
        gospodarczej.

    Oświadczył Pan, iż nie toczy się ani nie toczyło się postępowanie podatkowe kontrola
    podatkowa ani kontrola celno-skarbowa. Jedynie Urząd Skarbowy złączył Pana przychody
    z najmu mieszkań, które wynajmuje Pan jako osoba prywatna oraz przychody z usług IT,
    które osiąga Pan z działalności gospodarczej i nakazał rejestrację do VAT i wyliczenie
    podatku od towarów i usług. Urząd Skarbowy czeka na wydanie interpretacji
    indywidualnej.

## Pytanie

Czy w związku z opisaną sytuacją powinien Pan od 2023 r. zarejestrować się jako czynny
    podatnik VAT z jednoosobowej działalności gospodarczej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, jako podatnik jednoosobowej działalności gospodarczej nie powinien Pan
    rejestrować się jako czynny podatnik VAT, ponieważ w Pana działalności nie przekroczył
    Pan limitu 200 000 zł, a najem mieszkań prywatnych jest oddzielnym przychodem tylko z
    Pana prywatnych zasobów i jest ustawowo zwolniony z VAT, a poza tym najem prywatny i
    jednoosobowa działalność gospodarcza jest prowadzona pod innym zakresem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust.
    1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzenia wymaga, że dla uzyskania statusu podatnika
    podatku od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski.
    Z opisu sprawy wynika, że posiada Pan kilka nieruchomości, które wynajmowane są na
    cele mieszkaniowe osobom prywatnym. W 2023 roku roczne przychody z najmu
    prywatnego wynosiły 287 876 zł.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania wskazania wymaga, że stosownie do
    treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym

    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
      - świadczenie usługi na własny rachunek,
      - charakter mieszkalny nieruchomości,
      - mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Ustawodawca przewiduje także zwolnienie od podatku VAT dla określonej grupy
    podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.
    Z przepisu art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. –
    wynika, że:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    W myśl art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Przepis art. 113 ust. 2 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. – mówi, że:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
        towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na
        terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W świetle art. 113 ust. 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W oparciu o art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Jak wynika z art. 113 ust. 9 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w
      trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Tym samym podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju
    może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in.
    wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których
    mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. Według tego przepisu – w brzmieniu obowiązującym do
    31 grudnia 2024 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,

      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
        podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
        podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,

      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) (uchylony)
    Z art. 96 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Z kolei zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy:
      Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    Stosownie do art. 96 ust. 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.:
      Naczelnik urzędu skarbowego po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
      rejestracyjnym rejestruje podatnika jako „podatnika VAT czynnego”, a w przypadku
      podatników, o których mowa w ust. 3 - jako „podatnika VAT zwolnionego”, i na
      wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.
    Stosownie do art. 96 ust. 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2025 r.:
      Naczelnik urzędu skarbowego, po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
      rejestracyjnym, rejestruje podatnika jako:
      1) „podatnika VAT czynnego”,
      2) „podatnika VAT zwolnionego” - w przypadku podatnika, o którym mowa w:
      a) ust. 3 i 3c,

      b) art. 113a ust. 1, jeżeli złożył zawiadomienie w celu rejestracji jako podatnik VAT UE
      - i na jego wniosek potwierdza to zarejestrowanie.
    W myśl art. 96 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży
      opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia,
      obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, a w
      przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni - do
      aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach:
      1) przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż
        zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4-41 lub przepisów
        wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia dokonywania tej
        sprzedaży;
      2) przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art.
        113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa;
      3) przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia, o którym
        mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku rezygnacji z tego
        zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4;
      4) przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku
        rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej
        wykonanej czynności.
      Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji
    związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.):
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
        zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z
        wyłączeniem VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
        opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego
        zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
        poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
        zwolnienie przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
        których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
        reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
        uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.

    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości. Jak stanowi ten przepis:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: dzierżawę i wynajem
      nieruchomości.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Z brzmienia cytowanego art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy wynika, że do wartości
    sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 (czyli uprawniającej do zwolnienia od podatku)

    nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku
    (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1 ustawy), jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z
    nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Za
    czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące
    nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu,
    używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które
    nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności, co w Pana przypadku
    nie ma miejsca.
    Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu
    przedmiotowych nieruchomości nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo.
    Jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok działalności
    związanej z oprogramowaniem, drugi rodzaj wykonywanej przez Pana, na podstawie
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działalności gospodarczej. Najem
    nieruchomości oraz działalność związana z oprogramowaniem, to dwie różne działalności
    - w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana działalności
    gospodarczej.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest związane
    bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w
    standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do
    konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego
    świadczenia usług) danego podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano, wykonuje Pan oprócz
    działalności gospodarczej związanej z oprogramowaniem, również działalność
    gospodarczą w zakresie wynajmu, to również sprzedaż z tej działalności powinna być
    wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Najem, który nie korzysta ze zwolnienia z podatku VAT, również powinien być wliczany do
    wartości limitu określonego w ww. przepisie, gdyż wykonywany jest w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    W efekcie stwierdzenia wymaga, że wartość świadczonych przez Pana usług najmu
    nieruchomości, stanowiących odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej w tym
    zakresie przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o
    podatku od towarów i usług, każdorazowo podlega wliczeniu do wartości sprzedaży, o
    której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, w 2023 roku roczne przychody:
      - z najmu prywatnego wynosiły 287 876 zł.
      - działalność związana z oprogramowaniem 150 894,37 zł.
    Za rok 2022 uzyskał Pan przychody:
      - z usług IT – 109 744,62 zł
      - z najmu prywatnego – 233 278,52 zł.
    Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że skoro łączna wartość
    sprzedaży z tytułu ww. najmu nieruchomości, jak i usług IT w 2022 r. przekroczyła 200.000
    zł, to utracił Pan prawo do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy. Prawo do zwolnienia, utraciło moc począwszy od czynności, która spowodowała
    przekroczenie kwoty 200.000 zł.
    W świetle przedstawionego opisu sprawy uzyskanie przez Pana w 2022 roku obrotu z
    tytułu najmu nieruchomości spowodowało przekroczenie limitu 200.000,00 zł
    uprawniającego do zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, a w

    konsekwencji spowodowało utratę przez Pana prawa do zwolnienia od podatku VAT, o
    którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W takiej sytuacji, stosownie do art. 96 ust. 5 ustawy, zobowiązany był Pan zarejestrować
    się jako podatnik VAT czynny oraz opodatkować podatkiem VAT pierwszą czynność, w
    związku z którą wartość jej sprzedaży przekroczyła kwotę limitu zwolnienia oraz każdą
    następną czynność na zasadach określonych dla świadczonych przez Pana usług.
    W związku z powyższym Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.