Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.364.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Brak obowiązku podatkowego w związku z podpisaniem aktu
notarialnego przenoszącego własność nieruchomości.
Słowa kluczowe: akt-akt notarialny
dostawa-dostawa towarów
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
nieruchomości-wydanie nieruchomości
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku rozpoznania obowiązku podatkowego w związku z
    podpisaniem aktu notarialnego przenoszącego własność nieruchomości na nabywcę.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka Cywilna (...) (dalej: „Spółka”), w której to Wnioskodawczyni była wspólnikiem,
    prowadziła działalność w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych z
    wznoszeniem budynków.
    W ramach jednego z projektów budowlanych Spółki, zawarte zostały cztery umowy
    deweloperskie dotyczące sprzedaży czterech działek wraz zabudowaniami, które stanowią
    budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej.
    Zgodnie z postanowieniami umowy deweloperskiej, przed przekazaniem nieruchomości
    do faktycznego użytkowania trzech z czterech nabywców dokonało pełnej zapłaty za
    poszczególne etapy budowy w częściach na otwarty indywidualny rachunek powierniczy.
    Po finalizacji inwestycji środki te zostały przekazane Spółce do jej dyspozycji a
    Nieruchomości zostały wydane nabywcom, podpisane zostały protokoły zdawczo-
    odbiorcze. Spółka wystawiła faktury rozliczające 100% sprzedaż poszczególnych
    nieruchomości i dokonała zapłaty podatku VAT należnego, zarówno z tytułu sprzedaży
    nieruchomości, w ramach których kontrahenci dokonali pełnej zapłaty, jak i względem
    transakcji z kontrahentem, który dokonał zapłaty częściowej (rozliczona została cała kwota
    transakcji).
    W związku z prowadzonymi działaniami restrukturyzacyjnymi, po ww. czynnościach doszło
    do rozwiązania Spółki. Po rozwiązaniu Spółki doszło do zniesienia współwłasności
    nieruchomości gruntowej (nastąpił podział na 4 odrębne działki).
    W akcie dotyczącym rozwiązania umowy Spółki cywilnej określony został obowiązek
    doprowadzenia do zawarcia umów przenoszonych przez wspólników Spółki (określonych
    w art. 155 i 157 Ustawy Kodeks Cywilny z dnia 23 kwietnia 1964 r. (dalej: „UKC”))
    dotyczących transakcji sprzedaży nieruchomości już po dokonaniu rozwiązania Spółki.
    Zgodnie z art. 158 UKC umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości
    powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

## Pytanie

Czy podpisanie aktu notarialnego, przenoszącego własność nieruchomości na nabywcę,
    skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawczyni,
    wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 1 UVAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, podpisanie aktu notarialnego, przenoszącego własność
    nieruchomości na nabywcę, nie skutkuje powstaniem po stronie Wnioskodawczyni
    obowiązku podatkowego wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 1 UVAT, gdyż obowiązek ten
    został spełniony w momencie otrzymania do dyspozycji środków z otwartego rachunku
    powierniczego przez Spółkę (w której Wnioskodawczyni była wspólnikiem), zgodnie z art.
    19a ust. 8 UVAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 UVAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W świetle
    art. 7 ust. 1 UVAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, co do
    zasady, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    UVAT.

    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 UVAT, obowiązek podatkowy powstaje
    z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11,
    art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z
    którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź
    wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w
    którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i podatek ten
    powinien być rozliczony za ten okres.
    Stosownie do art. 19a ust. 8 UVAT, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub
    wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę,
    zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem
    spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej
    kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4.
    Zgodnie z postanowieniami umowy deweloperskiej, przed przekazaniem nieruchomości
    do faktycznego użytkowania przez nabywców nastąpić miała zapłata za poszczególne
    etapy budowy w częściach na otwarty indywidualny rachunek powierniczy. Zdaniem
    Wnioskodawczyni, wpłaty na otwarty rachunek powierniczy nie stanowią przysporzenia
    majątkowego dewelopera do momentu wypłaty tych środków przez bank. W
    konsekwencji, obowiązek podatkowy powstaje dopiero w momencie, kiedy deweloper
    uzyskuje prawo do rozporządzenia środkami, proporcjonalnie do uzyskanej kwoty.
    Powyższe stanowisko potwierdza Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej m.in. w
    indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 17 sierpnia 2021 r. (znak: 0114-KDIP1-
    1.4012.398.2021.1.JO): „Wpłaty dokonywane na rachunek powierniczy są formą
    zabezpieczenia wykonania umowy o wybudowanie lokalu mieszkalnego. Zabezpieczenia
    nie są wymienione w art. 5 ust. 1 oraz w art. 7 ust. 1 i 2 UVAT, które to przepisy są
    katalogami zamkniętymi, więc nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Skoro zatem wpłata na rachunek powierniczy jest zabezpieczeniem wykonania
    umowy nie powinna podlegać opodatkowaniu VAT do czasu zmiany swojego charakteru z
    zabezpieczenia na zaliczkę na poczet dostawy lokalu mieszkalnego. (...) oznacza to, że
    Deweloper nie ma prawa do rozporządzania środkami jak właściciel w związku z tym nie
    spełnia przesłanek z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. (...) Do momentu zatem uwolnienia
    środków zgromadzonych na rachunku poszczególne płatności mają charakter
    nieostateczny, warunkowy i podlegają potencjalnie zwrotowi. W konsekwencji, do czasu
    spełnienia się warunków zawieszających przewidzianych w umowie mają one charakter
    zabezpieczający, nie stanowiąc faktycznie ani formy zaliczki, ani częściowej płatności.
    Charakter środków zgromadzonych na rachunku ulega zmianie dopiero w chwili
    spełnienia warunków zawieszających i w konsekwencji ich uwolnienia, a zatem w chwili,
    kiedy sprzedawca może uznać środki za faktycznie otrzymane.”
    Zatem, na podstawie art. 19a ust. 8 UVAT, obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje
    każdorazowo w momencie otrzymania przez Spółkę środków z otwartego rachunku
    powierniczego proporcjonalnie do uzyskanej kwoty.
    Z kolei dostawa, o której mowa w art. 5 ust. 1 UVAT, nastąpiła w momencie faktycznego
    przekazania nieruchomości do wykorzystania przez nabywców. W tym przypadku przez
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel należy rozumieć czynność
    faktyczną, w następstwie której następuje faktyczne przekazanie towaru nabywcy i
    nabywca uzyskuje możliwość faktycznego dysponowania towarem, a nie rozporządzania
    nim w sensie prawnym. W konsekwencji, z momentem przekazania nieruchomości
    powstał obowiązek podatkowy w podatku VAT od całej wartości nieruchomości
    przewidzianej w umowie.
    Tak m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 21 kwietnia 2017 r.
    (znak: 0113-KDIPT1-2.4012.16.2017.1.IR): „Mając na uwadze powołane przepisy prawa
    oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy

    do dostawy lokalu, tj. przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel
    dojdzie - wbrew temu co twierdzi Wnioskodawca - w momencie wydania kluczy do lokalu
    na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. Jak wynika bowiem z opisu sprawy, z tym
    dniem następuje wydanie przedmiotu przedwstępnej umowy sprzedaży oraz nabywca
    zobowiązany jest ponosić koszty utrzymania lokalu. Należy podkreślić, że przez
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel należy rozumieć czynność
    faktyczną, w następstwie której następuje faktyczne przekazanie towaru nabywcy i
    nabywca uzyskuje możliwość faktycznego dysponowania towarem, a nie rozporządzania
    nim w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności w rozumieniu prawa cywilnego, lecz aspekt ekonomiczny. W związku z
    powyższym, podnoszona przez Wnioskodawcę okoliczność, że wydanie kluczy do lokalu
    następuje bez możliwości jego zasiedlenia pozostaje bez wpływu na dokonaną przez tut.
    Organ ocenę momentu przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W
    konsekwencji, w okolicznościach niniejszej sprawy obowiązek podatkowy dla dostawy
    lokalu powstanie stosownie do art. 19a ust. 1 ustawy, tj. z chwilą wydania kluczy do lokalu.
    W sytuacji natomiast, gdy przed wydaniem lokalu na podstawie protokołu zdawczo-
    odbiorczego dojdzie do zwolnienia przez bank środków pieniężnych zgromadzonych na
    rachunku powierniczym na rzecz Wnioskodawcy, to obowiązek podatkowy w odniesieniu
    do otrzymanej kwoty powstanie - zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy - w momencie, w którym
    środki zgromadzone na rachunku powierniczym zostaną zwolnione przez bank i
    Zainteresowany będzie mógł nimi swobodnie dysponować”.
    W związku z tym, iż przedmiotowa transakcja została opodatkowana podatkiem VAT w
    dacie dokonania dostawy, a należny podatek został prawidłowo rozliczony i
    odprowadzony przez Spółkę, brak jest podstaw prawnych do uznania, iż po stronie
    Wnioskodawczyni powstał odrębny obowiązek podatkowy z tytułu przeniesienia własności
    nieruchomości, o którym mowa w art. 155 i 157 UKC.
    Samo dokonanie przeniesienia prawa własności nieruchomości w formie aktu
    notarialnego, będące wykonaniem uprzednio zawartej umowy, nie stanowi odrębnej
    dostawy towarów ani odrębnego świadczenia usług, a tym samym nie skutkuje
    powtórnym powstaniem obowiązku podatkowego w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni była wspólnikiem Spółki, która realizowała
    projekty budowlane (wznoszenie budynków). W ramach jednego z projektów Spółki,
    zostały zawarte cztery umowy deweloperskie dotyczące sprzedaży czterech działek wraz
    zabudowaniami (budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej). Zgodnie z umową
    deweloperską, przed przekazaniem nieruchomości do faktycznego użytkowania, trzech z
    czterech nabywców dokonało pełnej zapłaty za poszczególne etapy budowy w częściach
    na otwarty indywidualny rachunek powierniczy. Środki te zostały po finalizacji inwestycji
    przekazane Spółce, podpisano protokoły zdawczo-odbiorcze, a nieruchomości wydano
    nabywcom. Spółka wystawiła faktury rozliczające 100% sprzedaż poszczególnych
    nieruchomości i zapłaciła VAT należny, zarówno z tytułu sprzedaży nieruchomości, w
    ramach których kontrahenci dokonali pełnej zapłaty, jak i względem transakcji z
    kontrahentem, który dokonał zapłaty częściowej (rozliczona została cała kwota transakcji).
    Po dokonaniu opisanych czynności Spółka została rozwiązana (działania
    restrukturyzacyjne). Po rozwiązaniu Spółki doszło do zniesienia współwłasności
    nieruchomości gruntowej, tj. nastąpił podział na cztery odrębne działki. W akcie
    dotyczącym rozwiązania umowy Spółki cywilnej, określony został obowiązek
    doprowadzenia do zawarcia umów przenoszonych przez wspólników Spółki określonych
    w art. 155 i 157 Kodeks Cywilny dotyczących transakcji sprzedaży nieruchomości już po
    dokonaniu rozwiązania Spółki. Zgodnie z Kodeksem cywilnym taka umowa powinna mieć
    formę aktu notarialnego.
    W tak przedstawionych okolicznościach sprawy, Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość,
    czy w związku z podpisaniem aktu notarialnego przenoszącego własność nieruchomości
    na nabywcę, po stronie Wnioskodawczyni powstanie obowiązek podatkowy wynikający z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Przy czym, stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
      sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
      podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Z powołanego przepisu art. 19a ust. 8 ustawy wynika, że jeżeli przed dokonaniem dostawy
    towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności:
    przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania
    w odniesieniu do faktycznie otrzymanej kwoty.

    Natomiast zgodnie z art. 155 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      § 1. Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna
      umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości
      oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi
      inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
      § 2. Jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy
      oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest
      przeniesienie posiadania rzeczy. To samo dotyczy wypadku, gdy przedmiotem
      umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy przyszłe.
    W myśl art. 157 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z
      zastrzeżeniem terminu.
      § 2. Jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została
      zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności
      potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę
      na niezwłoczne przejście własności.
    Stosownie do art. 158 Kodeksu cywilnego:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że powstanie obowiązku
    podatkowego wynika z faktu wystąpienia zdarzenia określonego w ustawie, tj. dostawy
    towarów lub wykonania usługi. Przy czym, jak stanowi art. 19a ust. 1 ustawy, w przypadku
    dostawy towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej dokonania. Natomiast przez
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy rozumie się przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług
    „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę,
    darowiznę, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie
    prowadziła do podobnego rezultatu).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że kluczowym elementem na gruncie
    przedmiotowego przepisu jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad
    rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego
    rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak
    właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą,

    a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”. Czynności przejścia własności ekonomicznej
    nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów”
    nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.
    Odnosząc powyższe do sytuacji opisanej we wniosku należy wskazać, że stosownie do
    powołanego art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu dostawy nieruchomości
    powstaje z chwilą dokonania dostawy, tj. z chwilą przeniesienia prawa do rozporządzania
    nieruchomością jak właściciel. Co do zasady, będzie to miało miejsce w chwili podpisania
    aktu notarialnego. Przy czym, jeżeli przed podpisaniem tego aktu nastąpi wydanie
    nieruchomości, to obowiązek podatkowy powstanie z tym dniem.
    Wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z umową deweloperską, przed przekazaniem
    nieruchomości do faktycznego użytkowania, trzech z czterech nabywców dokonało pełnej
    zapłaty za poszczególne etapy budowy w częściach na otwarty indywidualny rachunek
    powierniczy. Po finalizacji inwestycji środki te zostały przekazane Spółce, podpisano
    protokoły zdawczo-odbiorcze, a nieruchomości wydano nabywcom. Spółka wystawiła
    faktury rozliczające 100% sprzedaż poszczególnych nieruchomości i zapłaciła VAT należny.
    Zatem skoro, jak wskazuje Wnioskodawczyni doszło do wydania nieruchomości
    nabywcom przez Spółkę, należy uznać, że doszło do dostawy towarów (nieruchomości), o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji powstał
    również obowiązek podatkowy z tytułu tej dostawy.
    Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazała, że w wyniku rozwiązania Spółki, której była
    udziałowcem, zniesiona została współwłasność nieruchomości gruntowej w związku z
    czym nieruchomość została podzielona na cztery odrębne działki. W akcie dotyczącym
    rozwiązania umowy Spółki cywilnej nałożono na wspólników Spółki obowiązek
    doprowadzenia do zawarcia umów przenoszonych dotyczących transakcji sprzedaży
    nieruchomości już po dokonaniu rozwiązania Spółki, zgodnie z art. 155 i 157 Kodeksu
    cywilnego. Czynność ta, zgodnie z art. 158 Kodeksu cywilnego powinna być zawarta w
    formie aktu notarialnego.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy,
    należy uznać, że skoro jak jednoznacznie wskazała Wnioskodawczyni - nabywcy zapłacili
    całą należność za nabycie nieruchomości przed rozwiązaniem Spółki cywilnej, Spółka
    cywilna zapłaciła cały należny podatek VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości i wydała
    nieruchomości nabywcom, to podpisanie ww. aktu notarialnego przenoszącego własność
    nieruchomości na nabywcę nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z przedstawionych okoliczności sprawy nie
    wynika bowiem, aby podpisanie aktu notarialnego wiązało się z dokonaniem przez
    Wnioskodawczynię dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, tj. z
    przeniesieniem prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel czy też
    świadczeniem usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Zatem, podpisanie aktu
    notarialnego przenoszącego własność nieruchomości na nabywcę nie będzie w tym
    przypadku skutkowało powstaniem po stronie Wnioskodawczyni obowiązku podatkowego.
    Tym samym, przedstawione stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.