Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.479.2025.4.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Możliwość opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową
(opodatkowanie IP; BOX).
Słowa kluczowe: IP Box
komputery-program komputerowy
oprogramowanie
prace-prace badawczo-rozwojowe
prawa-prawa autorskie
stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie preferencyjnego
    opodatkowania dochodów z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Uzupełnił go
    Pan 1 października, 3 i 5 listopada 2025 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest rezydentem polskim, prowadzi jednoosobową działalność
    gospodarczą i rozlicza się za pomocą księgi przychodów i rozchodów. Osiągnięte przez
    niego dochody z działalności gospodarczej są opodatkowane według stawki liniowej.
    Wnioskodawca działa w branży informatycznej i głównym przedmiotem jego działalności
    jest tworzenie i rozwój nowoczesnego oprogramowania oraz jego elementów składowych,
    które następnie są sprzedawane jego Kontrahentowi w ramach usług świadczonych na
    jego rzecz, na podstawie zawartej umowy o współpracy. Przedmiotowa działalność
    Wnioskodawcy dotyczy wytwarzania, rozwijania oraz ulepszania programów
    komputerowych (tj. Oprogramowania - definicja jest podana w zdaniu poniżej), które
    zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (dalej także jako Prawo autorskie), są utworami.
    Wnioskodawca rozumie przez Oprogramowanie również części Oprogramowania,
    aplikacje będące programami komputerowymi, części (modyfikacje, ulepszenia, nowe
    moduły) aplikacji, nowe funkcjonalności, moduły, narzędzia.
    Wnioskodawca w ramach swojej działalności gospodarczej wykonuje w szczególności
    czynności:
    a) w zakresie wytwarzania Oprogramowania - w postaci tworzenia kodu źródłowego;
    b) w zakresie wytwarzania części Oprogramowania, w wyniku rozwijania lub ulepszania
      określonego programu komputerowego, tworzenie kodu źródłowego.
    Co istotne i wymaga podkreślenia, Wnioskodawca tworzy i rozwija kilka rodzajów
    programów komputerowych lub ich części (modyfikacji, ulepszeń, nowych modułów),
    jednakże z uwagi na tożsamość czynności podejmowanych do ich tworzenia i rozwoju, na
    potrzeby niniejszego wniosku, będzie stosowane łączne określenie „Oprogramowanie” dla
    oznaczenia wszystkich rodzajów programów komputerowych oraz ich części, modyfikacji i
    ulepszeń. Wszystkie one bowiem stanowią odrębne programy komputerowe w
    rozumieniu Prawa autorskiego. Wnioskodawca wskazuje, że może również rozwijać inne
    rodzaje Oprogramowania, lecz schemat jego tworzenia i zakres działań będzie zawsze
    tożsamy do tego opisanego we wniosku. W konkluzji, przez Oprogramowanie
    Wnioskodawca rozumie zatem zarówno aplikacje będące programami komputerowymi,
    jak i części (modyfikacje, ulepszenia, nowe moduły) aplikacji, które również stanowią
    programy komputerowe.
    Należy podkreślić, że poniższe Oprogramowania stanowią przykłady i z uwagi na
    okoliczność, że wniosek dotyczy również zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca może
    tworzyć inne rodzaje Oprogramowania, ale zawsze o cechach wskazanych we wniosku.
    Dla zobrazowania rozwiązań, które powstają w ramach działalności prowadzonej przez
    Wnioskodawcę, należy wskazać, że zajmuje się pracami dotyczącymi projektu pod nazwą
    (...). Prace polegały na stworzeniu zupełnie nowego projektu (wytwarzanego „od
    podstaw”), który ostatecznie jest wpięty jako osobny „moduł”, w łańcuch systemu
    kompletowania i realizacji zamówień. Nie było to zatem rozwijanie i ulepszanie już
    istniejącego oprogramowania, ale stworzenie zupełnie nowego oprogramowania.

    W opisanym powyżej procesie tworzenia Oprogramowania lub jego części Wnioskodawca
    stale poszukuje nowych rozwiązań o innowacyjnym charakterze oraz nowego
    zastosowania opracowanych przez siebie aplikacji. W ramach rozwoju każdego
    Oprogramowania Wnioskodawca tworzy zatem zupełnie nowe części Oprogramowania, a
    następnie modyfikuje stworzone przez siebie elementy Oprogramowania przez
    dokonywanie zmian, poprawek i usprawnień. Opracowane przez Wnioskodawcę
    Oprogramowania, z uwagi na ich innowacyjność, tworzone są przez Wnioskodawcę od
    podstaw.
    W ramach świadczonych usług i realizowanego projektu Wnioskodawca tworzy, zmienia i
    dostosowuje komponenty Oprogramowania i dokumentuje przeprowadzony proces
    twórczy. W każdym przypadku Wnioskodawca zajmuje się tworzeniem kodu źródłowego
    Oprogramowania, jego testowaniem i odpowiednim dostosowaniem do konkretnych
    potrzeb Kontrahenta. W wyniku prac programistycznych prowadzonych przez
    Wnioskodawcę jego Kontrahent otrzymuje nowoczesne i innowacyjne ulepszenia oraz
    rozwinięcia Oprogramowania lub całościowe aplikacje, których nie da się nabyć na
    otwartym rynku. W przypadku projektów nie występuje element typowej standaryzacji.
    Cele, jakie są zakładane do osiągnięcia przez Kontrahenta, wymagają unikatowego
    podejścia i twórczej pracy koncepcyjnej od samego początku realizacji prac projektowych.
    Tym samym tworzone i wdrażane przez Wnioskodawcę elementy Oprogramowania mają
    zawsze charakter twórczy. Głównym celem działalności Wnioskodawcy jest zatem
    tworzenie oraz rozwój innowacyjnego i technologicznie zaawansowanego
    Oprogramowania.
    Wnioskodawca tworzy i ulepsza Oprogramowanie, które nie tylko odzwierciedla potrzeby
    rynku i Kontrahenta, ale kształtuje je w taki sposób, żeby przyczyniły się do znacznego
    usprawnienia procesów u nabywców końcowych Oprogramowania. W tym zakresie
    Wnioskodawca prowadzi prace związane z tworzeniem nowego i innowacyjnego
    Oprogramowania i jego funkcjonalności i części oraz jego stałego rozwijania, czy też
    ulepszania. Działania te mają na celu dostarczanie Oprogramowania spełniającego
    wszelkie wymagania Kontrahenta i klientów końcowych.
    Efekty samodzielnej działalności Wnioskodawcy są rozwiązaniami nie występującymi
    dotychczas w praktyce gospodarczej lub są na tyle innowacyjne, że w znacznym stopniu
    odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących. Tworzone i rozwijane Oprogramowanie
    powstaje przy użyciu najnowszych rozwiązań technologicznych. Prowadzi to do ciągłego
    rozwoju Wnioskodawcy oraz zdobywania nowej wiedzy i umiejętności. Z każdym
    projektem, zadaniem i funkcją Wnioskodawca rozwija swoje umiejętności i wiedzę
    wykorzystywaną w pracy twórczej. Każdy projekt wymaga również zastosowania
    unikalnego zestawu wzorców projektowych lub architektur. Istotą prac jest dopasowanie
    do danego projektu, aplikacji, programu, nie tylko odpowiednich technologii, ale także
    wzorców, które pozwalają utrzymywać kod czystym, przejrzystym i zdolnym do ciągłego
    rozwoju.
    W ramach prac nad Oprogramowaniem Wnioskodawca realizuje następujące zadania:
    a) Planowanie, analiza i projektowanie Oprogramowania - szczegółowa analiza
      indywidualnych potrzeb danego Kontrahenta lub użytkownika programu, zapoznanie
      się ze specyfiką jego branży oraz zbadanie i zaprojektowanie możliwych rozwiązań,
      dobranie odpowiednich technologii do wytworzenia Oprogramowania i metod jego
      implementacji.
    b) Modyfikacja i dostosowanie Oprogramowania według specyfikacji i zamówienia
      Kontrahenta współpracującego z Wnioskodawcą przez tworzenie nowych praw
      własności intelektualnych.
    c) Tworzenie nowych funkcjonalności i części Oprogramowania.
    d) Optymalizacja wydajności Oprogramowania po stronie kodu.

    e) Opracowywania nowych modułów i elementów mających na celu poprawienie systemu.
    Prace te prowadzone są w sposób mający na celu zapewnienie atrakcyjności i
    innowacyjności opracowywanych przez Wnioskodawcę rozwiązań informatycznych.
    Ponadto, realizowane są następujące czynności:
    a) prace programistyczne związane z tworzeniem/rozwojem kodu źródłowego;
    b) łączenie i konfiguracja rezultatów prac programistycznych;
    c) symulacja pracy Oprogramowania oraz jego testowanie;
    d) korekty i modyfikacje wprowadzone do Oprogramowania po etapie testowania;
    e) opracowywanie nowych rozwiązań mających na celu poprawę wydajności systemu.
    Pracom nad Oprogramowaniem towarzyszy sporządzenie dokumentacji, która w
    zależności od realizowanych prac może przybrać postać krótkiej notatki, prostego
    dokumentu lub dokumentu zawierającego szczegółowy opis celu i metod jego osiągnięcia.
    Równocześnie, Wnioskodawca prowadząc prace programistyczne, przygotowuje kod
    źródłowy, który prezentowany jest jego Kontrahentowi i implementowany.
    W podsumowaniu należy wskazać, że bezpośrednim rezultatem prac realizowanych przez
    Wnioskodawcę jest tworzenie Oprogramowania poprzez jego usprawnienie,
    wprowadzanie aktualizacji czy dodawanie nowych funkcjonalności. Zadania te realizowane
    są przez pisanie nowego kodu źródłowego Oprogramowania oraz jego testowanie. Należy
    podkreślić, że Oprogramowanie i jego kod źródłowy ma bardzo złożony charakter. W
    ramach rozwoju Oprogramowania Wnioskodawca dokonuje jego usprawnień, zmienia
    poszczególne jego funkcjonalności. Ponadto, w ramach tworzenia nowej wersji
    Oprogramowania, Wnioskodawca wprowadza poważniejsze udoskonalenia istniejących
    funkcjonalności Oprogramowania, które z uwagi na stopień zaawansowania mogą być
    uznawane za nowe funkcjonalności lub/i uzupełnia Oprogramowanie o całkiem nowe
    funkcjonalności opracowane w ramach wskazanych powyżej prac rozwojowych. Te
    wszystkie modyfikacje Oprogramowania, po połączeniu z istniejącą, niemodyfikowaną
    częścią kodu źródłowego Oprogramowania, tworzą spójną całość stanowiącą nową wersję
    Oprogramowania.
    Tak określane aktualizacje Oprogramowania są utworem i podlegają ochronie prawnej na
    podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Prawa autorskiego. Co istotne, kod źródłowy
    Oprogramowania jest opracowywany i grupowany w bibliotekach danych, tzw.
    repozytoriach kodu. Wnioskodawca wskazuje także, że proces rozwoju i tworzenia
    Oprogramowania ma charakter ciągły. Ukończenie jednej funkcjonalności lub części nie
    stanowi zakończenia rozwoju Oprogramowania. Charakter prac opisanych we wniosku
    jest niezmienny i odnosi się również do podejmowanych przez Wnioskodawcę działań nad
    tym konkretnym Oprogramowaniem.
    Wnioskodawca, w ramach swojej działalności, tworzy nowe autorskie prawa do
    programów komputerowych w postaci kodów źródłowych, które mogą być uznane, w
    ocenie Wnioskodawcy, za kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Wnioskodawca
    podkreśla, że wszystkie efekty prowadzonych przez niego prac w zakresie tworzenia i
    rozwoju Oprogramowania, które zostały opisane we wniosku, mają postać praw własności
    intelektualnej. W ramach prowadzonych prac powstają nowe prawa do programów
    komputerowych, które stanowią utwory podlegające ochronie prawnoautorskiej.
    Ulepszanie i rozwijanie Oprogramowania ma charakter modułowy, więc Wnioskodawca
    jest właścicielem części Oprogramowania, jaką tworzy w ramach tych procesów aż do
    chwili przeniesienia praw autorskich. Z chwilą przekazania Kontrahentowi wytworzonego
    Oprogramowania Wnioskodawca przenosi na jego rzecz wszelkie prawa autorskie do tego
    Oprogramowania. Wnioskodawca tym samym działa na zlecenie swojego Kontrahenta. W
    ramach wykonywanej działalności Wnioskodawca może współpracować z zespołami
    osobowymi danego Kontrahenta, i wówczas ma on z góry określoną rolę twórcy

    zdefiniowanych i funkcjonalnie samodzielnych elementów Oprogramowania. Z zespołami
    osobowymi danego Kontrahenta Wnioskodawca prowadzi dyskusje na tematy techniczne
    (m.in. narzędzi, jakie najkorzystniej będzie użyć w danym przypadku, podejścia, z jakiego
    należy skorzystać do wytworzenia Oprogramowania). Należy podkreślić, że współpraca
    Wnioskodawcy z zespołem osobowym Kontrahenta nie prowadzi do powstania wspólnego
    utworu. Współpraca nie jest bowiem realizowana w zakresie wspólnego tworzenia
    Oprogramowania.
    W wyniku prowadzonych prac powstają autorskie prawa do programów komputerowych,
    które podlegają ochronie na podstawie art. 74 Prawa autorskiego. W takim przypadku nie
    powstaje część Oprogramowania, która dopiero w połączeniu z innymi częściami -
    wytworzonymi przez inne podmioty - stanowi kwalifikowane prawo własności
    intelektualnej, podlegające ochronie na podstawie art. 74 Prawa autorskiego, a
    samodzielne, odrębne Oprogramowanie, o cechach jak wyżej.
    Umowa między Wnioskodawcą i jego Kontrahentem stanowi, że prawa własności
    intelektualnej wytworzone w ramach zleconej usługi należą do Kontrahenta, po ich
    przeniesieniu przez Wnioskodawcę. Całość praw własności intelektualnej do tworzonego i
    rozwijanego Oprogramowania przekazywana jest odpłatnie na rzecz Kontrahenta na
    podstawie umowy łączącej Strony. W toku realizowanych prac Wnioskodawca wytwarza
    utwory objęte prawami własności intelektualnej. Kontrahent zyskuje wszystkie prawa do
    wytworzonych przez niego utworów, a Wnioskodawca je traci, za co otrzymuje
    wynagrodzenie. Umowa zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Kontrahentem przewiduje, że
    w zakresie związanym z wytwarzaniem Oprogramowania lub jego części przenoszone są
    wszelkie prawa autorskie do Oprogramowania.
    Wysokość wynagrodzenia Wnioskodawcy za przeniesienie poszczególnych praw
    autorskich do Oprogramowania bądź części Oprogramowania jest każdorazowo określana
    na koniec okresu rozliczeniowego, na podstawie ewidencji określającej ilość godzin
    przeznaczonych na stworzenie określonego programu komputerowego. Prowadzona
    przez Wnioskodawcę ewidencja czasu i wykonanych prac pozwala na wskazanie kwoty
    wynagrodzenia należnego z tytułu przeniesienia praw własności intelektualnej na
    Kontrahenta. Wynagrodzenie nie obejmuje wynagrodzenia za rutynowe zmiany
    Oprogramowania.
    Podsumowując, Wnioskodawca określa wynagrodzenie za przeniesienie na Kontrahenta
    autorskich praw majątkowych na podstawie obliczenia czasu przeznaczonego przez
    Wnioskodawcę na wytwarzanie Oprogramowania. W tym stanie rzeczy, otrzymane przez
    Wnioskodawcę wynagrodzenie jest przychodem z tytułu sprzedaży majątkowych praw
    autorskich do programu komputerowego. Strony umowy o współpracy uzgadniają, że
    wynagrodzenie płatne jest w terminie określonej liczby dni każdorazowo od wystawienia
    faktury. Ponadto Wnioskodawca może uzyskiwać również przychody z wykonywania
    innych usług informatycznych, które nie stanowią odpłatnego przeniesienia
    Oprogramowania lub jego części na jego Kontrahenta, a co nie jest przedmiotem
    niniejszego wniosku.
    Wnioskodawca prowadzi również ewidencję pozwalającą na wyszczególnienie
    realizowanych prac i zadań w ramach tworzenia Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania przez wskazanie informacji na temat wykonanych zadań w danym
    miesiącu. Wnioskodawca jest w stanie szczegółowo określić wynagrodzenie z tytułu
    odpłatnego przeniesienia praw własności intelektualnej do tworzonego Oprogramowania,
    z uwagi na prowadzone przez Wnioskodawcę rejestry i ewidencje czasu i rodzaju
    wykonywanych zadań, które precyzyjnie pozwalają ustalić powyższe okoliczności.
    Przeniesienie wskazanych powyżej praw następuje w ramach świadczonych usług w
    zakresie prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej,
    która jest pozarolniczą działalnością gospodarczą. Omawiane Oprogramowanie jest
    tworzone, rozwijane i ulepszane przez Wnioskodawcę w sposób systematyczny, w ramach
    codziennej pracy. W praktyce gospodarczej Wnioskodawcy projekty, w ramach których

    realizowane są prace programistyczne skutkujące powstaniem Oprogramowania, są
    rozciągnięte w czasie, i w konsekwencji do danego projektu można przypisać kilka faktur
    przychodowych. W takim przypadku część wynagrodzenia objętego daną fakturą VAT,
    która dokumentuje wynagrodzenie autorskie, będzie przychodem za Oprogramowanie
    (jego rozwinięcie, modyfikację, zmianę, nową funkcjonalność lub inne prawa) powstałe w
    miesiącu, którego dotyczy faktura.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która skoncentrowana jest na
    tworzeniu, rozwijaniu lub ulepszaniu programów komputerowych, Wnioskodawca ponosi i
    planuje ponosić, w tym może ponosić, następujące wydatki w celu osiągnięcia przychodów
    lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów: wynajmu sprzętu
    komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych. Wnioskodawca prowadzi
    księgę przychodów i rozchodów i jednocześnie prowadzi odrębną ewidencję dla celów
    rozliczenia preferencyjnej 5% stawki podatku PIT, tj.:
    - wyodrębnia każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
    - prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania
      przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo
      własności intelektualnej;
    - w prowadzonej ewidencji wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ustawy o PIT,
      przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
    - rozlicza poniesione koszty określone w art. 30ca ustawy o PIT.
    Od 1 kwietnia 2021 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT.
    W związku z tym, że przepisy prawa nie narzucają podatnikom konkretnej formy
    ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką
    komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie
    dokumentów. Prowadzona przez Wnioskodawcę ewidencja potwierdza uzyskane
    przychody oraz poniesione wydatki dotyczące poszczególnych programów
    komputerowych na koniec danego okresu rozliczeniowego (miesiąc). Zestawienie to
    obejmuje przychody i wydatki od początku realizacji projektu, w ramach którego
    wytwarzane jest Oprogramowanie bądź części Oprogramowania, do końca danego
    miesiąca kalendarzowego.
    W prowadzonej ewidencji zostaje wskazany dla każdej faktury przychodowej współczynnik
    IP BOX. Współczynnik ten informuje, jaka część przychodu z danej faktury stanowiła
    wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw do określonego programu
    komputerowego, wytworzonego przez Wnioskodawcę w danym okresie rozliczeniowym.
    Wnioskodawca wyodrębnił poszczególne programy komputerowe w prowadzonej
    ewidencji. W odniesieniu do każdego z nich Wnioskodawca ewidencjonuje potwierdzone
    fakturami/rachunkami przychody oraz odpowiadające im koszty z PKPiR. W przypadku gdy
    w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca osiąga przychody ze świadczenia
    usług innych niż programistyczne, koszty przyporządkowane są do przychodu, na którego
    osiągnięcie miały bezpośredni wpływ. Jeśli alokacja konkretnego kosztu nie jest możliwa,
    koszty te rozliczane są na wszystkie osiągnięte przychody w danym miesiącu, poprzez
    zastosowanie proporcji przychodowej.
    Na koniec każdego miesiąca kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego
    programu komputerowego. Równolegle, na koniec każdego okresu rozliczeniowego
    (miesiąc) w prowadzonej ewidencji, Wnioskodawca wyodrębnia koszty, o których mowa w
    art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze, w celu
    ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania
    preferencyjną stawką. Ewidencja prowadzona przez Wnioskodawcę pozwala także na
    monitorowanie i śledzenie efektów prac realizowanych w ramach tworzenia
    Oprogramowania bądź części Oprogramowania przez comiesięczne wskazanie informacji
    na temat wykonanych zadań w danym okresie rozliczeniowym. Wnioskodawca zwraca

    uwagę na fakt, że mnożnik Nexus oblicza oddzielnie dla dochodów z poszczególnych
    programów komputerowych, w związku z czym ustala odrębnie koszty faktycznie
    poniesione na działalność opisaną we wniosku związane z danym prawem, przy
    zastosowaniu powyżej przedstawionego mechanizmu. W przeważającym zakresie
    uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody z działalności gospodarczej pochodzą z
    przeniesienia praw autorskich do Oprogramowania bądź części Oprogramowania
    wytworzonych przez niego. W wyniku czego koszty uzyskania przychodu ponoszone przez
    Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej uznawane są per se za koszty do
    obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5
    ustawy o PIT, tj. wydatki bezpośrednio powiązane z poszczególnymi projektami
    realizowanymi przez niego.
    W przypadku braku możliwości pełnego alokowania konkretnego kosztu poniesionego
    przez Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia
    Oprogramowania bądź części Oprogramowania, Wnioskodawca ustala faktyczny koszt
    poniesiony w danym okresie na prowadzoną przez niego działalność związaną z
    wytworzeniem określonego programu komputerowego według odpowiedniej proporcji,
    która będzie odpowiadać przyczynieniu się danego kosztu do osiągnięcia konkretnego
    przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej w danym okresie rozliczeniowym, np.
    na podstawie czasochłonności prowadzonych prac. W pierwszej kolejności Wnioskodawca
    stara się ustalić dochód z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    przez odjęcie od przychodów ze zbycia danego Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania kosztów uzyskania przychodu. Gdy z obiektywnych przesłanek wynika,
    że właściwe przypisanie określonej kategorii kosztów do danego źródła przychodów nie
    jest możliwe, czyli dany wydatek dotyczy wielu źródeł i nie ma możliwości zastosowania
    właściwej metodyki jego przypisania do danego źródła, tj. takiej, która będzie
    odzwierciedlać adekwatne „powiązanie” odpowiedniej części danego kosztu z
    przychodami z danego źródła, wówczas Wnioskodawca per analogiam stosuje
    przychodowy klucz podziału kosztów pośrednich, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o
    PIT, do poszczególnych rodzajów przychodów, np. w pierwszej kolejności proporcja jest
    liczona na podstawie: koszty pośrednie * przychody z działalności innowacyjnej/suma
    przychodów, a następnie: koszty pośrednie działalności innowacyjnej * przychody z
    danego Oprogramowania bądź części Oprogramowania (jako osobnego KPWI)/suma
    przychodów ze wszystkich programów komputerowych.
    W drugiej kolejności Wnioskodawca ustala poszczególne kwalifikowane dochody z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej przez przemnożenie uzyskanego dochodu
    ze zbycia danego Oprogramowania bądź części Oprogramowania przez wskaźnik, o
    którym mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT. Koszty wskazane we wniosku są
    bezpośrednio związane z wytworzeniem Oprogramowania, gdyż stanowią one koszty
    działalności Wnioskodawcy w zakresie tworzenia Oprogramowania. W przypadku
    nieponoszenia wskazanych we wniosku kosztów Wnioskodawca nie mógłby realizować
    prac, których realizacja skutkuje powstaniem nowego prawa własności intelektualnej.
    Wnioskodawca jest w stanie przyporządkować konkretną wartość kosztów do
    konkretnego prawa własności intelektualnej. Koszty te są bezpośrednio związane z
    realizacją tych prac. Bez ich poniesienia, prace nie mogłyby być realizowane, a tym samym
    nie powstałoby prawo własności intelektualnej. Tworzenie kodu wymaga zarówno sprzętu,
    jak i ponoszenia dodatkowych kosztów wskazanych we wniosku.
    Odnosząc się do zagadnienia kosztów szczegółowo należy wskazać sprzęt komputerowy:
    jest konieczny dla sprawnego tworzenia Oprogramowania przy pomocy nowoczesnych,
    wysokopoziomowych języków oprogramowania. Na szybko zmieniającym się rynku
    technologii, niekorzystanie przez Wnioskodawcę z nowoczesnych rozwiązań
    technologicznych prowadziłoby do spadku wydajności jego pracy. Tym samym koszty
    poniesione na najem sprzętu komputerowego i urządzeń peryferyjnych są niezbędne dla
    tworzenia Oprogramowania.

    Wymaga podkreślenia, że całe ryzyko gospodarcze związane z realizowanymi pracami
    ponosi Wnioskodawca jako ich wykonawca. Pomimo przeniesienia autorskich praw do
    Oprogramowania, ponosi wobec Kontrahenta pełną odpowiedzialność za rezultat
    świadczonych przez siebie usług czyli tworzone Oprogramowanie. Oprogramowanie,
    wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jest
    rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w
    konsekwencji, stanowi utwór podlegający ochronie na podstawie art. 74 Prawa
    autorskiego. Dotyczy to zarówno Oprogramowania opisanego powyżej jako całkowicie
    nowego przedmiotu autorskich praw, jak i ulepszonego o nową funkcjonalność czy
    element. Przy czym, w tym drugim przypadku mamy do czynienia z modułem lub
    elementem stworzonym w oparciu o nowy, odrębny kod źródłowy, który w każdej chwili
    można wprowadzić do istniejącego programu komputerowego lub go z niego usunąć. Jest
    to zatem odrębny program i odrębny utwór od programu „głównego”, chociaż stanowi
    jego istotną, nową funkcjonalność lub część.
    Wnioskodawca konsekwentnie wskazuje, że części Oprogramowania powstające w efekcie
    rozwijania i/lub ulepszania przez Wnioskodawcę programu komputerowego stanowią
    odrębne od takiego Oprogramowania programy komputerowe podlegające ochronie na
    podstawie art. 74 Prawa autorskiego. Wprawdzie brak jest legalnej definicji programu
    komputerowego, jednak orzecznictwo i doktryna Prawa autorskiego są zgodne w tej
    kwestii i prezentują następujące stanowisko:
    1. przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet
      krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi
      podane w art. 1 ust. 1 Prawa autorskiego, tj. elementy programu jako takiego, a więc
      instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09,
      Bezpećnostni softwarova asociace, ECLI:EU:C:2010:816);
    2. do programów komputerowych stosuje się również zasadę wyrażoną w art. 1 ust. 3
      Prawa autorskiego, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja
      pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne (A. Michalak
      (red.), Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Komentarz, Warszawa 2019
      - art. 74).
    W związku z powyższym, zgodnie z doktryną Prawa autorskiego część Oprogramowania
    (fragment kodu) jest utworem w rozumieniu art. 74 tej ustawy. Element twórczy
    pochodzący od Wnioskodawcy i występujący w procesie tworzenia Oprogramowania
    polega na pisaniu kodu źródłowego, w efekcie czego powstaje program komputerowy.
    Trzeba mieć jednak na uwadze, że Oprogramowanie jako całość (produkt finalny) to ogół
    informacji w postaci zestawu instrukcji do realizacji wyznaczonych celów. Celem
    Oprogramowania jest przetwarzanie danych w wyznaczonym przez twórcę zakresie. Nie
    wszystkie elementy gotowego Oprogramowania są tworzone od podstaw przez
    programistów.
    W tym celu wykorzystuje się wiele gotowych elementów (ogólnodostępne biblioteki i
    elementy open source), co jednak nie wpływa na ocenę Oprogramowania, określanego
    jako pewna całość, jako utworu w rozumieniu Prawa autorskiego. Mając na względzie
    powyższe, w tym zwłaszcza pojemną definicję programu komputerowego, Wnioskodawca
    twierdzi, że każdy ze wskazanych efektów jego prac jako odrębny element stanowi utwór i
    jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 Prawa autorskiego. Wybór zindywidualizowanych
    rozwiązań dedykowanych wyłącznie potrzebom Kontrahenta lub konkretnego
    użytkownika, kompatybilnych z jego branżą oraz rzeczywistością jego działalności,
    determinuje jednoznacznie niepowtarzalność wytworzonego programu; warunki istotne
    dla środowiska wykorzystania programu wykluczają także możliwość zastosowania
    oprogramowania dostępnego na rynku.
    Pracując nad wytworzeniem Oprogramowania, Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i
    wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące narzędzi
    informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w

    postaci nowoczesnych i unikalnych systemów i aplikacji. W ramach prowadzonej
    działalności Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu
    tworzenia Oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonych przez
    niego systemów i aplikacji. Wytwarzane przez Wnioskodawcę Oprogramowania opierają
    się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmują m.in.: zaprojektowanie
    algorytmu, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację,
    modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Działania te
    prowadzone są w metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu
    komputerowego, tj. określenie celu, jaki ma on spełniać, ustalenia sposobu dojścia do
    danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych i technologii),
    zaplanowanie prac, weryfikacja, zakończenie.
    Bezsprzecznie, Wnioskodawca prowadzi w sposób systematyczny prace twórcze w celu
    tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Bez wątpienia także
    działalność na rzecz danego Kontrahenta polega na tworzeniu nowych zastosowań, które
    wcześniej w ramach działalności prowadzonej przez niego nie były wykorzystane. W
    doktrynie prawa autorskiego podkreśla się, że cecha twórczości związana jest przede
    wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona
    wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Natomiast Oprogramowanie stworzone na
    rzecz danego Kontrahenta powoduje wykreowanie zupełnie nowych funkcjonalności lub
    elementów, co oznacza, że cecha twórczości jest spełniona.
    Wymaga podkreślenia, że twórczą działalność Wnioskodawcy odnosić należy nie do
    praktyki gospodarczej sensu largo, a do praktyki gospodarczej danego podmiotu, jak
    wskazano w objaśnieniu Ministerstwa Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczącym
    preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności
    intelektualnej (IP BOX). Wobec faktu, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej przez
    siebie działalności gospodarczej, na rzecz danego Kontrahenta opracowuje nowe
    programy komputerowe, i czyni to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i
    umiejętności, jego praca ma charakter twórczy. Nie jest bowiem wymagane tworzenie
    innowacyjnych rozwiązań w wymiarze światowym, i Wnioskodawca nie weryfikuje efektów
    swojej pracy w takiej skali.
    Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca wykorzystuje przy planowaniu projektu, są
    technologie informatyczne, czyli jego wiedza o oprogramowaniu i narzędziach
    informatycznych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w środowisku, w
    którym funkcjonować ma program przez niego wytworzony. Co istotne, ustawodawca nie
    przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia zasobów wiedzy, dlatego
    istotny jest element celowościowy, jaki Wnioskodawca uwzględnia w swojej działalności.
    W tym miejscu należy podkreślić, że Wnioskodawca nie świadczy usług polegających na
    wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu
    komputerowego. Wynika to z faktu, że Wnioskodawca jest twórcą swoich programów, z
    których osiąga przychód. Zgodnie z doktryną przedmiotu i orzecznictwem, wkład twórczy
    jest przeciwieństwem rutynowości, rozumianej jako czynności mechaniczne.
    Wnioskodawca wytwarza programy komputerowe jako utwory w rozumieniu art. 1 Prawa
    autorskiego, i cechują się one oryginalnością i indywidualnością, co stanowczo przeczy
    wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego Oprogramowania.
    Wnioskodawca nie jest podmiotem, który pełni wyłącznie proste funkcje produkcyjne,
    ponieważ ponosi ryzyko związane ze swoją działalnością twórczą, a w jej następstwie
    zdobywa prawa do stworzonego przez siebie zindywidualizowanego dzieła. Jedynym
    efektem świadczonych usług w zakresie rozwoju i tworzenia Oprogramowania, które
    opisane są w niniejszym wniosku, jest kod źródłowy programu komputerowego,
    stanowiący utwór w rozumieniu Prawa autorskiego i przedmiot prawa własności
    intelektualnej.
    Na podstawie umowy o współpracy, przez zapłatę należnego Wnioskodawcy
    wynagrodzenia z tytułu świadczonych usług, Kontrahent nabywa, bez konieczności

    składania dodatkowych oświadczeń i zapłaty dodatkowego wynagrodzenia, całość
    autorskich praw majątkowych do stworzonych przez Wnioskodawcę utworów będących
    programami komputerowymi oraz wszelkiej związanej z nimi dokumentacji, w
    szczególności dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej. Zauważyć przy tym
    należy, że zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa: „kluczowe znaczenie przy
    kwalifikacji, czy umowa narusza zakaz z art. 41 ust. 3 Prawa autorskiego (bądź stanowi
    jego obejście), jest nie czas jej trwania, ale istnienie możliwości wypowiedzenia jej przez
    twórcę (taki pogląd formułują również J. Barta, R. Markiewicz (w:) Prawo autorskie..., red. J.
    Barta, R. Markiewicz, 2011, s. 310). Jeżeli taka możliwość istnieje, nie ma podstaw do
    twierdzenia, że umowa odnosi się do wszystkich utworów lub wszystkich utworów danego
    rodzaju, jakie autor stworzy w przyszłości, ponieważ może on zakończyć stosunek prawny
    wykreowany umową i odtąd będzie miał pełną swobodę wykonywania autorskich praw
    majątkowych do utworów później stworzonych. Można nawet bronić tezy, że art. 41 ust. 3
    Prawa autorskiego jest zbędny, ponieważ sytuacje, do których odnosi się jego hipoteza, to
    zbiór pusty. De iure i de facto bowiem każda umowa prawnoautorska może być
    wypowiedziana przez twórcę ze względu na jego istotne interesy twórcze (art. 56 ust. 1
    ustawy), a do takich bezdyskusyjnie należy swoboda dysponowania całokształtem swojej
    przyszłej twórczości. Konkludując, wypada stwierdzić, że zakaz generalnego dysponowania
    przyszłym dorobkiem twórczym nie odgrywa w praktyce obrotu w Polsce istotnej roli”.
    Umowa zawarta przez Wnioskodawcę przewiduje możliwość jej wypowiedzenia, tak więc
    nie narusza zasady określonej w art. 41 ust. 3 Prawa autorskiego. Prowadzona przez
    Wnioskodawcę działalność obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i
    wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
    informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
    tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług w
    sposób nie rutynowy i kreatywny, i nie jest to działalność obejmująca proste usuwanie
    błędów w Oprogramowaniu.
    Po przeniesieniu, własność utworu jest pełna, nieodwołalna oraz uprawnia do pełnego i
    niezakłóconego rozporządzania prawem do programu komputerowego. Do chwili
    przeniesienia na rzecz Kontrahenta prawa do programu, Wnioskodawcy przysługują
    prawa majątkowe do jego składowych (części Oprogramowania), które to części mają na
    celu ulepszenie/ rozwinięcie danego Oprogramowania. Wnioskodawca twierdzi, że nowe
    Oprogramowanie (części/fragmenty/elementy Oprogramowania, kody), to odrębny
    przedmiot obrotu prawnego, który podlega ochronie na podstawie Prawa autorskiego.
    Wnioskodawca wskazuje, że niniejszy wniosek o wydanie interpretacji odnosi się do stanu
    prawnego obowiązującego od dnia 1 stycznia 2019 r. W tym miejscu Wnioskodawca
    wskazuje, że opisany we wniosku stan faktyczny odnosi się do zdarzenia przyszłego oraz
    zaistniałego już zdarzenia, ponieważ Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie
    wytwarzania, rozwijania, ulepszania Oprogramowania lub jego części, uzyskując z tego
    tytułu dochody w sposób opisany we wniosku od dnia 1 kwietnia 2021 r., i chciałby
    skorzystać z preferencyjnej stawki podatkowej począwszy od kwietnia roku 2021 jak i w
    latach następnych. Wnioskodawca planuje kontynuować współpracę z Kontrahentem na
    dotychczasowych warunkach w kolejnych latach, przy czym Wnioskodawca może podjąć
    się także realizacji innych, nowych typów Oprogramowania, ale charakter prowadzonej
    przez Wnioskodawcę działalności pozostanie niezmieniony. Ponadto Wnioskodawca nie
    wyklucza podjęcia współpracy z nowymi klientami. Projekty, które Wnioskodawca planuje
    realizować w przyszłości, dotyczyć mogą podmiotów funkcjonujących w różnych branżach,
    a tym samym tematyka i funkcjonalności tworzonych programów komputerowych mogą
    być zróżnicowane, z tym jednak zastrzeżeniem, że opisany we wniosku charakter
    prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności pozostanie niezmieniony; nie ulegnie
    zmianie także rodzaj i źródło uzyskiwanych dochodów z tytułu sprzedaży
    Oprogramowania.
    Uzupełnienie wniosku

    Wnioskodawca wytwarza i rozwija programy komputerowe, które w różnych kontekstach
    mogą być określane jako oprogramowanie, aplikacje czy moduły, jednak wszystkie te
    pojęcia odnoszą się do kodów źródłowych programów komputerowych. Efektem tych prac
    jest nowe, autorskie oprogramowanie, spełniające konkretne cele biznesowe i
    technologiczne.
    Przykładowe rozwiązania:
    (...)
    Każde z powyższych rozwiązań nie ma swojego odpowiednika na rynku, co oznacza, że są
    to oryginalne, autorskie projekty, powstające od podstaw i rozwijane na bieżąco.
    W każdym przypadku wytwarzanie i rozwijanie odnosi się do kodów źródłowych
    programów komputerowych, które stanowią utwory w rozumieniu ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych.
    W efekcie tych prac powstają programy komputerowe jako utwory, zgodnie z art. 1 ustawy
    z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, stanowiące utrwalenie
    działalności twórczej Wnioskodawcy o indywidualnym charakterze.
    Wnioskodawca wytwarza/rozwija Oprogramowania na mocy postanowień umowy o
    świadczenie usług podpisanej ze Zleceniodawcą. Zobowiązuje ona Wnioskodawcę do
    wytworzenia lub rozwoju Oprogramowania, które stanowi osobny program komputerowy
    chroniony na podstawie art. 74 ust. 1 i 2 prawa autorskiego. Na potrzeby opisu stanu
    faktycznego Wnioskodawca podzielił swoją działalność na poszczególne etapy:
    1) Faza koncepcyjna - zrozumienie zapotrzebowania rynkowego poprzez rozmowę ze
      Zleceniodawcą, przedstawicielami, osobami odpowiedzialnymi za prowadzenie
      działalności, by zrozumieć jakie docelowe kryteria powinien spełniać dany program
      komputerowy, np. poprzez omówienie funkcjonalności.
    2) Faza planowania - proces planowania prac, na który składa się wybór technologii,
      planowanie realizacji prac nad oprogramowaniem, ustalenia poszczególnych etapów
      prac.
    3) Faza programowania - etap tworzenia oprogramowania, na który składa się pisanie
      kodu, testowanie tworzonego oprogramowania.
    4) Faza weryfikacji - przedstawienie oprogramowania klientowi (Zleceniodawcy),
      wprowadzanie zmian zgodnie z życzeniem klienta.
    Wnioskodawca realizuje zlecenia informatyczne obejmujące tworzenie systemów w
    architekturze mikroserwisowej, wykorzystując szerokie spektrum nowoczesnych
    technologii i narzędzi. Infrastruktura i architektura systemów opiera się na następujących
    rozwiązaniach:
    Języki programowania i frameworki:
    (...)
    Orkiestracja i konteneryzacja:
    (...)
    Infrastruktura chmurowa:
    (...)
    Bazy danych i storage:
    (...)
    CI/CD i DevOps:
    (...)
    Monitoring i observability:

    (...)
    Sztuczna inteligencja i Machine Learning:
    (...)
    Bezpieczeństwo:
    (...)
    Narzędzia deweloperskie:
    (...)
    Message queues i streaming:
    (...)
    W ramach współpracy Wnioskodawca:
    - tworzy kompleksową infrastrukturę wykorzystującą powyższe technologie w spójny
      ekosystem;
    - buduje wysokowydajne systemy w architekturze mikroserwisowej zapewniając
      skalowalność i niezawodność;
    - integruje algorytmy sztucznej inteligencji z aplikacjami produkcyjnymi wykorzystując (...)
      i cloud platforms;
    - implementuje zaawansowane pipelines CI/CD dla automatyzacji testowania i
      deployment;
    - projektuje observability stack umożliwiający real-time monitoring i debugging systemów
      rozproszonych.
    Efekty pracy Wnioskodawcy nie polegają na mechanicznym wdrażaniu szczegółowych
    specyfikacji dostarczanych przez klientów. W każdym przypadku niezbędne jest twórcze
    zaprojektowanie architektury, wybór narzędzi, a następnie iteracyjne tworzenie i
    testowanie nowych koncepcji.
    Kontrahenci określają jedynie potrzeby biznesowe, np. konieczność agregacji ofert czy
    obsługi wielu systemów płatniczych. Cała warstwa techniczna, architektoniczna i
    implementacyjna jest kreacją Wnioskodawcy, wymagającą oryginalnego podejścia i
    łączenia interdyscyplinarnej wiedzy.
    Oprogramowanie różni się od wcześniejszych rozwiązań dzięki zastosowaniu
    nowoczesnych technologii chmurowych, architektur rozproszonych i algorytmów AI.
    Wnioskodawca wykorzystuje m.in.: (...).
    Jednak istotą odmienności nie jest samo użycie technologii, lecz ich unikalne połączenie i
    zastosowanie w nowym kontekście. Wnioskodawca stworzył oryginalne rozwiązania, które
    umożliwiają realizację celów biznesowych klientów w sposób dotąd niedostępny - np. (...).
    Działalność prowadzona jest w sposób ciągły i systematyczny (metodyczny), tj.
    uporządkowany oraz według opracowanego przez siebie harmonogramu, a jej efektem
    jest tworzenie Oprogramowania dopasowanego do indywidualnych potrzeb klienta
    (Zleceniodawcy). Prowadzenie działalności w taki sposób wynika ze specyfiki tworzenia
    programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma on spełniać, ustalenia sposobu
    dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz
    technologii), zaplanowanie prac (ustalenie harmonogramu prac, kolejności wykonywania
    poszczególnych czynności), weryfikacja (ustalenie czy zostały osiągnięte założone efekty
    prac, ewentualne wprowadzanie poprawek i udoskonaleń prowadzących do osiągnięcia
    założonego rezultatu), zakończenie (zdanie efektów prac).
    Systematyczność polega na prowadzeniu prac w metodyczny sposób, czego wymaga
    specyfika tworzenia programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma on spełniać,

    ustalenia sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań
    programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac (ustalenie harmonogramu prac,
    kolejności wykonywania poszczególnych czynności), weryfikacja (ustalenie czy zostały
    osiągnięte założone efekty prac, ewentualne wprowadzanie poprawek i udoskonaleń
    prowadzących do osiągnięcia założonego rezultatu), zakończenie (zdanie efektów prac).
    Celem Wnioskodawcy jest dostarczenie klientowi programów komputerowych
    realizujących założenia biznesowe klienta, tj. w szczególności:
    • tworzenie kodu spełniającego założone wskaźniki jakości i efektywności,
    • tworzenie kodu z zachowaniem odpowiedniej struktury (w tym z wykorzystaniem
      optymalnych narzędzi, funkcji i języków programowania),
    • tworzenie kodu programu komputerowego, który realizuje cele biznesowe klientów,
    • tworzenie architektury oprogramowania w celu poprawy jakości korzystania z
      oprogramowania.
    Finansowanie następuje ze środków własnych. Wnioskodawca w ramach działalności
    gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych
    zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Działania Wnioskodawcy zmierzają do
    zwiększenia oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    Wskazane powyżej efekty prowadzonych prac twórczych kwalifikują się jako prace
    skutkujące powstaniem utworów w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.
    o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 z późn.
    zm.) bądź poprzez stworzenie nowego programu komputerowego, bądź poprzez twórczą
    zmianę (opracowanie) istniejącego programu komputerowego. Pracując nad
    wytworzeniem oprogramowania Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje
    dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczących narzędzi informatycznych i
    istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnego
    i unikalnego Oprogramowania. W ramach działalności Wnioskodawca zdobywa, poszerza i
    łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia oprogramowania w celu tworzenia i
    rozwijania nowych rozwiązań Oprogramowania. Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca
    wykorzystuje przy planowaniu projektu są technologie informatyczne, czyli jego wiedza o
    oprogramowaniu i narzędziach informatycznych występujących zarówno w ogólnym
    stanie nauki, jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma Oprogramowanie przez
    Wnioskodawcę wytworzone oraz wiedza pozyskiwana w tym właśnie zakresie.
    Ustawodawca jednakże nie przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia
    zasobów wiedzy, dlatego istotny jest element celowościowy, jaki Wnioskodawca
    uwzględnia w swojej działalności.
    Opracowanie programów komputerowych nastąpiło z wykorzystaniem pracy własnej oraz
    własnych środków finansowych w ramach indywidualnej pracy kreatywnej, realizowanej w
    porozumieniu z przedstawicielami klienta. Wymienione programy komputerowe
    zrealizowały cele Wnioskodawcy wymienione powyżej. Stopień realizacji założonych celów
    był wystarczający dla uznania, że oprogramowanie wypełnia cele biznesowe klienta.
    Harmonogramy zawsze będą wyznaczane miesięcznie w zakresie każdego tworzonego i
    rozwijanego oprogramowania. Każdy miesięczny harmonogram prac zawiera określone
    fazy opisane powyżej: faza koncepcyjna, faza planowania, faza programowania, faza
    weryfikacji. Harmonogramy te będą ustalane cyklicznie, w okresach miesięcznych.
    Wnioskodawca tworzy oprogramowanie w zależności od potrzeb Klienta, z którym
    współpracuje, a dany Zleceniodawca ma na celu zwiększenie innowacyjności archaicznych
    rozwiązań programistycznych w zależności od swoich potrzeb. Wnioskodawca realizuje
    zlecenia informatyczne na rzecz Zleceniodawców, obejmujące tworzenie systemów w
    architekturze mikroserwisowej. Większość aplikacji jest napisana w języku (...) z

    wykorzystaniem frameworków (...), technologii (...) dla komunikacji między mikroserwisami
    (...) dla orkiestracji kontenerów, (...) dla konteneryzacji, (...) dla cachowania oraz baz
    danych (...).
    W ramach współpracy Wnioskodawca:
    - tworzy narzędzia automatyzujące uruchamianie i zarządzanie lokalnym środowiskiem
      deweloperskim, w tym (...), operatorów (...) oraz rozwiązania oparte na chmurze
      obliczeniowej (...);
    - buduje systemy obsługi nowych klientów w architekturze mikroserwisowej, zapewniając
      skalowalność i wysoką dostępność aplikacji, wykorzystując zalety języka (...) w zakresie
      wydajności i programowania współbieżnego;
    - rozwija algorytmy sztucznej inteligencji (AI) oraz modele uczenia maszynowego, które
      wspierają optymalizację procesów biznesowych oraz analizę danych w tworzonym
      oprogramowaniu, integrując je z aplikacjami (...) poprzez odpowiednie biblioteki i
      frameworki.
    Powyższe rozwiązania są nowością w działalności Wnioskodawcy, ponieważ wcześniej nie
    realizował projektów o podobnym zakresie i stopniu złożoności, szczególnie w kontekście
    wykorzystania ekosystemu (...) w połączeniu z zaawansowanymi technologiami (...) i AI.
    Przy czym zastosowanie technologii informatycznych w postaci rozwiązań opartych na (...),
    architekturze mikroserwisowej (...) oraz zaawansowanych algorytmów AI/ML powoduje, że
    „oprogramowanie” po jego wytworzeniu różni się znacząco od rozwiązań już u
    Wnioskodawcy funkcjonujących.
    Produkty, usługi i procesy Wnioskodawcy oparte są na szerokim spektrum rozwiązań
    wiedzowych, technicznych, technologicznych programistycznych, takich jak:
    1. Systemy biznesowe: Produkty i usługi skoncentrowane na systemach zarządzania
      procesami biznesowymi opierają się na wiedzy z zakresu zarządzania procesami
      biznesowymi (BPM), analizy danych, integracji systemów oraz architektury
      mikroserwisów. Systemy te pomagają w optymalizacji procesów finansowych,
      produkcyjnych, logistycznych i magazynowych, zapewniając efektywne zarządzanie
      zasobami i przepływem informacji.
    2. Nowoczesne technologie i infrastruktura IT: (...).
    3. Mobilne technologie: (...).
    4. Języki programowania i frameworki: (...).
    5. Analiza danych i sztuczna inteligencja: (...).
    6. Integracja systemów: (...).
    7. Technologie chmurowe i DevOps: (...).
    Podejście Wnioskodawcy do projektów jest elastyczne i dostosowane do konkretnych
    wymagań klientów. Wybór technologii zależy od specyfiki projektu i celów biznesowych,
    przy czym szczególny nacisk kładzie się na wykorzystanie ekosystemu (...) w połączeniu z
    (...) i technologiami AI/ML, co pozwala na dostarczenie innowacyjnych, skalowalnych i
    bezpiecznych rozwiązań o wysokiej wydajności i niskich opóźnieniach.
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca dysponował opisem ogólnym, jaki problem chce
    rozwiązać klient. Klient zgłasza również problemy, które Wnioskodawca rozwiązuje.
    Niektóre z tych problemów to:
    • potrzeba usprawnienia procesów biznesowych,
    • potrzeba poprawy obsługi klienta,
    • potrzeba stworzenia nowych produktów,

    • potrzeba rozwiązania złożonych problemów technicznych.
    Wnioskodawca przeprowadził rozeznanie rynku istniejących rozwiązań dla problemów, z
    którymi borykali się klienci. Wnioskodawca nie znalazł żadnego rozwiązania, które
    spełniałoby ich wszystkie oczekiwania, dlatego postanowił stworzyć własne rozwiązanie,
    które byłoby dostosowane do ich indywidualnych potrzeb.
    Zasobami wiedzy, którymi Wnioskodawca dysponował są technologie informatyczne, czyli
    wiedza o oprogramowaniu i narzędziach informatycznych, występujących zarówno w
    ogólnym stanie nauki jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma program przez
    Wnioskodawcę wytworzony. Ustawodawca jednakże nie przewidział minimalnego progu
    skalowalności zwiększenia zasobów wiedzy, dlatego istotny jest element celowościowy,
    jaki Wnioskodawca uwzględnia w swojej działalności. W procesie realizacji Wnioskodawca
    wykorzystuje doświadczenie oraz umiejętności analityczne, które pozwalają identyfikować
    i przewidywać potencjalne problemy związane z produktami. Ponadto, Wnioskodawca
    posiada umiejętność implementacji rozwiązań w językach programowania, a także wiedzę
    i umiejętności z zakresu technologii informatycznej, programowania, sieciowych i
    telekomunikacyjnych oraz modelowania matematycznego, zdobyte w ramach studiów
    oraz rozwijane w pracy zawodowej. Wnioskodawca wykorzystuje także technologie
    konteneryzacji, bazy danych oraz rozwiązania chmurowe w procesie tworzenia i
    wdrażania oprogramowania.
    W ramach działalności, dzięki której Wnioskodawca tworzy i modyfikuje/rozwija/ulepsza
    „oprogramowanie” wykorzystuje i rozwija wiedzę i umiejętności nabyte podczas
    indywidualnego studiowania materiałów z zakresu informatyki, programowania i
    nowoczesnych technologii oraz swojego doświadczenia zawodowego. Są to wiedza i
    umiejętności z zakresu technologii informatycznej, technologii programowania oraz w
    zakresie tworzonego oprogramowania.
    Wnioskodawca pracuje przy użyciu produktów i usług opisanych w punkcie powyżej, uczy
    się tych technologii i zdobywa coraz to bardziej aktualną wiedzę w ich zakresie. Nowe
    kombinacje narzędzi i technologii pozwalają na wytworzenie aplikacji o niewystępującej
    wcześniej specyfikacji i jakości.
    Efektem tych działań jest powstanie nowych zastosowań w postaci nowoczesnego i
    unikalnego Oprogramowania. Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje
    dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczących narzędzi informatycznych i
    istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnego
    i unikalnego Oprogramowania. W ramach działalności Wnioskodawca zdobywa, poszerza i
    łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia oprogramowania w celu tworzenia i
    rozwijania nowych rozwiązań Oprogramowania. Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca
    wykorzystuje przy planowaniu projektu są technologie informatyczne, czyli jego wiedza o
    oprogramowaniu i narzędziach informatycznych występujących zarówno w ogólnym
    stanie nauki, jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma Oprogramowanie przez
    Wnioskodawcę wytworzone oraz wiedza pozyskiwana w tym właśnie zakresie.
    Szczególnie istotne jest wykorzystanie nowoczesnych technologii, które umożliwiają
    tworzenie aplikacji o wysokiej wydajności, skalowalności i zaawansowanych funkcjach
    analitycznych, które wcześniej nie były dostępne w tej kombinacji technologicznej.
    Efekty prac Wnioskodawcy, określane jako „Oprogramowanie” lub jego części, zawsze
    stanowią utwory w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, w tym w szczególności art. 74 tej ustawy. Każdy wytworzony program
    komputerowy odznacza się oryginalnym i twórczym charakterem, stanowi rezultat
    działalności intelektualnej Wnioskodawcy i jest utrwalony w formie kodu źródłowego,
    który posiada indywidualną strukturę, logikę i rozwiązania implementacyjne.
    Prace te nie polegają na odtwórczym, mechanicznym czy czysto technicznym
    wykonywaniu powtarzalnych czynności, lecz obejmują projektowanie nowych architektur
    systemowych, dobór technologii, opracowywanie unikalnych algorytmów (np. systemów

    rekomendacji, predykcji cen, detekcji fraudów), a także tworzenie dedykowanych narzędzi
    integracyjnych (np. mapperów danych dla setek niejednolitych API). Każdy taki element
    jest twórczą kreacją, której nie można przewidzieć ani zapisać w formie z góry ustalonej
    instrukcji.
    Oprogramowanie tworzone przez Wnioskodawcę nigdy nie jest wyłącznie efektem pracy
    wymagającej podstawowych umiejętności programistycznych - zawsze wymaga
    przeprowadzenia analizy, zaprojektowania nowych rozwiązań i wdrożenia ich w taki
    sposób, aby odpowiadały na unikalne problemy biznesowe klientów. W związku z tym
    rezultaty działalności Wnioskodawcy są utworami o charakterze twórczym, a nie jedynie
    „techniczną” realizacją cudzych wytycznych.
    Sposób przenoszenia autorskich praw do programu komputerowego każdorazowo
    spełnia warunki przewidziane w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, w szczególności następuje z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 tejże ustawy.
    Program komputerowy tworzony przez Wnioskodawcę wersjonowany jest przez niego w
    odpowiednim systemie kontroli wersji (np. (...)), który następnie systematycznie jest
    synchronizowany z wersją przenoszoną na kontrahenta na platformie, z której korzysta
    (...). Przeniesienie następuje z momentem zapłaty należnego Wnioskodawcy
    wynagrodzenia.
    Wnioskodawca tworzy dany program komputerowy, który podlega ochronie na gruncie
    prawa autorskiego i przenosi go fizycznie na klienta umieszczając w repozytorium na
    serwerze klienta lub w dedykowanym środowisku chmurowym. Przeniesienie praw
    potwierdza umowa o świadczenie usług oraz faktyczne umieszczenie kodu źródłowego w
    systemach klienta z odpowiednimi prawami dostępu.
    Proces wyodrębnienia konkretnego „Oprogramowania” odbywa się poprzez:
    1) utworzenie dedykowanego repozytorium dla każdego projektu z wyraźnym rozdziałem
      kodu źródłowego;
    2) dokumentację techniczną opisującą funkcjonalności i architekturę danego
      oprogramowania;
    3) testy jednostkowe i integracyjne potwierdzające działanie poszczególnych modułów;
    4) deployment manifests dla (...) umożliwiające niezależne wdrożenie aplikacji;
    5) API documentation definiującą interfejsy i protokoły komunikacji.
    Klient uzyskuje bezterminowe prawo do korzystania z oprogramowania poprzez:
    - transfer własności kodu źródłowego wraz z prawami autorskimi zgodnie z umową;
    - przekazanie wszystkich plików konfiguracyjnych niezbędnych do uruchomienia aplikacji;
    - dokumentację wdrożeniową umożliwiającą samodzielne zarządzanie
      oprogramowaniem;
    - prawa do modyfikacji i dalszego rozwoju kodu zgodnie z licencją;
    - wsparcie techniczne w okresie wdrożenia i stabilizacji systemu.
    Faktury nie wyodrębniają wynagrodzenia z tytułu przeniesienia praw autorskich, gdyż nie
    jest to wymagane ani nie jest to przyjęte w stosunkach gospodarczych z kontrahentem.
    Całość wynagrodzenia traktowana jest jako opłata za kompleksową usługę tworzenia
    oprogramowania wraz z przeniesieniem praw autorskich.
    Pod pojęciem „część oprogramowania” należy rozumieć odrębny moduł, komponent lub
    funkcjonalność programu komputerowego, który może funkcjonować samodzielnie lub w
    ramach większego systemu, zachowując przy tym cechy utworu w rozumieniu prawa
    autorskiego.

    W kontekście architektury mikroserwisowej wykorzystywanej przez Wnioskodawcę, „część
    oprogramowania” może obejmować:
    (...)
    Każda „część oprogramowania" charakteryzuje się:
    (...)
    Prawno autorsko każda „część oprogramowania” stanowi utwór chroniony art. 74 ustawy
    o prawie autorskim, o ile spełnia kryteria oryginalności i twórczego charakteru. W
    przypadku prac Wnioskodawcy, każdy mikroserwis, moduł czy komponent powstaje w
    wyniku procesu twórczego wymagającego indywidualnych decyzji architektonicznych,
    implementacyjnych i algorytmicznych, co czyni je utworami chronionymi prawem
    autorskim.
    Efekty prac Wnioskodawcy w postaci tworzenia/rozwijania oprogramowania lub jego
    części zawsze są odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na
    podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.
    Wnioskodawcy przysługują osobiste i majątkowe prawa autorskie do tych „programów
    komputerowych”.
    Efekty prac Wnioskodawcy, które nazywa „programem komputerowym” (oprogramowanie
    komputerowe lub jego części - Oprogramowanie, części Oprogramowania) zawsze są
    odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W każdym przypadku wytwarzanie i
    rozwijanie odnosi się do kodów źródłowych programów komputerowych, które stanowią
    utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W efekcie tych
    prac powstają programy komputerowe jako utwory, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4
    lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, stanowiące utrwalenie
    działalności twórczej Wnioskodawcy o indywidualnym charakterze.
    Każdy program komputerowy lub jego część powstający w wyniku działalności
    Wnioskodawcy spełnia przesłanki ochrony przewidziane w art. 74 ustawy o prawie
    autorskim:
    1) jest wynikiem działalności twórczej algorytmicznych;
    2) ma indywidualny charakter - każde rozwiązanie odzwierciedla wybory techniczne,
      architektoniczne i implementacyjne charakterystyczne dla Wnioskodawcy;
    3) jest ustalony - kod źródłowy jest zapisany w plikach, dokumentowany i wersjonowany;
    4) stanowi utwór niezależny - każdy program lub jego część może funkcjonować
      samodzielnie lub w ramach większego systemu.
    Wszystkie powyższe elementy składają się na utwory chronione prawem autorskim, do
    których Wnioskodawcy przysługują wyłączne prawa osobiste (prawo do autorstwa, prawo
    do integralności utworu, prawo do decydowania o pierwszym udostępnieniu) oraz
    majątkowe (prawo do wyłącznego korzystania i rozporządzania utworem).
    Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programów komputerowych i ich części
    następuje zawsze zgodnie z wymogami ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 tej ustawy.
    Proces przeniesienia odbywa się na podstawie umów zawieranych z klientami. Umowy te
    zawierają jednoznaczne postanowienia dotyczące zakresu przenoszonych praw, w tym
    wskazanie pól eksploatacji, czasu i terytorium korzystania. Przeniesienie praw następuje w
    momencie zapłaty wynagrodzenia i obejmuje całość majątkowych praw autorskich do
    wytworzonego programu lub jego części.
    Wnioskodawca dokumentuje proces przenoszenia praw poprzez:

    - prowadzenie repozytoriów (...) z wersjonowaniem kodu,
    - przygotowanie dokumentacji technicznej i wdrożeniowej,
    - protokoły odbioru i akceptacji,
    - zapisy umowne potwierdzające przeniesienie.
    Dzięki temu proces przenoszenia jest zgodny z literą prawa, a klienci uzyskują pełną i
    niepodzielną możliwość korzystania z oprogramowania, rozwijania go i wdrażania we
    własnym środowisku.
    Proces przeniesienia praw w praktyce:
    1) Etap umowny:
        - zawarcie umowy o świadczenie usług zawierającej klauzule o przeniesieniu praw
        autorskich;
        - określenie szczegółowego zakresu przenoszonych praw majątkowych;
        - ustalenie wynagrodzenia za przeniesienie praw.
    2) Etap realizacyjny:
        - tworzenie oprogramowania zgodnie z specyfikacją umowy;
        - dokumentowanie procesu twórczego i decyzji implementacyjnych;
        - przeprowadzanie testów i weryfikacji jakości kodu.
    3) Etap przekazania:
        - fizyczne przekazanie kodu źródłowego poprzez repozytoria (...);
        - przekazanie dokumentacji technicznej i instrukcji wdrożenia;
        - transfer konfiguracji (...);
        - przekazanie dostępów do systemów CI/CD i monitoringu.
    4) Etap potwierdzenia:
        - wystawienie faktury potwierdzającej wykonanie usług;
        - akceptacja oprogramowania przez klienta;
        - formalne potwierdzenie przejęcia praw autorskich.
    Wszystkie elementy stanowią integralną część programu komputerowego i są objęte
    przeniesieniem praw autorskich zgodnie z wymogami ustawowymi, zapewniając klientowi
    pełną kontrolę nad oprogramowaniem i możliwość jego dalszego rozwoju.
    Wnioskodawca wskazuje szczegółowy związek funkcjonalny między ponoszonymi
    wydatkami a prowadzonymi pracami rozwojowymi:
    1. Wynajem sprzętu komputerowego i urządzeń peryferyjnych:
    Bez najmu odpowiedniego sprzętu komputerowego wytwarzanie oprogramowania nie
    byłoby zupełnie możliwe. Sprzęt komputerowy stanowi podstawowe narzędzie pracy
    Wnioskodawcy i jest bezwzględnie niezbędny do:
    (...)
    2. Wynajem oprogramowania:
    Licencje na oprogramowanie deweloperskie są niezbędne dla procesu tworzenia aplikacji:
    (...)
    3. Koszty infrastruktury chmurowej:
    (...)

    4. Koszty edukacji i certyfikacji:
    (...)
    5. Koszty komunikacji i współpracy:
    (...)
    6. Koszty bezpieczeństwa i compliance:
    (...)
    Wydatki te nie mają charakteru ogólnego – są wprost związane z prowadzonymi pracami
    rozwojowymi i umożliwiają ich przeprowadzenie. Bez ich poniesienia proces wytwarzania
    oprogramowania nie byłby możliwy. W konsekwencji, wszystkie wskazane koszty powinny
    być uznane za kwalifikowane do kalkulacji wskaźnika nexus i pozostają w bezpośrednim
    związku z przychodami osiąganymi z kwalifikowanego IP.
    Pytania
    1) Czy podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu
      oprogramowania komputerowego lub jego części (Oprogramowanie, części
      Oprogramowania) przedstawiona w opisanym zdarzeniu przyszłym oraz zaistniałym
      już stanie faktycznym stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art.
      30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT?
    2) Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym odpłatne
      przeniesienie prawa autorskiego do programów komputerowych (Oprogramowania,
      części Oprogramowania), tworzonego przez Wnioskodawcę w ramach świadczonych
      usług wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi sprzedaż w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy
      o podatku dochodowym od osób fizycznych kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, o których mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych i tym samym możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5%
      do osiągniętego kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca ustawy o PIT w latach 2021 i kolejnych?
    3) Czy wymienione przez Wnioskodawcę koszty: Wynajmu sprzętu komputerowego,
      oprogramowania i urządzeń peryferyjnych ponoszone, i te które zamierza ponosić w
      celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      przy zachowaniu odpowiedniej metodologii alokacji, można uznać za koszty w literze
      (A) wskaźnika NEXUS do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust.
      4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego
      dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej?
    4) Czy wymienione przez Wnioskodawcę wydatki na wynajmu sprzętu komputerowego,
      oprogramowania i urządzeń peryferyjnych, które Wnioskodawca ponosi i zamierza
      ponosić w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, przy zachowaniu
      odpowiedniej metodologii alokacji, są kosztami uzyskania przychodu z
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 w zw. z
      art. 9 ust. 2 ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1)
    Zdaniem Wnioskodawcy, prace realizowane przez niego, zgodnie z przedstawionym
    opisem, stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o
    PIT.
    Wnioskodawca uzyskuje przychody z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca wskazuje, że działalność badawczo-rozwojowa została
    zdefiniowana w art. 5a pkt 38 ustawy o PIT, zgodnie z którym, działalność badawczo-

    rozwojowa oznacza działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace
    rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy
    oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Zarówno pojęcie
    badań naukowych, jak i prac rozwojowych zostały natomiast zdefiniowane w kolejnych
    przepisach, tj. odpowiednio w art. 5a pkt 30 ustawy o PIT i pkt 40 ustawy o PIT przez
    odesłanie do definicji zawartych w art. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.
    j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 478).
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, badania naukowe są
    działalnością obejmującą:
    • badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede
      wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych
      faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;
    • badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz
      umiejętności.
    Z kolei, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, prace
    rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
    wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
    informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
    tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z
    wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich,
    nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że o prowadzeniu
    działalności badawczo-rozwojowej na gruncie ustawy o PIT (dalej jako: prace lub projekty
    B+R) należy mówić wówczas gdy:
    • działalność obejmuje badania naukowe lub prace rozwojowe;
    • realizowane prace mają twórczy charakter;
    • prace w tym zakresie prowadzone są w systematyczny sposób;
    • wykonywane prace mają na celu zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystania jej do
      tworzenia nowych zastosowań.
    Wszystkie wskazane powyżej przesłanki występują w przypadku projektów B+R
    realizowanych przez Wnioskodawcę.
    Prace rozwojowe
    W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że działalność Wnioskodawcy w zakresie
    prowadzonych projektów B+R wyczerpuje pojęcie prac rozwojowych zawarte we
    wskazanych powyżej przepisach prawa.
    Wnioskodawca prowadzi bowiem prace, wykorzystując dostępną aktualnie wiedzę i
    umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych, do planowania produkcji oraz
    projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych właściwości
    Oprogramowania. Tym samym, Wnioskodawca prowadzi prace rozwojowe zdefiniowane
    we wskazanych powyżej przepisach prawa.
    W prowadzonych projektach B+R Wnioskodawca realizuje prace nastawione na
    wykorzystanie dostępnej wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych do tworzenia
    autorskiego i innowacyjnego programowania lub jego znaczącego ulepszenia. Tym
    samym, zgodnie ze wskazanymi powyżej ustawowymi definicjami Wnioskodawca
    prowadzi prace rozwojowe.
    Twórczy charakter prac
    Kolejną przesłanką warunkującą uznanie działalności podatnika za działalność badawczo-
    rozwojową jest twórczy charakter tej działalności. W zakresie projektów B+R

    prowadzonych przez Wnioskodawcę przesłanka ta jest spełniona, ponieważ rozwiązania i
    końcowe produkty informatyczne nie powielają prostych i funkcjonujących na rynku
    typowych koncepcji. W wyniku prac programistycznych prowadzonych przez
    Wnioskodawcę, jego Kontrahent otrzymuje nowoczesne i innowacyjne ulepszenia oraz
    rozwinięcia Oprogramowania, których nie da się nabyć na otwartym rynku. W przypadku
    projektów B+R nie występuje element typowej standaryzacji. Cele, jakie są zakładane do
    osiągnięcia przez Kontrahenta, wymagają unikatowego podejścia i twórczej pracy
    koncepcyjnej od samego początku realizacji prac projektowych. Tym samym tworzone i
    wdrażane przez Wnioskodawcę elementy Oprogramowania mają zawsze charakter
    twórczy. Jednocześnie należy podkreślić, że Oprogramowanie i jego elementy jako rezultat
    prac rozwojowych prowadzonych przez Wnioskodawcę podlega ochronie prawnej
    wynikającej z ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.
    j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1062).
    Prowadzenie prac w systematyczny sposób
    Realizowane przez Wnioskodawcę prace B+R mają nie tylko twórczy charakter, ale są
    również prowadzone w sposób systematyczny, co stanowi kolejną przesłankę wynikającą z
    ustawowej definicji działalności badawczo-rozwojowej. Prace B+R realizowane są przez
    Wnioskodawcę według określonego harmonogramu. Przedmiotowe prace są
    zaplanowane przez Wnioskodawcę i prowadzone w sposób uporządkowany i regularny.
    Nie mają one charakteru incydentalnego ani spontanicznego.
    Zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystanie wiedzy do tworzenia nowych zastosowań
    Zgodnie z definicją ustawową działalność badawczo-rozwojowa musi także mieć określony
    cel, tj. powinna być nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie
    do tworzenia nowych zastosowań. Podejmowane przez Wnioskodawcę w ramach
    projektów B+R działania ze swej istoty zmierzają do uzyskania specjalistycznej wiedzy i
    umiejętności, które będą wykorzystywane w obecnie prowadzonych lub kolejnych
    projektach. Tym samym, wiedza uzyskana podczas prowadzenia poszczególnych prac
    wykorzystywana jest następnie w innych pracach projektowych. Dodatkowo
    Wnioskodawca, realizując przedmiotowe prace, uzyskuje nowe umiejętności z dziedziny
    technologii IT i ich zastosowania w działalności biznesowej, które następnie może
    wykorzystywać do projektowania nowych produktów i usług oferowanych klientom
    (oprogramowanie, aplikacje). Prace programistyczne realizowane w ramach prac B+R
    mają charakter twórczy i ukierunkowane są na tworzenie nowych, innowacyjnych
    rozwiązań. Stworzenie kodu źródłowego wymaga połączenia wiedzy z zakresu informatyki,
    natomiast uprzednie opracowanie koncepcji tworzonego Oprogramowania lub jego
    części, a także późniejsze koordynowanie prowadzonych prac wymaga specjalistycznej
    wiedzy biznesowej. Jednocześnie celem prac realizowanych w ramach projektów B+R nie
    jest wyłącznie wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do Oprogramowania.
    Dodatkowo Wnioskodawca, celem konkurencyjnego świadczenia usług, musi ciągle
    poszerzać swoją wiedzę o nowe narzędzia i technologie informatyczne. Wymaga
    podkreślenia, że w przepisach prawa nie zostało zdefiniowane pojęcie: „okresowy”. W
    związku z tym, podobnie jak powyżej, należy odnieść się do wykładni językowej tego
    określenia. Słownik języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) wskazuje na następujące
    znaczenia słowa okresowy: „powtarzający się, występujący co pewien czas” oraz
    „dotyczący danego okresu”. Na podstawie przedstawionej definicji, znaczenie słowa
    „okresowy” odnosi się do podejmowania czynności podobnych do siebie i w jakiś sposób
    się powtarzających.
    Na podstawie powyższego można przyjąć, że działalność prowadzona przez
    Wnioskodawcę nie ma znamion okresowości, ponieważ każdy z wytwarzanych przez
    Wnioskodawcę utworów jest niepowtarzalny oraz unikatowy, a jego wytworzenie wymaga
    przeprowadzenia odmiennych i zindywidualizowanych procesów.
    Zaznaczyć należy, że zgodnie z ustawową definicją działalnością badawczo-rozwojową jest
    działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowana w

    sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów
    wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Użycie przez ustawodawcę spójnika „lub”
    wskazuje, że w celu uznania działalności podatnika za działalność badawczo-rozwojową
    wystarczy, żeby podatnik prowadził badania naukowe lub alternatywnie, żeby prowadził
    prace rozwojowe. Może także prowadzić badania naukowe i prace rozwojowe. W każdej z
    tych trzech sytuacji spełniona zostanie przesłanka określona w definicji działalności
    badawczo-rozwojowej (Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r.
    dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa
    własności intelektualnej - IP BOX).
    Wnioskodawca stwierdza, że przymiot działalności twórczej bez wątpienia można
    przypisać (i będzie można przypisać) działaniom związanym z wytworzeniem utworów.
    Działania te skupiają się (i będą się skupiać w przyszłości) na wytwarzaniu nowych
    /zmodyfikowanych programów bądź kodów komputerowych, które są unikatowe oraz
    niepowtarzalne. Celem działań opisanych w zaszłym już stanie faktycznym i w zdarzeniu
    przyszłym jest opracowywanie nowych rozwiązań na podstawie aktualnej wiedzy oraz
    dostępnych na rynku produktów, z których tworzone są (i będą w przyszłości) nowe
    utwory. W efekcie powstają (i będą powstawać) nowe rozwiązania w postaci gotowych
    programów, narzędzi informatycznych, optymalizacji oraz związane z nimi - plany i
    projekty.
    Z uwagi na powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, podejmowane przez niego prace celem
    wytworzenia utworów stanowią (i będą stanowić) działalność badawczo - rozwojową, o
    której mowa w art. 5a pkt 38 Ustawy PIT.
    W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że kwestia kwalifikowania działań w zakresie
    tworzenia nowych rozwiązań z dziedziny IT do kategorii działalności badawczo-rozwojowej
    była już przedmiotem interpretacji indywidualnych, w których uznawano, że tego typu
    działania spełniają definicję prac o charakterze badawczo-rozwojowym. Ponadto, w
    tożsamych stanach faktycznych rozstrzygano również o możliwości uznania za działalność
    badawczo-rozwojową, prac w zakresie modyfikacji istniejącego oprogramowania
    /narzędzia informatycznego.
    Tytułem przykładu można wskazać interpretacje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
    z dnia 7 maja 2020 r., nr 0115-KDIT1.4011.70.2020.2.JG, z dnia 30 marca 2020 r., nr 0113-
    KDIPT2-3.4011.94.2020.2.AC, zgodnie z którymi: „Mając na uwadze przedstawiony we
    wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz cytowane wyżej przepisy prawa
    podatkowego, stwierdzić należy, że przedstawione we wniosku działania spełniają
    definicję działalności badawczo-rozwojowej, w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż są podejmowane w sposób
    systematyczny, mają twórczy charakter, podejmowane są w celu zwiększania zasobów
    wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Ponadto,
    Wnioskodawca opracowuje nowe lub ulepszone produkty niewystępujące dotychczas w
    praktyce gospodarczej Wnioskodawcy”.
    Z powołaniem się na powyższe interpretacje prawnopodatkowe, w ocenie Wnioskodawcy,
    można mówić o ugruntowanej linii orzeczniczej w zakresie zakwalifikowania prac
    programistycznych określonych w zaistniałym stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym
    do działalności badawczo-rozwojowej. Wnioskodawca prowadzi prace według
    szczegółowego harmonogramu czasowo-rzeczowego. Począwszy od wymagań umowy o
    współpracy dotyczących poprawnej dokumentacji działalności Wnioskodawcy, także
    Oprogramowanie determinuje wielu składowych tworzonych w odpowiedniej kolejności i z
    należytą starannością.
    Ostatnią przesłanką wymaganą ustawowo do uznania prowadzonej działalności za
    badawczo-rozwojową jest kryterium wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych
    zastosowań. Wiąże się to jednocześnie z prowadzeniem prac rozwojowych. Wnioskodawca
    opisał powyżej, w jaki sposób wykorzystuje obecne zasoby wiedzy do tworzenia nowych
    zastosowań. W swojej działalności Wnioskodawca zawsze stara się dostarczyć najnowsze

    rozwiązania w branży, zapoznając się z obecnym stanem techniki w branży IT oraz z
    aktualnymi zastosowaniami wprowadzonymi w działalności jego Kontrahenta.
    Wnioskodawca podkreśla, że przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych wiadomości
    naukowych, w swojej działalności planuje, projektuje i tworzy innowacyjne rozwiązania w
    postaci ulepszonych produktów, procesów lub usług programistycznych. Przy czym
    ulepszenia te są znaczące i pozwalają na zautomatyzowanie procesów, które dotychczas
    robione były ręcznie. Wnioskodawca prowadzi działalność twórczą obejmującą prace
    rozwojowe. Twórczość w działalności badawczo-rozwojowej Wnioskodawcy przejawia się
    w wytwarzaniu nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w
    jego praktyce gospodarczej, lub na tyle nowatorskich, że w znacznym stopniu odróżniają
    się od rozwiązań już funkcjonujących, co oznacza, że wprowadzają to, czego jeszcze nie
    było. Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą i korzysta z
    posiadanej przez siebie wiedzy i umiejętności. Przesądza to m.in. o elemencie „twórczym”
    prowadzonej przez niego działalności, tzn. są to działania, które choćby w minimalnym
    stopniu odróżniają się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem posiadają
    cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia (Objaśnienia podatkowe Ministra
    Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów
    wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej - IP BOX). Wyjaśnić należy, że
    programowanie jest pracą polegającą na tworzeniu zindywidualizowanego kodu, dla
    którego z góry ustalony jest tylko efekt. Co istotne, istnieje nieskończona ilość rozwiązań,
    które mogą do tego efektu doprowadzić. Praca programisty polega na doborze
    najbardziej wydajnych i odpowiednich metod oraz środków, które mają zapewnić
    stworzenie konkretnej funkcjonalności.
    Należy podkreślić, że programy komputerowe stworzone przez Wnioskodawcę na rzecz
    Kontrahenta ulepszyły i rozwijały działanie starych programów, lub też pozwalały na
    stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności. Z tego powodu Wnioskodawca twierdzi, że
    stworzone przez niego programy stanowią przejaw jego twórczej działalności oraz są
    innowacyjne zarówno w prowadzonej przez niego działalności, jak i jego Kontrahenta.
    Twórczość Wnioskodawcy odnosi się również do przejawu jego działalności - autorskich
    praw do programów komputerowych, które podlegają ochronie na podstawie art. 74
    Prawa autorskiego. Jednocześnie należy podkreślić, że przedmiotem prawa autorskiego
    jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w
    jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Ochrona ta obejmuje również fragmenty utworu i utwory w wersji nieukończonej.
    Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że prace związane z wytwarzaniem i
    modyfikacją utworów, szczegółowo przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego, stanowią działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 5a pkt 38
    Ustawy PIT.
    Ad 2)
    Wnioskodawca otrzymuje dochody ze stworzonego w ramach prowadzonej działalności
    badawczo-rozwojowej kodu źródłowego Oprogramowania będącego kwalifikowanym
    prawem własności intelektualnej. Zgodnie z postanowieniami umowy o współpracy, w
    ramach wykonywanych usług, majątkowe prawa własności intelektualnej do tworzonego
    Oprogramowania i jego części przenoszone są przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w zamian za wykonane
    usługi Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie w umówionej wysokości. Przedmiotowe
    wynagrodzenie obejmuje honorarium za przeniesienie całości autorskich praw
    majątkowych do programu komputerowego. Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie
    autorskich praw majątkowych do wytworzonego Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania, należy zakwalifikować do kategorii sprzedaży kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

    W opisanym zdarzeniu przyszłym oraz zaistniałym stanie faktycznym spełnione są, według
    Wnioskodawcy, wszystkie przesłanki zastosowania art. 30ca ustawy o PIT, tj.
    Wnioskodawca:
    • uzyskuje dochód w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej,
    • uzyskuje kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wnioskodawca uzyskuje przychody z tytułu
    prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W związku z tym spełniona jest
    pierwsza przesłanka wskazana w art. 30ca ustawy o PIT.
    Z kolei, z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej mamy do czynienia wówczas,
    gdy jest to prawo wskazane przez ustawodawcę w art. 30ca ust. 2 pkt 1-8 ustawy o PIT,
    podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
    ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz
    innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska.
    Zdaniem Wnioskodawcy, dochody uzyskiwane z odpłatnego zbywania praw autorskich do
    programów komputerowych są kwalifikowanymi dochodami z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej, o której mowa w art. 30ca ustawy o PIT. Tym samym
    Wnioskodawca uprawniony jest do opodatkowania wskazanych powyżej kwalifikowanych
    dochodów przy zastosowaniu stawki określonej w tym przepisie prawa.
    Uzasadniając niniejsze stanowisko Wnioskodawcy należy wskazać, że zgodnie z art. 30ca
    ust. 2 ustawy o PIT, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
    • patent,
    • prawo ochronne na wzór użytkowy,
    • prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
    • prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
    • dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony
      roślin,
    • prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
      dopuszczonych do obrotu,
    • wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
      prawnej odmian roślin,
    • autorskie prawo do programu komputerowego - podlegające ochronie prawnej na
      podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych,
      których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych,
      których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony,
      rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego
      działalności badawczo - rozwojowej.
    W rozpatrywanym przypadku kwalifikowanym prawem własności intelektualnej jest
    autorskie prawo do kodu źródłowego stanowiącego Oprogramowanie wskazane w art.
    30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochód jest
    osiągnięty przez podatnika w ciągu roku podatkowego:
    • z opłat lub należności wynikających z umów licencyjnych, dotyczących kwalifikowanego
      IP;
    • ze sprzedaży kwalifikowanego IP;
    • z kwalifikowanego IP uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;

    • z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego IP, jeżeli zostało
      uzyskane w postępowaniu spornym, w tym w postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Jak wskazano powyżej, Oprogramowanie wytworzone przez Wnioskodawcę podlega
    ochronie prawnej na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Prawa autorskiego. Jedynym
    efektem tych usług w zakresie rozwoju i tworzenia Oprogramowania jest kod źródłowy
    programu komputerowego. Umowa o współpracy zawarta pomiędzy Wnioskodawcą i jego
    Kontrahentem stanowi, że prawa własności intelektualnej, jakie Wnioskodawca wytworzy
    w ramach zleconych usług, należą po ich przeniesieniu do Kontrahenta. W ramach usług
    Wnioskodawca wytwarza utwory objęte prawami własności intelektualnej. Kontrahent
    uzyskuje wszystkie prawa do utworów wytworzonych przez Wnioskodawcę, a
    Wnioskodawca je traci, za co otrzymuje świadczenie wzajemne w postaci umówionego
    wynagrodzenia. Tak więc całość kwoty wynagrodzenia, jakie Wnioskodawca planuje objąć i
    obejmuje preferencyjną stawką opodatkowania, stanowi wynagrodzenie za przeniesienie
    praw autorskich (sprzedaż). Przedmiotem umowy jest więc przeniesienie prawa do
    własności intelektualnej. Odpłatne przeniesienie wskazanych we wniosku praw następuje
    w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej,
    która jest pozarolniczą działalnością gospodarczą. Oprogramowanie zostaje wytworzone
    w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności badawczo-rozwojowej w
    rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to
    twórcza działalność podejmowana w sposób systematyczny, obejmująca prace rozwojowe
    wykonane w celu tworzenia nowych zastosowań. Przy czym prace te są działalnością
    obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie
    wiedzy i umiejętności, w zakresie narzędzi informatycznych i Oprogramowania
    wskazanego we wniosku służącego do tworzenia i oferowania zmienionych, ulepszonych
    lub nowych produktów wcześniej niedostępnych na rynku. Nie są to działania rutynowe
    ani okresowe (nie jest to utrzymanie techniczne produktu), co wyczerpuje definicję
    działalności badawczo-rozwojowej określoną w art. 4 ust. 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie
    wyższym i nauce.
    Wnioskodawca wykonuje jednoosobową działalność gospodarczą, której przychody za
    poprzedni rok nie przekroczyły 2 mln euro. Nie ma więc obowiązku prowadzić ksiąg
    rachunkowych i ich nie prowadzi. Prowadzi księgę przychodów i rozchodów. W przypadku
    rozliczania się na podstawie art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencję zgodnie z wymogiem art. 30cb pkt 2 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 Prawa autorskiego, ochrona przyznana programowi
    komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące
    podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, nie podlegają ochronie.
    W celu poprawnego zastosowania preferencji IP Box wobec autorskiego prawa do
    programu komputerowego należy nadać mu znaczenia funkcjonalne, celowościowe i
    rozszerzające, w zgodzie z najbardziej istotnym międzynarodowym kontekstem przepisów
    o IP Box, czyli Raportem OECD BEPS Plan Działania nr 5.
    Zgodnie z akapitem 34 tego Raportu, copyrighted software, nie tylko program
    komputerowy chroniony prawem autorskim, ale szerzej oprogramowanie chronione
    prawem autorskim, może zawierać się w katalogu kwalifikowanych IP jako aktywo
    funkcjonalnie ekwiwalentne do patentu. OECD wskazuje, że oprogramowanie chronione
    prawem autorskim dzieli podstawowe cechy patentów, ponieważ jest nowatorskie,
    nieoczywiste i użyteczne, a zatem zasadniczo wynika z prowadzenia innowacyjnej
    działalności badawczo-rozwojowej, której prowadzenie powinny stymulować przepisy o IP
    Box.
    OECD stwierdza także, że nie wszystkie jurysdykcje zapewniają ochronę patentową
    oprogramowania i dlatego wielu podatników, którzy wytwarzają oprogramowanie, musi
    posiadać prawa autorskie, zamiast polegać na ochronie patentowej. Włączenie
    oprogramowania chronionego prawem autorskim do definicji funkcjonalnie

    równoważnych kwalifikowanych IP zapewnia również, że różne traktowanie
    Oprogramowania na mocy prawa patentowego różnych jurysdykcji nie ma wpływu na to,
    czy dochody z oprogramowania mogą korzystać z różnych regulacji IP Box.
    W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie - definiowane jako ogół informacji w
    postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów - podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    oprogramowanie może być, zgodnie z wykładnią celowościową i kontekstualną (ww.
    Raport OECD), uznane za kwalifikowane IP w świetle rozszerzającej wykładni art. 30ca ust.
    2 pkt 8 ustawy o PIT, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem
    prac badawczo-rozwojowych.
    Podstawowe znaczenie w sprawie ma to, że efektem pracy Wnioskodawcy jest kod
    źródłowy programu komputerowego, co implikuje wytworzenie przez Wnioskodawcę
    prawa własności intelektualnej.
    Mając na uwadze ziszczenie się przesłanek definiujących działalność B+R, Wnioskodawca
    wytwarza kwalifikowane prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca pkt 2.8
    ustawy o PIT.
    Na podstawie umowy o współpracy zawartej z Kontrahentem, wykonuje usługi
    programistyczne i wszelkie prawa własności intelektualnej są przekazywane na rzecz
    Kontrahenta, w zamian za ustalone wynagrodzenie.
    Według ustawy o podatku od towarów i usług przez sprzedaż rozumie się odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W przypadku opisanym w niniejszym wniosku
    następuje faktyczna sprzedaż wytworzonych przez Wnioskodawcę kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej. Jedynym dochodem, jaki Wnioskodawca uzyskuje z tytułu
    współpracy z Kontrahentem i chce objąć preferencyjną stawką opodatkowania, jest
    wynagrodzenie z tytułu odpłatnego przeniesienia na rzecz Kontrahenta praw do
    wytworzonego przez siebie Oprogramowania lub jego części. Jest to Oprogramowanie
    opracowane na zamówienie Kontrahenta i spełniające specyficzne wymagania
    Kontrahenta, jak również nie istnieje inne podobne, które mogłoby stanowić podstawę dla
    wyceny wartości praw własności intelektualnej związanej z tym Oprogramowaniem. Tym
    samym dokumentem określającym wartość prawa jest umowa o współpracy, zaś
    dokumentuje tę wartość rachunkowo i księgowo faktura wystawiona dla Kontrahenta z
    tytułu świadczonych usług i zastosowanie proporcji pozwalającej na określenie kwoty
    wynagrodzenia za przeniesienie tworzonego Oprogramowania.
    Dochody, jakie uzyskuje Wnioskodawca, są kwalifikowanymi dochodami z kwalifikowanych
    praw własności intelektualnej, o których mowa w art. 30ca ustawy o PIT. Tym samym
    Wnioskodawca uprawniony jest do opodatkowania wskazanych powyżej kwalifikowanych
    dochodów przy zastosowaniu preferencyjnej stawki wynoszącej 5% podstawy
    opodatkowania.
    Wynika to z następujących przesłanek ustawowych:
    • w rozpatrywanym przypadku kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są
      autorskie prawa do programów komputerowych wskazane w art. 30ca ust. 2 pkt 8
      ustawy o PIT, które podlegają ochronie na podstawie odrębnych ustaw (ustawy z dnia
      4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych), i których przedmiot
      ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach
      prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej;
    • uzyskiwany przez Wnioskodawcę dochód z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej będącego prawami autorskimi do programów komputerowych jest
      zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, kwalifikowanym dochodem ze sprzedaży
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Wnioskodawca uzyskuje bowiem

      dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. dochód ze sprzedaży
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT).
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z faktem spełnienia przesłanek ustawowych i przy
    uwzględnieniu okoliczności, że Wnioskodawca stosuje wskaźnik Nexus do wyliczenia
    kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnych,
    Wnioskodawca uprawniony jest do opodatkowania kwalifikowanych dochodów z tytułu
    odpłatnego przeniesienia przez Wnioskodawcę kwalifikowanych autorskich praw
    majątkowych do programów komputerowych (sprzedaży) przy zastosowaniu stawki
    określonej w art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, obliczonych przy uwzględnieniu wskaźnika
    Nexus.
    Ad 3)
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zgodnie z art. 30ca ust. 4 i 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego
    prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego
    według wzoru:
    [ (a+b)x1,3]/ (a+b+c+d)
    w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:
    a. prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo -rozwojową
      związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
    b. nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem
      własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego
      w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
    c. nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem
      własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w
      rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
    d. nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Do powyższych kosztów nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat
    finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. Na mocy art. 30ca ust. 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku gdy wartość wskaźnika,
    o którym mowa powyżej, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1.
    Przedmiotem wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej jest w
    przeważającym zakresie tworzenie programów komputerowych, do których prawa
    autorskie są następnie przenoszone w ramach wykonania umowy na rzecz określonego
    Kontrahenta. Za świadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje ustalone honorarium, które
    obejmuje również wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych. W
    związku z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością w zakresie tworzenia i rozwoju
    Oprogramowania, ponosi on i może ponosić wydatki na:
    • Wynajmu sprzętu komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych.
    Powyższe wydatki są również kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i mają na celu osiągnięcie przychodów lub
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. prowadzonej przez Wnioskodawcę
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone wydatki, w zakresie, w jakim
    przeznaczane są na wytworzenie danego Oprogramowania bądź części Oprogramowania,
    przy zachowaniu odpowiedniej metodologii alokacji opisanej we wniosku, należy uznać za
    koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność
    badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej

    wskazanym powyżej (oznaczone jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych) i mogą zostać ujęte do obliczenia wskaźnika
    Nexus.
    Ad 4)
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, dochód (strata) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest
    obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej
    w zakresie, w jakim został osiągnięty:
    1. z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    2. ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    3. z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi;
    4. z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego IP, jeżeli zostało
      uzyskane w postępowaniu spornym, w tym w postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Natomiast art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że
    dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c,
    art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
    przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów.
    Zastosowanie cedułowości (teorii źródeł) wiąże się z konsekwencjami, zwłaszcza w
    zakresie możliwości stosowania specjalnych stawek opodatkowania lub kosztów
    normatywnych. Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza w
    przeważającym zakresie obejmuje tworzenie programów komputerowych, do których
    autorskie prawa majątkowe są następnie przenoszone, w ramach realizacji umowy o
    współpracy, na określonego Kontrahenta. Wnioskodawca za wykonane usługi otrzymuje
    ustalone wynagrodzenie, obejmujące również należność za przeniesienie autorskich praw
    majątkowych.
    Zważając na to, że działania Wnioskodawcy zorientowane są na działalność badawczo-
    rozwojową, ponosi on i może ponosić wydatki na:
    • użytkowanie samochodów, w tym koszty paliwa, koszty napraw i inne koszty związane
      Wynajmu sprzętu komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych.
    Przedmiotowe wydatki są również kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ mają na celu osiągnięcie przychodów
    lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. prowadzonej przez
    Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej. W przypadku braku możliwości
    pełnego alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w ramach
    działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania, Wnioskodawca ustala faktyczny koszt poniesiony w danym okresie na
    prowadzoną przez niego działalność związaną z wytwarzaniem określonego programu
    komputerowego według odpowiedniej proporcji, która odpowiada przyczynieniu się
    danego kosztu do osiągnięcia konkretnego przychodu z prowadzonej działalności
    gospodarczej w danym okresie.
    W ostateczności Wnioskodawca per analogiam zastosuje art. 22 ust. 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że jeżeli podatnik ponosi koszty
    uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty
    związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania
    przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim
    pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.

    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone wydatki, w zakresie w jakim
    przeznaczane są na wytworzenie danego programu komputerowego, w tym przypisane
    według odpowiedniej metodologii, należy uznać za koszty działalności badawczo-
    rozwojowej prowadzonej przez Wnioskodawcę, a tym samym za koszty uzyskania
    przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, w kontekście regulacji
    zawartej w art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym
    ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
        – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
          zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
          przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
        spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
          wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
          niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
          przez zlecającego te czynności,
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
          prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca
          2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571, 1871
          i 1897),

        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018
          r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
      prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
        1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
          przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
          obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
          komercyjne;
        2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej
          wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów,
          procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:
      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie
      narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
      projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów,
      procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe
      zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że działa Pan w branży
    informatycznej i głównym przedmiotem jego działalności jest tworzenie i rozwój
    nowoczesnego oprogramowania oraz jego elementów składowych. Pana działalność
    dotyczy wytwarzania, rozwijania oraz ulepszania programów komputerowych.
    Za przykład tworzonego oprogramowania podał Pan
    (...)
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana
    efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może

    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    We wniosku wskazał Pan, że w opisanym procesie tworzenia Oprogramowania lub jego
    części stale poszukuje nowych rozwiązań o innowacyjnym charakterze oraz nowego
    zastosowania opracowanych przez siebie aplikacji. W ramach rozwoju każdego
    Oprogramowania tworzy zatem zupełnie nowe części Oprogramowania, a następnie
    modyfikuje stworzone przez siebie elementy Oprogramowania przez dokonywanie zmian,
    poprawek i usprawnień. Opracowane przez Pana Oprogramowania, z uwagi na ich
    innowacyjność, tworzone są przez Pana od podstaw.
    W ramach świadczonych usług i realizowanego projektu tworzy, zmienia i dostosowuje
    Pan komponenty Oprogramowania i dokumentuje przeprowadzony proces twórczy. W
    każdym przypadku zajmuje się tworzeniem kodu źródłowego Oprogramowania, jego
    testowaniem i odpowiednim dostosowaniem do konkretnych potrzeb Kontrahenta. W
    wyniku prac programistycznych Pana Kontrahent otrzymuje nowoczesne i innowacyjne
    ulepszenia oraz rozwinięcia Oprogramowania lub całościowe aplikacje, których nie da się
    nabyć na otwartym rynku. W przypadku projektów nie występuje element typowej
    standaryzacji.
    Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych
    programów komputerowych ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo
    systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący
    stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany,
    według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku
    z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w
    sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się
    do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą
    definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z
    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od
    istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Wskazał Pan, że systematyczność polega na prowadzeniu prac w metodyczny sposób,
    czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma
    on spełniać, ustalenia sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań
    programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac (ustalenie harmonogramu prac,
    kolejności wykonywania poszczególnych czynności), weryfikacja (ustalenie czy zostały
    osiągnięte założone efekty prac, ewentualne wprowadzanie poprawek i udoskonaleń
    prowadzących do osiągnięcia założonego rezultatu), zakończenie (zdanie efektów prac).

    Harmonogramy zawsze będą wyznaczane miesięcznie w zakresie każdego tworzonego i
    rozwijanego oprogramowania. Każdy miesięczny harmonogram prac zawiera określone
    fazy opisane powyżej: faza koncepcyjna, faza planowania, faza programowania, faza
    weryfikacji. Harmonogramy te będą ustalane cyklicznie, w okresach miesięcznych.
    Pana celem jest dostarczenie klientowi programów komputerowych realizujących
    założenia biznesowe klienta, tj. w szczególności:
    • tworzenie kodu spełniającego założone wskaźniki jakości i efektywności,
    • tworzenie kodu z zachowaniem odpowiedniej struktury (w tym z wykorzystaniem
      optymalnych narzędzi, funkcji i języków programowania),
    • tworzenie kodu programu komputerowego, który realizuje cele biznesowe klientów,
    • tworzenie architektury oprogramowania w celu poprawy jakości korzystania z
      oprogramowania.
    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej w odniesieniu do
    wskazanych przez Pana prac jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    Z opisu sprawy wynika, że zasobami wiedzy, którymi dysponował Pan są technologie
    informatyczne, czyli wiedza o oprogramowaniu i narzędziach informatycznych,
    występujących zarówno w ogólnym stanie nauki jak i w środowisku, w którym
    funkcjonować ma program przez Pana wytworzony. W procesie realizacji wykorzystuje
    Pan doświadczenie oraz umiejętności analityczne, które pozwalają identyfikować i
    przewidywać potencjalne problemy związane z produktami. Ponadto posiada Pan
    umiejętność implementacji rozwiązań w językach programowania, a także wiedzę i
    umiejętności z zakresu technologii informatycznej, programowania, sieciowych i
    telekomunikacyjnych oraz modelowania matematycznego, zdobyte w ramach studiów
    oraz rozwijane w pracy zawodowej. Wykorzystuje Pan także technologie konteneryzacji,
    bazy danych oraz rozwiązania chmurowe w procesie tworzenia i wdrażania
    oprogramowania.
    W ramach działalności, dzięki której tworzy i modyfikuje/rozwija/ulepsza
    „oprogramowanie” wykorzystuje Pan i rozwija wiedzę i umiejętności nabyte podczas
    indywidualnego studiowania materiałów z zakresu informatyki, programowania i
    nowoczesnych technologii oraz swojego doświadczenia zawodowego. Są to wiedza i
    umiejętności z zakresu technologii informatycznej, technologii programowania oraz w
    zakresie tworzonego oprogramowania.
    Wśród wymienionych przez Pana języków programistycznych i zastosowanych technologii
    znajdują się (...) itd.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie,
    które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:

    - badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    - prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    · nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    · nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;
    · łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    · kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    · wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    · planowaniu produkcji oraz
    · projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Jak wskazuje Pan we wniosku, pracując nad wytworzeniem Oprogramowania, nabywa,
    łączy, kształtuje i wykorzystuje Pan dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące
    narzędzi informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych
    zastosowań w postaci nowoczesnych i unikalnych systemów i aplikacji. W ramach
    prowadzonej działalności zdobywa, poszerza i łączy Pan interdyscyplinarną wiedzę z
    zakresu tworzenia Oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania
    stworzonych przez niego systemów i aplikacji. Wytwarzane przez Pana Oprogramowania
    opierają się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmują m.in.: zaprojektowanie
    algorytmu, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację,

    modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Działania te
    prowadzone są w metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu
    komputerowego, tj. określenie celu, jaki ma on spełniać, ustalenia sposobu dojścia do
    danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych i technologii),
    zaplanowanie prac, weryfikacja, zakończenie.
    W tym miejscu należy podkreślić, że nie świadczy Pan usług polegających na
    wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu
    komputerowego.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia
    wymienionych programów spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe.
    Jak wcześniej wskazano, wytwarzanie, rozwijanie przez Pana oprogramowania ma miejsce
    w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności o charakterze twórczym,
    podejmowanej w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
    wykorzystywania wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, Pana
    działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych spełnia definicję
    działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług
    świadczonych przez Pana, ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych
    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały
    wymienione we wniosku i w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego
    uzupełnieniu.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
        1) patent,
        2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
        3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
        4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
        5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt
          ochrony roślin,
        6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego
          weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu,
        7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
          prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
        8) autorskie prawo do programu komputerowego
      podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
      ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,

      oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których
      przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.
    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według
      wzoru:
      a+b × 1,3/a+b+c+d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:
      a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
      związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
      b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
      c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
      d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
        1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
          kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
          sprzedaży produktu lub usługi;
        4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
          własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w
          tym postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

    Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani
      do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
        1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w
          prowadzonych księgach rachunkowych;
        2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
          kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
          kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
        3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
          kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający
          określenie kwalifikowanego dochodu;
        4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
          zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
          intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
          kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
          rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i
          3;
        5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
          zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności
          intelektualnej w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych
          produktów lub tych usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno
          kwalifikowane prawo własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w
          produkcie lub usłudze albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych
          księgach rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa
          w pkt 2-4.
    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty.
    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie
    podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-
    rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Jak wcześniej rozstrzygnięto, tworzenie przez Pana programów komputerowych ma
    miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności badawczo-rozwojowej,
    spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak
    wynika z treści wniosku, w każdym przypadku tworzenia, ulepszenia utworów, efekty Pana

    pracy są odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie
    art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przenosi Pan całość praw
    autorskich do oprogramowania na rzecz kontrahenta otrzymując za nie wynagrodzenie.
    Przeniesienie każdego z majątkowych praw autorskich do programu komputerowego
    następuje zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy.
    Ponadto z treści wniosku wynika, że dokonał Pan stosownych wyodrębnień w
    prowadzonej oddzielnie od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji,
    spełniając tym samym wymóg wynikający z art. 30cb ustawy o PIT. Ewidencja taka
    prowadzona jest od 1 kwietnia 2021 r.
    Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w postaci
    zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o PAIPP”).
    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego
    (Oprogramowanie), wytwarzane przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia
    autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na kontrahenta mieszczą
    się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,
    które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2
    ustawy).
    Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę
    opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej w latach 2021-2024 i w latach kolejnych, jeśli okoliczności
    faktyczne sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa nie ulegną zmianie.
    Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    - dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    - wskaźnika Nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc do Pana wątpliwości dotyczących uznania ponoszonych przez Pana
    wydatków za koszty konieczne do wyliczenia wskaźnika, o którym mowa w art. 30ca ust. 4
    w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy
    zauważyć, że istotne jest to, aby ze wskaźnika Nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze
    swej natury nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub
    ulepszeniem konkretnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    Ustalając wskaźnik Nexus należy pamiętać, aby istniał związek pomiędzy:
    – wydatkami poniesionymi przez podatnika w związku z wytworzeniem kwalifikowanego
      prawa własności intelektualnej,
    – kwalifikowanym prawem własności intelektualnej oraz

    – dochodami uzyskiwanymi z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    Ta szczególna metoda ujmowania kosztów we wskaźniku ma zastosowanie jedynie na
    potrzeby kalkulacji tego wskaźnika.
    Należy również pamiętać, że wskaźnik Nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z
    poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym należy
    również ustalić odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-
    rozwojową związaną z danym prawem.
    Przyjąć należy zatem, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście wydatki, które kwalifikują się
    jako koszty prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, to wydatki
    związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za
    koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego
    działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wobec powyższego, wydatki ponoszone przez Pana – wskazane w opisie sprawy – mogą
    stanowić koszty, o których mowa w literze „a” wzoru z art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, uwzględnione przy wyliczaniu Nexus dla
    poszczególnych kwalifikowanych IP, w zakresie, w jakim służą prowadzeniu działalności
    badawczo-rozwojowej, której efektem jest powstanie kwalifikowanego IP.
    W odniesieniu do uznania wydatków na wynajem sprzętu komputerowego,
    oprogramowania i urządzeń peryferyjnych za koszty uzyskania przychodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9
    ust. 2 ustawy o PIT, należy wskazać na treść objaśnień Ministerstwa Finansów z 15 lipca
    2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez
    prawa własności intelektualnej – IP Box wynika, że: „Obliczając wysokość dochodu z
    kwalifikowanego IP, który w dalszej kolejności zostanie przemnożony przez wskaźnik
    nexus w celu obliczenia końcowego dochodu podlegającego 5% stawce podatku,
    niezbędne jest określenie związanych z kwalifikowanym IP przychodów oraz kosztów.
    Konieczne jest więc wskazanie przez podatnika przychodów osiąganych z danego
    kwalifikowanego IP oraz alokowanie do tych przychodów funkcjonalnie związanych z nimi
    kosztów, które w sposób bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego
    przychodu. Zatem, dochodem z kwalifikowanego IP jest nadwyżka sumy przychodów
    osiągnięta z tego kwalifikowanego IP nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
    podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica
    jest stratą z kwalifikowanego IP”.
    Potwierdza to art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Do powołanej w zdaniu poprzednim regulacji odwołuje się również art. 30ca ust. 7
    cytowanej ustawy.
    W związku z powyższym należy określić – po pierwsze – przychody z kwalifikowanego
    prawa IP, a następnie koszty uzyskania tych przychodów.
    Co do kosztów uzyskania przychodów to należy wskazać, że muszą to być koszty
    poniesione w celu uzyskania przychodów z tytułu wynagrodzenia za przeniesienie
    autorskich praw do programów komputerowych, a zatem funkcjonalnie związanych z nimi
    kosztów, które w sposób bezpośredni lub pośredni związane są z przychodem z
    kwalifikowanych praw IP.

    W celu określenia takich kosztów zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    - pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
      poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodu,
    - nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    - być właściwie udokumentowany.
    Z powyższego wynika zatem, że kosztami, o których mowa w przepisach odnoszących się
    do IP Box, w zakresie obliczenia dochodu, który zostanie następnie przemnożony przez
    wskaźnik nexus, będą wszelkiego rodzaju koszty – które są funkcjonalnie związane z
    przychodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej i które to w sposób
    bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego przychodu, o ile koszty te
    stanowić będą mogły koszt podatkowy.
    Powyższe potwierdza również treść Objaśnień podatkowych wskazujących na możliwość
    uwzględnienia w kalkulacji dochodu (który następnie zostanie przemnożony przez
    wskaźnik nexus) również kosztów pośrednich. Objaśnienia, nie wskazują natomiast, w jaki
    sposób koszty pośrednie należy przyporządkować do przychodów z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej i do pozostałych przychodów.
    W celu alokowania kosztów pośrednich do przychodów z kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej można w drodze analogii zastosować zasadę wynikającą z treści art. 22 ust.
    3 i ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z pierwszą regulacją wyrażoną w art. 22 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód
      podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie
      jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła,
      koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w
      ogólnej kwocie przychodów.
    Natomiast z art. 22 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część
      dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest
      wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10
      ust. 1 pkt 1 i 2 oraz przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. c, pkt
      153 lit. c i pkt 154 w zakresie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    W przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu, który poniósł Pan w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia praw autorskich,
    może Pan przyporządkować wydatki do przychodów ze zbycia praw autorskich według
    ustalonej proporcji jako stosunek przychodów ze zbycia oprogramowania do Pana
    przychodów ogółem z prowadzonej działalności w danym okresie.
    Zatem, wydatki na wynajem sprzętu komputerowego, oprogramowania i urządzeń
    peryferyjnych, opisane we wniosku i uzupełnieniu, które ponosi Pan w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych (z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 23
    ustawy), przy zachowaniu właściwej proporcji, są kosztami uzyskania przychodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9
    ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia, oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu
      wydania interpretacji.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pana chroniła.
    Odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych należy zauważyć, że wydane zostały w
    indywidualnych sprawach, w związku z czym nie można nadać im waloru uniwersalnego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.