Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.124.2025.2.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-02
Teza: Brak działania Wnioskodawczyń w charakterze podatnika VAT
w związku ze sprzedażą działek.
Słowa kluczowe: działki
grunty-sprzedaż gruntów
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
osoba-osoby fizyczne
podatnik
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowne Panie,

    stwierdzam, że stanowisko Pań w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    17 marca 2025 r. wpłynął złożony przez Panie wniosek wspólny z 12 marca 2025 r. o
    wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniły go Panie pismem z 29 kwietnia 2025 r.
    (wpływ 5 maja 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest
    następująca:
    Zainteresowane, które wystąpiły z wnioskiem
    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania: Pani AA (...);
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: Pani BB (...).
    Opis stanu faktycznego
    Zainteresowanymi w niniejszym wniosku o wydanie Interpretacji jest AA. i jej córka BB,
    nieprowadzące działalności gospodarczej (dalej łącznie jako „Wnioskodawczyni
    /Zainteresowani”).
    Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm. dalej jako
    „u.p.d.o.f”). Wnioskodawczyni aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej i w okresie
    ostatnich 5 lat nie prowadziła działalności gospodarczej w myśl przepisów u.p.d.o.f.
    Ponadto Wnioskodawczyni nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w
    rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361, dalej jako „u.p.t.u”).
    W dniu (...) 1994 r. rodzice AA., C. i C.C. umową darowizny w formie aktu notarialnego
    darowali AA., swojej córce, 1/4 części działki niezabudowanej oznaczonej nr 1 o pow. 2 ha
        21500 m oraz wnuczce BB. (z rodziny C.) udział 3/4 części działki niezabudowanej nr 1 o
              2pow. 2 ha 1500 m. [podzielona następnie na: 1/2; 1/3; 1/4; 1/5; 1/6; 1/7; 1/8; 1/9; 1/10; 1
    /11; 1/12; 1/13; 1/14; 1/15; 1/16; 1/17; 1/18; 1/19; 1/20; 1/21; 1/22; 1/23; 1/24; 1/25; 1/26; 1
    /27; 1/28; 1/29; 1/30; 1/31; 1/32; 1/33; 1/34; 1/35; 1/36; 1/37; 1/38; 1/39; 1/40; 1/41; 1/42; 1
    /43; 1/44; 1/45; 1/46; 1/47; 1/48; 1/49; 1/50; 1/51; 1/52; 1/53; 1/53; 1/54; 1/55; 1/56; 1/57; 1
    /58; 1/59; 1/60; 1/61; 1/62; 1/33; 1/64; 1/65; - (dalej jako „działka/działki”)].
    Do roku ok. 2009 działka uprawiana była jako rolna. Rosło tam przeważnie żyto lub łubin,
    ponieważ działka posiadała bardzo słabą klasę ziemi. W okresie od 2005 roku do 2008
    roku, rodzice AA. zaczęli bardzo mocno chorować i nie byli już w stanie nic tam uprawiać.
    AA., jako córka czuła się zobowiązana zająć się chorymi rodzicami oraz piątką swoich
    dzieci. Poprzez pełne zaangażowanie swojego czasu w opiekę nad rodziną, nie miała ona
    czasu ani możliwości, żeby uprawiać przedmiotową działkę. W latach 2013-2014 rodzice
    AA. – C. i CC. – zmarli. Po długich rozmowach Wnioskodawczyni zdecydowała się
    przekształcić działkę z działki rolnej na budowlaną z powodu braku możliwości uprawy roli.
    Wnioskodawczyni podjęła decyzję o podziale przedmiotowej działki na mniejsze w ramach
    racjonalnego zarządzania swoim majątkiem. Było to rozwiązanie podyktowane względami
    organizacyjnymi oraz możliwością lepszego zagospodarowania terenu zgodnie z
    obowiązującymi przepisami i przyszłymi potrzebami. Decyzja ta wynikała z naturalnego
    procesu dostosowywania nieruchomości do indywidualnych planów Wnioskodawczyni
    oraz stworzenia bardziej funkcjonalnego i optymalnego układu działek. Mając na
    względzie długoterminowe gospodarowanie nieruchomością, Wnioskodawczyni
    przeanalizowała różne aspekty dalszego użytkowania terenu i uznała podział za najlepsze
    rozwiązanie umożliwiające efektywne zarządzanie majątkiem prywatnym.

    Po pierwszym, podziale działki były podzielone na bardzo duże działki o powierzchni ok.
        2  21500 m. Następnie działki zostały podzielone na mniejsze o powierzchni ok. 800 m oraz
    wydzielono drogę dojazdową.
    W związku z powyższym wydzielono poniższe działki:
    1/2; 1/3; 1/4; 1/5; 1/6; 1/7; 1/8; 1/9; 1/10; 1/11; 1/12; 1/13; 1/14; 1/15; 1/16; 1/17; 1/18; 1
    /19; 1/20; 1/21; 1/22; 1/23; 1/24; 1/25; 1/26; 1/27; 1/28; 1/29; 1/30; 1/31; 1/32; 1/33; 1/34; 1
    /35; 1/36; 1/37; 1/38; 1/39; 1/40; 1/41; 1/42; 1/43; 1/44; 1/45; 1/46; 1/47; 1/48; 1/49; 1/50; 1
    /51; 1/52; 1/53; 1/53; 1/54; 1/55; 1/56; 1/57; 1/58; 1/59; 1/60; 1/61; 1/62; 1/33; 1/64; 1/65.
    W związku z dokonywanymi podziałami Wnioskodawczyni dokonywała opłaty adiacenckiej
    do gminy. Wyżej wymienione działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego. Wnioskodawczyni otrzymała decyzję Burmistrza D. dotyczącą wydania
    warunków zabudowy tej działki obejmującą inwestycję budowy dwudziestu budynków
    mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (1/4; 1
    /5; 1/6; 1/7; 1/8; 1/9; 1/10; 1/11; 1/12; 1/13; 1/19).
    Ponadto Wnioskodawczyni otrzymała decyzję Burmistrza D. dotyczącą wydania warunków
    zabudowy tej działki obejmującą inwestycję budowy ośmiu budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (1/14; 1/15; 1/16; 1/17; 1/20;
    1/21). Ponadto Wnioskodawczyni uzyskała z zakładu energetycznego oświadczenie o
    zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu
    budowlanego do sieci dystrybucyjnej.
    W trakcie powyższych działań działka zaczęła naturalnie zarastać tzw. samosiejkami
    brzozy, sosny oraz dzikimi trawami. Z upływem czasu, zalesienia rozszerzały się,
    porastając coraz to większe obszary działki. Ze względów praktycznych, Wnioskodawczyni
    jako racjonalnie działająca osoba, podjęła decyzję o utwardzeniu drogi dojazdowej, aby
    być w stanie dojechać do przedmiotowych działek i dokonać wycinki porastających je
    drzew i traw, co też uczyniła.
    Celem Wnioskodawczyni nie było wzbogacenie się, tylko pozbycie się uciążliwego już dla
    niej gruntu. Wnioskodawczyni nie udostępniała działki osobom trzecim na podstawie
    umowy najmu, dzierżawy czy użyczenia. Wnioskodawczyni nie dokonywała czynności
    reklamowych związanych ze sprzedażą przedmiotowych działek. Wnioskodawczyni
    podkreśla również, że przedmiotowe działki nie były ogrodzone.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Przedmiotem wniosku jest sprzedaż 11 działek. Poniżej przedstawiają Panie konkretne
    numery ewidencyjne dotyczące sprzedanych działek. Niektóre działki ze względu na swój
    rozmiar czy ukształtowanie terenu musiały być sprzedane łącznie tzn. kilka numerów
    ewidencyjnych dotyczy sprzedaży jednej działki.
    1. Działka 1/38 - 1/34
    2. Działka 1/37 - 1/33
    3. Działka 1/36 - 1/28
    4. Działka 1/35 - 1/27
    5. Działka 1/61 - 1/19, 1/64 - 1/53
    6. Działka 1/52 - 1/60
    7. Działka 1/56 - 1/62
    8. Działka 1/23
    9. Działka 1/24
    10. Działka 1/29

    11. Działka 1/30
    AA. i BB. wystąpiły o warunki zabudowy działek, z których następnie wydzielono działki
    stanowiące przedmiot niniejszego wniosku.
    AA. i BB. uzyskały oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz
    warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej.
    Ponadto AA. i BB. ze względu na wycinkę porastających działki drzew były zmuszone do
    utwardzenia drogi.
    AA. umieściła baner informujący o sprzedaży działek w miejscu położenia wskazanych
    nieruchomości.
    Ponadto AA. i BB. dokonały sprzedaży wskazanych działek, przy czym AA. działała w roli
    pełnomocnika BB. w zakresie wskazanej czynności.
    Działki będące przedmiotem wniosku zostały wydzielone z nieruchomości, dla których
    ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków
    mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z niezbędną infrastrukturą
    techniczną oraz czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną
    infrastrukturą techniczną.
    AA. i BB. o warunki zabudowy wystąpiły osobiście w celu sprawdzenia możliwości
    przyszłego jej wykorzystania.
    Działka 1 i/lub działki powstałe po jej podzieleniu od roku 1994, kiedy Zainteresowane
    otrzymały darowiznę, do roku 2009, były uprawiane przez rodziców Pani AA., AA. i BB.
    Produkty rolne pochodzące z uprawy działki nie były przeznaczone do dalszej sprzedaży.
    Pożytki z upraw były wykorzystywane do zaspokajania codziennych potrzeb życiowych
    rodziny C. tj. rodziców AA., AA. oraz jej córki BB.
    Poza uprawą działki wykorzystywane były również w celach rekreacyjnych rodziny.
    Poniżej przedstawiają Panie działki, które zostały sprzedane. Niektóre działki ze względu
    na swój rozmiar czy ukształtowanie terenu musiały być sprzedane łącznie tzn. kilka
    numerów ewidencyjnych dotyczy sprzedaży jednej działki.
    1. Działka 1/38 - 1/34;
    2. Działka 1/37 - 1/33;
    3. Działka 1/36 - 1/28;
    4. Działka 1/35 - 1/27;
    5. Działka 1/61 - 1/19, 1/64 - 1/53;
    6. Działka 1/52 - 1/60;
    7. Działka 1/56 - 1/62;
    8. Działka 1/23;
    9. Działka 1/24;
    10. Działka 1/29;
    11. Działka 1/30.
    Odpowiadając na pytanie, czy w związku ze sprzedażą planują Panie/zrealizowały Panie
    wystąpienie o inne decyzje, zgody, pozwolenia, inne akty administracyjne, wskazały Panie,
    że uzyskano wyłącznie oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz
    warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej oraz decyzje o
    warunkach zabudowy.
    Natomiast w odpowiedzi na pytanie, czy w związku ze sprzedażą planują Panie udzielić
    /udzieliły Panie jakichkolwiek pełnomocnictw, upoważnień czy zgód do działania na rzecz

    Pań i w Pań imieniu, wskazały Panie, że jedyne pełnomocnictwo udzielone zostało poprzez
    BB. na rzecz AA., umocowując ją do działania w jej imieniu w zakresie sprzedaży
    wskazanych w niniejszym wniosku działek.
    Zainteresowane nie podejmowały wymagających zaangażowania własnych środków
    finansowych czynności, zmierzających do podniesienia wartości gruntu. Jedyne podjęte
    czynności polegały na uzyskaniu oświadczenia o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej
    oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej oraz
    utwardzeniu drogi w celu wycinki drzew.
    Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych aktywnych działań marketingowych w
    zakresie obrotu nieruchomościami. AA. z pomocą rodziny umieściła baner z nr telefonu
    informujący o sprzedaży działek w miejscu położenia wskazanych nieruchomości.
    Żadna z Zainteresowanych nie dokonywała wcześniej sprzedaży innych nieruchomości, niż
    te wskazane w niniejszym wniosku.
    Żadna z zainteresowanych nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych w
    przyszłości do sprzedaży. AA. i BB. posiadają inne nieruchomości, niemniej jednak nie są
    one przeznaczone do sprzedaży i sprzedaż taka nie jest planowana.
    W odpowiedzi na pytanie, czy droga będzie przedmiotem sprzedaży i jest objęta
    wnioskiem, wskazały Panie, że ustanowiona jest służebność we wskazanej drodze.
    Decyzję [o utwardzeniu drogi] podjęła AA. wraz z córką BB. Decyzję podjęto ze względów
    praktycznych. Mianowicie Wnioskodawczyni jako racjonalnie działająca osoba, podjęła
    decyzję o utwardzeniu drogi dojazdowej, aby być w stanie dojechać do przedmiotowych
    działek i dokonać wycinki porastających je drzew i traw. Część drogi utwardzono w 2018 r.,
    resztę w 2023 r.

## Pytanie

Czy sprzedaż wydzielonych działek opisanych w stanie faktycznym, będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Sprzedaż wydzielonych działek opisanych w stanie faktycznym, nie będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług.
    Jak wskazuje art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2014 roku o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako: u.p.t.u.) opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jednocześnie art. 2 pkt 6 u.p.t.
    u. wskazuje, iż przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
    energii. Należy jednak podkreślić, iż czynności te są opodatkowane jedynie wtedy, kiedy
    dokonywane są przez podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., a zatem przez
    osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawa o podatku od
    towarów i usług w art. 15 ust. 1 pkt 2 wskazuje, iż działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Wskazać zatem należy, iż Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej o
    charakterze ciągłym dla celów zarobkowych w odniesieniu do przedmiotowej działki.
    Nabycie działki nastąpiło w drodze darowizny. Nie jest bowiem działalnością gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celach dalszej odsprzedaży, lecz

    został spożytkowany w celach prywatnych. Powyższe potwierdza fakt, iż Wnioskodawczyni
    nie udostępniała działki osobom trzecim na podstawie umowy najmu, dzierżawy czy
    użyczenia.
    W tym miejscu należy podkreślić, iż tematyka związana z przedmiotem objętym
    wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej była już wielokrotnie przedmiotem
    rozważań sądów administracyjnych. W tym zakresie duże znaczenie ma wyrok Trybunału
    Sprawiedliwości UE z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 (Słaby) i
    C-181/10 (Kuć), gdzie Trybunał uznał, iż jeśli zbywca działek budowlanych występuje w roli
    wykonującego jedynie prawo własności w zakresie majątku prywatnego, osobistego, to
    czynność nie podlega opodatkowaniu. Również nie ma tu nawet znaczenia wartość
    sprzedawanej rzeczy.
    Trybunał wskazał m.in., że:
        zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie
        stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z
        tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28
        listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
        Urz. UE L Nr 347 z dnia 11 grudnia 2006 r., s. 1, z późn. zm.) - dalej Dyrektywa VAT,
        jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze
        sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności
        gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki z dnia 29 kwietnia 2004 r., C#77
        /01; z dnia 21 października 2004 r., C-8/03 BBL) - pkt 45. uzasadnienia wyroku,
        inaczej byłoby w sytuacji, kiedy sprzedający podejmie aktywne działania w zakresie
        obrotu nieruchomościami, tzn. angażując środki podobne do wykorzystywanych
        przez producentów, handlowców i usługodawców, przykładowo uzbrojenie terenu
        czy działania marketingowe, bowiem te ostatnie nie należą do zakresu zwykłego
        zarządu prywatnym majątkiem (pkt 39-41 uzasadnienia wyroku).
    Niewątpliwym jest zatem, iż Wnioskodawczyni dokonuje jedynie czynności związanej ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Natomiast w wyroku z 9 maja 2014 r., I FSK 811
    /13, LEX nr 1504236, NSA trafnie zauważył, że podział nieruchomości w celu umożliwienia
    sprzedaży jest działaniem, które mieści się w zarządzie majątkiem prywatnym i może być
    w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego uzasadniony, gdy podmiot jeszcze nie
    wie, czy sprzeda jedną nieruchomość, czy więcej. Podobnie przyjął WSA we Wrocławiu,
    który w orzeczeniu z 10 czerwca 2016 r., I SA/Wr 235/16, LEX nr 2101112, stwierdził m.in.,
    że wprawdzie sam podział gruntów wymaga podjęcia określonej czynności, jednakże jest
    niewystarczający do tego, aby uznać, że spełniona jest jedna z cech wykonywania
    działalności gospodarczej - wykonywanie jej w sposób zorganizowany.
    Jednocześnie należy podkreślić, iż czynności podjęte przez Wnioskodawczynię są
    działaniem typowym dla osoby, która planuje sprzedaż nieruchomość w ramach majątku
    osobistego. Czynności tych nie należy uznawać nawet za czynności mające na celu
    podniesienie atrakcyjności nieruchomości i zwiększenia jej wartości, ale przede wszystkim
    zostały powzięte, aby doszło do transakcji sprzedaży w ogóle. Jak wskazuje Wojewódzki
    Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 20 października 2015 roku (sygn. I SA/Gd
    523/15) trudno wymagać od podatnika, aby dokonując zbycia nieruchomości
    wchodzących w skład jego majątku prywatnego tego rodzaju działań nie podejmował.
    Ponadto w sytuacji, w której dany podmiot dokonuje sprzedaży towarów z majątku
    prywatnego (nienabytego w celu odprzedaży, choć z dopuszczeniem takiej możliwości),
    nie jest podatnikiem VAT w zakresie tych czynności, choćby takich transakcji (sprzedaży

    gruntów) było kilka lub nawet kilkanaście. Tego rodzaju pogląd odnaleźć można np. w
    wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 29 października 2007 r. (I FPS 3/07, ONSA WSA
    2008, nr 1, poz. 8).
    Stanowisko Wnioskodawczyni potwierdzają również interpretacje indywidualne wydane w
    zbliżonym stanie faktycznym. Mianowicie w interpretacji indywidualnej z dnia 15 września
    2023 r., wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0113-KDIPT1-
    2.4012.488.2023.2.AJB, organ podatkowy wskazał, iż:
    „Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że z całokształtu okoliczności sprawy nie
    wynika taka aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem należy uznać, że sprzedaż przez Pana
    działki nr 1, objętej zakresem postawionego pytania, nie stanowi/nie będzie stanowić
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Brak jest bowiem przesłanek świadczących o takiej aktywności Pana w przedmiocie
    zbycia ww. działki, która jest/będzie porównywalna do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie występuje bowiem ciąg zdarzeń, które
    jednoznacznie przesądzają, że ww. dostawa wypełnia/wypełni przesłanki działalności
    gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmował Pan
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że
    w związku ze sprzedażą ww. działki wystąpił/wystąpi Pan w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy. Działania podejmowane przez Pana należą zatem do zakresu zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. W związku z tym, korzysta/będzie Pan korzystać z
    przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od
    towarów i usług nie mają zastosowania.”
    W orzecznictwie sądowym wskazuje się także, iż działalność handlowa (utożsamiana tu z
    gospodarczą w tym zakresie) nie jest ograniczana w czasie i nie kończy się po sprzedaży z
    góry określonej ilości towarów. Z tego powodu nie jest działalnością handlową sprzedaż
    majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odprzedaży (w celach
    handlowych). Jeżeli sprzedane działki zostały wydzielone z gruntu stanowiącego majątek
    osobisty sprzedawcy, który nie został nabyty w celu prowadzenia działalności
    gospodarczej, sprzedawca nie może być uznany za podatnika w tym zakresie (zob. także
    wyrok NSA z 12 stycznia 2010 r., I FSK 1626/08, LEX nr 558842).
    Ogół okoliczności sprawy, ich rozmiar, sekwencja czasowa wskazują na fakt, iż
    Wnioskodawczyni nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej, a także nie
    prowadziła aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Biorąc
    powyższe pod uwagę, sprzedaż przez Wnioskodawczynię działki opisanej dokładnie w
    stanie faktycznym wniosku, nie będzie objęta podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiły Panie we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą” lub „ustawą o VAT”.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej
    sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze
    zm.):
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą VAT”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        1) określone udziały w nieruchomości,
        2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
        3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
          prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
          części.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, zbycie udziału w towarze (np.
    współwłasności nieruchomości gruntowej) również stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011
    r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Zatem na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości
    gruntowych (działek, udziałów w działkach), traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby czynność była opodatkowana, musi
    być wykonana przez podatnika, działającego w ramach działalności gospodarczej dla tej
    właśnie czynności.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala
    uznać za podatnika każdy podmiot, który prowadzi określoną działalność występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika VAT wynika również z
    okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Tym
    samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku
    osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu
    jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania lub darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna
    zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
    Jednak każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Zatem wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi działalność
    gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadnym jest odwołanie się w niej do
    orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego
    wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z
    dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który
    stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Kwestia opodatkowania sprzedaży działek była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych
    Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z treści tego orzeczenia wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza

    zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W powyższym wyroku TSUE stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006
    /112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że
    osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006
    /112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.
    W rozumieniu statusu podatnika może pomóc orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. NSA stwierdził, że:
      „(...) formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
      okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz
      z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
      każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
      występował w charakterze podatnika podatku VAT”.
    Jak wyjaśniono wyżej, w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z dokonanej wyżej analizy przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa
    towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie
    wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo
    działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT,

    istotne jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady
    – mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego
    praw i obowiązków. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności
    działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w 1994 r. AA. otrzymała od swoich rodziców (dalej: Rodzice) w
    darowiźnie 1/4 działki niezabudowanej oznaczonej nr 1/2, zaś jej córka BB. – udział 3/4 w
    tej działce.
    Do roku ok. 2009 działka uprawiana była jako rolna przez Panie oraz przez Rodziców.
    Produkty rolne pochodzące z uprawy działki nie były przeznaczone do dalszej sprzedaży,
    lecz były wykorzystywane do zaspokajania codziennych potrzeb życiowych rodziny tj. Pań
    oraz Rodziców.
    Po śmierci Rodziców podjęły Panie decyzję o podziale działki na mniejsze – najpierw na
                      2   2działki o powierzchni ok. 1500 m,następnie ok. 800 m wraz z wydzieleniem drogi
    dojazdowej. W wyniku podziału powstało 65 działek.
    Przedmiotem wniosku Pań jest opodatkowanie sprzedaży 11 nieruchomości składających
    się z 20 działek ewidencyjnych:
    1. Działka 1/38 - 1/34
    2. Działka 1/37 - 1/33
    3. Działka 1/36 - 1/28
    4. Działka 1/35 - 1/27
    5. Działka 1/61 - 1/19, 1/64 - 1/53
    6. Działka 1/52 - 1/60
    7. Działka 1/56 - 1/62
    8. Działka 1/23
    9. Działka 1/24
    10. Działka 1/29
    11. Działka 1/30.
    Analiza sprawy w kontekście przywołanych przepisów oraz wyroku TSUE w sprawach
    połączonych C#180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż ww. działek nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ nie wystąpią przesłanki,
    aby w związku z tą transakcją uznać którąkolwiek z Pań za podatnika, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego nie wynika taka
    aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Nie podjęły Panie ciągu działań, które wskazywałyby na
    aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Otrzymały Panie działkę w darowiźnie i była ona wykorzystywana na cele rolne na
    potrzeby rodziny oraz na cele rekreacyjne. Nie udostępniały Panie tej działki osobom
    trzecim na podstawie umowy najmu, dzierżawy czy użyczenia.
    Przed sprzedażą wystąpiły Panie o decyzję o warunkach zabudowy działki, wydzieliły
    drogę i ją utwardziły, a także uzyskały oświadczenie zakładu energetycznego o
    zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu
    budowlanego do sieci dystrybucyjnej. Nie dokonywały Panie czynności reklamowych
    związanych ze sprzedażą przedmiotowych działek poza umieszczeniem banera
    informującego o ich sprzedaży. Nie udzieliły Panie pełnomocnictw podmiotom trzecim do
    wykonania czynności podnoszących atrakcyjność nieruchomości.

    Podział działki na mniejsze części – jak wskazał TSUE w wyroku – nie jest przesłanką
    świadczącą o działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Należy również zaznaczyć, że podział nieruchomości wymaga spełnienia określonych
    warunków, o których mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.).
    Art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu
      miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94.
    Art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na
      obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału
      nieruchomości można dokonać, jeżeli:
        1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo
        2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i
          zagospodarowania terenu.
    W analizowanej sprawie wskazały Panie, że działka nie jest objęta miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym w analizowanej sprawie nie
    można uznać wystąpienia o tzw. decyzję WZ za aktywność w przedmiocie zbycia
    nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem – jest to wymagana prawem czynność, bez wykonania której nie mogłyby
    Panie podzielić działki na mniejsze.
    Podobnie należy spojrzeć na kwestię wydzielenia drogi i przeanalizować ją w kontekście
    art. 93 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia
      działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej
      uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej
      drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo
      ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma
      możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem.
    Należy zatem uznać, że – podobnie jak wystąpienie o tzw. decyzję WZ – wydzielenie drogi
    w tej sytuacji również nie jest aktywnością porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami.
    Brak jest zatem przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego – charakteru
    działalności Pań w zakresie obrotu nieruchomościami. Zatem czynności, które Panie
    podjęły w celu sprzedaży działek objętych wnioskiem, nie świadczą o aktywności Pań jako
    podatników podatku VAT. Nie wykonały Panie czynności typowych dla profesjonalnego
    obrotu nieruchomościami, wykonywanych przez handlowców, w szczególności działań
    mających uatrakcyjnić działki dla potencjalnych nabywców ani działań marketingowych.
    W związku ze sprzedażą działek o numerach ewidencyjnych 1/38 - 1/34, 1/37- 1/33, 1/36 -1
    /28, 1/35 - 1/27, 1/61 -1/19, 1/64 -1/53, 1/52 -1/60, 1/56 - 1/62, 1/23, 1/24, 1/29, 1/30, nie
    działają Panie w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, wykonującego działalność gospodarczą wskazaną w art. 15 ust. 2 ustawy i
    transakcja ta nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.
    Stanowisko Pań jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Panie przedstawiły i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Informacja o zwrocie nadpłaty
    Zgodnie z art. 14f Ordynacji podatkowej:
      § 1 Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł,
      którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.
      § 2 W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji
      indywidualnej odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się
      opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub
      zdarzenia przyszłego.
    Wpłaciły Panie opłatę od wniosku w wysokości 80 zł, a następnie, uzupełniając wniosek,
    kwotę 800 zł. Z analizy stanu faktycznego wraz z jego uzupełnieniem wynika, że wniosek
    Pań dotyczy jednego stanu faktycznego, a Zainteresowane są dwie. A zatem należna
    opłata od wniosku wynosi 80 zł. W związku tym, kwota 800 zł jest wpłatą nienależną,
    zatem stanowi nadpłatę w rozumieniu art. 14f § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej i podlega
    zwrotowi. Nadpłata zostanie zwrócona przekazem pocztowym na adres Zainteresowanej
    będącej stroną postępowania, czyli w sposób, w jaki dokonały Panie opłaty za wniosek.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Pań
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będzie mogła skorzystać ta z Pań, która zastosuje się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani AA. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.