Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.168.2025.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Ustalenia, czy w przypadku, gdy Spółka na potrzeby obliczenia
podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok
podatkowy odlicza stratę z lat ubiegłych, to podczas wyliczania
wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1
pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
powinna brać pod uwagę dochód pomniejszony o straty z lat
ubiegłych, czy też kalkulować ten wskaźnik na podstawie
dochodu bieżącego, bez pomniejszania go o poniesione w
latach ubiegłych straty
Słowa kluczowe: podatek-podatek minimalny
strata-odliczenie strat
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawka podatku 10%
- minimalny podatek dochodowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24ca-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24ca-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką komandytową, mającą siedzibę na terytorium Polski,
    podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów. Spółka jest również zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od
    towarów i usług.
    Spółka prowadzi działalność w zakresie gastronomii - prowadzenia placówek
    gastronomicznych. Spółka w pierwszym okresie działalności poniosła znaczne koszty oraz
    poczyniła znaczne nakłady na otwierany lokal gastronomiczny. Ponadto, z uwagi na
    wprowadzony stan pandemii COVID-19, liczba klientów w początkowym okresie była
    mniejsza niż zakładana.
    W latach 2020 oraz 2021 Spółka osiągnęła stratę podatkową. W kolejnych latach, to jest w
    2022 r. oraz 2023 r., Spółka uzyskała w każdym roku dochód przekraczający 2%
    osiągniętych przychodów, jednakże na potrzeby wyliczenia podatku dochodowego
    dokonywała rozliczenia strat z lat ubiegłych, w myśl art. 7 ust. 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    Z dniem 1 stycznia 2022 r., na mocy art. 2 pkt 48 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, do ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych wprowadzono nowy art. 24ca, regulujący instytucję tzw.
    minimalnego podatku dochodowego.
    W związku z rozliczeniem strat z lat ubiegłych, Spółka powzięła wątpliwość w zakresie
    kalkulacji wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie, czy przy wyliczaniu wskaźnika
    dochodowości Spółka powinna brać pod uwagę dochód bieżący, czy też dochód
    pomniejszony o stratę podatkową z lat ubiegłych.

## Pytanie

Czy w przypadku, gdy Spółka na potrzeby obliczenia podatku dochodowego od osób
    prawnych za dany rok podatkowy odlicza stratę z lat ubiegłych, to podczas wyliczania
    wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, powinna brać pod uwagę dochód pomniejszony o straty

    z lat ubiegłych, czy też kalkulować ten wskaźnik na podstawie dochodu bieżącego, bez
    pomniejszania go o poniesione w latach ubiegłych straty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, z dniem 1 stycznia 2022 r., na mocy art. 2 pkt 48 ustawy z dnia
    29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, do
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.)
    wprowadzono nowy art. 24ca, regulujący instytucję tzw. minimalnego podatku
    dochodowego.
    Zgodnie z obowiązującym art. 24 ust. 1 pkt 2 (winno być: art. 24ca ust. 1 pkt 2) ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
    278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), podatek od spółek będących podatnikami w rozumieniu
    art. 3 ust. 1 oraz podatkowych grup kapitałowych, które w roku podatkowym:
    1) poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo
    2) osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych,
      określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z
      zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2%
      - wynosi 10% podstawy opodatkowania (minimalny podatek dochodowy).
    Z powyższego wynika, że nowy podatek ma zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik
    będący spółką w rozumieniu ustawy poniesie stratę ze źródła przychodów innych niż z
    zysków kapitałowych, albo gdy osiągnie udział dochodów ze źródła przychodów innych
    niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1 ustawy
    o CIT, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2%.
    Wskazany wskaźnik dochodowości będzie obliczany zgodnie z art. 24ca ust. 2 ustawy o
    CIT, a więc dla celów obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach nie
    uwzględnia się enumeratywnie wymienionych wydatków podatnika.
    Jak wynika z powyższego przepisu, minimalny podatek dochodowy w wysokości 10%
    podstawy opodatkowania dotyczy przede wszystkim spółek oraz podatkowych grup
    kapitałowych z siedzibą lub miejscem zarządu na terytorium Polski. Obejmuje on nie
    tylko podatników, którzy w danym roku podatkowym ponieśli stratę określoną w art.
    24ca ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, ale również tych, których udział dochodów z działalności
    operacyjnej (tj. przychodów innych niż z zysków kapitałowych) w całych przychodach nie
    przekroczył 2%. Udział ten określany jest mianem wskaźnika dochodowości lub
    wskaźnika rentowności.
    Przepis art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odnosi
    się, na potrzeby wyliczania wskaźnika dochodowości, do dochodu, o którym mowa w
    art. 7 ust. 1 ustawy o CIT.
    Kwestią niewyjaśnioną pozostaje, czy od dochodu wskazanego w przepisie można
    odliczyć stratę.
    Jak już wskazano, istotnym elementem art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych jest odwołanie do art. 7 ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z
    tym przepisem, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest co do
    zasady dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz
    dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Odwołanie to wskazuje, że w celu
    ustalenia udziału dochodów w przychodach, kluczowego dla określenia wysokości
    minimalnego podatku dochodowego, należy stosować reguły dotyczące kalkulacji
    dochodu określone w art. 7 ust. 1 ustawy o CIT. Należy jednak zaznaczyć, że wyżej
    wskazany przepis nie precyzuje sposobu określania dochodu jako podstawy
    opodatkowania.

    Szczegółowe wytyczne w tym zakresie zawarte zostały w kolejnych jednostkach
    redakcyjnych art. 7 ustawy, do których przepis art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jednak
    nie odsyła. Dla celów obliczenia straty oraz wskaźnika dochodowości, o których mowa w
    art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT nie uwzględnia się, stosownie do art. 24ca ust. 2 ustawy o CIT:
    1) zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne,
      kosztów wynikających z nabycia, wytworzenia lub ulepszenia środków trwałych lub
      wykorzystywania środków trwałych na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1,
      jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje
      korzystający;
    2) przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio lub pośrednio
      związanych z tymi przychodami odpowiednio osiągniętych albo poniesionych w
      związku z transakcją, jeżeli:
    a) cena lub sposób określenia ceny przedmiotu transakcji wynika z przepisów ustaw lub
      wydanych na ich podstawie aktów normatywnych oraz
    b) podatnik w roku podatkowym poniósł stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków
      kapitałowych z transakcji, o której mowa w lit. a, albo osiągnął udział dochodów ze
      źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych w przychodach innych niż z
      zysków kapitałowych wynikający z takiej transakcji w wysokości nie większej niż 2%,
      przy czym obliczenia straty i udziału dochodów w przychodach dokonuje się odrębnie
      dla transakcji tego samego rodzaju;
    3) zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów opłat ustalonych w umowie określonej
      w art. 17a pkt 1;
    4) przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z tymi
      przychodami z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz instytucji finansowej w rozumieniu
      art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, której
      przedmiotem działalności jest świadczenie usług finansowych polegających na
      odpłatnym nabywaniu od wierzyciela wierzytelności powstałych w wyniku zawarcia
      umowy sprzedaży towarów lub świadczenia usług pomiędzy tym wierzycielem a
      dłużnikiem;
    5) wzrostu kosztów uzyskania przychodów z tytułu zakupu energii elektrycznej, cieplnej
      lub gazu przewodowego, stanowiącego dodatnią różnicę między kosztami uzyskania
      przychodów poniesionymi z tego tytułu w roku podatkowym, za który należny jest
      minimalny podatek dochodowy, a kosztami uzyskania przychodów poniesionymi z
      tego tytułu w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym ten rok;
    6) zapłaconych przez podmiot do tego obowiązany kwot:
      a) podatku akcyzowego,
      b) podatku od sprzedaży detalicznej,
      c) podatku od gier,
      d) opłaty paliwowej,
      e) opłaty emisyjnej,
    7) zaliczonej odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów kwoty
      podatku akcyzowego zawartego w cenie wyrobów akcyzowych kupowanych i
      sprzedanych przez podatnika dokonującego obrotu tymi wyrobami;
    8) 20% kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4g-4h.
    Dokonując analizy powyższego przepisu, a także kolejnych przepisów art. 24ca ustawy o
    CIT, regulujących zagadnienie podatku minimalnego należy wskazać, że przepisy te
    również nie precyzują rozliczania strat poniesionych w latach ubiegłych w odniesieniu
    do minimalnego podatku dochodowego od osób prawnych.

    Z uwagi na powyższe należy uznać, że straty poniesione przez niego (winno być:
    podatnika) w latach ubiegłych nie powinny być uwzględniane podczas obliczania
    wskaźnika dochodowości.
    W konsekwencji, w przypadku gdy Spółka na potrzeby wyliczania podatku
    dochodowego od osób prawnych rozlicza poniesione w latach ubiegłych straty
    podatkowe, na potrzeby wyliczenia wskaźnika dochodowości, o którym mowa w art.
    24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, takich strat nie uwzględnia, opierając się jedynie na tzw.
    dochodzie bieżącym. Gdyby bowiem przy obliczaniu wskaźnika dochodowości podatnik
    obowiązany był uwzględniać straty z ubiegłych lat podatkowych, przepis art. 24ca ust. 1
    pkt 2 ustawy o CIT odnosiłby się (na potrzeby wyliczania wskaźnika dochodowości)
    wprost do art. 7 ust. 5 ustawy - traktującego o stratach.
    W myśl art. 7 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o wysokość straty
    ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może:
    1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących
      pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie
      może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo
    2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno
      po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000
      zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego
      okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć
      50% wysokości tej straty.
    W ocenie Wnioskodawcy, brak bezpośredniego odesłania do ww. art. 7 ust. 5 ustawy o
    CIT, jest wystarczający dla uznania, że przy obliczaniu wskaźnika dochodowości nie
    uwzględnia się strat z ubiegłych lat podatkowych. Wskaźnik dochodowości ma bowiem
    na celu ocenę bieżącej kondycji finansowej przedsiębiorstwa i jego zdolności do
    generowania zysków w danym okresie. Uwzględnianie strat z minionych okresów w tej
    kalkulacji zaburzyłoby obraz rzeczywistej sytuacji podatnika, albowiem wskazywałoby,
    wbrew faktom, na posiadanie wskaźnika rentowności poniżej 2%, a nawet ujemnego.
    Skoro więc ustawodawca formułując przepisy art. 24ca ustawy dotyczące wskaźnika
    dochodowości nie zawarł expressis verbis odesłania do art. 7 ust. 5 ustawy o CIT
    wskazującego na możliwość obniżenia dochodu o stratę z lat ubiegłych, ani też nie
    wskazał wprost na konieczność uwzględniania strat z minionych okresów w kalkulacji
    wskaźnika dochodowości - to oznacza, że wskaźnik dochodowości należy obliczyć bez
    odliczania strat z lat ubiegłych.
    Gdyby ustawodawcy przyświecała intencja przeciwna, należałoby oczekiwać
    wprowadzenia stosownego odwołania bezpośrednio w przepisie.
    W świetle przedstawionych argumentów, w ocenie Wnioskodawcy stanowisko
    dotyczące wyłączenia strat z lat ubiegłych z kalkulacji wskaźnika dochodowości jawi się
    jako uzasadnione i zgodne z intencją ustawodawcy. Dochodem podlegającym
    uwzględnieniu w ramach omawianego wskaźnika powinien być zatem wyłącznie
    dochód bieżący, odzwierciedlający aktualną kondycję finansową podatnika i jego
    potencjał generowania zysków.
    Stanowisko analogiczne do stanowiska Wnioskodawcy przedstawiło Ministerstwo
    Finansów w odpowiedzi na pytania Dziennika Gazety Prawnej (artykuł z dnia 30
    listopada 2021 r., https://podatki.gazetaprawna.pl/artykuly/8302767,minimalny-
    podatek- dochodowy-a-odliczanie-straty-mf-wyjasnia.html.): „Odwołanie się w art. 24ca
    ust. 1 pkt 2 ustawy CIT do dochodu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy CIT, dotyczy
    określenia wskaźnika dochodowości. Chodzi bowiem o uwzględnienie w
    opodatkowaniu minimalnym podatkiem dochodowym nie tylko podatników, którzy
    ponieśli w roku podatkowym stratę (ust. 1 pkt 1), ale również tych, którzy uzyskali nie
    większy niż 1 proc. udział dochodów w przychodach innych niż z zysków kapitałowych

    (działalność operacyjna). Jednocześnie zauważono, że (...) dochód, o którym mowa w
    art. 24ca ust. 1 ustawy CIT, jest wartością niepomniejszaną o jakiekolwiek ulgi.
    Możliwość dokonania ewentualnych odliczeń będzie miała miejsce od podstawy
    opodatkowania obliczonej zgodnie z art. 24ca ust. 3 ustawy CIT. Wspomniany dochód
    dla celów wskaźnika dochodowości stanowi wartość (jako nadwyżka sumy przychodów
    ze źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania) wynikająca z pomniejszenia
    przychodu o koszty uzyskania przychodu, w tym również koszty w rozumieniu art. 15e
    ustawy CIT. Natomiast nie uwzględnia się strat z ubiegłych lat podatkowych”.
    Pomimo że powyższa wypowiedź nie stanowi bezwzględnie obowiązującej wykładni
    prawa, należy stwierdzić, że niewątpliwie istota podatku minimalnego oraz wykładnia
    celowościowa przepisów wskazuje, że podatkiem minimalnym miałby być obciążone
    podmioty, które nie wykazują zysków, a nie takie, które rozliczają straty z lat ubiegłych,
    wynikające między innymi ze znacznych inwestycji na początku działalności.
    Stanowisko analogiczne z tu przedstawionym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    zawarł także w piśmie z 17 grudnia 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.533.2024.1.RK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.