Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.388.2025.2.LS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Skutki podatkowe odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
sprzedaż
umowa-umowa dożywocia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 14 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 maja 2025 r. (data wpływu
    20 maja 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 4 stycznia 2025 r. w drodze dziedziczenia ustawowego po babce nabyła Pani ½
    spadku, w skład którego wchodzi lokal mieszkalny, dla którego prowadzona jest księga
    wieczysta nr (...). Mieszkanie to było własnością spadkodawczyni (czyli Pani babki) od 8
    maja 1990 r. (na mocy umowy sprzedaży lokalu i oddania w użytkowanie wieczyste części
    terenu).
    Dnia 28 grudnia 2017 r. na mocy umowy dożywocia spadkodawczyni przeniosła własność
    mieszkania na osobę trzecią (a sama została dożywotnikiem), natomiast w dniu 12 marca
    2024 r. umowa dożywocia została przez strony rozwiązana, w wyniku czego własność
    mieszkania została ponownie przeniesiona na spadkodawczynię. Zamierza Pani sprzedać
    przysługujący Pani udział (1/2) własności mieszkania.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1) Czy posiada Pani nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski w myśl art.
    3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Ma Pani nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski w myśl art. 3 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2) Na podstawie jakich przepisów nastąpiło rozwiązanie umowy dożywocia 12 marca 2024
    r.? Czy umowa rozwiązująca umowę dożywocia została zawarta w formie aktu
    notarialnego?
    Umowa rozwiązująca umowę dożywocia została zawarta w formie aktu notarialnego dnia
    12 marca 2024 r., na podstawie przepisów art. 353(1) Kodeksu cywilnego ([Zasada
    swobody umów]), jak zapisano w tymże akcie notarialnym.
    3) Czy sprzedaż przez Panią udziału w lokalu mieszkalnym nabytego w drodze
    spadkobrania 4 stycznia 2025 r., nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)?
    Sprzedaż Pani udziału w tym lokalu mieszkalnym nie nastąpi w ramach wykonywania
    działalności gospodarczej w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów.
    Pytania
      1. Czy jeśli sprzeda Pani udział w lokalu mieszkalnym przed końcem 2029 roku, to Pani
        przychody ze sprzedaży mieszkania będą wolne od podatku na podstawie
        przepisów art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
      2. Czy jeśli przed końcem 2029 roku zawrze Pani przedwstępną umowę notarialną
        zobowiązującą Panią do sprzedaży udziału (1/2) w tym lokalu mieszkalnym i
        otrzyma Pani na poczet ceny zadatek w wysokości do 95% ceny sprzedaży tego
        udziału, a docelową umowę notarialną z przeniesieniem własności tego udziału
        zawrze Pani nie wcześniej niż 1 stycznia 2030 r., to czy Pani przychody ze sprzedaży

        mieszkania będą wolne od podatku na podstawie przepisów art. 10 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    1) Czy jeśli sprzeda Pani udział w lokalu mieszkalnym przed końcem 2029 roku, to Pani
    przychody ze sprzedaży mieszkania będą wolne od podatku na podstawie przepisów art.
    10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.
    f.) sprzedaż nieruchomości nie stanowi przychodu podatkowego, jeżeli ta sprzedaż
    następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie nieruchomości. Zgodnie z ustępem 5 ww. artykułu w przypadku nieruchomości
    nabytej w drodze spadku ten pięcioletni okres liczy się od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości przez spadkodawcę.
    Zatem w Pani przypadku decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment nabycia nieruchomości przez Pani babkę,
    która nabyła omawiane mieszkanie pierwotnie w 1990 r., następnie przeniosła jego
    własność na mocy umowy dożywocia w 2017 r., po czym w wyniku rozwiązania umowy
    dożywocia nieruchomość przeszła z powrotem na jej własność w 2024 r.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2024 r. (II FSK 692/21) stwierdził, że
    „skoro z uwagi na niemożliwość określenia ceny przy zawarciu umowy dożywocia nie jest
    możliwe opodatkowanie przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, to również
    w momencie umownego rozwiązania umowy dożywocia (powrotnego przeniesienia
    własności nieruchomości) nie jest możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. (...). Czynności prawne polegające na zawarciu i
    umownym rozwiązaniu umowy dożywocia nie wywołują skutków w zakresie podatku
    dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Podsumowując w sytuacji, gdy
    obie czynności prawne są ważne i skuteczne na gruncie prawa cywilnego, ale neutralne
    podatkowo, to przy obliczeniu okresu pięciu lat od dnia nabycia nieruchomości do jej
    odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. uwzględnić należy
    zarówno okres od pierwotnego nabycia nieruchomości przez dożywotnika, do dnia
    zawarcia umowy o dożywocie, jak i okres od nabycia nieruchomości przez dożywotnika po
    umownym rozwiązaniu umowy dożywocia do jej odpłatnego zbycia”.
    Stanowisko to potwierdził DKIS w interpretacji indywidualnej z 2 września 2024 r. (sygn.
    0115-KDIT1.4011.567.2020.11.MK): „wykorzystując wyniki wykładni językowej, systemowej
    zewnętrznej i celowościowej, uzasadnione prawnie jest przyjęcie, że w przypadku
    rozwiązania umowy o dożywocie i powrotnego przejścia własności nieruchomości na
    dotychczasowego dożywotnika przy obliczeniu okresu pięciu lat od dnia nabycia
    nieruchomości do jej odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, uwzględnić należy zarówno okres od
    pierwotnego nabycia nieruchomości przez dożywotnika do dnia zawarcia umowy o
    dożywocie, jak i okres nabycia nieruchomości przez dożywotnika po rozwiązaniu umowy
    dożywocia do jej odpłatnego zbycia”.
    W związku z powyższym Pani stanowisko jest takie, że nie będzie zobowiązana do zapłaty
    podatku dochodowego od sprzedaży udziału w lokalu mieszkalnym, ponieważ pięcioletni
    okres, o którym mowa w art. 10 u.p.d.o.f., upłynął już z końcem 1995 roku, jako że Pani
    babka nabyła pierwotnie ten lokal mieszkalny w 1990 r. Zatem jeśli sprzeda Pani udział w
    tym mieszkaniu w dowolnym momencie, począwszy od bieżącego 2025 roku, nie będzie
    Pani musiała płacić podatku dochodowego od sprzedaży.
    2) Na wypadek, gdyby Pani stanowisko przedstawione w pkt. 1 zostało uznane za
    nieprawidłowe, formułuje Pani pytanie ewentualne: Czy jeśli przed końcem 2029 roku
    zawrze Pani przedwstępną umowę notarialną zobowiązującą mnie do sprzedaży mojego
    udziału (1/2) w tym lokalu mieszkalnym i otrzyma Pani na poczet ceny zadatek w
    wysokości do 95% ceny sprzedaży tego udziału, a docelową umowę notarialną z

    przeniesieniem własności tego udziału zawrze Pani nie wcześniej niż 1 stycznia 2030 r., to
    czy Pani przychody ze sprzedaży mieszkania będą wolne od podatku na podstawie
    przepisów art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. sprzedaż nieruchomości nie stanowi przychodu
    podatkowego, jeżeli ta sprzedaż następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Zgodnie z ustępem 5 ww.
    artykułu w przypadku nieruchomości nabytej w drodze spadku ten pięcioletni okres liczy
    się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości przez
    spadkodawcę.
    Jak stwierdził DKIS w interpretacji indywidualnej z 21 sierpnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP3-
    2.4011.547.2024.1.BM) „zgodnie z normami prawa cywilnego przeniesienie własności
    nieruchomości następuje w chwili zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej
    umowy sprzedaży i nie zmienia tego fakt zawarcia umowy przedwstępnej, ani
    wcześniejsza zapłata części lub całości ceny”; „otrzymanie zadatku nie powoduje
    definitywnego przysporzenia majątkowego, bo w zależności od uzgodnień stron umowy i
    ‘losów’ zobowiązania może on podlegać zwrotowi, stać się własnością strony umowy jako
    swoiste odszkodowanie za niewykonanie zobowiązania bądź zostać zaliczony na poczet
    świadczenia strony, która go dała”.
    W związku z powyższym Pani stanowisko jest takie, że zawarta z kupującym umowa
    przedwstępna sprzedaży udziału w nieruchomości i wpłata na Pani rzecz przez
    kupującego zadatku w wysokości do 95% ceny, nie powoduje przeniesienia własności
    (sprzedaży) tego udziału, tylko zobowiązanie do przeniesienia własności tego udziału, więc
    nie pociąga za sobą obowiązku zapłaty podatku dochodowego, a otrzymany zadatek jest
    neutralny podatkowo. Momentem, w którym dochodzi do zbycia nieruchomości (lub
    udziału w niej) jest zawarcie ostatecznej umowy, na mocy której dochodzi do przeniesienia
    własności nieruchomości lub jej ułamkowego udziału.
    Zatem, jeżeli ostateczną umowę sprzedaży udziału w omawianym lokalu mieszkalnym
    zawrze Pani po 1 stycznia 2030 r. (czyli po upływie 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości przez spadkodawczynię), to
    taka sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu, a otrzymana przed końcem 2029 r.
    kwota zadatku na poczet zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży udziału w lokalu
    mieszkalnym, która ma być zawarta w formie aktu notarialnego po 1 stycznia 2030 r., nie
    będzie stanowić źródła przychodu na podstawie art. 10 u.p.d.o.f. i nie wywoła skutków
    podatkowych w postaci powstania przychodu w momencie otrzymania zadatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest:
        nieprawidłowe - w części dotyczącej pytania nr 1,
        prawidłowe – w części dotyczącej pytania nr 2.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Z kolei, jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

      Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności
    gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału
    w nieruchomości nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli
    spełnione są łącznie dwa warunki:
        odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
        gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
        zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie.
    Ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
    2018 r. poz. 2159), do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 10
    ust. 5.
    Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie odpłatnego
    zbycia nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkobiercy, który
    dokonuje odpłatnego zbycia, ale także okres własności nieruchomości (praw
    majątkowych) spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez

    spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez
    spadkobiercę upłynęło 5 lat – to odpłatne zbycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Wobec powyższego w przypadku odpłatnego zbycia nabytego w spadku udziału w lokalu
    mieszkalnym istotne znaczenie ma ustalenie daty nabycia tego udziału przez
    spadkodawcę.
    Moment nabycia udziału w lokalu mieszkalnym
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a
    także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również,
    na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie
    nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem,
    pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów
    majątku podatnika.
    Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Aby ustalić czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Panią udziału w lokalu
    mieszkalnym podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, należy
    ustalić, od jakiego momentu liczy się bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w
    powołanym wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 922 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    Zgodnie z art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa
      spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego).
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia
    dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do
    tego spadku od momentu jego otwarcia.
    Jak wynika z treści wniosku, 4 stycznia 2025 r. w drodze dziedziczenia ustawowego po
    babce nabyła Pani ½ spadku, w skład którego wchodzi lokal mieszkalny. Mieszkanie to
    było własnością spadkodawczyni (czyli Pani babki) od 8 maja 1990 r. Dnia 28 grudnia 2017
    r. na mocy umowy dożywocia spadkodawczyni przeniosła własność mieszkania na osobę
    trzecią (a sama została dożywotnikiem), natomiast w dniu 12 marca 2024 r. umowa
    dożywocia została przez strony rozwiązana, w wyniku czego własność mieszkania została

    ponownie przeniesiona na spadkodawczynię. Zamierza Pani sprzedać przysługujący Pani
    udział (1/2) własności mieszkania. Umowa rozwiązująca umowę dożywocia została
    zawarta w formie aktu notarialnego dnia 12 marca 2024 r., na podstawie przepisów art.
    353(1) Kodeksu cywilnego.
    Rozstrzygając, czy w niniejszej sprawie przeniesienie prawa własności lokalu mieszkalnego
    w związku z rozwiązaniem umowy dożywocia – stanowiło nabycie tego lokalu w
    rozumieniu ww. przepisu – należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, ze zm.).
    Zgodnie z art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się
      zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w
      braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu
      wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i
      pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb
      odpowiadający zwyczajom miejscowym.
    Jak wynika z przywołanego przepisu – przez umowę o dożywocie właściciel nieruchomości
    zobowiązuje się przenieść jej własność na nabywcę, nabywca zaś zobowiązuje się
    zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie, pomoc i pielęgnację. Umowa o dożywocie jest
    zatem umową zobowiązującą i wzajemną.
    Natomiast stosownie do art. 910 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje
      z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia. Do takiego
      obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych.
    W myśl art. 910 § 2 Kodeksu cywilnego:
      W razie zbycia nieruchomości obciążonej prawem dożywocia nabywca ponosi także
      osobistą odpowiedzialność za świadczenia tym prawem objęte, chyba że stały się
      wymagalne w czasie, kiedy nieruchomość nie była jego własnością. Osobista
      odpowiedzialność współwłaścicieli jest solidarna.
    Powyższe oznacza, że nabywca nieruchomości pomimo nałożonych zobowiązań
    wynikających z ustanowionego dożywocia nie jest ograniczony w rozporządzaniu nabytą
    nieruchomością i może ją zbyć.
    Niewątpliwie umowa o dożywocie jest jedną z form zbycia nieruchomości (przeniesienia
    własności). Zgodnie z brzmieniem art. 908 Kodeksu cywilnego treść umowy o dożywocie
    polega na tym, iż jedna ze stron przenosi na drugą własność nieruchomości, druga zaś
    zobowiązuje się w zamian za to do dożywotniego utrzymania zbywcy. Na zobowiązanie to
    – przy braku innego porozumienia (umowy) – składa się: obowiązek przyjęcia dożywotnika
    jako domownika, dostarczanie mu wyżywienia, ubrania, światła, opału, pomoc i
    pielęgnacja w czasie choroby oraz sprawienie mu na koszt nabywcy pogrzebu
    odpowiadającego zwyczajom miejscowym (art. 908 § 1 i 3 Kodeksu cywilnego).
    Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z
    jednoczesnym obciążeniem tej nieruchomości prawem dożywocia, do którego to
    obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych (art.
    910 § 1 Kodeksu cywilnego). Z istoty prawa dożywocia jako prawa do uzyskania przez
    dożywotnika (zbywcy nieruchomości lub osoby mu bliskiej) dożywotniego utrzymania
    wynika, iż zakres związanych z tym obowiązków nabywcy powinien sięgać tak daleko, aby
    uprawniony nie był zmuszony poszukiwać dodatkowo środków utrzymania z innych
    źródeł. Oznacza to, że w zamian za przeniesienie własności nieruchomości dożywotnik w
    ramach dożywotniego utrzymania otrzymuje określone świadczenia także o charakterze
    majątkowym mające zaspokoić jego potrzeby życiowe. W tym znaczeniu zbycie
    nieruchomości w drodze dożywocia jest zbyciem na podstawie umowy nie tylko

    wzajemnej, ale także odpłatnej (ekwiwalentnej), przy którym otrzymywane przez
    dożywotnika (zbywcę lub osobę mu bliską) środki utrzymania stanowią odpłatę za zbytą
    nieruchomość. Z kolei odpłatne czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze
    stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową, niekoniecznie w postaci pieniężnej: mogą to być
    także świadczenia innego rodzaju (usługi, rzeczy, wierzytelności, inne prawa), byleby dały
    się określić w pieniądzu. W piśmiennictwie przyjęło się traktować umowę dożywocia za
    umowę nazwaną, odpłatną, konsensualną, zobowiązującą, kauzalną, przysparzającą,
    dwustronnie zobowiązującą, wzajemną, o charakterze losowym. Odpłatność takiej umowy
    nie powinna budzić wątpliwości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 maja 2010 r., I SA
    /Gd 825/09).
    Dla ustalenia charakteru umowy o dożywocie istotne są dalsze regulacje kodeksowe tej
    instytucji, a mianowicie art. 913 § 1 i § 2 ww. Kodeksu:
      Jeżeli z jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a
      zobowiązanym takie stosunki, że nie można wymagać od stron, żeby pozostawały
      nadal w bezpośredniej ze sobą styczności, sąd na żądanie jednej z nich zamieni
      wszystkie lub niektóre uprawnienia objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią
      rentę odpowiadającą wartości tych uprawnień.
    W wypadkach wyjątkowych sąd może na żądanie zobowiązanego lub dożywotnika, jeżeli
    dożywotnik jest zbywcą nieruchomości, rozwiązać umowę o dożywocie.
    Potwierdzają bowiem one odpłatność umów o dożywocie. Stanowią, że jeżeli z
    jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym takie
    stosunki, że nie można wymagać od stron, żeby pozostawały nadal w bezpośredniej ze
    sobą styczności, sąd na żądanie jednej z nich zamieni wszystkie lub niektóre uprawnienia
    objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę odpowiadającą wartości tych
    uprawnień.
    Ustawodawca w art. 913 Kodeksu cywilnego przewidział w określonych sytuacjach
    możliwość modyfikacji przez sąd uprawnień objętych treścią dożywocia, włącznie z
    rozwiązaniem w wyjątkowych przypadkach umowy o dożywocie.
                                  1W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Zasada swobody umów wynikająca z tej regulacji pozwala podmiotom kształtować
    stosunki cywilnoprawne według własnych decyzji, do których należy także zaliczyć prawo
    stron do rozwiązania zawartej umowy. Przepisy Kodeksu cywilnego nie określają
    bezpośrednio rzeczowych skutków rozwiązania umowy o dożywocie, nawet w sytuacji, o
    której mowa w art. 913 Kodeksu cywilnego pozwalającego stronom umowy dożywocia na
    zmianę lub rozwiązanie umowy w szczególnych okolicznościach, gdy charakter stosunków,
    jakie wytwarzają się między stronami po ustanowieniu prawa, wskazuje na trudne lub
    wręcz niemożliwe utrzymywanie stosunku dożywocia. Jednak podkreślić należy, że w
    przypadku zmian dobrowolnie dokonanych przez strony, włącznie z rozwiązaniem umowy,
    zmiany te pozostają poza dyspozycją art. 913 Kodeksu cywilnego.
    Rzeczowe skutki rozwiązania umowy o dożywocie należy wobec tego ocenić kierując się
    treścią regulacji Tytułu XXXIV, Działu II Kodeksu cywilnego. Skoro zawarcie umowy o
    dożywocie powoduje przeniesienie własności nieruchomości z jednoczesnym obciążeniem
    nieruchomości prawem dożywocia, to niewątpliwie w takim przypadku dochodzi do zbycia
    nieruchomości. Z takim samym skutkiem mamy do czynienia w sytuacji odwrotnej, gdy
    następuje rozwiązanie umowy o dożywocie, wówczas z jednej strony następuje
    przeniesienie własności nieruchomości z powrotem na dożywotnika, a z drugiej strony ma

    miejsce wygaśnięcie prawa dożywocia. Rozwiązanie umowy rodzi więc skutek rzeczowy w
    postaci przeniesienia własności nieruchomości na dożywotnika, co niewątpliwie należy
    potraktować jako nabycie przez niego nieruchomości.
    To z kolei oznacza, że termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca roku, w którym doszło do
    rozwiązania umowy o dożywocie i przeniesienia prawa własności nieruchomości na
    dożywotnika. Z tym dniem następuje bowiem ponowne nabycie przez niego własności
    nieruchomości.
    Odnosząc zatem powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy, należy
    stwierdzić, że rozwiązanie w 2024 r. umowy o dożywocie, wywarło skutek w postaci
    ponownego nabycia przez Pani babkę lokalu mieszkalnego. W związku z tym, datą
    ponownego nabycia przez Pani babkę własności lokalu mieszkalnego jest data
    rozwiązania umowy o dożywocie, a więc 2024 r. Zatem, bieg pięcioletniego terminu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, należy liczyć od końca 2024 r.
    Uwzględniając zatem powyższe, upływ pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    przypadku sprzedaży przedmiotowego udziału w lokalu mieszkalnym nastąpi po 31
    grudnia 2029 r.
    Odpłatne zbycie ww. udziału w lokalu mieszkalnym przed upływem pięciu lat od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie, stanowić będzie dla Pani źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W takiej sytuacji będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku w związku z dokonaną
    sprzedażą.
    Stosownie bowiem do art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Zgodnie z art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    W myśl art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Stosownie do treści art. 19 ust. 1 powołanej ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty

      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe,
      w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Stosowanie natomiast z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Zgodnie z treścią art. 30e ust. 4 cytowanej ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Skutki podatkowe zawarcia umowy przedwstępnej
    Pani wątpliwości budzi również kwestia, czy planowana sprzedaż udziału w lokalu
    mieszkalnym, jeśli końcowa notarialna umowa sprzedaży zostanie zawarta nie wcześniej
    niż 1 stycznia 2030 r., nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych – niezależnie od ewentualnego podpisania umowy przedwstępnej z
    potencjalnym nabywcą przed końcem 2029 r. i przyjęcia zadatku do 95% ceny sprzedaży
    tego udziału.
    Umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z
    art. 389 § 1 ww. ustawy:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Umowę przedwstępną zawiera się wtedy, gdy z jakichkolwiek względów strony nie chcą,
    czy nie mogą zawrzeć jeszcze umowy definitywnej, a jednocześnie chcą zabezpieczyć
    swoje interesy.

    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Analizując zatem kwestię skutków umowy przedwstępnej na gruncie prawa podatkowego
    zauważyć należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, źródłem przychodów jest między innymi odpłatne zbycie nieruchomości.
    W cytowanym przepisie użyto terminu „odpłatne zbycie”, zatem aby wywołać określony w
    nim skutek prawnopodatkowy musi nastąpić zawarcie w prawie przewidzianej formie
    umowy, w wyniku której nastąpi przeniesienie własności nieruchomości w zamian za
    korzyści majątkowe. Samo zawarcie umowy przedwstępnej nie powoduje więc skutków
    podatkowych, gdyż w tej sytuacji nie możemy mówić o przeniesieniu własności
    nieruchomości, a jedynie o zobowiązaniu do takiego przeniesienia w określonym terminie.
    Z kolei umowa sprzedaży, będąca niewątpliwie formą odpłatnego zbycia nieruchomości,
    uregulowana została w art. 535 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Sprzedaż w rozumieniu cywilnoprawnym ma więc charakter umowy wzajemnej, do której
    odnosi się wyrażona w art. 488 Kodeksu cywilnego zasada jednoczesnego wykonania
    świadczeń, tj. przeniesienia własności nieruchomości i zapłacenia sprzedawcy ceny.
    Z art. 488 § 1 ww. ustawy wynika bowiem, że:
      Świadczenia będące przedmiotem zobowiązań z umów wzajemnych (świadczenia
      wzajemne) powinny być spełnione jednocześnie, chyba że z umowy, z ustawy albo z
      orzeczenia sądu lub decyzji innego właściwego organu wynika, iż jedna ze stron
      obowiązana jest do wcześniejszego świadczenia.
    Zgodnie z § 2 ww. art. 488:
      Jeżeli świadczenia wzajemne powinny być spełnione jednocześnie, każda ze stron
      może powstrzymać się ze spełnieniem świadczenia, dopóki druga strona nie
      zaofiaruje świadczenia wzajemnego.
                          1 Natomiast z powołanego wyżej art. 353ww. ustawy wynika, że strony mogą również
    ustalić, że przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży kupujący może zapłacić część
    lub całość ceny.
    Zadatek jest instytucją prawa cywilnego związaną z wykonaniem zobowiązań umownych.
    Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 394 § 1 Kodeksu cywilnego:
      W braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy
      zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze
      stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy
      odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy
      dwukrotnie wyższej (art. 394 § 1).
    W myśl art. 394 § 2 ww. ustawy:
      W razie wykonania umowy zadatek ulega zaliczeniu na poczet świadczenia strony,
      która go dała; jeżeli zaliczenie nie jest możliwe, zadatek ulega zwrotowi.
    Natomiast stosownie do art. 394 § 3 Kodeksu cywilnego:
      W razie rozwiązania umowy zadatek powinien być zwrócony, a obowiązek zapłaty
      sumy dwukrotnie wyższej odpada. To samo dotyczy wypadku, gdy niewykonanie
      umowy nastąpiło wskutek okoliczności, za które żadna ze stron nie ponosi
      odpowiedzialności albo za które ponoszą odpowiedzialność obie strony.

    Zatem instytucja zadatku służy wzmocnieniu więzi obligacyjnej. Ma motywować strony do
    należytego wykonania umowy (w przypadku zadatku uiszczanego przy umowie
    przedwstępnej – do zawarcia umowy przyrzeczonej). Otrzymanie zadatku nie powoduje
    definitywnego przysporzenia majątkowego, bo w zależności od uzgodnień stron umowy i
    „losów” zobowiązania może on podlegać zwrotowi, stać się własnością strony umowy jako
    swoiste odszkodowanie za niewykonanie zobowiązania bądź zostać zaliczony na poczet
    świadczenia strony, która go dała. W szczególności, zadatek uiszczany przy zawieraniu
    umowy przedwstępnej sprzedaży rzeczy lub prawa nie jest ceną nabycia tej rzeczy lub
    prawa, a dopiero może zostać zaliczony na poczet takiej ceny w przypadku zawarcia
    umowy sprzedaży (umowy przyrzeczonej).
    Podsumowując, zgodnie z normami prawa cywilnego przeniesienie własności
    nieruchomości następuje w chwili zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej
    umowy sprzedaży i nie zmienia tego fakt zawarcia umowy przedwstępnej, ani
    wcześniejsza zapłata części lub całości ceny.
    Jak już wskazaliśmy, odpłatne zbycie nieruchomości jej części lub udziału w nieruchomości
    dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości jej części
    lub udziału w nieruchomości, w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Zatem kwota zadatku/zaliczki stanowiłaby przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dopiero w momencie
    zawarcia – w wykonaniu umowy przedwstępnej – w formie aktu notarialnego ostatecznej
    umowy sprzedaży (przyrzeczonej), jeśli nie upłynęłoby pięć lat od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości.
    W przedmiotowej sprawie ostateczną umowę sprzedaży udziału w lokalu mieszkalnym
    zamierza Pani zawrzeć nie wcześniej niż 1 stycznia 2030 r., a więc po upływie
    pięcioletniego okresu, o którym mowa powyżej.
    W świetle powyższego zawarcie umowy przedwstępnej, na poczet której otrzyma Pani
    kwotę zadatku nie spowoduje przeniesienia własności lokalu mieszkalnego, czyli
    odpłatnego zbycia, które jest źródłem przychodu. Tak więc, otrzymana przez Panią kwota
    zadatku na poczet zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży udziału w lokalu
    mieszkalnym, którą zamierza Pani zawrzeć nie wcześniej niż 1 stycznia 2030 r., nie będzie
    stanowić źródła przychodu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 i nie wywoła skutków
    podatkowych w postaci powstania przychodu w momencie otrzymania zadatku.
    W konsekwencji planowane odpłatne zbycie ww. lokalu mieszkalnego nie spowoduje
    powstania źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych ze względu na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie będzie miała
    Pani obowiązku wykazania w zeznaniu PIT-39 przychodu z tej sprzedaży.
    Podsumowując powyższe, nieprawidłowe jest Pani stanowisko, że w przypadku
    rozwiązania umowy dożywocia przez Pani babkę, momentem nabycia przez Pani babkę
    lokalu mieszkalnego jest pierwotne zdarzenie, tj. nabycie ww. lokalu w 1990 r. Jak
    wskazano, bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art.
    10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca 2024
    r., a więc roku, w którym rozwiązana została przez Pani babkę umowa dożywocia. Tym
    samym, sprzedaż przez Panią udziału w lokalu mieszkalnym, nabytego w drodze
    spadkobrania po Pani babce w 2025 r., dokonana przed końcem 2029 roku tj. przed
    upływem pięcioletniego okresu, o którym mowa w ww. przepisie, liczonego od końca roku
    kalendarzowego w którym nastąpiło nabycie (rozwiązanie umowy dożywocia w 2024 r.
    przez Pani babkę) spowoduje, że zobowiązana będzie Pani do opodatkowania tej
    sprzedaży na zasadach określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, tj. podatkiem w wysokości 19%.

    Natomiast jeśli przed końcem 2029 roku zawrze Pani przedwstępną umowę notarialną
    zobowiązującą Panią do sprzedaży udziału w ww. lokalu i otrzyma Pani na poczet ceny
    zadatek w wysokości do 95% ceny sprzedaży tego udziału, a docelowo umowę notarialną z
    przeniesieniem własności tego udziału zawrze Pani nie wcześniej niż 1 stycznia 2030 r.
    wtedy przychód ze sprzedaży ww. udziału nastąpi po upływie terminu o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ww. ustawy i nie spowoduje powstania obowiązku
    zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne
    skutki prawne.
    Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu
    (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku
    ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od
    zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie
    Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.