Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-1008/14-4/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-11-25
Teza: stawka podatku mająca zastosowanie do sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz komórki lokatorskiej
Słowa kluczowe: deweloper; lokal-lokal mieszkalny; stawka-stawki podatku; stawka-stawki podatku-obniżenie stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki – przedstawione we wniosku z dnia 1 września 2014 r. (data wpływu 4 września 2014 r.), uzupełnionym na wezwanie tut. Organu z dnia 15 października 2014 r. (doręczone dnia 20 października 2014 r.) pismem z dnia 21 października 2014 r., nadanym dnia 27 października 2014 r. (data wpływu 30 października 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku mającej zastosowanie do sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz komórki lokatorskiej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 września 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku mającej zastosowanie do sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz komórki lokatorskiej.

Złożony wniosek został uzupełniony na wezwanie tut. Organu nr IPPP1/443-1008/14-2/AP z dnia 15 października 2014 r. (doręczone dnia 20 października 2014 r.) pismem z dnia 21 października 2014 r., nadanym dnia 27 października 2014 r. (data wpływu 30 października 2014 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Podatnik jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, rozlicza się prowadząc księgi rachunkowe. Całość uzyskiwanych dochodów przez podatnika dotyczy sprzedaży opodatkowanej. Podatnik nie prowadzi sprzedaży zwolnionej. Głównym profilem działalności Wnioskodawcy jest działalność deweloperska.

W 2013 rozpoczęto budowę budynku mieszkalnego sklasyfikowanego w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych sekcja 1122. W ramach tej inwestycji wybudowane zostaną lokale mieszkalne oraz komórki lokatorskie spełniające funkcje piwnicy. Wszystkie lokale mieszkalne są o powierzchni mniejszej niż 150 m2. Do każdego mieszkania przypisana będzie komórka lokatorska.

Podatnik zaznacza, że ostateczne przeniesienie praw własności do samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z piwnicą nastąpi w formie jednorazowej czynności prawnej (w formie aktu notarialnego); dopuszczana jest również sytuacja w której przeniesienie własności piwnicy następuje za pomocą osobnego aktu notarialnego. Klienci wpłacają zaliczki na poczet lokali, natomiast do każdej wpłaty wystawiane są faktury VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy sprzedaż samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z przypisaną do niego komórką lokatorską (piwnicą) stanowić będzie czynność dostawy opodatkowaną stawką 8% podatku VAT zarówno w zakresie lokalu mieszkalnego oraz piwnicy?
2.  Czy przeniesienie własności komórki lokatorskiej za pomocą osobnego aktu notarialnego stanowić będzie czynność dostawy opodatkowaną stawką 8% podatku VAT do tej czynności?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1) Podatnik uważa, iż piwnica stanowiąca integralną część lokalu mieszkalnego oraz zaspokajająca potrzeby lokatorów w zakresie podstawowego funkcjonowania w lokalu mieszkalnym powinna stanowić jedną czynność dostawy korzystającą z możliwości zastosowania jednej stawki podatku VAT do dwóch produktów w wysokości 8%. W akcie notarialnym zawarty jest zapis mówiący, iż za cenę nabycia przenosi się własność lokalu mieszkalnego wraz z przynależną komórką lokatorską.

Ad 2) Podatnik uważa, iż mimo rozbicia transakcji na dwie czynności dostawy: 1) sprzedaż lokalu mieszkalnego; 2) sprzedaż komórki lokatorskiej; Wnioskodawca ma prawo zastosowania preferencyjnej stawki VAT 8% do obydwóch transakcji. Fakt, iż Nabywca pierwotnie nie dokonał zakupu lokalu mieszkalnego wraz z przynależną mu piwnicą nie powoduje utraty możliwości skorzystania z obniżonej stawki podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przy czym towarami – w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez sprzedaż natomiast rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – pkt 22 ww. artykułu.

Przepis art. 5a ww. ustawy stanowi, że towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Z opisu sprawy przedstawionego w złożonym wniosku wynika, że głównym profilem działalności Wnioskodawcy, będącego czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, jest działalność deweloperska. W 2013 rozpoczęto budowę budynku mieszkalnego sklasyfikowanego w PKOB w sekcji 1122. W ramach tej inwestycji wybudowane zostaną lokale mieszkalne (o powierzchni mniejszej niż 150 m2)oraz komórki lokatorskie spełniające funkcje piwnicy. Do każdego mieszkania przypisana będzie komórka lokatorska. Wnioskodawca zaznaczył jednocześnie, że ostateczne przeniesienie praw własności do samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z piwnicą nastąpi w formie jednorazowej czynności prawnej (w formie aktu notarialnego). Dopuszczana jest również sytuacja, w której przeniesienie własności piwnicy następuje za pomocą osobnego aktu notarialnego.

W odniesieniu do przedstawionej sytuacji, wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą stawki podatku mającej zastosowanie do sprzedaży samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z przypisaną do niego komórką lokatorską (piwnicą), bądź do przeniesienia własności komórki lokatorskiej za pomocą osobnego aktu notarialnego.

Na podstawie art. 41 ust. 1 cyt. ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1 – art. 41 ust. 2.

Jednakże, w myśl art. 146a pkt 1 i 2 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b (ust. 12a ww. artykułu).

Zgodnie z art. 41 ust. 12b cyt. ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej – ust. 12c cyt. artykułu.

Obiekty budownictwa mieszkaniowego to – zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o VAT – budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Jak wynika z powyższych przepisów, opodatkowaniu obniżoną stawką podatku VAT 8% podlega dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a więc m.in. budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej (o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy o VAT) oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12. Jednocześnie z prawa do zastosowania obniżonej stawki podatku 8% wyłączone są lokale użytkowe.

Wskazać należy także, że dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Rozporządzenie powyższe dzieli budynki na mieszkalne i niemieszkalne. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Dział 11 PKOB „Budynki mieszkalne” obejmuje: budynki mieszkalne jednorodzinne – 111, budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe – 112, budynki zbiorowego zamieszkania – 113.

Z uwagi na to, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane „pomieszczeniami przynależnymi” – ust. 4 ww. artykułu.

Treść przywołanych wyżej przepisów wskazuje na wyraźne rozróżnienie pomiędzy pomieszczeniami pomocniczymi, które związane są z izbą lub zespołem izb przeznaczonych na pobyt stały w sposób funkcjonalny, polegający na wykorzystaniu całej przestrzeni bezpośrednio dla zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, a pomieszczeniami przynależnymi, które chociaż w sensie prawnym stanowią część lokalu mieszkalnego, jednak w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż mieszkaniowe potrzeb ludzi.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na definicję pojęcia „lokal użytkowy”, zawartą w § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przez lokal użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Mieszkaniem – stosownie do § 3 pkt 9 ww. rozporządzenia – jest zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Z kolei przez pomieszczenie techniczne należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku (§ 3 pkt 12), natomiast pomieszczeniem gospodarczym jest pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych – pkt 13.

Zgodnie zatem z ww. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury, piwnica – jako pomieszczenie gospodarcze służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych, nie jest lokalem użytkowym. Przedstawiona wyżej analiza przepisów prawnych prowadzi do wniosku, że preferencyjna 8% stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu ww. art. 2 pkt 2 ustawy o własności lokali, służących zaspokajaniu właśnie mieszkaniowych potrzeb społeczeństwa. Obniżona stawka podatku nie ma zastosowania do sprzedaży lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkalnych.

Piwnice, które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokal użytkowy, gdyż stanowią pomieszczenia gospodarcze lokalu mieszkalnego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i są wykorzystywane do przechowywania materiałów, przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych użytkowników lokalu. Ponadto zauważyć należy, że część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje – zgodnie z PKOB – pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie). Chociaż PKOB nie wymienia komórek lokatorskich – ze względu na podobieństwo znaczeniowe oraz wskazanie Wnioskodawcy, że komórki lokatorskie spełniają funkcje piwnicy – podkreślenia wymaga ich uwzględnienie w części „mieszkaniowej” budynku. Z powyższych względów, dostawa pomieszczenia gospodarczego (komórki lokatorskiej spełniającej funkcję piwnicy) jest opodatkowana na zasadach analogicznych do dostawy lokalu mieszkalnego, a więc w opisanym przypadku korzysta z opodatkowania obniżoną stawką podatku VAT 8%.

Analiza powołanych przepisów w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że do dostawy lokali mieszkalnych wraz z komórkami lokatorskimi ma zastosowanie obniżona 8% stawka podatku od towarów i usług. Przy czym stawka ta obowiązuje bez względu na moment, w którym nabywca zdecyduje się na zakup komórki lokatorskiej, tj. czy nastąpi to w momencie nabycia lokalu mieszkalnego, czy w terminie późniejszym.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy w zakresie przedstawionego stanu faktycznego należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.