Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.268.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-14
Teza: Ustalenie, czy koszty finansowania dłużnego wyłączone przez
Spółkę w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania
przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT mogą
podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów
zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, w następnych kolejno
po sobie następujących pięciu latach podatkowych na
zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami
finansowania dłużnego bieżącego roku, w kolejności od
poniesionych najwcześniej.
Słowa kluczowe: FIFO
finansowanie-finansowanie dłużne
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Nadwyżka kosztów finansowania
dłużnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 18

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku
    podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT
    mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18
    ustawy o CIT, w następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych na
    zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania dłużnego bieżącego
    roku, w kolejności od poniesionych najwcześniej.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca lub dalej Spółka jest spółką zarejestrowaną w Polsce, polskim rezydentem
    podatkowym i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w
    podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie Spółka jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka ponosi koszty finansowania dłużnego, które
    wchodzą do limitu z art. 15c ustawy o CIT. W związku z ponoszeniem kosztów
    finansowania dłużnego może wystąpić sytuacja, że ramach danego roku podatkowego,
    który pokrywa się z rokiem kalendarzowym, wystąpi nadwyżka kosztów finansowania
    dłużnego wynikająca z przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    Jednocześnie Spółka nie jest podmiotem, który w związku z przekształceniem, łączeniem
    lub podziałem podmiotów wstąpił w prawa podatników przekształconych, łączonych lub
    dzielonych, oraz nie jest podmiotem, który uprzednio wchodził w skład podatkowej grupy
    kapitałowe).

## Pytanie

Czy koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym z
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT mogą podlegać
    zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, w
    następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych na zasadach
    wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania dłużnego bieżącego roku, w
    kolejności od poniesionych najwcześniej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym
    roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy z
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278
    ze zm; dalej: „Ustawa o CIT”) mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, w następnych kolejno po sobie następujących
    pięciu latach podatkowych na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami
    finansowania dłużnego bieżącego roku, w kolejności od poniesionych najwcześniej.
    Wnioskodawca swoje twierdzenie opiera na poniższej argumentacji.
    Zgodnie z art. 15C ust. 1 ustawy o CIT:
    Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania
    przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów
    finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:
    1) kwotę 3 000 000 zł albo
    2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:

    [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%
    w którym poszczególne symbole oznaczają:
    P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
    Po - przychody o charakterze odsetkowym,
    K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
    ustępu,
    Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. i6a-i6m, zaliczone w roku podatkowym
    do kosztów uzyskania przychodów,
    Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
    finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z
    niniejszego ustępu.
    Zgodnie z art. 15C ust 3 ustawy o CIT przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego
    rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego,
    podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym,
    przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające
    opodatkowaniu przychody o Charakterze odsetkowym.
    Art. 15C ust. 18 ustawy o CIT stanowi, że:
    Koszty finansowania dłużnego wyłączone w roku podatkowym z kosztów uzyskania
    przychodów zgodnie z ust. 1 podlegają zaliczeniu do takich kosztów w następnych 5 latach
    podatkowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-17 oraz w ramach obowiązujących
    w danym roku limitów wynikających z tych przepisów.
    Natomiast zgodnie z art. 15C ust. 19 ustawy o CIT:
    Przepisu ust. 18 nie stosuje się do:
    1) podmiotów, które w związku z przekształceniem, łączeniem lub podziałem podmiotów
      wstępują w prawa podatników przekształconych, łączonych lub dzielonych, z
      wyjątkiem spółek powstałych z przekształcenia spółek;
    2) spółek wchodzących uprzednio w skład podatkowej grupy kapitałowej - w odniesieniu
      do kosztów finansowania dłużnego wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w
      czasie funkcjonowania tej podatkowej grupy.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że przepisy ustawy o CIT nie precyzują, w
    jakiej kolejności należy w ww. następnych latach podatkowych ujmować w kosztach
    podatkowych wyłączone w okresach wcześniejszych koszty finansowania dłużnego, w
    przypadku, w którym limit ustalony zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT nie pozwala na
    równoczesne ujęcie w kosztach podatkowych wyłączonych kosztów finansowania
    dłużnego z lat poprzednich oraz kosztów finansowania dłużnego bieżącego roku.
    W ocenie Wnioskodawcy, do ww. kwestii, tj. metody rozliczania kosztów finansowania
    dłużnego nieodliczonych od przychodów w roku podatkowym, w którym koszty te,
    zgodnie z zasadami ogólnymi, mogłyby stanowić koszt uzyskania przychodu, zastosowanie
    powinna znaleźć tzw. zasada FIFO („pierwsze weszło, pierwsze wyszło”).
    Za zasadnością zastosowania zasady w FIFO w takim przypadku przemawia również
    literalna wykładnia art. 15C ust. 18 ustawy o CIT, która nie stoi na przeszkodzie
    zastosowaniu zasady FIFO dla potrzeb rozliczania w danym roku kosztów finansowania
    dłużnego z lat poprzednich. Należy podkreślić, że gdyby zamiarem ustawodawcy było, aby
    koszty finansowania dłużnego z roku bieżącego były ujmowane w kosztach uzyskania
    przychodów zawsze w pierwszej kolejności, to zostałoby to wprost wskazane w ustawie o
    CIT.

    Jednocześnie, należy również podkreślić, że za zastosowaniem zasady FIFO jako metody
    rozliczania kosztów finansowania dłużnego przekraczających limit w kolejnych latach
    podatkowych przemawia także wykładnia celowościowa art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.
    Celem wskazanego ustępu jest umożliwienie podatnikowi rozliczenia tych kosztów w
    kolejnych latach podatkowych. Metoda FIFO pozwala w najpełniejszy sposób zrealizować
    wskazany cel, gdyż zapobiega sytuacji, w której podatnik straciłby możliwość rozliczenia
    uprzednio wyłączonych kosztów finansowania dłużnego ze względu na upływ
    pięcioletniego okresu.
    Przyjęcie odmiennego stanowiska, tj. iż to koszty finansowania dłużnego z roku bieżącego
    powinny być ujmowane w kosztach uzyskania przychodów w pierwszej kolejności,
    prowadziłoby do tego, że zakres zastosowania art. 15c ust. 18 ustawy o CIT byłby istotnie
    ograniczony - w szczególności w tych przypadkach, gdy koszty finansowania dłużnego,
    podlegające ograniczeniom w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów,
    utrzymywałyby się powyżej limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT przez
    kilka lat z rzędu. rzędu [tak też: K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Wolter (red.), Podatek
    dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019].
    W konsekwencji, może się również zdarzyć (i jest do sytuacja prawidłowa), że w danym
    roku w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie koszty finansowania
    dłużnego z lat poprzednich, nieuwzględnione przy kalkulacji podstawy opodatkowania za
    te lata ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, a kwota
    kosztów bieżących zostanie w całości wyłączona z kosztów podatkowych z możliwością
    rozliczenia ich w latach kolejnych na zasadach wynikających z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.
    Możliwa i prawidłowa jest również sytuacja, że ustalony w danym roku limit zostanie w
    części „wypełniony” kosztami finansowania dłużnego z lat poprzednich, a w części
    bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego roku podatkowego.
    W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że brzmienie art. 15c ustawy o
    CIT nie stoi na przeszkodzie stosowaniu metody FIFO w rozliczeniu wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodów w poprzednich latach kosztów finansowania dłużnego. Żadne
    przepisy prawa podatkowego nie wykluczają bowiem możliwości skorzystania z tej reguły
    dla potrzeb rozliczania w danym roku kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich
    (w tym ujmowania kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich, przed bieżącymi
    kosztami finansowania dłużnego danego roku podatkowego).
    Powyższe stanowisko, zgodnie z którym w ramach limitu, o którym mowa w art. 15C ust. 1
    ustawy o CIT, podatnik ma prawo do rozliczenia w pierwszej kolejności kosztów
    wyłączonych uprzednio z kosztów uzyskania przychodów znajduje potwierdzenie również
    w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe, przykładowo
    interpretacji indywidualnej DKIS:
        z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.752.2022.1.AND, w której organ
        podatkowy w całości potwierdził stanowisko wnioskodawcy (jednocześnie
        odstępując od uzasadnienia), zgodnie z którym: „w przypadku rozliczania w
        kolejnych latach podatkowych kosztów finansowania dłużnego nieodliczonych od
        przychodów w roku podatkowym, w którym zgodnie z zasadami ogólnymi mogłyby
        stanowić one koszty uzyskania przychodu, zastosowanie powinna znaleźć tzw.
        zasada FIFO („pierwsze weszło, pierwsze wyszło”). Stosowanie metody FIFO
        oznacza, że w danym roku w kosztach uzyskania przychodów najpierw należałoby
        ujmować te koszty finansowania dłużnego, które zostały poniesione najwcześniej (a
        nie były ujęte w kosztach dla celów podatkowych w roku ich poniesienia ze względu
        na ograniczenie wynikające z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT)”;

        z dnia 30 września 2022 r., sygn.. 0111-KDIB2-1.4010.475.2022.1.ES, w której organ
        podatkowy w całości potwierdził stanowisko wnioskodawcy (jednocześnie
        odstępując od uzasadnienia), zgodnie z którym: „Należy wobec tego uznać, że skoro
        ustawodawca nie określił wprost w ustawie o CIT szczegółowych zasad rozliczania
        nadwyżki kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich, pozostawiając do
        decyzji podatnika, w jaki sposób technicznie rozliczyć nieodliczone wcześniej koszty,
        to w szczególności możliwe jest stosowanie metody FIFO (w odniesieniu do
        wszystkich kosztów finansowania dłużnego, tzn. bieżących i kosztów wyłączonych z
        kosztów uzyskania przychodów w latach poprzednich). Oznacza to, że w danym
        roku można ująć w kosztach uzyskania przychodów najpierw koszty z lat
        poprzednich”;
        z dnia 30 listopada 2021 r., sygn.. 0111-KDWB.4010.87.2021.1.KP, w której organ
        podatkowy w całości potwierdził stanowisko wnioskodawcy (jednocześnie
        odstępując od uzasadnienia), zgodnie z którym: „koszty finansowania dłużnego
        wyłączone w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na
        podstawie art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT, będą podlegały zaliczeniu do kosztów
        uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy o CIT w następnych,
        kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, w ten sposób iż ww.
        wyłączone koszty będą podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w
        kolejnych latach w pierwszej kolejności, tj. przed kosztami finansowania dłużnego
        dotyczącymi tych kolejnych lat, a więc na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj.
        pierwsze weszło, pierwsze wyszło”.
    Wnioskodawca zwraca również uwagę, że zagadnienie o zbliżonej treści było przedmiotem
    wielu interpretacji indywidualnych, które zostały wydane na gruncie przepisów ustawy o
    CIT dotyczących kosztów finansowania dłużnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 31
    grudnia 2017 r. w odniesieniu do obowiązującej wtedy tzw. alternatywnej metody
    ustalania „cienkiej kapitalizacji”, w przypadku wyboru której podatnicy również mieli
    prawo do przenoszenia kosztów niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów na
    następne lata podatkowe.
    Zgodnie bowiem z obowiązującym do 31 grudnia 2017 r. artykułem 15c ust. 7 ustawy o
    CIT, odsetki od pożyczek niezaliczone na podstawie ust. 2-5 w danym roku podatkowym
    do kosztów uzyskania przychodów podlegają zaliczeniu do kosztów w następnych, kolejno
    po sobie następujących pięciu latach podatkowych, zgodnie z zasadami i w ramach
    limitów określonych w tych przepisach.
    Analogicznie, jak w przypadku obecnie obowiązującego art. 15c ustawy o CIT, w stanie
    prawnym do końca 31 grudnia 2017 r., przepisy nie regulowały kwestii, w jakiej kolejności
    koszty przekraczające określony w przepisach limit kosztów finansowania dłużnego w
    poprzednim roku podatkowym powinny zostać zaliczane do kosztów podatkowych w
    kolejnych latach podatkowych.
    Organy podatkowe wielokrotnie w interpretacjach podatkowych potwierdzały, iż w takim
    przypadku, należy stosować metodę FIFO, np. interpretacje indywidualne: z dnia 26 lutego
    2016 r., znak: IPPB6/4510-460/15-3/AZ, oraz z dnia 6 maja 2015 r., znak: IPPB3/4510-104
    /15-2/JBB).
    Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przypadku, w którym w danym
    roku podatkowym koszty finansowania dłużnego przekroczą limit, o którym mowa w art.
    15c ust. 1 ustawy o CIT, Spółka będzie uprawniona do rozliczenia w kosztach podatkowych

    kolejnego roku podatkowego w pierwszej kolejności tych kosztów finansowania dłużnego
    uprzednio wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów.
    Natomiast bieżące koszty finansowania dłużnego odnoszące się do tego kolejnego roku
    podatkowego, będą mogły zostać przez Spółkę rozliczone w ramach pozostającego limitu
    tego roku (o ile limit ten nie będzie w całości wyczerpany przez koszty finansowania
    dłużnego wyłączone uprzednio koszty z lat ubiegłych), a w części go przekraczającej
    pozostaną do rozliczenia w kolejnych latach podatkowych, jednak nie dłużej niż przez 5
    kolejnych lat.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i
    w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, nie mogą one zatem
    przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów
    podatkowych oraz wyrokami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.