Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.588.2023.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2023-12-06
Teza: Ustalenie czy ponoszone wydatki powinny zwiększać wartość początkową środka trwałego w postaci inwestycji.
Słowa kluczowe: inwestycje; inwestycje-wydatki inwestycyjne; koszt-koszty uzyskania przychodów; usługi; wartość-wartość początkowa-wartość początkowa środka trwałego; wartość-zwiększenie wartości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Wartość początkowa środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Wartość początkowa środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych-Wartość początkowa składnika majątku stanowiącego współwłasność podatnika
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1

**Interpretacja indywidualna**

**– stanowisko** **prawidłowe**

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy w świetle przepisów ustawy o CIT, ponoszone Wydatki powinny zwiększać wartość początkową środka trwałego w postaci Inwestycji jest prawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

25 października 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 października 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy w świetle przepisów ustawy o CIT, ponoszone Wydatki powinny zwiększać wartość początkową środka trwałego w postaci Inwestycji.

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego**

A. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) z siedzibą w (\`(...)\`) jest spółką utworzoną na podstawie prawa polskiego podlegającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (dalej: „CIT”) od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca jest również zarejestrowanym w Polsce czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie inwestycji nieruchomościowych. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków.

Wnioskodawca planuje realizację inwestycji polegającej na wybudowaniu budynku magazynowego (dalej: „Inwestycja”). Po zakończeniu fazy budowy, Wnioskodawca zamierza osiągać przychody z tytułu wynajmu magazynu, przy czym zgodnie z założeniami, w zależności od sytuacji rynkowej możliwa będzie także sprzedaż całego przedsięwzięcia w dłuższej perspektywie.

Wnioskodawca wskazuje przy tym, iż dla celów podatkowych Inwestycja, po jej sfinalizowaniu, będzie stanowić środek trwały. Będzie to bowiem budynek stanowiący własność Wnioskodawcy, wytworzony przez niego we własnym zakresie, który w dniu przyjęcia go do używania będzie kompletny i zdatny do używania (z przewidywanym okresem jego używania dłuższym niż rok). Innymi słowy, Inwestycja będzie spełniać przesłanki do uznania jej za środek trwały (po jej sfinalizowaniu i przyjęciu do używania) w rozumieniu art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).

Zaznaczyć należy, że prawidłowe funkcjonowanie inwestycji magazynowej (takiej jak Inwestycja) jest ściśle uzależnione od lokalizacji danego przedsięwzięcia, w tym od powiązań komunikacyjnych z siecią dróg publicznych (tj. szczególnie korzystne są inwestycje magazynowe m.in. w pobliżu lotnisk czy węzłów komunikacyjnych). Zatem jednym z podstawowych założeń Inwestycji, w celu zapewnienia prawidłowego jej funkcjonowania, jest wybudowanie magazynu w odpowiednio dobranej lokalizacji. Nabywany przez Wnioskodawcę grunt powinien przy tym spełniać określone warunki w celu prawidłowej realizacji Inwestycji. W tym celu konieczne jest zatem odpowiednie przygotowanie transakcji nabycia gruntu - najpierw przez jego lokalizację w kontekście planowanej Inwestycji, jak również m.in. sprawdzenie statusu prawnego i podatkowego gruntu. Wszystkie czynności dokonywane są przy tym w celu prawidłowego zrealizowania Inwestycji, zgodnie z zamiarami biznesowymi i funkcjonalnymi Wnioskodawcy.

Mając na względzie powyższe, Wnioskodawca w okresie bezpośrednio poprzedzającym rozpoczęcie prac budowlanych, w oparciu o kompleksowe analizy m.in. pod kątem warunków zabudowy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, atrakcyjności położenia, dostępności do dróg publicznych dokonał wyboru nieruchomości gruntowej, na której ma powstać Inwestycja, a następnie nabył te działki gruntu. Nabycie gruntów w wybranej przez Wnioskodawcę lokalizacji jest ściśle powiązane z realizacją Inwestycji i maksymalizacją przychodów z niej wynikających.

W ramach kolejnych etapów realizacji Inwestycji Wnioskodawca będzie wykonywał prace budowlane na nabytym gruncie, a następnie będzie poszukiwał potencjalnych najemców powierzchni i zawierał z nimi umowy najmu.

W związku z powyższym, Wnioskodawca poniósł i dalej ponosi określone wydatki związane z Inwestycją (dalej: „Wydatki”).

Wydatki te obejmują m.in. koszty usług obcych, w tym usług doradztwa prawnego, podatkowego i transakcyjnego (dalej: „Usługi”) związanych z realizacją Inwestycji. Usługi dotyczyły m.in.:

*   przygotowania analiz prawno-podatkowych dotyczących procesu nabycia gruntu i przygotowania Inwestycji,
*   przygotowania wniosków o interpretacje indywidualne prawa podatkowego w zakresie dotyczącym nabycia gruntu,
*   analiz umów z zewnętrznymi usługodawcami,
*   przygotowania dokumentów transakcyjnych,
*   wsparcia przy negocjacjach ze zbywcami gruntów,
*   przeprowadzania procesów due diligence nieruchomości, na których ma być
*   przeprowadzona Inwestycja,
*   wykonywania analiz finansowania transakcji czy też rozliczeń transakcyjnych ze zbywcami gruntu.

Wnioskodawca nabywał również Usługi w związku z bieżącymi pytaniami i wątpliwościami pojawiającymi się podczas procesu nabycia gruntu i realizacji Inwestycji.

Co do zasady celem nabywanych Usług było i jest zminimalizowanie ryzyk prawnych (np. dotyczących statusu prawnego nabywanych nieruchomości) oraz zapewnienie efektywnego, bezpiecznego i profesjonalnego przeprowadzenia Inwestycji.

Wydatki były zasadniczo ponoszone na rzecz podmiotów niepowiązanych (w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT) z Wnioskodawcą. Niemniej zdarzały się sytuacje, w których ze względu na zawarte umowy koszty Usług były ponoszone bezpośrednio przez podmiot powiązany (w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT) z Wnioskodawcą - B sp. z o.o. z siedzibą w (\`(...)\`), będącym polskim rezydentem podatkowym. Koszty tych Usług były następnie refakturowane na Wnioskodawcę, który ponosił ostatecznie ekonomiczny ciężar nabycia wszystkich Usług.

Wnioskodawca powziął przy tym wątpliwość, czy powyższe Wydatki powinny zwiększać wartość początkową środka trwałego w postaci Inwestycji.

**Pytanie**

Czy w świetle przepisów ustawy o CIT, ponoszone Wydatki powinny zwiększać wartość początkową środka trwałego w postaci Inwestycji?

**Państwa stanowisko w sprawie**

Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone Wydatki powinny zwiększać wartość początkową środka trwałego w postaci Inwestycji.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Stan prawny

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są m.in. odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, środki trwałe stanowiące budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością spełniające następujące warunki:

*   stanowią własność lub współwłasność podatnika,
*   zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
*   są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
*   ich przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok,
*   są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT.

Mając na uwadze okoliczności przedstawione w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), Inwestycja będzie spełniała wszystkie ww. warunki na moment przyjęcia do używania, w związku z czym spełni ww. definicję środka trwałego.

Jednocześnie, na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się, w razie wytworzenia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej we własnym zakresie, koszt wytworzenia.

Kosztem wytworzenia - zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT - jest wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Zatem do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się ogół kosztów poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu podjęcia decyzji o realizacji inwestycji aż do momentu przekazania środka do używania. Nakład inwestycyjny, w myśl powyższej regulacji, oznacza wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania wstępne, przygotowujące prace rzeczowe.

Wskazanie przez ustawodawcę, że do kosztu wytworzenia środka trwałego zalicza się także „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych" oznacza, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego powiększających jego wartość początkową jest otwarty, przez co mieszczą się w nim również inne, nie wymienione wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość początkową danego składnika majątku.

Powyższe doznaje jednak istotnego ograniczenia, jako że do kosztu wytworzenia nie zalicza się kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania (co oznacza, że do kosztów wytworzenia zalicza się odsetki i prowizje naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania).

Powyższy zwrot oznacza zatem wydatki, które są ponoszone w wyniku podjęcia procesu wytwarzania środka trwałego. Wydatkami takimi są koszty, co do których nie ma wątpliwości, że nie wystąpiłyby, gdyby podatnik nie wytwarzał we własnym zakresie środka trwałego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa, w którym Sąd wskazał: „zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie oznacza, że użyty w przepisie art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. zwrot "koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych" oznacza wydatki, które są ponoszone w wyniku podjęcia procesu wytwarzania środka trwałego. Ów ścisły związek tych wydatków z procesem inwestycyjnym skutkuje tym, że składają się one łącznie na wartość substancji wytwarzanego środka trwałego. Zdaniem Sądu wydatkami takimi są wydatki, co do których nie ma wątpliwości, że nie wystąpiłyby, gdyby podatnik nie wytwarzał we własnym zakresie środka trwałego”). Do kosztów wytworzenia należy zaliczyć również wydatki poniesione we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do wytworzenia środka trwałego (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 22 lutego 2017 r., nr 2461-IBPB-I-3.4510.21.2017.1.KB; interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 grudnia 2014 r., nr IPPB5/423-933/14-2/KS).

Możliwość zatem zaliczenia określonego wydatku do kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT uzależniona jest od wykazania istnienia związku ekonomicznego pomiędzy danym kosztem a wytworzonym przez podatnika środkiem trwałym. W przypadku nieistnienia związku ekonomicznego pomiędzy danymi kosztami a wytworzonym środkiem trwałym przez podatnika, brak jest podstaw do uznania takiego kosztu, za koszt powiększający wartość początkową wytworzonego środka trwałego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego \[dalej: "NSA"\] z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1744/09).

Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że na wartość początkową środka trwałego składają się wszystkie koszty poniesione w bezpośrednim związku z budową środków trwałych. Ponadto dla prawidłowego rozliczenia kosztów wytworzenia środków trwałych znaczenie ma określenie momentu zakończenia inwestycji i momentu faktycznego oddania tych środków do używania. Wszelkie bowiem wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego i poniesione do dnia oddania go do używania mają wpływ na jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej środka trwałego, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.

Stosownie bowiem do art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę jako zwiększające wartość początkową Inwestycji

W ramach prowadzonej działalności związanej z realizacją Inwestycji, Wnioskodawca ponosił, ponosi i może ponosić w przyszłości koszty Usług (takich jak np. koszty analiz prawno- podatkowych dotyczących procesu nabycia gruntu i przygotowania Inwestycji, przygotowania wniosków o interpretacje indywidualne, analiz umów z zewnętrznymi usługodawcami, przygotowania dokumentów transakcyjnych, wsparcia przy negocjacjach ze zbywcami gruntu, przeprowadzania procesów due diligence nieruchomości, na których ma być przeprowadzona Inwestycja, wykonywania analiz finansowania transakcji czy też rozliczeń transakcyjnych ze zbywcami gruntu).

Wydatki na nabycie Usług ponoszone przez Wnioskodawcę wiążą się ściśle z realizacją konkretnej Inwestycji, nie są one natomiast związane z innymi projektami Wnioskodawcy czy też z jego ogólną działalnością. Wnioskodawca wyjaśnia, że koszty Usług nie byłyby ponoszone, gdyby Inwestycja nie była realizowana, w konsekwencji czego należy je bezpośrednio przypisać do realizowanej Inwestycji.

Wnioskodawca wskazuje, że prawidłowa realizacja Inwestycji wymaga dopełnienia szeregu obowiązków prawnych, podatkowych czy też uwarunkowań biznesowych (również na etapie nabycia gruntów pod Inwestycję), w zakresie których Wnioskodawca zdecydował się na nabycie Usług, jako że Wnioskodawca nie dysponuje odpowiednimi zasobami ludzkimi, aby móc dopełnić tym obowiązkom we własnym zakresie.

W szczególności, Wydatki mają na celu przeprowadzenie Inwestycji w sposób efektywny, zgodny z założeniami i bezpieczny dla Wnioskodawcy. Mając na uwadze specyfikę oraz złożoność procesu inwestycyjnego, nabycie usług doradczych od podmiotów wyspecjalizowanych jest - w ocenie Wnioskodawcy - działaniem celowym i niezbędnym. Usługi te są bezpośrednio związane z procesem inwestycyjnym i służą prawidłowej jego realizacji.

Mają one pozytywny wpływ na prawidłową realizację Inwestycji, gdyż poniesienie Wydatków w tym momencie pozwala na minimalizację prawdopodobieństwa poniesienia większych kosztów związanych ze zmaterializowaniem określonych ryzyk (prawnych, podatkowych) w przyszłości.

Co istotne, celem Wnioskodawcy jest przede wszystkim realizacja Inwestycji zgodnie z prawem (m.in. budowlanym czy podatkowym). Usługi były nabywane przede wszystkim po to, by rzeczoną zgodność z prawem zapewnić, m.in. po to, by wszelkie należności publicznoprawne były terminowo uiszczone w odpowiedniej, przewidzianej prawem wysokości.

Zminimalizowanie ryzyk prawnych, podatkowych czy transakcyjnych związanych z realizacją Inwestycji wskutek nabycia Usług może przełożyć się na całościowe zmniejszenie kosztów Inwestycji (związanych np. z koniecznością poniesienia przez Wnioskodawcę dodatkowych kosztów ze względu na nieprawidłowe wypełnienie obowiązków prawnych dotyczących uzyskiwanych decyzji czy pozwoleń lub innych obowiązków, w tym podatkowych).

Poniesienie analizowanych wydatków wpływa także na wzrost atrakcyjności Inwestycji dla potencjalnych najemców/nabywców, a w konsekwencji wpływa również na maksymalizację przychodów z Inwestycji.

A zatem, skoro nabywane Usługi dotyczące Inwestycji (a nie związane z ogólną działalnością Wnioskodawcy) przyczyniają się do efektywnej realizacji tej konkretnej Inwestycji, w wyniku której Wnioskodawca uzyska przychód, Wnioskodawca uważa, iż koszty te powinny być kapitalizowane do wartości Inwestycji, jako koszty wykorzystanych usług obcych powiązanych bezpośrednio z Inwestycją.

Takie stanowisko potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej:

*   w interpretacji indywidualnej z dnia 20 kwietnia 2021 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.552.2020.2.AW, w ramach której potwierdził poprawność stanowiska podatnika, zgodnie z którym wartość początkową inwestycji budowlanej powinny zwiększać „koszty usług doradczych i prawniczych (takich jak np. analizy prawno-podatkowe dotyczące realizacji Inwestycji budowlanej, audyt prawny nieruchomości gruntowej, na której realizowana jest Inwestycja budowalna, usługi doradztwa podatkowego związane z nabyciem nieruchomości, na której jest realizowana Inwestycja budowlana, czy też obsługa prawna i doradztwo związane z samymi pracami budowlanymi)", a także
*   w interpretacji indywidualnej z dnia 2 lipca 2020 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.144.2020.1.JS, zgodnie z którą koszty usług obcych, w tym koszty doradztwa prawnego związanego z nabyciem gruntu, zostały przez podatnika prawidłowo zakwalifikowane jako koszty związane z inwestycją, a co za tym idzie - zwiększające wartość początkową inwestycji.

Podsumowanie

Zdaniem Wnioskodawcy przedstawione argumenty przemawiają za uznaniem, że Wydatki pozostają w bezpośrednim związku z wytworzeniem Inwestycji.

Poprawność kwalifikacji Wydatków jako kosztów bezpośrednio związanych z wytworzeniem Inwestycji wynika w szczególności z faktu, że koszty te są związane tylko i wyłącznie z Inwestycją, nie dotyczą zaś żadnego innego przychodu osiąganego przez Wnioskodawcę. Poniesienie przez Wnioskodawcę Wydatków stanowi warunek sine qua non dla realizacji Inwestycji, a fakt ich poniesienia jest warunkowany tylko i wyłącznie potrzebą realizacji Inwestycji (gdyby nie jej realizacja, to wydatki te byłyby bezprzedmiotowe i nie byłyby ponoszone). Co więcej, Usługi nabywane przez Wnioskodawcę odnoszą się do konkretnej Inwestycji, nie zaś do ogólnej działalności Wnioskodawcy.

W konsekwencji zatem, zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone Wydatki powinny zwiększać wartość początkową środka trwałego w postaci Inwestycji.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy:

*   stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia oraz
*   zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

*   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy Ordynacja podatkowa. Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i/lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
*   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

*   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

*   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
*   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383).

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.