Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.378.2025.1.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-03
Teza: Możliwość zakwalifikowania udzielonego uczestnikom
szkolenia umownego rabatu z tytułu ustalonej umownie
opłaty za szkolenie, jako wartości nieodpłatnego lub częściowo
odpłatnego świadczenia.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
szkolenie
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z o.o. X (dalej jako Spółka lub Wnioskodawca) prowadzi Ośrodek Szkolenia
    Kierowców, zarejestrowany w rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia
    kierowców, prowadzony, przez (...) pod numerem (...), w ramach którego organizuje
    szkolenia dla osób ubiegających się o uzyskanie uprawnienia do kierowania (...) (w treści
    wniosku określane jako szkolenia, kursy).
    Podstawowa działalność Spółki obejmuje wykonywanie usług publicznego transportu
    zbiorowego organizowanego przez (...). Natomiast działalność Ośrodka Szkolenia
    Kierowców ma zapewnić Spółce pozyskiwanie dla jej potrzeb usług transportu publicznego
    odpowiednio przeszkolonych i z właściwymi uprawnieniami osób świadczących usługi lub
    w późniejszym okresie wykonujących pracę na rzecz Wnioskodawcy. Powyższy sposób
    funkcjonowania Spółki na rynku pracy jest konieczny dla realizacji jej zadań z powodu
    braku na rynku pracy wykwalifikowanych kierowców oraz wymogu szczególnych
    uprawnień jakie muszą spełnić osoby wykonujące czynności obsługi środków transportu
    publicznego.
    Wnioskodawca zawierał z osobami fizycznymi umowy, w których:
    – według pierwszego wzorca umów Wnioskodawca zobowiązywał się odpowiednio do:
        1) zorganizowania 137 godzinnego kursu przyuczającego do zawodu (...) w celu
        uzyskania przez Kursanta pozwolenia na kierowanie (...);
        2) zawarcia z Kursantem umowy zlecenia na usługę kierowania (...) po pozytywnym
        zakończeniu kursu egzaminem państwowym.
    Spółka dokonuje zakwalifikowania Kursantów (uczestników szkolenia) do uczestnictwa w
    szkoleniach na podstawie orzeczeń lekarskich, w tym psychologicznych oraz informacji z
    centralnej ewidencji kierowców.
    Umowa określała kwotowo wartość – całkowity koszt – kursu (określony dalej jako opłata
    szkoleniowa) oraz ustalała, że Wnioskodawca udzieli Kursantowi rabatu w ustalonej w
    umowie kwotowo wysokości, jeżeli po zakończeniu pozytywnym wynikiem kursu i
    uzyskaniu uprawnień do kierowania (...) Kursant zawrze przyrzeczoną umowę zlecenia
    oraz będzie ją wykonywał przez okres 3 lat. Ponadto warunkiem udzielenia rabatu
    kwotowego było zapłacenie przez Kursanta kosztów udziału w kursie w ustalonej kwotowo
    wysokości, pomniejszonej o uzgodniony rabat.
    Koszty pozostałe do zapłacenia przez Kursanta (po udzielonym kwotowo rabacie) były
    rozkładane na raty na okres realizacji przyrzeczonej umowy zlecenia.
    Jeżeli Kursant nie wykonał swoich obowiązków w zakresie zawarcia przyrzeczonej umowy
    zlecenia i wykonywania jej przez okres 3 lat, z przyczyn leżących po jego stronie, to
    zgodnie z umową był zobowiązany zwrócić Wnioskodawcy całość ustalonych kwotowo w
    umowie kosztów organizacji kursu. W przypadku zawarcia umowy zlecenia ale
    niewykonania jej przez pełny okres 3 lat z przyczyn Kursanta, zobowiązanie do zwrotu
    kosztów obejmowało ustalone w umowie raty pozostające do spłaty (do końca
    nominalnego okresu umowy przyrzeczonej) oraz kwotę odpowiadającą rabatowi, który
    wówczas nie przysługiwał Kursantowi.
    Umowa w tym wzorcu przewidywała także obowiązek Kursanta w zakresie poddania się
    badaniom lekarskim i psychologicznym oraz podporządkowania się wymaganiom
    organizacyjnym Wnioskodawcy w zakresie prowadzonego kursu. Zawierane umowy w tym
    wzorcu ustalają zatem zbiór wzajemnych praw i obowiązków zmierzających do osiągnięcia
    celu w postaci podjęcia przez uprawnionego wykonywania na rzecz Wnioskodawcy usług
    kierowania środkami transportu publicznego. Środkiem do osiągnięcia celu jest odbycie
    kursu i zdanie przez jego uczestników egzaminu państwowego w zakresie uzyskania
    uprawnień do kierowania (...). Jest to warunek realizacji dalszych obowiązków stron
    umowy, których zakres wyznacza przyrzeczona umowa zlecenia, a żadna ze stron umowy
    nie uzyskuje nieodpłatnie świadczenia pieniężnego ani rzeczowego.

    – według drugiego wzorca umów Wnioskodawca również zobowiązywał się odpowiednio
      do:
        1) zorganizowania 137 godzinnego kursu przyuczającego do zawodu (...) w celu
        uzyskania przez Kursanta pozwolenia na kierowanie (...);
        2) zawarcia z Kursantem umowy zlecenia na usługę kierowania (...).
    W tej formule umowy określony został kwotowo całkowity koszt kursu, a Wnioskodawca
    udzielał Kursantowi rabatu stanowiącego 80% kosztów kursu, pod warunkiem spełnienia
    przez Kursanta warunku zawarcia umowy zlecenia (umowy przyrzeczonej) i wykonywania
    przez okres nie krótszy niż 3 lata, na rzecz X, czynności (...). Ponadto pozostałą kwotą
    odpowiadającą umownym kosztom kursu, po udzieleniu rabatu 80%, jest obciążany
    Kursant w 20 miesięcznych ratach, poczynając od miesiąca zawarcia przyrzeczonej umowy
    zlecenia.
    Spółka dokonuje zakwalifikowania Kursantów (uczestników szkolenia) do uczestnictwa w
    szkoleniach na podstawie orzeczeń lekarskich, w tym psychologicznych oraz informacji z
    centralnej ewidencji kierowców.
    Kursant zobowiązuje się zwrócić Wnioskodawcy całość kosztów kursu, ustalonych
    kwotowo w umowie, jeżeli nie zawrze przyrzeczonej umowy zlecenia z przyczyn leżących
    po stronie Kursanta. Jeżeli z przyczyn leżących po stronie Kursanta zostanie rozwiązana
    przyrzeczona umowa zlecenie przed upływem 3 lat, to jest on zobowiązany zwrócić
    Wnioskodawcy udzielony rabat oraz zapłacić pozostałe jeszcze ewentualnie do zapłaty
    raty (część z 20 rat ustalonych umownie, a nie zapłaconych przed rozwiązaniem umowy).
    Zawierane umowy w tym wzorcu ustalają również zbiór wzajemnych praw i obowiązków
    zmierzających do osiągnięcia celu w postaci podjęcia przez uprawnionego wykonywania
    na rzecz Wnioskodawcy usług kierowania środkami transportu publicznego. Środkiem do
    osiągnięcia celu jest odbycie kursu i zdanie przez jego uczestników egzaminu
    państwowego w zakresie uzyskania uprawnień do kierowania (...). Jest to warunek
    realizacji dalszych obowiązków stron umowy, których zakres wyznacza przyrzeczona
    umowa zlecenia, a żadna ze stron umowy nie uzyskuje nieodpłatnie świadczenia
    pieniężnego ani rzeczowego.
    – według trzeciego wzorca umów Wnioskodawca ustala umownie z Kursantem wzajemne
      prawa i obowiązki stron związane z uczestnictwem w szkoleniu i zobowiązanie się do
      wykonywania w przyszłości, na podstawie odrębnej umowy, usług uczestnika
      szkolenia na rzecz Spółki, po pozytywnym zakończeniu kursu.
    Spółka dokonuje zakwalifikowania Kursantów (uczestników szkolenia) do uczestnictwa w
    szkoleniach na podstawie orzeczeń lekarskich, w tym psychologicznych oraz informacji z
    centralnej ewidencji kierowców.
    Po zakwalifikowaniu Kursanta Spółka zobowiązuje się do zawarcia z nim umowy zlecenia,
    na podstawie której Kursant świadczyć będzie na rzecz Spółki usługę kierowania (...), pod
    warunkiem uzyskania przez Kursanta pozwolenia na kierowanie (...). Strony umowy
    szkoleniowej określają przedmiotową umowę zlecenia jako „przyrzeczona umowa
    zlecenia”. Kurs obejmuje ustaloną ilość godzin szkoleniowych, egzamin wewnętrzny,
    dodatkowe godziny praktycznego szkolenia. Umowa ustala opłatę wstępną oraz opłatę za
    szkolenie. Zakończenie szkolenia pozytywnie zdanym egzaminem państwowym kończy się
    wydaniem Kursantowi pozwolenia na kierowanie (...). Następnie po zawarciu
    przyrzeczonej umowy zlecenia opłata wstępna podlega zwrotowi przez Wnioskodawcę w
    formie wskazanej przez Kursanta (gotówka lub przelew).
    Kursant jest zobowiązany do zapłaty na rzecz Spółki opłaty za szkolenie w wysokości
    ustalonej umową, jeżeli po zakończeniu szkolenia nie zawrze przyrzeczonej umowy
    zlecenia z Wnioskodawcą.

    Jeżeli Kursant zawrze z Wnioskodawcą przyrzeczoną umowę zlecenia i będzie ją
    wykonywał przez okres 3 lat na warunkach ustalonych w umowie zlecenia, to zgodnie z
    postanowieniami umowy szkoleniowej opłata za szkolenie zostanie obniżona o rabat w
    wysokości 100% ustalonej w umowie opłaty.
    W przypadkach, gdy Kursant:
    – nie wykona swojego zobowiązania do wykonywania umowy zlecenia przez okres 3 lat,
      oraz
    – gdy nie zawrze przyrzeczonej umowy zlecenia
    jest zobowiązany do zapłaty ustalonej umownie opłaty za szkolenie w terminach
    wskazanych w umowie szkoleniowej. Wnioskodawca dochodzi wówczas zapłaty od tych
    Kursantów.
    Również w tym wzorcu zawierane umowy ustalają zbiór wzajemnych praw i obowiązków
    zmierzających do osiągnięcia celu w postaci podjęcia uprawnionego wykonywania na
    rzecz Wnioskodawcy usług kierowania środkami transportu publicznego. Środkiem do
    osiągnięcia celu jest odbycie kursu i zdanie przez jego uczestników egzaminu
    państwowego w zakresie uzyskania uprawnień do kierowania (...). Jest to warunek
    realizacji dalszych obowiązków stron umowy, których zakres wyznacza przyrzeczona
    umowa zlecenia, a żadna ze stron umowy nie uzyskuje nieodpłatnie świadczenia
    pieniężnego ani rzeczowego.
    W okolicznościach opisanych stanów faktycznych Wnioskodawca rozważa, czy po jego
    stronie powstają obowiązki informacyjne związane z uzyskaniem potencjalnych dochodów
    Kursantów z tytułu udziału w szkoleniu (...).
    Pytania
    1) Czy po stronie Kursanta – uczestnika szkolenia, powstaje przychód odpowiadający
      wysokości ustalonego kwotowo w umowie rabatu (zmniejszenia umownej opłaty za
      szkolenie), w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      gdy po upływie 3 lat wykonywania przyrzeczonej umowy zlecenia, Wnioskodawca
      udzieli Kursantowi, według postanowień pierwszego wzorca umowy, przedmiotowego
      rabatu zmniejszającego umowną opłatę za szkolenie?
    2) Czy po stronie Kursanta – uczestnika szkolenia, powstaje przychód w wysokości 80%
      ustalonej umownie wartości opłaty za szkolenie, w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy po upływie 3 lat wykonywania
      przyrzeczonej umowy zlecenia, Wnioskodawca udzieli Kursantowi rabatu w wysokości
      80% umownej opłaty za szkolenie, ustalonej według zasad drugiego wzorca umowy?
    3) Czy po stronie Kursanta – uczestnika szkolenia, powstaje przychód w wysokości
      ustalonej umownie wartości opłaty za szkolenie, w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy po upływie 3 lat wykonywania
      przyrzeczonej umowy zlecenia, Wnioskodawca udzieli Kursantowi rabatu w wysokości
      100% opłaty za szkolenie, ustalonej według zasad trzeciego wzorca umowy?
    4) Czy w okolicznościach opisanych stanów faktycznych, które zostały objęte
      odpowiednio pytaniami nr 1, 2 i 3, Wnioskodawca jest zobowiązany do złożenia
      deklaracji (informacji o przychodach z innych źródeł), wykazującej Kursantom –
      uczestnikom szkolenia wymienione wartości umownego rabatu z tytułu ustalonej
      umownie opłaty za szkolenie, jako wartości nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego
      świadczenia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym
    spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
    spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

    W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
    pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności,
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog
    otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego
    rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia
    majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy
    lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia)
    niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem
    wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie
    tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czyli świadczeń nieodpłatnych
    otrzymanych od pracodawcy.
    Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za
    pracownika w rozumieniu ustawy, uważa się osobę pozostająca w stosunku służbowym,
    stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
    Powyższe przepisy nie mają zatem zastosowania w opisanym stanie faktycznym, gdyż
    dotyczy on osób fizycznych – Kursantów nie związanych żadnym z wymienionych w tych
    przepisach stosunkiem prawnym.
    Należy rozważyć zatem w następnej kolejności ogólną zasadę wyrażoną w art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, według której w ust. 1 przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca wskazuje także na sposób wyliczenia wartości świadczeń w naturze oraz
    nieodpłatnych świadczeń.
    Odpowiednie w tym zakresie przepisy przewidują: art. 11:
    – ust. 2 wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust.
      2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania;
    – ust. 2a wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;

      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Należy zauważyć, że cytowane przepisy wyraźnie odnoszą się do nieodpłatnego
    charakteru świadczeń. Pojęcie to jest definiowane w słowniku języka polskiego jako „nie
    wymagający opłaty” - Wielki Słownik PWN.
    Dla przykładu w wyroku z 12 grudnia 2008 r. (sygn. akt II FSK 1361/07) Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że nieodpłatne świadczenie obejmuje wszystkie zjawiska
    gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem
    innego podmiotu, lub też te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności
    osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną
    formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie mające konkretny wymiar
    majątkowy czy finansowy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, powołane przepisy nie znajdują zastosowania w opisanych
    stanach faktycznych, w których umowy szkoleniowe z Kursantami przewidują wzajemne
    obwiązki i wynikające z nich świadczenia stron. W szczególności osoba, która uzyskuje
    rabat w wysokości kwotowo ustalonej lub w wysokości 80% albo 100% umownej opłaty za
    szkolenie jest zobowiązana do zdobycia odpowiednich kwalifikacji oraz zawarcia umowy
    zlecenia świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy i wykonywania jej przez okres 3 lat.
    Reasumujące powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, zgodnie z którym: w zakresie
    pytania nr 1, w opisanym stanie faktycznym, powstającym według pierwszego wzorca
    umowy, nie powstaje po stronie uczestnika szkolenia przychód z tytułu uzyskania rabatu
    w wysokości kwotowo ustalonej, gdyż nie jest to forma otrzymanego przez Kursanta
    nieodpłatnego świadczenia. W ujęciu prawnym, wynikającym z treści zawartej umowy
    szkoleniowej i umowy przyrzeczonej, przedmiotowy rabat jest potwierdzeniem spełnienia
    wzajemnych świadczeń stron, które pozostają w odpowiedniej relacji do obowiązków
    stron umów i nie mają one charakteru nieodpłatnego. Wyłącznie u osób, które nie
    zrealizują przewidzianych w umowie zobowiązań powstaje obowiązek zapłaty pełnej
    umownej opłaty szkoleniowej. Pozostali Kursanci realizują wzajemne prawa i obowiązki
    wynikające z umowy, które mają w pełni odpłatny charakter.
    Zatem odpowiedź na pytanie nr 1 powinna wskazywać, że po stronie Kursanta –
    uczestnika szkolenia nie powstaje przychód w wysokości ustalonej umownie wartości
    zmniejszenia opłaty za szkolenie, w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, gdy po upływie 3 lat wykonywania przyrzeczonej umowy zlecenia,
    Wnioskodawca udzieli Kursantowi, według postanowień pierwszego wzorca umowy,
    przedmiotowego rabatu zmniejszającego kwotowo umowną opłatę za szkolenie.
    W zakresie pytania nr 2, w opisanym stanie faktycznym, powstającym według drugiego
    wzorca umowy, nie powstaje po stronie uczestnika szkolenia przychód z tytułu uzyskania
    umownego rabatu w wysokości 80% umownie ustalonej opłaty za szkolenie, gdyż nie jest
    to forma otrzymanego przez Kursanta nieodpłatnego świadczenia. W ujęciu prawnym,
    wynikającym z treści zawartej umowy szkoleniowej i umowy przyrzeczonej, przedmiotowy
    rabat jest potwierdzeniem spełnienia wzajemnych świadczeń stron, które pozostają w
    odpowiedniej relacji do obowiązków stron umów i nie mają one charakteru
    nieodpłatnego. Wyłącznie u osób, które nie zrealizują przewidzianych w umowie
    zobowiązań powstaje obowiązek zapłaty pełnej umownej opłaty szkoleniowej. Pozostali
    Kursanci realizują wzajemne prawa i obowiązki wynikające z umowy, które mają w pełni
    odpłatny charakter.
    Zatem odpowiedź na pytanie nr 2 powinna wskazywać, że po stronie Kursanta –
    uczestnika szkolenia nie powstaje przychód w wysokości 80% ustalonej umownie wartości
    opłaty za szkolenie, w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, gdy po upływie 3 lat wykonywania przyrzeczonej umowy zlecenia,
    Wnioskodawca udzieli Kursantowi rabatu w wysokości 80% umownej opłaty za szkolenie,
    ustalonej według zasad drugiego wzorca umowy.

    W zakresie pytania nr 3, w opisanym stanie faktycznym, powstającym według trzeciego
    wzorca umowy nie powstaje po stronie uczestnika szkolenia przychód z tytułu uzyskania
    rabatu w wysokości 100% opłaty za szkolenie, gdyż nie jest to forma nieodpłatnego
    świadczenia. W ujęciu prawnym, wynikającym z treści zawartej umowy szkoleniowej i
    umowy przyrzeczonej, przedmiotowy rabat jest potwierdzeniem spełnienia wzajemnych
    świadczeń stron, które pozostają w odpowiedniej relacji do obowiązków stron umów i nie
    mają one charakteru nieodpłatnego. Wyłącznie u osób, które nie zrealizują
    przewidzianych w umowie zobowiązań powstaje obowiązek zapłaty opłaty szkoleniowej.
    Pozostali Kursanci realizują wzajemne prawa i obowiązki wynikające z umowy, które mają
    w pełni odpłatny charakter.
    Zatem odpowiedź na pytania nr 2 powinna wskazywać, że po stronie Kursanta –
    uczestnika szkolenia nie powstaje przychód w wysokości ustalonej umownie wartości
    opłaty za szkolenie, w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, gdy po upływie 3 lat wykonywania przyrzeczonej umowy zlecenia,
    Wnioskodawca udzieli Kursantowi rabatu w wysokości 100% umownej opłaty za szkolenie,
    ustalonej według zasad trzeciego wzorca umowy.
    Zgodnie z postanowieniami art. 38 ust. 1b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym
    płatnicy, o których mowa w art 32-35 są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
    pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
    płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby
    bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczną
    deklarację, według ustalonego wzoru.
    Obowiązek informacyjny nie obejmuje zatem opisanego w stanie faktycznym przypadku,
    gdyż nie jest on objęty powołanymi przepisami art. 32-35 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Kursant realizujący warunki umowy szkoleniowej i umowy
    przyrzeczonej zlecenia oraz wykonujący zlecenie w wymaganym okresie nie uzyskuje
    przychodu z nieodpłatnego świadczenia. Natomiast Wnioskodawca pobiera wyłącznie
    zaliczki na podatek ze źródła przychodu enumeratywnie wymienionego jakim jest
    przychód z działalności wykonywanej osobiście, w szczególności przychody z wykonywania
    usług na podstawie umowy zlecenie.
    W zakresie pytania nr 4 Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w okolicznościach
    opisanych stanów faktycznych, które zostały objęte odpowiednio pytaniami 1, 2 i 3,
    Wnioskodawca nie jest zobowiązany do złożenia deklaracji (informacji o przychodach z
    innych źródeł), wykazującej Kursantom – uczestnikom szkolenia wymienione wartości
    umownego rabatu z tytułu ustalonej umownie opłaty za szkolenie, jako wartości
    nieodpłatnego świadczenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu
      i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b omawianej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 tejże ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Na mocy art. 12 ust. 4 omawianej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    W myśl art. 32 ust. 1 omawianej ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    W przedmiotowej sprawie po stronie Kursanta – uczestnika szkolenia nie powstanie
    przychód ze stosunku pracy, ustalony według pierwszego, drugiego i trzeciego wzorca
    umowy, w świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec tego, nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika – zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – z tego tytułu. Koszt kształcenia na kursie
    przygotowującym do zawodu (...) jest bowiem pokrywany na podstawie zapisów umowy z
    kandydatami do zatrudnienia na stanowisku (...) na podstawie umowy zalecenia, a nie z
    pracownikami. Umowa ta jest więc podpisywana z osobą niebędącą pracownikiem.
    W związku z powyższym, wyjaśniam że wśród źródeł przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 9
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca wymienił tzw. „inne
    źródła”.
    Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu

      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma
    charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne
    niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
      poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub
      zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację
      według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz
      urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku
      podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak
    wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października
    2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w
    oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z
    tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1
    ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),

    · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Nieodpłatne świadczenie jest więc przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy
    świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci
    nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy
    zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy
    dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie. Przychód pracownika będzie
    obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie
    pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci
    powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie
    tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia, jako warunku
    objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych przez
    pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć nieodpłatne
    świadczenia i ustalenia te pozostają aktualne również do sytuacji innych osób.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pierwszy
    warunek sformułowany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego został niewątpliwie
    spełniony. Państwa Kursant – uczestnik szkolenia korzysta z Państwa oferty całkowicie
    dobrowolnie.
    Nie ulega również wątpliwości, że skorzystanie z możliwości uczestniczenia w kursie
    (szkoleniu) jest korzyścią odniesioną przez Kursanta – uczestnika szkolenia i leży w jego
    interesie. W niniejszej sprawie odbycie oferowanego przez Państwa kursu jest jednym z
    elementów do uzyskania uprawnień do kierowania (...), tj. zdania egzaminu państwowego.
    Kursant, po odbyciu zorganizowanego przez Państwa kursu przyuczającego do zawodu
    (...), ma bowiem możliwość uzyskania uprawnień do kierowania (...). Wyrażenie chęci i
    podpisanie takiej umowy wyraża ocenę Kursanta, że świadczenie – z punktu widzenia jego
    sytuacji służbowej i życiowej – jest celowe i przydatne, a zatem leży w jego interesie.
    Powyższe przesądza o tym, że w niniejszej sprawie spełniona została również druga
    przesłanka, o której mowa w cytowanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
    Wobec okoliczności przedstawionych we wniosku, niewątpliwie także trzeci warunek
    sformułowany w wyroku TK sygn. akt K 7/13 – wymierność i indywidualizacja korzyści, jest
    spełniony. Kursant, który bierze udział w kursie przyuczającym do zawodu (...) odnosi
    korzyść, poprzez uniknięcie wydatku na odbycie takiego szkolenia. Korzyść ta jest
    odnoszona kosztem innego podmiotu – Państwa, którzy ponoszą ekonomiczny ciężar
    korzyści Kursanta. Niewątpliwie również korzyść ta ma konkretny wymiar finansowy i jest
    przypisana indywidualnemu Kursantowi.
    W związku z tym, że zostały łącznie spełnione ww. przesłanki, nie można zgodzić się z
    Państwa stanowiskiem, że Kursant realizujący warunki umowy szkoleniowej i umowy
    przyrzeczonej zlecenia oraz wykonujący zlecenie w wymaganym okresie nie uzyskuje
    przychodu z nieodpłatnego świadczenia, a w konsekwencji nie są Państwo zobowiązani do
    złożenia deklaracji (informacji o przychodach z innych źródeł), wykazującej Kursantom –
    uczestnikom szkolenia wymienione wartości umownego rabatu z tytułu ustalonej
    umownie opłaty za szkolenie, jako wartości nieodpłatnego świadczenia.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że uczestnictwo Kursanta na podstawie
    pierwszego, drugiego i trzeciego wzorca umowy, w zorganizowanym przez Państwa
    szkoleniu, stanowi dla niego przysporzenie majątkowe. W związku z tym, uzyskuje on

    podlegający opodatkowaniu przychód z nieodpłatnych świadczeń, w wysokości ustalonej
    umownie wartości zmniejszenia opłaty za szkolenie, kwalifikowany do przychodów z
    innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten powstanie zgodnie z art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, w momencie otrzymania świadczenia. W konsekwencji, na Państwu ciąży
    obowiązek informacyjny, tj. sporządzenia i przekazania informacji PIT-11, zgodnie z ww.
    art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaprezentowane stanowisko potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18
    lutego 2025 r. sygn. akt II FSK 1562/24, który wskazał, że:
      Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem ocenił, że sfinansowanie przez skarżącą
      kosztów szkolenia stanowi dla osób niebędących pracownikiem, tj. kandydatów do
      pracy na stanowisku kierowcy autobusu, przychód z innych źródeł w rozumieniu art.
      10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 u. p. d. o. f. Przychód ten powstanie zgodnie z
      art. 11 ust. 1 ww. ustawy, w momencie otrzymania świadczenia. W konsekwencji na
      skarżącej ciąży obowiązek informacyjny, tj. sporządzenia i przekazania informacji PlT-
      11, zgodnie z ww. art. 42a ust. 1 u. p. d. o. f.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.