Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.589.2025.1.RMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-04
Teza: Brak uznania za podatnika podatku od towarów i usług z
tytułu dostawy posiłków na rzecz szkół.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
organ-organ władzy publicznej
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
posiłki
szkoły
wyłączenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy braku uznania za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu dostawy
    posiłków na rzecz szkół. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w (...)
    jest wpisana do rejestru przedsiębiorców (...).
    Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3
    ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej jako: ustawa o CIT).
    Wnioskodawca jest podatnikiem zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako: ustawa o
    VAT lub ustawa).
    Na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych Wnioskodawca przygotowuje oraz
    dostarcza gotowe posiłki do szkół, w których prowadzona jest stołówka szkolna. Celem tej
    współpracy jest zapewnienie uczniom szkół publicznych dostępu do pełnowartościowych
    posiłków w czasie pobytu w placówce oświatowej.
    Szkoły, jako jednostki sektora finansów publicznych, nie prowadzą działalności
    gospodarczej w zakresie sprzedaży posiłków w celu osiągnięcia zysku, lecz wykonują
    zadanie publiczne z zakresu oświaty i wychowania, zgodnie z przepisami ustawy Prawo
    oświatowe.
    Wnioskodawca dostarcza posiłki do szkół po cenie odpowiadającej faktycznym kosztom
    ich przygotowania, bez doliczania marży handlowej. Jedyny element, który stanowi
    nadwyżkę w stosunku do kosztów surowcowych, to koszt samej dostawy (transportu),
    wynikający z konieczności dowozu posiłków do poszczególnych placówek. Różnica ta nie
    ma jednak charakteru zysku w sensie ekonomicznym, lecz stanowi zwrot poniesionych
    kosztów logistycznych z doliczoną marżą.
    Po otrzymaniu posiłków szkoła dokonuje ich odsprzedaży na rzecz uczniów, pobierając od
    nich należności w wysokości odpowiadającej kosztowi tzw. wsadu do kotła, zgodnie z
    zasadami określonymi w przepisach prawa oświatowego. Szkoła pełni w tym zakresie
    wyłącznie rolę pośrednika administracyjnego, realizując obowiązek zapewnienia żywienia
    uczniom, a nie działalność komercyjną nastawioną na zysk.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług w
    opisanej transakcji w stanie faktycznym, tj. dostawa posiłków bez marży na rzecz organu
    władzy publicznej, nie jest uznawany za podatnika podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w transakcji będącej przedmiotem wniosku nie jest
    On uznawany za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o
    VAT.

    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    (...).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Artykuł 15 ust. 6 ustawy, stanowi, że:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
      · jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
      · odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano
        te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
        cywilnoprawnych.
    Zgodnie z powyższym wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są
    czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i
    urzędy obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Z powołanych przepisów wynika, że co do zasady opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają czynności mające charakter odpłatny, wykonywane w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Jednakże sama odpłatność nie jest
    wystarczająca do uznania danego działania za podlegające VAT, konieczne jest również,
    aby czynność była wykonywana w warunkach działalności gospodarczej, tj. w sposób
    zarobkowy, z zamiarem osiągania zysku lub w ramach uczestnictwa w obrocie
    gospodarczym na zasadach rynkowych.
    W analizowanym przypadku dostarczanie posiłków do szkoły odbywa się bez narzutu
    marży, a więc bez celu zarobkowego. Czynność ta stanowi element realizacji zadania o

    charakterze publicznym, jakim jest zapewnienie uczniom dostępu do wyżywienia. Podmiot
    prywatny realizuje to świadczenie w sposób ciągły i pomocniczy, na rzecz jednostki, która
    nie występuje w roli czynnego podatnika VAT w tym zakresie, lecz wykonuje zadania z
    zakresu edukacji publicznej.
    W związku z tym nie sposób uznać, że dostarczanie posiłków w opisanym trybie stanowi
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie ma tu elementu
    konkurencyjności wobec innych podmiotów rynkowych, gdyż świadczenie to nie jest
    wykonywane na warunkach rynkowych ani w celu osiągnięcia zysku.
    Podmiot prywatny nie uczestniczy w obrocie gospodarczym jako przedsiębiorca, lecz
    wykonuje zadanie o charakterze pomocniczym wobec jednostki publicznej, w zakresie
    służącym realizacji jej funkcji ustawowej. Tym samym, czynność ta powinna być
    traktowana analogicznie jak działania organów władzy publicznej wyłączone z
    opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy, tj. jako świadczenie realizowane w
    ramach zadań o charakterze publicznym, bez elementu działalności gospodarczej.
    Czynność ta nie narusza zasady neutralności konkurencji, gdyż nie wpływa na warunki
    rynkowe i nie stanowi alternatywy dla usług komercyjnych oferowanych na rynku. Z
    powyższych względów dostarczanie posiłków do szkoły przez podmiot prywatny bez
    marży, w sposób ciągły i wyłącznie w celu realizacji zadań publicznych jednostki
    oświatowej, nie powinno być uznane za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek do stwierdzenia, że stanowi ono działalność
    gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące
    dostawą towarów. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie
    się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Usługą będzie jednak tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący
    korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w
    sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of
    Customs and Excise TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną
    odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie
    dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma
    przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden gdzie podkreślono, że usługi
    świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne,
    przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość
    przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub
    świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany
    stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów albo świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Według art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te
      organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za
      podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z
      kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji (...).
    Jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować
    mogą w dwojakim charakterze:
      · podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
      · podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
        cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wyłączenie podmiotów wskazanych w art. 13 Dyrektywy z grona podatników podatku VAT
    dotyczy sfery działań o charakterze władczym.
    Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa TSUE - wyrok w sprawie C-174/14 Saudacor, pkt
    51:
      „(...) ocena art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w świetle celów wspomnianej
      dyrektywy świadczy o tym, że dla zastosowania zasady nieopodatkowania muszą
      zostać spełnione łącznie dwa warunki, a mianowicie prowadzenie działalności przez
      podmiot publiczny, przy czym działalność ta powinna być wykonywana w
      charakterze organu władzy publicznej (zob. podobnie w szczególności postanowienie
      Mihal, C 456/07, EU:C:2008:293, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo, a także
      wyrok Komisja/Niderlandy, C 79/09, EU:C:2010:171, pkt 79)”.
    Ponadto w wyroku w sprawie C-288/07 Isle of Wight Council, pkt 21, TSUE wskazał:
      „(...) działalnością wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej w
      rozumieniu tego przepisu jest działalność wykonywana przez podmioty prawa
      publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej
      działalności, która jest wykonywana przez nich na tych samych warunkach
      prawnych, co prywatni przedsiębiorcy (zobacz w szczególności ww. wyrok w sprawie
      Fazenda Publica, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo)”.
    Podobnie stwierdził TSUE w orzeczeniu w sprawie C-4/89 Comune di Carpaneto
    Piascentino i inni a Ufficio provinciale imposta sul valore aggiunto di Piacenza:
      „(...) art. 4(5) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby czynności
      wykonywane przez organy publiczne w rozumieniu tego przepisu stanowiły

      czynności wykonywane przez organy prawa publicznego podlegające szczególnym
      zasadom prawnym mającym do nich zastosowanie. Drugi akapit tej regulacji należy
      natomiast interpretować w taki sposób, aby Państwa Członkowskie zobowiązane
      były zapewnić, by organy prawa publicznego traktowane były jak podatnicy w
      związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze organów publicznych w
      przypadku, gdy czynności te mogą być również podejmowane w ramach działalności
      konkurencyjnych przez przedsiębiorców prywatnych, jeśli traktowanie tych organów
      jako podmiotów nieposiadających statusu podatnika mogłoby prowadzić do
      istotnego naruszenia zasad konkurencji”.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką z ograniczoną odpowiedzialnością spółką
    komandytową, wpisaną do rejestru przedsiębiorców. Mają Państwo nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.
    o podatku dochodowym od osób prawnych, są podatnikiem zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych przygotowują Państwo oraz dostarczają
    gotowe posiłki do szkół, w których prowadzona jest stołówka szkolna. Celem tej
    współpracy jest zapewnienie uczniom szkół publicznych dostępu do pełnowartościowych
    posiłków w czasie pobytu w placówce oświatowej.
    Szkoły, jako jednostki sektora finansów publicznych, nie prowadzą działalności
    gospodarczej w zakresie sprzedaży posiłków w celu osiągnięcia zysku, lecz wykonują
    zadanie publiczne z zakresu oświaty i wychowania zgodnie z przepisami ustawy Prawo
    oświatowe.
    Dostarczają Państwo posiłki do szkół po cenie odpowiadającej faktycznym kosztom ich
    przygotowania, bez doliczania marży handlowej. Jedyny element, który stanowi nadwyżkę
    w stosunku do kosztów surowcowych, to koszt samej dostawy (transportu), wynikający z
    konieczności dowozu posiłków do poszczególnych placówek. Różnica ta nie ma jednak
    charakteru zysku w sensie ekonomicznym, lecz stanowi zwrot poniesionych kosztów
    logistycznych z doliczoną marżą.
    Po otrzymaniu posiłków szkoła dokonuje ich odsprzedaży na rzecz uczniów, pobierając od
    nich należności w wysokości odpowiadającej kosztowi tzw. wsadu do kotła, zgodnie z
    zasadami określonymi w przepisach prawa oświatowego. Szkoła pełni w tym zakresie
    wyłącznie rolę pośrednika administracyjnego, realizując obowiązek zapewnienia żywienia
    uczniom, a nie działalność komercyjną nastawioną na zysk.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy w opisanej sytuacji,
    tj. dostawy posiłków bez marży na rzecz organu władzy publicznej, nie są Państwo
    uznawani za podatnika podatku od towarów i usług.
    Wyłączenie przewidziane w art. 15 ust. 6 ustawy ma zastosowanie, gdy podmiot mający
    status organu władzy publicznej (urzędu obsługującego ten organ) wykonuje czynności o
    charakterze władczym, które związane są z realizacją zadań nałożonych na ten organ
    przepisami prawa, do których realizacji został on powołany (działanie w określonym
    reżimie publiczno-prawnym). Natomiast w odniesieniu do pozostałych czynności,
    mających cywilnoprawny charakter, organ władzy publicznej, co do zasady, będzie
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Innymi słowy organ (urząd obsługujący ten organ) będzie uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług w dwóch przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które
    mieszczą się w ramach jego zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz
    gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie
    umów cywilnoprawnych. Stąd też aby uznać, że organ działa w zakresie swoich funkcji
    ustawowych i jednocześnie nie korzysta z formy cywilistycznej musi zaistnieć sytuacja tego
    rodzaju, że przy realizacji danego zadania – określonej prawem czynności wykonywanej w
    interesie publicznym, organ ten wyposażony jest we władztwo publiczne, tj. występuje w
    pozycji nadrzędnej w stosunku do innych podmiotów uczestniczących w danej czynności.

    W opisanej we wniosku sytuacji bezsprzecznie nie są Państwo organem władzy publicznej
    (urzędem obsługującym ten organ), wykonującym czynności o charakterze władczym,
    które związane są z realizacją zadań nałożonych przepisami prawa, do realizacji których
    został on powołany.
    Jak bowiem wynika z opisu sprawy, są Państwo spółką z ograniczoną odpowiedzialnością
    spółką komandytową, wpisaną do rejestru przedsiębiorców. Mają Państwo nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.
    o podatku dochodowym od osób prawnych. Są Państwo podatnikiem zgodnie z art. 15
    ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych przygotowują Państwo oraz dostarczają gotowe posiłki
    do szkół, w których prowadzona jest stołówka szkolna.
    Są Państwo zatem odrębnym od szkół (jednostek sektora finansów publicznych)
    podmiotem gospodarczym – podatnikiem podatku od towarów i usług, wykonującym
    działalność gospodarczą w zakresie dostawy posiłków.
    Wbrew Państwa twierdzeniu, Państwa działalności nie można rozpatrywać jako czynności
    stanowiącej element realizacji zadania o charakterze publicznym, jakim jest zapewnienie
    uczniom dostępu do wyżywienia w zakresie wykonywania zadań z zakresu edukacji
    publicznej.
    W tym zakresie należy powołać wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22
    lutego 2018 r. w sprawie C-182/17. TSUE w wyroku tym wskazał:
      „1) Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
      należy interpretować w ten sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd
      odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca
      przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      niektórych zadań publicznych gminy zgodnie z umową zawartą między tą spółką a
      gminą stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem
      od wartości dodanej na mocy tego przepisu.
      2) Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że – z
      zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i
      prawa krajowego – działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym,
      polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na
      mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą
      nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie
      wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9
      ust. 1 tej dyrektywy”.
    Następnie stwierdził, że:
      „Jako że [...] została bowiem utworzona przez gminę [...] w formie spółki z
      ograniczoną odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede
      wszystkim osobą prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym
      podlega, pewną autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie
      funkcjonowania i bieżącego własnego zarządzania. Chociaż zakres autonomii [...] jest
      oczywiście ograniczony ze względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby
      prywatne nie mogą objąć udziałów, jest w 100% własnością gminy [...], inne czynniki
      mogą wskazywać na to, że owa gmina nie jest w stanie wywierać decydującego
      wpływu na działalność [...]”.
    Tym samym nie można uznać, że podmiot prywatny – Państwo, realizują świadczenie
    stanowiące część zadania publicznego w zakresie zapewnienia uczniom wyżywienia w
    ramach edukacji publicznej.
    Bez znaczenia w tej sytuacji jest również fakt, że dostarczają Państwo posiłki do szkół po
    cenie odpowiadającej faktycznym kosztom ich przygotowania, bez doliczania marży
    handlowej. Jedyny element, który stanowi nadwyżkę w stosunku do kosztów

    surowcowych, to koszt samej dostawy (transportu), wynikający z konieczności dowozu
    posiłków do poszczególnych placówek.
    Należy bowiem podkreślić, że uznanie danej czynności za wykonywanie działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy nie jest uzależnione od osiągania zysku przez podmiot
    wykonujący tę działalność. Cel czy rezultat danej działalności nie są czynnikami
    determinującymi przyznanie statusu podatnika podatku od towarów i usług. Nie ma
    żadnego znaczenia dla podlegania opodatkowaniu tym podatkiem, jaki jest cel
    działalności, w szczególności, czy jest to cel zarobkowy. Także czynności wykonane „po
    kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych kosztów, są czynnościami odpłatnymi, o ile
    tylko pobrano za nie wynagrodzenie.
    Przepisy ustawy nie ograniczają podatnika w swobodzie ustalania ceny, czyli możliwa jest
    sprzedaż po cenie niższej niż rzeczywista wartość towarów i usług. Taka sytuacja nie różni
    się niczym od normalnej sprzedaży towaru lub usługi z zyskiem. Możliwa jest sprzedaż po
    cenie niższej (nawet znacznie) niż rzeczywista wartość danego towaru czy usługi.
    Nie można więc zgodzić się z Państwem, że dostarczając posiłki do szkół po cenie
    odpowiadającej faktycznym kosztom ich przygotowania + koszty dostawy, nie prowadzą
    Państwo działalności gospodarczej. W analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją,
    w której występują skonkretyzowane świadczenia wykonywane pomiędzy dwoma
    określonymi stronami transakcji - istnieje bezpośredni beneficjent czynności. Opisane
    czynności w zakresie dostawy posiłków spełniają definicję dostawy towarów/świadczenia
    usług zawartą w art. 7 i 8 ustawy, a Państwo w zakresie tych czynności nie korzystają z
    wyłączenia , o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Zatem świadczą Państwo w reżimie
    cywilnoprawnym (a nie publicznoprawnym) czynności wskazane w art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy, z tytułu wykonywania których występują Państwo w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą zdefiniowaną w
    art. 15 ust. 2 ustawy.
    Państwa stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.