Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-838/12/BJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-01-04
Teza: Czy wydatki poniesione na rzecz pracowników biorących udział w zawodach sportowych (przejazdy, wyżywienie, zakwaterowanie) sfinansowane ze środków obrotowych spółki dolicza się do przychodów pracowników na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; zawody
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 471/12, wniosku z dnia 31 sierpnia 2011 r. (data wpływu do tut. Biura – 07 września 2011 r.), uzupełnionego w dniu 09 i 15 listopada 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione w ww. wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zakwalifikowania do przychodów pracowników biorących udział w zawodach sportowych poniesionych na ich rzecz wydatków - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 07 września 2011 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m. in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zakwalifikowania do przychodów pracowników biorących udział w zawodach sportowych poniesionych na ich rzecz wydatków.

Z uwagi na braki formalne wniosku, pismem z dnia 27 października 2011 r. Znak: IBPB II/1/415-796/11/BJ, IBPBI/2/423-1143/11/BG wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Przedmiotowy wniosek uzupełniono w dniu 09 listopada 2011 r. (uiszczenie dodatkowej opłaty) oraz w dniu 15 listopada 2011 r. (wpływ pisma).

W dniu 06 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów wydał interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego znak: IBPB II/1/415-796/11/BJ, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Interpretację skutecznie doręczono w dniu 09 grudnia 2011 r.

Pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. (data wpływu do tut. Biura – 28 grudnia 2011 r.) wniesiono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które udzielono odpowiedzi pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. znak: IBPB II/1/415W-61/11/BJ odmawiając zmiany ww. indywidualnej interpretacji indywidualnej. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została skutecznie doręczona w dniu 31 stycznia 2012 r.

Pismem z dnia 29 lutego 2012 r. (data wpływu do tut. Biura – 05 marca 2012 r.) wniesiono skargę na ww. interpretację indywidualną.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów udzielił pismem z dnia 04 kwietnia 2012 r. znak: IBPB II/1/4160-6/12/BJ, IBRP/007-108/12 odpowiedzi na skargę przesyłając ją, wraz z aktami sprawy, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyniku rozpatrzenia skargi, wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 471/12 uchylił zaskarżoną interpretację uznając, że akt ten narusza prawo w zakresie powodujacym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

W przedmiotowym wniosku o interpretację indywidualną został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest spółką akcyjną i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i dostawy nowoczesnych systemów nawierzchni szynowych. Celem intensyfikacji sprzedaży i pozyskania nowych klientów Spółka prowadzi rozmaite działania marketingowe. Jednym z działań marketingowych w Spółce są doroczne rozgrywki piłkarskie. W Spółce funkcjonuje zakładowa drużyna piłkarska złożona z pracowników przedsiębiorstwa. Co roku podejmowana jest uchwała zarządu Spółki w sprawie sfinansowania ze środków obrotowych wydatków powyższego zespołu – w szczególności dotyczy to: zakup strojów sportowych, zamieszczenie logo na koszulkach, wykonanie banerów na stadion piłkarski, wynajem boiska piłkarskiego oraz pokrycie kosztów wyżywienia uczestników i organizacji imprezy. Na rozgrywki piłkarskie zapraszani są klienci Spółki, w tym firmy projektowe i wykonawcze. W trakcie rozgrywek branżowych, w których drużyna Spółki bierze udział, reklamowany jest logotyp Spółki oraz nowoczesne systemy nawierzchni szynowych, których Spółka jest producentem i dostawcą. Rozgrywając mecze w turniejach pracownicy występują w imieniu i na rzecz pracodawcy, w rzeczywistości promując pracodawcę, utrwalając w ten sposób jego pozytywny wizerunek. Działanie pracowników mające charakter marketingowo-reklamowy w sposób obiektywny powoduje zwiększenie przychodów Spółki, między innymi poprzez pozyskanie nowych klientów w wyniku poinformowania ich o usługach świadczonych przez Spółkę. Powyższe utrwala również w społeczeństwie pozytywny wizerunek Spółki jako przedsiębiorstwa propagującego aktywność sportową.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wydatki poniesione na rzecz pracowników biorących udział w zawodach sportowych (przejazdy, wyżywienie, zakwaterowanie) sfinansowane ze środków obrotowych Spółki dolicza się do przychodów pracowników na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Wnioskodawca, przywołując treść art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, że funkcjonowanie zakładowej drużyny piłkarskiej ukierunkowane jest na udział pracowników w sportowych zawodach branżowych. W przypadku takich zawodów branżowych, oddelegowane są osoby najlepsze do reprezentowania Spółki. Działania te zmierzają do utrwalenia oznaczenia firmy w pamięci aktualnych oraz przyszłych nabywców (potencjalnych klientów Spółki), zachęcając ich do nawiązywania i kontynuowania ze Spółką współpracy handlowej, co ma doprowadzić do zwiększenia przychodów Spółki.

W sytuacji przedstawionej wyżej pracownicy Spółki uczestnicząc w zawodach sportowych branżowych występują w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy. Przez uczestnictwo w zawodach branżowych utrwalają, promują wizerunek firmy, a w konsekwencji poprzez takie działanie marketingowo-reklamowe Spółki może dojść do zwiększenia przychodów Spółki.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie można w takiej sytuacji przyjąć, iż wysyłając drużynę sportową składającą się z pracowników Spółki i ponosząc koszty jej udziału w imprezie sportowej branżowej działanie Spółki (ponoszenie kosztów tej imprezy oraz kosztów utrzymania drużyny) jest działaniem nakierowanym na rzecz pracowników. W takiej sytuacji mamy do czynienia wręcz z sytuacją odwrotną , a mianowicie, to pracownicy Spółki podejmują działania na rzecz Spółki, promując w ten sposób jej wizerunek na rynku handlowym. Nie sposób przyjąć, iż działania pracodawcy zostały poczynione jako nieodpłatne świadczenie na rzecz pracownika.

Reasumując, Spółka stoi na stanowisku, że wartość przedmiotowych wydatków na rzecz pracowników z tytułu udziału w zakładowej drużynie piłkarskiej oraz uczestnictwa w zawodach branżowych nie stanowi dla pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na Spółce nie ciąży obowiązek płatnika z przedmiotowego tytułu.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 06 grudnia 2012 r. znak: IBPB II/1/415-796/11/BJ Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe stwierdzając, że ponoszone na rzecz pracowników biorących udział w zawodach sportowych wydatki, tj. koszty przejazdów, wyżywienia i zakwaterowania stanowią dla pracowników – zawodników zakładowej drużyny piłkarskiej – przychód ze stosunku pracy. Z tej też przyczyny wartość tych świadczeń należy zaliczyć do przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem na Wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika z tego tytułu.

Wnioskodawca zaskarżył, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, ww. interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, prawomocnym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 471/12 uchylił ww. interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 06 grudnia 2011 r. znak: IBPB II/1/415-796/11/BJ jako wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Sąd zauważył, iż ustawodawca nie zdefiniował w ustawach podatkowych terminu reprezentacja, wobec czego, należy odwołać się do jego znaczenia ustalonego w oparciu o wykładnię językową. Pojęcie „reprezentacja” na gruncie prawa podatkowego oznacza działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika, ułatwiającego zawarcie umowy lub stworzenie korzystnych warunków jej zawarcia, nawiązanie współpracy, utrzymywanie dobrych relacji. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu, powodujące korzystne postrzeganie przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne.

Zdaniem Sądu, trudno w takiej sytuacji przyjąć, iż wysyłając drużynę sportową, składającą się z pracowników spółki i ponosząc koszty jej udziału w imprezie sportowej branżowej działanie spółki (ponoszenie kosztów tej imprezy) nakierowane jest działaniem na rzecz pracowników. W takiej sytuacji mamy do czynienia wręcz z sytuacją odwrotną a mianowicie, to pracownicy spółki (ci przez nią oddelegowani, najlepsi w danej dziedzinie sportowej) podejmują działania na rzecz spółki promując w ten sposób jej wizerunek na rynku handlowym. W takiej sytuacji nie sposób przyjąć, iż działania pracodawcy zostały poczynione jako nieodpłatne świadczenie na rzecz pracownika.

Mając na uwadze powyższe uzasadnienie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), który stanowi, iż „ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia”, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, rozpatrując ponownie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 31 sierpnia 2011 r. stwierdza, iż w świetle stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym stanowisko Wnioskodawcy - jest prawidłowe.

Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 – 15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wskazane kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mającym swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Do przychodów pracownika zaliczyć należy zatem wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, w tym świadczenia nieodpłatne, wynikające z zawartej umowy bądź mające związek z faktem wykonywania przez niego pracy.

Pojęcie „świadczenia” dla celów podatkowych ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. W sytuacji bowiem, gdy w ujęciu cywilistycznym interpretuje się je najczęściej na tle stosunku zobowiązaniowego, w ten sposób, iż rozumie się je jako zachowanie dłużnika zgodne z treścią zobowiązania, polegające na zadośćuczynieniu interesowi wierzyciela, będące działaniem czy też zaniechaniem, to na gruncie prawa podatkowego pod pojęciem „świadczenia nieodpłatnego” rozumieć należy te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Zaprezentowana definicja, mająca swoje źródło w orzecznictwie sądów administracyjnych, znajduje odzwierciedlenie w definicji słownikowej omawianego pojęcia, zgodnie z którą „nieodpłatne świadczenie” oznacza wszelkie świadczenia nie wymagające opłaty; takie za które się nie płaci, bezpłatne.

Zatem świadczenie nieodpłatne to takie, które pracownik otrzymuje całkowicie pod tytułem darmowym, co oznacza, że w zamian za to świadczenie nic nie świadczy ani też zobowiązuje się do przyszłych świadczeń.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej uregulowania prawne należy stwierdzić, iż wydatki poniesione na rzecz pracowników biorących udział w zawodach sportowych (przejazdy, wyżywienie, zakwaterowanie) sfinansowane ze środków obrotowych Spółki nie stanowią dla pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie można ich uznać za nieodpłatne świadczenia otrzymane przez pracowników. Pracownicy reprezentując Spółkę w branżowym turnieju piłki nożnej podejmują działania promujące wizerunek Spółki wśród podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w tożsamym zakresie lub dziedzinie. Działania te zmierzają do utrwalenia oznaczenia firmy w pamięci aktualnych oraz przyszłych nabywców (potencjalnych klientów spółki), zachęcając ich do nawiązania i kontynuowania ze Spółką współpracy handlowej, co ma doprowadzić do zwiększenia przychodów spółki.

Reasumując, wartość poniesionych przez Spółkę wydatków związanych z uczestnictwem zespołu jej pracowników w branżowym turnieju piłki nożnej, występujących podczas meczów w strojach z logo firmy, w imieniu i na rzecz pracodawcy, nie stanowi dla pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na Spółce nie ciąży obowiązek płatnika z przedmiotowego tytułu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.