Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.570.2025.3.MT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Określenie źródła przychodu ze sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki
małżeństwo
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
udział
źródło
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    11 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniliście go Państwo pismem z 18 lipca 2025 r. (wpływ 18 lipca 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
    · A.B.
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
    · C.D.

## Opis zdarzenia przyszłego

„A.B. (dalej „Wnioskodawca 1”) oraz C.D. (dalej „Wnioskodawca 2”), dalej określani jako
    „Sprzedający”, są właścicielami w ramach współwłasności ustawowej małżeńskiej udziału
    ułamkowego (1/2) w nieruchomości gruntowej położonej w X. (dalej „Nieruchomość”).”
    Sprzedający nabyli Nieruchomość w 2013 r. (wówczas jako prawo użytkowania
    wieczystego). Najistotniejszym motywem zakupu była chęć ochrony posiadanych
    oszczędności przed inflacją. Z perspektywy czasu działanie to okazało się słuszne,
    ponieważ w latach 2017 - 2024 inflacja wyniosła: 2017 r. - 2%, 2018 r. - 1,6%, 2019 r. -
    2,3%, 2020 r. - 3,4%, 2021 r. - 5,1%, 2022 r. - 14,4%. 2023 r. - 11,4%, 2024 r. - 3,6%.
    Jeszcze w 2013 r. prawo wieczystego użytkowania zostało przekształcone w prawo
    własności. Nieruchomość nie była dotychczas przez Sprzedających wykorzystywana na
    własne potrzeby, ani oddawana w najem, dzierżawę. W 2015 r. z całości Nieruchomości
    została wydzielona niewielka działka, która została odsprzedana na rzecz właściciela
    nieruchomości sąsiedniej na jej powiększenie. Transakcja ta oraz niezbędny w tym celu
    wcześniejszy podział działki nastąpiły z inicjatywy właściciela sąsiedniej nieruchomości. Po
    tej transakcji, a więc od około 10 lat, Nieruchomość nie była przedmiotem żadnych
    transakcji.
    Nieruchomość nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego, ani też nie
    zostały dla niej wydane warunki zabudowy i zagospodarowania. Obecnie Sprzedający oraz
    pozostali współwłaściciele Nieruchomości planują jej sprzedaż na rzecz podmiotu
    trzeciego (dalej: „Kupujący”).
    Warunkiem transakcji sprzedaży jest uzyskanie przez Kupującego warunków zabudowy
    dla Nieruchomości. O wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy wystąpi Kupujący
    we własnym imieniu. Sprzedający, jak i pozostali współwłaściciele nie ponosili nakładów
    na Nieruchomość, w szczególności nie ponosili wydatków związanych z doprowadzeniem
    do niej mediów takich jak: energia elektryczna, woda, gaz itd. Nie były również
    dokonywane inne podziały działki stanowiącej Nieruchomość. W momencie zawierania
    umowy sprzedaży Nieruchomość będzie objęta decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu z przeznaczeniem pod budowę mieszkaniową, uzyskaną na
    wniosek Kupującego.
    Wnioskodawca 1 jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług
    (dalej „VAT”) z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, innej niż działalność w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca 1 jest wspólnikiem w spółce cywilnej
    wraz z jednym z pozostałych współwłaścicieli Nieruchomości. W ramach tej spółki cywilnej
    nabyli inną nieruchomość, na której został wybudowany budynek użytkowy przeznaczony
    na wynajem. Wnioskodawca 1 już zatem w momencie zakupu podejmował decyzję, które
    składniki majątku zalicza do majątku prywatnego (tu została zaliczona Nieruchomość,
    która stanowi zabezpieczenie finansowe i ochronę majątku przed inflacją), a które
    zamierza wykorzystać do działalności gospodarczej (nieruchomość wykorzystywana w
    ramach spółki cywilnej).
    Wnioskodawca 2 nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych działań zmierzających do pozyskania nabywcy
    ww. nieruchomości. Osoba zainteresowana nabyciem ww. nieruchomości sama zgłosiła
    się do Wnioskodawców z zapytaniem, czy są zainteresowani sprzedażą.

    Oprócz sprzedaży nieruchomości opisanej we wniosku Wnioskodawcy nie dokonywali
    wcześniej sprzedaży innych nieruchomości.
    Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana dla celów zarobkowych, ani też
    Wnioskodawcy nie planują jej wykorzystywania w taki sposób do momentu ewentualnej
    sprzedaży. Nieruchomość była wykorzystywana jedynie przez właścicieli dla celów
    prywatnych, jako teren rekreacyjny (miejsce biwakowania, weekendowych spotkań
    rodzinnych przy grillu, miejsce na gry i zabawy dla dzieci).
    Nieruchomość, o której mowa we wniosku Wnioskodawcy kupili. Wnioskodawcy podjęli
    decyzję o jej sprzedaży ze względu na nasilające się problemy zdrowotne, które
    najprawdopodobniej uniemożliwią im dalsze korzystanie z działki.
    Przed sprzedażą nieruchomości Wnioskodawcy nie będą podejmować żadnych aktywnych
    działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Wnioskodawcy nie posiadają innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do
    sprzedaży.
    Wnioskodawcy nie udzielali i nie zamierzają udzielać żadnemu innemu podmiotowi
    pełnomocnictwa do działania w ich imieniu w związku z transakcją sprzedaży
    nieruchomości.
    Wnioskodawca 2 nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami.
    Wnioskodawca 2 nie wykorzystywał i nie wykorzystuje nieruchomości, którą
    Wnioskodawcy zamierzają sprzedać w działalności gospodarczej.
    Wnioskodawcy dotychczas nie zawarli umowy przedwstępnej z potencjalnym nabywcą
    ww. nieruchomości, ale umowa taka zostanie zawarta w celu zabezpieczenia interesów
    nabywcy, który uzależnia decyzję o zakupie ww. nieruchomości od uzyskania decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. O wydanie takiej decyzji
    zainteresowany zakupem ww. nieruchomości ma zamiar wystąpić po zawarciu umowy
    przedwstępnej. Działania te podejmie we własnym imieniu i na własny rachunek
    (ponosząc w pełni ryzyko gospodarcze, w tym w pełni finansując te działania). Zawarcie
    umowy przenoszącej własność będzie uzależnione od tego, czy Nabywca uzyska dla
    Nieruchomości decyzję o warunkach zabudowy – stosowne postanowienia w tym zakresie
    zostaną zawarte w umowie przedwstępnej. Poza tym umowa przedwstępna będzie
    zawierać elementy typowe dla tego typu umów, np. wskazanie Nieruchomości, cenę,
    termin zawarcia umowy przenoszącej własność.
    Pytania
    1. Czy dochód ze sprzedaży Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu VAT?
    3. W przypadku uznania, że sprzedaż Nieruchomości podlega VAT – kto jest podatnikiem
      z tytułu tej transakcji oraz kto powinien wystawić fakturę/faktury?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 1. W zakresie pytania
    Nr 2 i Nr 3 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Ad. 1
    Dochód ze sprzedaży Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT: „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.”
    Ustawa o PIT wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania
    dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów Ustawy o PIT odrębnymi
    źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8:
    - pozarolnicza działalność gospodarcza,
    - odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c. prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d. innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego,
      w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół
      roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany
      okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza.
    Definicja pozarolniczej działalności gospodarczej została zawarta w art. 5a pkt 6 Ustawy o
    PIT. Zgodnie z tym przepisem: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (...) działalności
    gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność
    zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
    - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
    ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9”.
    Użyte w tym przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
    - zarobkowym celu działalności,
    - wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
    - prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność można uznać za zarobkową, gdy jest zdolna do generowania zysku, a jej
    przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, iż
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów.
    W analizowanej sytuacji nie sposób jednak uznać, że Sprzedający prowadzili działalność
    gospodarczą z wykorzystaniem Nieruchomości. Ta polega bowiem na nabywaniu towarów
    w celu ich sprzedaży po wyższej cenie. Aby jednak jakąś działalność uznać za działalność

    gospodarczą musi ona być wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Ten warunek z
    pewnością nie jest spełniony w odniesieniu do Nieruchomości.
    W odniesieniu do Nieruchomości Sprzedający nie wykonywali żadnych działań przez
    ostatnie 10 lat. Wcześniejsze wydzielenie fragmentu działki w celu sprzedaży właścicielowi
    sąsiedniej nieruchomości nastąpiło z inicjatywy kupującego. W konsekwencji Sprzedający i
    pozostali współwłaściciele Nieruchomości jedynie zgodzili się na wydzielenie fragmentu,
    którym zainteresowany był właściciel sąsiedniej nieruchomości i w 2015 r. nastąpiła
    sprzedaż tego fragmentu. Transakcja ta (oraz wcześniejszy podział działki) nie może zostać
    uznana za dokonaną w ramach działalności prowadzonej w sposób zorganizowany i ciągły,
    bowiem Sprzedający:
    a) nie dokonywali innych podziałów działki składającej się na Nieruchomość,
    b) nie poszukiwali aktywnie nabywców na Nieruchomość,
    c) nie ponosili wydatków na uzbrojenie terenu zwiększającego atrakcyjność
      Nieruchomości z punktu widzenia potencjalnych kupujących;
    d) nie mieli zamiaru prowadzenia na Nieruchomości działalności deweloperskiej.
    Wnioskodawcy z własnej inicjatywy dokonali tylko jednej czynności, to jest w krótkim
    czasie po zakupie wystąpili o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności. Wpisywało się ono w cel zakupu – długotrwałe zabezpieczenie rodzinnego
    majątku przed inflacją. Wnioskodawcy nie chcieli bowiem pozostać z formą dysponowania
    gruntem, która stopniowo jest wycofywana z systemu prawno-gospodarczego. Nie ma
    bowiem wątpliwości, że polski system prawny i praktyka gospodarcza stopniowo odchodzi
    od instytucji użytkowania wieczystego na rzecz prawa własności.
    Zagadnienie to zostało bardzo szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu ustawy z dnia
    26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach
    rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2023. 1463): „Prawo
    użytkowania wieczystego zostało wprowadzone do systemu prawa polskiego ustawą z
    dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. poz. 159) i
    pełniło wówczas – na co zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny - funkcję surogatu prawa
    własności dla osób fizycznych, w sytuacji gdy własność państwowa nie mogła stanowić
    przedmiotu swobodnego obrotu prawnego i być nabywana przez te osoby (tak m.in. w
    orzeczeniach: z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13; z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn.
    akt K 9/08; z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98). Po 1989 r. użytkowanie wieczyste
    przestało być co do zasady jedyną formą trwałego korzystania z gruntu pochodzącego z
    publicznego zasobu, jednak nie zakończyło to dyskusji nad zasadnością utrzymywania
    tego prawa w polskim systemie prawnym. Od wielu lat pojawia się postulat systemowej
    eliminacji użytkowania wieczystego z polskiego porządku prawnego, wynikający z
    obserwowanego wzrostu zainteresowania użytkowników wieczystych nabywaniem
    gruntów na własność. Dotyczy to zarówno gruntów wykorzystywanych na cele
    niekomercyjne (np. zabudowanych garażami, zapewniających obsługę komunikacyjną,
    techniczną nieruchomości), jak i gruntów oddanych na cele gospodarcze (mikro, małe,
    średnie i duże przedsiębiorstwa). Niepewność co do zmieniających się w czasie opłat za
    użytkowanie wieczyste uwarunkowanych wartością nieruchomości lub - w dalszej
    perspektywie - co do możliwości dalszego dzierżenia tego prawa po upływie okresu
    obowiązywania umowy powoduje, że w szczególności przedsiębiorcy manifestują obawy
    co do celowości długofalowego i wysokonakładowego inwestowania na gruntach
    będących przedmiotem użytkowania wieczystego. Bez zachęcającej perspektywy
    wzmocnienia prawa do gruntu działania przedsiębiorców na gruntach oddanych w
    użytkowanie wieczyste mogą stracić na dynamice. Mając zatem na względzie politykę
    rządu w zakresie wspierania przedsiębiorczości i innowacyjności, istotne jest zapewnienie
    stabilności prawnej użytkownikom wieczystym inwestującym na gruntach publicznych, co
    w perspektywie przełoży się na rozwój przedsiębiorstw i regionów, a w ujęciu globalnym

    wpłynie na wzrost potencjału gospodarczego kraju. Dla realizacji opisanego celu, na
    posiedzeniu Stałego Komitetu Rady Ministrów w dniu 21 czerwca 2018 r. (protokół ustaleń
    nr 30/2018) dyskutowano konieczność podjęcia prac legislacyjnych ukierunkowanych na
    systemową eliminację użytkowania wieczystego. Mimo, że prawo to jest najsilniejszym
    prawem rzeczowym po prawie własności, niewątpliwie ciąży na nim odium jego genezy
    zakorzenionej w poprzednim systemie społeczno-gospodarczym, co ma zasadniczy wpływ
    na jego powszechny negatywny odbiór. Zostało to dostrzeżone przez ustawodawcę krótko
    po transformacji ustrojowej, co poskutkowało podjęciem prac nad rozwiązaniami
    gwarantującymi konwersję tego prawa we własność.”
    Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności, które nastąpiło w 2013 r., z
    pewnością nie stanowi zatem czynności mogącej świadczyć o tym, że zbycie
    Nieruchomości 12 lat później następuje w ramach działalności gospodarczej. Była to
    jednorazowa czynność wpisująca się w ramy racjonalnego zarządzania majątkiem
    prywatnym.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego warunkiem transakcji sprzedaży jest
    uzyskanie przez Kupującego warunków zabudowy dla Nieruchomości, przy czym wydanie
    takiej decyzji nastąpi na wniosek Kupującego, a nie Sprzedających. Oznacza to, że
    wskazane działania stanowią zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym, w szczególności
    nie mogą świadczyć o zorganizowanym działaniu Sprzedających. Co istotne, każdy inny
    potencjalny nabywca Nieruchomości najprawdopodobniej sformułowałby podobne
    kryteria zawarcia transakcji. Z punktu widzenia potencjalnego kupującego są one bowiem
    całkowicie racjonalne i uzasadnione. Jednocześnie brak zgodny przez Sprzedającego byłby
    działaniem nieracjonalnym, ponieważ Kupujący działa na własny koszt i ryzyko
    (Sprzedający nie ponoszą zatem żadnego ryzyka i nie podejmują żadnych działań
    faktycznych). Należy podkreślić, że taka procedura sprzedaży niezabudowanych
    nieruchomości podmiotom gospodarczym stała się już standardem rynkowym, a nie
    działaniem, które można uznać za nietypowe czy nadzwyczajne. Co również istotne,
    Sprzedający nie mają żadnych racjonalnych powodów, aby nie pozwolić potencjalnemu
    nabywcy (na jego koszt i ryzyko) sprawdzić, czy przedmiot transakcji będzie mógł być
    wykorzystany do planowanych przez potencjalnego nabywcę celów.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w wykładni przepisów zawartej w
    interpretacja indywidualnych wydawanych przez Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
    np. w piśmie z dnia 19 października 2022 r. (0114-KDIP3-1.4011.727.2022.5.PZ) oraz
    piśmie z 4 lipca 2023 r. (0115- KDIT3.4011.339.2023.2.KP).
    Podsumowując, biorąc pod uwagę okoliczności transakcji, dochód ze sprzedaży
    Nieruchomości na podstawie Ustawy o PIT nie powinien być traktowany jako odpłatne
    zbycie nieruchomości następujące w ramach działalności gospodarczej. Należy go zaliczyć
    do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT, to jest odpłatne zbycie
    nieruchomości. W tym przypadku sprzedaż nastąpi jednak po upływie pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W konsekwencji sprzedaż nie
    będzie podlegać opodatkowaniu PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r.
    poz.163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Treść przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w
    ww. ustawie albo od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że dokonane poza działalnością
    gospodarczą odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, przed upływem 5 lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje
    powstaniem przychodu.
    W rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Jeżeli
    odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw następuje po
    upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest
    źródłem przychodu a tym samym kwota uzyskana z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. W związku z tym, dla określenia skutków
    podatkowych tego typu transakcji istotne jest ustalenie daty, od jakiej należy liczyć bieg
    pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.
    Przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
        odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
        gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
        zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy:
      Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Określenie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej
    Wskazać należy, że treść definicji zawartej w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych daje podstawę by przyjąć, że dla uznania
    określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m. in. łączne spełnienie
    trzech warunków:
        po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową,
        po drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz,
        po trzecie, w sposób ciągły.
    Tak więc, działalność gospodarcza to taka działalność, która:
    1. jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
      będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej,
      bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu;
    2. wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako
      konieczność wykonywania działalności bez przerwy; istotny jest zamiar powtarzalności
      określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż
      przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter;
    3. prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są
      podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają
      wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym
      uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Zatem, każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu
    przepisów ww. ustawy pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy
    podatnik dokonał jej rejestracji.
    Zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia tak zarysowanego problemu nabiera kwestia
    ustalenia właściwych relacji między regulacją art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (w związku z art. 5a pkt 6), a art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) tej
    ustawy. Sygnalizowane w judykaturze problemy związane ze stosowaniem tych przepisów
    biorą się z tego, że z ich treści trudno wyinterpretować w sposób jednoznaczny, gdzie
    przebiega granica między tym, co stanowi obrót nieprofesjonalny, a tym co należy
    rozpoznawać jako czynności związane z prowadzeniem pozarolniczej działalności
    gospodarczej (wyrok NSA z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 379/14, z 9 marca 2016 r.,
    sygn. akt II FSK 1423/14, z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 773/13 i inne).
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego

    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z
    działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi. Podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od
    innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego
    określone prawa i obowiązki.
    W związku z powyższym, aby określoną działalność uznać za działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, musi ona mieć
    charakter zarobkowy. Działalność jest zarobkowa wtedy, gdy jest zdolna do potencjalnego
    generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych.
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa.
    Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod
    redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać”,
    „zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły”,
    „wprowadzać porządek”.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego
    wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności
    gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w
    wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez
    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Zatem jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca
    2015 roku sygn. I SA/Po 919/14:
      „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane
      były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie
      dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami
      przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność
      gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f”.
    Przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności
    podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności,
    (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w dziedzinie
    wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny
    rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.

    Z przytoczonych przepisów wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może
    stanowić przychód jednego z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej
    (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy. Ustalenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma
    kluczowe znaczenie dla ustalenia sposobu opodatkowania przychodu.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania skutków działań podjętych przez
    Państwa do właściwego źródła przychodu należy ocenić również zamiar, okoliczności i cel
    działań związanych z odpłatnym zbyciem udziałów w nieruchomości, o której mowa we
    wniosku.
    W celu ustalenia prawidłowego źródła przychodów z tytułu przeprowadzenia powyższej
    transakcji należy rozważyć, czy czynność ta zawiera znamiona pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem
    oraz zaspokajanie potrzeb rodziny, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 tej ustawy.
    W konsekwencji, o kwalifikacji uzyskanych przez podatnika przychodów ze sprzedaży
    nieruchomości do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie mogą w sposób zasadniczy i wyłączny decydować
    takie okoliczności jak: ilość działek mających być przedmiotem sprzedaży, osiągnięcie
    zysku, doprowadzenie przyłączy energetycznych i wodociągowych, uzyskania warunków
    zabudowy, złożenie wniosku o uwzględnienie działek w przyszłym planie
    zagospodarowania przestrzennego jako mieszkaniowych, czy wynajęcie agencji
    nieruchomości w celu ich sprzedaży.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem
    sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które
    nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży,
    nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego nie sposób zatem przyjąć, że, sprzedaż
    udziałów w nieruchomości, o której mowa we wniosku wygeneruje przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Całokształt okoliczności, a w szczególności:
        zakres i cel Państwa działania,
        fakt, że sprzedaż udziałów w nieruchomości nastąpi po upływie długiego czasu od
        ich nabycia,

        nie podejmowali Państwo ponadstandardowych działań zmierzających do zbycia
        przedmiotowych gruntów (ponoszenia nakładów, dzięki którym stałyby się one
        szczególnie atrakcyjne dla potencjalnych nabywców; podejmowania działań
        marketingowych)
        decyzja o sprzedaży została przez Państwa podjęta z uwagi na problemy zdrowotne
    sugeruje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Państwa działań nie można uznać za działania zarobkowe. Jak już wcześniej wyjaśniono,
    zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny.
    W przedmiotowej sprawie, czynności podejmowane przez Państwa wskazują, że nie mają
    one charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieszczą się
    w zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. Nie nabyli
    Państwo udziałów w nieruchomości, o której mowa we wniosku w celu ich odsprzedaży,
    nie prowadzili i nie prowadzą Państwo w sposób profesjonalny zorganizowanego i
    ciągłego działania w celu przygotowania ich sprzedaży. Transakcja sprzedaży udziałów w
    nieruchomości nastąpi po upływie długiego czasu od ich nabycia. W konsekwencji, istotą
    Państwa działań nie jest prowadzenie działalności gospodarczej, lecz zwykły zarząd
    majątkiem.
    Okoliczności dotyczące nabycia i sprzedaży udziałów w nieruchomości nie dają podstaw
    do przyjęcia, że spełnione zostaną przesłanki wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych warunkujące zaliczenie planowanej sprzedaży
    udziałów w nieruchomości gruntowej do działalności gospodarczej. Nie sposób zatem
    uznać, że w realiach analizowanej sprawy działania podejmowane przez Państwa
    pozwalają na zakwalifikowanie planowanej transakcji sprzedaży do kategorii przychodu z
    działalności gospodarczej. Nie rozpoczęli Państwo na tej nieruchomości działalności
    gospodarczej, a zbycie udziałów w nieruchomości nastąpi po upływie długiego okresu
    czasu od ich nabycia. Zatem jest to zarząd majątkiem prywatnym. Przeprowadzona przez
    Państwa transakcja nie będzie nosiła przymiotów działalności gospodarczej.
    Podsumowując, planowana przez Państwa sprzedaż udziałów w nieruchomości nie
    nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej, a zatem nie spowoduje powstania
    przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Okoliczności opisane we wniosku wskazują, że skutki podatkowe planowanej transakcji
    należy ocenić w kontekście przesłanek wynikających z cytowanego wcześniej art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami
    Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z 25 lutego 1964
    r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 tej ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny).
            1W myśl art. 34 tej ustawy:
      Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w
      skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się
      pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.

    Zgodnie natomiast z art. 36 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
      § 3. Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub
      prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie
      przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących
      czynności.
    Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego
    każdego z małżonków.
    W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku
    wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności
    prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie
    wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia
    danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w
    trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku wspó
    lnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa
    jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że
    niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność
    bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi
    prawami do majątku wspólnego.
    W świetle art. 43 § 1 ww. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w
    odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego.
    Określenie daty nabycia nieruchomości
    Przepis art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.), stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Pojęcie użytkowania wieczystego zawarte zostało w art. 232 ustawy Kodeks cywilny, który
    stanowi, że:
      Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do

      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i sposób określenia treści tego prawa zbliża
    je bardziej do prawa własności, niż praw rzeczowych ograniczonych. Ponadto na
    podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i 237 Kodeksu cywilnego do ww. prawa stosuje
    się odpowiednio przepisy o własności. Z powyższych względów prawo użytkowania
    wieczystego nie zostało wymienione w art. 244 Kodeksu cywilnego wśród innych praw
    rzeczowych ograniczonych, lecz zostało uregulowane odrębnie, jako tytuł II księgi drugiej
    Kodeksu cywilnego.
    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne
    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa o której mowa wyżej
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji.
    Użytkownik wieczysty może więc rozporządzać swoim prawem zarówno w drodze
    czynności prawnej inter vivos, jak i mortis causa. Nie można być natomiast jednocześnie
    właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności
    przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania wieczystego.
    Możliwe jest jednak przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, przysługującego
    osobom fizycznym będącym dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, w prawo
    własności.
    Zasady i tryb takiego przekształcenia reguluje ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o
    przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t. j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 900).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z
    nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego faktycznego władztwa nad
    nieruchomością. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy o
    ustanowieniu (nabyciu) prawa wieczystego użytkowania.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że przekształcenie prawa
    wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności nieruchomości nie stanowi nowego
    nabycia nieruchomości.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że datą nabycia przez Państwa nieruchomości,
    którą planujecie Państwo sprzedać, jest 2013 r.
    Skutki podatkowe planowanej sprzedaży nieruchomości
    W omawianej sprawie nabycie przez Państwa udziałów w nieruchomości, którą
    zamierzacie sprzedać nastąpiło w 2013 r.
    Zatem, uznać należy, że 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w Państwa przypadku upłynął w 2018 r.
    Planowana przez Państwa sprzedaż udziałów w nieruchomości, o której mowa we
    wniosku nie będzie stanowiła dla Państwa również źródła przychodu w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ
    pięcioletniego terminu, o którym mowa w ww. przepisie. W konsekwencji nie będą
    Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu
    sprzedaży udziałów w nieruchomości.

    Niewłaściwe jest więc Państwa stanowisko, że sprzedaż udziałów w nieruchomości będzie
    stanowiła dla Państwa przychód ze źródła „odpłatne zbycie” (art. 10 ust. 1 pkt 8 ww.
    ustawy). Jednakże ze względu na prawidłowo wywiedziony przez Państwa skutek prawny
    w postaci braku opodatkowania planowanej sprzedaży - związku z upływem pięcioletniego
    okresu posiadania udziałów w nieruchomości – Państwa stanowisko uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądowych, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych
    sprawach, określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się
    odnoszących.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.