Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.322.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 29 marca 2007 r. zawarli Państwo z Bankiem X Spółka Akcyjna (dalej: Bank),
    umowę kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny denominowaną kursem franka
    szwajcarskiego w wysokości 80 665,71 CHF (dalej: Umowa).
    Bank, z którym Państwo zawarli Umowę jest podmiotem, którego działalność podlegała
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów.
    Kredyt przeznaczony został na zakup lokalu mieszkalnego i refinansowanie kosztów
    zadatku wpłaconego na poczet ceny zakupu przedmiotowego lokalu mieszkalnego.
    Przedmiotowy kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Zakupiony lokal mieszkalny położony jest w Polsce. W celu zabezpieczenia spłaty kredytu
    na nieruchomości będącej przedmiotem kredytowania ustanowiono hipotekę umowną
    zwykłą w wysokości 80 666,00 CHF oraz hipotekę umowną kaucyjną w wysokości 17
    747,00 CHF. Zgodnie z zawartą Umową odpowiadają Państwo za spłatę kredytu solidarnie.
    Zważywszy, że umowa, na podstawie której udzielony został kredyt obarczona była
    wadami prawnymi w szczególności zawierała postanowienia nieuzgodnione indywidualnie
    z Państwem, które kształtowały jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi
    obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, wystąpili Państwo przeciwko bankowi z
    roszczeniami dotyczącymi zwrotu zapłaconych rat kredytu oraz stwierdzenia nieważności
    Umowy.
    W toku prowadzonego sporu Strony (Państwo oraz Bank) zgodnie wyraziły wolę jego
    polubownego zakończenia i zamierzają zawrzeć ugodę (dalej: Ugoda). Celem Ugody ma
    być zakończenie sporu oraz uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z
    Umowy, na podstawie której udzielony został kredyt. W związku z zawarciem Ugody mają
    Państwo odstąpić od dochodzenia od Banku roszczeń objętych sporem oraz innych
    wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru
    postanowień Umowy, w zamian za zmianę postanowień Umowy w zakresie zobowiązań
    Wnioskodawcy. Ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy, na
    podstawie której udzielony został kredyt, w tym w zakresie waluty, wysokości i zasad
    spłaty wierzytelności kredytowej, zgodnym zamiarem Stron będzie również zaniechanie

    dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami
    dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy w walucie obcej w brzmieniu sprzed zmiany
    Umowy dokonanej Ugodą.
    Na podstawie Ugody Strony postanowią, że kredyt udzielony na podstawie Umowy
    zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy stanowił kredyt Złotowy.
    Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji
    Strony uzgodniły, że pozostałe do spłaty Państwa zadłużenie wobec Banku z tytułu
    Umowy, na dzień zawarcia Ugody wyniesie 0,00 (słownie: zero) złotych. W Ugodzie Strony
    postanowią, że Bank nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do Państwa w związku z
    Umową. Jednocześnie Bank odstąpi od naliczania odsetek bieżących należnych z tytułu
    spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony postanowią, iż Kredyt udzielony na podstawie
    Umowy został spłacony w całości. Mocą Ugody Bank zwolni Państwa z długu (umorzy
    zadłużenie). Zgodnie z Ugodą na kwotę zwolnienia z długu składać się będzie zadłużenie z
    następującego tytułu: kapitału, odsetek skapitalizowanych, odsetek zapadłych
    niespłaconych, odsetek od zadłużenia przeterminowanego, odsetek zawieszonych,
    odsetek bieżących. Dodatkowo Bank zwolni Państwa z długu w części stanowiącej
    wysokość kosztów i opłat związanych z Umową.
    Niezależnie od wartości umorzonego długu na podstawie Ugody otrzymają Państwo od
    Banku tzw. kwotę dodatkową (dalej: Kwota Dodatkowa).
    Wysokość Kwoty Dodatkowej została ustalona w procesie indywidualnych negocjacji z
    Bankiem. Na skutek dokonania zwrotu Kwoty Dodatkowej – w łącznym rozliczeniu Umowy
    i Ugody – nie dojdzie do sytuacji, w której uiścili Państwo na rzecz Banku kwotę niższą
    aniżeli kwota finansowania otrzymana od Banku w złotówkach (kwota kapitału Kredytu).
    Środki kredytu (kwota Kapitału Kredytu) według Banku wynosiły 183 097,42 zł. Od
    początku trwania Umowy uiścili Państwo na rzecz Banku w związku z zawartą Umową
    kwotę 226 097,42 zł (suma rat kapitałowych oraz odsetkowych). Różnica pomiędzy kwotą
    kapitału Kredytu w złotówkach oraz sumą dokonanych wpłat wynosi zatem 43 000,00 zł.
    Środki otrzymane przez Państwa tytułem Kwoty Dodatkowej mają wynieść 43 000,00 zł.
    Kwota Dodatkowa nie stanowi zatem realnego przysporzenia dla Państwa.
    Ww. ugoda ma zostać zawarta przez oboje kredytobiorców.
    Uzupełnienie wniosku
    W Państwa małżeństwie panuje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Ugoda z
    bankiem zostanie podpisana 24 września 2025 r.
    Kwota dodatkowa będzie zwrotem dokonanych przez Państwa spłat rat kapitału i odsetek.
    Kredyt, o którym mowa we wniosku został zaciągnięty na cele, o których mowa w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kredyt został zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Nie korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności
    z tytułu innego kredytu/pożyczki zabezpieczonej hipoteką, przeznaczonej na cel, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy.
    Koszty i opłaty związane z umową to koszty monitów, wezwań, opłaty za wydanie
    dokumentów.
    W Państwa przypadku brak jest ww. kosztów i opłat i w konsekwencji w ugodzie wskazana
    zostanie kwota 0 zł. Jednakże z uwagi na fakt, że ugoda zawierana jest na bankowym
    formularzu – wzorcu, Bank zawarł tego rodzaju postanowienie w treści ugody.
    Pytania
    1) Czy w opisanej sytuacji są Państwo zwolnieni z podatku dochodowego od kwoty
      umorzonego kredytu hipotecznego (zaciągniętego w 2007 r. na zakup lokalu
      mieszkalnego) na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022

      r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
      (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2) Czy w związku z otrzymaniem kwoty dodatkowej na podstawie ugody po Państwa
      stronie powstanie przychód podatkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 350 tj. z dnia 10 stycznia 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz.
      163) o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: updof)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko w zakresie pytania 1:
    Przeznaczyli Państwo środki finansowe otrzymane z kredytu na zakup lokalu
    mieszkalnego w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Nie korzystali
    Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.)
    Ust. 1 Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
    kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    Ust. 2 Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje,
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    Ust. 3 W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
    niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1 obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Ust. 4 W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym,
    lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym

    mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego
    Ust. 5 Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
      rozumieniu art 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r o podatku od spadków i
      darowizn (Dz. U. z 2021 r poz. 1043).
    Ust. 6 Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
    gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo
    jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami
    stale z mą zamieszkującymi i gospodarującymi.
    Ust. 7 W przypadku, gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
    fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie
    wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
    Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć
    kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma
    zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia
    31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia:
    Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131 uważa się wydatki
    poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,

    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub
      udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych
    hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Spełnili Państwo wszystkie ww. warunki, tj.:
    1. kredyt zaciągnięty został na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. zakup lokalu
      mieszkalnego celem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy,
    2. kredyt zabezpieczony został hipotecznie na nieruchomości będącej przedmiotem
      kredytowania,
    3. kredyt zaciągnięty został przed 15 stycznia 2015 r.,
    4. kredyt udzielony został przez podmiot uprawniony do udzielania kredytów na
      podstawie odrębnych ustaw,
    5. nie korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
      inwestycji mieszkaniowej.
    W związku z powyższym, Państwa zdaniem, mają prawo skorzystać z ulgi podatkowej i
    zaniechania poboru podatku od wartości umorzonego kredytu.
    Stanowisko w zakresie pytania 2:
    W związku z otrzymaniem Kwoty Dodatkowej na podstawie Ugody po Państwa stronie nie
    powstanie przychód podatkowy w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    zwolnionych od podatku oraz objętych zaniechaniem poboru podatku.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Katalog źródeł przychodów, których osiągnięcie powoduje powstanie obowiązku
    podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych został zawarty w art. 10 ust. 1
    ustawy. Zgodnie z tym przepisem „źródłami przychodów są:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
      rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
      praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście;
    3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    4) działy specjalne produkcji rolnej;
    5) (uchylony);
    6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
    7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
    8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy.
        – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany;
    8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
    8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
    9) inne źródła”.
    Jak wynika z powyższego, źródłem przychodów są również „inne źródła”. Katalog
    przychodów z innych źródeł jest katalogiem otwartym. Zarówno w orzecznictwie, jak i
    doktrynie wskazuje się, że zaliczyć należy do niego wyłącznie te przychody, które rodzą
    obowiązek podatkowy na gruncie updof, ale nie mogą być przyporządkowane do żadnego
    ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b tejże ustawy (tak np. W. Modzelewski, M.
    Słomka (red.), Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyd. 17,
    Warszawa 2022).
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art 10 ust.
    1 pkt 9, uważa się „w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego

    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17”.
    Z przedstawionych powyżej przepisów ustawy jednoznacznie wynika, aby przed
    kwalifikacją określonego świadczenia pieniężnego do konkretnego źródła przychodów,
    rozpoznać je jako przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 przychodami „z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10
    w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11,
    art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń”.
    Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem są zatem:
    a) w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych – kwoty i wartości otrzymane lub
      postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym,
    b) w przypadku otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń –
      wartości otrzymanych świadczeń (J. Marciniuk (red.); Podatek dochodowy od osób
      fizycznych. Komentarz Wyd. 18, Warszawa 2017).
    Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, ze elementem istotnym dla uznania
    danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskane przez podatnika realnego
    przysporzenia majątkowego. O uzyskaniu przychodu można mówić zatem jedynie w
    sytuacji, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych zwiększających jego aktywa (pieniędzy,
    wartości pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń), czy
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań. Oznacza to, że nie
    każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego stronie przychodu
    podatkowego dla celów PIT. Nie wystarczy bowiem zidentyfikowanie strumienia pieniądza,
    który płynie w kierunku podatnika. Konieczne jest ustalenie, że mamy do czynienia ze
    świadczeniem, które powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika (przyrost w jego
    majątku).
    Powyższe stanowisko potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 799/18,
    stwierdził, że „Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 updof, za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem
    majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 3 marca 2022 r.,
    sygn. 0113-KDIPT2-1.4011 905 2021 5.MAP, wskazał, że „Opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku
    określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia
    z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny
    wymiar finansowy (...) Wobec tego do przychodów podlegających opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju
    zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot (...)”.

    Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 1 sierpnia 2022 r., sygn. O114-KDIP2-2.4011.
    492.2022.2.IN zwrócił uwagę, że „Przychód podatkowy jest w istocie określonym
    przyrostem majątkowym i jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. O zaliczeniu
    danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby decyduje definitywny
    charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa
    ono aktywa podatnika, którymi może on rozporządzać. Za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego”.
    Powyższe potwierdza, iż pomimo tego, że w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT ustawodawca
    wskazuje, że przychodem są wszelkie pieniądze i wartości pieniężne otrzymane przez
    podatnika, nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego
    stronie przychodu podatkowego dla celów PIT.
    W szczególności, do powstania przychodu skutkującego realnym przysporzeniem
    majątkowym nie dochodzi w przypadku zwrotu wydatków na rzecz podatnika. W takiej
    sytuacji koszty w pierwszej kolejności są ponoszone (finansowane) z własnych środków
    podatnika, a następnie są mu zwracane, w konsekwencji czego po stronie podatnika nie
    powstaje rzeczywiste przysporzenie majątkowe, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego
    uszczuplenia w jego majątku.
    O braku przysporzenia majątkowego w takich sytuacjach wypowiadały się sądy
    administracyjne, w tym NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15, w
    którym Sąd stwierdził, że „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie
    (art. 1 art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d o.f), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie
    dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał).
    Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”.
    Podsumowując, nie każda sytuacja gdy podatnik otrzymuje środki pieniężne powinna być
    traktowana jako zdarzenie skutkujące osiągnięciem przychodu podatkowego dla celów
    PIT. Przychód w rozumieniu ustawy o PIT jest określonym – realnym i wymiernym –
    przyrostem majątkowym, którego powstanie musi mieć charakter definitywny.
    Odnosząc powyższe do rozważanego stanu faktycznego, otrzymanie przez Wnioskodawcę
    środków pieniężnych, stanowiących Kwotę Dodatkową nie spowoduje po stronie
    Wnioskodawcy przysporzenia, tym samym otrzymanie Kwoty Dodatkowej nie spowoduje
    powstania przychodu w rozumieniu przepisów updof.
    Dokonanie zwrotu Kwoty Dodatkowej przez Bank jest konsekwencją zgodnego uznania
    przez Bank i Wnioskodawcę, że część postanowień umownych w ramach łączącej strony
    Umowy mogłaby być przedmiotem sporu, a w konsekwencji zawarcie Ugody jest zasadne,
    natomiast Kredytobiorcy należy się zwrot określonej kwoty (Kwota Dodatkowa).
    Mając na uwadze elementy konstrukcyjne instytucji ugody, tj. w szczególności fakt, że
    ugoda nie kreuje nowego stosunku prawnego i jest zawierana niejako „na tle”
    pierwotnego stosunku prawnego, rozliczenia z tytułu Ugody dla celów PIT nie powinny być
    rozpatrywane w oderwaniu od rozliczeń dokonywanych pomiędzy Bankiem a
    Wnioskodawcą na podstawie Umowy.
    W związku z powyższym uzasadnione jest twierdzenie, że na mocy Ugody Wnioskodawca
    otrzymuje jedynie ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy
    przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego
    Kredytu. Potwierdzeniem powyższego jest wskazany w opisie stanu faktycznego fakt, że
    wskutek otrzymania Kwoty Dodatkowej w łącznym rozliczeniu Umowy i Ugody – nie doszło
    do sytuacji, w której Wnioskodawca uiścił na rzecz Banku kwotę niższą aniżeli kwota
    finansowania otrzymana od Banku w złotówkach (kwota kapitału Kredytu). Tym samym,
    Kwota Dodatkowa dotyczy jedynie kwot uiszczonych przez Wnioskodawcę na rzecz Banku
    przewyższających wartość kapitału kredytu otrzymanego przez Wnioskodawcę. W
    konsekwencji w ramach analizowanego stanu faktycznego Wnioskodawca otrzymuje

    jedynie środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego
    własnych środków. Kwoty te nie powodują zatem faktycznego przyrostu w majątku
    Wnioskodawcy, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku.
    Tym samym, taka operacja nie spełnia celu i podstawowej przesłanki przychodu, jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, nieuzasadnione
    byłoby opodatkowanie PIT środków otrzymywanych na mocy Ugody tytułem Kwoty
    Dodatkowej, jako spełniających definicję „przychodu”.
    Mając na uwadze wskazaną powyżej argumentację, w świetle przedstawionych
    okoliczności oraz dotychczasowych stanowisk organów podatkowych, Wnioskodawca stoi
    na stanowisku, że w związku z zawarciem Ugody i otrzymaniem Kwoty Dodatkowej po
    stronie Kredytobiorcy (Wnioskodawcy i jego małżonki) nie powstanie przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Brak jest
    zatem podstaw, aby Kwotę Dodatkową lokować wśród kategorii źródeł przychodów
    wymienionych w katalogu art. 10 ust. 1 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    - dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    - dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,

      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        – inne źródła.

    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie

    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Kwestia zaniechania podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to umorzenie
    ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. – została uregulowana w § 1
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.),
    zgodnie z którym:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
            a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
              mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
              mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na
              realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
            b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
              korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
              wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
              realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
            umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych,
            w szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy

            z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r.
            poz. 1774 i 184).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    W myśl § 3 ww. rozporządzenia:
        1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
          1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego
            działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
            finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
            ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
          2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub
            udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub
            udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu
            mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu
            jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie,
            oraz
          3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia
            26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
        2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a. nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b. nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c. nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

        d. budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e. rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej (§ 1
    ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy
    został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Jednocześnie zauważenia wymaga, że zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to
    zdarzenie rozumiane jako operacja pieniężna polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych
    funduszy pieniężnych w celu zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel.
    Pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame. Pojęcie kredyt
    refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później
    możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność
    refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia kredytu
    refinansowego.
    Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu
    hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości aktualnie posiadanej
    nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą
    na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych,
    które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie pierwotnie wydatkowane środki
    pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na
    refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że w dniu 29 marca 2007 r. zawarli Państwo z Bankiem
    X Spółka Akcyjna (którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru
    nad rynkiem finansowym), umowę kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny
    denominowaną kursem franka szwajcarskiego w wysokości 80 665,71 CHF. Kredyt
    przeznaczony został na zakup lokalu mieszkalnego i refinansowanie kosztów zadatku
    wpłaconego na poczet ceny zakupu przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Przedmiotowy
    kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Nie korzystali
    Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    innego kredytu/pożyczki zabezpieczonej hipoteką, przeznaczonej na cel, o których mowa
    w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy.

    W celu zabezpieczenia spłaty kredytu na nieruchomości będącej przedmiotem
    kredytowania ustanowiono hipotekę umowną zwykłą w wysokości 80 666,00 CHF oraz
    hipotekę umowną kaucyjną w wysokości 17 747,00 CHF. Zgodnie z zawartą Umową
    odpowiadają Państwo za spłatę kredytu solidarnie.
    Umowa, na podstawie której udzielony został kredyt obarczona była wadami prawnymi, w
    szczególności zawierała postanowienia nieuzgodnione indywidualnie z Państwem.
    Wystąpili Państwo zatem przeciwko bankowi z roszczeniami dotyczącymi zwrotu
    zapłaconych rat kredytu oraz stwierdzenia nieważności Umowy. W toku prowadzonego
    sporu Państwo oraz Bank zamierzają zawrzeć ugodę. Celem Ugody ma być zakończenie
    sporu oraz uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, na
    podstawie której udzielony został kredyt. Na podstawie Ugody Strony postanowią, że
    kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    Umowy stanowił kredyt Złotowy.
    Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji
    Strony uzgodniły, że pozostałe do spłaty Państwa zadłużenie wobec Banku z tytułu
    Umowy, na dzień zawarcia Ugody wyniesie 0,00 (słownie: zero) złotych. Mocą Ugody Bank
    zwolni Państwa z długu (umorzy zadłużenie). Zgodnie z Ugodą na kwotę zwolnienia z
    długu składać się będzie zadłużenie z następującego tytułu: kapitału, odsetek
    skapitalizowanych, odsetek zapadłych niespłaconych, odsetek od zadłużenia
    przeterminowanego, odsetek zawieszonych, odsetek bieżących. Dodatkowo Bank zwolni
    Państwa z długu w części stanowiącej wysokość kosztów i opłat związanych z Umową.
    Niezależnie od wartości umorzonego długu na podstawie Ugody otrzymają Państwo od
    Banku tzw. kwotę dodatkową (dalej: Kwota Dodatkowa). Na skutek dokonania zwrotu
    Kwoty Dodatkowej – w łącznym rozliczeniu Umowy i Ugody – nie dojdzie do sytuacji, w
    której uiścili Państwo na rzecz Banku kwotę niższą aniżeli kwota finansowania otrzymana
    od Banku w złotówkach (kwota kapitału Kredytu). Środki kredytu (kwota Kapitału Kredytu)
    według Banku wynosiły 183 097,42 zł. Od początku trwania Umowy uiścili Państwo na
    rzecz Banku w związku z zawartą Umową kwotę 226 097,42 zł (suma rat kapitałowych oraz
    odsetkowych). Różnica pomiędzy kwotą kapitału Kredytu w złotówkach oraz sumą
    dokonanych wpłat wynosi zatem 43 000,00 zł. Środki otrzymane przez Państwa tytułem
    Kwoty Dodatkowej mają wynieść 43 000,00 zł. Kwota dodatkowa będzie zwrotem
    dokonanych przez Państwa spłat rat kapitału i odsetek.
    Ww. ugoda ma zostać zawarta przez oboje kredytobiorców; zostanie podpisana w dniu 24
    września 2025 r.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzona przez bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego 29
    marca 2007 r. stanowi dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Przechodząc do kwestii zaniechania poboru podatku dochodowego podkreślić jeszcze raz
    należy, że istotnym jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w
    przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    W tym kontekście, kredyt udzielony na refinansowanie kosztów zadatku wpłaconego na
    poczet ceny zakupu przedmiotowego lokalu mieszkalnego stanowił kredyt na wydatki inne
    niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, w Państwa przypadku zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych będzie miało zastosowanie na zasadach wynikających § 1 ust. 3 rozporządzenia

    w odniesieniu do kwoty umorzonej wierzytelności, która odpowiada udziałowi
    udzielonego kredytu na sfinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego w całkowitej kwocie
    zaciągniętego kredytu.
    Natomiast zaniechanie nie będzie miało zastosowania, stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3
    ww. rozporządzenia, do tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada
    udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust.
    25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. refinansowanie kosztów
    zadatku wpłaconego na poczet ceny zakupu przedmiotowego lokalu mieszkalnego, w
    całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    W konsekwencji, w związku z umorzeniem tej części kredytu hipotecznego, która odnosi
    się do refinansowania kosztów zadatku wpłaconego na poczet ceny zakupu
    przedmiotowego lokalu mieszkalnego, uzyskają Państwo przychód w rozumieniu art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Tym samym, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Odpowiadając na Państwa wątpliwości zawarte w drugim pytaniu wskazać należy, że
    otrzymanie przez Państwa wynikającej z zawartej ugody kwoty dodatkowej w wysokości
    43 000,00 zł, która będzie zwrotem dokonanych przez Państwa spłat rat kapitału i odsetek
    ponad otrzymany kapitał (stanowi po przeliczeniu kredytu na walutę polską różnicę
    pomiędzy kwotą kapitału Kredytu w złotówkach oraz sumą dokonanych wpłat), nie
    spowoduje dodatkowego przysporzenia majątkowego po Państwa stronie. Tym samym, w
    związku z wypłatą przez bank opisanej kwoty, po Państwa stronie nie powstanie przychód
    w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w
    konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie pełniła funkcji ochronnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.C. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.