Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB3/423-49/07/PC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2007-11-07
Teza: Czy możliwa jest korekta deklaracji podatkowej CIT-8 i CIT-2, w wyniku zawyżenia przychodu wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja korygująca; korekta-korekta zeznania; podatek-podatek należny
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 25 lipca 2007 r. (data wpływu do tut. BKIP 7 sierpnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości skorygowania deklaracji za 2004 roku – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2007 r. do Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości skorygowania deklaracji. Pismem z dnia 3 sierpnia 2007 r. PSUS/SO-P/0801/1038/07/AS/90638 Naczelnik Pierwszego Śląskiego Urzędu Skarbowego w Sosnowcu przekazał przedmiotowy wniosek do Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach celem załatwienia zgodnie z właściwością. W związku ze zmiana przepisów w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego jaka nastąpiła z dniem 1 lipca 2007 r. – wniosek ten podlega bowiem rozpatrzeniu przez działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach na podstawie przepisów Rozdziału 1a ww. ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka w październiku 2004 r. dokonała sprzedaży towarów na rzecz firmy mającej siedzibę w M. na łączną kwotę 9166,30 euro (po przeliczeniu na PLN: 39456,23 zł). Sprzedaż jest udokumentowana dwoma fakturami VAT. Sprzedaż towarów wiązała się z ich wywozem poza terytorium Wspólnoty. Czynność ta była więc eksportem towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (zwana dalej Ustawą VAT). Z uwagi na to, iż Spółka nie otrzymała dokumentów potwierdzających wywóz poza terytorium Wspólnoty, zgodnie z art. 41 ust. 7 ustawy VAT, zastosowana została stawka właściwa dla dostawy na terytorium kraju. Za podstawę opodatkowania Spółka przyjęła kwotę wynikającą z sumowania należności z dwóch faktur VAT tj. 39456,23 zł - przyjęta została metoda rachunku "od stu". Podatek od towarów i usług wyliczony przez Spółkę wynosił 8680,37 zł. Równocześnie do podatku dochodowego od osób prawnych Spółka wykazała kwotę przychodu w wysokości 39.456,23 zł tj. pełną sumę kwot podanych na dwóch fakturach VAT odpowiadało to kwocie otrzymanej od nabywcy towarów.

Po otrzymaniu przez Spółkę dokumentów, które jej zdaniem, potwierdzały wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty, Spółka złożyła korektę deklaracji VAT - 7 za listopad 2004 r. , w której pomniejszyła podatek od towarów i usług o kwotę 8 680,37 zł. Korekta ta została uznana przez organ podatkowy za nie prawidłową - otrzymane dokumenty, zdaniem organu podatkowego, nie potwierdzały wywozu towaru poza terytorium Wspólnoty. Zgodnie z ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego, Spółka w sposób nieprawidłowy wyliczyła podatek od towarów i usług za listopad 2004 r., m.in. Spółka zaniżyła podatek należny według stawki 22% o 7.115,06 zł oraz zawyżyła wartość eksportu o 39.456,23 zł.

Spółka dokonując błędnie interpretacji przepisów prawa podatkowego przyjęła nieprawidłową kwotę podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług. Zdaniem organu podatkowego Spółka powinna przyjąć jako podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług kwotę 32.341,17 zł - zastosować metodę rachunku "w stu" co do kwot podanych na fakturach VAT. Kwota podatku od towarów i usług wynosi wówczas 7.115,06 zł. Konsekwencją tego jest uznanie, iż Spółka zawyżyła również przychód za rok 2004 r. o powyższą kwotę 7.115,06 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Pyt. 1 Czy Spółka zawyżyła w 2004 r. przychód o kwotę 7.115,06 zł. tj. o kwotę należnego podatku od towarów i usług wynikającego ze sprzedaży towarów na rzecz Spółki z siedzibą w Moskwie. Wartość ta wynika z ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 lutego 2007 r. Pyt. 2 W sytuacji, gdy odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy prawidłowym jest stanowisko, że Spółka powinna dokonać rozliczenia nadpłaconego podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2004 r. poprzez złożenie korekty deklaracji CIT 8 za rok 2004 r. i korekty deklaracji CIT 2 za listopad 2004 r. oraz złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty w trybie art. 75 Ordynacji podatkowej. Ewentualnie czy Spółka może rozliczyć nadpłacony za rok 2004 podatek poprzez pomniejszenie przychodu w roku 2007 tj. w momencie, w którym stała się ostateczna decyzja organu podatkowego określająca podatek od towarów i usług za miesiąc listopad 2004 r., z której wynika zmniejszenie się przychodu za rok 2004.

Zdaniem wnioskodawcy:

Ad 1. Spółka zawyżała w 2004 r. przychód o kwotę 7.115,06 zł. Jest to kwota należnego podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży towarów, która nie powiększa kwoty przychodu. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowy od osób prawnych, do przychodu nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. Przy tym "pomniejszenie" przychodu o należny podatek od towarów i usług dotyczy zarówno podatku wynikającego z deklaracji podatkowej, jak też podatku wynikającego z decyzji organu podatkowego (organu kontroli skarbowej), określającej jego wysokość w sposób prawidłowy (stanowisko Ministerstwa Finansów w piśmie z dnia 4 kwietnia 1997 r., Z/HD - 397/97/079)". Równocześnie kwota 7 115,06 zł nie jest rozliczana jako koszt uzyskania przychodu. Stanowisko Spółki jest zgodne z wyrokiem NSA we Wrocławiu z dnia 8 października 2003 r., w sprawie I SA/Wr 3014/03 (opublikowanym w Monitorze Podatkowym 2004/7/47).

Ad 2. Spółka powinna rozliczyć nadpłacony podatek dochodowy za rok 2004 r. poprzez złożenie korekty deklaracji CIT - 8 za rok 2004 r. i korekty deklaracji CIT -2 za listopad 2004 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego. Prawo Spółki do złożenia korekty deklaracji wynika wprost z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej. Prawo to nie jest ograniczone jedynie do bieżącego roku podatkowego - Spółka może skorygować deklarację dotyczącą okresu sprzed 3 lat. Z uwagi na brzmienie art. 25 ust. 1 ustawy pdop obowiązującego w 2004 r. Spółka wraz z korektą deklaracji rocznej powinna złożyć korektę deklaracji miesięcznej za miesiąc listopad 2004 r. (Spółka miała obowiązek składać miesięczne deklaracje na zaliczki podatku dochodowego od osób prawnych). Po złożeniu korekt deklaracji zmniejszających wysokość osiągniętego przychodu Spółka będzie miała nadpłacony podatek dochodowy od osób prawnych za rok 2004 r., co z kolei zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, uprawnia Spółkę do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wniosek taki można złożyć wraz ze złożeniem korekt deklaracji rocznej i miesięcznej.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż jak sama nazwa wskazuje interpretacja indywidualna to interpretacja przepisów prawa podatkowego; nie może zatem zastępować rozstrzygnięć merytorycznych takich jak np. decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego.

Z tego też względu tut. Organ nie jest uprawniony do oceny czy i o jaką kwotę Spółka zawyżyła przychód za 2004 r. w związku z korektą należnego podatku od towarów i usług. Rozstrzygnięcie to może nastąpić wyłącznie w sposób określony postanowieniami Ordynacji podatkowej tj. dział III „Zobowiązania podatkowe” lub Dział IV „Postępowanie podatkowe”.

Stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.), do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług. W przypadku gdy prawidłową wysokość należnego podatku od towarów i usług określa organ podatkowy za należny podatek od towarów i usług uważa podatek wynikający z decyzji tego organu. W świetle powyższego, należy stwierdzić, iż dla celów podatku dochodowego od osób prawnych przychodem jest wartość netto, określona na fakturze sprzedaży.

Fakt skorygowania wartości przychodu należnego nie zmienia daty jego powstania (art. 12 ust. 3a updop). Zatem korekta przychodu winna odnosić skutek w okresie, w którym przychód ten został uprzednio zarachowany co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w 2004 r.

Przepisy regulujące zasady uprawniające do skorygowania deklaracji oraz jej wymogi formalne zawarte są aktualnie w art. 81 powołanej w sentencji ustawy Ordynacja podatkowa. Z treści § 1 ww. artykułu wynika, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej). Zwrócić jednak należy uwagę, iż korekta deklaracji jest możliwa tylko w sytuacji gdy za ten rok wysokość należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych wynika z zeznania tzn. nie była określona decyzją organu. W orzecznictwie i doktrynie prezentowany jest pogląd, iż zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatki ma odrębne podstawy prawne od zobowiązań z tych podatków, czyli że zaliczka ma swój odrębny byt prawny (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 sierpnia 1991 r. sygn. akt III ARN 26/91 - POP z 1992 r. Nr 3 poz. 58). Uznając zatem niezależność zaliczki od zobowiązania podatkowego i mając na uwadze to, że jest ona pobierana na poczet podatku, którego rozliczenie następuje po zakończeniu roku podatkowego, stwierdzić należy, że zaliczka traci swój byt prawny z końcem roku podatkowego. Zakończenie roku podatkowego powoduje, iż powstaje obowiązek ostatecznego określania wysokości należnego podatku dochodowego. Skoro zatem zaliczka traci byt prawny z końcem roku podatkowego, brak jest podstaw prawnych umożliwiających korygowanie deklaracji na zaliczki miesięczne po zakończeniu roku podatkowego obejmującego te miesiące. Nie ma jednak przeszkód w skorygowaniu należnego za ten rok zobowiązania. Zgodnie z art. 72 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Zgodnie zaś z przepisem art. 73 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa dla podatników podatku dochodowego nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego.

Jeżeli zatem, jak twierdzi wnioskodawca, wskutek korekty zeznania za 2004 r. powstaje nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych to zgodnie z art. 75 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty za rok podatkowy 2004. Równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej).

Stosownie do postanowień art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania nie będzie budzić wątpliwości właściwy organ podatkowy zwróci nadpłatę bez wydania decyzji. W przeciwnym wypadku wskutek złożenia tego wniosku zostanie wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała