Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.522.2025.1.AZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: W zakresie ustalenia: 1) wartości początkowej środka
trwałego, którego budowa rozpoczęła się u Spółki Dzielonej w
okresie przed zarejestrowaniem podziału, a zostanie
sfinalizowana u Spółki Przejmującej w okresie po
zarejestrowaniu podziału; 2) czy Spółka Przejmująca ma prawo
do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego środka
trwałego.
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
spółki-podział spółki przez wydzielenie
sukcesja
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartość początkowa środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4g
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4h
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 18
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 8 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który
    dotyczy ustalenia wartości początkowej środka trwałego oraz możliwości dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania
      A. (...)
      Reprezentowana przez:
      B. (...)
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania
      C.(...)
    3. Zainteresowany niebędący stroną postępowania
      D. (...)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Informacje ogólne
    a. (...) 2016 r. w drodze decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z dnia (...).
      09.2016 r. (znak: (...)) została zarejestrowana podatkowa grupa kapitałowa (dalej:
      „PGK”).
    b. Okres funkcjonowania PGK został przedłużony na okres pięciu lat podatkowych, tj. na
      okres od (...) 2021 r. do (...) 2026 r. w drodze decyzji Naczelnika (...) Urzędu
      Skarbowego wydanej (...) października 2021 r. (znak: (...)).
    c. Jednocześnie w 2024 roku podjęto decyzję aby rok podatkowy PGK uległ zmianie w taki
      sposób, że rokiem podatkowym PGK będzie rok kalendarzowy, tj. okres kolejnych 12
      miesięcy kalendarzowych rozpoczynający się 1 stycznia a kończący 31 grudnia.
      Pierwszy rok podatkowy PGK po zmianie będzie trwał 13 miesięcy oraz rozpocznie się
      1 grudnia 2024 r. oraz zakończy się 31 grudnia 2025 r. Jednocześnie ostatni rok
      podatkowy PGK trwał będzie od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r. Dodatkowo, z
      uwagi na zmianę roku podatkowego PGK, przedłużony został również okres jej
      funkcjonowania o 1 miesiąc, tj. do 31 grudnia 2026 roku. Zmiany, o których mowa w
      niniejszym ustępie, są przedmiotem decyzji wydanej przez Naczelnika (...) Urzędu
      Skarbowego w (...) z (...) września 2024 r., znak sprawy: (...).
    d. PGK należy do grupy kapitałowej, która jest największym w Polsce przedsiębiorstwem
      sektora (...).
    e. Wnioskodawca jest podatnikiem CIT.
    f. W skład PGK wchodzi m.in.
      · C., która prowadzi wyspecjalizowaną działalność na rynku (...) w zakresie sprzedaży i
        dystrybucji (...) (dalej: „Spółka Dzielona”).
      · D., która prowadzi działalność w zakresie realizacji usług (...) (dalej: „Spółka
        Przejmująca”). Dodatkowo, do obowiązków Spółki Przejmującej należy utrzymanie i
        rozbudowa majątku dystrybucyjnego Spółki Dzielonej. Spółka Przejmująca świadczy
        na rzecz Spółki Dzielonej szereg usług, w tym przede wszystkim usługi utrzymania i
        serwisu sieci dystrybucyjnej oraz rozbudowy majątku (...) Spółki Dzielonej.
    g. Spółki Dzielona i Przejmująca są czynnymi podatnikami VAT i posiadają siedziby oraz
      zarządy na terytorium Polski.
    h. B. jest spółką reprezentującą PGK oraz spółką dominującą względem Spółki Dzielonej
      oraz względem Spółki Przejmującej, tj. posiada w nich 100% udziałów (dalej:
      „Udziałowiec”).
    Struktura organizacyjna
    a. Spółka Dzielona jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu art. 3 pkt 12a
      ustawy z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U.2024.266 t. j. ze zm.; dalej:
      „Prawo energetyczne”), łączącym m.in. działalność dystrybucyjną z działalnością
      obrotową.
    b. W ramach Spółki Dzielonej funkcjonują wyodrębnione i zarejestrowane w KRS oddziały
      odpowiedzialne za poszczególne linie biznesowe, m.in.:
    · Oddział w (...) – dystrybucja (...) (dalej: „Oddział X.”),
    · Oddział w (...) – obrót (...) (dalej: „Oddział Y.”),
    · Oddział (...), którego przedmiotem działalności jest świadczenie usług (...),
    · Oddział (...), którego przedmiotem działalności jest sprzedaż (...).
    c. W Spółce Dzielonej funkcjonuje także tzw. (...) świadczącą usługi wsparcia dla
      pozostałych komórek organizacyjnych Spółki oraz spółek z grupy kapitałowej.
    Konieczność wydzielenia Oddziału X.

    a. W dniu (...) kwietnia 2023 roku E. nabyła 100% udziałów Udziałowca wraz z
      posiadanymi przez niego udziałami m.in. w Spółce Dzielonej oraz w Spółce
      Przejmującej.
    b. Przed zmianą właścicielską, o której mowa powyżej, Spółka Dzielona nie podlegała
      obowiązkowi spełnienia wymogów wynikających z art. 9d Prawa energetycznego,
      dotyczących rozdzielenia działalności przesyłowej oraz dystrybucyjnej od działalności
      wytwórczej oraz obrotowej (tzw. unbundling), gdyż korzystała ze zwolnienia, o którym
      mowa w art. 9d ust. 7 Prawa energetycznego.
    c. Po przeprowadzeniu zmiany właścicielskiej, Spółka Dzielona podlega temu
      obowiązkowi, gdyż art. 9d ust. 7 Prawa energetycznego nie ma zastosowania z uwagi
      na fakt, iż wskazane w tym przepisie limity odbiorców odnoszą się do odbiorców
      wszystkich spółek z grupy kapitałowej. Grupa kapitałowa F. posiada kilka milionów
      klientów.
    d. E. oraz Spółka Dzielona otrzymały od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki pisemne
      zapytania w sprawie konieczności przeprowadzenia rozdzielenia działalności
      dystrybucyjnej od działalności w zakresie obrotu.
    e. Sprostanie przepisom art. 9d Prawa energetycznego nakazującym rozdzielenie
      działalności dystrybucyjnej od działalności wytwórczej oraz obrotowej (tzw.
      unbundling), zostanie przeprowadzone poprzez podział przez wydzielenie Oddziału X.
      ze Spółki Dzielonej do dedykowanej spółki, tj. Spółki Przejmującej.
    f. Przeprowadzenie unbundlingu poprzez dokonanie podziału Spółki Dzielonej przez
      wydzielenie Oddziału X. do Spółki Przejmującej umożliwi zastosowanie sukcesji
      generalnej i przeniesienie większości pozwoleń, koncesji i umów niezbędnych do
      zachowania ciągłości funkcjonowania Oddziału X., w tym zapewnienia niezakłóconej
      realizacji obowiązków przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie dystrybucji (...).
    g. Przeprowadzenie podziału przez wydzielenie wymaga m.in. sporządzenia planu
      podziału spółki. Spółka dążyła będzie do uwzględnienia w planie podziału wszystkich
      istotnych z perspektywy Oddziału X. aktywów i pasywów.
    h. Spółka planuje i zakłada, że wydzielany w ramach procesu podziału zespół składników
      materialnych i niematerialnych składający się na Oddział X. będzie spełniał definicję
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej także: „ZCP”), o której mowa w art. 4a
      pkt 4 ustawy o CIT. Spółka planuje i zakłada, że pozostające w Spółce składniki
      materialne i niematerialne również spełniały będą definicję zorganizowanej części
      przedsiębiorstwa.
    i. Przeniesienie działalności Oddziału X. nastąpi w ramach podziału przez wydzielenie, o
      którym mowa art. 529 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek
      handlowych (Dz.U.2024.18 t. j. ze zm.; dalej: „KSH”). Zgodnie z 529 § 1 pkt 4 KSH,
      podział może być dokonany przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na
      istniejącą lub nowo zawiązaną spółkę albo spółki za udziały lub akcje spółki albo
      spółek przejmujących, nowo zawiązanych lub spółki dzielonej, które obejmują
      wspólnicy spółki dzielonej (podział przez wydzielenie).
    Składniki majątku przenoszone w ramach ZCP
    a. W wyniku przeprowadzonego podziału do Spółki Przejmującej zostaną przeniesione
      pozycje aktywów i pasywów bilansu Spółki Dzielonej, w tym należności i zobowiązania
      oraz środki trwałe i wartości niematerialne i prawne, związane z działalnością
      gospodarczą prowadzoną przez wydzielany ZCP, przypisane do niej w planie podziału
      Spółki Dzielonej.
    b. Ponadto, przeniesieniem do Spółki Przejmującej zostaną objęci pracownicy zatrudnieni
                                        1w Oddziale X. Przejście pracowników nastąpi w trybie art. 23 Kodeksu pracy.

    c. Mając na uwadze tryb dokonywania podziału (podział przez wydzielenie), księgi Spółki
      Dzielonej nie zostaną zamknięte zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 29 września
      1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351; dalej: „ustawa o rachunkowości”).
      Zdarzenia gospodarcze, które wystąpią w okresie do dnia poprzedzającego dzień
      wydzielenia zostaną zaewidencjonowane przez Spółkę Dzieloną. Obecnie trwający rok
      podatkowy Spółki Dzielonej oraz Spółki Przejmującej obejmuje 13 miesięcy, tj. od 1
      grudnia 2024 r. do 31 grudnia 2025r, a od 1 stycznia 2026 r. będzie to rok
      kalendarzowy.
    d. Planowana data rejestracji podziału przez wydzielenie to (...) 2026 r.
    e. Spółka Przejmująca wykonuje na rzecz Spółki Dzielonej usługi budowlane, które mają
      na celu wybudowanie środków trwałych. W tym celu, Spółka Przejmująca ponosi
      różnego rodzaju wydatki, m.in.: koszty materiałów i urządzeń, koszty usług obcych, jak
      również koszty wynagrodzeń pracowników oraz związane z nimi koszty składek na
      ubezpieczenia społeczne.
    f. Środki trwałe, o których mowa powyżej, są przedmiotem umów budowlanych, które
      realizowane są przez Spółkę Przejmującą na rzecz Spółki Dzielonej (dalej: „Kontrakty”).
      Roboty realizowane na podstawie Kontraktów są realizowane od kilku lat. W ciągu
      tego okresu część Kontraktów została już rozliczona lub częściowo rozliczona.
    g. Jednocześnie z końcem 2025 r. wystąpi sytuacja, w której część Kontraktów zostanie:
      · rozliczona jedynie częściowo (w zakresie wykonania części prac, które zostaną
        odebrane przez Spółkę Dzieloną), a w pozostałej części nie zostanie rozliczona
        pomiędzy Spółką Przejmująca a Spółka Dzieloną;
      · w ogóle nie zostanie rozliczona z uwagi na fakt, iż Kontrakty nie zostaną wykonane i
        odebrane.
    h. Koszty materiałów i urządzeń, a także koszty usług obcych poniesione przez Spółkę
      Przejmującą w celu świadczenia usług budowlanych są przez Spółkę Przejmującą
      kwalifikowane jako koszty bezpośrednio związane z przychodem, o których mowa w
      art. 15. ust. 4 ustawy o CIT. W związku z tym, że część prac nie zostanie zakończona
      (prace nie zostaną zgłoszone do odbioru oraz nie zostaną podpisane protokoły
      odbioru), to po stronie Spółki Przejmującej nie powstanie przychód, który
      umożliwiałby rozpoznanie kosztów bezpośrednich (tj. kosztów usług obcych, kosztów
      materiałów i urządzeń). Innymi słowy, w konsekwencji braku rozliczenia prac, po
      stronie Spółki Przejmującej pozostaną – jako koszty niestanowiące kosztów uzyskania
      przychodów – koszty usług obcych oraz koszty materiałów i urządzeń. Jednocześnie
      wydatki na wynagrodzenia pracowników świadczących usługę budowlaną oraz na
      związane z nimi składki na ubezpieczenia społeczne są ujmowane w rachunku
      podatkowym Spółki Przejmującej zgodnie z art. 15 ust. 4g oraz 4h ustawy o CIT, tj. w
      miesiącu za które są należne, przy założeniu, że są wypłacane w terminie wynikającym
      z prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony.
    i. Na potrzeby ujęcia zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości
      Finansowej wartości środków trwałych w budowie w księgach rachunkowych Spółki
      Dzielonej na wartość środków trwałych w budowie odniesione zostaną:
    · wartość netto faktur wystawionych przez Spółkę Przejmującą za częściowe wykonanie
      usług oraz
    · wyceniona wartość niezakończonych i niezafakturowanych prac realizowanych przez
      Spółkę Przejmująca na rzecz Spółki dzielonej (w korespondencji z zobowiązaniami).
    j. Po dniu zarejestrowania podziału, tj. (...) 2026 r., Spółka Przejmująca będzie
      kontynuować prace budowlane we własnym zakresie oraz uwzględni w wartości
      środka trwałego koszty, które poniosła na jego wytworzenie.
    Pytania

    1. W jaki sposób należy ustalić wartość początkową środka trwałego, którego budowa
      rozpoczęła się u Spółki Dzielonej w okresie przed zarejestrowaniem podziału, a
      zostanie sfinalizowana u Spółki Przejmującej w okresie po zarejestrowaniu podziału?
    2. Czy Spółka Przejmująca ma prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego
      środka trwałego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wartość początkowa środka trwałego, którego budowę
    rozpoczęła Spółka Dzielona, a zakończy Spółka Przejmująca, powinna uwzględniać wydatki
    poniesione przez Spółkę Przejmującą do dnia zarejestrowania podziału w ramach
    świadczenia usługi budowlanej na rzecz Spółki Dzielonej, które dotychczas nie zostały
    ujęte w rachunku podatkowym, tj. koszty materiałów i urządzeń, koszty usług obcych.
    Koszty wynagrodzeń pracowników oraz związanych z nimi składek na ubezpieczenia
    społeczne ponoszone od dnia rozliczenia do dnia podziału powinny pozostać w Spółce
    Przejmującej (bez dokonywania korekty) – w związku z tym, że ich rozpoznanie jako KUP
    nastąpiło na podstawie przepisów ustawy o CIT w prawidłowym okresie (np. na podstawie
    art. 15 ust. 4g ustawy o CIT w odniesieniu do kosztów pracowniczych). Po dniu
    zarejestrowania podziału, tj. 2 stycznia 2026 r., Spółka Przejmująca będzie kontynuować
    prace budowlane we własnym zakresie oraz uwzględni w wartości środka trwałego koszty,
    które poniosła na jego wytworzenie.
    Ad 2
    Spółka Przejmująca będzie mieć prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od
    środka trwałego, o którym mowa powyżej, zgodnie z generalnymi zasadami wynikającymi
    z ustawy o CIT, tj. począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek wprowadzono do ewidencji.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Sukcesja generalna
    1. Zgodnie z generalną zasadą, osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w
      wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie
      przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej
      dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami
      majątku (np. 93c ust. 1 Ordynacji Podatkowej).
    2. Powyższy przepis stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy
      podziale przez wydzielenie - także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi
      zorganizowaną część przedsiębiorstwa (art. 93c ust. 2 Ordynacji Podatkowej).
    3. Uregulowanie to jest wyrazem tzw. zasady sukcesji ograniczonej. Oznacza ono, iż
      spółka przejmująca jest następcą podatkowym spółki dzielonej, ale tylko w takim
      zakresie, w jakim prawa i obowiązki podatkowe pozostają w związku z przydzielonymi
      jej w planie podziału składnikami majątku.
    4. W praktyce oznacza to, iż przedmiotem sukcesji są tylko te prawa i obowiązki
      podatkowe, które łącznie spełniają następujące warunki:
      · pozostają w związku z przejmowaną zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa;
      · powstały przed dniem sukcesji (stały się przed podziałem „stanami otwartymi”) oraz
      · nie zostały zrealizowane przez spółkę dzieloną (są nadal „stanami otwartymi” na
        dzień podziału).
    5. A contrario, w związku z faktem, iż przedmiotem sukcesji są „prawa i obwiązki”, to te z
      nich, które uległy konkretyzacji do dnia podziału (a więc te zdarzenia, których skutki, tj.
      rozpoznanie przychodu lub kosztu, zaistniały dla celów podatkowych przed podziałem)

      nie będą przedmiotem sukcesji - nie będą miały bowiem przymiotu praw i
      obowiązków (oraz nie będą „stanami otwartymi”).
    6. Podsumowując, w przypadku podziału przez wydzielenie decydujące znaczenie ma
      więc okoliczność, czy dane prawo lub obowiązek powstało i istniało do dnia
      wydzielenia. Wniosek taki wynika z literalnej wykładni art. 93c Ordynacji Podatkowej,
      zgodnie z którym sukcesji podlegają prawa i obowiązki pozostające w związku z
      przydzielonymi spółce przejmującej składnikami majątku. W przepisie tym
      ustawodawca posłużył się czasem teraźniejszym. Stąd, przedmiotem sukcesji mogą
      być wyłącznie „stany otwarte”, tj. prawa i obowiązki, które na dzień „wydzielenia”
      „pozostają” jeszcze w związku z przydzielonymi spółce przejmującej składnikami
      majątku. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że przepis ten nie odnosi się do praw
      i obowiązków, które „pozostawały” w związku z danymi składnikami majątku do dnia
      wydzielenia.
    7. W konsekwencji, jeżeli dane prawo bądź obowiązek powstało do dnia wydzielenia lub
      dotyczy okresu poprzedzającego podział (powinno być rozliczone w tym właśnie
      czasie), skutki podatkowe z nim związane ściśle wiążą się z rozliczeniami podatkowymi
      Spółki dzielonej - tj. na dzień wydzielenia nie pozostają w związku z wydzielanym
      majątkiem ZCP.
    8. Powyższe stanowisko w zakresie rozumienia sukcesji generalnej potwierdza Naczelny
      Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku z 2021 roku sygn. II FSK 3239/18 oraz w wyroku z
      2019 roku sygn. II FSK 2821/17. Konkluzje te wspierane są również przez organy
      podatkowe, m.in. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 lutego 2024 r. sygn.
      0111-KDIB1-1.4017.10.2023.2.AND; 27 lutego 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-
      1.4017.9.2023.2.AW; z dnia 11 stycznia 2024 r. 0111-KDIB1-1.4010.638.2023.2.RH; z 1
      grudnia 2023 r. sygn. 0111-KDIB2-1.4017.10.2023.1.KK; z 23 listopada 2021 r. sygn.
      0111-KDIB1- 3.4010.498.2021.1.BM; z 9 maja 2017 r. sygn. 0112- KDIL5.4010.12.2017.1.
      EK; 20 kwietnia 2017 r. sygn. 1462-IPPB5.4510.85.2017.1.JF.
    Ustalenie wartości początkowej środka trwałego
    a. Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych prawnych
      uważa się m.in. w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia (art. 16g
      ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT).
    b. Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do
      wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych
      i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i
      prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania. środka
      trwałego do używania (art. 16g ust. 4 ustawy o CIT).
    c. Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki związane z tworzeniem środka trwałego, o którym
      mowa w opisanym zdarzeniu przyszłym – tj. koszty materiałów i urządzeń, koszty
      usług obcych, które zostały poniesione przez Spółkę Przejmującą w związku ze
      świadczeniem usługi budowlanej, powinny być alokowane do wartości początkowej
      środka trwałego. Po zarejestrowaniu podziału, Spółka Przejmująca będzie
      kontynuować budowę środka trwałego we własnym zakresie. W związku z tym, koszty
      poniesione dotychczas powinny być kosztami składającymi się na wartość środka
      trwałego – stanowią one koszty wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art.
      16g ust. 4 ustawy o CIT.
    d. W tym aspekcie należy zwrócić uwagę, że koszty materiałów i urządzeń oraz koszty
      usług obcych poniesione dotychczas przez Spółkę Przejmującą nie zostały ujęte
      dotychczas w jej rachunku podatkowym (ponieważ przed zarejestrowaniem podziału
      Spółka Przejmująca kwalifikowała je jako koszty bezpośrednio związane z przychodem,

      o który mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT) – w związku z tym, będą one odniesione na
      wartość początkową powstałego w przyszłości środka trwałego, który będzie podlegać
      amortyzacji.
    e. Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, koszty wynagrodzeń oraz związanych z nimi
      koszty składek na ubezpieczenia społeczne ujęte rachunku podatkowym Spółki
      Przejmującej, nie powinny być korygowane. Ich rozpoznanie jako KUP nastąpiło
      bowiem na podstawie przepisów ustawy o CIT w prawidłowym. okresie, tj. na
      podstawie na podstawie art. 15 ust. 4g i 4h Ustawy o CIT.
    f. W ocenie Wnioskodawcy, wykładania przepisu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT powinna
      prowadzić do konkluzji, że przepis ten nie stanowi nakazu włączenia do wartości
      początkowej środka trwałego określonych wydatków. Wręcz przeciwnie, stanowi on
      katalog kosztów, które mogą tworzyć wartość początkową środka trwałego – tym
      samym, przepis ten daje podstawę do tego, aby do wartości początkowej środka
      trwałego zaliczyć te koszty bezpośrednie poniesione przez Spółkę Przejmującą, które
      nie zostaną rozpoznane z uwagi brak rozliczenia (bądź częściowego rozliczenia)
      Kontraktów. Niemniej, Wnioskodawca nie uważa, aby przepis ten stanowił podstawę
      do tego, aby dokonywać korekt wcześniej prawidłowo rozpoznanych kosztów
      pośrednich.
    g. Mając na względzie okoliczność, że Spółka Przejmująca nie rozpozna żadnego
      przychodu z tytułu realizacji danego Kontraktu (i po jej stronie pozostaną
      nierozpoznane jako koszty podatkowe wszystkie koszty bezpośrednie) –
      Wnioskodawca stoi na stanowisku - że zgodnie z celowościową wykładnią przepisów
      dotyczących ustalania wartości środków trwałych, koszty poniesione przez Spółkę
      Przejmującą w związku z realizacją danego zadania, powinny móc zostać
      zakwalifikowane jako wydatki wpływające na wartość początkową środków trwałych.
      Należy bowiem pamiętać, że to po stronie Spółki Przejmującej, już po podziale, dojdzie
      do wytworzenia określonych środków trwałych. Zgodnie z zasadami ustalania wartości
      początkowej środków trwałych, decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego
      wydatku do wydatków stanowiących koszt wytworzenia środka trwałego ma
      możliwość powiązania danego wydatku z konkretnym przedsięwzięciem, czyli
      środkiem trwałym. Wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka
      trwałego i poniesione do dnia oddania go do używania mają wpływ na jego koszt
      wytworzenia (interpretacja indywidualna z 21 lipca 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-
      1.4010.281.2022.1.AW).
    Wydatki poniesione przez Spółkę Przejmującą jako koszty podatkowe
    a. Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów
      wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT).
    b. Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m ustawy o CIT (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT).
    c. W praktyce, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego KUP,
      konieczne jest spełnienie szeregu warunków, tj. wydatek powinien:
      · zostać poniesiony przez podatnika, tj. być pokrytym z jego zasobów majątkowych;
      · być definitywny, tj. wartość poniesionego wydatku nie może być podatnikowi w
        jakikolwiek sposób zwrócona;
      · pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
      · być poniesiony w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
      · zostać właściwie udokumentowany.

    d. Dodatkowo, wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, które zgodnie z art.
      16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za KUP.
    e. Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną, w celu dokonania kwalifikacji danego
      wydatku jako KUP, istotne jest zbadanie związku przyczynowego pomiędzy
      poniesieniem wydatku a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
      przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
      uzyskiwania. W rezultacie, podatnik podczas kwalifikacji danego wydatku jako KUP
      powinien przeprowadzić analizę w zakresie celowości oraz istnienia związku
      przyczynowego z uzyskanym przez niego przychodem. Taka konkluzja znajduje
      poparcie w orzecznictwie - m.in. w wyroku z 15 stycznia 2023 r. Naczelnego Sądu
      Administracyjnego (dalej: „NSA”) sygn. II FSK 1342/20, wyroku NSA z 4 listopada 2022 r.
      sygn. II FSK 604/20.
    f. Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez Spółkę Przejmującą na środki
      trwałe, o których mowa w niniejszym wniosku, spełniają wyżej wymienione kryteria, tj.:
          wydatki na wytworzenie środka trwałego zostaną poniesione przez Spółkę
          Przejmującą z własnych zasobów majątkowych oraz nie zostaną jej w żaden
          sposób zwrócone,
          wydatki pozostają w ścisłym związku z profilem działalności gospodarczej
          prowadzonej przez Spółkę Przejmującą (tj. działalności dystrybucyjnej),
          wydatek zostanie poniesiony w celu uzyskania przychodów – Spółka wykorzysta
          środki trwałe w celu świadczenia usług dystrybucyjnych w związku z którymi
          będzie osiągać przychody podatkowe,
          Spółka Przejmująca oraz Spółka Dzielona posiadają dowody poniesienia
          wydatków na środek trwały– zgromadzony materiał dowodowy obejmuje
          faktury VAT za wykonane prace, korespondencje z zewnętrznymi dostawcami.
    g. Jednocześnie wydatki te nie znajdują się w grupie wydatków, które zgodnie z art. 16
      ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za KUP. W szczególności nie znajdzie zastosowania
      art. 16 ust. 1 pkt 48, zgodnie z którym nie uważa się za koszty podatkowe odpisów z
      tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości,
      która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym
      zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od
      podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
      jakiejkolwiek formie. W szczególności przepis ten nie będzie mieć zastosowania do
      konfuzji do której dojdzie w wyniku dokonania podziału przez wydzielenie (należność/
      zobowiązanie wynikające z nierozliczonej usługi budowlanej). Należy podkreślić, że
      wygaśnięcie zobowiązania i wierzytelności w rezultacie konfuzji jest wynikającym z
      przepisów prawa skutkiem połączenia dwóch osób prawnych. Nie można więc
      zrównać jej z sytuacją „zwrotu” poniesionych wydatków. Takie stanowisko znajduje
      aprobatę zarówno organów podatkowych jak i sądów administracyjnych. Przykładowo
      Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 155,
      przychylił się do stanowiska WSA wyrażonego w ww. wyroku z 10 lutego 2015 r. (sygn.
      akt I SA/Wr 2128/14), oddalając jednocześnie skargę kasacyjną wniesioną przez organ
      podatkowy. W uzasadnieniu NSA odniósł się przede wszystkim do zarzutu organu,
      dotyczącego wykładni art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., stwierdzając: „W świetle
      powyższego nie można podzielić poglądu organu, że „zwrot wydatków w jakiejkolwiek
      formie”, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., obejmuje również sytuację
      przedstawioną w zaskarżonej interpretacji, a więc dotyczącą konfuzji. Tym samym, w
      sprawie nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 cyt. ustawy”. A więc rację ma Sąd

      pierwszej instancji uznając za błędne stanowisko organu, że spółka powinna dokonać
      korekty odpisów amortyzacyjnych wskutek zaistniałej konfuzji. Charakter prawny
      konfuzji temu bowiem przeczy. Nie dochodzi bowiem do zwrotu wydatków w
      jakiejkolwiek formie, natomiast ma miejsce „zlanie się” wierzyciela i dłużnika w jednym
      podmiocie. Ponadto w orzecznictwie zwraca się uwagę, że celem regulacji art. 16 ust. 1
      pkt 48 jest zapobieganie odpisom z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, gdy podatnik już uzyskał zwrot wydatków np. w formie
      dopłat, subwencji, dotacji (por. wyrok NSA z 23 marca 2016 r., II FSK 160/14, wyrok
      NSA z 15 kwietnia 2016 r., II FSK 1607/14). Taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca.”
    h. Wnioskodawca posiada interpretacje, która potwierdza ww. stanowisko, tj.
      interpretację z 13 sierpnia 2025 r. sygn. 0111-KDWB.4010.38.2025.1.HK.
    i. Podobne do powyższego stanowisko zostało wyrażone również w:
      · indywidualnej interpretacji z dnia 21 października 2019 r. 0111-KDIB1-
        2.4010.250.2018.11.BG,
      · indywidualnej interpretacji z dnia 29 listopada 2017 r. S-ILPB4/423- 404/12/14/17-S
        /ŁM,
      · wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2019
        r., I SA/Gl 157/19.
    j. Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że w opisanym zdarzeniu
      przyszłym, na skutek konfuzji nie dochodzi do zwrotu poniesionego kosztu. W ocenie
      Wnioskodawcy, jest to zdarzenie całkowicie neutralne podatkowo.
    k. Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki poniesione
      na środek trwały, o którym mowa w opisanym zdarzeniu przyszłym, powinny zostać
      zakwalifikowane jako koszt podatkowy na podstawie ogólnych zasad określonych w
      ustawie o CIT.
    Ad 2 Prawo do amortyzacji środka trwałego
    a. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, począwszy od pierwszego miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do
      ewidencji (art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT).
    b. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka Przejmująca będzie mieć prawo do dokonywania
      odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego będącego przedmiotem niniejszego
      wniosku zgodnie z zasadami określonymi w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W tym
    nie jest przedmiotem interpretacji ocena, czy wydzielany w ramach procesu podziału
    zespół składników materialnych i niematerialnych oraz pozostające w Spółce składniki
    materialne i niematerialne będą stanowiły zorganizowane części przedsiębiorstwa.
    Powyższe przyjęto jako wskazany przez Państwa element opisu sprawy, niepodlegający
    weryfikacji.
    Zagadnienie sukcesji podatkowej, regulują przepisy zawarte w art. 93-93e ustawy
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). W przepisach tych

    ustawodawca przedstawił zamknięty katalog sytuacji, w których zachodzi sukcesja
    podatkowa, tj. sukcesja praw i obowiązków następców prawnych oraz podmiotów
    przekształcanych.
    Wskazać należy, że następstwo prawne polega na przejściu z jednego podmiotu na drugi
    określonych praw i obowiązków. W przypadku prawa podatkowego mamy do czynienia z
    pochodnym nabyciem praw, kiedy to następca prawny nabywa prawa i obowiązki
    przysługujące jego poprzednikowi prawnemu. Jest to nabycie translatywne, gdyż dotyczy
    praw poprzednio już istniejących. W prawie podatkowym z reguły ma miejsce następstwo
    prawne pod tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna), kiedy to mocą jednego zdarzenia
    prawnego dochodzi do nabycia całego lub części majątku, a nabywca wchodzi zarówno w
    prawa, jak i w obowiązki swego poprzednika prawnego.
    Inaczej rzecz ujmując, należy sprawdzić, czy każde prawo, które przysługiwałoby danemu
    podmiotowi (podatnikowi) przysługuje – na podstawie przepisów o sukcesji prawnej –
    innemu podmiotowi (podatnikowi), będącemu tzw. „następcą prawnym” tego pierwszego
    podmiotu (podatnika).
    W regulacjach Ordynacji podatkowej, zawarta jest pozycja prawnopodatkowa dwóch
    kategorii podmiotów: następców prawnych oraz podmiotów przekształconych.
    Zgodnie z art. 93c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Osoby prawne lub spółki komandytowo-akcyjne przejmujące albo osoby prawne lub
      spółki komandytowo-akcyjne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem
      podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem wyodrębnienia, we wszelkie
      przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej
      lub spółki komandytowo-akcyjnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi
      im w planie podziału składnikami majątku.
    Stosownie do art. 9c § 2 Ordynacji Podatkowej:
      Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy
      podziale przez wydzielenie albo podziale przez wyodrębnienie - także majątek osoby
      prawnej lub spółki komandytowo-akcyjnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część
      przedsiębiorstwa.
    Przepis art. 93c Ordynacji podatkowej zakłada możliwość wyodrębnienia praw i
    obowiązków podatkowych związanych z poszczególnymi zorganizowanymi częściami
    majątku oraz że tak wyodrębnione zespoły praw i obowiązków są objęte sukcesją.
    Powyższy przepis wprowadza zatem do systemu podatkowego zasadę sukcesji
    podatkowej częściowej. Zgodnie z tą zasadą, w przypadku podziału przez wydzielenie,
    podmiot przejmujący wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki podatkowe, które
    związane są z tą częścią majątku, która jest przejmowana. Należy jednak zwrócić uwagę na
    to, że w wyniku podziału przez wydzielenie przejmowane są prawa i obowiązki
    przewidziane w przepisach prawa podatkowego, ale pod warunkiem, że majątek
    przejmowany na skutek podziału, a także majątek osoby prawnej dzielonej stanowi
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa (art. 93c § 2 Ordynacji podatkowej).
    Z uwagi na fakt, że ustawodawca nie definiuje pojęcia „praw i obowiązków podatkowych
    związanych ze składnikami majątku”, będących przedmiotem sukcesji na podstawie art.
    93c Ordynacji podatkowej, należy przyjąć, że sukcesji nie podlegają te prawa i obowiązki,
    które na mocy obowiązujących przepisów podatkowych zostały przypisane do osoby
    dzielonego podatnika. Sukcesji podlegają prawa i obowiązki, które choć wynikają ze
    zdarzeń mających miejsce przed podziałem, to nie uległy konkretyzacji do tej daty na
    gruncie rozliczeń podatkowych.
    W przypadku podziału przez wydzielenie decydujące znaczenie ma okoliczność, czy dane
    prawo lub obowiązek powstało i istniało przed dniem wydzielenia. Wniosek taki wynika z
    literalnej wykładni art. 93c Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym sukcesji podlegają
    prawa i obowiązki „pozostające” w związku z przydzielonymi spółce przejmującej lub

    spółce nowo powstałej w wyniku podziału składnikami majątku. W przepisie tym,
    ustawodawca posłużył się czasem teraźniejszym. Stąd, przedmiotem sukcesji mogą być
    wyłącznie „stany otwarte”, tj. prawa i obowiązki, które na dzień wydzielenia „pozostają”
    jeszcze w związku z przydzielonymi spółce przejmującej lub spółce nowo powstałej w
    wyniku podziału składnikami majątku.
    Z literalnej wykładni przepisu wynika zatem, że nie odnosi się on do praw i obowiązków,
    które „pozostawały” w związku z danymi składnikami majątku przed dniem wydzielenia. W
    konsekwencji, jeżeli dane prawo bądź obowiązek powstało przed dniem wydzielenia lub
    dotyczy okresu poprzedzającego podział (powinno być rozliczone w tym właśnie czasie),
    skutki podatkowe z nim związane ściśle wiążą się z rozliczeniami podatkowymi Spółki
    dzielonej, tj. na dzień wydzielenia nie „pozostają” w związku z wydzielanym majątkiem.
    W przypadku, gdy dane prawo bądź obowiązek powstało w dniu wydzielenia lub po tej
    dacie (tj. „pozostaje” w dniu wydzielenia w związku ze składnikami majątku podlegającymi
    podziałowi), rozliczenia podatkowe z nim związane powinny dotyczyć wyłącznie spółek
    przejmujących.
    Następstwo prawne (sukcesję generalną częściową), zgodnie z art. 93c Ordynacji
    podatkowej, należy rozumieć jako kontynuację – od dnia wydzielenia – rozliczeń
    podatkowych prowadzonych dotychczas przez spółkę dzieloną, a nie jako przejęcie przez
    spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną całości rozliczeń podatkowych
    wydzielanych części przedsiębiorstwa z okresu przed podziałem.
    Zagadnienie podziału spółek jest uregulowane w tytule IV dziale II ustawy z dnia 15
    września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., zwanej dalej k.
    s.h.)
    Zgodnie z art. 529 § 1 k.s.h.:
      Podział może być dokonany:
        1) przez przeniesienie całego majątku spółki dzielonej na inne spółki za udziały
          albo akcje spółki przejmującej, które obejmują wspólnicy spółki dzielonej
          (podział przez przejęcie);
        2) przez zawiązanie nowych spółek, na które przechodzi cały majątek spółki
          dzielonej za udziały lub akcje nowych spółek, które obejmują wspólnicy spółki
          dzielonej (podział przez zawiązanie nowych spółek);
        3) przez przeniesienie całego majątku spółki dzielonej na istniejącą i na nowo
          zawiązaną spółkę albo spółki za udziały lub akcje spółki albo spółek
          przejmujących i nowo zawiązanych, które obejmują wspólnicy spółki dzielonej
          (podział przez przejęcie i zawiązanie nowej spółki);
        4) przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na istniejącą lub nowo
          zawiązaną spółkę albo spółki za udziały lub akcje spółki albo spółek
          przejmujących, nowo zawiązanych lub spółki dzielonej, które obejmują
          wspólnicy spółki dzielonej (podział przez wydzielenie);
        5) przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na istniejącą lub nowo
          zawiązaną spółkę albo spółki za udziały lub akcje spółki albo spółek
          przejmujących lub nowo zawiązanych, które obejmuje spółka dzielona (podział
          przez wyodrębnienie).
    Stosownie do art. 529 § 2 k.s.h.:
      Do podziału przez wydzielenie oraz podziału przez wyodrębnienie stosuje się
      przepisy o podziale spółek dotyczące odpowiednio spółki przejmującej lub spółki
      nowo zawiązanej. W przypadku podziału przez wyodrębnienie nie stosuje się
      przepisów art. 534 § 1 pkt 2, 3-5 i 8, art. 536 § 1, art. 537, art. 538 i art. 541 § 5.

    Podział przez wydzielenie jest instytucją prawa handlowego będącą jedną z form
    restrukturyzacji, polegającą na rozdrobnieniu majątku spółki dzielonej, które polega na
    przekazaniu składników majątkowych (pasywów i aktywów) spółki dzielonej bez
    przeprowadzenia likwidacji, do spółek nowo tworzonych lub istniejących. Instytucję
    podziału spółek regulują przepisy art. 528-550 k.s.h.
    Stosownie do art. 531 § 1 k.s.h.:
      Spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem
      wstępują z dniem podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem wyodrębnienia w
      prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału.
    Zgodnie z art. 531 § 2 k.s.h:
      Na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem
      przechodzą z dniem podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem wyodrębnienia
      w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z
      przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które
      zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu
      zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej.
    W myśl art. 532 § 1 k.s.h.:
      Do podziału spółki stosuje się przepis art. 441 § 3 oraz odpowiednio przepisy
      dotyczące powstania właściwej formy prawnej spółki przejmującej albo spółki nowo
      zawiązanej, z wyłączeniem przepisów o wkładach niepieniężnych, jeżeli przepisy
      niniejszego działu nie stanowią inaczej.
    Cechą szczególną trybu podziału spółki wskazanego w art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h. jest to, że
    spółka dzielona nie przestaje istnieć, nie traci swojej podmiotowości prawnej, a jedynie
    zmniejsza swój majątek o część, która jest przenoszona do istniejącego podmiotu
    (następuje tylko przeniesienie części majątku tej spółki na inną spółkę już istniejącą lub
    nowo zawiązaną). W takiej sytuacji ma miejsce sukcesja uniwersalna częściowa (art. 531 §
    1 k.s.h.), tj. następstwo generalne dotyczące praw i obowiązków związanych z
    przenoszonymi składnikami majątku (określonymi w planie podziału). Zatem następstwo
    prawne, w zakresie, o którym mowa powyżej dotyczy tylko i wyłącznie określonej w planie
    podziału części przenoszonej na inny podmiot (sukcesja uniwersalna częściowa).
    Z opisu sprawy wynika, że celem sprostania przepisom art. 9d Prawa energetycznego
    nakazującym rozdzielenie działalności dystrybucyjnej od działalności wytwórczej oraz
    obrotowej (tzw. unbundling), nastąpi podział C. (Spółki Dzielonej) przez wydzielenie
    Oddziału X. i przeniesienie działalności Oddziału X. do D. (Spółki Przejmującej) w trybie art.
    529 § 1 pkt 4 k.s.h. Przeprowadzenie unbundlingu poprzez dokonanie podziału Spółki
    Dzielonej przez wydzielenie Oddziału X. do Spółki Przejmującej umożliwi zastosowanie
    sukcesji generalnej i przeniesienie większości pozwoleń, koncesji i umów niezbędnych do
    zachowania ciągłości funkcjonowania Oddziału X. w tym zapewnienia niezakłóconej
    realizacji obowiązków przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie dystrybucji (...).
    Przeprowadzenie podziału przez wydzielenie wymaga m.in. sporządzenia planu podziału
    spółki. Spółka dążyła będzie do uwzględnienia w planie podziału wszystkich istotnych z
    perspektywy Oddziału X. aktywów i pasywów. Spółka planuje i zakłada, że wydzielany w
    ramach procesu podziału zespół składników materialnych i niematerialnych składający się
    na Oddział X. będzie spełniał definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o której
    mowa w art. 4a pkt 4 ustawy o CIT. Spółka planuje i zakłada, że pozostające w Spółce
    Dzielonej składniki materialne i niematerialne również spełniały będą definicję
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Planowana data rejestracji podziału przez
    wydzielenie to 2 stycznia 2026 r.
    Nadto, w wyniku przeprowadzonego podziału do Spółki Przejmującej zostaną
    przeniesione środki trwałe i wartości niematerialne i prawne, związane z działalnością
    gospodarczą prowadzoną przez wydzielany ZCP, przypisane do niej w planie podziału

    Spółki Dzielonej. Ponadto, przeniesieniem do Spółki Przejmującej zostaną objęci
                                                  1pracownicy zatrudnieni w Oddziale X.. Przejście pracowników nastąpi w trybie art. 23
    Kodeksu pracy.
    W opisie zdarzenia przyszłego wskazali Państwo również, że Spółka Przejmująca wykonuje
    na rzecz Spółki Dzielonej usługi budowlane, które mają na celu wybudowanie środków
    trwałych. W tym celu, Spółka Przejmująca ponosi różnego rodzaju wydatki, m.in.: koszty
    materiałów i urządzeń, koszty usług obcych, jak również koszty wynagrodzeń
    pracowników oraz związane z nimi koszty składek na ubezpieczenia społeczne. Środki
    trwałe, o których mowa powyżej, są przedmiotem umów budowlanych, które realizowane
    są przez Spółkę Przejmującą na rzecz Spółki Dzielonej (dalej: „Kontrakty”). Roboty
    realizowane na podstawie Kontraktów są realizowane od kilku lat. W ciągu tego okresu
    część Kontraktów została już rozliczona lub częściowo rozliczona. Koszty materiałów i
    urządzeń, a także koszty usług obcych poniesione przez Spółkę Przejmującą w celu
    świadczenia usług budowlanych są przez Spółkę Przejmującą kwalifikowane jako koszty
    bezpośrednio związane z przychodem, o których mowa w art. 15. ust. 4 ustawy o CIT. W
    związku z tym, że część prac nie zostanie zakończona (prace nie zostaną zgłoszone do
    odbioru oraz nie zostaną podpisane protokoły odbioru), to po stronie Spółki Przejmującej
    nie powstanie przychód, który umożliwiałby rozpoznanie kosztów bezpośrednich (tj.
    kosztów usług obcych, kosztów materiałów i urządzeń). Innymi słowy, w konsekwencji
    braku rozliczenia prac, po stronie Spółki Przejmującej pozostaną – jako koszty
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów – koszty usług obcych oraz koszty
    materiałów i urządzeń. Jednocześnie wydatki na wynagrodzenia pracowników
    świadczących usługę budowlaną oraz na związane z nimi składki na ubezpieczenia
    społeczne są ujmowane w rachunku podatkowym Spółki Przejmującej zgodnie z art. 15
    ust. 4g oraz 4h ustawy o CIT, tj. w miesiącu za które są należne, przy założeniu, że są
    wypłacane w terminie wynikającym z prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego
    łączącego strony. Po dniu zarejestrowania podziału, tj. 2 stycznia 2026 r., Spółka
    Przejmująca będzie kontynuować prace budowlane we własnym zakresie oraz uwzględni
    w wartości środka trwałego koszty, które poniosła na jego wytworzenie.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą sposobu ustalenia wartości
    początkowej środka trwałego, którego budowa rozpoczęła się u Spółki Dzielonej w okresie
    przed zarejestrowaniem podziału, a zostanie sfinalizowana u Spółki Przejmującej w
    okresie po zarejestrowaniu podziału.
    Natomiast Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 związane są z ustaleniem prawa
    Spółki Przejmującej do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”, „updop”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek

    poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić
    następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów i które nie zostały wyłączone z
    kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Z powyższego wynika, że określony
    wydatek, niewymieniony w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych,
    może stanowić koszt uzyskania przychodu, pod warunkiem że między tym wydatkiem a
    osiągnięciem przychodu zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, czyli że poniesienie
    tego wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zachowanie
    przychodu podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 4g ustawy o CIT:
      Należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991
      r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty
      uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały
      wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa
      pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku
      uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT:
      Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest
      spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje
      się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów
      poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
      korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny
      korekty.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 4j ustawy o CIT:
      Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł
      kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania
      przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć
      przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.
    W myśl art. 15 ust. 4k pkt 1 ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do korekty dotyczącej kosztu uzyskania
      przychodów związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo
      przedawnieniu.
    Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a–16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Jednocześnie, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w przypadkach, o których
    mowa w art. 16 ust. 1 pkt 48 i pkt 63 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada
      poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych
      środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy
      opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
      jakiejkolwiek formie.
    Z kolei, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 63 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
      wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych:
      a) nabytych nieodpłatnie, jeżeli:
    - nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw,
      lub

    - dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
    - nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów
      zaniechano poboru podatku,
      b) jeżeli przed dniem 1 stycznia 1995 r. zostały nabyte, lecz niezaliczone do środków
      trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
      c) oddanych do nieodpłatnego używania - za miesiące, w których składniki te były
      oddane do nieodpłatnego używania.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
    · stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    · są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    · są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą,
    · nie mają do nich zastosowania przepisy art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych.
    W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W świetle art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
      2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
    Na mocy art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Zgodnie z art. 16g ust. 9 ustawy o CIT:
      W razie przekształcenia formy prawnej, podziału albo połączenia podmiotów, z
      zastrzeżeniem ust. 19, dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów - wartość
      początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w
      wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych, o której mowa w art. 9 ust. 1, podmiotu
      przekształcanego, połączonego albo podzielonego. Zasadę tę stosuje się

      odpowiednio do spółek niebędących osobami prawnymi, w tym również powstałych
      z przekształcenia spółki.
    W myśl art. 16g ust. 18 ustawy o CIT:
      Przepis ust. 9 ma zastosowanie, jeżeli z odrębnych przepisów wynika, że podmiot
      powstały z przekształcenia, podziału albo połączenia lub podmiot istniejący, do
      którego przeniesiono w wyniku wydzielenia albo wyodrębnienia część majątku
      podmiotu dzielonego, wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki podmiotu
      przekształconego, połączonego albo podzielonego.
    W świetle art. 16g ust. 19 ustawy o CIT:
      Przepisu ust. 9 nie stosuje się do podziału podmiotów, jeżeli majątek przejmowany
      na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie albo podziale przez
      wyodrębnienie także majątek pozostający w podmiocie dzielonym, nie stanowi
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W takim przypadku dla wyceny
      przejmowanego majątku przepisy ust. 1 pkt 4 lub ust. 10 stosuje się odpowiednio.
    Równocześnie, zgodnie z art. 16h ust. 3 i 5 ustawy o CIT:
      3. Podmioty, o których mowa w art. 16g ust. 9, powstałe z przekształcenia, podziału, z
      zastrzeżeniem ust. 5, albo połączenia podmiotów oraz podmioty, które przejęły
      całość lub część innego podmiotu na skutek tych zdarzeń, dokonują odpisów
      amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz
      kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot przekształcony, podzielony,
      połączony, z uwzględnieniem art. 16i ust. 2-7.
      5. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do podziału podmiotów, jeżeli majątek przejmowany
      na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie albo podziale przez
      wyodrębnienie także majątek pozostający w podmiocie dzielonym, nie stanowi
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W takim przypadku odpisów
      amortyzacyjnych od przejmowanych składników majątkowych dokonuje się na
      zasadach określonych w art. 16i-16m.
    Powyższe regulacje wyrażają tzw. zasadę kontynuacji ustalania wartości początkowej oraz
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla podmiotów przejmujących majątek na skutek
    m.in. podziału przez wydzielenie. Przy czym zasada ta znajduje zastosowanie, jeżeli z
    odrębnych przepisów wynika, że zarówno majątek przejmowany na skutek podziału, jak i
    majątek pozostający w podmiocie dzielonym, stanowią zorganizowane części
    przedsiębiorstwa.
    Nadto, powyższe przepisy przewidują szczególny sposób dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych w odniesieniu do składników majątku przejętych wskutek podziału
    podmiotów. W świetle art. 16h ust. 3 ustawy CIT, podmioty powstałe m.in. w wyniku
    podziału oraz podmioty, które przejęły całość lub część innego podmiotu na skutek
    podziału, dokonują odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej
    wysokości odpisów oraz kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot
    podzielony. Należy przy tym mieć na uwadze, że w świetle art. 16h ust. 5 ustawy CIT,
    przepisu ust. 3 nie stosuje się do podziału podmiotów, jeżeli majątek przejmowany na
    skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie także majątek pozostający w podmiocie
    dzielonym, nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz opis zdarzenia przyszłego, należy zgodzić
    się z Państwem, że
    · dotychczas nieujęte w rachunku podatkowym wydatki na środki trwałe w postaci
      kosztów materiałów i urządzeń oraz usług obcych, poniesione przez Państwa do dnia
      zarejestrowania podziału, o których mowa w opisanym zdarzeniu przyszłym, jako
      koszty wytworzenia mogą zostać uwzględnione w wartości początkowej środka
      trwałego, którego budowę rozpoczęła Spółka Dzielona, a zakończy Spółka Przejmująca;

    · będą Państwo mieli prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków
      trwałych będących przedmiotem wniosku, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16 h
      ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Odnosząc się natomiast do sposobu ujęcia przez Państwa w rachunku podatkowym
    kosztów wynagrodzeń pracowników oraz związanych z nimi składek na ubezpieczenie
    społeczne ponoszonych od dnia rozliczenia do dnia podziału, należy zauważyć, że
    decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących
    koszt wytworzenia środka trwałego ma możliwość powiązania danego wydatku z
    konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym, czyli wytwarzanym środkiem trwałym.
    Wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego mają wpływ na
    jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej środka
    trwałego, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.
    Użycie przez ustawodawcę zwrotu, że do kosztu wytworzenia środka trwałego zalicza się
    także „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych”
    oznacza, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego
    powiększających jego wartość początkową jest otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się
    w nim również inne, niewymienione wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość
    początkową danego składnika majątku. Zatem, powyższy zwrot oznacza wydatki, które są
    ponoszone w wyniku podjęcia procesu wytwarzania środka trwałego. Wydatkami takimi są
    koszty, co do których nie ma wątpliwości, że nie wystąpiłyby, gdyby podatnik nie
    wytwarzał we własnym zakresie środka trwałego.
    Zatem decydującym kryterium pozwalającym zakwalifikować koszty pracownicze do
    wartości początkowej środka trwałego jest bez wątpienia stopień powiązania wydatków na
    rzecz tych pracowników z wytwarzanym środkiem trwałym. Jeżeli koszty wynagrodzeń
    związane są z osobami zaangażowanymi w proces budowy środka trwałego (np.
    pracownikami budowy, kierownikiem budowy itd.), to stanowią – stosownie do treści art.
    16g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – część składową jego
    wartości początkowej. Bez zaangażowania tych pracowników w proces budowy składniki
    majątku nie mogłyby zostać wybudowane i oddane do użytkowania.
    Należy w tym miejscu podkreślić, że uregulowania zawarte w art. 16g ust. 4, w odniesieniu
    do wynagrodzeń, modyfikują ogólną zasadę zaliczania należności związanych ze
    stosunkiem pracy – wynikającą z art. 15 ust. 4g i 4h ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych – do kosztów uzyskania przychodów. Art. 16g ust. 4, jako przepis
    szczególny – w myśl zasady lex specialis derogat legi generali – ma zatem pierwszeństwo
    przed ww. zasadami ogólnymi.
    Nie można zatem podzielić Państwa stanowiska co do sposobu uwzględnienia w kosztach
    uzyskania przychodów w momencie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o CIT,
    kosztów wynagrodzeń wraz ze związanymi z nimi składkami na ubezpieczenie społeczne,
    które to koszty związane są z wytworzeniem środka trwałego.
    Jak wskazano powyżej, koszty wynagrodzeń, zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, jako
    powiązane bezpośrednio z prowadzoną inwestycją, winny zwiększać wartość początkową
    wytwarzanego środka trwałego.
    Wobec powyższego, winni Państwo dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów w
    części dotyczącej wynagrodzeń pracowników zaangażowanych w wytworzenie środków
    trwałych wraz z należnymi od nich składkami zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, tj.
    poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w
    okresie rozliczeniowym, bowiem korekta nie będzie spowodowana błędem rachunkowym
    lub inną oczywistą omyłką.
    Tym samym Państwa stanowisko odnoszące się do pytań nr 1 i nr 2 w zakresie:
    · sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego, którego budowa rozpoczęła
      się u Spółki Dzielonej w okresie przed zarejestrowaniem podziału, a zostanie

      sfinalizowana u Spółki Przejmującej w okresie po zarejestrowaniu podziału – należało
      uznać za nieprawidłowe;
    · ustalenia, czy Spółka Przejmująca ma prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych
      od tego środka trwałego – należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Każdą sprawę organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie. Tym samym nie stanowią podstawy prawnej przy wydawaniu
    interpretacji.
    Podobnie, przywołane przez Państwa wyroki sądów administracyjnych są wiążące jedynie
    w sprawach, których dotyczą. Organ, pomimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią źródła materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący Stroną (A. – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do
    zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia

    2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.