Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.413.2020.16.S/SP/MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Obowiązek odprowadzenia od uzyskanego dochodu podatku
dochodowego w Polsce oraz możliwość zaliczenia do kosztów
uzyskania przychodów pożyczek niespłaconych przez
zlikwidowaną spółkę z o.o.
Słowa kluczowe: Dania
dochód
koszt-koszty uzyskania przychodów
nieruchomości
odsetki
pożyczka
spółki-likwidacja spółki
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Przychody z zysków kapitałowych-Przychody z udziału w
zyskach osób prawnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7b-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 listopada 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 listopada 2020 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie braku odprowadzenia podatku dochodowego w Polsce oraz możliwości zaliczenia
    do kosztów uzyskania przychodów pożyczek niespłaconych przez zlikwidowaną spółkę z o.
    o.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 22 stycznia 2021 r. (data
    wpływu 26 stycznia 2021 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest duńską spółką akcyjną, rezydentem podatkowym w Danii.
    Wnioskodawca był jedynym wspólnikiem zlikwidowanej (...) polskiej spółki A. spółka z o.o.
    z siedzibą w (...) (dalej: „A.”) z siedzibą w (...). A. zawarła w dniu 14 lipca 2014 roku z B. S.A.
    spółka komandytowa z siedzibą w (...) (dalej: „B.”) umowę o współpracy (dalej - „Umowa”
    lub „Umowa o współpracy”). W preambule Umowy, wskazano, że:
        A. jest właścicielem nieruchomości (dalej: „Nieruchomość”), którą zamierzała
        sprzedać za cenę co najmniej 10.200.000 zł plus należny podatek VAT;
        B. jest zainteresowana nabyciem Nieruchomości, jednakże za cenę 8.250.000 zł
        plus należny podatek VAT w celu zrealizowania inwestycji polegającej na
        wybudowaniu na Nieruchomości budynków mieszkalnych i sprzedaży mieszkań w
        ww. budynkach;
        A. jest gotowa sprzedać B. Nieruchomość z uwzględnieniem rabatu, w zamian za
        udział w zysku ze sprzedaży mieszkań w budynkach wzniesionych na
        Nieruchomości;
        w celu osiągnięcia obopólnych korzyści finansowych wolą Stron jest zawarcie
        niniejszej Umowy.
    Zgodnie z § 1 Umowy zatytułowanym „Cel Umowy”, na podstawie Umowy Strony
    zobowiązują się do współpracy w dobrej wierze w zakresie realizacji inwestycji budowlanej
    na Nieruchomości w postaci budynków mieszkalnych.
    Zgodnie z § 2 Umowy zatytułowanym „Zobowiązania A.”:
    1. Dążąc do realizacji celu Umowy A. sprzeda Nieruchomość B. za cenę 8.250.000 zł plus
      należny podatek VAT.
    2. Sprzedaż Nieruchomości zostanie dokonana poprzez osobną umowę zawartą w formie
      aktu notarialnego w terminie do dnia 20 sierpnia 2014 r.
    3. Umowa sprzedaży zostanie poprzedzona umową przedwstępną. Projekt umowy
      przedwstępnej stanowi Załącznik do Umowy.
    4. W celu uniknięcia wątpliwości Strony potwierdzają, że A. nie uczestniczy w
      potencjalnych stratach związanych z realizacją inwestycji budowlanej, o której mowa w
      § 1 Umowy ani nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zobowiązania B. Jedynym
      zobowiązaniem A. wynikającym z Umowy jest zobowiązanie do zawarcia umowy

      sprzedaży Nieruchomości po cenie rabatowej 8.250.000 zł plus należny podatek VAT.
      Kwota rabatu stanowi wkład A. w realizację wspólnego przedsięwzięcia, o którym
      mowa w §1 Umowy.
    Zgodnie z § 3 Umowy zatytułowanym „Zobowiązania B.”:
    1. W zamian za udzielony rabat od ceny sprzedaży Nieruchomości B. zobowiązuje się do
      zapłaty na rzecz A. świadczenia pieniężnego w wysokości określonej zgodnie z § 4
      (zwanego „Udziałem w zysku”).
    2. Z zastrzeżeniem postanowień Umowy B. nie będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz A.
      Udziału w zysku wyłącznie w przypadku jeżeli Nieruchomość nie zostanie zabudowana
      na skutek niekorzystnej sytuacji ekonomicznej na rynku nieruchomości mieszkalnych.
    3. B. zobowiązuje się do dołożenia wszelkich starań w celu zrealizowania na własny koszt
      i ryzyko inwestycji budowlanej o której mowa w § 1 a w przypadku zrealizowania
      inwestycji budowlanej zobowiązuje się do prowadzenia aktywnej sprzedaży lokali.
    4. B. będzie realizował obowiązki wynikające z Umowy w dobrej wierze, dążąc do
      osiągnięcia najwyższych przychodów bezpośrednio lub poprzez swoje spółki zależne i
      powiązane w celu zoptymalizowania obopólnych korzyści stron. B. zobowiązuje się
      tym samym, że nie będzie podejmował żadnych działań, które zmierzałyby do
      uszczuplenia Udziału w zysku należnego A.
    Zgodnie z § 4 Umowy zatytułowanym „Wysokość Udziału w zysku”.
    1. Udział w zysku należny A. będzie wynosił 14% iloczynu:
      i. Nadwyżki średniej ceny sprzedaży jednego metra kwadratowego powierzchni
        użytkowej mieszkalnej (PUM) ponad kwotę 9.000 zł netto, nie więcej jednak niż
        4.000 zł netto i
      ii. Ilości metrów kwadratowych PUM inwestycji zrealizowanej na Nieruchomości.
    2. Średnią cenę sprzedaży jednego metra kwadratowego powierzchni użytkowej stanowił
      będzie iloraz:
      i. Sumy przychodu ze sprzedaży lokali wyodrębnionych w budynkach posadowionych
        na Nieruchomości (dzielna) oraz
      ii. Ilości metrów kwadratowych sprzedanej powierzchni użytkowej tych lokali w danym
        okresie rozliczeniowym (dzielnik).
    3. Za przychód, o którym mowa w ust. 2 powyżej, Strony uznają wszelkie sumy płatne
      przez nabywców lokali spółce B. lub jakiejkolwiek spółce zależnej lub powiązanej
      powołanej do realizacji inwestycji budowlanej, stanowiące zapłatę za lokal mieszkalny
      lub użytkowy bez uwzględniania ceny miejsca parkingowego i komórki lokatorskiej
      oraz pomniejszone o należny podatek od towarów i usług (VAT). Jednakże w
      przypadku gdy cena miejsca parkingowego przekroczy kwotę 30.000 zł netto a cena
      komórki lokatorskiej przekroczy kwotę 3.500 zł netto za metr kwadratowy, całość
      nadwyżki ponad ww. kwoty zostanie doliczona do przychodu. Do przychodu Strony nie
      będą zaliczać kar umownych na rzecz B., odsetek od nieterminowych wpłat klientów
      oraz opłat za indywidualne zmiany projektowe wnoszone przez klientów na podstawie
      aneksów do umów przedwstępnych. W celu uniknięcia wątpliwości Strony
      potwierdzają, że przychód nie będzie pomniejszony o żadne koszty powstałe po
      stronie B., w tym w szczególności koszty procesu sprzedażowego.
    4. Powierzchnia użytkowa mieszkalna (PUM) sprzedanych lokali zostanie ustalona w
      oparciu o normę określoną w prospekcie informacyjnym sporządzonym dla inwestycji
      prowadzonej na Nieruchomości. Strony postanawiają, że w przypadku wyodrębnienia
      na Nieruchomości lokali użytkowych ich powierzchnia będzie również uwzględniona w

      PUM na potrzeby wyliczenia Udziału w zysku. Strony postanawiają, że do PUM nie
      wlicza się powierzchni hal garażowych z miejscami parkingowymi, ani komórek
      lokatorskich.
    5. Należny Udział w zysku zostanie powiększony o należny podatek od towarów i usług
      według stawki obowiązującej w terminie wypłaty Udziału w zysku.
    Zgodnie z § 5 Umowy zatytułowanym „Dalsze przeniesienie prawa własności”.
    1. Z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 i 3 poniżej, B. zobowiązuje się, że w przypadku
      dalszego przeniesienia własności Nieruchomości na jakikolwiek inny podmiot, w
      jakiejkolwiek formie, B. będzie zobowiązana do zapłaty na rzecz A. całego
      przewidywanego Udziału w zysku w kwocie 2.464.000 zł.
    2. Przeniesienie prawa własności Nieruchomości na spółkę zależną lub spółkę powiązaną
      w rozumieniu KSH, wyłącznie w celu realizacji inwestycji budowlanej, o której mowa w
      § 1 Umowy przez tę spółkę zależną lub powiązaną, nie powoduje obowiązku zapłaty
      całego przewidywanego Udziału w zysku zgodnie z ust. 1 powyżej.
    3. Strony uzgadniają, że wyodrębnienia lokalu mieszkalnego i jego sprzedaż wraz z
      odpowiednim udziałem we współwłasności Nieruchomości na rzecz końcowego
      odbiorcy B. nie stanowi sprzedaży Nieruchomości w rozumieniu ust. 1 powyżej.
    W § 6 Umowy zatytułowanym „Obowiązki Informacyjne”, opisano obowiązki B. w zakresie
    informowania A. o postępie prac przy realizacji inwestycji na Nieruchomości oraz o
    wynikach sprzedażowych zawierających dane odnośnie zawartych umów sprzedaży lokali
    wyodrębnionych w budynkach wzniesionych na Nieruchomości.
    Zgodnie z § 7 Umowy zatytułowanym „Termin Zapłaty Udziału w zysku”.
    1. Udział w zysku zostanie zapłacony przez B. po zakończeniu sprzedaży lokali
      wyodrębnionych w ramach inwestycji budowlanej jednak nie później niż po upływie
      pięciu lat i jednego miesiąca od dnia rozpoczęcia budowy inwestycji na Nieruchomości
      w następujący sposób:
    a) Po upływie trzech lat od dnia rozpoczęcia budowy B. zapłaci na rzecz A. 80% należnego
      Udziału w zysku przypadającego w tym okresie rozliczeniowym tj. uwzględniającego
      przychód ze sprzedaży i PUM sprzedanych lokali w okresie tych trzech lat, wynikający z
      przesyłanych raportów kwartalnych.
    b) Po zakończeniu procesu sprzedaży albo po upływie 5 lat od dnia rozpoczęcia budowy
      B. będzie zobowiązany do zapłaty Udziału w zysku pomniejszonego o wpłatę
      dokonaną w terminie, o którym mowa w lit. a powyżej - zgodnie z danymi
      wynikającymi z raportów kwartalnych. Przy tym w przypadku jeżeli rozliczenie Udziału
      w Zysku wykaże kwotę niższą niż zapłacona zgodnie z pkt. a powyżej, A. nie będzie
      zobowiązana do zwrotu różnicy na rzecz B..
    2. Udział w zysku płatny będzie w terminie 7 dni kalendarzowych od dnia doręczenia B.
      faktury VAT wystawionej przez A..
    W § 8 Umowy zatytułowanym „Prawo kontroli”, opisano obowiązki B. oraz uprawnienia A.
    w zakresie kontroli dokumentacji sprzedażowej.
    Zgodnie z § 9 Umowy zatytułowanym „Przelew praw i przeniesienie obowiązków”.
    1. A. będzie uprawniony, na co B. wyraża zgodę, do dokonania przelewu praw
      wynikających z Umowy na rzecz C. lub innej spółki zależnej od C. wskazanej przez C.
      jak również jakiejkolwiek spółki będącej następcą prawnym tej spółki zależnej lub C.
    2. B. nie będzie upoważniony do przelewu praw ani do przeniesienia obowiązków
      wynikających z Umowy bez uprzedniej zgody A. wyrażonej na piśmie. W celu
      uniknięcia wątpliwości Strony potwierdzają, że sprzedaż Nieruchomości do spółki
      zależnej lub spółki powiązanej nie zwalnia B. z obowiązku zapłaty Udziału w zysku.

    Zgodnie z kolejnym paragrafem Umowy, Umowa wygasa w przypadku jeżeli Strony nie
    zawrą umowy sprzedaży Nieruchomości z jakichkolwiek przyczyn. Odpowiedzialność Stron
    za nie zawarcie umowy sprzedaży Nieruchomości będzie podlegała ocenie w świetle
    zawartej pomiędzy Stronami przedwstępnej umowy sprzedaży Nieruchomości.
    W dniu 19 sierpnia 2014 roku A. sprzedała B. Nieruchomość za cenę 8.250.000 zł plus
    należny podatek VAT.
    W grudniu 2014 roku otwarto likwidację spółki A. W związku z planowaną likwidacją, A. na
    podstawie umowy przelewu wierzytelności wynikających z umowy o współpracy z B. S.A.
    Sp.k. (dalej - „umowa cesji”) z 1 października 2015 r. przeniosła prawa wynikające z Umowy
    na jedynego wspólnika - C. (dalej zwana „Spółką” lub „Wnioskodawcą”) z siedzibą w (...)
    (Dania). Umowa miała charakter formalny, gdyż stanowiła realizację art. 286 KSH. Przepis
    ten stanowi, że po upływie sześciu miesięcy od daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i
    wezwaniu wierzycieli może nastąpić podział między wspólników majątku pozostałego po
    zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. W trakcie likwidacji A. jej jedynym
    wspólnikiem była C. Zważywszy na treść art. 286 KSH i na powyższe okoliczności faktyczne,
    umowa miała charakter nieodpłatny. W Preambule umowy cesji wskazano, iż:
        3 lipca 2014 r. Cedent zawarł ze spółką B. S.A. Sp. k. (dalej „B.”) Umowę o
        Współpracę w zakresie realizacji inwestycji budowlanej (dalej „Umowa o
        współpracę”),
        19 sierpnia 2014 r. Cedent sprzedał spółce B. nieruchomość usytuowaną w (...), dla
        której Sąd Rejonowy (...) w (...) prowadzi księgę wieczystą numer (...) (dalej
        „Nieruchomość”),
        na mocy Umowy o współpracę, w zamian za udzielony rabat od ceny sprzedaży
        Nieruchomości, B. zobowiązała się do zapłaty na rzecz Cedenta świadczenia
        pieniężnego w wysokości określonej w § 4 Umowy o współpracę, po spełnieniu się
        przesłanek w niej zawartych.
    § 9 Umowy o współpracę uprawnia Cedenta do dokonania przelewu praw z niej
    wynikających, Cesjonariusz jest jedynym wspólnikiem Cedenta:
        Cedent jest w trakcie postępowania likwidacyjnego i prowadzi działania mające na
        celu zakończenie likwidacji i wykreślenie Spółki z rejestru przedsiębiorców KRS,
        § 1 ust. 1 umowy cesji zawiera oświadczenie cedenta (A.), że przysługuje mu
        wierzytelność wobec dłużnika tj. spółki B. S.A. Sp. k. z siedzibą w (...),
        zarejestrowanej w rejestrze przedsiębiorców KRS prowadzonym przez Sąd
        Rejonowy (...) w (...) pod numerem (...), wynikająca z Umowy o współpracy.
    Zgodnie z § 2 umowy cesji, „niniejszym, w trybie art. 286 KSH. Cedent przenosi na
    Cesjonariusza wszystkie przysługujące mu wierzytelności wynikające z Umowy o
    współpracę.
    W szczególności przelew dotyczy wierzytelności przysługujących Cedentowi wyliczonych
    na podstawie § 4 Umowy o współpracę.
    Na podstawie niniejszego przelewu wierzytelności na Cesjonariusza przechodzą wszelkie
    uprawnienia Cedenta wynikające z Umowy o współpracę oraz wszystkie prawa związane z
    wierzytelnościami”.

    Stosownie do § 3, „zgodnie z § 9 ust. 1 Umowy o współpracę Cedent może dokonać
    przelewu wierzytelności na rzecz Cesjonariusza, na co B. wyraził w Umowie o współpracę
    zgodę. Cedent oświadcza, że wierzytelności o których mowa w § 1 ust. 1 powyżej:
        nie są sporne ani co do zasady, ani co do wysokości, a ich przelew nie jest
        wyłączony przepisami prawa;
        nie były przedmiotem innego przelewu,
        nie są obciążone prawem osoby trzeciej ani zajęte przez organ egzekucyjny.
    Ponadto Cedent oświadcza, że nie zawarł z B. żadnej umowy zmniejszającej wartość
    wierzytelności oraz że B. nie posiada wobec Cedenta wierzytelności wzajemnej dającej
    prawo do dokonania potrącenia w rozumieniu art. 498 k.c.
    Cedent zobowiązuje się do niezwłocznego wydania Cesjonariuszowi i B. wszelkich
    dokumentów i korespondencji niezbędnych do skutecznego dochodzenia
    przedmiotowych wierzytelności lub ich uwierzytelnionych kopii”.
    29 grudnia 2015 r. A. spółka z o.o. w likwidacji została wykreślona z rejestru
    przedsiębiorców KRS, na skutek przeprowadzonej likwidacji (wpis uprawomocnił się 23
    stycznia 2016 r.).
    W styczniu 2020 r. B. poinformowała C., że pierwsza transza zysku, ustalona na podstawie
    § 7 ust. 1 lit. a) Umowy, wyniesie 1 101 763,11 zł i zostanie przekazana spółce C. w
    listopadzie 2020 r.
    B. jest zarejestrowanym w Polsce podatnikiem VAT UE.
    C.:
        jest zarejestrowanym w Danii podatnikiem VAT,
        nie jest zarejestrowanym w Polsce podatnikiem VAT,
        jest duńskim rezydentem podatkowym, przed wypłatą przez B. pierwszej transzy
        Udziału w zysku, dostarczy do B. w oryginale aktualny duński certyfikat rezydencji
        podatkowej,
        na terenie Danii nie wykonuje, żadnych czynności związanych z prowadzeniem
        inwestycji budowlanej na Nieruchomości oraz sprzedażą mieszkań w budynkach
        posadowionych na Nieruchomości;
        na terenie Polski nie wykonuje, żadnych czynności związanych z prowadzeniem
        inwestycji budowlanej na Nieruchomości oraz sprzedażą mieszkań w budynkach
        posadowionych na Nieruchomości, w szczególności:
          nie dysponuje zasobami technicznymi;
          nie zatrudnia pracowników, nie korzysta ze zleceniobiorców i podwykonawców;
          nie jest właścicielem i posiadaczem pomieszczeń.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie posiada on na terytorium Polski zakładu, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 i 2 Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie
    dnia 6 grudnia 2001 r. Wnioskodawca nie uczestniczy w budowaniu inwestycji budowlanej
    przez B., w ramach Umowy. Nie uczestniczy również w żaden sposób w dokonywaniu
    transakcji sprzedaży lokali. Wnioskodawca (ewentualnie poza zawartą umową o
    współpracy) nie wykonuje żadnych czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od

    towarów i usług na terytorium Polski, o których mowa w art. 5 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca nie prowadzi w Polsce jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Jest jedynie
    wspólnikiem w spółce D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (nr KRS ...).
    Jednocześnie Wnioskodawca nie korzysta z infrastruktury D. spółka z o.o., jej pomieszczeń,
    środków lub urządzeń o stałym charakterze, itp. D. spółka z o.o. pozbywa się obecnie
    majątku celem jej przyszłej likwidacji.
    Dokładnie taki stan faktyczny jak wyżej został opisany we wniosku o interpretację
    podatkową z czerwca 2020 r., na którą odpowiedzi pojawiły się w październiku 2020 r. w
    ramach interpretacji indywidualnej z 5 października 2020 r. nr 0111-KDIB2-
    1.4010.244.2020.4.BKD.
    Wcześniej, w interpretacji indywidualnej z 2 października 2020 r., nr 0114-KDIP1-
    2.4012.246.2020.3.JŻ, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził stanowisko
    Wnioskodawcy, iż nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15.03.2011 r. oraz nie jest zobowiązany dokonać w Polsce zgłoszenia
    rejestracyjnego jako podatnik VAT.
    W dniu 5 października 2020 r. w interpretacji indywidualnej nr 0111-KDIB2-
    1.4010.244.2020.4.BKD, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził stanowisko
    Wnioskodawcy, iż nie posiada zakładu w rozumieniu w art. 5 ust. 1 i 2 Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, sporządzoną w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r., z późn. zm. (dalej -
    „Konwencja”).
    Jednocześnie Dyrektor KIS, wbrew przewidywaniom Wnioskodawcy uznał, że
    Wnioskodawca będąc rezydentem Danii, otrzymując przysługujący mu udział w zysku,
    osiągnie przychód (dochód) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3
    ust. 2 ustawy o CIT. Źródłem tego dochodu będzie przy tym sprzedaż nieruchomości.
    Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 Konwencji dochód osiągany przez osobę mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego
    (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim
    Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie. „Określenie
    majątek nieruchomy ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego się
    Państwa, na terytorium którego dany majątek jest położony.
    Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie przynależne do majątku
    nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których
    mają zastosowanie przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawa
    użytkowania nieruchomości, jak również prawa do stałych i zmiennych świadczeń z tytułu
    eksploatacji lub prawa do eksploatacji złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów
    naturalnych; statki morskie, statki żeglugi śródlądowej, statki powietrzne i pojazdy
    transportu drogowego nie stanowią majątku nieruchomego (art. 6 ust. 2 Konwencji)” -
    wskazał Dyrektor Krajowej Izby Skarbowej.
    Wnioskodawca przy opisywaniu stanu faktycznego jednak nie wskazywał, że zlikwidowana
    A. nabyła Nieruchomość ze środków uzyskanych z pożyczki udzielonej jej na ten cel przez
    Wnioskodawcę w dniu 5 grudnia 2007 r., w wysokości 12.600.000 zł. W chwili pisania
    wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, gdy Wnioskodawca był przekonany, iż nie ma
    do czynienia ze sprzedażą nieruchomości w Polsce, a transakcja opodatkowana będzie
    wyłącznie podatkiem dochodowym w Danii, kulisy finansowania nabycia Nieruchomości
    nie wydawały się Wnioskodawcy istotne. Również organ nie pytał o źródła finansowania
    nabycia Nieruchomości.
    Poza wymienioną pożyczką Wnioskodawca udzielił A. wiele innych pożyczek. Na dzień
    likwidacji A. - 14 października 2015 r. łączne zadłużenie A. względem Wnioskodawcy
    wynosiło 12.500.583 zł.

    Umowa cesji przyszłej wierzytelności od B., przenosząca wierzytelność z likwidowanej A.
    na Wnioskodawcę, istotnie miała charakter nieodpłatny. Z drugiej strony, jak zastrzegał w
    poprzednim wniosku o interpretację Wnioskodawca, umowa ta miała jedynie charakter
    formalny, stanowiła bowiem realizację art. 286 § 1 Kodeksu spółek handlowych.
    Aby uniknąć szerokich wyjaśnień dla B. na temat likwidacji A. i przejścia jej majątku na
    jedynego wspólnika, likwidowana spółka wraz z jej jedynym wspólnikiem (Wnioskodawcą)
    uznały za zasadne dodatkowo zawrzeć umowę cesji, która z jednej strony potwierdzałaby
    zastosowanie art. 286 § 1 KSH, a z drugiej - była czytelnym wskazaniem dla B., że jej
    nowym wierzycielem staje się Wnioskodawca.
    Jak zaznaczały A. i Wnioskodawca w samej umowie cesji, w istocie przejście wierzytelności
    przyszłej od B. odbywało się w oparciu o art. 286 § 1 KSH. Zgodnie z tym przepisem, po
    upływie sześciu miesięcy „od daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli
    może nastąpić podział między wspólników majątku pozostałego po zaspokojeniu lub
    zabezpieczeniu wierzycieli”.
    Zdaniem Wnioskodawcy uznanie przez Dyrektora uzyskania zysku w ramach likwidacji A.
    za zysk z nieruchomości, wynikało z okoliczności, że Wnioskodawca przy opisywaniu stanu
    faktycznego nie wskazywał, że zlikwidowana A. nabyła Nieruchomość ze środków
    uzyskanych z pożyczki udzielonej jej na ten cel przez Wnioskodawcę w dniu 5 grudnia
    2007 r., w wysokości 12.600.000 zł. W chwili pisania wniosku o wydanie interpretacji
    podatkowej, gdy Wnioskodawca był przekonany, iż nie ma do czynienia ze sprzedażą
    nieruchomości w Polsce, a transakcja opodatkowana będzie wyłącznie podatkiem
    dochodowym w Danii, kulisy finansowania nabycia Nieruchomości nie wydawały się mu
    istotne. Dyrektor KIS nie wiedział również, że poza wymienioną pożyczką Wnioskodawca
    udzielił A. wiele innych pożyczek. Na dzień likwidacji A. - 14 października 2015 r. łączne
    zadłużenie A. względem Wnioskodawcy wynosiło 12.500.583 zł.
    Wnioskodawca nie poinformował również Dyrektora, że w wyniku zgody wyrażonej przez
    Wnioskodawcę na likwidację A., skutkującej niemożnością dochodzenia od A. kwoty
    12.500.583 zł, Wnioskodawca otrzymał właśnie majątek A., m.in. wierzytelność przyszłą od
    B. Umowa cesji była zaś jedynie częścią większej procedury zmierzającej do likwidacji A. i
    zaspokojenia w możliwym do wykonania zakresie wierzytelności Wnioskodawcy. Chociaż
    samo przejście wierzytelności na Wnioskodawcę nie było odpłatne, to jej celem było
    uzyskanie przez Wnioskodawcę częściowej rekompensaty w postaci przejęcia
    wierzytelności przyszłej od B. a nie uzyskanie udziału w zysku ze sprzedaży Nieruchomości.
    Wnioskodawca był jedynym wspólnikiem w A. przez ponad 3 lata.
    W odpowiedzi na wezwanie Organu, pismem z dnia 22 stycznia 2021 r. Wnioskodawca
    wskazał, że:
        zlikwidowana spółka A. sp. z o.o. (dalej „A.”) spłaciła częściowo - w zakresie kwoty
        8.250.000 zł (słownie: osiem milionów dwieście pięćdziesiąt tysięcy złotych) - kapitał
        główny pożyczki w kwocie 12.600.000 zł (słownie: dwanaście milionów sześćset
        tysięcy) złotych udzielonej jej w dniu 5 grudnia 2007 r. na zakup Nieruchomości;
        zlikwidowana spółka A. w ogóle nie spłaciła kwot pozostałych pożyczek udzielonych
        jej przez Wnioskodawcę oraz odsetek od tych pożyczek;
        łączna kwota zadłużenia A. wobec Wnioskodawcy występująca na dzień likwidacji A.
        - 14 października 2015 r. (tj. 12.500.583 zł) jest ostateczna i w związku z
        otrzymaniem majątku po likwidacji A. strata nie została zmniejszona. Jednakże
        majątkiem po likwidacji A. była wierzytelność przyszła wobec B. (będąca
        przedmiotem niniejszej interpretacji). Zdaniem Wnioskodawcy wierzytelność ta
        obecnie zmniejsza stratę i jest niejako formą uregulowania zaległych pożyczek.

        A. uzyskała jako zaliczkę na poczet sprzedaży Nieruchomości na rzecz B. S.A. kwotę
        825.000 zł w lipcu 2014 r. i zwróciła tą kwotę do C. jako częściową spłatę pożyczki
        udzielonej na zakup Nieruchomości. W lipcu 2014 kapitał podstawowy pożyczki
        wynosił zatem 11.775.000 zł (12.600.000 zł - 825.000 zł = 11.775.000 zł). W sierpniu
        2014 r. doszło do ostatecznej sprzedaży Nieruchomości i A. uzyskała dalsze
        7.425.000 zł, które także przekazała C. jako spłatę pożyczki z 5 grudnia 2007 r. W
        sierpniu 2014 r. kapitał podstawowy pożyczki wynosił zatem 4.350.000 zł
        (11.775.000 zł - 7.425.000 zł = 4.350.000 zł). Cała zatem cena sprzedaży
        Nieruchomości w kwocie 8.250.000 zł została przekazana do C. tytułem częściowej
        spłaty kapitału głównego pożyczki z 5 grudnia 2007 r. We wrześniu 2014 r.
        zadłużenie A. wobec C. wynosiło 4.400.000 zł w zakresie kapitału podstawowego i
        7.752.278,93 zł odsetek od pożyczek, czyli łącznie 12.192.278,93 zł.
        Wnioskodawca był jedynym wspólnikiem w A. przez nieprzerwany okres 3 lat w
        czasie poprzedzającym jej likwidację (lata 2012-2015);
        celem odzyskania niespłaconych pożyczek wraz z odsetkami, na dzień likwidacji A. -
        14 października 2015 r. w kwocie 12.500.583 zł - A. i C. ustalili, że C. wstrzyma się z
        dochodzeniem spłaty zaległych pożyczek wraz z odsetkami od A., uzyska
        wierzytelność przyszłą, chociaż niepewną od B. i w tym zakresie na pewno nie
        będzie dochodził roszczeń od A. W zamian za przejęcie wierzytelności przyszłej C.
        wyraził również zgodę na likwidację A. Dlatego obecnie C. uważa niespłacone
        pożyczki za koszt uzyskania przychodu w związku z dochodem z inwestycji
        uzyskiwanym obecnie od B.
    Nieściągalne wierzytelności, o których wspomina Wnioskodawca, nie spełniają warunków
    zawartych w art. 16 ust. 1 pkt 25 w związku z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.
    o podatku dochodowym od osób prawnych. Ze względu na powiązania kapitałowe (spółka
    matka - spółka córka) i personalne (członkowie zarządów obu spółek), C. znał doskonale
    sytuację finansową A. Nieruchomość została zakupiona przez A. tuż przed rozpoczęciem
    kryzysu gospodarczego i nie powróciła do ceny rynkowej przed dniem jej sprzedaży.
    Udział w inwestycji po zakupie Nieruchomości przez B. był formą rekompensaty straty A.
    po sprzedaży Nieruchomości.
    Pytania
    1) Czy, mając na względzie pełen opis stanu faktycznego, w związku z realizacją Umowy o
      Współpracy, Wnioskodawca osiągnie dochód z majątku nieruchomego w rozumieniu
      art. 6 ust. 1 Konwencji i powinien od uzyskanego dochodu odprowadzić podatek
      dochodowy w Polsce?
    2) Alternatywnie - w przypadku uznania, że Wnioskodawca jednak osiągnął dochód z
      majątku nieruchomego w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji i powinien od uzyskanego
      dochodu odprowadzić podatek dochodowy w Polsce, czy niespłacone pożyczki,
      których Wnioskodawca nie będzie mógł dochodzić od zlikwidowanej A., stanowią koszt
      uzyskania przychodu względem zysku uzyskanego ze sprzedaży Nieruchomości?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z realizacją Umowy o współpracy, Wnioskodawca nie
    osiągnie dochodu z majątku nieruchomego w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji z
    następujących powodów:

    1. Pierwotnym źródłem przychodu jest tylko i wyłącznie zgoda Wnioskodawcy na
      likwidację A., w wyniku której Wnioskodawca stracił możliwość dochodzenia spłaty
      pożyczek udzielonych A., w zamian za co przejął majątek A., m.in. wierzytelność
      przyszłą od B.;
    2. Umowa cesji zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a A. miała charakter wyłącznie
      formalny, tzn. bez jej istnienia osiągnięto by dokładnie identyczny skutek -
      Wnioskodawca otrzymałby wierzytelność na podstawie art. 286 § 1 KSH. Umowy cesji
      nie należy rozpatrywać w oderwaniu od procedury likwidacji A. oraz niemożności
      dochodzenia spłaty pożyczek od A..
    W chwili przejęcia wierzytelności od B. ani jej wartość rynkowa, ani nawet jej istnienie nie
    były znane - była to bowiem wierzytelność przyszła i niepewna. B. nie byłby zobowiązany
    do uiszczenia na rzecz A. lub Wnioskodawcy żadnych należności, w przypadku gdy
    Nieruchomość nie zostałaby zabudowana na skutek niekorzystnej sytuacji ekonomicznej
    na rynku nieruchomości mieszkalnych.
    Z chwilą udzielenia zgody na likwidację A., Wnioskodawca przesądził o tym, że nabędzie
    majątek tej spółki ale jednocześnie pozbawił się możliwości dochodzenia wierzytelności z
    tytułu niespłaconych pożyczek przez likwidowaną spółkę - łącznie wynosiły one 12.500.583
    zł. Cesja wierzytelności od B. nie stanowiła odrębnej czynności prawnej. Była zaledwie
    małym elementem procedury likwidacji A., w której Wnioskodawca upatrywał chęć
    odzyskania pieniędzy z niespłaconych pożyczek udzielonych A.
    Orzecznictwo sądowe dopuszcza możliwość wykreślenia spółki z rejestru po zakończonej
    likwidacji w sytuacji, w której posiada ona niezaspokojone zobowiązania. Sąd Najwyższy w
    postanowieniu z 5 grudnia 2003 r., sygn. akt IV CK 256/02, stwierdził, że w sytuacji, w
    której spółka będąca w likwidacji nie prowadzi żadnych interesów i nie ma żadnego
    majątku, bezzasadne jest przyjęcie założenia, że istnieje realna możliwość zaspokojenia
    wierzycieli, dlatego utrzymywanie jej bytu prawnego nie jest konieczne. Likwidator, który
    zdecyduje się na likwidację spółki bez zaspokojenia wszystkich wierzycieli musi liczyć się
    jednak z odpowiedzialnością względem niespłaconych wierzycieli. Aby uniknąć takiej
    odpowiedzialności likwidator winien uzyskać zgodę niezaspokojonego wierzyciela na
    likwidację danej spółki. Wnioskodawca wyraził taką zgodę i przekazał ją z dniem 22
    października 2015 r. likwidatorowi. Wnioskodawca wyraził zgodę na likwidację A.,
    jednocześnie mając na celu okoliczność, że po likwidacji - zgodnie z art. 286 § 1 KSH
    uzyska majątek A., który pozostał po spłacie innych wierzycieli. W majątku A. znajdowała
    się wierzytelność od B.
    Chociaż strony na podstawie umowy cesji nie ustaliły żadnego wynagrodzenia za nabycie
    wierzytelności przyszłej, to transakcję należy rozpatrywać globalnie, mając na względzie
    fakt, że A. dokonała zakupu Nieruchomości za pieniądze z pożyczki od Wnioskodawcy, że
    pożyczka ta nie została spłacona w żadnej części, że Wnioskodawca wyraził zgodę na
    likwidację A. bez spłaty pożyczki, m.in. po to aby uzyskać jej częściową rekompensatę w
    postaci przejęcia wierzytelności przyszłej od B.
    Gdyby A. nie została zlikwidowana, otrzymałaby Udział w zysku ze sprzedaży
    Nieruchomości. Kosztem uzyskania przychodu dla A. byłaby cena nabycia tej
    Nieruchomości, która znacznie przekraczała łączną cenę sprzedaży oraz wierzytelność od
    B. A. mogłaby spłacić pożyczki zaciągnięte u Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie osiągnąłby
    wówczas żadnego dochodu w Polsce, poza odsetkami od spłaconych pożyczek.
    Ewentualnie, gdyby pieniądze od B. uzyskała A. jeszcze przed likwidacją i nie spłaciła
    pożyczek zaciągniętych u Wnioskodawcy, Wnioskodawca po likwidacji A. uzyskałby jej
    majątek, w tym pieniądze z rachunku bankowego A. - dochód ten również nie podlegałby
    opodatkowaniu w Polsce. W istocie z takim stanem faktycznym mamy do czynienia
    obecnie. W 2015 r. w chwili likwidacji A., jej wierzytelności - pieniądze znajdowały się „w

    przyszłości”, jako wierzytelność przyszła, niepewna, której wysokość nie była znana. Tą
    przyszłą wierzytelność uzyskał w 2015 r. Wnioskodawca, a w najbliższym czasie stanie się
    ona zmaterializowaną, aktualną, dookreśloną kwotą wierzytelności.
    Wnioskodawca w listopadzie 2020 r. uzyska wierzytelność pieniężną likwidowanej A. w
    związku z likwidacją osoby prawnej. Mimo, że przeszła ona z A. na Wnioskodawcę w 2015
    r., fizyczne uzyskanie jej jest przesunięte w czasie - w chwili obecnej nie wymaga bowiem
    żadnego dodatkowego zachowania po stronie Wnioskodawcy.
    Powyższą opinię potwierdza Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 22 października 2020 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.280.2020.2.AK. W
    orzeczeniu tym Dyrektor potwierdził, że dochód z likwidacji polskich spółek z ograniczoną
    odpowiedzialnością uzyskany przez wnioskodawcę - spółkę będącą rezydentem
    podatkowym w Luksemburgu - posiadającego 100% udziałów w kapitale zakładowym tych
    spółek przez nieprzerwany okres co najmniej 24 miesięcy poprzedzających wypłatę
    zysków likwidacyjnych podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce.
    Zgodnie z art 7b ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 1406, dalej: „ustawy o CIT”), za przychody z
    zysków kapitałowych uważa się przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego
    udziału, w tym wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej (...).
    Zgodnie z art. 10 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001
    r. (Dz. U. z 2003 r., nr 43, poz. 368), zmienionej Protokołem podpisanym w Warszawie dnia
    7 grudnia 2009 r., zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Danię dnia 7 czerwca 2017
    r. (dalej łącznie jako „Konwencja”), dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w
    Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
    Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W myśl art 10 ust. 2 pkt a Konwencji, jednakże dywidendy te mogą być opodatkowane
    także w Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją
    siedzibę, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do dywidend ma
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek tak
    ustalony nie może przekroczyć 0% kwoty dywidend brutto, jeżeli osobą uprawnioną jest
    spółka (inna niż spółka osobowa), której bezpośredni udział w kapitale spółki wypłacającej
    dywidendy wynosi co najmniej 25%, a udział ten znajduje się w posiadaniu tej osoby przez
    nieprzerwany okres nie krótszy niż jeden rok i w tym okresie dywidendy zostały
    zadeklarowane. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, określenie „dywidendy” użyte w tym
    artykule oznacza dochód z akcji, akcji gratisowych, praw do udziału w zysku, akcji w
    górnictwie, akcji członków-założycieli lub innych praw, z wyjątkiem wierzytelności, do
    udziału w zyskach, jak również dochód z innych praw w spółce, który według prawa
    podatkowego Państwa, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę, jest pod
    względem podatkowym traktowany jak dochód z akcji.
    Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że Wnioskodawca wypełnia warunki do
    objęcia go dyspozycją ww. przepisów tj. podatek ustalany w Polsce nie powinien
    przekroczyć „0”%. Wnioskodawca posiadał bezpośrednio 100% udziałów w A. przez
    nieprzerwany okres kilku lat. Jednocześnie forma prawna Wnioskodawcy jest
    odpowiednikiem polskiej spółki akcyjnej.
    Z Komentarza do modelowej konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku,
    odnoszącego się do treści art. 10 ust. 3 (pkt 28 Komentarza) wynika, że: cyt. „Przewidziane
    w artykule ulgi mają zastosowanie o tyle, o ile państwo, w którym spółka wypłacająca ma
    siedzibę, opodatkowuje wymienione świadczenia jako dywidendy”.

    W odniesieniu do powyższego należy zgodzić się z poglądem, że w świetle ustawy o CIT,
    dochód z likwidacji osoby prawnej, jako wartość majątku otrzymana w związku z taką
    likwidacją, zrównany jest z dochodem z dywidendy tj. podlega analogicznemu
    opodatkowaniu jak dochód z dywidendy. Argumentem dla powyższego jest to, że dochód
    z likwidacji osoby prawnej, podobnie jak dywidenda, jest zaliczany do przychodów z
    zysków kapitałowych i został wymieniony w art. 7b ust 1 pkt 1 ustawy o CIT, jako przychód
    z udziału w zyskach osób prawnych. Stawka podatku określona w art. 22 ustawy o CIT
    odnosi się do całości ww. przychodów określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj.
    jako przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę
    lub zarząd na terytorium RP. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, podatek
    dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend oraz innych
    przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub
    zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w wysokości 19% uzyskanego
    przychodu (dochodu).
    W przedmiotowym zakresie Wnioskodawca uzyska dochód z likwidacji A. dopiero, gdy B.
    wypłaci Udział w zysku. Wnioskodawca nie musi i nie będzie w tym kierunku dokonywać
    żadnych czynności. Po prostu - w najbliższym czasie przyjmie wierzytelność, którą w 2015
    r. uzyskał w ramach likwidacji A., określoną wówczas jako wierzytelność przyszłą,
    niepewną i której wysokość nie była określona.
    Reasumując, zgodnie z przedmiotowym przepisem, uzyskany przez Wnioskodawcę (jako
    rezydenta Danii) dochód z likwidacji polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (A.),
    jako zrównany w Polsce z dochodem z akcji, nie będzie podlegał opodatkowaniu na
    terytorium RP.
    Ad. 2.
    Nawet jeśli mimo przedstawienia stanu faktycznego w szerszym zakresie, Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej podtrzyma swoje stanowisko, iż Wnioskodawca wraz z
    realizacją wierzytelności od B. osiągnie dochód z majątku nieruchomego w rozumieniu
    art. 6 ust. 1 Konwencji i powinien od uzyskanego dochodu odprowadzić podatek
    dochodowy w Polsce, zdaniem Wnioskodawcy niespłacone pożyczki, których
    Wnioskodawca nie będzie mógł dochodzić od zlikwidowanej A., stanowią koszt uzyskania
    przychodu względem zysku w ramach wierzytelności od B..
    Na dzień likwidacji A. - 14 października 2015 r. łączne zadłużenie A. względem
    Wnioskodawcy wynosiło 12.500.583 zł. Decyzję o likwidacji A. podjął likwidator. Likwidator,
    który zdecyduje się na likwidację spółki bez zaspokojenia wszystkich wierzycieli musi liczyć
    się jednak z odpowiedzialnością względem niespłaconych wierzycieli. Aby uniknąć takiej
    odpowiedzialności likwidator winien uzyskać zgodę niezaspokojonego wierzyciela na
    likwidację danej spółki. Wnioskodawca wyraził taką zgodę i przekazała ją z dniem 22
    października 2015 r. likwidatorowi. Wnioskodawca wyraził zgodę na likwidację A.
    jednocześnie mając na celu - zgodnie z art. 288 § 1 KSH uzyskanie majątku A., który
    pozostał po spłacie innych wierzycieli. W majątku A. znajdowała się wierzytelność od B..
    Chociaż strony na podstawie umowy cesji nie ustaliły żadnego wynagrodzenia za nabycie
    wierzytelności przyszłej, to transakcję należy rozpatrywać globalnie, mając na względzie
    fakt, że A. dokonała zakupu Nieruchomości za pieniądze z pożyczki od Wnioskodawcy, że
    pożyczka ta nie została spłacona, że Wnioskodawca wyraził zgodę na likwidację A. bez
    spłaty udzielonych licznych pożyczek, m.in. po to aby uzyskać ich częściową rekompensatę
    w postaci przejęcia majątku A., w tym wierzytelności przyszłej od B.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są „koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1”.
    Podejmując decyzję o zgodzie na likwidację A. i przejęciu jej wierzytelności przyszłej od B. -
    czyli o osiągnięciu przychodu, Wnioskodawca poniósł w tym celu koszt w postaci utraty
    możliwości dochodzenia od A. (ale również od jej likwidatora) niespłaconych pożyczek w

    kwocie 12.500.583 zł. Ich wartość stanowi zatem koszt uzyskania przychodu dla mającej
    wkrótce nastąpić spłaty wierzytelności od B.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek z 19 listopada 2020 r. i 3 lutego 2021 r. wydałem dla
    Państwa interpretację indywidualną znak 0114-KDIP2-1.4010.413.2020.2.SP, w której
    uznałem Państwa stanowisko w zakresie:
        braku odprowadzenia podatku dochodowego w Polsce - za nieprawidłowe,
        możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów pożyczek niespłaconych
        przez zlikwidowaną spółkę z o.o. - za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 4 lutego 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 25 lutego 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Skarga wpłynęła 4 marca 2021 r.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
    Pismem z 31 marca 2021 r. znak 0114-KDIP2-1.4010.413.2020.4.SP udzieliłem odpowiedzi
    na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 28 marca 2022 r. sygn. akt I SA
    /Gl 1074/21 uchylił interpretację indywidualną z 3 lutego 2021 r. znak 0114-KDIP2-
    1.4010.413.2020.2.SP.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 763/22 oddalił
    ww. skargę kasacyjną.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął do
    organu 13 maja 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 28 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1074
        /21;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych
        opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w
        zakresie braku odprowadzenia podatku dochodowego w Polsce - jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

    Z kolei, mając na uwadze, że pytanie oznaczone we wniosku nr 2 było pytaniem
    warunkowym, na które odpowiedzi Państwo oczekiwali w przypadku uznania stanowiska
    w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, oraz mając na uwadze, że stanowisko w
    zakresie pytania nr 1 organ ocenił jako prawidłowe, odpowiedź na pytanie nr 2 stała się
    bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy jednocześnie zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie problematyki
    będącej ściśle przedmiotem Państwa zapytania (pytań). Treść pytań wyznacza bowiem
    granice tematyczne wydawanej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 1
    jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.