Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.357.2025.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków na zakup odzieży.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
odzież
odzież-odzież osobista
wydatek-wydatki osobiste
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 28 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 9 maja 2025 r. (wpływ 12 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Kancelaria (...), której
    głównym przedmiotem działalności – zgodnie z klasyfikacją PKD 69.10.Z – jest świadczenie
    usług prawniczych. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca obsługuje klientów
    indywidualnych oraz podmioty gospodarcze, specjalizując się przede wszystkim w prawie
    pracy, prawie ubezpieczeń społecznych oraz prawie handlowym.
    Z uwagi na zmieniające się warunki rynkowe oraz rosnące znaczenie obecności
    eksperckiej w przestrzeni cyfrowej, Wnioskodawca aktywnie łączy działalność prawniczą z
    aktywnością medialną – w szczególności w mediach społecznościowych. Na prowadzonych
    przez siebie profilach w serwisach (...) Wnioskodawca regularnie publikuje materiały
    edukacyjne, w których dzieli się wiedzą oraz doświadczeniem zawodowym. Treści te
    koncentrują się na problematyce prawnej będącej przedmiotem codziennej praktyki
    Kancelarii, w szczególności na zagadnieniach prawa pracy, ubezpieczeń społecznych oraz
    prawa spółek.
    Prowadzona działalność medialna cieszy się dużym zainteresowaniem oraz dynamicznie
    rosnącym zasięgiem, co znajduje odzwierciedlenie w liczbie obserwujących. Przykładowo:
    (...)
    Co więcej, pojedyncze publikacje Wnioskodawcy osiągają wyniki przekraczające milion
    wyświetleń, co potwierdza ich szeroki zasięg oraz popularność wśród odbiorców. Jest to
    dowód na skuteczność działań komunikacyjnych i medialnych podejmowanych przez
    Wnioskodawcę.
    (...)
    Powyższe dane obrazują realne zainteresowanie treściami publikowanymi przez
    Wnioskodawcę, a także ich rosnący wpływ na rozpoznawalność marki osobistej oraz marki
    Kancelarii. Należy wskazać, iż pod publikowanymi materiałami regularnie pojawiają się
    komentarze i reakcje odbiorców, w tym liczne pytania o charakterze prawnym, które
    stanowią bezpośredni impuls do nawiązania kontaktu oraz rozpoczęcia współpracy z
    Kancelarią.
    Aktywność Wnioskodawcy w mediach społecznościowych w sposób bezpośredni
    przekłada się na wzrost liczby klientów Kancelarii. Od momentu usystematyzowania
    działań medialnych obserwowany jest wyraźny wzrost zapytań ofertowych, a także zleceń
    kierowanych przez osoby, które wcześniej zetknęły się z treściami publikowanymi w sieci.
    Klienci w wiadomościach mailowych oraz rozmowach telefonicznych często wskazują, iż
    trafili na profil Kancelarii w mediach społecznościowych, a publikowane tam materiały
    wzbudziły ich zaufanie i przekonały ich do powierzenia Wnioskodawcy prowadzenia ich
    sprawy.
    Wizerunek eksperta budowany przez Wnioskodawcę nie ogranicza się jednak wyłącznie
    do platform internetowych. Wnioskodawca jest również regularnie zapraszana do udziału
    w programach telewizyjnych o charakterze publicystycznym i informacyjnym. Jako
    specjalistka z zakresu prawa pracy oraz ubezpieczeń społecznych, Wnioskodawca
    występowała m.in. w programach emitowanych na antenie (...). Ponadto została
    zaproszona do udziału w podcaście (...). Obecność w tych mediach potwierdza jej
    ugruntowaną pozycję jako autorytetu w swojej dziedzinie i eksperta opiniotwórczego. W
    związku z częstym występowaniem publicznym – zarówno w telewizji, jak i w mediach
    internetowych – kluczowe znaczenie zyskuje nie tylko wiedza merytoryczna, ale również
    odpowiedni wygląd i prezencja, które mają istotny wpływ na postrzeganie eksperta przez
    odbiorców. Obecność w mediach ogólnopolskich nie tylko wzmacnia autorytet
    Wnioskodawcy jako eksperta, ale również znacząco zwiększa liczbę zapytań o możliwość
    skorzystania z usług Kancelarii, co bezpośrednio wpływa na wzrost przychodów z
    prowadzonej działalności.
    Mając na uwadze, iż wszelkie opisane powyżej działania opierają się na przekazie
    wizualnym – a więc na przesyłaniu obrazu na odległość – niezwykle istotnym elementem

    staje się wizerunek osobisty Wnioskodawcy, w tym jego ogólna prezencja. Liczne
    wystąpienia telewizyjne, jak również intensywna działalność medialna prowadzona na
    szeroką skalę, w szczególności polegająca na regularnym publikowaniu średnio trzech
    materiałów wideo tygodniowo, pozostają nierozerwalnie związane z koniecznością
    ponoszenia nakładów finansowych na zakup odzieży oraz obuwia, które wykorzystywane
    są podczas nagrań oraz wystąpień publicznych.
    Wskazane powyżej wydatki, które ponosi Wnioskodawca, są niezbędne do prawidłowego
    prowadzenia działalności gospodarczej, której celem jest nie tylko osiąganie przychodów,
    ale także ich systematyczne zwiększanie.
    Generowanie dochodu pozostaje w ścisłym związku z liczbą Klientów obsługiwanych przez
    Kancelarię prowadzoną przez Wnioskodawcę. Z uwagi na rosnące znaczenie działań
    medialnych oraz ich wysoki potencjał zarobkowy, Wnioskodawca zauważył, iż w celu
    efektywnego pozyskiwania nowych zleceń oraz odpowiadania na zmieniające się
    oczekiwania Klientów, niezbędne stało się prowadzenie aktywności promocyjnej – w
    szczególności poprzez publikowanie materiałów w mediach społecznościowych oraz
    udział w wystąpieniach publicznych w charakterze eksperta.
    Wizerunek radcy prawnego odgrywa kluczową rolę nie tylko w budowaniu jego
    zawodowego autorytetu, ale również w bezpośrednim procesie pozyskiwania oraz
    utrzymywania Klientów. Jakkolwiek kompetencje merytoryczne i wiedza prawnicza
    stanowią fundament wykonywania zawodu, nie sposób pominąć znaczenia pierwszego
    wrażenia – które w dużej mierze kształtowane jest przez ogólną prezencję, sposób bycia
    oraz wygląd zewnętrzny.
    Radca prawny, jako przedstawiciel zawodu zaufania publicznego, powinien konsekwentnie
    emanować profesjonalizmem. Ten zaś przejawia się nie tylko w poziomie świadczonych
    usług prawnych, lecz także w sposobie autoprezentacji. Elegancja, schludność oraz
    odpowiednio dobrany, wysokiej jakości strój – to nie są wyłącznie kwestie estetyki. To
    świadomy element wizerunku, który komunikuje otoczeniu nasze kompetencje, pewność
    działania oraz wiarygodność jako profesjonalisty.
    Znaczenie tych elementów nabiera jeszcze większej wagi w kontekście aktywności
    prowadzonej w Internecie, w szczególności poprzez publikację nagrań wideo oraz
    wystąpienia eksperckie. Współcześni odbiorcy, coraz częściej poszukujący usług prawnych
    online, dokonują wstępnej oceny specjalisty właśnie na podstawie materiałów dostępnych
    w sieci. W związku z tym sposób wypowiedzi, styl prezentacji oraz ogólny poziom estetyki
    materiałów wideo stają się integralną częścią procesu budowania zaufania. Profesjonalny
    wizerunek radcy prawnego w mediach cyfrowych nie tylko wzmacnia przekaz
    merytoryczny, lecz także istotnie zwiększa szansę na nawiązanie kontaktu oraz
    skorzystanie przez potencjalnych Klientów z usług kancelarii.
    Wnioskodawca zakłada, że zakupiona odzież i elementy garderoby, finansowane w pełni z
    jej środków własnych przyczynią się do osiągnięcia dochodu (wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2001 roku, sygn. akt III SA 3269/99)
    ponieważ:
    · Odzież i elementy garderoby wykorzystywane będą w ramach realizowanych wystąpień
      medialnych, czy realizowanych szkoleń i konferencji, z tytułu których Wnioskodawca
      otrzymuje wynagrodzenie lub nawiązuje nowe współprace handlowe.
    · Publikacja materiałów atrakcyjnych wizualnie, przedstawiających profesjonalny
      wizerunek Wnioskodawcy w roli prawnika zwiększają zainteresowanie usługami
      świadczonymi przez Wnioskodawcę, a tym bezpośrednio wpływają na liczbę Klientów
      Kancelarii.
    Wnioskodawca podkreśla, że jego działalność, jako profesjonalnego pełnomocnika i
    eksperta prawnego, wymaga utrzymywania spójnego, formalnego i profesjonalnego
    wizerunku. Publikacja materiałów wizualnych przedstawiających Wnioskodawcę w

    kontekście zawodowym – w odpowiednio dobranej, eleganckiej garderobie – wpływa
    bezpośrednio na wizerunek kancelarii, buduje zaufanie potencjalnych klientów i zwiększa
    zainteresowanie oferowanymi usługami prawnymi. Tym samym działania te mają
    charakter marketingowy i reklamowy, a ich celem jest pozyskiwanie nowych klientów oraz
    zwiększanie rozpoznawalności marki kancelarii.
    W szczególności, wydatków ponoszonych na zakup odzieży i elementów garderoby nie
    można zakwalifikować jako kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163 z późn. zm.), gdyż nie taki jest ich cel ani charakter. Zakupione elementy
    garderoby są niezbędne dla prawidłowego wykonywania działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy, w szczególności tej części, która wiąże się z jego obecnością w mediach i
    działalnością szkoleniową. Profesjonalny wizerunek prawnika budowany poprzez
    odpowiedni strój jest integralnym elementem wykonywanej działalności, a jego brak
    uniemożliwia skuteczne wystąpienia publiczne oraz realizację obowiązków zawodowych w
    tych obszarach.
    Wnioskodawca jednoznacznie wskazuje, że zakupiona odzież i akcesoria nie są
    wykorzystywane do celów prywatnych. Ich zastosowanie ogranicza się wyłącznie do
    potrzeb wynikających z prowadzenia działalności gospodarczej – w tym w szczególności do
    nagrań materiałów audiowizualnych, wystąpień eksperckich w mediach oraz publikacji
    wizerunkowych w kanałach informacyjnych kancelarii. Tego rodzaju działania mają
    bezpośredni związek z pozyskiwaniem klientów oraz budową zaufania do marki osobistej
    Wnioskodawcy, co wprost przekłada się na osiąganie przychodów z tytułu wykonywanych
    usług prawnych.
    Wnioskodawca każdorazowo ewidencjonuje zakupione produkty w sposób umożliwiający
    ich identyfikację, w tym poprzez:
    · przypisanie wydatków do konkretnego celu związanego z prowadzoną działalnością (np.
      udział w określonym wydarzeniu medialnym lub szkoleniu),
    · sporządzanie opisu dokumentu zakupu (faktury) wraz z załączeniem fotografii nabytych
      produktów, co stanowi dodatkowy materiał dowodowy na wykorzystywanie ich
      wyłącznie w ramach działalności zawodowej,
    · prowadzenie rejestru odzieży wykorzystywanej w ramach materiałów publikowanych na
      stronie kancelarii oraz w kanałach social media.
    W świetle powyższego, wydatki te pozostają w bezpośrednim i ścisłym związku z
    uzyskiwanymi przychodami, a ich poniesienie znajduje pełne uzasadnienie w ramach
    realizacji celów marketingowych i wizerunkowych, co zdaniem Wnioskodawcy czyni je
    kosztami uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Uzupełnienie
    Czy odzież i elementy garderoby (w tym buty, akcesoria), o których mowa we wniosku, są
    opatrzone stałym logo Pani „działalności prawniczej” w widocznym miejscu lub innym
    oznaczeniem, które jednoznacznie wskazuje, że prowadzi Pani określoną działalność
    (proszę dokładnie opisać)?
    Wnioskodawca informuje, że odzież i elementy garderoby, o których mówi we wniosku,
    pomimo że nie są opatrzone stałym logo Kancelarii (...), odzież ta wykorzystywana jest, jak
    opisano we wniosku, bezpośrednio na kanałach prowadzonych przez Wnioskodawcę,
    które nazwane są imieniem i nazwiskiem Wnioskodawcy, a zatem są bezpośrednio z nią
    związane i bezpośrednio wykorzystane. Wnioskodawca wskazuje, że zakupiona odzież
    służy wyłącznie celom zawodowym – wykorzystywana jest m.in. podczas nagrań
    materiałów edukacyjnych, wystąpień medialnych oraz udziału w szkoleniach i
    konferencjach. Jej profesjonalny charakter stanowi istotny element wizerunku radcy
    prawnego, mający wpływ na postrzeganie Wnioskodawcy jako eksperta oraz na zaufanie

    klientów do świadczonych usług prawnych. Jednocześnie należy zauważyć, że mimo braku
    widocznych oznaczeń graficznych czy logotypów na elementach garderoby, wystąpienia
    Wnioskodawcy w mediach – zarówno tradycyjnych, jak i społecznościowych – odbywają się
    każdorazowo pod jej imieniem i nazwiskiem: (...). Prowadzona przez nią działalność
    gospodarcza funkcjonuje pod firmą „(...)”. Tym samym, każde takie publiczne wystąpienie
    jest bezpośrednio kojarzone z jej działalnością prawniczą i wzmacnia rozpoznawalność
    marki kancelarii. Imię i nazwisko Wnioskodawcy pełni w tym przypadku rolę znaku
    identyfikującego przedsiębiorstwo, a więc – mimo braku fizycznego oznaczenia na odzieży
    – wystąpienia te mają jednoznaczny związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Budowanie rozpoznawalnej marki osobistej i kancelarii odbywa się bowiem właśnie
    poprzez obecność w mediach w roli eksperta i profesjonalisty.
    Czy wydatki, które ponosi Pani na zakup tej odzieży i elementów garderoby (w tym butów,
    akcesoriów) są ściśle związane z prowadzoną przez Panią „działalnością prawniczą”, są
    niezbędne do prowadzenia przez Panią „działalności prawniczej”?
    Tak. Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na zakup odzieży i elementów garderoby
    pozostają w ścisłym związku z prowadzoną działalnością prawniczą i są niezbędne do jej
    skutecznego prowadzenia. Jak wynika z opisu stanu faktycznego, działalność
    Wnioskodawcy nie ogranicza się wyłącznie do świadczenia usług prawnych w sposób
    tradycyjny, lecz obejmuje również intensywną aktywność medialną – zarówno w mediach
    społecznościowych (...), jak i w ogólnopolskich programach telewizyjnych. Wnioskodawca
    publikuje średnio trzy materiały wideo tygodniowo, w których dzieli się wiedzą i
    doświadczeniem zawodowym. Materiały te cieszą się bardzo dużymi zainteresowaniem –
    wybrane nagrania osiągają od kilkuset tysięcy do ponad (...) miliona wyświetleń, a profile
    Wnioskodawcy obserwują dziesiątki tysięcy użytkowników. Wysoka oglądalność przekłada
    się bezpośrednio na rozpoznawalność marki kancelarii oraz wzrost liczby klientów – co
    znajduje potwierdzenie w licznych wiadomościach mailowych i kontaktach telefonicznych,
    w których odbiorcy wskazują, że trafili na kancelarię dzięki materiałom publikowanym w
    sieci. W tymi kontekście należy podkreślić, że odpowiedni wizerunek prawnika – oparty na
    eleganckim, schludnym i profesjonalnymi stroju – jest nieodzownymi elementem
    skutecznej autoprezentacji w mediach. To właśnie dzięki atrakcyjnemu i spójnemu
    wizerunkowi Wnioskodawcy jako eksperta budowane jest zaufanie potencjalnych
    klientów, co bezpośrednio przekłada się na decyzje o skorzystaniu z usług kancelarii.
    Zatem wydatki na odzież i elementy garderoby mają charakter celowy i gospodarczo
    uzasadniony – stanowią realne i konieczne narzędzie marketingowe w pozyskiwaniu
    klientów oraz osiąganiu przychodów z działalności prawniczej. Bez ich ponoszenia
    skuteczne prowadzenie takiej formy działalności, w szczególności medialnej, nie byłoby
    możliwe.
    W jaki sposób opodatkowuje Pani uzyskiwane dochody w ramach „działalności
    prawniczej”?
    Wnioskodawca opodatkowuje uzyskiwane dochody w ramach „działalności prawniczej”
    podatkiem liniowym.

## Pytanie

Czy do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć można wydatki poniesione na zakup
    prezentowanej przez Wnioskodawcę wyłącznie na jej stronie internetowej lub w social
    mediach oraz w telewizji odzieży i elementów garderoby lub wykorzystywanej w celu
    prowadzenia szkoleń dla firm i instytucji, w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę
    działalności, przy założeniu że towary te nie są wykorzystywane na potrzeby inne niż jej
    działalność?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy – do kosztów uzyskania przychodu zaliczyć można wydatki
    poniesione na zakup prezentowanej przez Wnioskodawcę wyłącznie na jej stronie
    internetowej lub w social mediach oraz w telewizji odzieży i elementów garderoby lub

    wykorzystywanej w celu prowadzenia szkoleń dla firm i instytucji, w ramach prowadzonej
    przez Wnioskodawcę działalności, przy założeniu że towary te nie są wykorzystywane na
    potrzeby inne niż jej działalność.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Przy czym zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w
    związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od
    podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku
    przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów. A zatem przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek
    – poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga nie tylko oceny pod kątem, czy jego
    poniesienie miało związek z konkretnymi przychodami, ale także z punktu widzenia
    racjonalności określonego działania dla osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia ich źródła.
    Odnosząc się do przesłanki celowości wydatku, podkreślam, że kosztem uzyskania
    przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na
    uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do
    określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich
    osiągnięcia. W każdym przypadku konieczne jest jednak zaistnienie związku między
    poniesionym kosztem a uzyskiwaniem bądź też szansą uzyskiwania przychodów przez
    podmiot ponoszący ten koszt.
    Na podstawie kryterium stopnia powiązania istniejącego między kosztem a celem,
    jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z
    przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych
    przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany
    z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można
    w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów podatkowych
    uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia następujących przesłanek:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona;
    - został właściwie udokumentowany;
    - wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślam, że o tym, co jest celowe i potrzebne w ramach prowadzonej działalności,
    decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na
    podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością

    gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych
    przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Wskazane przez Panią wydatki nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, czyli w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w tej regulacji, nie
    uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty
    mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK
    3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem, a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów
    jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów
    sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do
    osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek
    przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność
    gospodarczą polegającą na świadczeniu usług prawniczych. Pani forma opodatkowania
    dochodów uzyskiwanych z tytułu działalności gospodarczej to podatek liniowy. Łączy Pani
    działalność prawniczą z aktywnością medialną – w szczególności w mediach
    społecznościowych. Na prowadzonych przez Panią profilach w różnych serwisach
    publikuje Pani materiały edukacyjne, w których dzieli się wiedzą oraz doświadczeniem
    zawodowym. Treści te koncentrują się na problematyce prawnej będącej przedmiotem
    Pani codziennej praktyki. Jest Pani również regularnie zapraszana do udziału w
    programach telewizyjnych o charakterze publicystycznym i informacyjnym – jako
    specjalistka z zakresu prawa pracy oraz ubezpieczeń społecznych. W związku z częstym
    występowaniem publicznym – zarówno w telewizji, jak i w mediach internetowych –
    kluczowe znaczenie zyskuje nie tylko Pani wiedza merytoryczna, ale również odpowiedni
    wygląd i prezencja, które mają istotny wpływ na postrzeganie Pani przez odbiorców. Jako
    że powyższe działania opierają się na przekazie wizualnym niezwykle istotnym elementem
    jest Pani wizerunek osobisty – w tym Pani ogólna prezencja. Dlatego ponosi Pani wydatki
    na zakup odzieży i elementów garderoby (w tym butów, akcesoriów), które są
    wykorzystywane podczas nagrań oraz wystąpień publicznych. Wskazała Pani, że wydatki te
    są niezbędne do prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej, której celem jest
    nie tylko osiąganie przychodów, ale także ich systematyczne zwiększanie. Ponadto
    podkreśliła Pani, że zakupiona odzież i akcesoria nie są wykorzystywane do celów
    prywatnych.
    Schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju
    prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia
    społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd
    adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych
    zawodach, np. nauczyciele, urzędnicy itp. Niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności
    gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań

    odzież. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych
    potrzeb danej osoby fizycznej.
    Niewątpliwie w wykonywanym przez Panią zawodzie dbałość o wizerunek zewnętrzny jest
    bardzo istotny, jednak nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie
    przyjętych norm społecznych. Wydatki związane z zakupem odzieży i elementów
    garderoby (w tym butów, akcesoriów) mają charakter wydatków osobistych związanych z
    poprawą wizerunku i w konsekwencji nie można ich uznać za ściśle związane z
    działalnością gospodarczą.
    Wprawdzie wydatki te nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt
    uzyskania przychodów, jednak nie stanowi to wystarczającej przesłanki do zaliczenia
    poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Jak już wskazałem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej każda
    osoba może nabywać odzież i elementy garderoby (w tym buty, akcesoria). Z tej też
    przyczyny zakup tych rzeczy stanowi spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej
    osoby fizycznej. Ponadto schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej.
    Stąd, na podstawie opisu sprawy przedstawionego we wniosku oraz przytoczonych
    przepisów prawa stwierdzam, że poniesione przez Panią wydatki na odzież i elementy
    garderoby (w tym buty, akcesoria) nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, gdyż wydatki te mają charakter
    wydatków osobistych.
    Podsumowanie: nie może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki
    poniesione na zakup prezentowanej przez Panią wyłącznie na Pani stronie internetowej
    lub w social mediach oraz w telewizji odzieży i elementów garderoby lub wykorzystywanej
    w celu prowadzenia szkoleń dla firm i instytucji, w ramach prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenie sądu administracyjnego nie może
    wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionej przez Panią kwestii. Nie negując tego
    orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa
    podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – teza badanego rozstrzygnięcia nie ma
    zastosowania w tym postępowaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.