Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.105.2025.2.BR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży udziału w nieruchomości
zabudowanej garażem (przekształcenie prawa użytkowania
wieczystego nieruchomości w prawo własności).
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
zbycie-odpłatne zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 17 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z 17 lutego 2025 r. (wpływ 17 lutego 2025 r.), z
    19 marca 2025 r. (wpływ 20 marca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz z 2 kwietnia
    2025 r. (wpływ 2 kwietnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca nie prowadził w 2024 r. działalności gospodarczej. W roku 2018
    Wnioskodawca (wspólnie z małżonką) nabył prawo użytkowania wieczystego
    nieruchomości zabudowanej garażem za (...) zł. W roku 2021 wykupił od Gminy (...)
    nieruchomość (umowa sprzedaży). Stan prawny się zmienił, ale faktyczny się nie zmienił –
    Wnioskodawca z małżonką zachowali władztwo nad nieruchomością, korzystali z niej w
    dotychczasowy sposób. Za wykup działki Wnioskodawca wraz z małżonką zapłacili (...) zł.
    W roku 2024 małżonkowie sprzedali garaż za (...) zł.
    W piśmie z 19 marca 2025 r. (wpływ 20 marca 2025 r.) stanowiącym uzupełnienie
    wniosku, udzielił Pan następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania:
    1. Czy zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) ma Pan
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce?
    Odp. Tak.
    2. Czy nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej garażem w
    2018 r. przez Pana i Pana żonę odbyło się w ramach wspólności ustawowej
    małżeńskiej? – jeśli nie, proszę wskazać w jakich udziałach nabył Pan i Pana żona
    nieruchomość.
    Odp. Tak, w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej.
    3. We wniosku wskazał Pan :
    W roku 2018 Wnioskodawca (wspólnie z małżonką) nabył prawo użytkowania
    wieczystego nieruchomości zabudowanej garażem za (...) zł. W roku 2021 wykupił od
    Gminy (...) nieruchomość (umowa sprzedaży). Stan prawny się zmienił, ale faktycznie się
    nie zmienił, Wnioskodawca z małżonką zachowali władztwo nad nieruchomością,
    korzystał z niej w dotychczasowy sposób.
    w związku z powyższym, jak należy rozumieć stwierdzenie „wykupił” od Gminy (...)
    nieruchomość (umowa sprzedaży):
      a) kto wykupił nieruchomość Pan, czy Pan wraz z żoną?
    Odp. Nieruchomość Wnioskodawca wykupił wraz z żoną.
      b) czy wykupienie od Gminy (...) nieruchomości (umowa sprzedaży) oznacza, że
      prawo użytkowania wieczystego zostało przekształcone w prawo własności?
    Odp. Zdaniem Wnioskodawcy, wykupienie od Gminy (...) nieruchomości (umowa
    sprzedaży) oznacza, że prawo użytkowania wieczystego zostało przekształcone w
    prawo własności. Po zawarciu umowy sprzedaży nie było już prawa użytkowania
    wieczystego, a była (jest) własność.

## Pytanie

Czy źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości nabytej ponad 5 lat licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, jako prawo użytkowania
    wieczystego, po późniejszym przekształceniu formy władztwa z dzierżawy wieczystej we
    własność (na podstawie umowy sprzedaży) od którego nie minęło ww. 5 lat, a więc
    podlega opodatkowaniu PIT?
    Pana stanowisko w sprawie

    Nie jest źródłem przychodów odpłatne zbycie, nieruchomości nabytej ponad 5 lat licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, jako prawo użytkowania
    wieczystego, po późniejszym przekształceniu formy władztwa z dzierżawy wieczystej we
    własność (na podstawie umowy sprzedaży) od którego nie minęło ww. 5 lat, a więc taka
    sprzedaż nie podlega opodatkowaniu PIT.
    Nieruchomość została sprzedana ponad 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie, jako prawo użytkowania wieczystego.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji.
    Użytkownik wieczysty może więc rozporządzać swoim prawem zarówno w drodze
    czynności prawnej inter vivos, jak i mortis causa. Nie można być natomiast jednocześnie
    właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności
    przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania wieczystego.
    W świetle powyższego za datę nabycia nieruchomości, od której upływa 5-letni termin,
    określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    nie można uznać momentu przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności. Jest to bowiem tylko zmiana formy prawnej faktycznego prawa do
    nieruchomości, której nie można utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w ww. przepisie.
    Podobnie stwierdził 31 października 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (0114-
    KDIP3-3.4011.393.2017.1.MS2).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w
    wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi

    źródło przychodu podlegające opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy w postaci
    zapłaty podatku dochodowego. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne.
    Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego
    może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw
    majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa
    własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej,
    na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub
    praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził,
    że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu
    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika. Jeśli natomiast chodzi o wybudowanie, to w orzecznictwie sądowym (por. np.
    wyrok NSA z 26 lutego 1999 r. sygn. akt I SA/Gd 352/97) przyjmuje się, że określenie to
    należy tłumaczyć w myśl sensu, jaki nadaje mu słownik języka polskiego. Skoro słowo
    „budować” zostało tu użyte w czasie przeszłym dokonanym, należy przez to rozumieć, że
    ustawodawca miał na względzie zbudowanie gotowego, skończonego obiektu, by nadawał
    się do zamieszkania, użytkowania.
    Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Aby ustalić, czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana nieruchomości podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, należy ustalić od jakiego
    momentu liczy się bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Nabyć nieruchomość lub prawo majątkowe można więc, np. w drodze zakupu, bądź
    uzyskując pod tytułem darmym (w formie darowizny, spadku), a w przypadku zaś
    ograniczonych praw rzeczowych również zawierając umowę o ustanowieniu tego prawa.
    Według art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z treści art. 48 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane.
    Z kolei art. 47 ww. Kodeksu:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie Kodeks
    cywilny. Przepis art. 232 § 1 tej ustawy stanowi, że:
      Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do
      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    W myśl art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Zgodnie z art. 234 Kodeksu cywilnego:
      Do oddania gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu
      terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste stosuje się odpowiednio
      przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.
    Stosownie do art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego stanowi jednak, że:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynku i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkownikiem wieczystym.
    Przepis art. 237 Kodeksu cywilnego mówi, że:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, którego przedmiotem, zgodnie z art. 232
    § 1 Kodeksu cywilnego może być grunt stanowiący własność Skarbu Państwa, jednostek
    samorządu terytorialnego lub ich związków. Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i
    sposób określenia treści tego prawa zbliża je bardziej do prawa własności niż praw
    rzeczowych ograniczonych. Ponadto, na podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i art. 237
    Kodeksu cywilnego do ww. prawa stosuje się odpowiednio przepisy o własności
    nieruchomości.

    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne
    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa o której mowa wyżej
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.
    Z zacytowanych przepisów wynika, że co do zasady budynki posadowione na
    nieruchomościach stanowią ich część składową, przez co dzielą los prawny
    nieruchomości. Odmiennie należy natomiast traktować budynki wzniesione na gruntach
    oddanych w użytkowanie wieczyste. Traktowane one być bowiem powinny jako odrębne
    nieruchomości i chociaż ściśle związane z gruntem stanowiące oddzielny przedmiot
    władania. Akcesoryjność prawa wieczystego użytkowania oznacza, że żadne z nich nie
    może stanowić samodzielnie przedmiotu obrotu prawnego.
    W przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego, przysługującego osobom
    fizycznym będącym dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, w prawo własności, za
    datę nabycia nieruchomości, od której upływa pięcioletni termin określony w
    przywołanym art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    można uznać momentu przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności na podstawie aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna. Jest to
    bowiem tylko zmiana formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości. Natomiast
    nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy o ustanowieniu
    (nabyciu) prawa wieczystego użytkowania. Wobec powyższego, ww. przekształcenie nie
    jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z nabyciem, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z uwagi na fakt, że nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej
    garażem odbyło się w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej Pana i Pana żony, należy
    odnieść się do przepisów regulujących stosunki majątkowe małżeńskie zawartych w
    ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz.
    1359 ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Ustrój wspólności ustawowej, obejmujący dorobek obojga małżonków, ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.
    Stosownie do art. 35 cyt. ustawy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W świetle natomiast art. 43 § 1 powołanej ustawy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta
    charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą
    żądać podziału majątku objętego wspólnością (art. 35 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego). Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku
    wspólnego.

    Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością
    ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez
    każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W
    konsekwencji, małżonek w momencie śmierci drugiego z nich nie może ponownie nabyć
    udziału w tej nieruchomości.
    Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że prawo użytkowania wieczystego
    nieruchomości zabudowanej garażem zostało nabyte przez Pana i Pana żonę w 2018 r. do
    majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską. Ww. prawo użytkowania
    wieczystego nieruchomości zabudowanej garażem zostało przekształcone w prawo
    własności nieruchomości w 2021 r.
    Jak wskazano powyżej, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości nie
    jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z nabyciem, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle powyższego, za moment nabycia przez Pana nieruchomości zabudowanej
    garażem, w udziale, który przysługiwał Panu w majątku wspólnym małżonków, należy
    uznać datę nabycia do majątku wspólnego Pana i Pana żony prawa użytkowania
    wieczystego nieruchomości zabudowanej garażem, tj. 2018 r.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Pana w 2024 r. udziału w nieruchomości zabudowanej
    garażem nabytej w 2018 r. nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ zostało dokonane po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    prawa wieczystego użytkowania tej nieruchomości przekształconego następnie we
    własność. Oznacza to, ze przychód z tego tytułu nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Pan ponosi ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej wskazuję, że zapadła
    ona w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego niniejszą
    interpretację.
    Końcowo należy wskazać, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie
    w stosunku do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja

    indywidualna jest wiążąca dla Pana jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie
    wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.