Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.446.2025.2.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-01
Teza: Podlegania opodatkowaniu sprzedaży gruntów.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-sprzedaż gruntów
majątek-majątek prywatny
nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
prawa-prawo własności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 17 czerwca 2025. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie podlegania
    opodatkowaniu sprzedaży gruntów. Uzupełnił go Pan pismem z 6 sierpnia 2025 r. (wpływ
    7 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest właścicielem działki nr 1, którą otrzymał w darowiźnie od swojej matki
    w roku 1993, oraz współwłaścicielem (w 1/3) działki nr 2 otrzymanej od swojej matki w
    darowiźnie w roku 2002. Obie działki były zaklasyfikowane jako grunty orne i przez cały
    czas były wykorzystywane do celów rolniczych, w tym również użyczane innym rolnikom
    do prowadzenia działalności rolniczej.
    Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w okresie od roku 1995 do roku 1996
    oraz od roku 1997 do roku 1998, jednakże nie wykorzystywał ww. gruntów do
    prowadzenia tej działalności.
    Wnioskodawca obecnie jest pracownikiem etatowym na pełnym etacie i jest to jedyne
    źródło jego utrzymania od 27 lat. W latach 2009 do 2011 część tych działek została
    wydzielona i odsprzedana w trybie przymusowym dla GDDKIA pod (...).
    W 2021 roku zjawił się potencjalny nabywca, który wyraził chęć nabycia tychże działek.
    Nabywca ten postawił jednak warunek, aby działki te posiadały status terenów
    przeznaczonych do działalności gospodarczej. W związku z powyższym, Wnioskodawca
    złożył wniosek do Wójta Gminy o zmianę miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego i przeznaczenie gruntów pod działalność gospodarczą, argumentując, że
    ze względu na bliskość autostrady działki nie nadają się na wykorzystanie rolnicze.
    Zainteresowany nie podejmuje i nie podejmował żadnych aktywnych działań w zakresie
    obrotu nieruchomościami, takich jak uzbrojenie terenu lub też innych działań
    marketingowych. Wnioskodawca zamierza zbyć ww. działki wspomnianemu nabywcy i
    mając na względzie opisany stan faktyczny powziął wątpliwość co do objęcia transakcji
    sprzedaży podatkiem od towarów i usług.
    Uzupełnienie wniosku

    1. Zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług był Pan w
      następujących okresach: 11 maja 1995 r. – 5 listopada 1996 r., 19 listopada 1997 r. –
      30 grudnia 1997 r., 31 grudnia 1997 r. – 5 maja 1998 r. W tym czasie prowadził Pan
      działalność handlową – handel hurtowy w zakresie artykułów spożywczych, głównie
      kawa i herbata.
    2. Z tytułu prowadzenia działalności rolniczej nie był Pan czynnym, zarejestrowanym
      podatnikiem podatku od towarów i usług.
    3. Do czasu sprzedaży działka nr 1 nie była wykorzystywana przez Pana do prowadzenia
      działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, w tym do działalności
      rolniczej. Do czasu sprzedaży działka nr 2 nie była wykorzystywana przez Pana do
      prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, w tym do
      działalności rolniczej.
    4. Nie był Pan i nie jest rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy,
      korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust.
      1 pkt 3 ustawy.
    5. Działka nr 1 była wykorzystywana do działalności rolniczej na własne potrzeby, a także
      była użyczana (bezpłatnie) innym osobom. Działka nr 2 była wykorzystywana do
      działalności rolniczej na własne potrzeby, a także była użyczana (bezpłatnie) innym
      osobom
    6. Produkty z działki nr 1 były przeznaczane wyłącznie na własne potrzeby. Produkty z
      działki nr 2 były przeznaczane wyłącznie na własne potrzeby.
    7. Użyczenie działki nr 1 innym rolnikom było czynnością nieodpłatną. Użyczenie działki
      nr 2 innym rolnikom było czynnością nieodpłatną.
    8. Działka nr 1, mająca być przedmiotem sprzedaży nie była i nie jest przedmiotem
      najmu, dzierżawy ani innych odpłatnych umów. Działka nr 2, mająca być przedmiotem
      sprzedaży nie była i nie jest przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych odpłatnych
      umów.
    9. W odniesieniu do gruntów będących przedmiotem sprzedaży (działka nr 1) nie
      podejmował Pan żadnych czynności w celu ich uatrakcyjnienia. W odniesieniu do
      gruntów będących przedmiotem sprzedaży (działka nr 2) nie podejmował Pan żadnych
      czynności w celu ich uatrakcyjnienia.
    10. Działki o numerach 3, 4, 5 zostały zbyte decyzją Wojewody na wniosek Generalnej
      Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na potrzeby budowy (...), za co otrzymał Pan
      odszkodowanie.
    11. Posiada Pan udziały w 1/3 w innych nieruchomościach (działki nr 6, 7, 8, 9) które
      otrzymał Pan w darowiźnie od Pana mamy jednakże nie planuje Pan ich sprzedaży w
      przyszłości.
    12. Nie udzielał Pan i nie planuje udzielania żadnych pełnomocnictw, jak również innych
      umocowań do działania w Pana imieniu w związku z ww. działkami.

## Pytanie

Czy sprzedaż gruntów dokonywana przez Wnioskodawcę będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, transakcje sprzedaży działek wchodzących w skład majątku prywatnego
    nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące

    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zatem warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT, w świetle powyższych
    przepisów, jest łączne spełnienie dwóch przesłanek:
    a) czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
      podatkiem VAT;
    b) musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
      podatku VAT (w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT).
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego
    majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania
    jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, nie
    pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej natomiast, jak
    wyjaśnił Trybunał, jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust 1 akapit drugi
    Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży
    gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia

    nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Należy wskazać, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Wyrok Trybunału z dnia 15 września 2011 r. na wniosek złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny dokonał wykładni art. 9ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej(Dz.U. L 347,
    s. 1) oraz art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
    sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych. W sentencji stwierdził, że osoba fizyczna, która prowadziła działalność
    rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy2006/112,
    zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 z późn. zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek jak również udziału w działkach), traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Kwestia współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
        Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
        (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
        Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
        współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
        Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
        wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy
        niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
        Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
        własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
        budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
        przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
        Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
        pozostałych współwłaścicieli.

    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb

    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego
    we wniosku opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży działki nr 1 i nr 2, podejmował Pan
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie
    lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich transakcji
    może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału –
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę

    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, co istotne w niniejszej sprawie, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmował Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług był Pan w
      następujących okresach: 11 maja 1995 r. – 5 listopada 1996 r., 19 listopada 1997 r. –
      30 grudnia 1997 r., 31 grudnia 1997 r. – 5 maja 1998 r. W tym czasie prowadził Pan
      działalność handlową – handel hurtowy w zakresie artykułów spożywczych, głównie
      kawa i herbata, jednakże nie wykorzystywał ww. gruntów do prowadzenia tej
      działalności,
    - jest Pan właścicielem działki nr 1, którą otrzymał Pan w darowiźnie od swojej matki w
      roku 1993, oraz współwłaścicielem (w 1/3) działki nr 2 otrzymanej od Pana matki w
      darowiźnie w roku 2002. Obie działki były zaklasyfikowane jako grunty orne i przez

      cały czas były wykorzystywane do celów rolniczych, w tym również użyczane innym
      rolnikom do prowadzenia działalności rolniczej,
    - w roku 2021 zjawił się potencjalny nabywca, który wyraził chęć nabycia tychże działek.
      Nabywca ten postawił jednak warunek, aby działki te posiadały status terenów
      przeznaczonych do działalności gospodarczej. W związku z powyższym, złożył Pan
      wniosek do Wójta Gminy o zmianę miejscowego planu zagospodarowania
      przestrzennego i przeznaczenie gruntów pod działalność gospodarczą, argumentując,
      że ze względu na bliskość (...) działki nie nadają się na wykorzystanie rolnicze,
    - nie podejmuje i nie podejmował Pan żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu
      nieruchomościami, takich jak uzbrojenie terenu lub też innych działań
      marketingowych. Zamierza Pan zbyć ww. działki wspomnianemu nabywcy i mając na
      względzie opisany stan faktyczny powziął wątpliwość co do objęcia transakcji
      sprzedaży podatkiem od towarów i usług,
    - z tytułu prowadzenia działalności rolniczej nie był Pan czynnym, zarejestrowanym
      podatnikiem podatku od towarów i usług,
    - do czasu sprzedaży działki nie były wykorzystywane przez Pana do prowadzenia
      działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, w tym do działalności
      rolniczej,
    - nie był Pan i nie jest rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy,
      korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust.
      1 pkt 3 ustawy,
    - działki były wykorzystywane do działalności rolniczej na własne potrzeby, a także były
      użyczane (bezpłatnie) innym osobom, produkty z działek były przeznaczane wyłącznie
      na Pan własne potrzeby,
    - użyczenie działek innym rolnikom było czynnością nieodpłatną,
    - działki, mające być przedmiotem sprzedaży nie były i nie są przedmiotem najmu,
      dzierżawy ani innych odpłatnych umów,
    - w odniesieniu do gruntów będących przedmiotem sprzedaży (działek nr 1 i 2) nie
      podejmował Pan żadnych czynności w celu ich uatrakcyjnienia,
    - nie udzielał Pan i nie planuje udzielania żadnych pełnomocnictw, jak również innych
      umocowań do działania w Pana imieniu w związku z ww. działkami.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy planowana przez Pana sprzedaż gruntów będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się do treści przepisów ustawy – w przypadku osób
    fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej,
    należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana
    transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z dnia 15 września
    2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż działki nr 1 i
    udziału w działce nr 2, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tymi transakcjami uznać Pana za

    podatnika tego podatku. Z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika bowiem taka
    Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż wskazanych we wniosku działek wypełnia przesłanki działalności
    gospodarczej. Nie podjął Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych
    przez handlowców. Nie podjął Pan również żadnych czynności zmierzających do
    podniesienia wartości gruntu. Natomiast wystąpienie z wnioskiem do Wójta Gminy o
    zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przeznaczenie gruntów
    pod działalność gospodarczą dla działek nr 1 i 2, nie są w myśl tez wynikających z wyroku
    TSUE C-180/10 i 181/10 wystarczające do uznania, że w odniesieniu do sprzedaży
    wskazanych działek zachowa się Pan jak handlowiec.
    Zatem pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy,
    to nie można uznać, że w związku ze sprzedażą działki o nr 1 i udziału w działce nr 2,
    będzie działał Pan w charakterze podatnika, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Podsumowanie
    Sprzedaż przez Pana działki o nr 1 i udziału w działce nr 2 nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Podkreślam, że przedmiotowa interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Wskazuję również, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
    Zaznaczam więc, że ta interpretacja dotyczy tylko Pana i nie wywołuje skutków
    podatkowych dla innych współwłaścicieli działki nr 2, którzy chcąc uzyskać interpretację
    indywidualną, powinni wystąpić z osobnym wnioskiem o jej wydanie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.