Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.385.2025.3.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Możliwość zaliczenia Odstępnego do kosztów uzyskania
przychodów jako koszt pośredni, potrącany w dacie jego
poniesienia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
pożyczka
umowa-rozwiązanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 maja 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący m.in. podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie
    ustalenia:
      - czy Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia Wynagrodzenia do kosztów
      uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT;
      - w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy Wnioskodawca jest
      uprawniony do rozpoznania Wynagrodzenia jako koszt pośredni, potrącany w dacie
      jego poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT.
    Wniosek uzupełniono pismem z 14 sierpnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca S. sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polską spółką
    kapitałową zarejestrowaną (...), z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca jest
    częścią międzynarodowej grupy X (dalej: „Grupa”).
    Wnioskodawca jest podmiotem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.
    Spółka została zarejestrowana w Polsce w ramach strategii ekspansji Grupy (nazwa Grupy
    na kolejne rynki konsumenckie).
    Celem działalności Spółki jest rozwój sprzedaży produktów marki Y. na polskim rynku oraz
    umocnienie jej pozycji w regionie.
    W celu sfinansowania początkowej fazy działalności oraz wsparcia wejścia Spółki na rynek
    polski, Spółka pozyskała finansowanie w postaci pożyczki od podmiotu powiązanego z
    Grupy (dalej: „Pożyczka”). Środki z pożyczki zostały przeznaczone na pokrycie kosztów
    operacyjnych, inwestycyjnych oraz innych wydatków związanych z rozpoczęciem
    działalności w Polsce.
    W roku 2024 podjęto decyzję o lokalizacji i umiejscowieniu firmowego salonu sprzedaży
    bezpośredniej w nowoczesnym kompleksie budynków usługowych położonym w (...).
    Powyższe działanie było motywowane m.in. chęcią zwiększenia rozpoznawalności
    Wnioskodawcy zlokalizowanie jego sklepu w korzystnej i prestiżowej lokalizacji oraz
    efektywne wykorzystanie przestrzeni sklepowej - w szczególności:
    - Zwiększenie ekspozycji marki - (...).
    - Optymalizacja doświadczenia zakupowego klientów - (...).
    - Lepsze wykorzystanie ruchu klientów - lokalizacja (...).
    - Synergia z (...).
    - Elastyczność aranżacyjna i dostosowanie przestrzeni - (...),
    - Długoterminowe korzyści wizerunkowe i biznesowe - (...).
    Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania, w dniu 10 lipca 2024 r. Wnioskodawca
    zawarł umowę o rozwiązaniu Umowy najmu (dalej: „Umowa o rozwiązaniu”). W treści
    Umowy o rozwiązaniu strony uzgodniły, że dotychczasowy najemca lokalu otrzyma
    wynagrodzenie za rozwiązanie umowy najmu, co umożliwi Wnioskodawcy wynajęcie tego
    lokalu bezpośrednio od właściciela.

    Dotychczasowy najemca lokalu oraz właściciel nieruchomości (wynajmujący) to podmioty
    niepowiązane z Wnioskodawcą ani z Grupą. Warto podkreślić, że bez uiszczenia
    uzgodnionej opłaty za rozwiązanie umowy najmu lokal nie byłby dostępny do wynajęcia
    przez Wnioskodawcę.
    Wynagrodzenie to (dalej: „Odstępne”) zostało sfinansowane ze środków pochodzących z
    Pożyczki udzielonej Wnioskodawcy przez podmiot powiązany z Grupy. Kwota ta została
    przekazana bezpośrednio z rachunku bankowego podmiotu powiązanego, ponieważ na
    moment zawarcia Umowy o rozwiązaniu Wnioskodawca nie posiadał jeszcze
    funkcjonującego konta operacyjnego.
    Wnioskodawca powziął wątpliwości co do sposobu ujęcia podatkowego kosztów
    związanych z wypłacaniem Wynagrodzenia. W szczególności, Wnioskodawca powziął
    wątpliwość, czy w zakresie wypłacanego Wynagrodzenia jest uprawniony do zaliczenia
    wydatków z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Ponadto w piśmie z 14 sierpnia 2025 r., Spółka dodatkowo wskazała, że:
    1. Najem lokalu użytkowego stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust.
      1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1. Do usługi
      stosuje się stawkę podstawową 23%.
    2. Otrzymane przez najemcę wynagrodzenie za wyrażenie zgody na wcześniejsze
      rozwiązanie umowy ma charakter odpłatnego świadczenia usług. Równocześnie
      Wnioskodawca dysponuje fakturą VAT dokumentującą tę usługę.
    3. Wynajmowany lokal służy wyłącznie czynnościom opodatkowanym. Od dnia 21 lutego
      2025 r. Wnioskodawca uruchomił w lokalu sklep detaliczny. Przychody w nim osiągane
      podlegają opodatkowaniu VAT. Przed otwarciem lokal był przygotowywany z
      przeznaczeniem do działalności opodatkowanej. Na żadnym etapie lokal nie był
      wykorzystywany do czynności zwolnionych z VAT.
    4. Zawarto odrębną umowę najmu z właścicielem lokalu w dniu 5 lipca 2024 r.
    5. Umowę pożyczki zawarto 1 lipca 2024 r.
    6. Pożyczkodawca zobowiązał się - w razie potrzeby - do regulowania zobowiązań
      Wnioskodawcy bezpośrednio na rzecz jej wierzycieli. Płatności te, zgodnie z umową,
      stanowią pożyczkę udzieloną Wnioskodawcy. Na tej podstawie opłata za rozwiązanie
      umowy została zapłacona bezpośrednio przez Pożyczkodawcę na rachunek wystawcy
      faktury (dotychczasowy najemca lokalu), co zostało odnotowane w dokumentacji
      księgowej Wnioskodawcy jako zwiększenie zobowiązań z tytułu pożyczki.
    7. Wnioskodawca posiada fakturę VAT dokumentującą wynagrodzenie za wyrażenie
      zgody na przedterminowe rozwiązanie umowy najmu tytułem „lease termination fee”
      (opłata za rozwiązanie najmu).
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia Wynagrodzenia do kosztów
      uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy Wnioskodawca jest
      uprawniony do rozpoznania Wynagrodzenia jako koszt pośredni, potrącany w dacie
      jego poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1:
    Zdaniem Wnioskodawcy, jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    Wynagrodzenia.

    Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 2:
    Zdaniem Wnioskodawcy, Wynagrodzenie powinno zostać uznane za koszt pośredni,
    ponieważ nie można go jednoznacznie przypisać do konkretnego przychodu, a jego
    poniesienie warunkuje możliwość prowadzenia działalności w danym lokalu. Zgodnie z
    art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami są
    potrącane w dacie ich poniesienia, czyli w momencie ich ujęcia w księgach rachunkowych
    na podstawie stosownego dokumentu księgowego.
    UZASADNIENIE
    Pytanie nr 1
    Wnioskodawca podkreśla, że wynagrodzenie za rozwiązanie umowy najmu (tzw.
    odstępne; dalej: „Wynagrodzenie”) zostało poniesione w celu umożliwienia zawarcia nowej
    umowy najmu dotyczącej lokalu położonego w prestiżowym kompleksie budynków
    usługowych. Dotychczasowy najemca - który nie był podmiotem powiązanym z
    Wnioskodawcą ani z jego Grupą - nie miał obowiązku prawnego ani umownego do
    wcześniejszego zakończenia stosunku najmu. Dopiero dodatkowa opłata (Wynagrodzenie)
    skłoniła go do wyrażenia zgody na rozwiązanie dotychczasowej umowy, co pozwoliło
    Wnioskodawcy na najęcie lokalu bezpośrednio od właściciela.
    Bez uiszczenia Wynagrodzenia lokal pozostawałby niedostępny dla Wnioskodawcy, co
    wykluczałoby możliwość ulokowania firmowego salonu sprzedaży bezpośredniej w jednej
    z najbardziej (...) atrakcyjnych biznesowo lokalizacji w (...). Podjęcie decyzji o zapłacie
    Wynagrodzenia należy traktować jako wydatek racjonalny i uzasadniony gospodarczo,
    bowiem:
    1. Zwiększa rozpoznawalność marki Wnioskodawcy - poprzez obecność w nowoczesnym
      i luksusowym kompleksie usługowo-handlowym, (...),
    2. Poprawia dostęp do docelowej grupy klientów - z uwagi na prestiżowe otoczenie oraz
      duże natężenie ruchu potencjalnych nabywców.
    3. Zapewnia lepsze warunki prowadzenia działalności - dzięki nowoczesnej
      infrastrukturze, sprzyjającej efektywnemu wykorzystaniu przestrzeni sklepowej,
      ekspozycji produktów i organizacji działań marketingowych.
    4. Pozwala na optymalizację kosztów i działań operacyjnych w dłuższym horyzoncie
      czasowym - w szczególności poprzez lepsze dopasowanie lokalu do potrzeb
      kadrowych Wnioskodawcy, a także możliwą synergię z innymi podmiotami z Grupy
      (jeżeli w przyszłości zajdzie potrzeba współdzielenia pewnych funkcji lub obsługi
      klienta).
    Z uwagi na powyższe, rozwiązanie Umowy najmu przez dotychczasowego najemcę i
    opłacenie w tym celu Wynagrodzenia należy postrzegać jako przejaw świadomej,
    długoterminowej strategii biznesowej Wnioskodawcy, nastawionej na wzrost przychodów
    oraz maksymalizację efektów sprzedażowych i wizerunkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalnie uzasadnione wydatki (z wyłączeniem wydatków wprost wskazanych w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT) poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania czy
    zabezpieczenia ich źródła.
    Analizowany wydatek na Wynagrodzenie spełnia tę przesłankę, ponieważ:

    - Umożliwił Wnioskodawcy zawarcie nowej umowy najmu, a co za tym idzie prowadzenie
      działalności w wysoce korzystnej lokalizacji, realnie wpływającej na generowane
      przychody,
    - Zabezpieczył źródło przychodów Spółki, pozwalając jej na rozwój i dostosowanie się do
      potrzeb rynku oraz wymagań klientów,
    - Bezpośrednio przyczynia się do zachowania zdolności konkurencyjnej Wnioskodawcy,
      dając mu dostęp do atrakcyjnego otoczenia handlowego.
    Jednocześnie, Wynagrodzenie nie zostało wymienione w katalogu wydatków
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o
    CIT. W szczególności nie podlega wyłączeniu jako kara umowna czy odszkodowanie z
    tytułu wad towarów, usług, robót budowlanych bądź zwłoki w ich wykonaniu, wymienione
    w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. W tym kontekście należy zauważyć, że ustawa o CIT
    nie wyłącza z kosztów wszelkich możliwych kar umownych lub odszkodowań, a jedynie te
    wyraźnie wskazane w przywołanym przepisie. Wynagrodzenie za rozwiązanie umowy
    najmu w analizowanym przypadku jest świadczeniem o innym charakterze - nie wynika z
    nienależytego wykonania umowy czy wad usługi, lecz stanowi kompromisowe rozwiązanie
    pozwalające na wcześniejsze zakończenie umowy najmu przez dotychczasowego najemcę
    i przejęcie lokalu przez Wnioskodawcę. Tego rodzaju praktyka jest powszechna w obrocie
    gospodarczym i stanowi narzędzie umożliwiające stronom racjonalną alokację zasobów
    oraz dostosowanie się do zmieniających się potrzeb biznesowych.
    Wnioskodawca dodatkowo podkreśla, iż fakt, że Wynagrodzenie zostało opłacone z konta
    bankowego podmiotu powiązanego (który udzielił Wnioskodawcy pożyczki), pozostaje bez
    znaczenia dla oceny, czy dany wydatek może stanowić koszt uzyskania przychodów.
    Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów podatkowych oraz orzecznictwem sądów
    administracyjnych, o możliwości kwalifikacji określonego wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów decyduje jego ekonomiczny ciężar, poniesiony przez podatnika w celu
    osiągnięcia, zabezpieczenia bądź zachowania przychodów, a nie to, z jakich środków
    faktycznie sfinansowano daną płatność.
    W analizowanym przypadku:
    1. Wnioskodawca pozostaje faktycznym podmiotem ponoszącym koszt - gdyż wartość
      Wynagrodzenia zostanie uwzględniona w saldzie zadłużenia wobec pożyczkodawcy.
    2. Pożyczka udzielona przez podmiot powiązany stanowi zobowiązanie cywilnoprawne
      Wnioskodawcy, który zobowiązany będzie do jej zwrotu wraz z należnymi odsetkami
      na warunkach ustalonych w umowie pożyczki.
    3. To Wnioskodawca był stroną umowy i to on otrzymał fakturę. Dodatkowo brak
      operacyjnego konta bankowego Wnioskodawcy w momencie dokonywania płatności
      nie wpływa na istnienie i powstanie kosztu - liczy się to, że Wnioskodawca wyraził wolę
      zapłaty odstępnego i ostatecznie poniesie jego ciężar ekonomiczny.
    Zgodnie z zasadą swobody umów i powszechnie przyjętą praktyką rynkową, finansowanie
    potrzeb inwestycyjnych czy bieżących przedsiębiorstwa może następować z różnych
    źródeł, w tym z pożyczek od podmiotów powiązanych. Taki sposób finansowania nie
    pozbawia jednak wydatku przymiotu kosztochłonności, o ile spełnia on pozostałe
    przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:
    1. Wynagrodzenie za rozwiązanie umowy najmu mieści się w hipotezie art. 15 ust. 1
      ustawy o CIT, bowiem jest to wydatek racjonalny, pozostający w związku przyczynowo-
      skutkowym z osiąganiem, zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodu.

    2. Wydatek ten nie podlega wyłączeniom przewidzianym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w
      szczególności nie stanowi kary umownej lub odszkodowania z tytułów określonych w
      art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    3. Sposób sfinansowania wydatku (tj. pokrycie go ze środków pochodzących z pożyczki
      udzielonej przez podmiot powiązany) nie wpływa na kwalifikację prawnopodatkową w
      rozumieniu przepisów ustawy o CIT, gdyż kluczowy pozostaje cel i charakter
      ekonomiczny poniesionego kosztu, a Wnioskodawca jest ostatecznym podmiotem
      obciążonym finansowo.
    W konsekwencji, Wnioskodawca zwraca się z wnioskiem o potwierdzenie, że
    przedmiotowe Wynagrodzenie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Pytanie nr 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowe Wynagrodzenie za rozwiązanie umowy najmu
    (tzw. odstępne), mimo iż pozostaje w bezsprzecznym związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, nie może zostać bezpośrednio przypisane do konkretnego przychodu, lecz
    jedynie wykazuje związek pośredni z całokształtem działalności operacyjnej Spółki. W
    rezultacie, powinno zostać uznane za koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami
    w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty pośrednie potrącane są w dacie
    ich poniesienia, którą - stosownie do przywołanego przepisu - co do zasady stanowi dzień
    ujęcia kosztu w księgach rachunkowych na podstawie odpowiedniego dowodu
    księgowego. Poniżej prezentujemy szczegółową argumentację uzasadniającą kwalifikację i
    moment rozpoznania Wynagrodzenia w kosztach uzyskania przychodów:
      a) Charakter kosztu pośredniego
      - Wydatki o charakterze pośrednim to takie, których nie da się w sposób
        jednoznaczny przyporządkować do ściśle określonej transakcji sprzedaży lub
        konkretnego przychodu.
      - W analizowanym stanie faktycznym, Wynagrodzenie - choć stanowi racjonalny
        wydatek zapewniający możliwość pozyskania nowej i korzystnej lokalizacji - nie
        jest powiązane z konkretną sprzedażą czy określonym przychodem, lecz służy
        szerszemu celowi biznesowemu, jakim jest zabezpieczenie i rozwój źródła
        przychodów.
      b) Brak bezpośredniego przełożenia na jednostkowy przychód
        - Zapłata Wynagrodzenia warunkuje dostępność lokalu, w którym prowadzona jest
        działalność gospodarcza Wnioskodawcy. Nie można zatem wskazać
        jednoznacznej transakcji lub przychodu, do którego koszt ten odnosiłby się
        bezpośrednio (tj. w rozumieniu kosztów bezpośrednich).
        - W konsekwencji, Wynagrodzenie należy zaliczyć do wydatków obsługujących
        całość działalności gospodarczej, przyczyniających się do generowania
        przychodów w perspektywie długoterminowej, a nie stricte w odniesieniu do
        pojedynczego zdarzenia gospodarczego.
      c) Podleganie reżimowi art. 15 ust. 4d ustawy o CIT
        - Zgodnie z obowiązującymi przepisami, koszty uzyskania przychodów, inne niż
        bezpośrednio związane z przychodami, są potrącane w dacie ich poniesienia.
        - Art. 15 ust. 4d ustawy o CIT stanowi, iż przez dzień poniesienia kosztu uzyskania
        przychodów rozumie się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na
        podstawie otrzymanej faktury (rachunku) lub innego dowodu księgowego.

        - Z uwagi na fakt, że Wynagrodzenie nie spełnia kryteriów kosztu bezpośredniego
        (tj. kosztu ściśle przyporządkowanego do konkretnych przychodów), należy je
        rozliczyć w dacie poniesienia, w rozumieniu powyższych przepisów.
      d) Znaczenie praktyczne kwalifikacji jako kosztu pośredniego
        - Rozpoznanie kosztu w dacie poniesienia zapewnia zgodność z zasadą
        współmierności kosztów i przychodów w sytuacji, gdy nie można ustalić
        jednoznacznie okresu, w którym powstaje konkretny przychód związany z tym
        wydatkiem.
        - Jednocześnie, Wnioskodawca zaznacza, że przyjęcie odmiennej klasyfikacji (tj.
        uznanie Wynagrodzenia za koszt bezpośredni) mogłoby prowadzić do błędnego
        przesunięcia momentu potrącalności kosztu na okres, w którym ewentualnie
        rozpoznano by przychód w sposób stricte przypisany do tego konkretnego
        wydatku. W praktyce natomiast taki bezpośredni związek nie występuje, więc
        należałoby stosować zasady właściwe dla kosztów pośrednich.
    W świetle powyższego, Wynagrodzenie pełni funkcję kosztu „ogólnego” - zapewniającego
    Spółce możliwość prowadzenia działalności w nowej lokalizacji, co w długim okresie
    wpływa na zwiększenie rozpoznawalności Wnioskodawcy oraz poprawę wyników
    sprzedażowych.
    Decydująca jest tutaj niemożność przypisania analizowanego wydatku do konkretnej,
    zindywidualizowanej transakcji sprzedaży lub świadczenia usługi, skutkującej
    wygenerowaniem konkretnie zidentyfikowanego przychodu.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zapłacone Wynagrodzenie
    stanowi koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami, a tym samym podlega
    rozliczeniu w dacie jego poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. W praktyce
    oznacza to, iż należy je ująć w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanego
    dokumentu (umowy, noty księgowej czy faktury, o ile taka zostanie wystawiona) i w tym
    samym momencie uwzględnić w kosztach podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
      - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
      - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
      przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „uchronić przed zapomnieniem”.

    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku przewidywał, że poniesiony wydatek przysporzy mu
    przychodu lub przyczyni się do zabezpieczenia źródła przychodów.
    W opisie sprawy wykazali Państwo, że w roku 2024 podjęto decyzję o lokalizacji i
    umiejscowieniu firmowego salonu sprzedaży bezpośredniej w nowoczesnym kompleksie
    budynków usługowych położonym (...). Powyższe działanie było motywowane m.in. chęcią
    zwiększenia rozpoznawalności Państwa Spółki, zlokalizowanie sklepu w korzystnej i
    prestiżowej lokalizacji oraz efektywne wykorzystanie przestrzeni sklepowej. W związku z
    powyższym, w dniu 10 lipca 2024 r. zawarli Państwo umowę o rozwiązaniu Umowy najmu
    (dalej: „Umowa o rozwiązaniu”), w treści której strony uzgodniły, że dotychczasowy
    najemca lokalu otrzyma Odstępne za rozwiązanie umowy najmu, co umożliwi Państwu
    wynajęcie tego lokalu bezpośrednio od właściciela. Bez uiszczenia uzgodnionej opłaty za
    rozwiązanie umowy najmu lokal nie byłby dostępny do wynajęcia przez Państwa.
    Odstępne zostało sfinansowane ze środków pochodzących z Pożyczki udzielonej Państwu
    przez podmiot powiązany z Grupy. Kwota ta została przekazana bezpośrednio z rachunku
    bankowego podmiotu powiązanego, ponieważ na moment zawarcia Umowy o
    rozwiązaniu nie posiadali Państwo jeszcze funkcjonującego konta operacyjnego.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy są Państwo uprawnieni do zaliczenia
    Odstępnego do kosztów uzyskania przychodów, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Przenosząc wskazane powyżej uregulowania prawne na grunt analizowanej sprawy należy
    stwierdzić, że wydatek w postaci Odstępnego za rozwiązanie umowy najmu został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania jego
    źródła. Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, decyzja o umiejscowieniu firmowego salonu
    sprzedaży bezpośredniej w nowoczesnym kompleksie budynków usługowych, położonym
    w (...), było motywowane m.in. chęcią zwiększenia ekspozycji marki, optymalizacji
    doświadczenia zakupowego klientów, lepszego wykorzystania ruchu klientów, synergii z
    innymi markami luksusowymi, wykorzystania długoterminowych korzyści wizerunkowych i
    biznesowych.
    Zatem, należy stwierdzić, że wydatek na zapłatę Odstępnego został poniesiony w związku
    z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą oraz ma na celu uzyskanie,
    zachowanie oraz zabezpieczenie źródła przychodów.
    Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku, podatnik musi badać nie tylko to czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), ale i to, czy nie jest on objęty wyłączeniem z art.

    16 ust. 1 ww. ustawy, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego,
    choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    kryteria normatywne.
    I tak, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
      tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
      dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
      wykonanych robót i usług.
    Z zacytowanego przepisu wynika, że za koszty uzyskania przychodów nie są uznawane
    kary umowne i odszkodowania z tytułu:
      - wad dostarczonych towarów;
      - wad wykonanych robót;
      - wad wykonanych usług;
      - zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad;
      - zwłoki w usunięciu wad towarów;
      - zwłoki w usunięciu wad wykonanych robót;
      - zwłoki w usunięciu wad wykonanych usług.
    Przepis ten stanowi katalog, dotyczący zdarzeń gospodarczych spowodowanych
    wadliwością towarów lub robót i usług będących przedmiotem działalności gospodarczej.
    Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji poniesionych wydatków z
    kosztów podatkowych. Ustawodawca wyłączył zatem z kosztów uzyskania przychodów te
    wydatki, nie chcąc „premiować” przypadków nienależytego wykonania zobowiązania.
    Jednocześnie wskazać należy, że kary umowne i odszkodowania z innego tytułu, które nie
    zostały wymienione w katalogu, zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem istnienia związku przyczynowego
    pomiędzy karą lub odszkodowaniem a możliwością uzyskania przychodu.
    Podsumowując, art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, nakazuje wyłączyć z kosztów uzyskania
    przychodów wszelkie kary umowne i odszkodowania wypłacone z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług,
    niezależnie od tego czy odpowiedzialność dłużnika, której wyrazem jest zapłata kary
    umownej/odszkodowania, została oparta na zasadzie winy czy na zasadzie ryzyka.
    Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny oraz przytoczone przepisy prawa
    podatkowego, wskazać należy, że w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania art.
    16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, bowiem Odstępne nie jest karą umowną ani
    odszkodowaniem, o którym mowa w tym przepisie.
    Po dokonaniu oceny racjonalności oraz uzasadnienia gospodarczego wydatku,
    poniesionego przez Państwa na zapłatę Odstępnego należy stwierdzić, że wypłata ww.
    wynagrodzenia nie wiąże się ani z zapłatą kary wynikającej z umowy, ani nie jest
    odszkodowaniem oraz wydatek ten nie został wymieniony w katalogu wyłączeń zawartym
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, jak również wykazuje on związek przyczynowo-skutkowy z
    prowadzoną działalnością gospodarczą. Fakt sfinansowania Odstępnego ze środków
    pochodzących z Pożyczki udzielonej Państwu przez podmiot powiązany z Grupy i
    przekazanie tej kwoty bezpośrednio z rachunku bankowego podmiotu powiązanego, nie
    wyklucza uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT. Należy zauważyć, że ostatecznie wydatek zostanie poniesiony przez Państwa
    poprzez spłatę pożyczki wobec podmiotu powiązanego.

    W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca jest
    uprawniony do zaliczenia Odstępnego do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, należało uznać za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do momentu zaliczenia ww. wydatków w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów, wskazać należy, że podatnik powinien rozpoznać rodzaj
    powiązania kosztów z przychodami, tj. ustalić, czy są to koszty uzyskania przychodu
    bezpośrednio związane z przychodami, czy też są to koszty uzyskania przychodu inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, co do zasady są
      potrącalne w roku podatkowym, w którym został osiągnięty odpowiadający im
      przychód.
    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4d ww. ustawy,
      koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Z kolei w myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,
      za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów (innego niż bezpośrednio
      związanego z przychodem) uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
      rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
      dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
      (rachunku).
    Koszty pośrednie jak wskazano powyżej potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. W
    takim przypadku rozliczenie przedmiotowych kosztów powinno następować, na
    podstawie odpowiednio udokumentowanych wydatków, w dacie poniesienia kosztu, tj. w
    dacie na który ujęto koszt na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo w dniu, na
    który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w
    księgach rachunkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że wydatek poniesiony na zapłatę Odstępnego za rozwiązanie
    umowy najmu nie wykazuje bezpośredniego związku z konkretnymi przychodami
    uzyskiwanymi przez Państwa z działalności gospodarczej, stąd kwotę zapłaconego
    Odstępnego należy uznać za pośredni koszt uzyskania przychodów.
    Zatem, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że Odstępne stanowi koszt inny niż
    bezpośrednio związany z przychodami, podlegający rozliczeniu w dacie jego poniesienia,
    zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, tj. w dacie pod którą zostanie on ujęty w księgach
    rachunkowych (zaksięgowany) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) albo innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).
    W związku z tym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie podatku od
    towarów i usług zostało/zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.