Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-983/13-2/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-01-21
Teza: Czy właściwe jest stosowanie stawki „zwolniony” w stosunku do wynajmowanych mieszkań i stawki 23% w stosunku do wynajmowanego garażu?
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; lokal-lokal mieszkalny; nieruchomości; wynajem; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 3 czerwca 2013 r. (data wpływu 24 października 2013 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku dla wynajmu mieszkań **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 października 2013 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku dla wynajmu mieszkań.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca posiada dwa lokale mieszkalne wraz z przynależnymi do nich garażami będące wspólną prywatną własnością małżeńską i wynajmuje je na cele mieszkaniowe klientom za pośrednictwem firmy (spółki z o.o.) zajmującej się zarządzeniem wynajmem dwóch mieszkań Wnioskodawcy. Firma zarządzająca wynajmem mieszkania płaci czynsz na podstawie wystawianej przez Wnioskodawcę faktury (Wnioskodawca jest podatnikiem VAT z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej) – czynsz ten jest równowartością 70% kwot czynszu podnajmu należnego od klientów wynajmujących pomniejszony o koszty sprzątania i napraw lokalu. Wnioskodawca w wystawianej fakturze stosuje stawkę „zwolniony” w części dotyczącej wynajmowanego mieszkania i stawka 23% w części dotyczącej wynajmowanego garażu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy właściwe jest stosowanie stawki „zwolniony” w stosunku do wynajmowanych mieszkań i stawki 23% w stosunku do wynajmowanego garażu ?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Wnioskodawca uważa, że ma prawo do zastosowania stawki „zwolniony” w wystawionych fakturach za wynajem na cele mieszkaniowe osobom prywatnym, pomimo, że usługa realizowana jest za pośrednictwem firmy zarządzającej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy.

Podstawowa stawka podatku w myśl art. 41 ust. 1 ustawy wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1 (art. 41 ust. 2 ustawy).

Jednakże na podstawie art. 146a pkt 1 ustawy w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, stawka podatku wynosi 23%, natomiast stosownie do pkt 2 tego artykułu stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Z ww. przepisu wynika, że zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlega wyłącznie świadczenie usług w zakresie wynajmowania nieruchomości, po pierwsze o charakterze mieszkalnym, po drugie - na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy. Przy czym przepis nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę jak i od podmiotu nabywającego tę usługę.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca posiada dwa lokale mieszkalne wraz z przynależnymi do nich garażami będące wspólną prywatną własnością małżeńską i wynajmuje je na cele mieszkaniowe klientom za pośrednictwem firmy (spółki z o.o.) zajmującej się zarządzeniem wynajmem dwóch mieszkań Wnioskodawc. Firma zarządzająca wynajmem mieszkania płaci czynsz na podstawie wystawianej przez Wnioskodawcę faktury (Wnioskodawca jest podatnikiem VAT z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej) – czynsz ten jest równowartością 70% kwot czynszu podnajmu należnego od klientów wynajmujących pomniejszony o koszty sprzątania i napraw lokalu. Wnioskodawca w wystawianej fakturze stosuje stawkę „zwolniony” w części dotyczącej wynajmowanego mieszkania.

W rezultacie, usługa wynajmu wskazanych lokali będzie spełniać przesłanki dotyczące charakteru wynajmowanych lokali (lokale mieszkalne) oraz przeznaczenia na wynajem na cele mieszkaniowe. A zatem, Wnioskodawca wynajmując posiadane lokale mieszkalne na cele mieszkaniowe posiada prawo do zastosowania zwolnienia od podatku w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wniosku w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku dla wynajmu mieszkań, natomiast w zakresie zastosowania właściwej stawki dla wynajmu garażu zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.