Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.96.2025.2.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-28
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej w roku 2024; Norwegia
Słowa kluczowe: Norwegia
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 lutego 2025 r. (data
    wpływu 25 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Do końca kwietnia 2024 r. pracowała Pani w Polsce (umowa B2B). W dniu 29 kwietnia
    2024 r. przeprowadziła się Pani do Norwegii, gdzie z dniem 6 maja 2024 r. rozpoczęła Pani
    pracę.
    Polska:
    Pani działalność gospodarcza w Polsce (regon (...)) jest zawieszona na czas nieokreślony.
    Nie ma Pani w Polsce małżonka ani dzieci. Jedynie bliskich krewnych, których w okresie od
    maja do końca 2024 r. odwiedziła trzykrotnie. Nie posiada Pani w Polsce mieszkania (okres
    wynajmu mieszkania zakończony w dniu wyjazdu z kraju). Czas spędzony w Polsce
    (styczeń - kwiecień 2024) to 121 dni, w tym czasie wypracowała Pani ok. 26% przychodu za
    rok 2024 (jednoosobowa działalność gospodarcza - umowa B2B z A.
    Norwegia:
    Od momentu przylotu do Norwegii pracuje Pani w tej samej firmie i planuje dalszą
    współpracę. Wraz z partnerem wynajmuje Pani tu mieszkanie i wspólnie prowadzi z Nim
    gospodarstwo domowe. Uczęszcza Pani na kursy językowe. Czas spędzony w Norwegii
    (maj – grudzień 2024) to 245 dni, w tym czasie wypracowała Pani ok. 74% przychodu za
    rok 2024 (umowa o pracę z B.). Na razie nie planuje Pani przeprowadzki z powrotem do
    Polski.
    W okresie pobytu w Polsce kilkukrotnie odwiedzała Pani Norwegię, a podczas pobytu w
    Norwegii trzykrotnie odwiedziła Pani Polskę – pobyty trwały ok. 2-5 dni co daje podobną
    liczbę dni, więc nie uwzględniała ich Pani w kalkulacji.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Data zawieszenia wykonywania indywidualnej działalności – 1 maja 2024 r. Forma
    opodatkowania – ryczałt. Jednocześnie chciała Pani zaznaczyć, że była to jedynie
    jednoosobowa działalność gospodarcza (podatek dochodowy od osób prawnych
    zaznaczony był przez pomyłkę).
    Posiada Pani obywatelstwo polskie.
    Od 1 maja 2024 r. posiada Pani stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w
    Norwegii, zgodnie z wewnętrznym prawem tego kraju.
    Po przeprowadzeniu się do Norwegii na razie nie planuje Pani uzyskiwać dochodów z
    działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy w Polsce polega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od 1 stycznia
    2024 r. do końca kwietnia 2024 r. i jedynie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od
    1 maja?
    Pani stanowisko
    Biorąc pod uwagę dane przedstawione we wniosku, uważa Pani, że od 1 stycznia 2024 r.
    do końca kwietnia 2024 r. w Polsce polegała Pani nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, a od 1 maja 2024 r. w Polsce podlega Pani jedynie ograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, ponieważ:

        w 2024 roku na terytorium Polski przebywała Pani i pracowała Pani krócej niż 183
        dni (czas spędzony w Polsce 1 styczeń 2024 r. – 30 kwiecień 2024 r. to 121 dni).
        Pani centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych)
        jest poza Polską (w Norwegii). Prowadzi Pani w Norwegii wspólne gospodarstwo
        domowe z partnerem. W Norwegii uczestniczy Pani w życiu społecznym i
        kulturalnym.
        W Polsce nie ma Pani współmałżonka, partnera ani małoletnich dzieci.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej
    osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z wniosku wynika, że 29 kwietnia 2024 r. wyjechała Pani do Norwegii. Od 1 maja 2024 r.
    posiada Pani stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii.
    Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 9 września 2009 r., oraz Protokołu do tej
    Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134 poz. 899 ze zm.) (dalej: „Konwencja polsko-norweska”).
    Przy czym wskazuję, że zarówno Polska, jak i Norwegia notyfikowały Konwencję polsko-
    norweską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa
    podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz.
    1369, dalej: Konwencja MLI). Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski
    jest dzień 1 lipca 2018 r., natomiast dla Norwegii dzień 1 listopada 2019 r.
    Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający). W
    praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami
    Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy).
    Dla celów stosowania prawa postanowienia Konwencji MLI muszą być interpretowane
    równolegle z Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu oraz Protokołem do tej Konwencji, z uwzględnieniem
    stanowisk Umawiających się Państw w zakresie przyjęcia Konwencji MLI. Stanowisko
    Polski zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z dnia 6 czerwca 2018 r. w
    sprawie mocy obowiązującej Konwencji wielostronnej implementującej środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r.
    (Dz. U. z 2018 r. poz. 1370), natomiast wspólne stanowisko Polski i Norwegii zostało
    przedstawione w oświadczeniu rządowym z dnia 25 października 2019 r. w sprawie mocy
    obowiązującej w relacjach między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii
    Konwencji wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego
    mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku,

    sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r., oraz jej zastosowania w realizacji
    postanowień Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu oraz Protokołu do tej Konwencji, podpisanych w
    Warszawie dnia 9 września 2009 r., oraz w realizacji postanowień Protokołu między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii zmieniającego Konwencję między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, sporządzoną w Warszawie dnia 9 września 2009 r., podpisanego w Oslo dnia 5
    lipca 2012 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2361).
    Z kolei zgodnie z art. 34 ust. 1 Konwencji MLI:
      Konwencja wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie
      terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania
      piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
    Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 2 Konwencji MLI:
      Dla każdego Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia
      niniejszej Konwencji po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub
      zatwierdzenia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca
      następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych,
      rozpoczynającego bieg z datą zdeponowania przez tego Sygnatariusza jego
      instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia.
    Z kolei, zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej
    wynikają z art. 35 ww. Konwencji.
    Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 35 ust. 1 Konwencji MLI:
      Przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się
      Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie
      niniejsza Konwencja:
      a) w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
      zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na
      terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania
      takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu kolejnego roku
      kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą
      niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która
      jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz
      b) w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się
      Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych
      rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu miesięcy
      kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie Umawiające się
      Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem jest stosowanie takiego
      krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z dat, z którą niniejsza
      Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną
      Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja.
    Postanowienia Konwencji MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy
    podatkowej począwszy od innych dat niż data wejścia w życie. Przy tym, poszczególne
    postanowienia Konwencji MLI mogą być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju
    podatków (podatki pobierane u źródła lub inne podatki) oraz od wyborów dokonanych
    przez Umawiające się Państwa w ich stanowiskach w zakresie przyjęcia Konwencji MLI.
    W konsekwencji, jeśli nie wskazano inaczej, zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI:

      Postanowienia art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 7
      ust. 1, i art. 11 ust. 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania
      Konwencji przez Polskę:
          w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
          zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w
          Polsce, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w
          dniu lub po dniu 1 stycznia 2020 r.; oraz
          w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, w zakresie
          podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu
          lub po dniu 1 maja 2020 r.
    W tym miejscu wskazuję, że okresem podatkowym dla osoby fizycznej jest rok podatkowy.
    Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383) rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa
    podatkowa stanowi inaczej.
    Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej
      miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium
      o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego
      podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.
    W myśl art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status
      określa się zgodnie z następującymi zasadami:
      a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma
      ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
      Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
      Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek
      interesów życiowych);
      b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek
      interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
      Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym
      stale przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
      żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie,
      którego jest obywatelem;
      d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
      tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w
      drodze wzajemnego porozumienia.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu należy sięgnąć do Komentarza do
    Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest
    umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w
    zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z
    zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych

    konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w
    Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe)
    uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami,
    została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym
    Konwencja polsko-norweska.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je, biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego.
    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w
    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej opisanych przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną
    rezydencją podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    powołanym wyżej art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej.
    Po analizie przedstawionych przez Panią informacji, stwierdzam, że od 1 maja 2024 r.
    posiada Pani ściślejsze powiązania osobiste z Norwegią. Przeprowadziła się Pani do
    Norwegii. Tam mieszka Pani wraz z partnerem w wynajmowanym mieszkaniu. Uczęszcza
    Pani na kursy językowe. Wskazała Pani, że od 1 maja 2024 r. posiada Pani stałe miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych w Norwegii, zgodnie z wewnętrznym prawem tego
    kraju. Kilkukrotnie odwiedziła Pani Polskę – pobyty trwały ok. 2-5 dni. Nie ma Pani w
    Polsce małżonka ani dzieci. Jedynie bliskich krewnych, których w okresie od maja do końca
    2024 r. odwiedziła trzykrotnie. Na razie nie planuje Pani przeprowadzki z powrotem do
    Polski.

    W zakresie powiązań gospodarczych, wyjaśniam, że jest to miejsce, z którym dana osoba
    ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę przede
    wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których
    istotne są: miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła dochodów
    podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty,
    konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.
    Zatem, ośrodek interesów gospodarczych posiada Pani w tym okresie również w Norwegii.
    6 maja 2024 r. rozpoczęła Pani pracę w tym kraju. W okresie maj – grudzień 2024 r.
    wypracowała Pani ok. 74% przychodu za rok 2024. Do końca kwietnia 2024 r. pracowała
    Pani w Polsce (umowa B2B). W okresie styczeń - kwiecień 2024 r. wypracowała Pani ok.
    26% przychodu za rok 2024. Pani działalność gospodarcza w Polsce jest zawieszona na
    czas nieokreślony. Po przeprowadzeniu się do Norwegii na razie nie planuje Pani
    uzyskiwać dochodów z działalności gospodarczej.
    Mając zatem na uwadze informacje przedstawione przez Panią we wniosku stwierdzam,
    że od 1 stycznia 2024 r. do 30 kwietnia 2024 r. ściślejsze powiązania osobiste i
    gospodarcze posiadała Pani w Polsce. Zatem w ww. okresie posiadała Pani nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce, czyli podlegała Pani opodatkowaniu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów z
    uwzględnieniem Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Natomiast od 1 maja 2024 r. posiada Pani ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze z
    Norwegią. Od tego dnia nie posiada Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w
    Polsce. Tym samym, od 1 maja 2024 r. podlega Pani w Polsce ograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Oznacza to, że od 1 maja 2024 r. (o ile zmianie nie ulegnie stan
    faktyczny i prawny) w Polsce podlegają opodatkowaniu tylko dochody osiągnięte na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem Konwencji o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Stanowisko Pani jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.