Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.688.2025.2.KD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Amortyzacja lokalu niemieszkalnego.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
koszt-koszty uzyskania przychodów
lokal-odrębna własność lokalu
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22h
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22i
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22n

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 13 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie amortyzacji lokalu niemieszkalnego. Uzupełnił go Pan pismem z
    17 września 2025 r. (wpływ 17 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W ramach prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej planuje Pan
    nabyć lokal położony w (...), przy ul. (...). Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych,
    prowadzi księgę wieczystą nr (...) dotyczącą tego lokalu. Z księgi wieczystej wynika, że lokal
    ma przeznaczenie niemieszkalne i stanowi odrębną nieruchomość lokalową. Lokal, o
    łącznej powierzchni użytkowej 22,19 m², składa się z pomieszczenia użytkowego oraz
    sanitarnego i znajduje się na parterze budynku mieszkalnego nr 36 przy ul. (...) w (...). W
    dziale I-Sp Księgi Wieczystej ujawniono udział w nieruchomości wspólnej (księga wieczysta
    ...), która obejmuje prawo własności lub użytkowania wieczystego części budynku i
    urządzeń wspólnych. Udział ten wynosi 2219/161681 części nieruchomości wspólnej.
    Lokal zostanie nabyty od obecnego właściciela – spółki (...)., NIP (...), z siedzibą przy ul. (...),
    (...) – i po zakupie będzie wykorzystywany wyłącznie w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług krótkoterminowego
    zakwaterowania (PKD 55.20.Z) w lokalu o przeznaczeniu niemieszkalnym.
    Przedmiotowy lokal nie będzie wykorzystywany jako lokal mieszkalny w rozumieniu art.
    22c pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.). Wskazany przepis odnosi się wyłącznie do lokali
    mieszkalnych, natomiast opisany lokal – zgodnie z zapisami księgi wieczystej – posiada
    status lokalu niemieszkalnego i będzie przeznaczony wyłącznie do prowadzenia
    działalności gospodarczej w zakresie usług krótkoterminowego zakwaterowania.
    Planowany okres używania lokalu w działalności gospodarczej przekroczy 1 rok. Lokal
    będzie kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia go do ewidencji środków trwałych.
    Wartość początkowa zostanie ustalona zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jako cena nabycia powiększona o wszelkie prowizje oraz
    koszty notarialne związane z nabyciem nieruchomości, poniesione przez kupującego.
    Planuje Pan zastosować amortyzację metodą liniową według stawki obliczonej jako 100%
    podzielone przez pozostały okres amortyzacji. Pozostały okres amortyzacji ustali Pan jako
    różnicę między podstawowym okresem amortyzacji wynoszącym 40 lat a wiekiem lokalu
    wynoszącym 12 lat, liczonym od pierwszego pełnego roku po oddaniu lokalu do
    użytkowania (tj. od 2013 r.) do ostatniego pełnego roku przed planowanym zakupem (tj.
    2024 r.). Pozostały okres amortyzacji wynosi zatem 28 lat, co odpowiada stawce 3,57%
    rocznie, zgodnej z Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym
    lokali niemieszkalnych, z zastosowaniem art. 22j ust. 4 tej ustawy, który umożliwia
    ustalenie pozostałego okresu amortyzacji uwzględniającego wiek środka trwałego.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że jednoosobową działalność gospodarczą
    prowadzi od 8 sierpnia 2025 r. Przeważającym przedmiotem działalności są usługi
    związane z zakwaterowaniem, a także wynajem i zarządzanie nieruchomościami oraz
    działalność związana z wyceną nieruchomości.

    Kody PDK 2025 prowadzonej przez Pana działalności przedstawiają się następująco:
      55.20.Z - Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania,
      55.90.Z - Pozostałe zakwaterowanie,
      68.20.Z - Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi,
      68.32.A - Działalność związana z wyceną nieruchomości.
    Forma opodatkowania - podatek liniowy (19%). Prowadzi Pan podatkową księgę
    przychodów i rozchodów (PKPiR).
    Z informacji, które Pan posiada budynek, w którym znajduje się lokal niemieszkalny, jest
    sklasyfikowany zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB) jako 1122 –
    Budynki o trzech i więcej mieszkaniach.
    Lokal zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych po jego zakupie,
    planowanym na przełomie września i października 2025 r.
    Planuje Pan zakwalifikować lokal do KŚT 109 POZOSTAŁE BUDYNKI NIEMIESZKALNE –
    hotele i podobne budynki krótkotrwałego zakwaterowania, z wyłączeniem hoteli
    robotniczych sklasyfikowanych w rodzaju 110.
    Lokal zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych do Pana działalności po raz
    pierwszy.
    Z posiadanych przez Pana informacji wynika, że cały budynek został oddany do użytku w
    2009 r., natomiast parter, gdzie znajduje się przedmiotowy lokal w 2012 r.
    Zgodnie z danymi znajdującymi się w Księdze Wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd
    Rejonowy w (...), ... Wydział Ksiąg Wieczystych obecny właściciel, Spółka (...) jest
    właścicielem lokalu od dnia 27 listopada 2018 r. Nie ma Pan wiedzy w jaki sposób obecny
    właściciel wykorzystywał lokal w całym okresie od dnia jego nabycia przez siebie,
    natomiast obecnie lokal wykorzystywany jest przez dotychczasowego właściciela na
    potrzeby usług krótkoterminowego zakwaterowania i taka działalność będzie
    kontynuowana po jego nabyciu przez Pana.
    Zgodnie z art. 22j ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, możliwe jest
    ustalenie indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla środka trwałego przyjętego do
    używania, uwzględniającej wiek środka trwałego. Stosuje się ten przepis do określenia
    stawki amortyzacyjnej dla nabytego lokalu niemieszkalnego.
    Planuje Pan zastosować amortyzację metodą liniową według stawki obliczonej jako 100%
    podzielone przez pozostały okres amortyzacji. Pozostały okres amortyzacji ustali Pan jako
    różnicę między podstawowym okresem amortyzacji wynoszącym 40 lat a wiekiem lokalu
    wynoszącym 12 lat, liczonym od pierwszego pełnego roku po oddaniu lokalu do
    użytkowania (tj. od 2013 r.) do ostatniego pełnego roku przed planowanym zakupem (tj.
    2024 r.). Pozostały okres amortyzacji wynosi zatem 28 lat, co odpowiada stawce 3,57%
    rocznie.
    Pytanie (pytanie ostatecznie postawione w uzupełnieniu wniosku)
    Czy opisany lokal niemieszkalny, położony w budynku mieszkalnym, wykorzystywany w
    prowadzonej przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej, może zostać zaliczony
    do środków trwałych i podlegać amortyzacji metodą liniową, przy zastosowaniu
    indywidualnej stawki amortyzacyjnej ustalonej zgodnie z art. 22j ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem:

      lokal niemieszkalny spełnia przesłanki środka trwałego w rozumieniu art. 22a ust. 1
      ustawy o PIT, ponieważ jest kompletny i zdatny do użytku, przewidywany okres jego
      używania przekracza rok, będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej i
      będzie stanowił stanowi własność podatnika,
      zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o PIT, wyłączenie z amortyzacji dotyczy wyłącznie
      lokali mieszkalnych – lokal opisany we wniosku jest niemieszkalny,
      wartość początkowa zostanie ustalona zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT
      jako cena nabycia powiększona o koszty notarialne i prowizje,
      amortyzacja zostanie przeprowadzona metodą liniową, zgodnie z art. 22i ust. 1
      ustawy o PIT, przy zastosowaniu indywidualnej stawki ustalonej na podstawie art. 22j
      ust. 4, uwzględniającej wiek środka trwałego (28 lat pozostałego okresu amortyzacji,
      stawka amortyzacji 3,57% rocznie).
    W związku z powyższym lokal może zostać wprowadzony do ewidencji środków trwałych i
    być amortyzowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      został właściwie udokumentowany,
      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej
      ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej
    są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą
    działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub
    zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie
    podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy między
    poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub
    zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego
    wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie
    może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu
    źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zauważyć należy, że definicja środków trwałych - dla celów podatku dochodowego od
    osób fizycznych - określona została w art. 22a cytowanej wyżej ustawy - poprzez
    wskazanie składników majątku, które przy spełnieniu określonych w tym przepisie
    warunków uznać można za środki trwałe podlegające amortyzacji, oraz w art. 22c tej
    ustawy, w którym wymieniono również składniki majątku uznawane m.in. za środki trwałe,
    niepodlegające amortyzacji. Definicja środków trwałych została więc dla celów
    podatkowych ściśle powiązana z pojęciem amortyzacji.
    W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Na podstawie art. 22d ust. 2 wskazanej wyżej ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Zgodnie z art. 22n ust. 4 cytowanej ustawy:
      Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania.
      Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym
      mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
    Stosownie do art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22h ust. 2 wskazanej wyżej ustawy:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje natomiast, że:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
    Na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 4 tej ustawy:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne
      dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych
      do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:
      – dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu
      stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które
      upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej
      przez podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
    Wskazać w tym miejscu należy, że sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków
    trwałych uzależniony jest od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z
    rozporządzeniem Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków
    Trwałych (KŚT), (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864), określony środek zostanie zakwalifikowany.
    Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku
    trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów
    amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. Kwalifikacji środka trwałego do określonej
    grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik. Kwestii tej nie regulują
    przepisy prawa podatkowego, a tylko te przepisy, zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z 29
    sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) mogą być
    przedmiotem interpretacji indywidualnej. Podatnik, w przypadku wątpliwości dotyczących
    odpowiedniej klasyfikacji, może zwrócić się o dokonanie klasyfikacji do Urzędu
    Statystycznego.
    Jak wynika z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik Nr 1 do
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, budynki (lokale) niemieszkalne
    amortyzuje się według stawki 2,5%.
    Z powyższych względów, indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynków (lokali)
    niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych
    wynosi 2,5%, można ustalić, jeżeli wskazane budynki/lokale nie były wcześniej
    wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    prowadzonej przez podatnika, a ponadto spełniają równocześnie jeden z warunków
    przewidzianych w tym przepisie, czyli są używane lub ulepszone.
    Należy przy tym przyjąć, że przez używanie środka trwałego dla potrzeb tego przepisu
    rozumie się jego eksploatowanie (użytkowanie) przed dniem nabycia przez podatnika.

    Oznacza to, że aby zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynku/lokalu
    niemieszkalnego, dla którego stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych
    wynosi 2,5%, po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji, podatnik musi wykazać, że
    ten budynek/lokal był wcześniej używany.
    Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawodawca w przepisie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych określił minimalne okresy dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawek indywidualnych, określając tym
    samym maksymalne stawki amortyzacyjne. Dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla
    których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% minimalny
    okres amortyzacji należy ustalić poprzez pomniejszenie okresu 40 lat o pełną liczbę lat,
    które upłynęły od dnia oddania budynku po raz pierwszy do używania do dnia
    wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych podatnika. Ponadto, okres amortyzacji nie może być krótszy niż lat 10.
    Z przedstawionych przez Pana informacji wynika, że:
      prowadzi Pan działalność gospodarczą,
      planuje Pan nabyć lokal niemieszkalny,
      lokal zostanie zaklasyfikowany według KŚT jako 109 - POZOSTAŁE BUDYNKI
      NIEMIESZKALNE – hotele i podobne budynki krótkotrwałego zakwaterowania, z
      wyłączeniem hoteli robotniczych sklasyfikowanych w rodzaju 110,
      lokal zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości
      niematerialnych i prawnych po raz pierwszy,
      lokal był wcześniej wykorzystywany/używany. Zgodnie z Pana wskazaniami lokal był
      użytkowany przez poprzednich właścicieli 12 lat.
    Nadmienić należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena prawidłowości
    dokonanej przez Pana klasyfikacji lokalu wskazanego we wniosku do odpowiedniej grupy
    Klasyfikacji Środków Trwałych, który zaklasyfikował Pan jako niemieszkalny. Dla
    rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przyjąłem za Panem, jako niepodlegający ocenie element
    opisu zdarzenia przyszłego, wskazaną przez Pana kwalifikację ww. lokalu jako lokalu
    niemieszkalnego, zakwalifikowanego do KŚT pod symbolem 109.
    Mając na uwadze opis zdarzenia przyszłego oraz wyżej wskazane przepisy prawa
    podatkowego stwierdzić należy, że w przypadku nabycia przez Pana opisanego lokalu
    niemieszkalnego (użytkowanego przez poprzednich właścicieli 12 lat) oraz
    wykorzystywania go dla celów działalności gospodarczej, może Pan amortyzować ten lokal
    - po raz pierwszy wprowadzony do Pana ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych - przy zastosowaniu indywidualnej stawki amortyzacyjnej,
    według zasad określonych w art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, tj. według stawki nie wyższej niż 10%.
    W związku z powyższym, pomimo, że prawidłowo Pan uznał, że lokal niemieszkalny,
    położony w budynku mieszkalnym, wykorzystywany w prowadzonej przez Pana
    jednoosobowej działalności gospodarczej, może zostać zaliczony do środków trwałych i
    podlegać amortyzacji metodą liniową, przy zastosowaniu indywidualnej stawki
    amortyzacyjnej, to Pana stanowisko – z uwagi na jego błędne uzasadnienie (wskazanie
    nieprawidłowej podstawy prawnej ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej) –
    uznałem za nieprawidłowe.
    Jako podstawę prawną zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji wskazał Pan art.
    22j ust. 4, który dotyczy zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej do przyjętych
    do używania inwestycji w obcych środkach trwałych. Natomiast w Pana sprawie ma
    zastosowania art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

    odnoszący się do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla budynków (lokali)
    niemieszkalnych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych.
    W konsekwencji, w myśl zasady, że wadliwa argumentacja prawna przy prawidłowo
    wywiedzionym skutku prawnym, winna skutkować uznaniem stanowiska podatnika za
    nieprawidłowe, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu
    pytania. Inne kwestie wynikające z przedstawionego zdarzenia przyszłego i z własnego
    stanowiska, które nie zostały objęte pytaniem nie podlegały analizie.
    Interpretacja indywidualna wywoła skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty
    stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji będzie pokrywał się z opisem zdarzenia
    przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.