Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4016.6.2025.1.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Dotyczy obowiązku podatkowego w podatku od niektórych
instytucji finansowych po ustaniu zwolnienia na podstawie art.
11 ust. 2 pkt 1 ustawy o PNIF.
Słowa kluczowe: moment
podatek-podatek od niektórych instytucji finansowych
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od niektórych instytucji finansowych
Przepisy: [FIN] Ustawa o podatku od niektórych instytucji
finansowych -Rozdział 6-art. 11-ust. 2-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (zwany dalej: „Wnioskodawca” lub „Bank”) jest bankiem krajowym w
    rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U.

    2024.1646 t. j. z dnia 12 listopada 2024 r., dalej: „Prawo bankowe”). Wnioskodawca jest
    bankiem (...).
    Zgodnie z art. 141m ust. 1 Prawa bankowego, banki krajowe zobowiązane są do
    opracowywania planów naprawy, określających działania na wypadek znaczącego
    pogorszenia sytuacji finansowej banku w razie zagrożenia stabilności finansowej, trudnej
    sytuacji makroekonomicznej lub innych zdarzeń mających negatywny wpływ na rynek
    finansowy lub bank. Bank aktualizuje plan naprawy co najmniej raz w roku oraz po
    istotnej zmianie struktury organizacyjnej lub prawnej, sytuacji finansowej lub po
    wystąpieniu innego zdarzenia wpływającego na przyjęte w planie naprawy założenia i
    wykonanie tego planu. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: „KNF”) decyzją zatwierdza
    aktualizację planu naprawy.
    Plan naprawy i jego aktualizacje określają m. in. czynności do podjęcia służące utrzymaniu
    lub przywróceniu wypłacalności banku lub możliwości osiągania zysku przez bank,
    poziomy wskaźników ilościowych lub jakościowych określające sytuację finansową banku,
    które można skutecznie monitorować i po osiągnięciu których mogą być podjęte działania
    określone w planie naprawy. Zarząd banku niezwłocznie zawiadamia KNF i Bankowy
    Fundusz Gwarancyjny w sytuacji pogarszającej się sytuacji banku, w tym m.in. powstania
    straty bilansowej bądź groźby jej wystąpienia oraz zapewnia wdrożenie zaakceptowanego
    Planu Naprawy. Aby wdrożyć Plan Naprawy, podejmuje się uchwałę zarządu o wdrożeniu
    Planu Naprawy.
    (...) r. Zarząd Banku podjął uchwałę o podjęciu i wdrożeniu Planu Naprawy oraz tego
    samego dnia zawiadomił o tym KNF, rozpoczynając wdrażanie zatwierdzonego przez KNF
    planu naprawy. Od czasu wdrożenia Plan Naprawy był wielokrotnie aktualizowany.
    Wdrożenie działań naprawczych przez Bank miało na celu (...).
    W rezultacie wypełnienia wszystkich kluczowych założeń Planu Naprawy, Bank podjął
    uchwałę o zakończeniu wdrażania Planu Naprawy. Uchwała Zarządu Banku podjęta
    została (...) r.
    Bank krajowy, zgodnie z art. 4 pkt 1 Ustawy o PNIF, jest podatnikiem podatku od
    niektórych instytucji finansowych.
    Podczas wdrażania Planu Naprawy, w okresie od (...) r., aż do zakończenia planu naprawy,
    Bank korzystał ze zwolnienia z podatku od niektórych instytucji finansowych na podstawie
    art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o PNIF.
    W związku z zakończeniem wdrażania Planu Naprawy Bank stracił prawo do korzystania z
    przedmiotowego zwolnienia z podatku od niektórych instytucji finansowych i ponownie
    zobligowany jest do obliczania i odprowadzania go po warunkiem spełnienia wszystkich
    przesłanek zawartych w ustawie o PNIF.
    W związku z tą zmianą Wnioskodawca powziął wątpliwość w zakresie właściwego
    określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od niektórych
    instytucji finansowych w przypadku, gdy uchwała o zakończeniu realizacji Planu Naprawy
    została podjęta w środku miesiąca kalendarzowego.
    W związku z powyższym Bank wnosi o potwierdzenie, czy w przypadku, gdy uchwała o
    zakończeniu wdrażania Planu Naprawy została podjęta w środku miesiąca
    kalendarzowego, obowiązek podatkowy w podatku od niektórych instytucji finansowych
    powstał pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podjęto uchwałę
    o zakończeniu wdrażania Planu Naprawy, tj. Bank nie jest zobowiązany do uiszczenia
    podatku od niektórych instytucji finansowych za miesiąc, w którym podjęto uchwałę o
    zakończeniu wdrażania Planu Naprawy, z powodu niepowstania obowiązku podatkowego
    w miesiącu podjęcia uchwały.

## Pytanie

Czy w przypadku, gdy uchwała o zakończeniu wdrażania Planu Naprawy została podjęta w
    środku miesiąca kalendarzowego, obowiązek podatkowy w podatku od niektórych
    instytucji finansowych po ustaniu zwolnienia na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o
    PNIF, powstał pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    zakończono wdrażanie Planu Naprawy, tj. Bank nie jest zobowiązany do uiszczenia
    podatku od niektórych instytucji finansowych za miesiąc, w którym podjęto uchwałę o
    zakończeniu wdrażania Planu Naprawy, z powodu niepowstania obowiązku podatkowego
    w miesiącu podjęcia uchwały?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Banku, obowiązek podatkowy w podatku od niektórych instytucji finansowych
    po ustaniu zwolnienia na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o PNIF, powstał pierwszego
    dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończono wrażanie Planu Naprawy,
    tj. (...) r. Na początku miesiąca, w którym podjęto uchwałę o zakończeniu wdrażania Planu
    Naprawy, nie powstał bowiem obowiązek podatkowy z tytułu podatku od niektórych
    instytucji finansowych, ponieważ Bank w tym momencie był objęty zwolnieniem. W
    rezultacie ostatniego dnia miesiąca, w którym podjęto uchwałę, tj. (...) r., nie powstało
    zobowiązanie podatkowe w podatku od niektórych instytucji finansowych z powodu
    niepowstania obowiązku podatkowego na początku miesiąca.
    Ustawa z dnia 15 stycznia 2016 r. o PNIF, która weszła z życie 1 lutego 2016 r.,
    wprowadziła obowiązek opodatkowania aktywów niektórych instytucji finansowych.
    Zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy, podatnikami tego podatku są banki krajowe w
    rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego, tj. banki mające siedzibę na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej.
    W przypadku banków krajowych podstawą opodatkowania jest nadwyżka sumy wartości
    aktywów podatnika, wynikająca z zestawienia obrotów i sald, które zostało ustalone na
    ostatni dzień miesiąca na podstawie zapisów na kontach księgi głównej – ponad kwotę 4
    mld zł. W myśl ustawy o PNIF zapisów na kontach księgi głównej dokonuje się zgodnie z
    przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U.2023.120, t. j. z dnia
    16 stycznia 2023 r., dalej: „ustawa o rachunkowości”) lub standardami rachunkowości
    stosowanymi przez podatnika na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy o rachunkowości. Aby
    zaistniał podatek, podmiot musi być więc uznawany za podatnika zgodnie z ustawą o
    PNIF, powinien być objęty opodatkowaniem od początku miesiąca, kiedy to powstaje
    obowiązek podatkowy, a jego aktywa na ostatni dzień miesiąca muszą przekroczyć kwotę
    4 mld zł. Opodatkowana jest bowiem nadwyżka ponad tę kwotę.
    Podatnicy są obowiązani, bez wezwania właściwego organu podatkowego, do składania
    właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracji podatkowej oraz do obliczania i
    wpłacania podatku na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Deklaracje składa się, a
    podatek oblicza się i uiszcza za miesięczne okresy rozliczeniowe w terminie do 25 dni
    miesiąca następującego po miesiącu, którego podatek dotyczy (art. 8 ust. 1 ustawy o
    PNIF). Ten co miesięczny obowiązek nie dotyczy podatników, w przypadku których
    wielkość podstawy opodatkowania po zastosowaniu obniżeń określonych w ustawie o
    PNIF, nie powoduje powstania obowiązku wpłacenia podatku na właściwy rachunek
    urzędu skarbowego, czyli sytuacji, w której suma wartości aktywów na ostatni dzień
    miesiąca nie przekracza kwoty wskazanego w ustawie limitu – w przypadku banku ponad
    4 mld zł.
    Do zapłaty nie są zobowiązane podmioty, które zostały objęte zwolnieniem zgodnie z art.
    11 ustawy o PNIF. Ustawa stanowi, że zwalnia się od podatku podatników objętych
    wdrożonym planem naprawy, w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w
    art. 142 ust. 2 Prawa bankowego oraz osiągnięcia poziomu wskaźników, o których mowa
    w art. 141m ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Zwolnienie to skierowane jest do banków. Bank objęty
    zwolnieniem będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia od początku miesiąca, w
    którym spełnił dwie wskazane wyżej przesłanki łącznie i uzyskał prawo do zwolnienia, aż

    do zakończenia realizacji planu naprawy przez bank. Co więcej, podczas okresu zwolnienia
    Bank nie będzie zobowiązany do badania, czy wskazane powyżej wskaźniki zostały
    osiągnięte po każdym zakończonym miesiącu (np. A. Bogucki, S. Bogucki, Podatek od
    niektórych instytucji finansowych. Komentarz, Warszawa 2022, art. 11). Do czasu podjęcia
    uchwały o zakończeniu wdrażania Planu Naprawy z (...) r. na tej podstawie od podatku od
    niektórych instytucji finansowych zwolniony był Wnioskodawca, jako że w roku (...) r.
    spełnił obie przesłanki – wdrożył plan naprawy oraz osiągnął wskazany w Prawie
    bankowym poziom wskaźników ilościowych i jakościowych.
    Obowiązek podatkowy oraz zobowiązanie podatkowe nie są bezpośrednio wskazane w
    ustawie o PNIF – ich określenie będzie wynikało z prawidłowo przeprowadzonej wykładni
    przepisów ustawy o PNIF. Podatek od niektórych instytucji finansowych jest podatkiem
    rozliczanym w miesięcznych okresach rozliczeniowych (art. 8 ustawy o PNIF), zatem
    obowiązek podatkowy dotyczący tego podatku powstaje z początkiem danego
    miesięcznego okresu rozliczeniowego. Wskazuje na to orzecznictwo, np. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 948/18: Między
    dniem, w którym powstał obowiązek podatkowy w podatku od niektórych instytucji
    finansowych (art. 4 O.p.), czyli w sprawie z pierwszym dniem danego miesiąca, a ostatnim
    dniem danego miesiąca, w którym to obowiązek podatkowy przekształca się w
    zobowiązanie podatkowe (art. 5 O.p.), może zaistnieć zdarzenie uprawniające do
    zwolnienia podatkowego (art. 11 ust. 2 pkt 1 u.p.n.i.f.).
    Wskazuje na to również doktryna – S. Bogucki (w:) A. Bogucki, S. Bogucki, Podatek od
    niektórych instytucji finansowych. Komentarz, Warszawa 2022, art. 11: Między dniem, w
    którym powstał obowiązek podatkowy w podatku od niektórych instytucji finansowych
    (art. 4 o.p.), czyli z pierwszym dniem danego miesiąca, a ostatnim dniem danego miesiąca,
    w którym to obowiązek podatkowy przekształca się w zobowiązanie podatkowe (art. 5 o.
    p.), może zaistnieć zdarzenie uprawniające do zwolnienia podatkowego (art. 11 ust. 2 pkt
    1 u.p.n.i.f.). W takiej sytuacji obowiązek podatkowy nie przekształci się w zobowiązanie
    podatkowe.
    Ponadto, zarówno orzecznictwo, jak i doktryna wskazują, że uwzględniając zapisy art. 5 ust
    1 ustawy o PNIF, dotyczące ustalania podstawy opodatkowania w ostatnim dniu danego
    miesiąca, należy stwierdzić, że zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje z mocy
    prawa właśnie ostatniego dnia danego miesiąca. Zobowiązanie podatkowe jest wynikiem
    przekształcenia się obowiązku podatkowego powstałego z początkiem danego miesiąca.
    Obowiązek podatkowy konkretyzuje się w zobowiązanie w momencie ustalenia podstawy
    opodatkowania, tj. w chwili, gdy dany podatnik wskazany w art. 4 ustawy o PNIF stwierdza,
    że wartość jego aktywów przekracza limit 4 mld zł i nadwyżka ta powinna zostać
    opodatkowana. Zobowiązanie podatkowe nie powstanie jednak, jeżeli najpierw nie
    zaistnieje obowiązek podatkowy.
    Ponadto, należy wskazać, że w przypadku rozpoczęcia momentu zwolnienia z art. 11 ust. 2
    pkt 1 ustawy o PNIF, w orzecznictwie wskazywano, że ustawodawca w ustawie o PNIF nie
    przewidział podziału miesięcznego okresu rozliczeniowego na części oraz nie przyjął, że
    podatek od niektórych instytucji finansowych może być należny za miesiąc, w którym
    nastąpiło zwolnienie od tego podatku. Przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 24 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3476/16: W tym
    kontekście Sąd podziela stanowisko Spółki oparte na wykładni systemowej i
    celowościowej przepisów u.p.n.i.f. oraz O.p. oraz stwierdza, że ustawodawca w u.p.n.i.f.
    nie przewidział podziału okresu rozliczeniowego na części oraz nie przyjął, tak, jak
    proponuje Minister Finansów w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że
    podatek od niektórych instytucji finansowych może być należny za miesiąc, w którym
    wystąpiło zwolnienie od tego podatku (podatnik tego podatku spełnił przesłanki do
    zastosowania tego zwolnienia)(...).
    Zdaniem Sądu zajście w danym okresie rozliczeniowym - miesiącu - wobec podmiotu, o
    którym mowa w art. 4 pkt 1 u.p.n.i.f. przesłanek do zastosowania zwolnienia

    przewidzianego w art. 11 ust. 2 pkt 1 u.p.n.i.f. (objęcie programem postępowania
    naprawczego, o którym mowa w art. 142 ust. 1-3 u.p.b.), powoduje, że w odniesieniu do
    tego podmiotu nie powstanie w tym miesiącu obowiązek wpłacenia podatku od
    niektórych instytucji finansowych. Stanowisko przeciwne Ministra Finansów wyrażone w
    zaskarżonej interpretacji indywidualnej należało więc uznać za nieprawidłowe w świetle
    zarówno wykładni gramatycznej, systemowej, jak i celowościowej poszczególnych
    przepisów u.p.n.i.f. oraz poglądy orzecznictwa i doktryny wypracowane na gruncie
    przepisów O.p. dotyczących instytucji obowiązku podatkowego (art. 4 O.p.), zobowiązania
    podatkowego (art. 5 O.p.) i ulg podatkowych (art. 3 pkt 6 O.p.).
    Podobna sytuacja zachodzi również w przypadku zakończenia wdrażana planu naprawy –
    w miesiącu występuje okres, w którym instytucja finansowa jest zwolniona oraz okres, w
    którym zwolnienie nie występuje. Jeżeli zatem niedopuszczalne jest uznanie, że podatek
    może być należny za miesiąc, w którym zwolnienie rozpoczyna się. Naturalną konkluzją
    jest również stwierdzenie, że podatek nie powinien być należny za miesiąc, w którym
    zwolnienie to się kończy. W obu przypadkach sytuacja podatnika jest analogiczna, przy
    czym w jednym przypadku w ogóle nie powstał obowiązek podatkowy (bowiem powinien
    powstać z początkiem miesiąca), a więc nie mógł się przekształcić w zobowiązanie
    podatkowe, a w drugim wypadku nie powstało zobowiązanie ze względu na to, że
    obowiązek podatkowy powstał, ale nie trwał, przez cały okres za które było należne to
    zobowiązanie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zważywszy na fakt, że podatek od niektórych instytucji
    finansowych jest rozliczany w miesięcznych okresach rozliczeniowych, obowiązek
    podatkowy w tym podatku powstaje z początkiem każdego miesiąca, w którym nie
    zaistnieją przesłanki wyłączające możliwość opodatkowania podatnika. Za przesłanki
    wyłączające należy uznać zaistnienie warunków uprawniających do zwolnienia z art. 11
    ustawy o PNIF lub też brak przekroczenia określonego limitu z art. 5 ust. 1 ustawy o PNIF i
    przez to niezaistnienie podstawy opodatkowania w tym podatku.
    W związku z powyższym, w opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, w
    którym to uchwała o zakończeniu wdrażania Planu Naprawy została podjęta w środku
    miesiąca kalendarzowego, w stosunku do Banku nie powstał obowiązek podatkowy w
    podatku od niektórych instytucji finansowych za miesiąc, w którym została podjęta
    uchwała. Na początku bowiem miesięcznego okresu rozliczeniowego, w momencie, w
    którym obowiązek podatkowy powinien powstać, Bank podlegał zwolnieniu z art. 11 ust. 2
    pkt 1 ustawy o PNIF - co uniemożliwiło powstanie obowiązku podatkowego.
    Brak powstania obowiązku podatkowego w danym miesięcznym okresie rozliczeniowym
    oznacza brak możliwości przekształcenia się obowiązku w zobowiązanie podatkowe w
    momencie ustalenia podstawy opodatkowania w ostatnim dniu miesiąca. W rezultacie, w
    przedstawionym stanie faktycznym, obowiązek podatkowy powstał z początkiem
    kolejnego miesięcznego okresu rozliczeniowego dopiero wtedy, po zaistnieniu
    określonych warunków z ustawy o PNIF, tj. przekroczenia limitu sumy wartości aktywów,
    przekształci się w zobowiązanie podatkowe, a podatnik będzie zobowiązany do złożenia
    deklaracji oraz obliczenia i uiszczenia podatku od niektórych instytucji finansowych.
    Konkluzję tę dodatkowo wzmacnia fakt, że zgodnie z wykładnią systemową i celowościową
    ustawy o PNIF, ustawodawca nie przewidział podziału miesięcznego okresu
    rozliczeniowego na części oraz nie przyjął, że podatek od niektórych instytucji finansowych
    może być należny za miesiąc, w którym wystąpiło zwolnienie od tego podatku.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku, gdy w przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym uchwała o zakończeniu wdrażania Planu Naprawy została podjęta w środku
    miesiąca kalendarzowego, obowiązek podatkowy w podatku od niektórych instytucji
    finansowych po ustaniu zwolnienia na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o PNIF,
    powstał pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończono
    realizację Planu Naprawy, tj. w (...) r.

    W konsekwencji Bank nie jest zobowiązany do uiszczenia podatku od niektórych instytucji
    finansowych (...) r., w którym podjęto uchwałę o zakończeniu wdrażania Planu Naprawy, z
    powodu niepowstania obowiązku podatkowego w miesiącu podjęcia uchwały i tym
    samym braku możliwości przekształcenia się obowiązku podatkowego w zobowiązanie
    podatkowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r. o podatku od niektórych instytucji
    finansowych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 623, dalej: „ustawa o ponif”):
    podatnikami podatku są banki krajowe w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2022 r. poz. 2324, 2339, 2640 i 2707 oraz z
    2023 r. poz. 180).
    W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o ponif:
    w przypadku podatników, o których mowa w art. 4 pkt 1-4, podstawą opodatkowania
    jest nadwyżka sumy wartości aktywów podatnika, wynikająca z zestawienia obrotów i
    sald, ustalonego na ostatni dzień miesiąca na podstawie zapisów na kontach księgi
    głównej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.
    U. z 2023 r. poz. 120 i 295) lub standardami rachunkowości stosowanymi przez
    podatnika na podstawie art. 2 ust. 3 tej ustawy - ponad kwotę 4 mld zł.
    Stosownie do art. 7 ustawy o ponif:
    podatek wynosi 0,0366% podstawy opodatkowania miesięcznie.
    Z kolei, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o ponif:
    podatnicy są obowiązani, bez wezwania właściwego organu podatkowego:
        1) składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracje podatkowe
          według ustalonego wzoru,
        2) obliczać i wpłacać podatek na rachunek właściwego urzędu skarbowego
    - za miesięczne okresy rozliczeniowe w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, którego podatek dotyczy.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o ponif:
    zwalnia się od podatku również podatników objętych wdrożonym planem naprawy, w
    przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, oraz osiągnięcia poziomu wskaźników, o których
    mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025
    r. poz. 111, ze zm.):
    obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana
    powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem
    zdarzenia określonego w tych ustawach.
    W myśl art. 5 Ordynacji podatkowej:
    zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie
    podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy
    podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa
    podatkowego.
    Konstrukcja podatku od niektórych instytucji finansowych jest miesięczna (ostatni dzień
    miesiąca wyznacza miesięczny okres rozliczeniowy, a deklaracje i wpłaty składane są

    osobno za każdy miesiąc – do 25 dnia miesiąca następującego po okresie rozliczeniowym)
    z podstawą opodatkowania ustalaną na ostatni dzień miesiąca. Ustawa nie przewiduje
    proporcjonalnego wymiaru podatku. Zatem, zarówno literalne brzmienie ustawy jak i
    konstrukcja podatku od niektórych instytucji finansowych, nie dają możliwości
    proporcjonalnego wymiaru tego podatku.
    Miesięczna konstrukcja podatku potwierdzona została w wyroku NSA z 19 grudnia 2018 r.
    sygn. akt II FSK 948/18, zgodnie z którym: „Z powołanych przepisów należy wyprowadzić
    następujące wnioski. Po pierwsze podatek od niektórych instytucji finansowych jest
    rozliczany miesięcznie. Po drugie poza sporem jest to, że obowiązek podatkowy w tym
    podatku powstaje pierwszego dnia miesiąca, w którym podatnik tego podatku prowadzi
    działalność opodatkowaną.”
    W wyroku tym, sąd wskazał również: „Między dniem, w którym powstał obowiązek
    podatkowy w podatku od niektórych instytucji finansowych (art. 4 O.p.), czyli w sprawie z
    pierwszym dniem danego miesiąca, a ostatnim dniem danego miesiąca, w którym to
    obowiązek podatkowy przekształca się w zobowiązanie podatkowe (art. 5 O.p.), może
    zaistnieć zdarzenie uprawniające do zwolnienia podatkowego (art. 11 ust. 2 pkt 1 u.p.n.i.
    f.). W takiej sytuacji obowiązek podatkowy nie przekształci się w zobowiązanie podatkowe.
    W konsekwencji nie będzie także podatku do zapłaty. Z taką właśnie sytuacją mamy do
    czynienia w rozpoznawanej sprawie. Obowiązek podatkowy w podatku od niektórych
    instytucji finansowych powstał dla Banku w dniu (...) r. Z kolei od dnia (...) r. Bank korzysta
    ze zwolnienia z opodatkowania z uwagi na treść art. 11 ust. 2 pkt 1 u.p.n.i.f. Tym samym
    nie doszło do powstania zobowiązania podatkowego w tym podatku, a konsekwencji do
    obowiązku zapłaty podatku za (...) r.”.
    Powyższe orzeczenie odnosi się do obowiązku zapłaty podatku za okres w którym
    zaistniało zdarzenie uprawniające do zwolnienia. Moim zdaniem, orzeczenie to będzie
    miało zastosowanie do niniejszej sprawy tj. określenia obowiązku zapłaty podatku za
    okres w którym zaistniało zdarzenie powodujące utratę prawa do zwolnienia tj.: Pomiędzy
    dniem, w którym powstaje obowiązek podatkowy w podatku od niektórych instytucji
    finansowych (art. 4 O.p.) tj. pierwszym dniem miesiąca, a ostatnim dniem danego
    miesiąca, w którym powstały obowiązek podatkowy przekształca się w zobowiązanie
    podatkowe (art. 5 O.p.), może zaistnieć zdarzenie, które spowoduje utratę uprawnienia do
    zwolnienia podatkowego (art. 11 ust. 2 pkt 1 u.p.n.i.f.). W takiej sytuacji obowiązek
    podatkowy przekształci się w zobowiązanie podatkowe, a obliczony od podstawy
    opodatkowania ustalonej zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.n.i.f. podatek będzie podatkiem do
    zapłaty.
    Jak wskazano powyżej, obowiązek podatkowy w podatku od niektórych instytucji
    finansowych powstaje w pierwszym dniu miesiąca, którego podatek dotyczy.
    Zatem, w przedstawionym stanie faktycznym, obowiązek podatkowy za miesiąc (...) r.
    powstał dla Banku w dniu (...) r.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jako Bank, zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o ponif
    jest podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych. Podczas wdrażania Planu
    Naprawy, w okresie od (...) r., aż do zakończenia planu naprawy, Bank korzystał ze
    zwolnienia z podatku od niektórych instytucji finansowych na podstawie art. 11 ust. 2 pkt
    1 ustawy o ponif. Plan naprawy i jego aktualizacje określały m. in. (...) .
    Opis sprawy nie wskazuje więc, by w okresie wdrażania Planu Naprawy Bank zaprzestał
    działalności opodatkowanej podatkiem od niektórych instytucji finansowych. Zatem,
    pomimo objęcia Banku przedmiotowym zwolnieniem w dalszym ciągu był on podatnikiem
    podatku od niektórych instytucji finansowych i ciążył na nim obowiązek podatkowy z
    tytułu podatku od niektórych instytucji podatkowych, określony w art. 4 Ordynacji
    podatkowej, jako nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia
    pieniężnego.

    Wobec powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że na początku
    miesiąca, w którym podjęto uchwałę o zakończeniu wdrażania Planu Naprawy, nie
    powstał obowiązek podatkowy z tytułu podatku od niektórych instytucji finansowych,
    ponieważ Bank w tym momencie był objęty zwolnieniem.
    Istniejący na początku (...) r. obowiązek podatkowy, w związku z utratą z dniem (...) r. przez
    Bank prawa do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 11 ust. 2 pkt
    1 ustawy o ponif, przekształcił się z (...) r. w zobowiązanie podatkowe. Obliczony więc, na
    podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o ponif, (...) podatek, nie objęty zwolnieniem, stał się
    wymagalnym do zapłaty w terminie do 25 lipca 2025 r.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy w przypadku, gdy uchwała o
    zakończeniu wdrażania Planu Naprawy została podjęta w środku miesiąca
    kalendarzowego, obowiązek podatkowy w podatku od niektórych instytucji finansowych
    po ustaniu zwolnienia na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o ponif, powstał
    pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończono wdrażanie
    Planu Naprawy, tj. Bank nie jest zobowiązany do uiszczenia podatku od niektórych
    instytucji finansowych za miesiąc, w którym podjęto uchwałę o zakończeniu wdrażania
    Planu Naprawy, z powodu niepowstania obowiązku podatkowego w miesiącu podjęcia
    uchwały, uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądowych, zauważyć
    należy, że stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i odnoszą się tylko do nich, w związku z tym nie mają
    mocy powszechnie obowiązującego prawa. W konsekwencji, nie mogą wpływać na ocenę
    prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych rozstrzygnięć jako cennego źródła
    w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy jednakże
    stwierdzić, że zapadły one w indywidualnych sprawach osadzonych w określonych stanach
    faktycznych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.