Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/4512-1-320/16-4/EB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-07-21
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie szpitala.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; odliczenia; odliczenia-brak prawa do odliczenia; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; podatek-podatek należny-obniżenie podatku należnego; podatek-podatek naliczony; podatek-podatek naliczony-odliczanie podatku naliczonego; szpital
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 20 maja 2016 r. (data wpływu 30 maja 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. (data wpływu 20 czerwca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie szpitala – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 maja 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do realizacji inwestycji polegającej na rozbudowie szpitala. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. (data wpływu 20 czerwca 2016 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest podmiotem polskim działającym w branży budowlanej oraz nieruchomościowej. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. sprawowanie funkcji inwestora zastępczego, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, działalność w zakresie architektury oraz nadzór inwestorski.

Spółka planuje rozpoczęcie inwestycji polegającej na poniesieniu nakładów na rozbudowę szpitala. Inwestycja zakłada wykonanie prac budowlanych w budynku szpitala będącego własnością innego podmiotu (dalej: Inwestor). Spółka, oprócz wydatków na techniczną rozbudowę szpitala, będzie także ponosiła wydatki na nabycie wyposażenia szpitala, w tym w szczególności urządzeń medycznych. Spółka ponosić będzie zatem de facto nakłady na obcy środek trwały, jak i na nabycie wyposażenia szpitala (dalej: Inwestycja).

W celu realizacji Inwestycji Spółka będzie nabywać towary i usługi opodatkowane podatkiem VAT. Po zakończeniu Inwestycji planowany jest długoterminowy najem Inwestycji do Inwestora. Odsprzedaż zostanie dokonana z marżą ustaloną z Inwestorem. Odsprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT.

Ponadto z pisma z dnia 15 czerwca 2016 r. – stanowiącego uzupełnienie do wniosku – wynika, że:

1.  Na podstawie umowy najmu Wnioskodawca będzie posiadał tytuł prawny do określonej powierzchni budynku szpitala Inwestora.
2.  Adresatem faktur dokumentujących poniesione wydatki związane z realizacją Inwestycji będzie Wnioskodawca.
3.  Wnioskodawca będzie wykorzystywał towary i usługi zakupione w celu realizacji Inwestycji do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przedstawionej sytuacji Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystanych do realizacji Inwestycji?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sytuacji będzie mu przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystanych do realizacji Inwestycji.

W pierwszej kolejności Wnioskodawca zauważa, że jedną z podstawowych zasad systemu VAT jest neutralność podatku dla przedsiębiorcy niebędącego konsumentem. Zasada neutralności VAT opiera się na założeniu, że podatek ten powinien być neutralny dla podmiotu dokonującego obrotu (sprzedawcy), zaś jego ciężar powinien być każdorazowo przerzucany na podmiot będący finalnym odbiorcą (konsument).

Praktyczna możliwość realizacji zasady neutralności następuje poprzez prawo do dokonania odliczenia podatku VAT naliczonego w cenie nabytego towaru bądź usługi. Mechanizm odliczenia pozwala zatem podmiotowi dokonującemu obrotu, któremu nie można przypisać statusu finalnego odbiorcy, na pomniejszenie podatku VAT naliczonego.

Respektowanie zasady neutralności zakładającej ekonomiczną obojętność podatku VAT dla przedsiębiorcy wymaga niezakłóconego funkcjonowania mechanizmu odliczenia. W tym aspekcie, zarówno przepisy funkcjonujące na szczeblu unijnym, jak i regulacje obowiązujące w Polsce oraz praktyka ich stosowania powinny być ukierunkowane na zapewnienie prawnej możliwości dokonania odliczenia przez podmiot niedziałający w charakterze konsumenta i tym samym powinny zapewniać praktyczną realizację zasady neutralności. Regulacje prawne dotyczące odliczenia powinny być ukształtowane w taki sposób, aby przedsiębiorca miał możliwość uzyskania zwrotu podatku naliczonego przy zakupie określonych dóbr.

O znaczeniu mechanizmu odliczenia VAT w kontekście zasady neutralności niejednokrotnie wypowiadał się ETS określając odliczenie jako fundamentalne prawo podatnika. Przykładowo można wskazać na wyrok ETS z 6 marca 2008 r., Nordania Finans A/S, BG Factoring A/S vs. Skatteministeriet, sygn. C-98/07, w którym stwierdzono: „Prawo do odliczenia określone w art. 17 ust. 2 tej dyrektywy, które dotyczy podatku naliczonego obciążającego towary lub usługi wykorzystane przez podatnika na potrzeby jego czynności podlegających opodatkowaniu, ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT należnego lub zapłaconego w ramach jego całej działalności gospodarczej. Wspólny system podatku VAT gwarantuje w ten sposób w zakresie ciężaru podatkowego całkowitą neutralność jakiejkolwiek działalności gospodarczej – niezależnie od jej celu lub wyników – pod warunkiem, że co do zasady podlega ona sama podatkowi VAT”.

Z uwagi na fakt, że mechanizm odliczenia jest instrumentem zapewniającym praktyczną realizację zasady neutralności, przepisy wprowadzające ograniczenia w odliczeniu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Ograniczenia te powinny być traktowane na zasadzie wyjątku od ogólnej reguły zakładającej możliwość odliczenia podatku VAT naliczonego przy zakupie towarów bądź usług wykorzystywanych do prowadzenia działalności opodatkowanej przez podmiot dokonujący obrotu. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2771/13: „Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego w zasadzie nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem żaden wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Jak stwierdzono w uzasadnieniu orzeczenia w połączonych sprawach C-177/99 oraz C-181/99 (orzeczenie z dnia 19 września 2000 r., Ampafrance SA v. Directeur des services fiscaux de Maine-et-Loire oraz Sanofi Synthelabo v. Directeur des services fiscaux du Val-de-Marne), istnieje ugruntowana linia orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którą prawo do odliczenia podatku jest integralną częścią schematu (systemu) VAT i zasadniczo nie może być ograniczane.

Pojmowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego, jako fundamentalnego uprawnienia podatnika wypływającego z samej istoty i konstrukcji podatku, musi kształtować kierunek wykładni polskiej ustawy o podatku od towarów i usług. Respektowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego powinno stać się bowiem jedną z kierunkowych dyrektyw wykładni przepisów ustawy. Interpretacja z zastosowaniem takiej formuły pozwala bowiem na zachowanie zgodności z podstawową cechą VAT, jaką jest jego absolutna neutralność dla podatników VAT.

Co do zasady odliczeniu powinien podlegać taki podatek naliczony, który zawarty jest w cenie towarów i usług nabytych w celu wykonywania czynności opodatkowanych. Zgodnie z twierdzeniem Ministra Finansów, w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, iż dla potrzeb skorzystania z prawa do odliczenia powinien występować pomiędzy zakupami a sprzedażą związek bezpośredni lub pośredni”.

Uwzględniając powyższe uwagi należy wskazać, że prawo do odliczenia powinno być postrzegane jako podstawowe prawo podatnika, nie zaś szczególne uprawnienie, z którego skorzystanie jest zależne od decyzji organu podatkowego. Wszelkie ograniczenia w prawie do odliczenia powodują bowiem brak możliwości przerzucenia podatku na konsumenta zakłócając w ten sposób neutralność opodatkowania u przedsiębiorcy i pozbawiając go jego podstawowego uprawnienia. Prawo do odliczenia powinno co do zasady występować po stronie podatnika w każdej transakcji, w której nie można przypisać mu statusu nabywcy finalnego.

W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 7 i 19 oraz art. 124.

Art. 90 ust. 1 ustawy VAT stanowi z kolei, że w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Jeśli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części powyższych kwot, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku należnego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Treść powyższych przepisów wprost wskazuje, że zasadą jest odliczenie VAT od wydatków związanych z prowadzoną działalnością opodatkowaną. Podatnik ma prawo do dokonania odliczenia VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług, jeżeli te towary i usługi są wykorzystywane przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych. Prawo do odliczenia VAT nie zaistnieje zatem w sytuacji, jeżeli nabyte przez niego dobro będzie wykorzystywane do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu bądź też zwolnionych od VAT.

W świetle powyższego warunkiem dla uznania, że w danym przypadku podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia jest możliwość wykazania powiązania pomiędzy czynnościami opodatkowanymi a transakcją nabycia, w związku z którą naliczono podatek VAT. Niezbędną przesłanką zaistnienia prawa do odliczenia jest zatem wykorzystywanie towaru bądź usługi do wykonywania czynności opodatkowanych, przy jednoczesnej możliwości wykazania, że towar czy usługa są do tych czynności faktycznie wykorzystywane.

W praktyce dla uznania, że w danej sytuacji podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT, uwzględnia się nie samą możliwość powiązania konkretnego wydatku z konkretną czynnością opodatkowaną, lecz zaistnienie związku pomiędzy tym wydatkiem a prowadzoną przez podatnika działalnością w aspekcie ogólnym. W takim ujęciu mówi się niekiedy o związku pośrednim miedzy zakupem a czynnością opodatkowaną. Ten pośredni związek oznacza w praktyce możliwość wykazania związku z działalnością opodatkowaną podatnika, przy założeniu, że wydatek ten będzie faktycznie przydatny i powiązany z tą działalnością.

Podobnie przedmiotową kwestię postrzegają organy podatkowe. Przykładowo w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 30 września 2015 r. nr IPPP1/4512-811/15-2/KC, stwierdzono: „Ustawa o VAT nie precyzuje, jaki charakter ma mieć związek pomiędzy dokonaniem określonych zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Związek ten może mieć charakter bezpośredni, tj. w pewnych przypadkach możliwe jest jednoznaczne wskazanie, że zakupione przez podatnika towary lub usługi zostały wykorzystane do wykonania określonej transakcji opodatkowanej. Ustawodawca nie zawęża jednak prawa do odliczenia podatku naliczonego wyłącznie do tego rodzaju przypadków. Związek zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych może mieć również charakter pośredni, gdy zakupów tych nie można wprawdzie przyporządkować do określonych transakcji opodatkowanych, jednak służą one działalności gospodarczej podatnika, opodatkowanej podatkiem VAT. Istnienie takiego pośredniego związku nabywanych towarów i usług z prowadzeniem przez podatnika działalności opodatkowanej VAT jest wystarczające z punktu widzenia przesłanki odliczenia określonej w art. 86 ust. 1 ustawy. Powyższe stanowisko jest konsekwencją zasady neutralności podatku VAT dla podatników prowadzących działalność opodatkowaną tym podatkiem, kluczowej zasady, na której zbudowany jest system podatku od wartości dodanej. Realizacja tej zasady wyraża się zatem w stworzeniu takich regulacji prawnych, zgodnie z którymi podatek naliczony (zapłacony) przez podatnika, w cenie nabytych towarów i usług w ramach prowadzonej działalności opodatkowanej tym podatkiem może zostać odliczony, nie stanowiąc tym samym dla podatnika obciążenia jako koszt”.

Biorąc pod uwagę powyższe, wystąpienie związku pomiędzy zakupem danego dobra a wykorzystaniem go przy dokonywaniu czynności opodatkowanych należy oceniać z uwzględnieniem faktu, czy nabywany towar bądź usługa będzie faktycznie przydatna dla podatnika i wykorzystana w prowadzonej przez niego działalności opodatkowanej.

Odnosząc powyższe uwagi do przedstawionej sytuacji Spółka wskazuje, że – w jej ocenie – bez wątpienia można mówić o związku ponoszonych przez nią wydatków z działalnością opodatkowaną. Spółka będzie bowiem ponosić wydatki na nabycie towarów i usług, które to dobra będą zużywane w procesie realizacji Inwestycji. Inwestycja, po zakończeniu jej realizacji, będzie najmowana i ostatecznie odsprzedana Inwestorowi, co będzie dla Wnioskodawcy stanowić działalność opodatkowaną podatkiem VAT. Planowana transakcja zakłada zatem, że Wnioskodawca – w ramach prowadzonej działalności – dokona realizacji Inwestycji. Następnie – również w ramach prowadzonej działalności – odsprzeda tą Inwestycję Inwestorowi. Z uwagi na fakt, że odsprzedaż ta będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT bez wątpienia będzie można uznać, że towary i usługi zostały wykorzystane w prowadzonej przez Spółkę działalności opodatkowanej. W myśl zatem zasady wyrażonej w art. 86 ust. 1 ustawy VAT, Spółce będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego w związku z nabyciem przedmiotowych towarów i usług.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionej sytuacji będzie mu przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystanych do realizacji Inwestycji.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą.

W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

Zatem w podatku od towarów i usług obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia, nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast w oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy zauważyć, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością.

Jednakże ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć zatem charakter pośredni lub bezpośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążąc się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa, mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym osiąganymi przez podatnika obrotami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością przedsiębiorstwa, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu.

Z pośrednim związkiem dokonanych zakupów z działalnością podatnika mamy zatem do czynienia wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez przedsiębiorstwo obrotów. Najczęściej do wydatków mających pośredni wpływ na wykonywanie czynności opodatkowanych zalicza się koszty reklamy, wydatki związane z udziałem w targach, konferencjach, koszty doradztwa podatkowego, obsługi prawnej.

W tym miejscu należy podkreślić, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane, ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możność wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem polskim działającym w branży budowlanej oraz nieruchomościowej. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. sprawowanie funkcji inwestora zastępczego, roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków, działalność w zakresie architektury oraz nadzór inwestorski.

Spółka planuje rozpoczęcie inwestycji polegającej na poniesieniu nakładów na rozbudowę szpitala. Inwestycja zakłada wykonanie prac budowlanych w budynku szpitala będącego własnością innego podmiotu (Inwestor). Spółka, oprócz wydatków na techniczną rozbudowę szpitala, będzie także ponosiła wydatki na nabycie wyposażenia szpitala, w tym w szczególności urządzeń medycznych. Spółka ponosić będzie zatem de facto nakłady na obcy środek trwały, jak i na nabycie wyposażenia szpitala (Inwestycja).

W celu realizacji Inwestycji Spółka będzie nabywać towary i usługi opodatkowane podatkiem VAT. Po zakończeniu Inwestycji planowany jest długoterminowy najem Inwestycji do Inwestora. Odsprzedaż zostanie dokonana z marżą ustaloną z Inwestorem. Odsprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Na podstawie umowy najmu Wnioskodawca będzie posiadał tytuł prawny do określonej powierzchni budynku szpitala Inwestora. Adresatem faktur dokumentujących poniesione wydatki będzie Wnioskodawca. Zainteresowany będzie wykorzystywał towary i usługi zakupione w celu realizacji Inwestycji do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Wątpliwości Wnioskodawcy w analizowanej sprawie dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do realizacji Inwestycji polegającej na rozbudowie szpitala.

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez podatnika podatku VAT do wykonywania czynności opodatkowanych.

Analizując okoliczności niniejszej sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa należy uznać, że w niniejszej sytuacji zostaną spełnione przesłanki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, warunkujące prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, albowiem Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, a zakupione przez niego towary i usługi w związku z realizacją Inwestycji – jak stwierdził Zainteresowany – będą wykorzystywane przez Spółkę do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Zatem z uwagi na związek ponoszonych wydatków na zakup towarów i usług związanych z realizacją Inwestycji z wykonywanymi przez Zainteresowanego czynnościami opodatkowanymi, Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących ich poniesienie.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do realizacji Inwestycji polegającej na rozbudowie szpitala, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 88 ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.