Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.354.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Skutki podatkowe odpłatnego udostępniania przez Miasto
dróg wewnętrznych (niestanowiących dróg publicznych) oraz
dróg wewnętrznych wraz z gruntami przylegającymi
bezpośrednio do tych dróg, znajdujących się na terenie Miasta.
Słowa kluczowe: drogi-drogi gminne
drogi-drogi publiczne
drogi-pas drogowy-zajęcie pasa drogowego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych odpłatnego udostępniania przez Miasto dróg
    wewnętrznych (niestanowiących dróg publicznych) oraz dróg wewnętrznych wraz z
    gruntami przylegającymi bezpośrednio do tych dróg, znajdujących się na terenie Miasta.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

i stanu faktycznego
    Miasto jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Miasto realizuje zadania własne, określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.), między innymi w zakresie
    zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w sprawach dotyczących
    utrzymania gminnych dróg, ulic, mostów oraz organizacji ruchu drogowego, a także ładu
    przestrzennego oraz gospodarki nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U.
    z 2024 r. poz. 320 ze zm.; dalej: „ustawa o drogach publicznych”), drogi wewnętrzne,
    niezależnie od tego, kto jest ich właścicielem, nie stanowią dróg publicznych, a ich
    regulacja w ustawie ogranicza się wyłącznie do przepisu art. 8 tejże ustawy.
    Wnioskodawca jako zarządca dróg gminnych zawiera umowy cywilnoprawne na zajęcie
    dróg wewnętrznych, o których mowa w art. 8 ustawy o drogach publicznych,
    niestanowiących dróg publicznych znajdujących się na terenie Miasta oraz
    niejednokrotnie wraz z gruntami bezpośrednio przylegającymi do ww. dróg, celem zajęcia
    oraz prowadzenia robót budowlanych, bądź umieszczenia urządzeń infrastruktury
    technicznej, niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu
    drogowego (dalej: „Umowy”).
    Jednocześnie, Wnioskodawca wydaje również zezwolenia na zajęcie oraz prowadzenie
    robót na drodze wewnętrznej, które w odróżnieniu od Umów mają zasadniczo krótszy
    okres obowiązywania (od kilku do kilkunastu dni; dalej: „Zezwolenia”). Zezwolenia mają
    charakter jednostronny, tj. do ich wydania konieczny jest wyłącznie podpis Prezydenta
    Miasta. Ponadto, Zezwolenia nie mają charakteru decyzji administracyjnoprawnej.
    Wnioskodawca na podstawie Umów oraz Zezwoleń pobiera od podmiotów zajmujących
    drogę wewnętrzną / drogę wewnętrzną wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do
    tej drogi opłaty lub czynsze, których wysokość wynika z Zarządzenia nr (...) Prezydenta
    Miasta (...) z 14 maja 2025 r. w sprawie ustalenia stawek czynszów dzierżawnych oraz
    innych opłat (dalej: „Zarządzenie”).
    W przedmiotowym Zarządzeniu ustalone zostały zróżnicowane wysokości stawek
    czynszów dzierżawnych i innych opłat z tytułu zajęcia dróg wewnętrznych / dróg
    wewnętrznych wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tych dróg w zależności od
                                        2celu oraz od strefy, za dzień bądź rok zajmowania powierzchni 1 m gruntu / powierzchni
    rzutu poziomego.
    Zgodnie z powyższym, w przypadku dróg wewnętrznych / gruntów przylegających
    bezpośrednio do tych dróg zajmowanych na potrzeby prowadzenia robót związanych z
    umieszczeniem infrastruktury technicznej Miasto (poprzez Wydział (...)) wydaje
    Zezwolenia, a także zawiera Umowy. Szczegółowa przykładowa procedura wygląda
    następująco:

    · zainteresowany składa wniosek o wyrażenie zgody na zaprojektowanie i umieszczenie
      na nieruchomości stanowiącej drogę wewnętrzną urządzenia niezwiązanego z
      gospodarką drogową i zarządzaniem drogami, tj. urządzenie infrastruktury technicznej;
    · Miasto rozpatruje wniosek i wydaje uzgodnienie określające szczegółowe warunki
      realizacji inwestycji. Na podstawie dokonanego uzgodnienia inwestorowi przysługuje
      prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z tytułu wydania
      uzgodnienia nie są naliczane jakiekolwiek opłaty;
    · inwestor składa wniosek o wyrażenie zgody na zajęcie drogi wewnętrznej i zawarcie
      umowy na udostępnienie gruntu w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury
      technicznej;
    · na wniosek inwestora wydawane jest Zezwolenie na prowadzenie robót w gruncie drogi
      wewnętrznej. Z tytułu prowadzenia robót w drodze wewnętrznej naliczana i pobierana
      jest opłata w wysokości określonej w Zarządzeniu. Zezwolenie zawiera również
      informację o numerze rachunku bankowego, dniowym terminie zapłaty oraz
      informację o naliczeniu odsetek ustawowych za opóźnienie w przypadku
      nieterminowej zapłaty. Następnie, zawierana jest również umowa cywilnoprawna, tj.
      Umowa, na umieszczenie w gruncie stanowiącym własność Miasta (drodze
      wewnętrznej) urządzenia infrastruktury technicznej. Z tytułu umieszczenia na drodze
      wewnętrznej urządzenia infrastruktury technicznej naliczana i pobierana jest opłata w
      wysokości określonej w Zarządzeniu. Umowa zawiera również numer rachunku
      bankowego, 21 termin zapłaty za umieszczenie urządzenia w roku bieżącym oraz
      wysokości opłaty rocznej w latach następnych, która jest płatna do 30 marca danego
      roku, a także informację o odsetkach za opóźnienie.
    Ponadto, analogiczne Umowy wydawane są przez Miasto (poprzez Wydział (...)) w
    przypadku dzierżawy dróg wewnętrznych / dróg wewnętrznych wraz z gruntami
    przylegającymi bezpośrednio do tych dróg np. pod obiekty budowlane, reklamy, ogródki
    gastronomiczne, kontenery itp. Szczegółowa przykładowa procedura wygląda następująco:
    · zainteresowana osoba składa wniosek o zawarcie umowy dzierżawy gruntu Miasta
      stanowiącego część drogi wewnętrznej / drogi wewnętrznej wraz z gruntami
      przylegającymi bezpośrednio do tej drogi np. pod kiosk handlowy, reklamę, ogródek
      gastronomiczny, zaplecze budowy;
    · zawierana jest umowa cywilnoprawna, tj. Umowa, z tytułu dzierżawy nieruchomości w
      określonym celu.
    Z tytułu dzierżawy drogi wewnętrznej wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tej
    drogi naliczany jest czynsz dzierżawny w wysokości określonej w Zarządzeniu. Umowa
    zawiera również numer rachunku bankowego, termin zapłaty czynszu dzierżawnego
    (rocznego lub miesięcznego) oraz informację o odsetkach za opóźnienie.
    Miasto powzięło wątpliwość co do opodatkowania VAT ww. opłat i czynszów dzierżawnych
    z tytułu zajęcia dróg wewnętrznych (niezaliczonych do żadnej z kategorii dróg publicznych)
    / dróg wewnętrznych wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tych dróg.

## Pytanie

Czy opłaty i czynsze pobierane przez Miasto z tytułu zajęcia lub dzierżawy dróg
    wewnętrznych (niestanowiących dróg publicznych) / dróg wewnętrznych wraz z gruntami
    przylegającymi bezpośrednio do tych dróg znajdujących się na terenie Miasta stanowią /
    będą stanowiły wynagrodzenie za świadczone przez Miasto usługi na podstawie
    zawieranych Umów / wydawanych Zezwoleń, a w konsekwencji podlegają / będą
    podlegały opodatkowaniu VAT i nie korzystają / nie będą korzystały ze zwolnienia z tego
    podatku?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Opłaty i czynsze pobierane przez Miasto z tytułu zajęcia lub dzierżawy dróg wewnętrznych
    (niestanowiących dróg publicznych) / dróg wewnętrznych wraz z gruntami przylegającymi
    bezpośrednio do tych dróg znajdujących się na terenie Miasta stanowią / będą stanowiły
    wynagrodzenie za świadczone przez Miasto usługi na podstawie zawieranych Umów /
    wydawanych Zezwoleń, a w konsekwencji podlegają / będą podlegały opodatkowaniu VAT
    i nie korzystają / nie będą korzystały ze zwolnienia z tego podatku.
    Uzasadnienie Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy nie uważa się za podatników
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Jako że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, że spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet, gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.
    Zatem, w przypadku, gdy Miasto realizuje należące do niego zadania na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą – powinno być ono traktowane jako podatnik VAT,
    gdyż w przedmiotowym zakresie działa ono w sposób analogiczny do tych podmiotów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. W świetle tego zapisu działalność Miasta polegająca na realizacji
    odpłatnych usług świadczonych na podstawie Umów / Zezwoleń jest działalnością
    gospodarczą („wszelka działalność usługodawców”).
    Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Z brzmienia powołanych przepisów wynika, że pojęcia dostawy towarów i świadczenia
    usług na gruncie ustawy o VAT uzupełniają się w tym sensie, że co do zasady, czynności
    podejmowane przez podatników należy uznać za świadczenie usług, o ile nie stanowią one
    dostawy towarów. Takie skonstruowanie zakresu czynności opodatkowanych prowadzi do
    zapewnienia zasady powszechności opodatkowania.
    Ponadto, zdaniem Miasta żadne przepisy prawa powszechnego nie przewidują podstaw
    do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie udostępniania dróg wewnętrznych /
    dróg wewnętrznych wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tych dróg. Mając
    powyższe na uwadze, w ocenie Miasta, świadcząc usługi na podstawie Umów / Zezwoleń
    wykonuje działania wyłącznie z reżimu cywilnoprawnego.
    W konsekwencji, w opinii Miasta w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu
    przyszłym dokonuje / dokonywać ono będzie opodatkowanych VAT usług świadczonych

    na podstawie Umów / Zezwoleń w ramach prowadzonej przez Miasto działalności
    gospodarczej, tj. odpłatnego udostępniania dróg wewnętrznych / dróg wewnętrznych
    wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tych dróg. Ponadto, zdaniem Miasta ani
    ustawa o VAT ani też wydane na jej podstawie rozporządzenia, nie przewidują zwolnienia
    z VAT dla czynności zajęcia terenów dróg wewnętrznych.
    Stanowisko Miasta znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) z 7 kwietnia 2020 r., sygn. 0113-
    KDIPT1-2.4012.104.2020.1.SM, w której DKIS wskazał, że: „(...) pomiędzy Wnioskodawcą a
    podmiotami zamierzającymi dokonać zajęcia pasa istnieje/będzie istniała więź o
    charakterze zobowiązaniowym, która na gruncie ustawy stanowi/będzie stanowić
    świadczenie usług za wynagrodzeniem, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
    Wnioskodawca w zamian za udostępnienie pasa drogi wewnętrznej otrzymuje/będzie
    otrzymywał wynagrodzenie w wysokości określonej opłaty. Z kolei podmiot zamierzający
    dokonać zajęcia pasa drogi wewnętrznej staje się/będzie się stawał niewątpliwie
    beneficjentem tej czynności, jest/będzie bezpośrednim jej konsumentem, odbiorcą
    świadczenia odnoszącym korzyść o charakterze majątkowym. W konsekwencji
    powyższego, odpłatne udostępnianie przez Wnioskodawcę pasa drogi wewnętrznej w
    zamian za pobieraną opłatę podlega/będzie podlegało opodatkowaniu VAT, na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy. Zatem mając na uwadze okoliczności
    sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, że czynności dokonywane
    przez Wnioskodawcę, polegające na odpłatnym udostępnianiu pasa drogi wewnętrznej na
    podstawie umów cywilnoprawnych - stanowią/będą stanowiły usługi podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z
    art. 8 ust. 1 ustawy.”.
    Tożsame stanowisko przedstawiono również w interpretacjach indywidualnych:
        Izby Skarbowej w Poznaniu z 7 sierpnia 2014 r., sygn. ILPP2/443-527/14-3/MN,
        Izby Skarbowej w Łodzi z 30 czerwca 2015 r. r., sygn. IPTPP1/4512-252/15-2/MSu,
        Izby Skarbowej w Łodzi z 23 lipca 2014 r., sygn. IPTPP2/443-300/14-4/PR oraz
        Izby Skarbowej w Poznaniu z 25 lipca 2014 r., sygn. ILPP2/443-498/14-2/SJ.
    Reasumując, Miasto jest zdania, że opłaty i czynsze pobierane przez Miasto za zajęcie lub
    dzierżawę dróg wewnętrznych (niestanowiących dróg publicznych) /dróg wewnętrznych
    wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tych dróg znajdujących się na terenie
    Miasta stanowią / będą stanowiły wynagrodzenie za świadczone przez Miasto usługi na
    podstawie zawieranych Umów / wydawanych Zezwoleń, które podlegają / będą podlegały
    opodatkowaniu VAT i nie korzystają / nie będą korzystały ze zwolnienia z tego podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego
        w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde
    świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
    · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).
    Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy –
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale
    także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami

    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
    · jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
    · odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano te
      organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
      cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Jako zarządca dróg gminnych zawierają Państwo umowy cywilnoprawne na zajęcie dróg
    wewnętrznych, o których mowa w art. 8 ustawy o drogach publicznych, niestanowiących
    dróg publicznych znajdujących się na terenie Miasta oraz niejednokrotnie wraz z gruntami
    bezpośrednio przylegającymi do ww. dróg, celem zajęcia oraz prowadzenia robót
    budowlanych, bądź umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanej z
    potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (Umowy). Wydają
    Państwo również zezwolenia na zajęcie oraz prowadzenie robót na drodze wewnętrznej,
    które w odróżnieniu od Umów mają zasadniczo krótszy okres obowiązywania. Zezwolenia
    mają charakter jednostronny, tj. do ich wydania konieczny jest wyłącznie podpis
    Prezydenta Miasta. Zezwolenia nie mają charakteru decyzji administracyjnoprawnej.
    Na podstawie Umów oraz Zezwoleń pobierają Państwo od podmiotów zajmujących drogę
    wewnętrzną / drogę wewnętrzną wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tej
    drogi opłaty lub czynsze, których wysokość wynika z Zarządzenia Prezydenta Miasta (...) z
    14 maja 2025 r. w sprawie ustalenia stawek czynszów dzierżawnych oraz innych opłat. W
    Zarządzeniu ustalone zostały zróżnicowane wysokości stawek czynszów dzierżawnych i
    innych opłat z tytułu zajęcia dróg wewnętrznych / dróg wewnętrznych wraz z gruntami
    przylegającymi bezpośrednio do tych dróg w zależności od celu oraz od strefy, za dzień
                        2bądź rok zajmowania powierzchni 1 m gruntu / powierzchni rzutu poziomego.
    Szczegółowa przykładowa procedura zawierania Umów i wydawania Zezwoleń wygląda
    następująco:
    • zainteresowany składa wniosek o wyrażenie zgody na zaprojektowanie i umieszczenie na
    nieruchomości stanowiącej drogę wewnętrzną urządzenia niezwiązanego z gospodarką
    drogową i zarządzaniem drogami, tj. urządzenie infrastruktury technicznej;
    • rozpatrują Państwo wniosek i wydają uzgodnienie określające szczegółowe warunki
    realizacji inwestycji. Na podstawie dokonanego uzgodnienia inwestorowi przysługuje
    prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z tytułu wydania
    uzgodnienia nie są naliczane jakiekolwiek opłaty;
    • inwestor składa wniosek o wyrażenie zgody na zajęcie drogi wewnętrznej i zawarcie
    umowy na udostępnienie gruntu w celu umieszczenia urządzenia infrastruktury
    technicznej;

    • na wniosek inwestora wydawane jest Zezwolenie na prowadzenie robót w gruncie drogi
    wewnętrznej. Z tytułu prowadzenia robót w drodze wewnętrznej naliczana i pobierana
    jest opłata w wysokości określonej w Zarządzeniu. Zezwolenie zawiera również
    informację o numerze rachunku bankowego, dniowym terminie zapłaty oraz informację
    o naliczeniu odsetek ustawowych za opóźnienie w przypadku nieterminowej zapłaty.
    Następnie, zawierana jest również umowa cywilnoprawna, tj. Umowa, na umieszczenie
    w gruncie stanowiącym Państwa własność (drodze wewnętrznej) urządzenia
    infrastruktury technicznej. Z tytułu umieszczenia na drodze wewnętrznej urządzenia
    infrastruktury technicznej naliczana i pobierana jest opłata w wysokości określonej w
    Zarządzeniu.
    Analogiczne Umowy wydawane są przez Państwa w przypadku dzierżawy dróg
    wewnętrznych / dróg wewnętrznych wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tych
    dróg np. pod obiekty budowlane, reklamy, ogródki gastronomiczne, kontenery itp.
    Szczegółowa przykładowa procedura wygląda następująco:
    • zainteresowana osoba składa wniosek o zawarcie umowy dzierżawy Państwa gruntu
    stanowiącego część drogi wewnętrznej / drogi wewnętrznej wraz z gruntami
    przylegającymi bezpośrednio do tej drogi np. pod kiosk handlowy, reklamę, ogródek
    gastronomiczny, zaplecze budowy;
    • zawierana jest umowa cywilnoprawna, tj. Umowa, z tytułu dzierżawy nieruchomości w
    określonym celu.
    Z tytułu dzierżawy drogi wewnętrznej wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tej
    drogi naliczany jest czynsz dzierżawny w wysokości określonej w Zarządzeniu.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy opłaty i czynsze pobierane przez Państwa z tytułu
    zajęcia lub dzierżawy dróg wewnętrznych (niestanowiących dróg publicznych) / dróg
    wewnętrznych wraz z gruntami przylegającymi bezpośrednio do tych dróg, znajdujących
    się na terenie Miasta stanowią / będą stanowiły wynagrodzenie za świadczone przez
    Państwa usługi na podstawie zawieranych Umów / wydawanych Zezwoleń, a w
    konsekwencji podlegają / będą podlegały opodatkowaniu VAT i nie korzystają / nie będą
    korzystały ze zwolnienia z tego podatku.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają/będą Państwo spełniali obie wskazane w art. 15 ust. 6
    ustawy przesłanki, tj. czy są Państwo organem władzy publicznej oraz czy pobieranie
    określonych opłat jest/będzie czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące
    te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu
    aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy
    „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest
    wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających
    prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności
    wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku
    od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten
    organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot
    gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że
    organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
    przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności
    wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm., t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.

    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320 ze zm., t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889):
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Według art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich - zarząd województwa;
      3) powiatowych - zarząd powiatu;
      4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Jak wynika z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
                                        1W szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem ust. 3, lokalizowanie w
      pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za
      zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji
      administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku wydania decyzji, o
      której mowa w ust. 7, lub w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7a lub
      w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. (...)
    Na mocy art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

      Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w
      drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku
      zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
      oraz reklam;
      4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione
      w pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy - wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad
      i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga - budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
      drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
      podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość
      techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub
      postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu
      urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.
    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
    Jak stanowi art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
      Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
      zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego:
      1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22
                                          1  4ust. 2, 2a lub 2c, lub bez decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3 lub 3,
      2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w
      umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w art.
            1  439 ust. 3 lub 3,
      3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie,
      o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3
      1  4 lub 3
      – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
      wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4–6.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.):
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek

      Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne,
      których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu
      terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora
      finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
      państwowych funduszy celowych:
      7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na
      podstawie odrębnych ustaw.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że
    pobierając opłaty i czynsze z tytułu zajęcia lub dzierżawy dróg wewnętrznych
    (niestanowiących dróg publicznych) wykonują/będą Państwo wykonywać działania
    mieszczące się w zakresie Państwa zadań własnych. Zatem w przedmiotowej sprawie
    pobierana przez Państwa danina o charakterze publicznym (opłaty i czynsze) nie stanowi
    /nie będzie stanowiła zapłaty za świadczenie usług. Należy stwierdzić, że w zakresie
    realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są/będą Państwo
    adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Tym samym, pobierane przez Państwa opłaty i czynsze z tytułu zajęcia lub dzierżawy dróg
    wewnętrznych (niestanowiących dróg publicznych), znajdujących się na terenie Miasta nie
    stanowią/nie będą stanowiły wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu
    VAT.
    W tej części Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do opłat i czynszów pobieranych za zajęcie gruntów
    przylegających bezpośrednio do dróg wewnętrznych, w tej sytuacji nie będą Państwo
    realizowali zadań własnych Gminy. Biorąc bowiem pod uwagę powołane wyżej przepisy
    prawa, należy jeszcze raz podkreślić, że organy władzy publicznej nie są podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty
    prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki.
    Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem organów władzy
    publicznej za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne
    dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Usługą, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, jest każde świadczenie na rzecz danego
    podmiotu niebędące dostawą towarów. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno
    działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Jak wynika z opisu sprawy, udostępnianie gruntów przylegających bezpośrednio do dróg
    wewnętrznych np. pod obiekty budowlane, reklamy, ogródki gastronomiczne, kontenery
    itp. realizowane jest na podstawie umów cywilnoprawnych. Z tego tytułu pobierane są
    opłaty.
    Odpłatne udostępnianie gruntów przylegających bezpośrednio do drogi wewnętrznej na
    podstawie umów cywilnoprawnych nie jest działaniem mieszczącym się w zakresie zadań
    własnych Gminy. W związku z tym ww. czynności nie mają charakteru publicznoprawnego,
    a Państwo nie wykonują ich w ramach władztwa publicznoprawnego.
    Zatem, w zakresie odpłatnego udostępniania gruntów przylegających bezpośrednio do
    dróg wewnętrznych stanowiących własność Miasta, na podstawie umów cywilnoprawnych

    są/będą Państwo działali w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy.
    Wobec tego, opłaty i czynsze pobierane przez Państwa za udostępnianie gruntów
    przylegających bezpośrednio do dróg wewnętrznych stanowiących własność Miasta nie są
    / nie będą daniną o charakterze publicznym, lecz stanowią / będą stanowiły
    wynagrodzenie za świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, które podlega
    / będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że odpłatne świadczenie usług polegających na
    udostępnianiu gruntów przylegających bezpośrednio do dróg wewnętrznych nie zostało
    przez ustawodawcę wymienione wśród usług zwolnionych od podatku, w konsekwencji
    usługi te podlegają / będą podlegały opodatkowaniu według stawki VAT właściwej dla tych
    usług.
    W tej części Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy wskazać,
    że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o
    aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony
    przez danego podatnika. Powołane interpretacje nie stanowią źródła powszechnie
    obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie
    można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Ponadto wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane
    weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej
    Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli
    stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów,
    Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to,
    że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo
    podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef
    Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, Państwa sytuacja będzie zgodna

    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo
    do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.