Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-983/08-2/BP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-01-12
Teza: Opodatkowanie zwrotu nakładów inwestycyjnych w obcym środku trwałym.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; faktura-faktura VAT; stawka-stawki podatku; zwrot-zwrot nakładów; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Sp. z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 24 września 2008 r. (data wpływu: 17 października 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nakładów inwestycyjnych w obcym środku trwałym – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 października 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nakładów inwestycyjnych w obcym środku trwałym.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W celu prowadzenia działalności gospodarczej (działalności kinowej) Wnioskodawca wynajął na podstawie umowy leasingu grunt wraz z rozpoczętą budową obiektu kinowego (dalej jako „Nieruchomość”). Leasingodawcą był podmiot zajmujący się leasingiem nieruchomości, który Nieruchomość wydzierżawił od kontrahenta Wnioskodawcy (dalej jako „Kontrahent”). Wnioskodawca brał udział w dokończeniu inwestycji, tj. w celu dostosowania nieruchomości do swoich potrzeb m. in. wykonał prace wykończeniowe budynku, wykonał izolację akustyczną, zamontował schody zewnętrzne oraz wybudował drogi i parking.

W roku 2006 umowa leasingu została rozwiązana. Od tego momentu Kontrahent wynajmował nieruchomość Wnioskodawcy. W roku 2007 Wnioskodawca sprzedał zorganizowaną część przedsiębiorstwa (część wyposażenia budynku, prawa do emisji filmów, itp.) spółce, która obecnie prowadzi działalność kinową. Tej samej spółce Kontrahent obecnie wynajmuje budynek. Część nakładów poniesionych przez Wnioskodawcę na wykończenie Nieruchomości w celu dostosowania jej do własnych potrzeb (w okresie, gdy Wnioskodawca prowadził działalność kinową) w jego księgach jest ujęta jako inwestycje w obcych środkach trwałych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przekazanie za wynagrodzeniem nakładów poniesionych przez Wnioskodawcę na inwestycje w obcym środku trwałym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie za wynagrodzeniem nakładów na inwestycje w obce środki trwałe należy uznać za świadczenie usług w świetle ustawy o podatku od towarów i usług, które będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz powinno być udokumentowane fakturą VAT wystawioną przez Wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) przez świadczenie usług należy rozumieć każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W myśl art. 693 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Stosownie do art. 676 w związku z art. 705 i art. 694 Kodeksu cywilnego, jeżeli najemca (dzierżawca) ulepszył rzecz najętą, wynajmujący (wydzierżawiający), w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.

W sytuacji zapłaty za ulepszenia (inwestycje) poczynione przez Wnioskodawcę, które będą wykorzystywane przez Kontrahenta w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, czynność ta będzie stanowić odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Dojdzie bowiem do tego, że właściciel środka trwałego stanie się faktycznym beneficjentem nakładów poniesionych przez Wnioskodawcę (korzystającego dotychczas z danej rzeczy), których wartość w momencie przekazania jest rekompensowana wynagrodzeniem pieniężnym, odpowiadającym ich wartości w chwili zwrotu.

Na potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska Wnioskodawca powołuje rozstrzygnięcia organów podatkowych: interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 sierpnia 2007 r., znak ILPP1/443-8/07-2/SJ oraz z dnia 16 maja 2008 r., znak ILPP2/443-167/08-2/ISN, jak również postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Stare Miasto z dnia 7 października 2007 r., znak PP-1/443-98/44546/05/201168/154/CzW oraz postanowienie Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z dnia 12 września 2006 r., znak 1471/NTR1/443-238/06/AW.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Według art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Przez dostawę towarów – stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…), natomiast przez świadczenie usług – stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347). Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.

Definicja usługi zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma szerszy zakres od definicji usługi zawartej w klasyfikacjach statystycznych. Przy definiowaniu „świadczenia” należy odwołać się do przepisów prawa cywilnego. W myśl art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu. Tak więc na świadczenie może składać się zachowanie polegające na działaniu (dokonanie czynności na rzecz innego podmiotu) albo na zaniechaniu (zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji). Na świadczenie mogą się również składać jednocześnie zachowania polegające na działaniu oraz na zaniechaniu. Spod pojęcia świadczenia usług będzie natomiast wyłączone świadczenie, którego treścią jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przepis art. 48 Kodeksu cywilnego stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej (art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego).

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca użytkował nieruchomość na podstawie umowy leasingu zawartej z podmiotem zajmującym się leasingiem nieruchomości i w tym czasie brał udział w dokończeniu inwestycji, tj. w celu dostosowania nieruchomości do swoich potrzeb m. in. wykonał prace wykończeniowe budynku, wykonał izolację akustyczną, zamontował schody zewnętrzne oraz wybudował drogi i parking. W roku 2006 umowa leasingu została rozwiązana i od tego momentu Wnioskodawca użytkował nieruchomość na podstawie umowy najmu zawartej z właścicielem nieruchomości.

Z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady na wybudowanie budowli oraz ulepszenie i modernizację istniejących budynków i budowli posadowionych na cudzym gruncie stanowią część składową gruntu i tym samym własność właściciela gruntu. W konsekwencji podmiot, który poniósł nakłady na wybudowanie budowli oraz na ulepszenie i modernizację istniejących budynków i budowli posadowionych na cudzym gruncie, nie może ich sprzedać. Niemniej jednak ma on pewne prawo do nakładów, które może przenieść na rzecz innego podmiotu. Wprawdzie ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy), a więc nie uzależnia dostawy towarów od tytułu własności, jednak nakłady poniesione na wybudowanie budowli oraz ulepszenie i modernizację istniejących budynków i budowli posadowionych na cudzym gruncie nie stanowią odrębnych rzeczy – towarów (art. 2 pkt 6 ustawy), a więc ich zwrot nie może uchodzić za dostawę towarów. W analizowanym przypadku zwrot nakładów należy zaliczyć do świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, albowiem dochodzi tu do przeniesienia prawa majątkowego.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Przez sprzedaż – stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy – rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Z przytoczonych przepisów wynika, że zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie budowli oraz na ulepszenie i modernizację istniejących budynków i budowli posadowionych na cudzym gruncie, o których mowa we wniosku, jak każda czynność rodząca obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, powinien być udokumentowany fakturą VAT.

Reasumując, zwrot nakładów poniesionych na wybudowanie budowli oraz na ulepszenie i modernizację istniejących budynków i budowli posadowionych na cudzym gruncie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i powinien być udokumentowany fakturą VAT.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.