Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.844.2024.6.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Świadczone przez Wnioskodawcę usługi, tj. nauczanie gry na instrumencie (flet, fortepian), zajęcia umuzykalniające dla dzieci i młodzieży, organizacja i wykonywanie koncertów i audycji dla dzieci, młodzieży i dorosłych, nie korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.
Słowa kluczowe: instrumenty-instrumenty muzyczne; korepetycje; nauczyciel; usługi-usługi edukacyjne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym świadczone przez nauczycieli
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 27

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 18 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zwolnienia świadczonych zajęć edukacyjnych. Uzupełniła go
    Pani pismem z 3 grudnia 2024 r. (wpływ 3 grudnia 2024 r.) oraz pismem z 27 stycznia 2025
    r. (wpływ 27 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani działalność w ramach działalności nierejestrowanej zgodnie z art. 5 ustawy
    z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Przychody osiągane z tej działalności nie
    przekraczają 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w żadnym miesiącu, co
    spełnia warunki określone w przepisach dla tego rodzaju działalności.
    W ramach tej działalności wykonuje Pani:
        zajęcia gry na instrumencie (flet, fortepian),
        zajęcia umuzykalniające dla dzieci i młodzieży,
        koncerty i audycje umuzykalniające, organizowane zarówno w przestrzeniach
        publicznych, jak i na zamówienie prywatnych instytucji kulturalnych.
    Równolegle prowadzi Pani zajęcia muzyczne w szkołach na podstawie umów o pracę
    (częściowy wymiar etatu) oraz innych zleceń. Działalność nierejestrowana jest prowadzona
    poza zakresem obowiązków wynikających z tych umów. Planuje Pani kontynuować
    prowadzenie działalności nierejestrowanej, w tym organizowanie i wykonywanie
    koncertów oraz audycji umuzykalniających, jak również kontynuować naukę gry na
    instrumencie i prowadzenie zajęć umuzykalniających.
    Działalność ta będzie w dalszym ciągu prowadzona w formie nierejestrowanej, z
    zachowaniem limitów przychodów określonych w ustawie Prawo przedsiębiorców.
    Zamierza Pani również dokonać zakupu instrumentu muzycznego, który będzie
    wykorzystywany wyłącznie w ramach tej działalności, i chce Pani uznać ten wydatek za
    koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Będzie Pani ponosić odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat i wykonanie
    czynności w zakresie prowadzonej działalności nierejestrowanej, takich jak zajęcia
    muzyczne, koncerty czy audycje umuzykalniające.
    Będzie Pani ponosić ryzyko gospodarcze, ponieważ działalność nierejestrowana nie
    gwarantuje stałych przychodów, a ewentualne koszty (np. materiały edukacyjne,
    instrumenty) ponoszę na własne ryzyko.
    Planuje Pani prowadzić działalność nierejestrowaną samodzielnie i nie będzie zatrudniać
    osób trzecich.
    W okresie ostatnich 60 miesięcy nie prowadziła Pani zarejestrowanej działalności
    gospodarczej.
    Działalność nierejestrowana będzie prowadzona samodzielnie, bez wspólników.
    Zakup instrumentu udokumentowany będzie fakturą imienną.
    Jako nauczyciel instrumentu, a także muzyk wykonujący koncerty edukacyjne,
    wykorzystuje Pani instrument bez przerwy, zarówno do nauczania, jak i grania przed
    widownią. Ponadto w zajęciach umuzykalniających dla najmłodszych również zawiera Pani
    elementy edukacyjne związane z różnymi instrumentami, ale przede wszystkim z fletem,
    który jest Pani głównym instrumentem.

    Działalność prowadzi Pani od 1 sierpnia 2024 r.
    Nie wykonuje Pani czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT.
    Nie jest Pani jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu ustawy z 14 grudnia 2016
    r. - Prawo oświatowe.
    Nie jest Pani jednostką naukową Polskiej Akademii Nauk ani instytutem badawczym.
    Pani działalność skupia się wokół nauki gry na flecie i fortepianie oraz organizacji i
    wykonywaniu koncertów oraz audycji dla dzieci, młodzieży i dorosłych, a także zajęć
    umuzykalniających skierowanych do najmłodszych. Od klientów otrzymuje Pani daty i
    placówki dotyczące zajęć/koncertów, za których organizacje i przeprowadzenie jest Pani
    odpowiedzialna. Nie ma Pani stałych miejsc ani form działalności, funkcjonuje to na
    zasadzie pojedynczych, nieregularnych spotkań.
    Celem usług jest edukacja muzyczna, rozwijanie umiejętności, poznawanie kultury i
    popularyzacja sztuki muzycznej.
    Usługi nie mieszczą się w podstawie programowej kształcenia formalnego.
    Pytanie w podatku od towarów i usług sprecyzowane w uzupełnieniu II wniosku
    Czy świadczone przez Panią usługi edukacyjne (nauka gry na instrumencie, koncerty i
    zajęcia umuzykalniające) korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie w podatku od towarów i usług sprecyzowane w uzupełnieniu II
    wniosku
    Świadczone przez Panią usługi edukacyjne mogą korzystać ze zwolnienia z VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT, gdyż są to usługi kształcenia zawodowego i
    edukacyjnego realizowane poza systemem oświaty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. (...)
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, (...).
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy świadczone przez Panią usługi edukacyjne (nauka gry
    na instrumencie, koncerty i zajęcia umuzykalniające) korzystają ze zwolnienia od podatku
    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym,
      podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym, świadczone przez nauczycieli.

    Powyższy przepis jest odzwierciedleniem regulacji art. 132 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      j) nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub
      wyższe.
    Z powołanego powyżej art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy wynika, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług jest nie tylko spełnienie przesłanki o
    charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego
    nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej,
    odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby
    jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione od
    podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne
    lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich
    własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny
    charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między
    uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez
    nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy
    odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń czy też jednocześnie większa liczba osób. W
    przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny
    podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem
    zatrudniającym.
    Pod pojęciem nauczyciela należy rozumieć osobę, która posiada i przekazuje wiedzę i
    umiejętności. Przy czym nie musi to być nauczyciel w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia
    1982 r. - Karta Nauczyciela (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 986 ze zm.). Może to być zatem osoba,
    która posiada wykształcenie kierunkowe (np. ukończone studia wyższe), jak również osoba
    posiadająca wiedzę i kwalifikacje nabyte w inny sposób. Przykładowo może to być osoba,
    która ukończyła zorganizowany przez Polski Związek Szachowy kurs instruktora
    szachowego, posiada odpowiednią wiedzę, kwalifikacje, doświadczenie. Zauważyć bowiem
    należy, że system oświaty w pewnych dziedzinach nie przewiduje odrębnego kształcenia
    kierunkowego, zatem gdy dana osoba zdobyła wiedzę np. w ramach kursu, to też zasadne
    jest przyjęcie, że posiada wiedzę i kwalifikacje pozwalające pełnić rolę nauczyciela.
    Ponadto, jak stanowi art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.), zwanej dalej Prawem oświatowym:
      System oświaty obejmuje szkoły:
      a) podstawowe, w tym: specjalne, integracyjne, z oddziałami przedszkolnymi,
      integracyjnymi, specjalnymi, przysposabiającymi do pracy, dwujęzycznymi,
      sportowymi i mistrzostwa sportowego, sportowe i mistrzostwa sportowego,
      b) ponadpodstawowe, w tym: specjalne, integracyjne, dwujęzyczne, z oddziałami
      integracyjnymi, specjalnymi, dwujęzycznymi, przygotowania wojskowego, sportowymi
      i mistrzostwa sportowego, sportowe, mistrzostwa sportowego, rolnicze, leśne,
      morskie, żeglugi śródlądowej oraz rybołówstwa,
      c) artystyczne.
    Powołany art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy umożliwia nauczycielom zwolnienie od podatku
    świadczonych przez nich usług nauczania prywatnego na poziomie przedszkolnym,
    podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym. Zwolnienie to odnosi się zatem do usług
    nauczania, które obejmuje materiał dydaktyczny realizowany przez szkoły lub uczelnie

    wyższe. Musi istnieć tu zatem zgodność realizowanego w ramach prywatnego nauczania
    materiału z materiałem przewidzianym w programie nauczania w wymienionych
    placówkach oświatowych.
    W tej sprawie konieczna jest analiza orzeczeń TSUE. W zapadłym rozstrzygnięciu C#473/08
    z 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz, Trybunał stwierdził, że nauczyciele świadczący usługi
    w ramach kursów organizowanych przez podmiot trzeci nie mogą zostać uznani za osoby
    nauczające „prywatnie” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. j VI Dyrektywy (obecnie art.
    132 ust. 1 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE). W wyroku tym wskazano także, że:
      Thomas Eulitz działał jako nauczyciel w ramach kursu szkoleniowego proponowanego
      przez podmiot trzeci - EIPOS. W świetle ustaleń sądu krajowego podmiot ten - a nie
      Thomas Eulitz - pełnił obowiązki instytucji szkoleniowej, w ramach której ten ostatni
      nauczał oraz świadczył usługi szkoleniowe uczestnikom rzeczonych kursów (pkt 52).
    Z kolei w wyroku TSUE z 14 czerwca 2007 r. C-445/05 w sprawie Werner Haderer, Trybunał
    wskazał, że:
      28. Ponadto, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 13
      część A ust. 1 lit. j) szóstej dyrektywy, nie wystarcza, aby lekcje obejmowały nauczanie
      na poziomie szkolnym lub uniwersyteckim; poza tym musi być to „nauczanie prywatne
      przez nauczycieli”.
      29. Aczkolwiek z akt postępowania przed sądem krajowym wynika, że W. Haderer
      udziela lekcji jako nauczyciel, co nie zostało zakwestionowane ani przez państwa
      członkowskie, ani przez Komisję w uwagach przedstawionych na podstawie art. 23
      statutu Trybunału Sprawiedliwości, to jednak pojawia się pytanie, czy lekcje te są
      udzielane „prywatnie”.
      30. To ostatnie określenie umożliwia odróżnienie usług świadczonych przez podmioty
      wymienione w art. 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy od usług wymienionych w
      tym samym ust. 1 pod lit. j), które są wykonywane przez nauczycieli na ich własny
      rachunek i na ich własną odpowiedzialność.
      31. Do tych ostatnich usług można zaliczyć na przykład kursy indywidualne, w którym
      to przypadku zasadniczo istnieje związek pomiędzy treścią danej lekcji a kwalifikacjami
      nauczającego. W tym zakresie brzmienie art. 13 część A ust. 1 szóstej dyrektywy w
      żaden sposób nie sprzeciwia się temu, aby lekcje udzielane na rzecz większej liczby
      osób jednocześnie były objęte zwolnieniem ustanowionym w tym przepisie.
    Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, zajętym w wyroku C-445/05 z 14 czerwca 2007 r. w
    sprawie Werner Haderer, nauczanie prywatne obejmuje czynności wykonywane przez
    nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność. Nie ma przy tym znaczenia
    okoliczność, czy usługa jest świadczona indywidualnemu uczniowi/słuchaczowi, czy też
    jednocześnie większej liczbie osób. W orzeczeniu tym Trybunał nadmienił, że pojęcie
    „edukacja szkolna i uniwersytecka” nie obejmuje jedynie nauczania, które kończy się
    egzaminem w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie
    określonego wykształcenia, lecz obejmuje także inną działalność, w ramach której
    prowadzi się nauczanie w celu poszerzania wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów,
    pod warunkiem, że działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego.
    Jednocześnie, zdaniem Trybunału, przyjęcie szczególnie ścisłej wykładni pojęcia „edukacji
    szkolnej i uniwersyteckiej” groziłoby powstaniem rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku VAT w państwach członkowskich, z tego powodu, że systemy nauczania w
    każdym państwie członkowskim są zorganizowane w różny sposób.
    W tym miejscu należy przywołać postanowienie TSUE z 7 października 2019 r. w sprawie C-
    47/19, które dotyczy podmiotu prowadzącego kursy surfingu i żeglarstwa. W ww.
    postanowieniu TSUE wskazał, że pytania sądu odsyłającego zmierzają do ustalenia, czy
    pojęcie „nauczania szkolnego i uniwersyteckiego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j)
    dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono lekcje surfingu i

    żeglarstwa udzielane przez szkoły surfingu i żeglarstwa szkołom i uniwersytetom, w
    których lekcje te są częścią programu zajęć sportowych lub kształcenia nauczycieli
    wychowania fizycznego i mogą być uwzględnione przy wystawianiu ocen.
    TSUE podkreślił jeszcze raz, że ww. przepisy dyrektywy nie zawierają definicji „edukacji
    szkolnej i uniwersyteckiej”, jednocześnie wskazał, że obejmuje ono działalność, która
    charakteryzuje się zarówno szczególnym charakterem, jak i kontekstem, w którym jest
    prowadzona. Wynika z tego, że prawodawca Unii zamierzał odnieść się do pewnego
    rodzaju sytemu nauczania wspólnego dla wszystkich państw członkowskich, niezależnie
    od odpowiedniej specyfiki systemów krajowych. Dla celów systemu VAT pojęcie „edukacja
    szkolna i uniwersytecka” odnosi się zatem ogólnie do zintegrowanego systemu nauczania
    wiedzy i umiejętności związanych z szerokim i zróżnicowanym zakresem przedmiotów
    oraz utrwalania i rozwijania tej wiedzy i umiejętności przez uczniów i studentów zgodnie z
    ich postępami i specjalizacją na różnych poziomach tworzących ten system.
    W ww. postanowieniu TSUE stwierdził, że nauczanie surfingu i żeglarstwa w szkołach
    takich jak te będące przedmiotem postepowania głównego obejmuje nauczanie różnych
    umiejętności praktycznych i teoretycznych, lecz mimo to pozostaje nauczaniem
    specjalistycznym i selektywnym, które samo w sobie nie jest różnoznaczne z nauczaniem,
    utrwalaniem i rozwijaniem wiedzy i umiejętności dotyczących szerokiego i zróżnicowanego
    zakresu przedmiotów, co jest charakterystyczne dla nauczania szkolnego i
    uniwersyteckiego.
    W konsekwencji TSUE przyjął, że pojęcie „nauczanie szkolne i uniwersyteckie” w
    rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie
    obejmuje ono lekcji surfingu i żeglarstwa udzielanych przez szkoły surfingu i żeglarstwa,
    takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, szkołom i
    uniwersytetom, w których te lekcje stanowią część programu sportowego lub kształcenia
    nauczycieli sportu i mogą być włączone do formowania ocen.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 21 października 2021 r. w sprawie C-373
    /19 Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics, w którym Trybunał rozpatrywał kwestię, czy pojęcie
    „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy
    2006/112 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono udzielanie lekcji pływania
    przez szkołę pływania.
    Jak wskazał TSUE:
      (20) Artykuł 132 dyrektywy 2006/112 przewiduje zwolnienia, które, jak wskazuje tytuł
      rozdziału, w którym przepis ów się znajduje, mają na celu uprzywilejowanie niektórych
      rodzajów działalności wykonywanych w interesie publicznym. Niemniej jednak
      zwolnienia te nie dotyczą wszystkich rodzajów działalności w interesie publicznym, a
      jedynie tych, które zostały w sposób szczegółowy wyliczone i opisane (wyroki: z 4 maja
      2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam
      orzecznictwo; a także z 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU;C;
      2019;202, pkt 17).
      (21) Wedle orzecznictwa Trybunału omawiane zwolnienia stanowią autonomiczne
      pojęcie prawa Unii, które mają na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu
      VAT w poszczególnych państwach członkowskich.
      (22) Trybunał orzekł już, że wyrażenia użyte do określenia zwolnień przewidzianych w
      art. 132 dyrektywy 2006/112 powinny podlegać wykładni ścisłej, ponieważ stanowią
      one wyjątki od wynikającej z art. 2 tej dyrektywy zasady ogólnej, zgodnie z którą VAT
      pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Niemniej
      jednak powyższa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza, że pojęcia użyte w celu
      opisania zwolnień przewidzianych w owym art. 132 należy interpretować w sposób,
      który pozbawiałby te zwolnienia skuteczności (wyroki: z dnia 4 maja 2017 r.,

      Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam
      orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17,
      EU:C:2019:202, pkt 19).
      (23) Należy przypomnieć, że art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 nie zawiera
      żadnej definicji pojęcia „kształcenia powszechnego lub wyższego”.
      (24) Niemniej jednak Trybunał uznał, po pierwsze, że przekazywanie wiedzy i
      kompetencji pomiędzy nauczycielem i uczniami jest szczególnie ważnym elementem
      działalności kształcenia (wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05,
      EU:C:2007:343, pkt 18; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-
      449/17, EU:C:2019:202, pkt 21).
      (25) Po drugie, Trybunał wyjaśnił, że „pojęcie kształcenia powszechnego i wyższego” w
      rozumieniu dyrektywy 2006/112 nie ogranicza się jedynie do nauczania, które kończy
      się egzaminami w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie
      określonego wykształcenia w celu wykonywania danego zawodu, ale obejmuje także
      inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w szkołach lub na
      uniwersytetach w celu poszerzenia wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów, pod
      warunkiem iż działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego
      (wyroki: z dnia 28 stycznia 2010 r., Eulitz, C-473/08, EU:C:2010:47, pkt 29 i przytoczone
      tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449
      /17, EU:C:2019:202, pkt 22, 23).
      (26) W związku z tym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu
      art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 obejmuje rodzaje działalności, które różnią
      się ze względu na swój charakter, jak i ze względu na ramy, w jakich są prowadzone
      (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05, EU:C:
      2007:343, pkt 20, z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:
      2019:202, pkt 24).
      (27) Z powyższego wynika, że w pojęciu tym prawodawca Unii zamierzał zawrzeć
      określony rodzaj systemu nauczania, który jest wspólny dla wszystkich państw
      członkowskich, niezależnie od cech własnych każdego z systemów krajowych (wyrok z
      dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 25).
      (28) Tym samym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu
      systemu VAT odsyła co do zasady do zintegrowanego systemu przekazywania wiedzy i
      kompetencji dotyczącego obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, jak również
      do pogłębiania i rozwoju owej wiedzy i kompetencji przez uczniów i studentów w
      miarę ich postępów i ich specjalizacji w ramach poszczególnych stopni składających się
      na ten system (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17,
      EU:C:2019:202, pkt 26).
    W konsekwencji TSUE orzekł:
      (31) Tymczasem należy zauważyć, że choć prawdą jest, że udzielanie lekcji pływania
      przez szkołę pływania, takie jak to, o którym mowa w postępowaniu głównym, ma
      pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono
      nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w
      sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i
      zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest
      charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego (zob. analogicznie
      wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C#449/17, EU:C:2019:202,
      pkt 29; a także postanowienie z dnia 7 października 2019 r., Finanzamt Hamburg-
      Barmbek-Uhlenhorst, C-47/19, niepublikowane, EU:C:2019:840, pkt 33).
      (32) O ile bowiem nie można zanegować znaczenia wiedzy przekazanej w ramach
      kształcenia związanego z kierowaniem pojazdami samochodowymi oraz nauki
      żeglarstwa, w szczególności w celu stawienia czoła trudnym sytuacjom, a ogólniej w

      celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności fizycznej osób, o tyle Trybunał orzekł,
      odpowiednio, w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie (C-449/17,
      EU:C:2019:202) i w postanowieniu z dnia 7 października 2019 r., Finanzamt Hamburg-
      Barmbek-Uhlenhorst (C-47/19, niepublikowanym, EU:C:2019:840), że tego rodzaju
      nauczanie nie jest objęte pojęciem „kształcenia powszechnego lub wyższego” w
      rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.
      (33) Z uwagi na powyższe na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż pojęcie
      „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j)
      dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono
      udzielania lekcji pływania przez szkołę pływania.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pani zajęcia gry na
    instrumencie (flet, fortepian), zajęcia umuzykalniające dla dzieci i młodzieży. Organizuje
    Pani i wykonuje również koncerty i audycje dla dzieci, młodzieży i dorosłych w
    przestrzeniach publicznych, jak i na zamówienie prywatnych instytucji kulturalnych. Jako
    nauczyciel instrumentu, a także muzyk wykonujący koncerty edukacyjne, wykorzystuje
    Pani instrument muzyczny, zarówno do nauczania, jak i grania przed widownią.
    Wątpliwości Pani sprowadzają się do tego, czy świadcząc ww. usługi może Pani korzystać
    ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.
    Odnosząc się do wątpliwości, jeszcze raz należy wskazać, że art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy
    umożliwia nauczycielom zwolnienie od podatku świadczonych przez nich usług nauczania
    prywatnego na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.
    Tym samym, aby usługi korzystały ze zwolnienia od podatku VAT należy spełnić zarówno
    przesłankę podmiotową, jak i przedmiotową.
    W tej sprawie jest Pani nauczycielem gry na instrumencie, prowadzi Pani m.in. zajęcia
    muzyczne w szkołach. Zajęcia gry na instrumencie (flet, fortepian), zajęcia
    umuzykalniające dla dzieci i młodzieży, koncerty i audycje umuzykalniające są świadczone
    przez Panią jako osobę, która legitymuje się wiedzą i kwalifikacjami pozwalającymi pełnić
    rolę nauczyciela. Tym samym spełnia Pani przesłankę podmiotową wynikającą z ww.
    przepisu.
    Jednakże, w stosunku do usług organizowania i wykonywania koncertów i audycji dla
    dzieci, młodzieży i dorosłych, należy wskazać, że przesłanka przedmiotowa wynikająca z
    art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy nie jest spełniona. Usługi te, bowiem mają zupełnie inny
    charakter od usługi nauczania prywatnego. Celem ich świadczenia nie jest nauka
    indywidualna, lecz wykonywane są w celach rozrywki, populacji muzyki. Tym samym
    usługi te nie mogą korzystać ze zwolnienia na podstawie wyżej wskazanego przepisu.
    Odnośnie natomiast usług prowadzenia zajęć gry na instrumentach oraz zajęć
    umuzykalniających dla dzieci i młodzieży należy również rozstrzygnąć spełnienie
    przesłanki przedmiotowej.
    Jak wyżej wynika z powołanych wyroków TSUE usługi prywatnego nauczania na poziomie
    przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym muszą mieścić się w
    podstawie programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym, czy
    ponadpodstawowym. Nie mogą stanowić one dodatkowych zajęć edukacyjnych
    nieobjętych podstawą programową.
    W wyroku TSUE w sprawie C-373/19 Trybunał wskazał, że ze zwolnienia określonego w
    treści 43 ust. 1 pkt 27 ustawy będą korzystały te usługi prywatnego nauczania świadczone
    przez nauczycieli, w ramach których nauczanie będzie się wiązało z przekazywaniem
    wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także
    dotyczyło ich pogłębiania oraz rozwoju. Z orzeczenia tego jednoznacznie wynika, że
    pomimo tego, że udzielanie lekcji pływania, ma pewne znaczenie i realizuje cel leżący w
    interesie ogólnym, to jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w
    sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i

    kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich
    pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego
    lub wyższego, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.
    Analiza ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że ma ono również zastosowanie w
    odniesieniu do innych usług prywatnego nauczania, które są nauczaniem
    specjalistycznym, świadczonym - tak jak ww. lekcje pływania - w sposób doraźny i które
    nie spełniają przesłanek do uznania ich za kształcenie powszechne lub wyższe, w
    rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.
    Ujęcie w podstawie programowej na danym poziomie edukacji treści w zakresie danej
    dziedziny (dyscypliny nauki) może być wskazówką dla rozstrzygnięcia, że usługi
    świadczone przez nauczyciela dotyczą nauczania na określonym poziomie, o ile nie jest to
    nauczanie specjalistyczne, świadczone w sposób doraźny.
    Przechodząc zatem do świadczonych przez Panią usług Odnosząc się do przedstawionego
    przez Panią opisu sprawy należy stwierdzić, że nie jest spełniona przesłanka
    przedmiotowa zwolnienia, gdyż nie można uznać, że świadczy Pani usługi w zakresie
    prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym
    lub wyższym.
    Mając na uwadze ww. orzeczenie TSUE oraz opis sprawy nie można uznać, że świadczone
    przez Panią usługi w zakresie zajęć edukacyjnych (zajęcia gry na instrumencie (flet,
    fortepian)), mają charakter kształcenia powszechnego. W opisie sprawy podała Pani, że
    celem usług jest edukacja muzyczna, rozwijanie umiejętności, poznawanie kultury i
    popularyzacja sztuki muzycznej. Ponadto wskazała Pani, że ww. usługi nie mieszczą się w
    podstawie programowej kształcenia formalnego.
    Należy mieć na uwadze, że z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-373
    /19 jednoznacznie wynika, że udzielanie lekcji pływania, ma pewne znaczenie i realizuje cel
    leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym,
    świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z
    przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu
    dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla
    kształcenia powszechnego lub wyższego, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy
    2006/112.
    Analiza ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że ma ono również zastosowanie w
    odniesieniu do innych usług prywatnego nauczania, które są nauczaniem
    specjalistycznym, świadczonym - tak jak ww. lekcje pływania - w sposób doraźny i które
    nie spełniają przesłanek do uznania ich za kształcenie powszechne lub wyższe, w
    rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.
    Ujęcie w podstawie programowej na danym poziomie edukacji treści w zakresie danej
    dziedziny (dyscypliny nauki) może być wskazówką dla rozstrzygnięcia, że usługi
    świadczone przez nauczyciela dotyczą nauczania na określonym poziomie, o ile nie jest to
    nauczanie specjalistyczne, świadczone w sposób doraźny.
    We wniosku wskazała Pani, że celem świadczonych usług jest edukacja muzyczna,
    rozwijanie umiejętności, poznawanie kultury i popularyzacja sztuki muzycznej. Jak również
    wskazała Pani, że usługi te nie mieszczą się w podstawie programowej kształcenia
    formalnego. Tym samym należy stwierdzić, że opisane przez Panią usługi prowadzenia
    zajęć gry na instrumentach oraz zajęć umuzykalniających dla dzieci i młodzieży, nie
    stanowią, w myśl ww. wyroku TSUE, przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczących
    obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju.
    Usługi te są nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie
    stanowi przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego
    zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju. W świetle ww. orzeczenia TSUE C-
    373/19, takich usług nie można uznać za usługi obejmujące kształcenie powszechne - na
    poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.

    A zatem, biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności sprawy, należy
    stwierdzić, że świadczone przez Panią usługi w zakresie zajęć gry na instrumencie oraz
    prowadzenie zajęć umuzykalniających, również nie będą korzystać ze zwolnienia o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy. Brak możliwości skorzystania ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, ww. usług wynika z tego, że nie została
    spełniona przesłanka przedmiotowa określona w tym przepisie. Usługi te nie stanowią ze
    względu na swój charakter usług prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym,
    podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.
    Podsumowując, świadczone przez Panią usługi, tj. nauczanie gry na instrumencie (flet,
    fortepian), zajęcia umuzykalniające dla dzieci i młodzieży, organizacja i wykonywanie
    koncertów i audycji dla dzieci, młodzieży i dorosłych, nie korzystają ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, z przyczyn wyjaśnionych powyżej.
    Tym samym Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
    Jednocześnie należy wskazać, że nie odniosłem się do zwolnienia na podstawie art. 113
    ustawy Pani działalności, gdyż nie zadała Pani pytania w tym zakresie.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja indywidualna została wydana w zakresie możliwości korzystania ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy dla świadczonych przez Panią usług.
    Natomiast odnośnie kwestii możliwości korzystania ze zwolnienia na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 29 ustawy zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.