Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/4512-750/15/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-12-03
Teza: opodatkowanie kwoty otrzymanej z tytułu wcześniejszego rozwiązania za porozumieniem stron umowy najmu powierzchni biurowej
Słowa kluczowe: najem; odszkodowania; opodatkowanie; ugody; umowa-rozwiązanie umowy; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 24 lipca 2015 r. (data wpływu 21 września 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania kwoty otrzymanej z tytułu wcześniejszego rozwiązania za porozumieniem stron umowy najmu powierzchni biurowej - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 września 2015 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania kwoty otrzymanej z tytułu wcześniejszego rozwiązania za porozumieniem stron umowy najmu powierzchni biurowej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca świadczy usługę najmu powierzchni biurowej na rzecz instytucji bankowej. Umowa najmu zawarta jest na czas określony do marca 2018 r. Instytucja bankowa, ze względu na niewykorzystywanie wynajętej powierzchni do prowadzenia swojej działalności chce zakończyć stosunek najmu przed upływem okresu, do którego ma trwać (10 marca 2018 r.) i w związku z tym strony zamierzają - na mocy porozumienia stron - rozwiązać umowę przed upływem terminu, na który została zawarta.

Korzyścią dla instytucji bankowej z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu jest zapłata odszkodowania mniejszego niż suma zobowiązań przypadających do końca umowy najmu, a tym samym ograniczenie ryzyka straty przez instytucję finansową.

W wyniku zawarcia porozumienia nastąpi wygaśnięcie stosunku najmu; porozumienie wymaga zgody obydwu stron (a zatem również zgody wynajmującego); w porozumieniu zostanie określona kwota odszkodowania należnego wynajmującemu z tytułu wcześniejszego rozwiązania najmu.

Porozumienie, które strony planują zawrzeć wyczerpie wszelkie roszczenia stron związane z realizacją i zakończeniem umowy najmu.

Wnioskodawca może nie zgodzić się na wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu; w takim wypadku umowa najmu będzie trwać przez okres, na jaki została zawarta, a najemca (instytucja bankowa) będzie musiał - niezależnie od tego, czy będzie korzystał z przedmiotu najmu - wypełniać swoje zobowiązania (przede wszystkim płacić czynsz).

W umowie najmu (jak i w aneksie do niej):

1.na rzecz żadnej ze stron nie zastrzeżono prawa do wypowiedzenia umowy w trybie zwykłym, to jest z zachowaniem terminu wypowiedzenia,

2.stronom przysługuje prawo wypowiedzenia umowy ze skutkiem natychmiastowym (to znaczy bez zachowania terminów wypowiedzenia), w następujących przypadkach:

a.wynajmującemu (Wnioskodawcy) - w przypadku:

*   zalegania przez najemcę (instytucję bankową) z czynszem za co najmniej dwa pełne okresy płatności i brakiem zapłaty w dodatkowym jednomiesięcznym terminie,
*   wykorzystywaniu przez najemcę przedmiotu najmu sprzecznie z umową najmu i nieusunięcia przez najemcę naruszeń umowy w dodatkowym terminie, wynoszącym 21 dni,
*   podnajęcia lub użyczenia przez najemcę przedmiotu najmu osobie trzeciej bez zgody wynajmującego,

b.najemcy - w przypadku:

*   gdy obiekt okaże się niezdatny do umówionego użytku przez okres dłuższy niż 1 miesiąc z przyczyn zależnych od wynajmującego,
*   gdy wynajmujący nie dotrzymał lub nie może dotrzymać zobowiązań z umowy najmu,
*   gdy fałszywe okażą się oświadczenia złożone przez wynajmującego w umowie najmu,
*   (pozostałe trzy przesłanki rozwiązania umowy przez najemcę dotyczą warunków dostosowania obiektu do potrzeb najemcy przed rozpoczęciem korzystania z obiektu; przesłanki te odpadły z chwilą spełnienia warunków).

Jedyną sankcją rozwiązania umowy najmu przed terminem jest przysługujące najemcy roszczenie o zwrot nakładów, gdy rozwiązanie umowy nastąpiło z winy wynajmującego; roszczeń wynajmującego wobec najemcy w związku z rozwiązaniem umowy nie przewidziano; umowa nie przewiduje również wypłaty jakichkolwiek kwot pieniężnych w związku z jej wcześniejszym rozwiązaniem.

W umowie najmu (jak i w aneksie do niej) nie przewidziano dla żadnej ze stron kar umownych lub odszkodowań na wypadek wcześniejszego rozwiązania umowy.

W umowie najmu (jak i w aneksie do niej) nie przewidziano możliwości jej wypowiedzenia z zachowaniem terminu wypowiedzenia.

W umowie najmu (jak i w aneksie do niej) brak jest wzmianek o możliwości rozwiązania umowy najmu za porozumieniem stron, co oczywiście nie zamyka drogi do zawarcia takiego porozumienia, bo jest ono zawsze możliwe, niezależnie od istnienia bądź braku wzmianki w umowie w tym względzie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 i 8 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zapłata odszkodowania należnego wynajmującemu (Wnioskodawcy) z tytułu wcześniejszego rozwiązania najmu (jako rekompensata korzyści utraconych z tego tytułu) jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy: w opinii Wnioskodawcy (a także w opinii instytucji bankowej) w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 7 i 8 tej ustawy zapłata odszkodowania należnego wynajmującemu (Wnioskodawcy) z tytułu wcześniejszego rozwiązania najmu (jako rekompensata korzyści utraconych z tego tytułu) nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Podatkiem VAT objęte są bowiem dostawa towarów (art. 7) i świadczenie usług (art. 8), a w przypadku zapłaty odszkodowania z tytułu utraconych korzyści, nie można mówić o świadczeniu przez Wnioskodawcę usługi polegającej na wynajmie powierzchni (jak również jakiejkolwiek innej usługi), w związku z czym brak jest czynności podlegającej opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego należało uznać za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 oraz w art. 8 ww. ustawy.

I tak, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl natomiast art. 8 ust. 1 tej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde działanie, powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.

Aby dane świadczenie uznać za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub świadczącego usługę. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).

Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonania tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie – jako usługa – podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.

Warto w tym miejscu wskazać, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z dnia 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie z dnia 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.

W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca świadczy usługę najmu powierzchni biurowej na rzecz instytucji bankowej. Umowa najmu zawarta jest na czas określony do 10 marca 2018 r. Instytucja bankowa, ze względu na niewykorzystywanie wynajętej powierzchni do prowadzenia swojej działalności chce zakończyć stosunek najmu przed upływem okresu, do którego ma trwać (10 marca 2018 r.) i w związku z tym strony zamierzają - na mocy porozumienia stron - rozwiązać umowę przed upływem terminu, na który została zawarta.

Korzyścią dla instytucji bankowej z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu jest zapłata odszkodowania mniejszego niż suma zobowiązań przypadających do końca umowy najmu, a tym samym ograniczenie ryzyka straty przez instytucję finansową.

W wyniku zawarcia porozumienia nastąpi wygaśnięcie stosunku najmu; porozumienie wymaga zgody obydwu stron (a zatem również zgody wynajmującego); w porozumieniu zostanie określona kwota odszkodowania należnego wynajmującemu z tytułu wcześniejszego rozwiązania najmu.

Porozumienie, które strony planują zawrzeć wyczerpie wszelkie roszczenia stron związane z realizacją i zakończeniem umowy najmu.

Wnioskodawca może nie zgodzić się na wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu; w takim wypadku umowa najmu będzie trwać przez okres, na jaki została zawarta, a najemca (instytucja bankowa) będzie musiał - niezależnie od tego, czy będzie korzystał z przedmiotu najmu - wypełniać swoje zobowiązania (przede wszystkim płacić czynsz).

W rozpatrywanej sprawie kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie, czy otrzymana kwota (która w ocenie Wnioskodawcy stanowi odszkodowanie), w związku z wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnosząc się do powyższego, należy stwierdzić, że jeżeli zaniechanie pewnych czynności za „odszkodowaniem” przynosi wymierną korzyść konkretnemu podmiotowi - co do której istnieje zgoda stron - takie działanie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług powinno być uznane za usługę. Tak więc, dana czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można stwierdzić, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem w niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego. Odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem, a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.

W myśl postanowień art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że na gruncie stosunków cywilnoprawnych, szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.

Zgodnie z art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2 ww. artykułu).

Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczeniem w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podmiotu, który je otrzymał. Zapłata ta nie jest też związana ze zobowiązaniem się przez otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

Ustalanie statusu wypłacanego wynagrodzenia, jako podlegającego bądź nie opodatkowaniu VAT, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Zatem, jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie będzie miała bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony Wynajmującego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

W rozpatrywanej sprawie Strony zamierzają zawrzeć porozumienie wyrażone w umowie, na mocy którego za zgodą wynajmującego (Wnioskodawcy) nastąpi przedterminowe rozwiązanie umowy najmu powierzchni biurowej. W wyniku zawarcia porozumienia nastąpi wygaśnięcie stosunku najmu w zamian za określoną kwotę odszkodowania należnego Wynajmującemu z tytułu wcześniejszego jej rozwiązania.

Porozumienie, które strony planują zawrzeć wyczerpie wszelkie roszczenia stron związane z realizacją i zakończeniem umowy najmu. Korzyścią dla najemcy (instytucji bankowej) z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu jest zapłata odszkodowania mniejszego niż suma zobowiązań przypadających do końca umowy najmu, a tym samym ograniczenie ryzyka straty przez instytucję finansową.

W tym miejscu wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie rozwiązanie umowy poprzez zawarcie pomiędzy Stronami porozumienia oraz wpłacenie określonej kwoty na rzecz Wnioskodawcy, prowadzi do zgodnego zakończenia istniejącego pomiędzy stronami stosunku w inny sposób niż pierwotnie było to przewidziane, nie jest natomiast rezultatem jednostronnego niewywiązywania się lub nienależytego wywiązania się przez którąś ze stron umowy z ciążących na niej obowiązków.

Przedmiotowe wynagrodzenie należne Wnioskodawcy stanowić będzie formę wynagrodzenia za jego działanie – tj. wyrażenie zgody na odstąpienie od umowy. W analizowanym przypadku istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem a otrzymanym wynagrodzeniem. Zgodę na zaniechanie określonej czynności (odstąpienie od umowy), za którą Wnioskodawca otrzymuje określoną kwotę pieniężną, należy traktować jako określone świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ spełniona jest przesłanka istnienia związku pomiędzy wpłatą należności, a otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że wypłata tej kwoty podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie oczywistą korzyścią dla najemcy jest (w wyniku działania Wnioskodawcy - wynajmującego) zapłata odszkodowania mniejszego niż suma zobowiązań przypadających do końca umowy najmu.

Wobec powyższego w analizowanym zdarzeniu przyszłym, kiedy to dochodzi do porozumienia stron co do wcześniejszego rozwiązania umowy najmu i wypłaty uzgodnionej przez strony kwoty pieniężnej, nie można uznać, że wypłata ta stanowi odszkodowanie niepodlegające regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług.

Przedmiotowego wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy nie można zatem uznać za zadośćuczynienie za utracone korzyści, stanowi ono bowiem formę wynagrodzenia za jego działanie – tj. wyrażenie zgody na odstąpienie od umowy. W analizowanym przypadku istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem a otrzymanym wynagrodzeniem. Zgodę na zaniechanie określonej czynności (odstąpienie od umowy), za którą Wnioskodawca otrzyma określoną kwotę pieniężną, należy traktować jako określone świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ spełniona jest przesłanka istnienia związku pomiędzy wpłatą należności, a otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że zapłata tej kwoty podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z uwagi na przywołane regulacje i przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że kwota należna Wnioskodawcy z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy przez kontrahenta (najemcę) nie posiada cech odszkodowania za poniesioną szkodę. W konsekwencji czynność Wnioskodawcy w postaci wyrażenia zgody na wcześniejsze rozwiązanie zawartej umowy stanowi odpłatne świadczenie usług przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahenta, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W analizowanym przypadku istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem a otrzymanym wynagrodzeniem, kwota ustalona na mocy zawartego porozumienia, w zamian za odstąpienie od umowy stanowi wynagrodzenie za te usługi i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że zapłata odszkodowania należnego wynajmującemu (Wnioskodawcy) z tytułu rozwiązania najmu nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego, bądź zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.