Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.761.2024.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów
amortyzacyjnych samochodów.
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
samochód-samochód ciężarowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22k-ust. 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 29 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 29 października 2024 r. o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Od 1 lipca 1999 r. Wnioskodawca prowadzi indywidualną działalność gospodarczą w
    zakresie transportu drogowego towarów. Dochody z tej działalności są opodatkowane
    podatkiem liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Od 3 września 2007 r. Wnioskodawca prowadzi dodatkowo działalność w ramach spółki
    cywilnej, której aktualna nazwa brzmi (...), NIP (...). Spółka także świadczy usługi w zakresie
    transportu drogowego towarów, dochody z udziału w spółce cywilnej są u Wnioskodawcy
    także opodatkowane podatkiem liniowym.
    Początkowo wspólniczka spółki cywilnej, (...), była formalnie dla Wnioskodawcy osobą
    obcą. W maju 2024 r. został zawarty związek małżeński, nie została ustanowiona
    rozdzielność majątkowa, obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa.
    Jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą Wnioskodawca jest małym
    podatnikiem, zgodnie z art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i
    w bieżącym roku nie dokonywał jednorazowych odpisów amortyzacyjnych, o których
    mowa w art. 22k ust. 7 ustawy.
    W spółce cywilnej w środkach trwałych figurują samochody ciężarowe, wykorzystywane
    wyłącznie do działalności gospodarczej spółki, które spełniają wymagania, o których mowa
    w art. 5d pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Samochody były
    nabyte przed zawarciem związku małżeńskiego ze wspólniczką, są całkowicie
    zamortyzowane.
    W związku z planowaną likwidacją spółki cywilnej Wspólnicy zamierzają sprzedać
    samochody do indywidualnej działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Na sprzedaż
    samochodów spółka wystawi faktury, cenami sprzedaży będą wartości rynkowe pojazdów
    z dnia sprzedaży, które przekraczają 10 000 zł netto w stosunku do każdego pojazdu.
    Zakupione pojazdy będą przeznaczone wyłącznie do indywidualnej działalności
    Wnioskodawcy, będą spełniać wymagania z art. 5d pkt 1 ustawy.
    Należność za dostawę samochodów zostanie uregulowana przelewem na rachunek
    sprzedającej spółki zawarty w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług.

## Pytanie

Czy Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do ujęcia w kosztach działalności
    gospodarczej odpisów amortyzacyjnych liczonych od wartości początkowej stanowiącej
    cenę nabycia samochodów: jednorazowych, zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, dla pojazdów, o wartości łącznej mieszczącej się w
    limicie, o którym mowa w tym przepisie, oraz z zastosowaniem stawek amortyzacyjnych
    określonych w art. 22i ust. 1 ustawy, dla pozostałych pojazdów, niemieszczących się w
    powyższym limicie?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za
    wartość początkową środków trwałych uznaje się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich
    nabycia. W związku z tym, że spółka cywilna (...), prowadzący indywidualną działalność
    gospodarczą są odrębnymi podmiotami gospodarczymi, to za cenę nabycia uznaje się
    kwotę należną zbywcy stosownie do art. 22g ust. 3 , która stanowi wartość netto pojazdów
    z faktur sprzedaży.
    Samochody będą służyły w całości uzyskiwaniu przychodów z działalności gospodarczej,
    zatem spełniona jest przesłanka art. 22 ust. 1 ustawy.
    Z kolei stosownie do art. 23 ust. 8 kosztem uzyskania przychodów są odpisy
    amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 22a-22o ustawy. Na tej podstawie
    Wnioskodawca uważa, że jednorazowe odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej
    samochodów, których łączna wartość nie będzie przekraczać 50 000 euro, zaś od

    pozostałych samochodów odpisy amortyzacyjne dokonywane z zastosowaniem stawki
    rocznej wynikającej z załącznika nr 1 do ustawy, będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodu indywidualnej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady działania spółek cywilnych regulują przepisy art. 860-875 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu
      gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie
      wkładów.
    Stosownie do art. 861 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wkład wspólnika może polegać na wniesieniu do spółki własności lub innych praw albo
      na świadczeniu usług.
    W myśl art. 862 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli wspólnik zobowiązał się wnieść do spółki własność rzeczy, do wykonania tego
      zobowiązania, jak również do odpowiedzialności z tytułu rękojmi oraz do
      niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia rzeczy stosuje się odpowiednio przepisy o
      sprzedaży. Jeżeli rzeczy mają być wniesione tylko do używania, stosuje się odpowiednio
      w powyższym zakresie przepisy o najmie.
    Przytoczony przepis oznacza zobowiązanie się wspólnika do przeniesienia własności
    rzeczy na współwłasność łączną wspólników (w tym i jego) oraz wydania wspólnikom
    (spółce) tej rzeczy bez zapłaty ceny.
    Zgodnie z art. 863 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wspólnik nie może rozporządzać udziałem we wspólnym majątku wspólników ani
      udziałem w poszczególnych składnikach tego majątku.
    W przypadku wniesienia do spółki cywilnej wkładu w postaci składnika majątku
    stanowiącego wyłączną własność jednego wspólnika, własność ta z chwilą wniesienia do
    spółki przekształca się we współwłasność łączną. Współwłasność ta ma charakter
    bezudziałowy, a każdemu ze wspólników przysługują równe prawa do całego majątku.
    Spółka cywilna nie posiada własnego majątku. W spółce tej właścicielami poszczególnych
    składników majątku pozostają wspólnicy spółki w ramach współwłasności łącznej.
    Stosownie do art. 867 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy wspólnik jest uprawniony do równego udziału w zyskach i w tym samym
      stosunku uczestniczy w stratach, bez względu na rodzaj i wartość wkładu. W umowie
      spółki można inaczej ustalić stosunek udziału wspólników w zyskach i stratach.
      Można nawet zwolnić niektórych wspólników od udziału w stratach. Natomiast nie
      można wyłączyć wspólnika od udziału w zyskach.
    Zgodnie z art. 867 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Ustalony w umowie stosunek udziału wspólnika w zyskach odnosi się w razie
      wątpliwości także do udziału w stratach.
    Z powyższych przepisów wynika, że spółka cywilna jest umową zawartą przez wspólników
    w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami majątku
    wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej działalności
    gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej, a nie spółka.

                                        1Spółka cywilna nie jest także przedsiębiorcą w rozumieniu art. 43 Kodeksu cywilnego
    oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 236 ze zm.); „przedsiębiorcami” w myśl tej ustawy są bowiem wspólnicy tej
    spółki.
    W myśl art. 5a pkt 26 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce niebędącej osobą prawną – oznacza to spółkę
      inną niż określona w pkt 28.
    Z kolei, zgodnie z art. 5a pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce – oznacza to:
      a) spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na
        podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r.
        w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz.Urz. WE L 294 z 10.11.2001, str. 1, z
        późn. zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251),
      b) spółkę kapitałową w organizacji,
      c) spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną mające siedzibę lub zarząd na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      d) spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym
        państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego państwa
        jest traktowana jak osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od
        całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
      e) spółkę jawną będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
    Dochody spółek niebędących osobami prawnymi nie stanowią odrębnego przedmiotu
    opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych
    wspólników takiej spółki. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w takiej spółce innej
    niż wskazana w art. 5a pkt 28 ww. ustawy, tj. niebędącej podatnikiem podatku
    dochodowego uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Jeżeli
    wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną jest osoba fizyczna, to dochód z udziału w
    tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Za spółkę niebędącą osobą prawną należy zatem uznać m.in. spółkę cywilną. W związku z
    tym, w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej, podatnikiem
    podatku dochodowego od osób fizycznych nie jest spółka tylko poszczególni wspólnicy.
    Zatem na nich, a nie na spółce ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    W myśl art. 5b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą
      prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8
      ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy
      lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego
      prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
      pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu
      według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu
      przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania
      przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.
    W świetle powyższego – wielkość przychodu przypadającego na podatnika (wspólnika
    spółki niebędącej osobą prawną, w tym spółki cywilnej) określa się proporcjonalnie do
    jego prawa do udziału w zysku. Taką samą zasadę należy zastosować przy określaniu
    kosztów uzyskania przychodów oraz ulg podatkowych związanych z prowadzoną przez
    spółkę działalnością gospodarczą.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan indywidualną
    działalność gospodarczą oraz jest Pan wspólnikiem spółki cywilnej (dalej: Spółka). Jako
    formę opodatkowania wybrał Pan podatek liniowy. Spełnia Pan definicję małego
    podatnika. Pana wspólniczka w Spółce początkowo była formalnie dla Pana osobą obcą, a
    obecnie jest Pana żoną. Obowiązuje u Państwa ustawowa wspólność majątkowa. W
    Spółce w środkach trwałych figurują samochody ciężarowe, wykorzystywane wyłącznie do
    działalności gospodarczej Spółki, które spełniają wymagania, o których mowa w art. 5d pkt
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Samochody były nabyte przed
    zawarciem związku małżeńskiego ze wspólniczką, są całkowicie zamortyzowane. W
    związku z planowaną likwidacją Spółki zamierza Pan wraz ze wspólniczką sprzedać
    samochody do Pana indywidualnej działalności gospodarczej. Na sprzedaż samochodów
    Spółka wystawi faktury, cenami sprzedaży będą wartości rynkowe pojazdów z dnia
    sprzedaży, które przekraczają 10 000 zł netto w stosunku do każdego pojazdu. Zakupione
    pojazdy będą przeznaczone wyłącznie do Pana indywidualnej działalności, będą spełniać
    wymagania z art. 5d pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należność
    za dostawę samochodów zostanie uregulowana przelewem na rachunek Spółki.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy będzie Panu przysługiwało prawo do ujęcia w
    kosztach działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych liczonych od wartości
    początkowej stanowiącej cenę nabycia samochodów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie
    albo zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w
    przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w
    bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku
    pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu
    uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów),
    nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Zatem, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi
    spełniać łącznie następujące przesłanki:
    - musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    - nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących
      kosztów uzyskania przychodów,
    - musi być należycie udokumentowany.

    Z przeanalizowanych regulacji prawnych wynika, że przepis art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych uzależnia możliwość zaliczenia wydatku w
    ciężar kosztów uzyskania przychodów od spełnienia m.in. warunku, że wydatek ten musi
    zostać poniesiony przez podatnika.
    Na podstawie art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – kosztami
    uzyskania przychodów są odpisy z tytułu ich zużycia (odpisy amortyzacyjne).
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
      albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
      określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Na podstawie art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    Zgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
    Stosownie natomiast do art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
      określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem
      ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego
      środka trwałego.
    W sytuacji, gdy podatnik zamierza amortyzować środek trwały lub wartość niematerialną i
    prawną istotnym jest ustalenie ich wartości początkowej. Podstawę naliczania odpisów
    amortyzacyjnych, zgodnie z art. 22f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    stanowi wartość początkowa środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej.
    Sposób ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia,
      a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej
      amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.
    W myśl art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku,
      ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz
      systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Na podstawie art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać
      jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych
      zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku
      podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów
      amortyzacyjnych.
    Zgodnie z art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku – oznacza to podatnika, u którego
      wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i
      usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty
      odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w
      spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia kwot
      wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku
      podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.
    Stosownie do art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w ust. 7, nie
      wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, lub stosować zasady
      określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego podatnicy dokonują
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów
      amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz
      niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1, nie może
      przekroczyć wartości początkowej tych środków trwałych.
    Powyższa zasada amortyzacji polega na zaliczaniu do kosztów podatkowych
    dokonywanych jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków
    trwałych z grupy 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów
    osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości
    nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości 50 000 euro.
    Z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą skorzystać:

    · mali podatnicy lub
    · podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej.
    Określenie „mały podatnik” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku – oznacza to podatnika, u którego
      wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i
      usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty
      odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w
      spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia kwot
      wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku
      podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.
    W tym miejscu wskazuję, że Pan, jako nabywający samochody, jest podatnikiem podatku
    dochodowego zarówno dla działalności wykonywanej w formie Spółki, jak również w
    formie indywidualnej działalności gospodarczej. Dlatego też z punktu widzenia podatku
    dochodowego od osób fizycznych transakcja sprzedaży samochodów Spółki w części
    przypadającej na Pana, określonej na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, będzie dla Pana „świadczeniem dla samego siebie”.
    W przypadku osoby fizycznej prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, jak i
    osoby fizycznej będącej wspólnikiem spółki cywilnej mamy do czynienia z tym samym
    podmiotem – osobą fizyczną, której przysługuje zdolność prawna oraz zdolność do
    czynności prawnych. Skoro Spółka nie jest odrębnym od Pana podatnikiem oraz Pan, jako
    wspólnik nabywający samochody, jest podatnikiem podatku dochodowego zarówno dla
    działalności wykonywanej w formie Spółki, jak również w formie indywidualnej działalności
    gospodarczej, to trudno jest mówić o tym, że poniesie Pan, w części odpowiadającej Pana
    udziałowi w Spółce rzeczywisty wydatek na nabycie samochodów. Z punktu widzenia
    podatku dochodowego od osób fizycznych w tej części jest to transakcja „z samym sobą”,
    tak jak wskazałem powyżej.
    W konsekwencji będzie miał Pan prawo do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów (przez
    odpisy amortyzacyjne) indywidualnej działalności gospodarczej wydatków na nabycie
    samochodów Spółki w tej części, która odpowiada udziałowi wspólnika (tu: Pana żona)
    nienabywającego samochody. Należy pamiętać, że w celu ustalenia wartości początkowej
    środków trwałych (samochodów) należy uwzględnić ten fakt. Zatem wartość początkowa
    tych składników majątku powinna odpowiadać wartości środków trwałych przypadającej
    na udział drugiego wspólnika, a więc w tej części, w której nie dokona Pan transakcji „sam
    ze sobą”.
    Podsumowanie: będzie przysługiwać Panu prawo do ujęcia w kosztach indywidualnej
    działalności gospodarczej jednorazowych odpisów amortyzacyjnych liczonych od wartości
    początkowej stanowiącej cenę nabycia samochodów, która odpowiada wartości
    samochodów przypadającej na udział drugiego wspólnika (Pana żony), zgodnie z art. 22k
    ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dla pojazdów o wartości łącznej
    mieszczącej się w limicie, o którym mowa w tym przepisie, oraz z zastosowaniem stawek
    amortyzacyjnych określonych w art. 22i ust. 1 tej ustawy, dla pozostałych pojazdów,
    niemieszczących się w tym limicie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.