Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.774.2025.3.IM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Opodatkowania odszkodowania.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
odszkodowania
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 15 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami: z 27 października 2025 r. (wpływ 27
    października 2025 r.) oraz z 5 listopada 2025 r. (wpływ 12 listopada 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od dnia 15.12.2008 nieprzerwanie do dnia złożenia wniosku prowadzi Pani jednoosobową
    działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji Działalności
    Gospodarczej. Przychody w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej są
    opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych 14%.
    Jest Pani równocześnie zatrudniona na umowie o pracę w Wojewódzkim Szpitalu
    Specjalistycznym. Dyrekcja Szpitala złożyła Pani i wielu innym lekarzom wypowiedzenie
    warunków pracy i płacy (obniżenie wynagrodzenia i wymiar godzin).
    By nie stracić pracy, wypowiedzenie warunków pracy i płacy zostało przez Panią
    podpisane, ale jednocześnie została założona sprawa w sądzie o bezprawne
    wypowiedzenia przeciwko Dyrekcji Szpitala. Sprawa w Sądzie została wygrana przez
    lekarzy, w związku z czym wg wyroku Sądu Szpital został zobowiązany do wypłaty
    odszkodowania. Odszkodowanie wpłynęło na Pani konto w roku 2024. Opodatkowała Pani
    wypłacone odszkodowanie na PIT-37 wg skali podatkowej w II progu, tj. 32% jako związane
    z umową o pracę.
    Uzupełnienie
    Czy w wyroku sąd wskazał, że w związku z wypowiedzeniem warunków pracy i płacy przez
    pracodawcę doszło do naruszenia przepisów prawa pracy dotyczących wypowiadania
    umów o pracę; jeśli tak – proszę wskazać, jakie konkretnie przepisy zostały naruszone?
    W wyroku sąd wskazał, że wypowiedzenie warunków pracy i płacy dokonane przez
    pracodawcę – Wojewódzki Szpital Specjalistyczny nr 3 – było niezgodne z przepisami
    prawa pracy.
    Sąd stwierdził, że pracodawca naruszył przepisy dotyczące trybu wypowiadania umów o
    pracę, w tym w szczególności:
    · art. 42 § 1 i art. 45 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy,
    · oraz przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z
      pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. z 2018
      r. poz. 1969 ze zm.), poprzez brak wymaganych konsultacji ze związkami zawodowymi
      przed dokonaniem wypowiedzeń zmieniających.
    Czy odszkodowanie zostało wypłacone Pani w wysokości określonej w wyroku sądu?
    Na dzień dzisiejszy odszkodowanie zostało wypłacone w wysokości (...) zł. Kwota ta była
    określona w wyroku jako natychmiastowo wymagana.
    W jaki sposób i na podstawie jakich przepisów prawa została w wyroku określona
    wysokość wypłaconego odszkodowania; czy wysokość lub zasady ustalania wskazanego
    we wniosku odszkodowania wynikały wprost z przepisów lub z postanowień układów
    zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub
    statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy
    (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.); jeśli tak – proszę wskazać te przepisy oraz czy zostały
    one podane w wyroku sądu jako podstawa do wyliczenia wysokości odszkodowania?
                                              1Wysokość odszkodowania została określona przez sąd na podstawie art. 47 Kodeksu
    pracy, zgodnie z którym odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o
    pracę (lub wypowiedzenie zmieniające) przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres
    od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.

    Sąd przyjął w Pani sprawie odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia,
    odpowiadającego przeciętnemu miesięcznemu wynagrodzeniu ustalonemu zgodnie z
    zasadami określonymi w przepisach prawa pracy.
    Wysokość odszkodowania nie wynikała z żadnych układów zbiorowych, regulaminów ani
    porozumień wewnętrznych – została określona bezpośrednio na podstawie przepisów
    Kodeksu pracy, wskazanych w wyroku.
    Czy wskazane we wniosku odszkodowanie dotyczyło szkody rzeczywistej; jeśli dotyczyło
    ono szkody rzeczywistej, proszę również wyjaśnić, na czym polegała ta szkoda, co było
    przyczyną jej powstania oraz wskazać związek przyczynowo-skutkowy między szkodą a
    wypłaconym odszkodowaniem?
    Odszkodowanie dotyczyło szkody rzeczywistej, polegającej na naruszeniu przez
    pracodawcę przepisów prawa pracy przy wypowiedzeniu warunków pracy i płacy, a w
    konsekwencji na bezprawnym pogorszeniu Pani sytuacji zawodowej.
    Szkoda ta powstała w wyniku naruszenia obowiązujących przepisów (brak konsultacji z
    organizacjami związkowymi, brak uzasadnionej przyczyny wypowiedzenia, naruszenie
    trybu z art. 42 i 45 Kodeksu pracy).
    Czy wypłacone odszkodowanie dotyczyło korzyści, które mogłaby Pani osiągnąć, gdyby nie
    doszło do wypowiedzenia warunków pracy i płacy przez pracodawcę (np. świadczenie to
    miało rekompensować wynagrodzenia lub inne świadczenia, które mogłaby Pani uzyskać
    od pracodawcy, gdyby nie ww. wypowiedzenie)?
    Wypłacone odszkodowanie nie dotyczyło utraconych korzyści, które mogłaby Pani
    osiągnąć w przyszłości. Nie stanowiło zastępczego wynagrodzenia ani ekwiwalentu za
    świadczenia, które mogłyby zostać uzyskane od pracodawcy, gdyby nie doszło do
    wypowiedzenia.
    Odszkodowanie miało charakter wyłącznie rekompensacyjny, wynikający z faktu
    naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy.

## Pytanie

Czy ww. odszkodowanie prawidłowo Pani opodatkowała, czy powinno korzystać ze
    zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie – ww. odszkodowanie nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z wyjątkiem
    zawartym w ustawie, tj. pkt 3b inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na
    podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej
    ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Opodatkowała Pani podatkiem dochodowym od osób fizycznych odszkodowanie,
    ponieważ uważa Pani, że wypłata ta nie korzysta ze zwolnienia, gdyż dotyczy korzyści,
    które mogła Pani osiągnąć, gdyby nie wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy
    (zmniejszenie wymiaru godzin i wynagrodzenia). Gdyby Szpital nie wypowiedział Pani
    warunków pracy i płacy, miałaby Pani szansę zarobić więcej pieniędzy w tym okresie.
    Podkreśleniu zasługuje fakt, że wypowiedzenie podpisała Pani i zgodziła się Pani na to, by
    nie stracić pracy.

    Sądzi Pani, że prawidłowo opodatkowała Pani otrzymane odszkodowanie podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych gdyż nie korzysta ze zwolnienia wg art. 21 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku..
    Stosownie do art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów
    tej ustawy wynika, że odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Według art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Na podmioty dokonujące świadczeń ze stosunku pracy ustawodawca nałożył obowiązki
    płatnika, polegające na obliczeniu i pobraniu zaliczki na podatek dochody oraz
    przekazaniu jej do właściwego urzędu skarbowego.

    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że od 15 grudnia 2008 roku prowadzi
    Pani jednoosobową działalność gospodarczą. Przychody w ramach tej działalności są
    opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych wg stawki 14%.
    Równocześnie jest Pani zatrudniona na umowie o pracę w Wojewódzkim Szpitalu
    Specjalistycznym (dalej: Szpital). Dyrekcja Szpitala złożyła Pani wypowiedzenie warunków
    pracy i płacy (obniżenie wynagrodzenia i wymiar godzin). By nie stracić pracy, podpisała
    Pani to wypowiedzenie warunków pracy i płacy. Jednocześnie założyła Pani sprawa w
    sądzie o bezprawne wypowiedzenia przeciwko Dyrekcji Szpitala. Sprawę w sądzie Pani
    wygrała. W wyroku tym sąd wskazał, że wypowiedzenie warunków pracy i płacy dokonane
    przez pracodawcę było niezgodne z przepisami prawa pracy. Sąd stwierdził, że
    pracodawca naruszył przepisy dotyczące trybu wypowiadania umów o pracę, w tym w
    szczególności: art. 42 § 1 i art. 45 § 1 ustawy Kodeks pracy oraz przepisy ustawy o
    szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
    niedotyczących pracowników, przez brak wymaganych konsultacji ze związkami
    zawodowymi przed dokonaniem wypowiedzeń zmieniających. Wysokość odszkodowania
                              1została określona przez sąd na podstawie art. 47 Kodeksu pracy, zgodnie z którym
    odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę (lub
    wypowiedzenie zmieniające) przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2
    tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    Wysokość odszkodowania nie wynikała z żadnych układów zbiorowych, regulaminów ani
    porozumień wewnętrznych – została określona bezpośrednio na podstawie przepisów
    Kodeksu pracy, wskazanych w wyroku. Odszkodowanie dotyczyło szkody rzeczywistej,
    polegającej na naruszeniu przez pracodawcę przepisów prawa pracy przy wypowiedzeniu
    warunków pracy i płacy, a w konsekwencji na bezprawnym pogorszeniu Pani sytuacji
    zawodowej. Szkoda ta powstała w wyniku naruszenia obowiązujących przepisów (brak
    konsultacji z organizacjami związkowymi, brak uzasadnionej przyczyny wypowiedzenia,
    naruszenie trybu z art. 42 i art. 45 Kodeksu pracy). Wypłacone odszkodowanie nie
    dotyczyło utraconych korzyści, które mogłaby Pani osiągnąć w przyszłości. Nie stanowiło
    zastępczego wynagrodzenia ani ekwiwalentu za świadczenia, które mogłyby zostać
    uzyskane od pracodawcy, gdyby nie doszło do wypowiedzenia. Odszkodowanie miało
    charakter wyłącznie rekompensacyjny, wynikający z faktu naruszenia przez pracodawcę
    przepisów prawa pracy. Odszkodowanie wpłynęło na Pani konto w roku 2024.
    Opodatkowała Pani wypłacone odszkodowanie na PIT-37 wg skali podatkowej.
    W tym miejscu wskazuję, że odszkodowanie (zadośćuczynienie) stanowi, co do zasady,
    przychód w rozumieniu cytowanego na wstępie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania

    (zadośćuczynienia) podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu
    zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 tej ustawy, korzystają ze zwolnienia
    od podatku.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje zatem swym zakresem
    odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku lub ugody sądowej,
    których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z regulacji wskazanych w art.
    21 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Przy czym, ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych są wyłączone świadczenia otrzymane w związku z

    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia
    obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie
    dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z
    tytułu utraconych korzyści. Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego na zasadach
    przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie więc
    niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych wyżej przesłanek.
    Podkreślam, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym odstępstwem
    od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości opodatkowania, a ich
    zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni rozszerzającej, tzn. muszą być
    interpretowane ściśle. W przedmiocie stosowania wszelkiego rodzaju ulg podatkowych
    trzeba mieć na uwadze także przepis art. 84 Konstytucji RP dotyczący zasady
    powszechności opodatkowania. Stąd każdy wyjątek od tej zasady, w tym także ulga
    podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie ani uzupełniany w drodze interpretacji
    o treść, której nie zawiera.
    Jak wynika wprost z art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, aby dane świadczenie mogło korzystać ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie tych przepisów, musi być odszkodowaniem lub
    zadośćuczynieniem.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem
    (zadośćuczynieniem) nie musi mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego
    bądź odwrotnie – niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie
    determinuje takiego charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    · otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    · odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art.
      9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    · wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    · nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, tym niemniej rozumienie tych pojęć nie
    może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z
    katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich
    rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej. Przy czym oczywistym jest, że aby
    uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter
    kryteriów ustawowych.
    Odwołując się do prawa cywilnego, stwierdzam, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest

    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    W myśl art. 42 § 1 ustawy Kodeks pracy:
      Przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się odpowiednio do
      wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy.
    Zgodnie art. 45 § 1 ustawy Kodeks pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony
      jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy
      – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a
      jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na
      poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Dla objęcia odszkodowania zwolnieniem niezbędne jest między innymi, aby z przepisów
    prawa (ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw) wynikały
    wprost wysokość lub zasady ustalania otrzymanego odszkodowania.
    Powołane powyżej przepisy Kodeksu pracy określają zakres i sposób naprawienia szkody,
    jak również zawierają element, który jest istotny z uwagi na zastosowanie zwolnienia
    podatkowego, tj. normują wysokość odszkodowania.
    Z przedstawionego przez Panią opisu nie wynika, aby zachodziły wyłączenia, o jakich
    mowa w art. 21 ust 1 pkt 3 lit. a-g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ odszkodowanie zostało przyznane Pani wyrokiem sądowym za niezgodne z
    prawem wypowiedzenie warunków pracy i płacy. Ponadto w wyroku sąd wskazał, że
    pracodawca naruszył przepisy dotyczące trybu wypowiadania umów o pracę, tj. art. 42 § 1
    i art. 45 § 1 ustawy – Kodeks pracy oraz przepisy ustawy o szczególnych zasadach
    rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
    przez brak wymaganych konsultacji ze związkami zawodowymi przed dokonaniem
    wypowiedzeń zmieniających. Ponadto wysokość odszkodowania została określona przez
                  1sąd na podstawie art. 47 Kodeksu pracy, zgodnie z którym odszkodowanie za niezgodne
    z prawem wypowiedzenie umowy o pracę (lub wypowiedzenie zmieniające) przysługuje w
    wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od
    wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    Skoro otrzymane przez Panią świadczenie:
    1) jest odszkodowaniem;

    2) zostało przyznane i obliczone na podstawie przepisów Kodeksu pracy;
    3) nie zachodzą wyłączenia uniemożliwiające zwolnienie z opodatkowania
    – stwierdzam, że założenia wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zostały w warunkach Pani sprawy spełnione i przyznane
    Pani odszkodowanie korzysta ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Na marginesie wskazuję, że tylko odszkodowanie przyznane w granicach wyznaczonych
    przez artykuły ustawy Kodeks pracy regulujące wysokość odszkodowania jest zwolnione
    od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Natomiast, jeśli wypłacona kwota jest wyższa niż
    przewidują to przepisy Kodeksu pracy, to nadwyżka ta podlega opodatkowaniu na
    zasadach ogólnych.
    Podsumowanie: wypłacone Pani odszkodowanie korzysta ze zwolnienia od podatku
    dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Skoro Pani odszkodowanie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, to nie odniosłem się do możliwości
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b tej ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.