Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.887.2024.3.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości wydzielonej z działki, będącej we współwłasności małżeńskiej oraz brak zwolnienia od podatku VAT sprzedaży ww. Nieruchomości w przypadku, gdyby sprzedaż nieruchomości podlegała opodatkowaniu VAT.
Słowa kluczowe: działki; sprzedaż-sprzedaż działek; teren-teren budowlany
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 25 października 2024 roku o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
    sprzedaży nieruchomości wydzielonej z działki nr 1, będącej we współwłasności
    małżeńskiej oraz braku zwolnienia od podatku VAT sprzedaży ww. Nieruchomości w
    przypadku, gdyby sprzedaż nieruchomości podlegała opodatkowaniu VAT. Uzupełnił go
    Pan pismem z 4 lutego 2025 r. (wpływ 4 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest: (...).
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. Przychody z działalności gospodarczej
    Wnioskodawca opodatkowuje na zasadach ogólnych wg. tzw. skali.

    Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim. Między Wnioskodawcą a jego małżonką
    panuje ustrój wspólności majątkowej. Małżonka Wnioskodawcy nie prowadzi działalności
    gospodarczej i jest na emeryturze. Małżonka Wnioskodawcy uzyskuje przychody z najmu
    lokalu będącego wspólną własnością jej i Wnioskodawcy.
    W dalszej części wniosku, termin „Wnioskodawcy” w liczbie mnogiej, będzie oznaczał
    łącznie Wnioskodawcę i jego małżonkę.
    Dnia (...) 1997 roku Wnioskodawcy zakupili nieruchomość niezabudowaną składającą się z
    działek nr 1 o powierzchni (...) położonej w (...), objętej księgą wieczystą nr (...) (dalej:
    „Nieruchomość”). Nieruchomość została zakupiona do majątku wspólnego
    Wnioskodawców. Zarówno w chwili zakupu, jak i przez cały okres jaki upłynął od momentu
    zakupu grunty wchodzące w skład Nieruchomości były gruntami rolnymi. W chwili zakupu
    przez działkę przebiegała sieć elektryczna, gazowa oraz ciepłownicza, z tym że
    Nieruchomość nie była podłączona do żadnej z tych sieci, tj. na Nieruchomości nie były
    zlokalizowane punkty poboru. Do nieruchomości nie była podciągnięta woda ani
    kanalizacja.
    Nieruchomość miała stanowić zabezpieczenie przyszłości Wnioskodawców i ich dzieci.
    Wnioskodawcy planowali, że na części nieruchomości ich dzieci wybudują w przyszłości
    domy dla siebie. Co do pozostałej części Nieruchomości Wnioskodawcy dopuszczali
    możliwość jej sprzedaży. W chwili zakupu Nieruchomości Wnioskodawcy na pewno nie
    planowali prowadzenia w oparciu o nieruchomość działalności deweloperskiej
    obejmującej budowę i sprzedaż domów. Nieruchomość nie była nigdy wykorzystywana
    przez Wnioskodawców, do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie byłą również ujęta
    w ewidencji środków trwałych.
    Wnioskodawcy podjęli w stosunku do Nieruchomości następujące działania:
      1. W dniu (...) 2004 r. Wnioskodawcy wspólnie z właścicielem nieruchomości
        sąsiadującej z Nieruchomością wystąpili do Prezydenta Miasta A z wnioskiem o
        ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. „... na działkach
        nr 1, (...) obręb (...), przy ul. (...) w A. Warunki zabudowy dla ww. zamierzenia
        inwestycyjnego zostały ustalone decyzją Prezydenta Miasta A z dnia (...) 2005 r., nr
        (...).
      2. Pismem z dnia (...) 2013 r., w związku z trwającymi, na podstawie uchwały Rady
        Miasta A z dnia (...) 2011 r., pracami zmierzającymi do sporządzania miejscowego
        planu zagospodarowania przestrzennego obszaru „...”, Wnioskodawcy złożyli uwagi
        do procedury. Przyczyną składanych uwag był fakt, że w projekcie planu
        Nieruchomość została przeznaczona na zieleń publiczną.
      3. Wnioskami z dnia: (...) 2013 r. (I etap inwestycji), z dnia (...) 2013r. (II etap inwestycji)
        oraz z dnia (...) 2013 r. (III etap inwestycji) Wnioskodawcy wystąpili do Prezydenta
        Miasta A z wnioskami o wydanie pozwoleń na budowę dla zamierzeń budowlanych
        (...) Prezydent Miasta A zatwierdził projekty budowlane i udzielił pozwoleń na
        budowę obejmujących ww. zamierzenie budowlane. Wyjaśnić jednocześnie należy,
        że występując z ww. wnioskami o udzielenie pozwolenia na budowę Wnioskodawcy
        kierowali się głównie chęcią zachowania możliwości zabudowy Nieruchomości, a
        tym samym zachowania jej wartości. Uchwalenie przez Radę Miasta A planu
        miejscowego, w którym Nieruchomość zostałaby przeznaczona pod zieleń parkową,
        uniemożliwiałaby bowiem zabudowę Nieruchomości i powodowała na podstawie
        art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wygaśnięcie
        uzyskanej przez Wnioskodawców decyzji o warunkach zabudowy. Ponieważ skutek
        taki nie ma miejsca w odniesieniu do nieruchomości, co do której uzyskano
        prawomocne pozwolenie na budowę Wnioskodawcy w taki sposób postanowili się
        zabezpieczyć przed skutkami uchwalenia niekorzystnego dla nich planu.
        Wnioskodawcy nie planowali jednak samodzielnie realizować objętych
        pozwoleniami inwestycji.

      4. Pismem z dnia (...) 2014 r., w związku z uchwaleniem przez Radę Miasta A uchwałą z
        dnia (...) 2014 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...),
        w którym Nieruchomość została w całości przeznaczona na zieleń parkową (ZP.1)
        Wnioskodawcy wezwali Radę do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wobec
        niezastosowania się przez Radę do wezwania w dniu (...) 2015 r. złożyli na ww.
        uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w A.
      5. Wnioskodawcy na podstawie wskazanych w pkt 3 pozwoleń na budowę
        przeprowadzili na Nieruchomości następujące prace budowlane: wylanie płyty
        dennej dla jednego z domów w ramach każdego pozwolenia (łącznie wylano więc
        trzy płyty denne). Wymaga przy tym wyjaśnienia, że prace te były prowadzone w
        minimalnym zakresie w celu niedopuszczenia do wygaśnięcia pozwoleń na budowę,
        na podstawie art. 37 prawa budowlanego.
      6. Za zgodą Wnioskodawców na Nieruchomości została również wykonana przez
        Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Wodnej instalacja wodno-kanalizacyjna.
        Koszty jej wykonania poniosło MPWiK. W zamian za wykonanie tej instalacji
        Nieruchomość została za zgodą Wnioskodawców obciążona stosownymi
        służebnościami. Nie zostały dotychczas jednak wykonane przyłącza do
        poszczególnych domów objętych pozwoleniami na budowę.
    Obecnie Wnioskodawcy toczą rozmowy na temat sprzedaży części Nieruchomości.
    Planowana transakcja miałby się odbyć w następujący sposób:
      1. Przedmiotem sprzedaży byłaby przeważająca część Nieruchomości z wyłączeniem
        jedynie części, w odniesieniu do której zostało wydane pozwolenie na budowę nr
        (...) obejmujące III etap inwestycji w postaci dwóch domów. Tą część działki
        Wnioskodawcy planują pozostawić dla siebie w celu przekazania swoim dzieciom w
        drodze darowizny. Będzie to wymagało dokonania podziału geodezyjnego
        Nieruchomości.
      2. Wnioskodawcy planują w pierwszej kolejności zawarcie z Nabywcą umowy
        przedwstępnej, a następnie umowy przyrzeczonej sprzedaży Nieruchomości.
      3. W umowie przedwstępnej:
        1) Wnioskodawcy zobowiążą się do sprzedaży Nieruchomości za określoną cenę
        sprzedaży,
        2) Wnioskodawcy zobowiążą się także do sprzedaży, za określoną odrębnie cenę
        sprzedaży, autorskich praw majątkowych przysługujących im do dokumentacji
        dotyczącej inwestycji jaka ma być zrealizowana na sprzedawanej części
        Nieruchomości w tym do projektów budowlanych, własność egzemplarzy tej
        dokumentacji oraz nośników, na których jest ona utrwalona oraz przeniesienia
        na nabywców praw z decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczących inwestycji,
        jaka ma być realizowana na tej części Nieruchomości,
        3) zostanie też przewidziany obowiązek wpłaty przez nabywcę Nieruchomości
        zadatku lub zaliczki w wysokości ok 10% ceny sprzedaży,
        4) zostanie postanowione, że część ceny sprzedaży zostanie zapłacona z chwilą
        zawarcia umowy przyrzeczonej, a pozostałą część zostanie zapłacona w 4
        kwartalnych ratach w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przyrzeczonej,
        5) Wnioskodawcy udzielą nabywcy prawa do dysponowania Nieruchomością na cele
        budowlane w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 11) oraz art. 33 ust. 2 pkt 2)
        ustawy prawo budowlane,
        6) Wnioskodawcy udzielą nabywcy pełnomocnictwa i upoważnią go do
        reprezentowania w sprawach związanych z inwestycją prowadzoną na
        Nieruchomości przed wszelkimi władzami i urzędami administracji rządowej i
        samorządowej, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi, uzyskiwania
        wszelkich informacji i zaświadczeń, informacji, dotyczących stanu prawnego oraz
        stanu faktycznego działki, odwoływania się od niekorzystnych orzeczeń i decyzji
        tych organów.

    Wnioskodawcy nie podejmowali jakichkolwiek działań reklamowych ani marketingowych,
    które miałyby na celu doprowadzenie do sprzedaży Nieruchomości. W szczególności, w
    związku z chęcią sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawcy nie umieszczali ogłoszeń w
    prasie, Internecie czy na tablicach reklamowych.
    Wnioskodawcy nie zawierali również jakichkolwiek umów dotyczących pośrednictwa w
    obrocie nieruchomościami.
    Ponadto Nieruchomość nie była przedmiotem, scaleń ani decyzji rozbiórkowych.
    W związku z transakcją Wnioskodawcy będą korzystać z biura doradztwa
    architektonicznego, z którego usług korzystali również przy występowaniu z wnioskiem o
    ustalenie warunków zabudowy i wnioskami o pozwolenie na budowę oraz doradcy
    podatkowego, ewentualnie z pomocy radcy prawnego lub adwokata.
    Wnioskodawca informuje, że jednocześnie z niniejszym wnioskiem wystąpił do tut. Organu
    z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej skutków planowanej
    sprzedaży Nieruchomości w podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W piśmie z 4 lutego 2025 r. w odpowiedzi na pytaniu Organu Wnioskodawca udzielił
    następujących odpowiedzi:
      1) Nabycie działki nr 1 nie nastąpiło w ramach czynności opodatkowanych podatkiem
        VAT.
      2) Nabycie działki nie podlegało podatkowi od towarów i usług i nie zostało
        udokumentowane fakturą.
      3) W związku z faktem, że nabycie działki nie podlegało podatkowi od towarów i usług,
        nie przysługiwało Wnioskodawcy również prawo do odliczenia podatku naliczonego.
      4) Podział działki nr 1 jeszcze nie nastąpił. Zostanie dokonany na potrzeby sprzedaży.
      5) Na pytanie „Czy działka, którą zamierza Pan sprzedać, będzie na dzień sprzedaży
        terenem niezabudowanym?” Wnioskodawca odpowiedział, że na sprzedawanej
        działce nie znajdują się żadne budynki ani budowle. Na działce znajdują się jedynie
        niewielkie efekty rozpoczętych prac budowlanych w postaci trzech płyt
        fundamentowych, z czego na części, która miałaby zostać sprzedana znajdują się
        dwie płyty.
      6) Na pytanie: „W związku z informacją zawartą w opisie sprawy, że „(...) W chwili
        zakupu przez działkę przebiegała sieć elektryczna, gazowa oraz ciepłownicza (...)”
        proszę wskazać:
        a) kto jest właścicielem ww. sieci elektrycznej, gazowej oraz ciepłowniczej? Pan
          czy stanowią one własność przedsiębiorstwa przesyłowego?
        b) czy ww. sieci znajdują się na działce będącej przedmiotem planowanej
          sprzedaży, wydzielonej z działki nr 1?
        c) czy ww. sieci będą przedmiotem planowanej sprzedaży?
        d) czy ww. sieci są trwale związane z gruntem?
        e) czy ww. sieci stanowią budowlę czy urządzenie budowlane w rozumieniu
          przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane?”
      Wnioskodawca odpowiedział:
        a) Sieci stanowią własność przedsiębiorstwa przesyłowego. Nieruchomość jest
          obciążona na rzecz przedsiębiorstw służebnościami przesyłu.
        b) Na planowanej do sprzedaży części działki 1 znajdować się będzie stanowiąca
          własność PKP sieć elektryczna 1.5kV. Na planowanych częściach działki nie
          będą się znajdować sieci gazowe i centralnego ogrzewania.
        c) Sieci nie stanowią własności Wnioskodawców, więc nie będą również
          przedmiotem sprzedaży.
        d) Ww. sieci przebiegają pod ziemią, Wnioskodawca nie posiada informacji czy są
          one z tym gruntem trwale związane.
        e) W ocenie Wnioskodawcy sieci są obiektami liniowym w rozumieniu ustawy
          prawo budowlane. Wnioskodawca zwraca jednak uwagę, że kwestia ta nie

          jest elementem opisu stanu faktycznego ale dotyczy interpretacji przepisów
          prawa budowlanego i powinna być rozstrzygnięta przez tut. Organ.
          Wnioskodawca zwraca jedynie uwagę, że sieci te jako niestanowiące
          własności Wnioskodawców nie będą przedmiotem ewentualnej sprzedaży.
      7) Na pytanie: „W związku z informacją zawartą w opisie sprawy, że „(...) Za zgodą
        Wnioskodawców na Nieruchomości została również wykonana przez Miejskie
        Przedsiębiorstwo Gospodarki Wodnej instalacja wodno-kanalizacyjna. (...)” proszę
        wskazać:
        a) z czyjej inicjatywy została wykonana ww. instalacja?
        b) kto jest właścicielem ww. instalacji wodno-kanalizacyjnej? Pan czy stanowią
          one własność przedsiębiorstwa przesyłowego?
        c) czy ww. instalacja wodno-kanalizacyjna znajduje się na działce będącej
          przedmiotem planowanej sprzedaży, wydzielonej z działki nr 1?
        d) czy ww. instalacja wodno-kanalizacyjna będzie przedmiotem planowanej
          sprzedaży?
        e) czy ww. instalacja wodno-kanalizacyjna jest trwale związane z gruntem?
        f) czy ww. instalacja wodno-kanalizacyjna stanowi budowlę czy urządzenie
          budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
          budowlane?
      Wnioskodawca odpowiedział:
        a) „Precyzuję, że na przedmiotowej nieruchomości, w tym na części, która ma być
          przedmiotem sprzedaży znajdują się jedynie przewody wodociągowe i
          kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest
          woda lub którymi odprowadzane są ścieki. Przewody te stanowią własność
          MPWiK, natomiast nieruchomość jest obciążona na rzecz MPWiK
          służebnością przesyłu. Urządzenia te stanowią sieć w rozumieniu art. 2 pkt 7
          ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu
          ścieków z dnia 7 czerwca 2001 r. (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757). Na
          nieruchomości nie ma natomiast żadnych instalacji kanalizacyjnych ani
          wodociągowych ani przyłączy.
          Sieć wod-kan. została wykonana w związku z prowadzonym przez MPWiK w A
          w ramach środków z UE, programem „(...)”, który to program obejmował
          budowę wodociągów i kanalizacji dla nieruchomości nieposiadających
          dostępu do takiej sieci. Wnioskodawcy złożyli stosowny wniosek w programie,
          a sieć została wykonana przez MPWiK na koszt MPWiK. Sieć stanowi własność
          MPWiK. Wnioskodawcy ustanowili na Nieruchomości na rzecz MPWiK
          stosowną służebność przesyłu.”
        b) Sieć wod-kan. stanowi własność przedsiębiorstwa przesyłowego.
        c) Tak.
        d) Sieć stanowi własność MPWiK, więc nie będzie przedmiotem sprzedaży.
        e) Instalacja jest umieszczona w gruncie, natomiast Wnioskodawca nie posiada
          informacji czy jest ona z tym gruntem trwale związana.
        f) W ocenie Wnioskodawcy sieć jest obiektem liniowym w rozumieniu ustawy
          prawo budowlane. Wnioskodawca zwraca jednak uwagę, że kwestia ta nie
          jest elementem opisu stanu faktycznego ale dotyczy interpretacji przepisów
          prawa budowlanego i powinna być rozstrzygnięta przez tut. Organ.
          Wnioskodawca zwraca jedynie uwagę, że sieci te jako niestanowiące
          własności Wnioskodawców nie będą przedmiotem ewentualnej sprzedaży.
        8) Na pytanie: „Jeżeli ww. sieci oraz instalacja wodno-kanalizacyjna stanowią
        budowlę i będą przedmiotem planowanej sprzedaży, to prosimy o wskazanie (...)”
        Wnioskodawca odpowiedział: „Tak jak wskazano wyżej sieć wod-kan. nie jest
        przedmiotem własności Wnioskodawców, a w związku nie będzie przedmiotem
        sprzedaży i pozostanie własnością przedsiębiorstwa przesyłowego. W związku z
        tym Wnioskodawca nie udziela odpowiedzi na pytania od a do e) poniżej.”

        9) Na pytanie: „W jaki sposób wykorzystywał Pan działkę, którą zamierza Pan
        sprzedać, w całym okresie jej posiadania?” Wnioskodawca odpowiedział, że
        działka nie była w ogóle wykorzystywana.
        10) Na pytanie: „Czy działka, którą zamierza Pan sprzedać, wykorzystywana jest
        /będzie wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i
        usług? Jeśli tak, to prosimy wskazać jakie są to czynności?” Wnioskodawca
        odpowiedział, że działka nie była w ogóle wykorzystywana.
        11) Działka nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy.
        12) Na pytanie: „Czy zawarł już Pan z kupującym przedwstępną umowę sprzedaży
        działki wydzielonej z działki nr 1? Jeśli tak, to proszę wskazać:
        a) do wykonania jakich konkretnych czynności/działań zobowiązał się Pan na
          rzecz kupującego, aby doszło do podpisania umowy sprzedaży ww. działki?
        b) do wykonania jakich konkretnych czynności/działań zobowiązał się kupujący
          aby doszło do sprzedaży przez Pana ww. działki?
        c) jakie konkretnie prawa i obowiązki wynikające z postanowień ww. umowy lub
          innego dokumentu zawartego z przyszłym nabywcą, ciążą na Panu, a jakie na
          kupującym?
        d) czy udzielił Pan nabywcy ww. działki pełnomocnictwa (zgody, upoważnienia) w
          celu występowania w Pana imieniu w sprawach dotyczących ww. działki?
          Jeżeli tak, to proszę wskazać:
    i. do uzyskania jakich konkretnie decyzji i pozwoleń, udzielił Pan pełnomocnictw nabywcy
              ww. działki do występowania w Pana imieniu?
    ii. jakich konkretnie czynności do momentu sprzedaży dokonał/dokona kupujący w
              związku z udzielonym przez Pana pełnomocnictwem w zakresie ww.
              działki?
        Wnioskodawca odpowiedział: „Umowa przedwstępna nie została do dnia
        dzisiejszego zawarta. W związku z tym zgodnie z treścią pytania Wnioskodawca
        nie udziela odpowiedzi na pytania a-d) poniżej.”
        13) Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży żadnych działek.
        14) Poza przedmiotową działką, Wnioskodawca posiada działkę stanowiącą
        wspólność małżeńską, która została nabyta ok. 10 lat temu. Wnioskodawcy nie
        mają żadnych sprecyzowanych planów co do wskazanych działek.
    Pytania
      1) Czy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?
      2) W przypadku, gdyby stanowisko w zakresie Pytania 1 zostało uznane za
        nieprawidłowe, w rezultacie czego zostanie przyjęte, że sprzedaż Nieruchomości
        będzie podlegała opodatkowaniu VAT, czy sprzedaż Nieruchomości będzie
        zwolniona od podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
      1) Sprzedaż Nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
      2) W przypadku, gdyby stanowisko w zakresie Pytania nr 1 zostało uznane za
        nieprawidłowe, w rezultacie czego zostanie przyjęte, że sprzedaż Nieruchomości
        będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, sprzedaż Nieruchomości nie
        będzie zwolniona od podatku VAT i będzie w całości opodatkowana podatkiem VAT
        przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie Pytania nr 1

    Stosownie do art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Mając
    na uwadze powyższe, należy przyjąć, że zbycie nieruchomości gruntowej traktowane jest
    jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o
    VAT.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 Ustawy o VAT
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż aby dana czynność była opodatkowana tym
    podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku VAT.
    Podatnikami - według art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT - są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 Ustawy o VAT, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w
    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej
    dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie
    przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika VAT. Dodatkowo należy wskazać, że
    działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością
    jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem VAT wskazuje, że do tego, aby
    faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 z późn. zm.,
    dalej: „Dyrektywa”), „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta zarówno w art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, jak i w
    art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem
    „podatnika” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując
    w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

    Zatem, jak wskazano wyżej, dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w sytuacji,
    gdy czynności podmiotu dokonującego tej dostawy wykażą znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, w sposób wystarczająco stały i zorganizowany. Dlatego też, aby
    uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT należy ustalić, czy
    działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nieruchomości nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Powyższe elementy mogą bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. podejmuje działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek (wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia), uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie obrotu nieruchomościami czy w zakresie usług deweloperskich (lub innych tego
    rodzaju usług). Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    opisanych powyżej okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich. Na tle ww. wyroku TSUE w orzecznictwie krajowym ukształtował się
    jednolity pogląd (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2009 r., sygn. I FSK 1043/08, z
    dnia 7 października 2011 r., sygn. I FSK 1289/10, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. I FSK
    1654/11, z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. I FSK 1734/11), że do uznania, iż dany podmiot
    działa w charakterze podatnika podatku VAT, konieczne jest każdorazowo zbadanie, czy
    dana dostawa towarów (usług), została wykonana w związku z prowadzeniem działalności
    gospodarczej w tym konkretnym zakresie. Nie wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle
    dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, ale musi to być działalność o
    określonym profilu, bowiem wykonanie danej czynności nawet wielokrotnie nie przesądza
    o jej opodatkowaniu. Przyjęcie więc, iż dana osoba fizyczna sprzedając grunty działa w
    charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako
    handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie
    obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną.
    Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że zdaniem
    Wnioskodawcy on i jego małżonka nie podjęli działań, które mogłyby świadczyć o
    zorganizowanym charakterze sprzedaży Nieruchomości. W konsekwencji sprzedaż
    Nieruchomości nie będzie przybierać formy zawodowej (profesjonalnej) w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Działania Wnioskodawców nie wykraczały bowiem poza zakres
    zarządu majątkiem prywatnym i nie można ich uznać za działalność gospodarczą w
    zakresie obrotu nieruchomościami.
    Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawcy:
      1) nabyli nieruchomość ponad 27 lat temu;
      2) nabyli Nieruchomość do majątku osobistego;

      3) nie wykorzystywali Nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej;
      4) nie podejmowali jakichkolwiek działań reklamowych ani marketingowych, które
        miałyby na celu doprowadzenie do sprzedaży Nieruchomości (w szczególności nie
        umieszczali ogłoszeń w prasie, Internecie czy na tablicach reklamowych);
      5) nie zawierali jakichkolwiek umów dotyczących pośrednictwa w obrocie
        nieruchomościami.
    Zdaniem Wnioskodawców, oceniając całokształt okoliczności związanych ze sprzedażą
    Nieruchomości, trudno dostrzec czynności, które świadczyłyby o aktywnych działaniach
    Sprzedającej w zakresie obrotu nieruchomościami, które wykraczałyby poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Wnioskodawcy nie podjęli w związku ze sprzedażą Nieruchomości działań, które mogłyby
    wskazywać na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, takich jak np. uzbrojenie
    terenu (doprowadzenie do niego mediów), ogrodzenie Nieruchomości czy działania
    marketingowe. Nie angażowali zatem środków podobnych do wykorzystywanych przez
    handlowca, tj. nie wykazywali aktywności w przedmiocie zbycia Nieruchomości
    porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem. Skala podjętych przez Wnioskodawców czynności dotyczących Nieruchomości
    nie wykracza w sposób oczywisty poza normalne czynności, jakie podejmuje rozsądnie
    działający właściciel, dążący do uzyskania optymalnego - z jego punktu widzenia -
    przychodu ze zbycia poszczególnych składników majątku osobistego.
    W tym miejscu należy podkreślić, że działania podjęte przez Wnioskodawców, tj.
    wystąpienie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a następnie uzyskanie
    pozwoleń na budowę były spowodowane jedynie chęcią utrzymania możliwości zabudowy
    Nieruchomości wobec planów przeznaczenia jej pod zieleń miejską w planie miejscowym,
    nie zaś chęcią realizacji na Nieruchomości przedsięwzięcia deweloperskiego. W ocenie
    Wnioskodawcy, za przejaw działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę i
    jego małżonkę nie może być również uznany fakt, korzystania przez nią z pomocy prawnej
    oraz prawnopodatkowej przy przygotowaniu Transakcji. Korzystanie z takiej pomocy,
    należy uznać za standardowy przejaw dbałości o bezpieczeństwo transakcji, zarówno w
    przypadku transakcji dotyczących majątku prywatnego jak i związanych z działalnością
    gospodarczą. W żadnym wypadku okoliczność taka nie może być uznana za
    charakterystyczną jedynie profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Zdaniem Wnioskodawcy, oceniając całokształt okoliczności związanych ze sprzedażą
    Nieruchomości, trudno dostrzec czynności, które świadczyłyby o aktywnych działaniach
    Wnioskodawców w zakresie obrotu nieruchomościami, które wykraczałyby poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawcy nie
    podjęli w związku ze sprzedażą Nieruchomości działań, które mogłyby wskazywać na
    aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, takich jak np. uzbrojenie terenu
    (doprowadzenie do niego mediów), ogrodzenie Nieruchomości czy działania
    marketingowe. Wnioskodawcy nie angażowali zatem środków podobnych do
    wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie wykazywali aktywności w przedmiocie zbycia
    Nieruchomości porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju obrotem.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, działania podjęte przez
    Wnioskodawców w zakresie sprzedaży Nieruchomości nie stanowią ciągu aktywnych,
    zorganizowanych zdarzeń typowych dla osób zajmujących się w sposób profesjonalny
    obrotem nieruchomościami. Tym samym, należy uznać, że działania Wnioskodawców w
    stosunku do składników majątkowych stanowiących ich własność nie wykazują cech
    zorganizowania i ciągłości, zaś podejmowane przez nich czynności nie odbiegają od
    normalnego wykonywania prawa własności. Podsumowując, sprzedaż Nieruchomości nie
    będzie wykonywana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    Ustawy o VAT.

    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa
    należy uznać, że z tytułu sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawcy nie będą mieli statusu
    podatników podatku VAT (por. art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT) wykonujących działalność
    gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT. Całokształt przedstawionych
    okoliczności przemawia zatem za uznaniem za prawidłowe stanowiska Wnioskodawców, iż
    sprzedaż Nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 2
    W przypadku gdyby stanowisko w zakresie Pytania nr 1 zostało uznane za nieprawidłowe,
    w rezultacie czego zostanie przyjęte, że sprzedaż Nieruchomości będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem VAT, Wnioskodawcy wnioskują o potwierdzenie, że sprzedaż
    nie będzie zwolniona od podatku VAT i będzie w całości opodatkowana podatkiem VAT
    przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    Należy podkreślić, że uwagi zawarte w ramach uzasadnienia stanowiska w zakresie Pytań
    nr 2 poczynione jedynie na wypadek uznania za nieprawidłowe stanowiska
    Wnioskodawców w zakresie Pytania nr 1 i w żaden sposób nie powinny być rozumiane
    jako zmieniające stanowisko Stron w zakresie tego pytania. Wnioskodawcy pragną także
    podkreślić, że celem tego pytania nie jest potwierdzenie wysokości stawki VAT, jako że
    narzędziem służącym do potwierdzenia stawki jest wiążąca informacja stawkowa (WIS).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 Ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT, rozumie się natomiast rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Mając na uwadze powyższe przepisy należy uznać, że grunt spełnia definicję towaru, a
    jego zbycie w ramach umowy sprzedaży stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Jedną z podstawowych zasad opodatkowania podatkiem VAT jest powszechność
    opodatkowania, która przejawia się tym, że generalnie cały obrót towarami i usługami jest
    objęty podatkiem VAT. W systemie VAT przewidziano jednak pewne wyjątki od tej zasady.
    Zgodnie z art. 6 pkt 1 Ustawy o VAT - Ustawy o VAT nie stosuje się m.in. do transakcji
    zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej również jako:
    „ZCP”). Zdaniem Wnioskodawcy, w analizowanej sytuacji nie są spełnione żadne przesłanki
    mogące prowadzić do potraktowania planowanej sprzedaży przedmiotu Nieruchomości
    jako transakcji wyłączonej z opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 Ustawy o VAT, tj.
    przepisu wyłączającego z opodatkowania transakcje zbycia przedsiębiorstwa lub jego
    zorganizowanej części. Przedmiot sprzedaży bez wątpienia nie spełnia bowiem definicji
    przedsiębiorstwa lub ZCP.
    Jak wskazano wyżej, w ramach transakcji dojdzie do sprzedaży przez Wnioskodawców
    Nieruchomości lub jej części za określoną cenę. Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno w dacie
    złożenia niniejszego wniosku, jak i w dacie planowanej sprzedaży Nieruchomość będzie
    miała status nieruchomości niezabudowanej w rozumieniu Ustawy o VAT, gdyż nie
    znajdują się na niej i nie będą znajdowały się żadne obiekty budowlane, które mogłyby
    stanowić budynki, budowle lub ich części w rozumieniu przepisów ustawy z dnia z dnia 7
    lipca 1994 r. - Prawo budowalne (t. j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: „Prawo
    budowlane”), będące własnością Wnioskodawców. Zdaniem Wnioskodawcy, statusu
    Nieruchomości jako niezabudowanej dla potrzeb VAT nie zmienia również fakt, że w
    stosunku do Nieruchomości zostały wydane decyzje o pozwoleniu na budowę i na
    podstawie tych decyzji zostały podjęte roboty budowlane. Niewielki stan zaawansowania

    tych robót nie pozwala w ocenie Wnioskodawców uznać, że Nieruchomość ta jest już
    nieruchomością zabudowaną. W efekcie, sprzedaż Nieruchomości powinna zostać uznana
    za dostawę gruntu niezabudowanego.
    Mając na względzie, że Nieruchomość należy traktować jako niezabudowaną,
    zastosowania w przedmiotowej sprawie nie znajdą art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a Ustawy o
    VAT, dotyczące nieruchomości zabudowanych.
    Konieczne jest zatem odniesienie się w dalszej części do przepisów Ustawy o VAT, które
    dotyczą opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanych.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Definicja terenów budowlanych została
    zawarta w art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, przez tereny budowlane
    rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, na datę złożenia niniejszego wniosku
    Nieruchomość jest co prawda objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, w którym to planie została sklasyfikowana jako tereny zieleni parkowej,
    ale jednocześnie dla Nieruchomości została wydana decyzja o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu. Tym samym w świetle tej decyzji Nieruchomość stanowi grunty
    przeznaczone pod zabudowę. Skoro Nieruchomość stanowi teren budowlany w
    rozumieniu definicji zawartej w art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT, zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 9
    Ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania do sprzedaży Nieruchomości.
    W tej sytuacji należy jeszcze przeanalizować przesłanki do ewentualnego zastosowania
    zwolnienia od opodatkowania VAT, wynikające z art. 43 ust.1 pkt 2 Ustawy o VAT.
    Dla zastosowania powyższego zwolnienia muszą być spełnione łącznie dwa warunki, tj.:
      a) towary musiały być wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej;
      b) brak prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT
        naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzeniu tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków wyklucza zastosowanie zwolnienia od
    podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT.
    Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego nabycie Nieruchomości nastąpiło w ramach
    czynności niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Mając na uwadze, że
    wspomniana transakcja pozostawała poza podatkiem VAT, nie wystąpił podatek VAT
    naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu przez Wnioskodawców. Nie można tym
    samym uznać, że Wnioskodawcom nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT,
    skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. Mając na uwadze powyższe, dostawa
    Nieruchomości przez Wnioskodawców nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”).
    W szczególności jak zostało wskazane w interpretacji Dyrektora KIS z dnia 9 września 2021
    r., nr 0113-KDIPT1-1.4012.470.2021.2.JK: „Nabycie przez Wnioskodawcę działki nr nie
    podlegało podatkowi VAT. Nie można zatem uznać, że Wnioskodawcy nie przysługiwało
    prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. W takiej
    sytuacji nie można mówić, że Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego przy nabyciu przedmiotowej działki, lub że takie prawo nie przysługiwało,
    skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. Mając na uwadze powyższe, sprzedaż
    działki nr 2 (wydzielonej z działki 1) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, że nie został spełniony jeden z

    warunków, o których mowa w tym przepisie. Jak wynika z powyższych wyjaśnień
    niespełnienie jednego z warunków określonych w powyższym przepisie daje podstawę do
    wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy.”
    Stanowisko Stron znajduje potwierdzenie również w interpretacji indywidualnej z dnia 11
    grudnia 2020 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.435.2020.1 .AC, w której Dyrektor KIS stwierdził, że:
    „W analizowanej sprawie przesłanki uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku
    od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy również nie zostaną
    spełnione. Sprzedająca nabyła działkę w drodze dziedziczenia po rodzicach do majątku
    osobistego. Tym samym transakcja pozostawała poza podatkiem VAT. Zatem, nie wystąpił
    podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu przez Wnioskodawcę. Nie
    można tym samym uznać, że Sprzedającej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.”.
    Podsumowując, w przypadku uznania, że sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT, sprzedaż Nieruchomości powinna być opodatkowana właściwą
    stawką podatku VAT, gdyż nie znajdzie zastosowania żadne ze zwolnień od podatku VAT
    (w szczególności zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT oraz art. 43 ust. 1 pkt 9
    Ustawy o VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe w części dotyczącej
    niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości wydzielonej z
    działki nr 1, będącej we współwłasności małżeńskiej oraz prawidłowe w zakresie braku
    zwolnienia od podatku VAT sprzedaży ww. nieruchomości.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości.
    Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112
    /WE”:

      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Na mocy art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Według art. 36 § 1 oraz § 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:

      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    Zgodnie art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania

    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa Kodeks cywilny.
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – art. 535 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 ustawy
    Kodeks cywilny, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 ustawy Kodeks cywilny.
    Według art. 389 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Zgodnie z art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 95 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
    W świetle art. 95 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

    W myśl art. 96 ustawy Kodeks cywilny:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 ustawy Kodeks cywilny:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wynika:
      § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      § 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
      piśmie.
    Na mocy art. 108 ustawy Kodeks cywilny:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 ustawy Kodeks cywilny wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 ustawy Kodeks cywilny, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    W kontekście powyższego, uwzględniając definicję działalności gospodarczej należy
    stwierdzić, że dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który
    działa w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi
    do wniosku, że w przedmiotowej sytuacji wystąpią okoliczności, które wskazują, że
    planowaną przez Pana sprzedaż nieruchomości wydzielonej z działki nr 1, będącej we
    współwłasności małżeńskiej, należy uznać za dostawę wykonaną w ramach działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, w odniesieniu do której będzie Pan
    uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    Znaczenie dla oceny planowanej przez Pana sprzedaży ww. nieruchomości będącej we
    współwłasności małżeńskiej będzie miała analiza całokształtu okoliczności odnoszących
    się do ww. działki.
    Jak wynika z opisu sprawy, prowadzi Pan działalność gospodarczą i jest Pan czynnym
    podatnikiem VAT. W 1997 roku wraz z małżonką zakupił Pan nieruchomość składającą się
    z działki nr 1. Nieruchomość została zakupiona do majątku wspólnego. Nabycie działki nr
    1 nie nastąpiło w ramach czynności opodatkowanych podatkiem VAT i nie zostało
    udokumentowane fakturą. Nieruchomość miała stanowić zabezpieczenie przyszłości

    Pana, Pana małżonki oraz dzieci – planował Pan, że na części nieruchomości dzieci w
    przyszłości wybudują domy dla siebie. Dopuszczał Pan możliwość sprzedaży pozostałej
    części nieruchomości.
    W stosunku do nieruchomości podjął Pan następujące działania:
      · W (...) 2004 r. wystąpił Pan wspólnie z właścicielem nieruchomości sąsiadującej z
        Nieruchomością do Prezydenta Miasta z wnioskiem o ustalenie warunków
        zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. „... m.in. na działce nr 1. Warunki
        zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego zostały ustalone decyzją Prezydenta
        Miasta w 2005 r.
      · W (...) 2013 r., w związku z trwającymi pracami zmierzającymi do sporządzania
        miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru „...”, złożył Pan
        uwagi do procedury. Przyczyną składanych uwag był fakt, że w projekcie planu
        Nieruchomość została przeznaczona na zieleń publiczną.
      · W (...), w (...) i w (...) 2013 r. wystąpił Pan do Prezydenta Miasta z wnioskami o wydanie
        pozwoleń na budowę dla zamierzeń budowlanych obejmujących budowę na
        Nieruchomości (...). Decyzjami z (...) 2013 r., nr (...), nr (...) i nr (...) Prezydent Miasta
        zatwierdził projekty budowlane i udzielił pozwoleń na budowę obejmujących ww.
        zamierzenie budowlane.
      · W (...) 2014 r., w związku z uchwaleniem przez Radę Miasta miejscowego planu
        zagospodarowania przestrzennego obszaru ..., w którym Nieruchomość została w
        całości przeznaczona na zieleń parkową (ZP.1) wezwał Pan Radę do usunięcia
        naruszenia prawa, a następnie wobec niezastosowania się przez Radę do wezwania
        złożył Pan na ww. uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
      · Na podstawie wskazanych pozwoleń na budowę przeprowadził Pan na Nieruchomości
        następujące prace budowlane: wylanie płyty dennej dla jednego z domów w
        ramach każdego pozwolenia (łącznie wylano więc trzy płyty denne).
      · Za zgodą Pana na Nieruchomości została również wykonana przez Miejskie
        Przedsiębiorstwo Gospodarki Wodnej instalacja wodno-kanalizacyjna tzn. na
        przedmiotowej nieruchomości, w tym na części, która ma być przedmiotem
        sprzedaży znajdują się przewody wodociągowe i kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i
        urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki.
        Sieć wod-kan. została wykonana w związku z prowadzonym przez MPWiK w A w
        ramach środków z UE, programem „...”, który to program obejmował budowę
        wodociągów i kanalizacji dla nieruchomości nieposiadających dostępu do takiej
        sieci. Złożył Pan wraz z małżonką stosowny wniosek w programie, a sieć została
        wykonana przez MPWiK na koszt MPWiK. Sieć stanowi własność MPWiK.
    Obecnie planuje Pan sprzedaż części nieruchomości. Przedmiotem sprzedaży będzie jej
    przeważająca część z wyłączeniem części, w odniesieniu do której zostało wydane
    pozwolenie na budowę nr (...) obejmujące III etap inwestycji w postaci dwóch domów. Tę
    część działki planuje Pan pozostawić dla siebie w celu przekazania swoim dzieciom w
    drodze darowizny. Podział działki 1 jeszcze nie nastąpił, zostanie dokonany na potrzeby
    sprzedaży.
    Planuje Pan zawarcie z Nabywcą umowy przedwstępnej, a następnie umowy
    przyrzeczonej sprzedaży Nieruchomości. W ramach umowy przedwstępnej m.in. udzieli
    Pan nabywcy prawa do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu
    przepisów art. 3 pkt 11) oraz art. 33 ust. 2 pkt 2) ustawy prawo budowlane oraz udzieli Pan
    nabywcy pełnomocnictwa i upoważni go do reprezentowania w sprawach związanych z
    inwestycją prowadzoną na Nieruchomości przed wszelkimi władzami i urzędami
    administracji rządowej i samorządowej, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi,
    uzyskiwania wszelkich informacji i zaświadczeń, informacji, dotyczących stanu prawnego
    oraz stanu faktycznego działki, odwoływania się od niekorzystnych orzeczeń i decyzji tych
    organów.
    Ponadto zobowiąże się Pan do sprzedaży, za określoną odrębnie cenę sprzedaży,
    autorskich praw majątkowych przysługujących do dokumentacji dotyczącej inwestycji jaka

    ma być zrealizowana na sprzedawanej części Nieruchomości w tym do projektów
    budowlanych, własność egzemplarzy tej dokumentacji oraz nośników, na których jest ona
    utrwalona oraz przeniesienia na nabywców praw z decyzji o pozwoleniu na budowę
    dotyczących inwestycji, jaka ma być realizowana na tej części Nieruchomości. Umowa
    przedwstępna nie została jeszcze zawarta.
    W związku z transakcją będzie Pan korzystać z biura doradztwa architektonicznego, z
    którego usług korzystał Pan również przy występowaniu z wnioskiem o ustalenie
    warunków zabudowy i wnioskami o pozwolenie na budowę oraz doradcy podatkowego,
    ewentualnie z pomocy radcy prawnego lub adwokata.
    W okolicznościach niniejszej sprawy wskazać należy, że powyższe działania podjęte przez
    Pana świadczą o zorganizowanym charakterze sprzedaży. W związku z planowaną
    dostawą nieruchomości wydzielonej z działki nr 1, będącej we współwłasności
    małżeńskiej, wystąpił ciąg czynności podejmowanych przez Pana, które rozpatrywane
    łącznie umieściły planowaną transakcję w zakresie stosowania Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, a co za tym idzie, ustawy o podatku od towarów i usług.
    Takie aktywne działanie w zakresie obrotu nieruchomościami świadczą o angażowaniu
    środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. W związku z powyższym, nie będzie Pan korzystał z przysługującego Panu
    prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym. Działania podejmowane przez
    Pana nie należą bowiem do zakresu czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności. Dokonując ww. działań uatrakcyjnił Pan ww. działkę i przyczynił się Pan
    do wzrostu jej wartości.
    Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że planowana sprzedaż
    nieruchomości wydzielonej z działki nr 1, będącej we współwłasności małżeńskiej, będzie
    dostawą, w odniesieniu do której będzie Pan działał jako podatnik, o którym mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy i będzie realizowana w ramach działalności gospodarczej, w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym sprzedaż ww. działki będzie stanowiła czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    A zatem Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 uznałem za
    nieprawidłowe.
    Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Przez tereny budowlane – w świetle art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się:
      Grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130):

      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
      gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem
      morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
      oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na
    podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy.
    Jak wynika z opisu sprawy, dla działki nr 1 została wydana decyzja o warunkach zabudowy
    na podstawie złożonego przez Pana wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla
    zamierzenia inwestycyjnego pn. „....
    Ponadto, jak wynika z opisu sprawy, na planowanej do sprzedaży części działki 1
    znajdować się będzie, stanowiąca własność PKP, sieć elektryczna oraz sieć wodno-
    kanalizacyjna, stanowiąca własność MPWiK. Wskazał Pan, że ww. sieci stanowią obiekty
    liniowe i nie będą przedmiotem planowanej sprzedaży.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz.
    725 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice

      reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)
      oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    Według art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
      Przez obiekt liniowy – należy rozumieć obiekt budowlany, którego
      charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze
      zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i
      trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio
      w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym
      kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale
      technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii
      kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani
      urządzenia budowlanego.
    A zatem, zgodnie z ww. art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przebiegające przez
    planowaną do sprzedaży część działki 1 sieć elektryczna oraz sieć wodno-kanalizacyjna
    będą stanowiły budowlę w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.
    Na podstawie art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z powyższej definicji wynika, że na gruncie polskiego prawa można wyodrębnić trzy
    rodzaje nieruchomości w sensie prawnym:
      · grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej),
      · budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe),
      · części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
    Zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    Stosownie do art. 47 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Na podstawie art. 48 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą
    „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają
    się one własnością właściciela gruntu.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy o podatku od

    towarów i usług nie należy utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną”
    funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących
    przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v.
    Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie „dostawa towarów”
    w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do
    dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności
    rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu
    krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy
    przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI
    Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla,
    niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zbycia przez Pana nieruchomości
    wydzielonej z działki 1, na której znajdują się ww. sieci stanowiące budowle i niebędące
    Pana własnością lecz podmiotu trzeciego. Z perspektywy ekonomicznej to podmiot trzeci,
    a nie Pan jako sprzedający, znajduje się w faktycznym posiadaniu naniesień i korzysta z
    nich jak właściciel.
    Wobec tak przedstawionego opisu sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa
    stwierdzam, że skoro znajdujące się na nieruchomości ww. sieci nie są Pana własnością, to
    nie sposób przyjąć, że dokona Pan dostawy gruntu wraz ze znajdującymi się na nim
    naniesieniami.
    Tak więc, w przypadku planowanej dostawy nieruchomości wydzielonej z działki 1,
    będącej we współwłasności małżeńskiej, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt,
    którego jednak nie można uznać za teren niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy. Powyższe wynika z faktu, że na ww. działce znajdują się naniesienia
    (budowle) będące własnością podmiotu trzeciego.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że dostawa ww. nieruchomości, będącej we
    współwłasności małżeńskiej, nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest
    zabudowany budowlą w postaci ww. sieci.
    Jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie
    zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy
    przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
      · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      · przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
        ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Jak wynika z treści wniosku, w 1997 roku wraz z małżonką nabył Pan działkę nr 1. Wskazał
    Pan, że nabycie ww. działki nie nastąpiło w ramach czynności opodatkowanych podatkiem
    VAT i nie zostało udokumentowane fakturą. Zatem, nie wystąpił podatek VAT naliczony,
    który mógłby podlegać odliczeniu. Nie można więc uznać, że przysługiwało Panu prawo do
    odliczenia podatku VAT przy ww. nabyciu lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro
    dostawa nie była objęta tym podatkiem. Ponadto wskazał Pan, że działka nr 1 nie była w
    ogóle wykorzystywana. Zatem z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika, aby ww. działka
    przez cały okres jej posiadania była wykorzystywana wyłącznie do działalności zwolnionej
    od podatku VAT.
    Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy stwierdzić należy, że dostawa nieruchomości
    wydzielonej z działki nr 1, będącej we współwłasności małżeńskiej, nie będzie korzystała
    także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż
    nie zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.
    W związku z powyższym planowana sprzedaż ww. nieruchomości będzie opodatkowana
    podatkiem VAT według stawki podatku od towarów i usług właściwej dla towaru będącego
    przedmiotem dostawy.
    Tym samym uznałem Pana stanowisko w zakresie braku zwolnienia od podatku VAT
    sprzedaży ww. nieruchomości (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Pan ponosi ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
    na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację
    przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W przedmiotowej sprawie
    powyższa interpretacja indywidualna dotyczy tylko Pana i nie wywołuje skutków
    podatkowych dla Pana małżonki jako współwłaściciela przedmiotowej działki.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.