Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-449/14/DK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-08-22
Teza: Transakcja zbycia prawa wieczystego użytkowania niezabudowanych działek o nr 412 i 413, stanowiących teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, i nie korzysta ze zwolnienia od tego podatku.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; działalność-działalność gospodarcza; działki; grunty; grunty-grunt niezabudowany; grunty-sprzedaż gruntów; opodatkowanie; podatnik; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 5 maja 2014 r. (data wpływu 9 maja 2014 r.), uzupełnionym pismem z 4 sierpnia 2014 r. (data wpływu 11 sierpnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy prawa wieczystego użytkowania niezabudowanych działek nr 412 i 413 – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 9 maja 2014 r. do tut. Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy prawa wieczystego użytkowania niezabudowanych działek nr 412 i 413.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 4 sierpnia 2014 r. (data wpływu 11 sierpnia 2014 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 28 lipca 2014 r. znak: IBPP1/443-449/14/DK.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca, jako komornik sądowy wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego jest płatnikiem podatku VAT od dostawy dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika.

Przedmiotem przyszłej dostawy jest nieruchomość: użytkowanie wieczyste działek o nr-ach 412, 413 i 422 o łącznej pow. 9,7896 ha, położonych w P. obręb \`(...)\` . Zgodnie z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego „C.” zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr 0. z dnia 26 kwietnia 2007 r. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa X. z dnia 15 maja 2007 r. przedmiotowe nieruchomości położone są w obszarze terenów oznaczonych symbolem 1 UC przeznaczonych dla potrzeb rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m. kw.

Zabudowa składa się z budynku mieszkalnego o pow. użytkowej 80,04 m. kw. oraz budynku gospodarczego o pow. ogólnej 25,70 m. kw. Są to pozostałości zabudowań dawnej cegielni i wg aktu notarialnego mogą być przeznaczone do rozbiórki lub remontu kapitalnego.

Nieruchomość posiada założoną księgę wieczystą.

Nieruchomość stanowi własność dłużnika, Spółki komandytowej. Spółka jest podatnikiem podatku VAT.

Spółka nabyła nieruchomość na podstawie aktu notarialnego z dnia 18 czerwca 2007 r. W akcie notarialnym zawarte jest oświadczenie, że żadna ze stron z tytułu dokonania tej czynności nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W akcie notarialnym nie ma punktu dotyczącego czy cena zapłacona za nieruchomość zawiera podatek VAT.

W stosunku do przedmiotowych nieruchomości oraz budynków nie przysługiwało dokonującemu dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Budynki znajdujące się na nieruchomości powstały przed 1993 r. tj. przed wprowadzeniem podatku od towarów i usług do polskiego porządku prawnego. Spółka jako właściciel od chwili nabycia nieruchomości nie dokonywała żadnych nakładów na nieruchomość.

W uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawca podaje, że:

1.  Ze względu na brak dostępu do dokumentacji księgowej Spółki, Wnioskodawca nie ma wiedzy czy dostawa tej nieruchomości wraz z prawem wieczystego użytkowania była udokumentowana fakturą VAT.
2.  Na pytanie tut. organu „Jak należy rozumieć stwierdzenie Wnioskodawcy, że w stosunku do przedmiotowych nieruchomości oraz budynków nie przysługiwało dokonującemu dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego? Skoro to Dłużnik w dniu 18 czerwca 2007 r. dokonał nabycia ww. nieruchomości wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu, to czy w momencie nabycia, Dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego i w jakim zakresie?”, Wnioskodawca odpowiedział, że w opisie stanu faktycznego podał treść zawartą w § 11 aktu notarialnego nr 0. z dnia 18 czerwca 2007 r. umowy kupna - sprzedaży przedmiotowych nieruchomości gdzie zawarto następujące sformułowanie „… stawający oświadcza, że żadna ze stron z tytułu dokonania tej czynności nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług…”. Ze względu na brak dostępu do dokumentacji księgowej, Wnioskodawca nie jest w stanie ustalić czy spółka rozliczyła podatek od towarów i usług z tytułu zakupu działek.
3.  Dłużnik nabył przedmiotową nieruchomość w celu realizacji budowy Centrum Handlowego „C.” zgodnie z opracowaną koncepcją sposobu zagospodarowania nieruchomości. Dłużnik do chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie rozpoczął realizacji przedsięwzięcia. Teren nieruchomości jest obecnie niezagospodarowany i nieużytkowany w znacznej części nieogrodzony.
4.  Ze względu na brak dostępu do dokumentacji księgowej Spółki, Wnioskodawca nie ma wiedzy czy nieruchomość była wpisana przez Spółkę do ewidencji środków trwałych, czy też stanowiła towar handlowy.
5.  Przedmiotem sprzedaży będzie prawo wieczystego użytkowania działek zabudowanych oraz działek niezabudowanych. Zabudowę stanowi budynek mieszkalny o pow. uż. 80.04 m. kw. oraz budynek gospodarczy o pow. ogólnej 25,70 m. kw. Budynki te pozostały po zabudowaniach znajdującej się tam dawnej cegielni i zostały wybudowane w okresie międzywojennym.
6.  Zgodnie z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego „C.” zatwierdzonym Uchwalą Rady Miejskiej w P. Nr 0. z dnia 26 kwietnia 2007 r. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa X. z dnia 15 maja 2007 r. przedmiotowe nieruchomości położone są w obszarze terenów oznaczonych symbolem 1 UC przeznaczonych dla potrzeb rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m. kw.
7.  Budynek mieszkalny o pow. uż. 80.04 m. kw. oraz budynek gospodarczy o pow. ogólnej 25.70 m. kw. zlokalizowane są na działce nr 422.
8.  Budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy są budynkami i są trwale związane z gruntem, które zostały wybudowane i oddane do użytkowania w okresie międzywojennym jako część istniejących obiektów dawnej cegielni.
9.  Na pytanie tut. organu „Czy, a jeśli tak to kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie każdego z obiektów, dokonane w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), tj. kiedy nastąpiło oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:
    1.  wybudowaniu lub
    2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej,oraz jaka konkretnie czynność stanowiła to pierwsze zasiedlenie? Należy w tym miejscu także wyjaśnić, że pierwszym zasiedleniem w rozumieniu ww. art. 2 pkt 14 ustawy o VAT nie jest samo rozpoczęcie użytkowania, lecz jak już wskazano oddanie do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu tj. np. sprzedaż przez podmiot działający dla danej transakcji w charakterze podatnika VAT, najem, dzierżawa.”, Wnioskodawca odpowiedział, że budynki stanowiły zaplecze socjalne istniejącej wówczas cegielni i stanowiły pomieszczenia mieszkalne dla osób tam pracujących. Dłużna spółka nie poniosła żadnych nakładów na wybudowanie oraz na ulepszenie budynków.
10.  Na pytanie tut. organu „Na czym to pierwsze zasiedlenie polegało, kto, komu, kiedy i na podstawie jakiej umowy wydał poszczególne budynki lub ich części?”, Wnioskodawca odpowiedział, że w chwili obecnej nie jest możliwe dokładne ustalenie na czym polegało pierwsze zasiedlenie ww. budynków. W trakcie opisu i oszacowania nieruchomości ustalono jednak, że pierwsze zasiedlenie budynku nastąpiło przed wprowadzeniem do systemu prawnego ustawy o podatku od towarów i usług.
11.  Wnioskodawca podaje, że jak wynika z ustaleń dokonanych w trakcie opisu i oszacowania nieruchomości działki nr 412, 413 i 422 nie były wykorzystywane przez spółkę - dłużnika zgodnie z ich przeznaczeniem, tzn. nie została rozpoczęta budowa centrum handlowego. Wnioskodawca nie ma wiadomości o innych sposobach wykorzystywania przez spółkę nieruchomości do czynności opodatkowanych lub zwolnionych.
12.  Na pytania tut organu:
    *   Czy budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy o których mowa we wniosku, były przedmiotem najmu, dzierżawy, jakie pożytki Dłużnik czerpał z tego tytułu, jeśli tak, to w jakim okresie (proszę o wskazanie daty zawarcia pierwszej umowy – czy od daty jej zawarcia upłynęło więcej niż 2 lata)?
    *   Jeśli ww. obiekty były przedmiotem najmu, dzierżawy, to wyłącznie na cele mieszkalne czy użytkowe (proszę podać odrębnie daty od – do dla każdego rodzaju najmu/dzierżawy)?,Wnioskodawca odpowiedział, że w budynku mieszkalnym znajdują się dwa lokale mieszkalne posiadające niezależne wejścia. Lokale są użytkowane bez tytułu prawnego i zamieszkane przez osoby trzecie zameldowane w budynku. Wg ich oświadczenia podjęli oni starania zmierzające do nabycia tej części nieruchomości przez zasiedzenie. Budynek gospodarczy jest wykorzystywany bez tytułu prawnego przez osoby zamieszkujące w budynku mieszkalnym.
13.  Obecnie zgodnie z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego „C.” oba budynki mogą być rozebrane. Decyzję o ich rozbiórce może wystąpić inwestor przystępujący do realizacji projektu budowy centrum handlowego „C.”.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Biorąc pod uwagę fakt, iż na gruncie posadowione są budynki (przeznaczone do rozbiórki, lub remontu generalnego), czy sprzedaż takiego gruntu należy potraktować jako sprzedaż gruntu zabudowanego (z możliwością zastosowania do sprzedaży zwolnienia z VAT), czy też jako sprzedaż gruntu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem pod zabudowę, która to sprzedaż powinna być opodatkowana stawką podstawową?

Zdaniem Wnioskodawcy, nowelizacja przepisów ustawy o VAT w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązująca od 1 kwietnia 2013 r. wprowadza definicję terenu budowlanego. Zwolnieniu z opodatkowania od tej daty podlega dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Terenem budowlanym jest grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Jeżeli przedmiotem dostawy będzie grunt, który spełnia definicję terenu budowlanego, transakcja powinna być opodatkowana stawką podstawową VAT.

Wnioskodawca uważa, iż przedmiotem transakcji będzie grunt przeznaczony pod zabudowę, a nie zabudowania znajdujące się na przedmiotowych działkach niemające z ekonomicznego punktu widzenia jakiegokolwiek znaczenia.

W konsekwencji, dostawa gruntu nie może korzystać ze zwolnienia, lecz winna podlegać opodatkowaniu stawką podstawową VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zauważyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie opodatkowania dostawy działek nr 412 i 413.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Towarami natomiast, w myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.

Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ustawy, zgodnie z którym przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W świetle powyższego grunt spełnia definicję towaru określoną art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r.) obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy.

Jednakże, w myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi bądź zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów i świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.

I tak, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Powyższe oznacza, iż zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.

Definicja terenów budowlanych zawarta została natomiast w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca, jako komornik sądowy wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego jest płatnikiem podatku VAT od dostawy dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika.

Przedmiotem przyszłej dostawy jest użytkowanie wieczyste działek o nr 412, 413 i 422 o łącznej pow. 9,7896 ha.

Z wniosku wynika, że przedmiotem sprzedaży będzie prawo wieczystego użytkowania działki zabudowanej (nr 422) oraz działek niezabudowanych (412 i 413), ponieważ jak wskazał Wnioskodawca, zabudowa (budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy) zlokalizowana jest na działce nr 422.

Nieruchomość stanowi własność dłużnika, Spółki komandytowej, która jest podatnikiem podatku VAT.

Spółka nabyła nieruchomość na podstawie aktu notarialnego z dnia 18 czerwca 2007 r. w celu realizacji budowy centrum handlowego. Dłużnik do chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie rozpoczął realizacji przedsięwzięcia (nie została rozpoczęta budowa centrum handlowego).

Zgodnie z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe nieruchomości położone są w obszarze terenów oznaczonych symbolem 1 UC przeznaczonych dla potrzeb rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m. kw.

W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33 ustawy, w zgodny sposób odpowiada zatem także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

Z powyższego wynika, że nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Analizując przepisy w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy prawa wieczystego użytkowania niezabudowanych działek nr 412 i 413, należy stwierdzić, iż skoro w przedstawionej sytuacji, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obszar na którym położone są ww. działki, znajduje się na terenach oznaczonych jako 1 UC - przeznaczonych dla potrzeb rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m², nieruchomość ta spełnia definicję terenu budowlanego określonego w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, a tym samym dostawa prawa wieczystego użytkowania tych działek nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opis sprawy stwierdzić należy, iż transakcja zbycia prawa wieczystego użytkowania niezabudowanych działek o nr 412 i 413, stanowiących teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, i nie korzysta ze zwolnienia od tego podatku. Tym samym do powyższej transakcji należy zastosować podstawową stawkę podatku VAT określoną w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, tj. 23%.

W konsekwencji powyższego stanowisko Wnioskodawcy, że dostawa gruntu działek nr 412 i 413 nie może korzystać ze zwolnienia lecz powinna podlegać opodatkowaniu stawką podstawową VAT, należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Podkreślenia wymaga, iż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.

W zakresie opodatkowania dostawy prawa wieczystego użytkowania zabudowanej działki nr 422, wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego (w szczególności gdyby na działkach nr 412 i 413 znajdowały się jakieś budynki lub budowle), bądź zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w X., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.