Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.886.2025.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Obowiązki płatnika w związku z dofinansowaniem
pracownikom wycieczki i spotkania integracyjnego z
zakładowego funduszu świadczeń socjalnych.
Słowa kluczowe: fundusz-Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 listopada 2025 r. (wpływ
    20 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Na mocy zarządzenia (...) roku w sprawie wprowadzenia Regulaminu Zakładowego
    Funduszu Świadczeń Socjalnych w X powołano Komisję Socjalną, która odpowiada m.in. za
    planowanie wydatków z ZFŚS.
    (...) za pośrednictwem Komisji Socjalnej, dysponując środkami z Zakładowego Funduszu
    Świadczeń Socjalnych, planuje i organizuje w ramach tegoż funduszu wycieczki, np. do
    teatru, kina oraz spotkania integracyjne. Udział w wyjazdach integracyjnych jest
    dobrowolny i skierowany do wszystkich pracowników X. Na koszty tych wyjazdów składają
    się np.: koszt przejazdu, bilet do teatru lub kina, koszt posiłku w restauracji liczony za tzw.
    „talerzyk”, czy obsługa muzyczna spotkania integracyjnego. Część wydatków jest
    finansowana z ZFŚS oraz uzależniona od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej
    pracowników, a część ponoszona jest ze środków własnych przez pracowników
    korzystających ze świadczeń z ZFŚS.
    Zgodnie z art. 11 ust 1 ustawy o PDOF przychodami, które podlegają opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W odniesieniu do stosunku pracy art. 12 ust. 1 ustawy uznaje za przychody wszelkiego
    rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich
    ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    X stosuje zwolnienie z podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1
    pkt 67, czyli łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 1000 zł.
    Natomiast wartość świadczeń otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem
    działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o ZFŚS, w tym wyjazdów i spotkań
    integracyjnych, sfinansowanych ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych
    lub funduszy związków zawodowych powyżej kwoty 1000 zł podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W piśmie, stanowiącym uzupełnienie wniosku doprecyzowali Państwo, że X zorganizował
    dla pracowników wyjazd integracyjny do teatru. Środki na sfinansowanie wyjazdu
    pochodziły z ZFŚS oraz ze środków własnych pracowników. Pracownicy biorący udział we
    wspomnianym wyjeździe mieli zapewniony bilet do teatru, przejazd autokarem oraz
    kolację w restauracji. Zatem dofinansowanie przez X wycieczki stanowiło dla pracowników
    wyjazd integracyjny.
    Celem pracodawcy, który wystąpił z inicjatywą zorganizowania takiego wyjazdu było
    poprawienie wzajemnych relacji pomiędzy pracownikami i chęć bliższego zintegrowania
    załogi urzędu. Wyjazd integracyjny organizowany jest bowiem w interesie pracodawcy i z

    założenia ma służyć realizacji jego celów - polepszenie atmosfery w pracy, wzajemne
    poznanie się pracowników, budowanie silnych więzi oraz rozwijanie umiejętności
    współpracy pracowników.
    Udział w wyjeździe był dobrowolny i każdy z pracowników mógł z niego skorzystać.

## Pytanie

Czy wydatki poniesione na wycieczki i spotkania integracyjne finansowane z ZFŚS należy
    uznawać jako świadczenia na rzecz pracowników, które będą stanowić przychód ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a X zobowiązany będzie obliczać i pobierać zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych powyżej zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, wydatki poniesione na wyjazdy i spotkania integracyjne w części
    finansowanej z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych traktuje się jako przychód ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, od których należy obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    Jednocześnie traktują Państwo powyższe wydatki jako wartość otrzymanych przez
    pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach
    o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych
    przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków
    zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, które
    łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 1000 zł są zwolnione z
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    W związku z powyższym, stoją Państwo na stanowisku, iż należy obliczać i pobierać
    zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwot wydatków poniesionych na
    wyjazdy i spotkania integracyjne w części finansowanej z Zakładowego Funduszu
    Świadczeń Socjalnych powyżej kwoty 1000 złotych w roku kalendarzowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.

      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na mocy art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Na podstawie art. 11 ust. 2b tej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za
    przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika –
    to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się
    te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika
    mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj
    świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są określone w art.
    10 ust. 1 pkt 1:
      stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,

      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Z art. 32 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    W art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca sformułował
    katalog zwolnień podatkowych.
    I tak, np. w myśl art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy:
      Wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika w
      związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o
      zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz
      otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w
      całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy
      związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym

      kwoty 1000 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki,
      uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.
    Przystępując do oceny ciążących na Państwu obowiązków płatnika podatku dochodowego
    od osób fizycznych w związku ze sfinansowaniem lub dofinansowaniem pracownikom z
    Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych wycieczek i spotkań integracyjnych, o
    których mowa we wniosku – w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepisy ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń,
    o których mowa w art. 11 ust. 1 analizowanej ustawy podatkowej.
    Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy
    świadczenie „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Nowy Słownik
    Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003 r.).
    Rozumienie tego pojęcia zostało również wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W
    uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził
    powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku
    dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w
    związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Wobec powyższego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony
    pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach
    wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które
    Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i
    przedstawił ich interpretację.
    Podkreślenia także wymaga, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być
    zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z
    pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń
    prawnych.
    Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku
    pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia:
    w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego

    zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy
    zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy
    dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że udział
    będących przedmiotem zapytania osób, uczestniczących w wycieczkach (które to wycieczki
    stanowiły wyjazd integracyjny) i spotkaniach integracyjnych, sfinansowanych lub
    współfinansowanych ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, w
    okolicznościach przedstawionych w opisanym stanie faktycznym – nie stanowią dla
    pracowników przysporzenia majątkowego. Tym samym nie stanowią nieodpłatnego
    świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jak bowiem m.in. sami wskazali Państwo uzupełnieniu wniosku: (...) dofinansowanie przez
    X wycieczki stanowiło dla pracowników wyjazd integracyjny. Celem pracodawcy, który
    wystąpił z inicjatywą zorganizowania takiego wyjazdu było poprawienie wzajemnych relacji
    pomiędzy pracownikami i chęć bliższego zintegrowania załogi X. Zatem uznać należy, że
    zorganizowanie ww. wycieczki i spotkania integracyjnego leży w Państwa interesie jako
    pracodawcy, gdyż ma służyć realizacji celów Państwa jako pracodawcy (tj. ma wpływać na
    polepszenie atmosfery w pracy, wzajemne poznanie się pracowników, budowanie silnych
    więzi oraz rozwijanie umiejętności współpracy pracowników).
    W związku z powyższym, w niniejszej sprawie w przypadku sfinansowania lub
    dofinansowania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych kosztów wycieczki i
    spotkania integracyjnego nie można mówić o przychodzie uzyskanym przez pracowników
    z tytułu nieodpłatnego świadczenia.
    W konsekwencji, kwota sfinansowania lub dofinansowania do wycieczki i spotkania
    integracyjnego z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych w okolicznościach
    wskazanych we wniosku nie stanowi dla pracowników przychodu ze stosunku pracy
    zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    konsekwencji Państwo, jako płatnik nie są zobowiązani do obliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z powyższych tytułów.
    Ponadto dodać należy, że w niniejszej sprawie z uwagi na brak zaistnienia po stronie
    pracowników przychodu, rozpatrywanie możliwości zastosowania zwolnienia z
    opodatkowania, wynikającego z treści art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych jest niecelowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.