Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.1008.2025.2.KAK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-23
Teza: Brak opodatkowania opłaty z tytułu bezumownego
korzystania z gruntu.
Słowa kluczowe: korzystanie
korzystanie-korzystanie bezumowne
powiat
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy braku opodatkowania opłaty z tytułu bezumownego korzystania z gruntu.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie 24 listopada 2025 r. (data wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Powiat ... (dalej: Powiat) jest zarejestrowany na potrzeby podatku od towarów i usług
    (dalej: „podatek VAT”) jako podatnik VAT czynny. Powiat będąc jednostką samorządu
    terytorialnego posiada osobowość prawną i wykonuje określone ustawami zadania
    publiczne o charakterze ponadgminnym, co w szczególności reguluje ustawa z dnia 5
    czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 107 z późn. zm.).
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.) w sprawach
    gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa organem
    reprezentującym Skarb Państwa jest Starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji
    rządowej. Jednakże podatnikiem podatku VAT w ramach wykonywania zadań zleconych
    ustawami w imieniu Skarbu Państwa nie jest Starosta, który nie posiada osobowości
    prawnej tylko Powiat posiadający status podatnika VAT. Posiadanie statusu osoby prawnej
    i związane z nim aktywne występowanie w obrocie cywilnoprawnym skutkuje tym, iż
    Powiat spełnia ustawowe przesłanki do uznania go za czynnego podatnika podatku VAT
    (art. 15 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług t.j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 dalej: „ustawa o VAT”. ). W konsekwencji Powiat jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Przedmiotowa sprawa dotyczy bezumownego korzystania z gruntu Skarbu Państwa.
    Wnioskodawca w wyniku przeprowadzonej analizy portali mapowych, zasobów
    geodezyjnych i wobec dokonanych czynności geodezyjnych związanych z ustaleniem
    przebiegu granic, ustalił, że właściciele prywatnych gruntów użytkują część sąsiedniego
    gruntu przylegającego do ich gruntu, a stanowiących własność Wnioskodawcy. Powiat po
    przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił jaka powierzchnia gruntu
    Wnioskodawcy (właściciela gruntu) użytkowana jest przez właściciela gruntu sąsiedniego
    bez wcześniejszej akceptacji i zgody Wnioskodawcy tj. bez jakiegokolwiek stosunku
    prawnego między stronami.
    W związku z powyższym Wnioskodawca (właściciel gruntu) od tego momentu zobowiązuje
    korzystającego do uiszczenia opłaty z tytułu bezumownego użytkowania z jego gruntu.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo:
    I. 1. Właściciele prywatnych gruntów użytkują bezumownie część gruntu należącego do
    Wnioskodawcy (Powiatu) bez wiedzy i zgody Powiatu.
    I. 2. Po ujawnieniu faktu bezumownego korzystania z gruntów przez prywatnych
    właścicieli, Wnioskodawca dąży do zawarcia umowy dzierżawy lub wysyła wezwania do
    wydania nieruchomości.
    I. 3. W przypadku braku zgody na zawarcie umowy dzierżawy, jak i odmowy wydania
    nieruchomości, sprawa kierowana jest na drogę sądową z powództwa cywilnego o
    wydanie nieruchomości.
    I. 4. Powiat skierował sprawę na drogę postępowania sądowego, występując przeciwko
    właścicielom prywatnych gruntów, którzy korzystają bezumownie z gruntu Powiatu.

## Pytanie

Czy opłata z tytułu bezumownego korzystania z gruntu podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT, w sytuacji gdy pomiędzy Wnioskodawcą (właścicielem), a korzystającym
    nie doszło do zawarcia żadnego jawnego lub dorozumianego stosunku prawnego, w
    ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy opłata z tytułu bezumownego korzystania z gruntu w sytuacji, w
    której korzystający bezumownie użytkuje grunt bez jakiejkolwiek zgody Wnioskodawcy
    (właściciela), nie będzie podlegać przepisom ustawy o VAT, a w konsekwencji nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Pomiędzy Wnioskodawcą (właścicielem gruntu),
    a korzystającym bezumownie z tego gruntu nie doszło bowiem do zawarcia żadnego
    jawnego lub dorozumianego stosunku prawnego (np. umowa), w ramach którego
    spełniane są świadczenia wzajemne. Opłata ta zdaniem Wnioskodawcy będzie mieć
    charakter odszkodowania, które wypłacone w takich okolicznościach (z tego tytułu) nie
    będzie płatnością za świadczenie usługi, lecz rekompensatą za pozbawienie
    Wnioskodawcy (właściciela) prawa do swobodnego dysponowania gruntem i wynikłe z
    tego tytułu szkody. Takie świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym,
    wskazującym na istnienie obowiązku świadczenia usługi oraz wysokości opłaty nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, lecz stanowi odszkodowanie. W przypadku
    bezumownego korzystania z cudzej własności właścicielowi przysługuje bowiem
    roszczenie o wynagrodzenie za bezprawne korzystnie z jego rzeczy (w tym przypadku
    gruntu). Zapłata określonej kwoty pieniężnej wiąże się z prawem żądania naprawienia
    wynikłej szkody z tytułu bezprawnego korzystania z gruntu. Zdaniem Wnioskodawcy
    żądanie zapłaty tj. roszczenia pieniężnego w swojej istocie nie stanowi należności za
    wykonanie usługi, lecz jest rekompensatą za niemożność pobierania pożytków i używania
    gruntu w okresie bezumownego korzystania. W takiej sytuacji nie można zatem mówić o
    jakimkolwiek jawnym lub dorozumianym stosunku prawnym pomiędzy Wnioskodawcą, a
    korzystającym bezumownie z gruntu. Stanowisko w podobnej kwestii znajduje swoje
    uzasadnienie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2024 r., sygn.
    akt IFSK 694/20, w którym stwierdzono, iż momentem, w którym możemy mówić o
    wystarczającej manifestacji woli odzyskania nieruchomości (a w konsekwencji momentem,
    od którego nie będziemy mieli do czynienia ze świadczeniem podlegającym
    opodatkowaniu VAT z uwagi na jego odszkodowawczy charakter) jest wezwanie drugiej
    strony do zwrotu rzeczy, czy też wyznaczenie terminu na jej przejęcie.
    Reasumując opłata z tytułu bezumownego korzystania z gruntu bez tytułu prawnego i bez
    zgody Wnioskodawcy (właściciela), nie stanowi usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o
    VAT, a zapłata z tego tytułu odszkodowania nie stanowi należności za jej wykonanie. W
    rezultacie czynność ta nie stanowi transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT
    na podstawie art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma zatem charakter dopełniający definicję dostawy towarów i
    jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, iż nie każde
    działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji, może
    zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy. Aby tak się stało muszą zostać
    spełnione łącznie następujące warunki:
      - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona jest bezpośrednio beneficjentem świadczenia,
      - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy
    istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna
    być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do niej nie
    definiują pojęcia „bezumowne korzystanie”. Kwestie związane z bezumownym
    korzystaniem z cudzej rzeczy regulują przepisy art. 224, art. 225 oraz art. 674 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.),zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Na podstawie art. 224 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za
      korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie
      lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy
      odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli
      stały się w tym czasie wymagalne. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz
      w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie
      rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest
      odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub
      utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili
      pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.

    W oparciu natomiast o art. 225 Kodeksu cywilnego:
      Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same
      jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten
      dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy.
      Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość
      pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za
      pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także
      wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
    Z ww. regulacji wynika, że w sytuacji wytoczenia powództwa – przeciwko samoistnemu
    posiadaczowi w złej wierze – jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy
    oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim obowiązek zwrotu
    pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również winny jest uiścić
    wartość tych, które zużył.
    Zgodnie z art. 674 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w wypowiedzeniu najemca
      używa nadal rzeczy za zgodą wynajmującego, poczytuje się w razie wątpliwości, że
      najem został przedłużony na czas nieoznaczony.
    Podkreślenia wymaga również, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji
    odszkodowania, zatem w tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie prawa cywilnego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą, musi istnieć związek przyczynowy.
    Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych,
    szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez
    dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub
    zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze
    szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Państwa wątpliwości w analizowanym przypadku dotyczą tego, czy opłata z tytułu
    bezumownego korzystania z gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Odnosząc się do powyższego na podstawie analizy powołanych przepisów Kodeksu
    cywilnego i ustawy o podatku od towarów i usług należy stwierdzić, że przy rozstrzyganiu
    wątpliwości, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości podlega opodatkowaniu w myśl
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, decydują w każdym przypadku
    konkretne okoliczności.
    Kluczową kwestią jest fakt istnienia zgody (choćby dorozumianej) na użytkowanie przez
    np. nierzetelnego posiadacza, bądź czynienie jakichkolwiek kroków przez uprawniony
    podmiot celem odzyskania tejże nieruchomości, w przypadku braku takiej zgody.
    W przypadku wystąpienia przeciwko podmiotowi korzystającemu z określonej rzeczy bez
    tytułu prawnego np. z powództwem sądowym lub też w przypadku czynienia jakichkolwiek
    innych kroków celem wyegzekwowania tejże nieruchomości – nie można powiedzieć, że
    pomiędzy stronami zdarzenia istnieje określony stosunek prawny – jawny czy też
    dorozumiany – skutkujący realizacją wzajemnych świadczeń. W takiej sytuacji świadczenie
    podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym obowiązek świadczenia usług jak i

    wynagrodzenie za to świadczenie – nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Odszkodowanie wypłacone w takich okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością
    za świadczenie usługi, lecz rekompensatą za pozbawienie właściciela prawa do
    swobodnego dysponowania nieruchomością i wynikłe z tego tytułu szkody, zgodnie z art.
    471 Kodeksu cywilnego.
    Inaczej należy jednak oceniać sytuację, gdy korzystający z nieruchomości użytkuje ją za
    zgodą właściciela (nawet dorozumianą) płacąc z tego tytułu określone kwoty, a także
    sytuację kiedy właściciel rzeczy (np. nieruchomości) – z różnych względów – toleruje
    sytuację, w której przy braku formalnego stosunku prawnego, inny podmiot korzysta z
    należącej do niego rzeczy. W tych okolicznościach wynagrodzenie otrzymane przez
    właściciela z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy spełnia definicję świadczenia usług
    w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie Właściciele prywatnych gruntów użytkują bezumownie część
    gruntu należącego do Powiatu bez wiedzy i zgody Powiatu. Po ujawnieniu faktu
    bezumownego korzystania z gruntów przez prywatnych właścicieli, Powiat dąży do
    zawarcia umowy dzierżawy lub wysyła wezwania do wydania nieruchomości. Powiat
    skierował sprawę na drogę postępowania sądowego, występując przeciwko właścicielom
    prywatnych gruntów, którzy korzystają bezumownie z gruntu Powiatu.
    W przypadku bezumownego korzystania z cudzej własności właścicielowi przysługuje
    roszczenie o wynagrodzenie za bezprawne korzystanie z jego nieruchomości. Zapłata
    określonej kwoty pieniężnej wiąże się z prawem żądania naprawienia wynikłej szkody z
    tytułu bezprawnego korzystania z nieruchomości. Żądanie wynagrodzenia (roszczenia
    pieniężnego) w swojej istocie nie stanowi należności za wykonanie usług, lecz jest
    rekompensatą za niemożność pobierania pożytków i używania nieruchomości w okresie
    bezumownego korzystania.
    Z przedstawionych powyżej okoliczności sprawy wynika, że nie tolerują Państwo sytuacji,
    w której Właściciele prywatnych gruntów użytkują bezumownie część gruntu należącego
    do Powiatu bez wiedzy i zgody Powiatu. Powiat skierował sprawę na drogę postępowania
    sądowego, występując przeciwko właścicielom prywatnych gruntów, którzy korzystają
    bezumownie z gruntu Powiatu.
    W związku z powyższym obciążenie Właścicieli prywatnych gruntów użytkujących
    bezumownie część gruntu należącego do Powiatu bez wiedzy i zgody Powiatu, nie mieści
    się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu, wymienionych w art. 5 ustawy i
    tym samym nie podlega opodatkowaniu, gdyż w przedstawionych okolicznościach brak
    jest Państwa zgody (zarówno wyraźnej, jak i dorozumianej) na zajęcie części
    Nieruchomości
    Przy takim opisie sprawy nie można zatem mówić o jakimkolwiek jawnym lub
    dorozumianym stosunku prawnym łączącym Państwa z korzystającymi bezumownie z
    nieruchomości. Ewentualna opłata za bezumowne korzystanie w tym przypadku będzie
    miała charakter odszkodowawczy i nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT.
    Tym samym bezumowne korzystanie z nieruchomości bez tytułu prawnego i bez zgody
    Państwa (wyraźnej lub dorozumianej), nie stanowi usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy, a ewentualna zapłata z tego tytułu odszkodowania nie stanowi należności za jej
    wykonanie.
    W konsekwencji nie stanowi transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.