Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1069/09/12-S/AMN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-10-09
Teza: Czy w opisanym stanie faktycznym wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę na użytek projektu realizowanego przez Wnioskodawcę w ramach Programu CIP (EIP) jako finansowane w 100% ze środków bezzwrotnej pomocy z funduszy Unii Europejskiej, podlegają zwolnieniu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: beneficjent; pracownik; programy; Unia Europejska (Wspólnota Europejska); wynagrodzenia; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 749) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 289/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2608/10 – stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 1 października 2009 r. (data wpływu 5 października 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnień przedmiotowych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 października 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnień przedmiotowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest beneficjantem środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej w ramach Ramowego Programu na rzecz Konkurencyjności i Innowacji 2007-2013 (CIP - Competitiveness and lnnovation Framework Programme), realizując jeden z programów szczegółowych Programu CIP, a mianowicie Program szczegółowy na rzecz Przedsiębiorczości i Innowacji (EIP). Program CIP (oraz Program szczegółowy EIP) zakłada realizację szeregu działań wspierających innowacyjność europejskich przedsiębiorców, w szczególność małych i średnich. Chodzi tu zwłaszcza o działania o charakterze doradczym, mające na celu poprawienie dostępu innowacyjnych małych i średnich przedsiębiorców do zewnętrznych źródeł finansowania badań i rozwoju oraz działań innowacyjnych.

Programem zarządza Komisja Europejska, między innymi poprzez ogłaszanie rocznych programów pracy, przetargów i konkursów.

Wnioskodawca realizuje działania Programu CIP (EIP) jako członek konsorcjum, wchodzącego w skład ogólnoeuropejskiej sieci. W sieci funkcjonuje ok. 500 tzw. punktów kontaktu, świadczących szeroki wachlarz usług dla przedsiębiorców, w szczególności w zakresie doradztwa, kojarzenia partnerów biznesowych itp. Również Wnioskodawca realizuje zadania punktu kontaktu, świadcząc na rzecz przedsiębiorców rozmaitych branż usługi doradcze - zgodnie z założeniami Programu CIP (EIP).

Na realizację powyższych zadań Wnioskodawca otrzymuje środki pomocowe w ramach Programu CIP (EIP) w postaci dofinansowania. 60% kosztów netto realizacji projektu pochodzi z funduszy Komisji Europejskiej, przy czym wypłata środków dokonywana jest przez wyznaczoną do tego celu agencję wykonawczą EACI za pośrednictwem koordynatora konsorcjum, tj. Politechniki. Pozostałe 40% dofinansowania pochodzi z budżetu państwa, a wypłaty środków w tym zakresie dokonuje Minister Gospodarki za pośrednictwem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, przy czym należy podkreślić, że środki budżetowe to środki pochodzenia unijnego przekazywane przez UE na obsługę programu CIP w Polsce. Kwoty dofinansowania w części pochodzącej z Komisji Europejskiej wypłacane są w ten sposób, że 45% dofinansowania uiszczone zostało (jako przedpłata) do końca czerwca 2008 roku, pozostała natomiast część środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej wypłacana będzie Wnioskodawcy w transzach, w okresie następnych 3 lat - wraz z rozliczaniem kolejnych aportów okresowych. Innymi słowy część środków z funduszy unijnych udostępniona została Wnioskodawcy na zasadzie prefinansowania (przedpłata), cześć natomiast - na zasadzie refinansowania, tj. zwrotu środków wyłożonych uprzednio przez Wnioskodawcę. Opisany wyżej podział kosztów (Komisja Europejska - 60%, budżet państwa - 40%) zakłada, że poszczególne wydatki Wnioskodawcy mogą być sfinansowane w całości ze środków unijnych albo w całości ze środków budżetowych (jednakże również pochodzenia unijnego), o ile w końcowym rozliczeniu wydatków zachowana zostanie wskazana wyżej proporcja. Dofinansowanie, faktycznie w całości pochodzące z funduszy Unii Europejskiej, ma charakter bezzwrotny.

W związku z realizacją projektu finansowanego w ramach Programu CIP (EIP), Wnioskodawca zatrudnia (na podstawie umów o pracę) pracowników, których zadaniem jest merytoryczna realizacja projektu, a więc bezpośrednia realizacja celu projektu finansowanego z bezzwrotnej pomocy. Zakres obowiązków pracowników, o których mowa powyżej, obejmuje między innymi:

*   udzielanie wsparcia podmiotom gospodarczym w identyfikacji potencjalnych partnerów handlowych, zwłaszcza w innych państwach,
*   udzielanie, poprzez konsultacje, pomocy małym i średnim przedsiębiorcom w rozwoju nowych produktów i docieraniu do nowych rynków,
*   doradztwo na rzecz małych i średnich przedsiębiorców w zakresie procedur, uwarunkowań prawnych oraz standardów Unii Europejskiej, jak również programów badawczo-rozwojowych, form i źródeł pomocy publicznej dla przedsiębiorców i innych kwestii o istotnym dla przedsiębiorców znaczeniu,
*   pośredniczenie w wymianie stanowisk pomiędzy przedsiębiorcami i organami Unii Europejskiej,
*   organizacja seminariów i spotkań biznesowych oraz udzielanie wsparcia przedsiębiorcom w negocjacjach,
*   przygotowywanie i publikacja w mediach informacji dotyczących handlu, procedur, podatku VAT, regulacji dotyczących ochrony środowiska itp.

Wynagrodzenie pracowników zatrudnionych na użytek projektu realizowanego w ramach CIP (EIP), objęte jest, podobnie jak całość projektu, opisanym wyżej dofinansowaniem, przy czym, w świetle opisanych wyżej założeń dotyczących podziału kosztów dofinansowania pomiędzy Komisję Europejską i budżet państwa (ale ze środków unijnych), sfinansowanie tychże wynagrodzeń następuje w całości ze środków bezzwrotnej pomocy pochodzących z funduszy Unii Europejskiej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w opisanym stanie faktycznym wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę na użytek projektu realizowanego przez Wnioskodawcę w ramach Programu CIP (EIP) jako finansowane w 100% ze środków bezzwrotnej pomocy z funduszy Unii Europejskiej, podlegają zwolnieniu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej "PDOF")?

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym wyżej stanie faktycznym zastosowanie winno znaleźć zwolnienie przedmiotowe przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF. Stanowi on, że wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli:

1.  pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz
2.  podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy; zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem.

Nie może ulegać wątpliwości, że w przedstawionych wyżej okolicznościach sprawy zachodzą wszelkie przesłanki zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w cytowanym przepisie. Należy w szczególności zauważyć, że projekt realizowany przez Wnioskodawcę w ramach Programu CIP (EIP) finansowany jest w całość ze środków pochodzących z Unii Europejskiej, a jedynie część tych środków przekazywana jest za pośrednictwem budżetu polskiego. Przy czym, zgodnie z założeniami ww. programu, wynagrodzenia pracowników mogą być pokryte z funduszy unijnych również w całości. Nadto dofinansowanie z funduszy Unii Europejskiej ma charakter bezzwrotny. Jednocześnie pracownicy zatrudnieni przy realizacji opisanego wyżej projektu bezpośrednio realizują cele Programu CIP (EIP), finansowanego z bezzwrotnej pomocy.

I.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż do zastosowania w stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF, wystarczające jest przeprowadzenie językowej interpretacji przedmiotowego przepisu.

Zgodnie z treścią cytowanego art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF, wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, również w przypadku gdy „przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy".

Przytoczona przez Wnioskodawcę powyżej część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF wyraźnie wskazuje, że do zastosowania zwolnienia nie jest konieczne, aby dochody objęte zwolnieniem pochodziły bezpośrednio od organów Wspólnot Europejskich ani też, aby pochodziły z wyodrębnionego rachunku, na którym gromadzone są środki z budżetu Wspólnot Europejskich. Cytowany przepis wyraźnie wskazuje, że istotne dla Wnioskodawcy zwolnienie znajdzie zastosowanie również wtedy, gdy przekazanie środków następuje za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania bezzwrotnej pomocy. W niniejszej sprawie takim podmiotem jest instytucja płatnicza, a więc podmiot wskazany przez Komisję Europejską jako podmiot, za pośrednictwem którego przekazywane są środki bezzwrotnej pomocy a także budżet państwa.

Z zaprezentowaną powyżej interpretacją językową przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF opowiadało się również Ministerstwo Finansów. l tak w piśmie z dnia 23 listopada 2004 r. znak PB-3-190-8214-377-04 adresowanym do Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Gospodarki i Pracy, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów stwierdził między innymi, że: „Mając powyższe na uwadze, uprawniona jest konkluzja, iż otrzymane środki z funduszy strukturalnych, wykorzystane prawidłowo przez państwo członkowskie, mają charakter pomocy bezzwrotnej. Wobec tego przepisy art. 17 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i odpowiednio art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mają zastosowanie do dochodów podatników, którzy je uzyskali ze środków pochodzących z funduszy strukturalnych." Stanowisko to Ministerstwo podtrzymało ponownie w piśmie z dnia 14 stycznia 2005 r. znak PB 3-190-8214-445/DZ/04.

Przytoczona przez Wnioskodawcę interpretacja potwierdzona została wielokrotnie przez inne organy podatkowe. Przykładem, Wnioskodawca przytacza następujące interpretacje wydane w indywidualnych sprawach podatników, które potwierdzają możliwość zastosowania w zbliżonych stanach faktycznych, zwolnienia o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF:

*   decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 stycznia 2009 roku sygnatura ILPB1/415-837/08-2/AMN,
*   postanowienie Urzędu Skarbowego w Radomiu z dnia 28 kwietnia 2006 roku, sygnatura 1424/2170/415/3/2006/AK,
*   postanowienie Urzędu Skarbowego Łódź-Widzew z dnia 31 marca 2006 roku, sygnatura IX-005/36/z/k/06,
*   postanowienie Urzędu Skarbowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 29 marca 2006 roku, sygnatura DP.005.IV/7/2006.

II.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Wnioskodawcy interpretacja funkcjonalna i celowościowa analizowanego przepisu wzmacnia jednoznaczny rezultat przytoczonej powyżej interpretacji językowej.

Artykuł 21 ust. 1 pkt 46 w przytoczonym powyżej brzmieniu obowiązywał niezmiennie od dnia 1 stycznia 2004 r. po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 202, poz. 1956). Artykuł ten został dodany do ustawy PDOF przez art. 1 pkt 7 lit. h) ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. nr 137, poz. 638) zmieniającej ustawę PDOF z dniem 1 stycznia 1997 r. Źródłem tego przepisu było zobowiązanie Rzeczypospolitej Polskiej do wprowadzenia zwolnienia z podatku dochodowego środków finansowych otrzymywanych z programów Unii Europejskiej po to, by w 100 procentach celowe zadania programu były finansowane z tych środków. Zobowiązanie to wynikało z postanowień Porozumienia Ramowego z dnia 31 maja 1990 r. zawartego pomiędzy Komisją Wspólnot Europejskich a Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, określającego ogólne zasady, na jakich Polska otrzymuje środki z budżetu Wspólnot Europejskich. Zgodnie z treścią art. 13 tego Porozumienia, finansowa pomoc pochodząca z budżetu Wspólnot Europejskich nie miała podlegać obciążeniom fiskalnym (podatkowi dochodowemu i obrotowemu), bez względu na to, czy takie opłaty istniały, czy też miały zostać wprowadzone. Podstawą prawną dla tego Porozumienia było Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3906/89 z dnia 18 grudnia 1989 r. (Dz. U. L 375 z 23-12.1989). Zgodnie z treścią art. 6 tego rozporządzenia z finansowania wspólnotowego wyłączone miały być „podatki, cła i opłaty, oraz ceny zakupu ziemi."

Zasada ta znalazła również odzwierciedlenie w akcie prawnym, który z dniem 1 stycznia 2007 r. zastąpił powyższe Rozporządzenie. Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. (Dz. U. L 210 z 31 lipca 2006) „Finansowanie wspólnotowe z zasady nie jest wykorzystywane do płacenia podatków, ceł i uiszczania opłat w krajach będących beneficjentami wymienionych w załącznikach l i II." Pomimo, iż rozporządzenie Rady z 17 lipca 2006 r. nie dotyczy Polski, stanowi ono jasną wskazówkę, iż Unia Europejska nadal hołduje zasadzie, zgodnie z którą środki pochodzące z budżetu Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej) nie mogą służyć finansowaniu potrzeb fiskusa państw otrzymujących pomoc". Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca podkreśla, że interpretacja norm prawnych zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF oraz art. 17 ust. 1 pkt 23 PDOP nie może odrywać się od intencji, jaka przyświecała ustawodawcy, w chwili wprowadzania tych przepisów do systemu prawnego. Intencją tą było zapewnienie, aby środki przyznane podatnikom realizującym bezpośrednio cele programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy, w całości docierały do tych podatników i to niezależnie od sposobu przekazania tych środków. Brak bowiem takiego zwolnienia skutkowałby sytuacją, w której środki finansowe pochodzące z budżetu Wspólnot Europejskich, służyłyby do sfinansowania:

*   celów założonych w projekcie,
*   oraz podatku dochodowego naliczonego w związku z osiągniętym przez beneficjanta dochodem w postaci otrzymanego dofinansowania/wynagrodzenia.

W ten sposób fiskus, w sposób niezamierzony przez organy Wspólnot Europejskich, uzyskiwałby dofinansowanie, co stoi w rażącej sprzeczności z celami jakie przyświecają przekazywaniu środków pochodzących z funduszy unijnych.

W późniejszych latach przepis art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF był zmieniany jedynie poprzez jego doprecyzowanie, nie skutkowało to jednak zmianą założeń, jakie leżały u podstaw wprowadzenia powyższego zwolnienia do systemu podatkowego.

III.

Sytuacja w ocenie Wnioskodawcy stała się jeszcze bardziej jednoznaczna, po przystąpieniu z dniem 1 maja 2004 r. Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (na podstawie Traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej z dnia 16 kwietnia 2003 r. Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864). Od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej, Rzeczpospolita Polska jest bowiem zobowiązana do wpłacania do budżetu Unii składki członkowskiej. Ze zgromadzonego w ten sposób budżetu w dalszej kolejności środki poprzez fundusze strukturalne przekazywane są na realizację poszczególnych programów, w tym za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Bardzo często zasadą jest, że środki te są przekazywane beneficjentom, po zrealizowaniu projektów objętych danym programem. Dzięki temu Unia zapewnia skuteczniejszą realizację projektów, gdyż przekazywanie środków przed rozpoczęciem realizacji projektu, mogłoby doprowadzić do spożytkowania środków na inne cele, zaś ich późniejsze odzyskanie byłoby znacznie utrudnione.

Gdyby uznać odmienne stanowisko za prawidłowe, oznaczałoby to przekreślenie idei składki członkowskiej do budżetu Unii, albowiem wskutek opodatkowania wynagrodzeń podatników realizujących cele programowe UE, Skarb Państwa otrzymywałby częściowy „zwrot" składki wcześniej wpłaconej do budżetu Unii.

Takie postępowanie należy uznać za sprzeczne z założeniami leżącymi u podstaw finansowania projektów z funduszy strukturalnych.

W ocenie Wnioskodawcy, bez znaczenia jest, czy środki z funduszy strukturalnych otrzymywane są w drodze prefinansowania (wypłata zaliczki) czy też refundacji (pokrycie poniesionych wydatków). Refundacja oznacza bowiem, że wynagrodzenie pracownika Wnioskodawcy w ostateczności finansowane jest w całości ze środków pochodzących z bezzwrotnej pomocy, zaś ich przekazanie następuje za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy.

IV.

Interpretacja art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF dokonana powyżej przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w bardzo dużej ilości wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ilość tych wyroków jest tak znaczna, iż wydaje się, że aktualnie w orzecznictwie nie ma żadnego sporu co do zastosowania zwolnienia w kontekście techniki przekazywania środków, gdyż w powszechnej ocenie, sposób przekazywania środków (prefinansowanie, refinansowanie, czy też przekazywanie środków za pośrednictwem budżetu państwa) nie ma wpływu na możliwość zastosowania w danym wypadku zwolnienia będącego przedmiotem analizy w niniejszej sprawie. Wśród bogatej linii orzecznictwa stanowiącego poparcie argumentów Wnioskodawcy wymienić należy:

1.  wyrok (PRAWOMOCNY) Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2007 roku (sygn. akt l SA/Kr 1555/06),
2.  wyrok (PRAWOMOCNY) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2007 roku (sygn. akt l SA/Bd 152/08),
3.  wyrok (PRAWOMOCNY) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2007 roku (sygn. akt l SA/Rz 490/07),
4.  wyrok (PRAWOMOCNY) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2008 roku (sygn. akt l SA/Rz 304/08),
5.  wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2007 roku (sygn. akt l S A/G l 308/07),
6.  wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2008 roku (sygn. akt III SA/Wa 1755/07),
7.  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 roku (sygn. akt II FSK 1720/06),
8.  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2008 roku (sygn. akt II FSK 698/07),
9.  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 roku (sygn. akt II FSK 1167/08),
10.  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 roku (sygn. akt II FSK 1069/07),
11.  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 roku (sygn. akt II FSK 1071/07),
12.  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2009 roku (sygn. akt II FSK 1457/07),
13.  wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 roku (sygn. akt II FSK 59/08).

l tak na przykład Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2007 roku, wydanego w sprawie l SA/Kr 1555/06, że istotne z punktu widzenia wskazanego zwolnienia przedmiotowego jest źródło pochodzenia środków, ich bezzwrotny charakter, podstawa przyznania oraz fakt, iż podatnik bezpośrednio realizuje cel programu, na jaki zostały przyznane.

Dokonując wykładni pojęcia „pochodzenia" środków bezzwrotnej pomocy Sąd zaznaczył, że chodzi tu o pierwotne źródło, z którego pochodzi dochód. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, czy środki wypłacane są bezpośrednio przez instytucje międzynarodowe, czy też następuje to za pośrednictwem podmiotów krajowych, w tym przy wykorzystaniu mechanizmu prefinansowania. Bez znaczenia jest również to, czy środki wypłacane są bezpośrednio beneficjentom, czy też pośrednio, jako refundacja wcześniej poniesionych wydatków. Wart podkreślenia jest przy tym zawarty w uzasadnieniu ww. wyroku pogląd, zgodnie z którym zwolnienia przedmiotowe jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania muszą być interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Tym samym Sąd zakwestionował stosowaną przez organy podatkowe metodę wykładni, opartą na akcentowaniu kwestii „technicznych", abstrahującą od celu regulacji i pomijającą jej kontekst, a w konsekwencji prowadzącą do bardzo wąskiego rozumienia normy z art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wykładnia przedmiotowej regulacji nie może być dokonana w oderwaniu od celu i istoty funduszy strukturalnych, z których środki służyć powinny wyłącznie wsparciu konkretnych inwestycji strukturalnych państw członkowskich, nie powinny zaś stanowić źródła wtórnego finansowania budżetu państwa.

Podobną argumentację przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 sierpnia 2007 roku, wydanego w sprawie l SA/Rz 490/07. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w ustawie brak jest definicji legalnej „pochodzenia" środków bezzwrotnej pomocy, stąd też treść tego wyrażenia należy odczytywać zgodnie z jego semantycznym znaczeniem. Jak podkreślił: „nie może budzić wątpliwości, że w języku powszechnym „pochodzą" obejmuje również taką sytuację, że pewne środki dany podmiot wydatkuje początkowo ze środków własnych lub uzyskanych /pożyczonych/ od Skarbu Państwa, a następnie następuje refinansowanie tych środków z Unii Europejskiej. Chodzi bowiem o to, że w istocie środki te pochodzą z funduszy bezzwrotnych Unii Europejskiej.” Powyższą interpretację wzmacnia - w ocenie Sądu - wykładnia celowościowa, nawiązująca do istoty funduszy strukturalnych i udzielanej z nich pomocy. Polega ona na tym, że środki bezzwrotnej pomocy służą realizacji polityki strukturalnej, której celem jest pomoc słabiej rozwiniętym regionom i sektorom gospodarek państw członkowskich. Środki te winny stanowić wsparcie konkretnych celów strukturalnych w państwie członkowskim, nie powinny zaś stanowić źródła wtórnego finansowania budżetu państwa. Norma pomieszczona w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF stanowi właśnie - zdaniem Sądu - realizację opisanej wyżej zasady.

Interpretacja art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF dokonana powyżej przez Wnioskodawcę znajduje również potwierdzenie wśród szeregu przedstawicieli doktryny i praktyki prawa podatkowego. Podkreśla się, że zwolnienie wprowadzone do PDOF miało gwarantować, że przekazane środki będą w 100 procentach wykorzystane na cele związane z projektem pomocowym, a nie na finansowanie budżetu państwa podatkami (Andrzej Tadul, „Dotowane pensje z podatkiem?", Gazeta Prawna nr 65 (1683) z dnia 31 marca 2006 r.) oraz, że art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o PIT nie stanowi, że środki te muszą być bezpośrednio wypłacane przez zagraniczną instytucję finansową (tamże). W innym miejscu wskazuje się, że bezzwrotność będącą przesłanką zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF należy rozumieć nie w sensie technicznym, ale systemowym. Oznacza to, że beneficjent bez względu na to, jak z technicznego punktu widzenia przekazywane były środki pieniężne, w określonej części realizuje program nie za swoje środki, lecz udostępnione mu bez obowiązku zwrotu w ramach programu pomocowego (Robert Krasnodębski, „Jest podatek od pensji z unijnych pieniędzy", Gazeta Prawna nr 180 (1798) z dnia 15 września 2006; Aleksandra Tarka „Naczelny Sąd Administracyjny o zwolnieniu pieniędzy pochodzących z UE", Gazeta Prawna nr 214 (2336) z dnia 31 października 2008 r.). Podkreśla się również, że w razie braku zwolnień, fiskus przez pobór podatku korzystałby ze środków pochodzących z Unii Europejskiej (Paweł Małecki, „Trudno mówić o neutralności", Rzeczpospolita nr 180 z dnia 3 sierpnia 2006 r.).

V.

Niezmiernie istotny w przytoczonej powyżej analizie jest fakt, iż Wnioskodawca jest osobą prawną. Jako osoba prawna, Wnioskodawca faktycznie nigdy nie realizuje żadnych celów, ani też nie wykonuje żadnych zadań. Osoba prawna zmuszona jest bowiem do posługiwania się swoimi organami i zatrudnionymi przez siebie pracownikami/współpracownikami, aby mogło dojść do jakiejkolwiek czynności, która w świetle prawa jest czynnością dokonaną przez daną osobę prawną, albo w jej imieniu. Oznacza to, że w przypadku projektów realizowanych przez beneficjentów będących osobami prawnymi, projekty te zawsze bezpośrednio są realizowane przez organy tej osoby prawnej, jej pracowników i współpracowników.

Norma prawna zawarta w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF wyłącza z zastosowania zwolnienia podatników, którym „podatnik realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem".

Szczegółowej interpretacji zwrotu „zleca", w kontekście użytym w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2009 roku (sygn. akt II FSK 1457/07). W cytowanym orzeczeniu NSA stwierdził, że zwrot „zleca" w rozumieniu przepisów art. 21 ust. 1 pkt 46 oznacza, że chodzi w nim o umowę zlecenia, umowę o świadczenie usług, ewentualnie o umowę o dzieło, umowę o roboty budowlane a nie o umowę o pracę. W doktrynie prawa cywilnego i prawa pracy nie ma bowiem żadnej wątpliwości co do rozróżnienia pomiędzy podmiotami będącymi pracownikami, a zleceniobiorcami (świadczącymi usługę). Podobne zapatrywania na tę sprawę wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach zakończonych wyrokami z dnia 29 lipca 2008 roku (sygn. akt II FSK 717/07) oraz z dnia 15 października 2008 roku (sygn. akt II FSK 1167/08).

Wnioskodawca w całej rozciągłości zgadza się z cytowanymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego i podkreśla, że obowiązujące obecnie brzmienie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 nie jest przypadkowe - wyłączając bowiem z zastosowania tego przepisu osoby, którym podatnik realizujący cel „zleca" zadania w ramach projektu, ustawodawca jednoznacznie dał do zrozumienia, że preferowanym stosunkiem prawnym w ramach, którego beneficjenci zatrudniają osoby do realizacji celów programów pomocowych jest stosunek pracy. Nie jest to jedyny przypadek, w którym ustawodawca wprowadza uprzywilejowaną pozycję osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, mając na względzie, że jest to stosunek, który mocniej chroni pozycję pracowników i gwarantuje im większe bezpieczeństwo.

W tym stanie rzeczy wniosek o zasadności stosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 PDOF, ma wszelkie podstawy faktyczne i prawne.

W dniu 22 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wydał interpretację indywidualną nr ILPB1/415-1069/09-2/AMN stwierdzając, iż stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku uznaje się za nieprawidłowe.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesiono w dniu 14 stycznia 2010 r. Odpowiedź na ww. wezwanie została udzielona pismem z dnia 8 lutego 2010 r. znak ILPB1/415W-4/10-2/AP. W dniu 15 marca 2010 r. wpłynęła do tut. Organu skarga (adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) na ww. interpretację, w której wniesiono o uchylenie przedmiotowej interpretacji. Odpowiedź na skargę została udzielona pismem z dnia 13 kwietnia 2010 r. znak ILPB1/4160-8/10-2/AP.

Wyrokiem z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 289/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną interpretację.

Wobec powyższego, tut. Organ wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną z dnia 15 listopada 2010 r. nr ILRP-007-183/10-2/ŁM.

Ponadto skargę kasacyjną od wyroku z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 289/10, wniosła również strona Skarżąca.

Powyższe skargi kasacyjne został oddalone na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2608/10.

W dniu 2 lipca 2012 r. do siedziby tut. Organu wpłynęło ww. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Natomiast w dniu 9 lipca 2012 r. do tut. Organu wpłynęło pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Po 289/10 w sprawie doręczenia prawomocnego orzeczenia i zwrotu akt.

W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 289/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2012 sygn. akt II FSK 2608/10 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę stwierdza co następuje.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zatem wszelkie dochody podatnika nie wymienione enumeratywnie w katalogu zwolnień przedmiotowych podlegają opodatkowaniu.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2009 r., wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli:

1.  pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy, oraz
2.  podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy; zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca – bez względu na rodzaj umowy – wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem.

Na podstawie powołanego przepisu wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, z tak zwanych środków pomocowych, o ile dochody te spełniają łącznie dwie przesłanki, tj.:

*   środki finansowe pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych, międzynarodowych instytucji finansowych (…), w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy,
*   prace wykonywane przez podatnika służą bezpośredniej realizacji celu określonego programem finansowanym z bezzwrotnej pomocy.

Przy czym warunkiem do zastosowania zwolnienia jest również brak negatywnej przesłanki, o której mowa w drugiej części lit. b) omawianego przepisu.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest beneficjantem środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej w ramach Ramowego Programu na rzecz Konkurencyjności i Innowacji 2007-2013 (CIP - Competitiveness and lnnovation Framework Programme), realizując jeden z programów szczegółowych Programu CIP, a mianowicie Program szczegółowy na rzecz Przedsiębiorczości i Innowacji (EIP). Wnioskodawca realizuje działania Programu CIP (EIP) jako członek konsorcjum, wchodzącego w skład ogólnoeuropejskiej sieci. Na realizację powyższych zadań Wnioskodawca otrzymuje środki pomocowe w ramach Programu CIP (EIP) w postaci dofinansowania. 60% kosztów netto realizacji projektu pochodzi z funduszy Komisji Europejskiej, przy czym wypłaty środków dokonywana jest przez wyznaczoną do tego celu agencję wykonawczą EACI za pośrednictwem koordynatora konsorcjum, tj. Politechniki. Pozostałe 40% dofinansowania pochodzi z budżetu państwa, a wypłaty środków w tym zakresie dokonuje Minister Gospodarki za pośrednictwem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, przy czym należy podkreślić, że środki budżetowe to środki pochodzenia unijnego przekazywane przez UE na obsługę programu CIP w Polsce.

Z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że istotną przesłanką nabycia przedmiotowego zwolnienia jest „pochodzenie” dochodów otrzymanych przez podatnika od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy.

Jak wskazano w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 289/10, skoro przepis ten odsyła w sposób ogólny do „pochodzenia” środków bezzwrotnej pomocy, to w istocie chodzi tu o pierwotne źródło, z którego pochodzi dochód. W szczególności bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy środki wypłacane są bezpośrednio przez instytucje międzynarodowe, czy też następuje to za pośrednictwem podmiotów krajowych, w tym przy wykorzystaniu mechanizmu prefinansowania. Bez znaczenia jest również, czy środki wypłacane są bezpośrednio beneficjentom, czy to pośrednio jako refundacja poniesionych wcześniej kosztów. Rzeczony sposób przekazywania środków pomocowych jest kwestią techniczną, która nie ma znaczenia w przypadku zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 ww. ustawy. Kluczowe znaczenie ma jedynie ustalenie źródła środków składających się na bezzwrotną pomoc, czyli podmiotu, który ostatecznie ponosi ekonomiczny ciężar bezzwrotnej pomocy.

Powyższe stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2608/10, wskazując, że prefinansowanie przez budżet państwa środków bezzwrotnej pomocy, o jakich mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz następne refinansowanie ze środków pomocowych uprzedniego prefinansowania, to czynność i rozliczenia o charakterze technicznym, które nie mają istotnego znaczenia dla zastosowania zwolnienia podatkowego w zakresie unormowanym w wymienionym przepisie prawa. Dla zastosowania omawianego zwolnienia podatkowego - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – istotne jest natomiast, żeby dochody otrzymane przez podatnika, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiły ostatecznie obciążenie środków pomocowych pochodzących od podmiotów wskazanych w powołanym przepisie, o których przedmiotowo (pomoc bezzwrotna) i podmiotowo (pomocodawcy) przywoływana regulacja prawna stanowi.

Jednakże dla zastosowania zwolnienia konieczne jest spełnienie również drugiej przesłanki niezbędnej do zastosowania zwolnienia określonego w treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zostało to również podkreślone we wskazanych wyżej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał w ww. wyroku, że w związku z realizacją projektu finansowanego w ramach Programu CIP (EIP), Fundacja zatrudnia na umowę o pracę pracowników, których zadaniem jest merytoryczna realizacja projektu. Zatem, zdaniem WSA w Poznaniu, otrzymane przez wykonawcę – Fundację przychodów finansowych ze środków pomocowych nie prowadzi do zwolnienia z opodatkowania wszystkich podmiotów uczestniczących w wykonaniu zadania. Przychody podlegają zwolnieniu z opodatkowania, jeśli są przychodami beneficjenta lub bezpośredniego wykonawcy. Sąd wskazał, że nie są zwolnione przychody uzyskiwane przez podwykonawców. Źródłem uzyskania przychodu przez te osoby jest stosunek pracy, a nie udzielona bezzwrotna pomoc pochodząca od państw obcych czy też organizacji międzynarodowych. Sąd podkreślił w ww. wyroku, iż przychody osób zatrudnionych na podstawie umów o pracę zawartych z Fundacją nie podlegają zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pracownicy skarżącej Fundacji nie spełniają bowiem żadnej pozytywnej przesłanki z tego przepisu – nie uzyskali żadnej bezzwrotnej pomocy od odpowiednich podmiotów na podstawie jednostronnej deklaracji czy też umowy. Wyczerpali przy tym negatywną przesłankę – dochody uzyskali na podstawie stosunku łączącego ich z podmiotem bezpośrednio realizującym zadanie. W opinii Sądu, nie można przy tym pominąć, iż stosownie do przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) zdanie drugie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca – bez względu na rodzaj umowy – wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2608/10 podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażone w wyroku z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 289/10, wskazując przy tym, iż w rozpatrywanej sprawie beneficjentem pomocy bezzwrotnej jest Skarżący podatnik i oceny tej nie może zmienić okoliczność, że program objęty pomocą realizuje On przez czynności (faktyczne) zatrudnianych pracowników. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zwolnienie podatkowe, na podstawie rozważanego unormowania wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do pracowników Skarżącego nie ma zastosowania.

Podatnikiem bezpośrednio realizującym cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy jest osoba, która wykonując czynności z tym programem związane otrzymała na ten cel środki od podmiotu wymienionego w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc jest bezpośrednim beneficjentem tychże środków. Przychody podlegają zwolnieniu z opodatkowania jeżeli są przychodami beneficjenta lub bezpośredniego wykonawcy.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca w związku z realizacją projektu finansowanego w ramach Programu CIP (EIP), zatrudnia (na podstawie umów o pracę) pracowników, których zadaniem jest merytoryczna realizacja projektu, a więc bezpośrednia realizacja celu projektu finansowanego z bezzwrotnej pomocy.

Zatem, osoby zatrudnione przez Wnioskodawcę dla realizacji projektu wprawdzie wykonują czynności związane z programem pomocowym, jednakże robią to na zlecenie i dla podmiotu bezpośrednio realizującego cel tego programu (na mocy zawartej z nim umowy o pracę) i przy wykorzystaniu środków od niego otrzymanych (a nie przekazanych przez podmiot upoważniony). Innymi słowy, wprawdzie osoby zatrudnione przez Fundację realizują cel programu, jednak nie realizują programu bezpośrednio, ale pośrednio poprzez wykonanie zadania powierzonego przez pracodawcę. Skoro w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawierającym negatywną przesłankę zwolnienia mowa jest o zleceniu przez beneficjenta pomocy wykonania określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem bez względu na rodzaj zawartej umowy, to należy zapis ten rozumieć szeroko, a więc chodzi tu o każdy rodzaj umowy, czy to o pracę, czy też o dzieło, zlecenia itp. Analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prowadzi do wniosku, iż podatnikiem realizującym bezpośrednio cel programu może być jedynie podmiot, któremu powierzono w sensie ekonomicznym i technicznym realizację konkretnego projektu i który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe jego wykonanie, a tym podmiotem w niniejszej sprawie jest wyłącznie Fundacja.

Wobec powyższej analizy w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie wynikające z treści art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie została spełniona przesłanka wynikająca z lit. b) ww. artykułu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zwrócić należy uwagę, iż zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 cytowanej ustawy podatkowej jest zwolnieniem o charakterze przedmiotowym, o czym świadczy związanie go z określonymi źródłami, a więc przychodem ze środków pomocowych płynących z międzynarodowych instytucji finansowych albo rządów obcych państw. Stąd środki pieniężne, a mówiąc ściśle przychody podlegają zwolnieniu z opodatkowania, jeżeli są przychodami beneficjenta lub bezpośredniego wykonawcy. Nie są natomiast zwolnione przychody pracowników tychże podmiotów. Pracownicy ci otrzymują wynagrodzenie za pracę, która z natury swej jest uniezależniona od rodzaju wykonywanej przez pracodawcę działalności oraz źródeł jej finansowania.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie, wypłacone przez Wnioskodawcę świadczenia z tytułu zawartych umów o pracę, nie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie zostały spełnione uwarunkowania określone w lit. b) powołanego art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To jednoznacznie przesądza o braku podstaw do zwolnienia, bowiem w świetle unormowania omawianego przepisu niespełnienie jednej z przesłanek skutkuje niemożnością skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.