Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/4510-196/15-2/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-07-01
Teza: Amortyzacja budynku kontenerowego.
Słowa kluczowe: budynek; definicja; kontenery; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 4 maja 2015 r. (data wpływu 8 maja 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zasad amortyzacji środków trwałych w części dotyczącej pytania oznaczonego we wniosku numerem 1– **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 maja 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie zasad amortyzacji środków trwałych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 9 stycznia 2015 r. Spółka zawarła umowę z M.

M. jest spółką celową i została utworzona w celu realizacji części zadań wchodzących w skład kontraktu zawartego w roku 2012 na budowę bloków energetycznych nr 5 i 6 w Elektrowni O. (dalej „Projekt O.”). W zakres prac M. wchodzi m.in. wykonanie zaplecza budowy dla wszystkich podwykonawców wykonujących prace w ramach Projektu O.

Na podstawie umowy z dnia 9 stycznia 2015 roku M. zleciła Spółce:

1.  dostarczenie na wyznaczony teren zaplecza budowy modułów kontenerowych (dalej: także „Moduły”) wraz z opisanym w umowie wyposażeniem;
2.  posadowienie Modułów i kompletny ich montaż wraz z przyłączami do mediów i systemu odprowadzania ścieków;
3.  utworzenie z ww. Modułów tymczasowych obiektów budowlanych („Budynki” lub „Budynki kontenerowe”) w ilości 10 sztuk,
a następnie:4.  świadczenie kompleksowych usług administrowania modułami kontenerowymi, na zapleczu budowy oraz ich najmu – na rzecz wszystkich podwykonawców, dalszych podwykonawców itp., wykonujących prace w ramach Projektu O.

Umowę z dnia 9 stycznia 2015 r. zawarto na czas określony, tj. na czas realizacji Projektu O., wstępnie do dnia 31 marca 2019 roku, z możliwością jego przedłużenia, w przypadku gdy realizacja Projektu O. trwać będzie dłużej.

W ramach ww. umowy Spółka zobowiązała się do dostarczenia i zmontowania Modułów kontenerowych w ilości nie mniejszej niż 750, a w przypadku gdyby się okazało, że zapotrzebowanie na Moduły jest większe – Spółka zobowiązała się do podjęcia wszelkich starań celem zapewnienia i montażu kolejnych Modułów. Obowiązkiem Spółki jest także zmontowanie Modułów kontenerowych w Budynki w określonych terminach, nazwanych etapami oraz ich rozmieszczenie zgodnie z przekazanym planem usytuowania. Zgodnie z umową ma powstać 10 odrębnych Budynków kontenerowych. Dostarczenie i zmontowanie Modułów musi odpowiadać planowanej ilości osób wykonujących prace w ramach Projektu O. na całym placu budowy. Na okoliczność czego Spółka z M. otrzymała tzw. wstępną krzywą zatrudnienia, która może być aktualizowana. Przyjęto, że jeden Moduł przeznaczony jest dla 8 pracowników fizycznych lub 2 pracowników nadzoru. Dostawa Modułów, ich posadowienie i montaż odbywać się będzie na polecenie M., z jednoczesnym wskazaniem najemcy, z którym następnie Spółka zawrze umowę najmu. Wg zawartej umowy z dnia 9 stycznia 2015 r. najmniejszy Moduł składał się będzie z tzw. 4 jednostek użytkowych i jednej – korytarzowej. Odstępstwo od przekazanych Spółce schematów zestawienia Modułów musi być zaakceptowane przez M.

Poza powyższym, na podstawie umowy z dnia 9 stycznia 2015 roku Spółka zobowiązała się do stałego i nieprzerwanego administrowania oraz zarządzania zapleczem budowy oraz do zawierania odpłatnych umów najmu z najemcami Modułów będących częściami Budynków, wskazanymi przez M, na zasadach określonych w podpisanej umowie. Bez zgody M. Spółka nie ma prawa zawierania umów najmu z innymi osobami. Treść umów najmu z wykonawcami i podwykonawcami Projektu O., wraz z obowiązującymi stawkami czynszu (czynsz zryczałtowany), które od najemców pobierać będzie Spółka, jako swoje wynagrodzenie, została z góry ustalona i dołączona do kontraktu jako wzór – Załącznik. W ramach ustalonego czynszu najemcy będą mieli prawo do korzystania z węzłów sanitarnych, pomieszczeń wspólnych w Budynkach, a ponadto czynsz zawiera w sobie opłatę za sprzątanie, w tym powierzchni wspólnych i konserwację. Dodatkowo Spółka została uprawniona do pobierania od najemców opłat eksploatacyjnych za media (wodę i energię elektryczną) oraz za wywóz nieczystości, a także opłat dodatkowych – np. za udostępnienie łącza internetowego w Modułach, za dodatkowe wyposażenie i świadczenie tzw. usług dodatkowych.

W umowie z dnia 9 stycznia 2015 roku postanowiono, że do roku 2019 czynsz będzie niezmienny, a tylko jeśli okres obowiązywania umowy zostanie przedłużony poza ten okres, czynsz będzie mógł zostać powiększony o wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych za lata 2015-2018. Z nielicznymi wyjątkami Spółka została ustanowiona podmiotem wyłącznie uprawnionym do zawierania umów najmu Modułów na zapleczu budowy.

W umowie z dnia 9 stycznia 2015 roku postanowiono, że Spółce od M. oraz innych członków konsorcjum nie przysługuje jakiekolwiek wynagrodzenie ani roszczenie w związku z wykonywaniem zawartej umowy oraz członkom konsorcjum nie przysługuje wynagrodzenie od Spółki, np. z tytułu udostępnienia jej terenu zaplecza budowy. Z tytułu zawarcia umowy Spółce przysługuje wyłącznie prawo pobierania czynszu i innych opłat od najemców.

W ww. umowie z dnia 9 stycznia 2015 roku postanowiono także, że M. udostępni na czas trwania umowy teren – zaplecze budowy, przygotuje podłoże do posadawiania Budynków (montowania i zestawiana kontenerów), w tym je utwardzi i wypoziomuje oraz wykona obmiar geodezyjny, wykona zewnętrzne przyłącza instalacji wod -kan. (maks. dwa - na jeden Budynek), przyłącza energii elektrycznej, ogrodzi teren zaplecza oraz zapewni możliwość korzystania z mediów.

Spółka, poza powyżej opisanymi obowiązkami, zobowiązała się do wykonania fundamentów tymczasowych pod stawiane Budynki (z bloczków betonowych), podłączeń instancji do Budynków i każdego z Modułów, pełnej instancji elektrycznej oraz rozdzielni, wyposażenia Budynków w gaśnice i dokonania oznakowania z zakresu BHP, wyposażenia Modułów w tabliczki informacyjne na drzwiach wejściowych, zapewnienia stałego nadzoru, zapewnia środków czystości i higieny w pomieszczeniach socjalnych (mydło, ręczniki i papier toaletowy), do bieżącego wywożenia odpadów i nieczystości, naprawiania i konserwacji, utrzymywania na miejscu swego biura i pracownika nadzoru.

W zawartej umowie strony ustaliły jakiego rodzaju kontenery będą używane przez Spółkę, jakie cechy musi posiadać każdy z kontenerów (biurowy, socjalny, korytarzowy, sanitarny), z czego będą zbudowane, jakie będą miały wymiary itp. Załącznikiem do zawartej umowy jest także mapa przedstawiająca usytuowanie zaplecza budowy na Planie Generalnym całej inwestycji.

Z powyższego wynika, że Spółka wzniesie na gruncie na którym jest realizowany Projekt O. zespół zespolonych obiektów kontenerowych („Budynki Kontenerowe”) wraz z niezbędnymi elementami takimi jak przyłącza, zaplecze sanitarne, które (każdy z Budynków) z ekonomicznego i funkcjonalnego punktu widzenia stanowić będzie całość, a następnie Budynki te lub (najczęściej) ich części – w formie zespołu Modułów kontenerowych wchodzących w skład danego Budynku, oddawać będzie w najem na rzecz danego najemcy (wskazanego przez M.), na czas określony. Jednocześnie, na podstawie ww. umowy z dnia 9 stycznia 2015 r. Spółka uzyskała prawo do dysponowania gruntem na cele związane z realizacją Umowy.

W trakcie wykonywania umowy zdarzyć się może, że Budynek Kontenerowy początkowo powstanie jako obiekt niewielki, który następnie, w związku ze zwiększonym zapotrzebowaniem na powierzchnię biurowo-socjalną, ulegał będzie rozbudowie (powiększeniu) lub też następował będzie proces odwrotny, tj. Budynek Kontenerowy w związku ze zmniejszonym zapotrzebowaniem na powierzchnię biurowo-socjalną, ulegał będzie stopniowemu demontażowi.

W efekcie wykonania umowy zawartej w m-cu styczniu 2015 roku z M. Spółka nabywa i nabywać będzie kontenery od osób trzecich, poniesie koszty ich transportu na teren zaplecza Projektu O., poniesie koszty ich za– i rozładunku (w tym pracy specjalistycznego sprzętu /dźwig/), koszty ich montażu i przygotowania do eksploatacji, ich wyposażenia, koszty wykonania wymaganej dokumentacji, uzyskania zezwoleń i zgód. Do tego celu używać będzie kontenery własne. Natomiast po zakończeniu umowy Spółka poniesie koszty demontażu zaplecza i jego wywiezienia oraz przywrócenie terenu, na którym zaplecze kontenerowe było wzniesione, do stanu pierwotnego. Realizując opisane tu obowiązki Spółka posługiwać się będzie pracownikami własnymi ale także podwykonawcami, którym, za wykonywanie przez nich swych usług, Spółka płaciła będzie wynagrodzenie.

Budynki z Modułów kontenerowych nie powstaną w jednym momencie, tylko powstawać będą systematycznie, w miarę zapotrzebowania na nie, co powiązane będzie z rosnącym zakresem prac na Projekcie O. Może się także zdarzyć, że na końcu demontaż Budynków następował będzie w sposób rozłożony w czasie.

Zgodnie z projektem i charakterem wznoszonej zabudowy, poszczególne Budynki powstające z zespołu Modułów kontenerowych będą miały charakter budynków tymczasowych, nietrwale związanych z podłożem. Posadowione one będą na utwardzonym podłożu i demontowalnym fundamencie, wykonanym z bloczków betonowych.

Jak podano powyżej, w trakcie lub po upływie okresu obowiązywania umowy Budynki z Modułów będą demontowane, tj. cała konstrukcja kontenerowa i przyłącza zostaną odcięte, a teren pod nimi i wokół nich zostanie przywrócony do stanu pierwotnego. Kontenery pochodzące z rozbiórki zaplecza Projektu O. będą mogły być dalej wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, tj. zostaną po raz kolejny użyte przez Spółkę przy wznoszeniu kolejnego obiektu kontenerowego lub też wynajęte innym podmiotom, jako samodzielne kontenery lub większe moduły kontenerowe.

Z kolei inne nakłady bezpośrednio związane z wzniesieniem Budynków, odpowiadające np. wynagrodzeniom podwykonawców Spółki, ulegną fizycznemu zniszczeniu w trakcie robót rozbiórkowych (np. przyłącza wod.-kan. i elektryczne, instalacja odgromowa) lub też ich efekty do tego czasu zostaną w pełni wykorzystane przez Spółkę (np. usługi montażowe i dźwigowe) i nie będą mogły być przez Spółkę wykorzystywane ponownie, w prowadzonej przez nią działalności. Tak samo wyglądać będą wydatki poniesione na demontaż Budynków kontenerowych i przywrócenie terenu do stanu poprzedniego.

W momencie składania niniejszego wniosku prace związane z wzniesieniem zaplecza ciągle trwają.

Poszczególne Budynki powstałe z Modułów kontenerowych wraz z ich niezbędnymi elementami określonymi w umowie, takimi jak: przyłącza, schody, systemy ogrzewania, które z ekonomicznego i funkcjonalnego punktu widzenia stanowią całość, dla celów podatkowych stanowić będą jeden środek trwały (składnik majątkowy) Spółki. Do momentu rozbiórki Budynków kontenery użyte do ich wzniesienia nie będą traktowane jako odrębne środki trwałe w Spółce. Do tego czasu odrębnym obiektem inwentarzowym będzie zatem Budynek składający się z zespołu Modułów kontenerowych. Po rozbiórce Budynku, w zależności od sposobu dalszego wykorzystania kontenerów, co dziś jest nieznane, kontenery wchodzące w jego skład mogą stanowić odrębne środki trwałe albo staną się elementami konstrukcyjnymi innego środka trwałego należącego do Spółki. Rozbiórka Budynków wraz z elementami towarzyszącymi nie będzie związana z utratą ich przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę albowiem Spółka nadal będzie świadczyć usługi w zakresie wynajmu kontenerów oraz wznoszenia i wynajmu obiektów kontenerowych, gdyż działalność ta należy do stałej, statutowej działalności prowadzonej przez Spółkę.

Kontenery, które pozostaną po rozbiórce Budynków, będą mogły być wykorzystane przez Spółkę w dwójnasób:

1.  staną się elementem konstrukcyjnym wykorzystywanym do budowy innego środka trwałego należącego do Spółki (np. posłużą do wzniesienia przez Spółkę innego obiektu kontenerowego), lub
2.  będą wykorzystywane samodzielnie, np. jako pojedyncze kontenery, w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności (np. wynajmowanie innym podmiotom).

W przypadku oznaczonym literą b), kontenery będą spełniać warunki określone w art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj.:

*   zostały nabyte przez Spółkę i stanowią jej własność,
*   będą kompletne i zdatne do użytku,
*   przewidywany okres ich dalszego używania będzie dłuższy niż rok,
*   będą wykorzystywane przez Spółkę na potrzeby związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą albo zostaną oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

W tym świetle, kontenery odzyskane przez Spółkę po rozbiórce Budynków i demontażu Modułów Kontenerowych, które nie będą przyłączone do innego środka trwałego, lecz będą wykorzystywane w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności (np. wynajmowane innym podmiotom) będą spełniały warunki uznania ich za odrębne środki trwałe.

Celem, dla którego Spółka zawarła Umowę z M. było/jest osiąganie przez nią przychodów z tytułu najmu kontenerów wykorzystywanych dla potrzeb budownictwa. Warunkiem uzyskania tych przychodów było zobowiązanie się Spółki w Umowie do późniejszego zdemontowania/rozebrania Budynków oraz przywrócenia zajętego terenu do stanu pierwotnego, po zakończeniu okresu wymienionego w Umowie z dnia 9 stycznia 2015 r. Wydatki na nabywanie kontenerów, ich montaż, utrzymanie itp. są więc w sposób bezpośredni związane z osiąganiem przez Spółkę przychodów z najmu.

Wydatki poniesione przez Spółkę na rozbiórkę Budynków i przywrócenie terenu do stanu pierwotnego nie będą związane z wytworzeniem nowych środków trwałych. W efekcie rozbiórki Budynków Spółka, odzyska elementy konstrukcyjne (tj. kontenery), które w określonych warunkach będą stanowić jej środki trwałe, niemniej jednak, wydatki na rozbiórkę i przywrócenie terenu do stanu pierwotnego nie są i nie będą wydatkami związanymi z wytworzeniem tych kontenerów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Budynki powstałe jako zespoły Modułów kontenerowych wraz z elementami towarzyszącymi (tj. przyłączami, instalacjami itp.) będą środkami trwałymi Spółki?
2.  Czy wartością początkową Budynku będzie koszt jego wytworzenia odpowiadający sumie wydatków poniesionych przez Spółkę na nabycie od producenta kontenerów wchodzących w jego skład, koszty ich transportu na teren zaplecza Projektu O., koszty za- i rozładunku, koszty montażu, wykonania instalacji, przyłączy itp. oraz wynagrodzenia wypłaconego ewentualnym podwykonawcom Spółki na wykonanie wymienionych prac?
3.  Czy w wyniku likwidacji Budynku Kontenerowego niezamortyzowana część jego wartości początkowej, za wyjątkiem tej części wartości początkowej Budynku, która związana jest z ceną nabycia kontenerów użytych przy jego budowie, będzie mogła zostać zaliczona przez Spółkę do kosztów podatkowych – jednorazowo w momencie likwidacji takiego Budynku?
4.  Czy w przypadku rozbiórki Budynku i odłączenia kontenerów, cena nabycia tych kontenerów, określona w umowie zakupu, pomniejszona o przypadającą na tę wartość sumę odpisów amortyzacyjnych za okres, gdy kontenery były częścią składową Budynku:

1.  zwiększy wartość początkową innego środka trwałego, jeżeli kontenery po raz kolejny zostaną wykorzystane do wytworzenia innego środka trwałego (np. innego Modułu Kontenerowego)?
2.  będzie stanowiła wartość początkową tych kontenerów dla celów ich dalszej amortyzacji, jeżeli kontenery będą spełniać warunki określone w art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

6.  Czy w przypadku kontenerów odłączonych od Budynku, o ile taki fakt zaistnieje, które będą wykorzystywane przez Spółkę w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, Spółka będzie zobowiązana do stosowania przy ich dalszej amortyzacji stawek i sposobu amortyzacji uprzednio przyjętego dla Budynku Kontenerowego?
7.  Jeśli jeden z obiektów kontenerowych, zwany Laboratorium, który jest objęty odrębną umową, składa się w całości z używanych kontenerów będących własnością Spółki, wpisanych już do jej ewidencji środków trwałych, to:

1.  czy wydatki na montaż, podłączenie do niego instalacji elektrycznej itp. są nakładami inwestycyjnymi, które zwiększają wartość początkową kontenerów (przy progu >3500 zł dla jednego kontenera) zgodnie przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
2.  czy należy takie kontenery zdjąć ze stanu środków trwałych i przyjąć te kontenery jako jeden obiekt budowlany, łącznie z tymi nakładami jak powyżej?

9.  Jeśli jeden z Budynków Kontenerowych składa się w części z używanych, będących już w ewidencji środków trwałych Spółki oraz z nowo kupionych kontenerów, to:

1.  czy wydatki na montaż, podłączenie instalacji elektrycznej itp. są nakładami inwestycyjnymi, które zwiększają wartość początkową kontenerów (przy progu >3 500 zł dla jednego kontenera) zgodnie przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – w odniesieniu do „starych” kontenerów?
2.  czy należy zdjąć ze stanu środków trwałych i przyjąć te kontenery + dodać nowo zakupione jako jeden obiekt budowlany, łącznie z tymi nakładami jak powyżej?

11.  Czy koszty związane z uruchomieniem Budynków, umożliwiające rozpoczęcie korzystania z nich, które nie stanowią wartości początkowej środka trwałego, np. wieszaki na ubrania, krzesła, dozowniki do mydła, gaśnice itp., ze względu na ich dużą ilość i wartość, mogą być podatkowo rozliczane w czasie?

Niniejsza interpretacja dotyczy pytania oznaczonego we wniosku numerem 1. W pozostałym zakresie zostaną Spółce wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawcy – w zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 1 – Budynki Kontenerowe wraz z elementami towarzyszącymi (tj. przyłączami, schodami, itd.) będą środkami trwałymi Spółki.

W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych środkiem trwałym mogą być następujące składniki majątkowe podatnika:

*   budowle, budynki i lokale stanowiące odrębną własność,
*   maszyny, urządzenia i środki transportu,
*   inne przedmioty.

Warunkiem uznania danego składnika za środek trwały podatnika jest to, aby składnik ten spełniał łącznie następujące warunki:

*   stanowił własność lub współwłasność podatnika,
*   był nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
*   był kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
*   miał przewidywany okres używania dłuższy niż rok,
*   był wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Niezależnie od powyższych wymogów w art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca przewidział, że do środków trwałych podatnika zaliczane są również, niezależnie od przewidywanego okresu ich używania, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie.

W ocenie Spółki nie ulega wątpliwości, że Budynki Kontenerowe oraz towarzyszące im elementy powstałe w ramach realizacji Umowy (takie jak przyłącza) są obiektami budowlanymi (budowlami) wybudowanymi na cudzym gruncie, do których odnosi się art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W rezultacie każdy z Budynków kontenerowych będzie stanowił środek trwały Spółki.

Na podstawie tej definicji przez pojęcie budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Pojęcie „trwale związany z gruntem” oznacza zarówno posiadanie przez obiekt budowlany fundamentów, które są usytuowane poniżej poziomu terenu (wkopane w grunty), jak i trwałego związania fundamentów z obiektem budowlanym. Przez „budowlę” – w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Stosownie do art. 3 pkt 1 ww. ustawy zarówno budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, jak i budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, jest obiektem budowlanym. Przez tymczasowy obiekt budowlany natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 5 ww. ustawy należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Kwestie właściwej klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych KŚT (Dz. U. Nr 242, poz. 1622). Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalaniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.

W klasyfikacji tej za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może być nim budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. aczkolwiek nie ma to decydującego znaczenia w sprawach podatkowych.

Odnosząc powyższe do analizowanego zdarzenia wskazać należy, że skoro przedmiotowy budynek tymczasowy (Budynek kontenerowy) wraz z „elementami towarzyszącymi” spełnia definicję środka trwałego wynikającą z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i jednocześnie dla celów podatkowych stanowić będzie jeden składnik majątkowy, to będzie środkiem trwałym Spółki.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W opisanym stanie faktycznym Spółka realizuje inwestycję w postaci wykonania zaplecza budowy dla wszystkich podwykonawców wykonujących prace w ramach określonego Projektu. Spółka wzniesie na gruncie, na którym jest realizowany ww. Projekt zespół zespolonych obiektów kontenerowych („Budynki Kontenerowe”) wraz z niezbędnymi elementami takimi jak przyłącza, zaplecze sanitarne, które (każdy z Budynków) z ekonomicznego i funkcjonalnego punktu widzenia stanowić będzie całość, a następnie Budynki te lub (najczęściej) ich części – w formie zespołu Modułów kontenerowych wchodzących w skład danego Budynku, oddawać będzie w najem. Spółka uzyskała prawo do dysponowania gruntem na cele związane z realizacją umowy. Zgodnie z projektem i charakterem wznoszonej zabudowy, poszczególne Budynki powstające z zespołu Modułów kontenerowych będą miały charakter budynków tymczasowych, nietrwale związanych z podłożem. Posadowione one będą na utwardzonym podłożu i demontowalnym fundamencie, wykonanym z bloczków betonowych. Poszczególne Budynki powstałe z Modułów kontenerowych wraz z ich niezbędnymi elementami określonymi w umowie, takimi jak: przyłącza, schody, systemy ogrzewania, które z ekonomicznego i funkcjonalnego punktu widzenia stanowią całość, dla celów podatkowych stanowić będą jeden środek trwały (składnik majątkowy) Spółki. Do momentu rozbiórki Budynków kontenery użyte do ich wzniesienia nie będą traktowane jako odrębne środki trwałe w Spółce. Do tego czasu odrębnym obiektem inwentarzowym będzie zatem Budynek składający się z zespołu Modułów kontenerowych. Jednostka wskazuje także, że powstające obiekty, dla celów podatkowych będą stanowić jeden składnik majątkowy Spółki.

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm.), amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Jednocześnie, stosownie do art. 16a ust. 2 pkt 2 ww. ustawy podatkowej, amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie – zwane także środkami trwałymi.

Pojęcie „budynek” zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm.). Na podstawie tej definicji przez pojęcie budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Pojęcie „trwale związany z gruntem” oznacza zarówno posiadanie przez obiekt budowlany fundamentów, które są usytuowane poniżej poziomu terenu (wkopane w grunty), jak i trwałego związania fundamentów z obiektem budowlanym.

Przez „budowlę” – w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Stosownie do art. 3 pkt 1 ww. ustawy zarówno budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, jak i budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a także obiekt małej architektury są obiektami budowlanymi.

Przez tymczasowy obiekt budowlany natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 5 ww. ustawy należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Kwestie właściwej klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych KŚT (Dz. U. Nr 242, poz. 1622). Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalaniu stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. W klasyfikacji tej za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może być nim budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt – obiektu zbiorczego, którym może być zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy, osiedla, zespoły komputerowe itp. Dodatkowo, z objaśnień szczegółowych do niniejszej klasyfikacji wynika, iż przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany, który jest na trwale powiązany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble. W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego, wlicza się także obiekty pomocnicze obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia, studnie, itp. Obiekty pomocnicze, obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem.

Należy przy tym podkreślić, że zarówno przepisy ustawy Prawo budowlane, jak i przepisy rozporządzenia w sprawie Klasyfikacji środków trwałych nie stanowią przepisów prawa podatkowego zdefiniowanych w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który wyznacza zakres przedmiotowy instytucji interpretacji indywidualnej. Tym samym, minister właściwy do spraw finansów publicznych nie ma uprawnienia do interpretowania tych przepisów w trybie wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, określonych w art. 14b § 1 tej ustawy. W konsekwencji, nie przesądza w niniejszej interpretacji o prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego składnika majątkowego.

Odnosząc powyższe do analizowanego stanu faktycznego wskazać należy, że skoro przedmiotowe budynki tymczasowe (nietrwale związane z podłożem) wypełniają definicję środka trwałego wynikającą z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i jednocześnie dla celów podatkowych stanowić będą jeden składnik majątkowy (każdy budynek odrębny), to będą one środkami trwałymi Spółki.

Należy przy tym zastrzec, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.