Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.351.2025.2.JS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-04
Teza: Skutki zbycia pojazdu osobowego a prawo do rozpoznana raty
leasingowej oraz kosztów utrzymania samochodu (naprawy,
przeglądy), ponoszonych po zamknięciu działalności
gospodarczej, jako koszty jego nabycia przy wyliczeniu
dochodu ze zbycia.
Słowa kluczowe: koszt
leasing
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 2-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 19

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 6 maja 2025 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    23 września 2019 r., prowadząc jednoosobową działalność gospodarczą (A) zawarł Pan
    umowę leasingu operacyjnego nr (...) z B S.A. („finansujący”), w ramach której finansujący
    przekazał Panu do odpłatnego korzystania samochód osobowy (leasing).
    Umowa została zawarta na czas określony do 23 września 2024 r. W umowie określono
    wartość początkową przedmiotu leasingu na kwotę 37 398,37 zł netto.
    W ramach umowy, do końca okresu prowadzenia przez Pana jednoosobowej działalności
    gospodarczej (tj. do końca października 2021 r.) dokonywał Pan wpłat do finansującego w
    ratach miesięcznych.
    Po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej, tj. od listopada 2021 r.,
    kontynuował Pan ww. umowę leasingu jako osoba fizyczna, również płacąc finansującemu
    comiesięczne raty.
    Całkowita kwota zapłacona do finansującego w okresie od listopada 2021 r. do września
    2024 r. wyniosła 26 725,06 zł brutto. Wszystkie wpłaty zostały udokumentowane fakturami
    VAT wystawianymi przez finansującego.
    Również w okresie od listopada 2021 r. do września 2024 r. ponosił Pan koszty związane z
    utrzymaniem i eksploatacją samochodu (naprawy, przeglądy), w łącznej kwocie 37 690,64
    zł brutto.
    Wszystkie uwzględnione przez Pana koszty zostały udokumentowane fakturami VAT
    wystawianymi przez warsztaty samochodowe zajmujące się naprawami i przeglądami
    pojazdów osobowych w ramach eksploatacji samochodu.
    Zgodnie z umową 23 września 2024 r. finansujący przeniósł na Pana własność pojazdu.
    Jak już wcześniej wspomniano, nie prowadził Pan w tym okresie działalności gospodarczej.
    23 listopada 2024 r. dokonał Pan zbycia pojazdu za cenę rynkową 42 000 zł brutto.
    Wskazany we wniosku samochód to samochód osobowy, o którym mowa w art. 5a pkt
    19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą w okresie lipiec 2019 r. -
    październik 2021 r.
    Przy zbyciu pojazdu osobowego, rozpoznał Pan raty leasingowe oraz koszty utrzymania
    samochodu (naprawy, przeglądy) w okresie kiedy nie prowadził Pan już jednoosobowej
    działalności gospodarczej, jako koszt nabycia pojazdu osobowego przy wyliczaniu
    dochodu ze zbycia (w rozumieniu art. 24 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych).
    Uzupełnienie wniosku
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wybrał Pan formę opodatkowania na
    zasadach ogólnych, według skali podatkowej (stawka podatkowa 12% i 32%).
    Dla celów podatkowych prowadził Pan księgę przychodów i rozchodów.
    Podczas prowadzenia działalności gospodarczej ujmował Pan w kosztach uzyskania
    przychodów raty leasingowe.
    W trakcie trwania umowy leasingu, podczas prowadzenia działalności gospodarczej,
    wykorzystywał Pan samochód do celów prowadzenia działalności gospodarczej, ale
    również prywatnie (tzw. użytek mieszany).

    Umowa leasingu w momencie jej zawarcia spełniała wszystkie warunki określone w art.
    23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Umowa leasingu zobowiązywała Pana do następujących opłat: opłaty leasingowe w
    kwotach netto + VAT. W umowie leasingu znajdował się ponadto zapis, że coroczne
    ubezpieczenia samochodu osobowego dokonuje Pan na własny koszt (jako Korzystający),
    wskazując jako ubezpieczonego Finansującego. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do Umowy
    leasingu operacyjnego, wszystkie wyszczególnione (60 pozycji - opłata początkowa + 59
    miesięcznych rat) opłaty/raty dotyczyły spłaty wartości samochodu. W trakcie
    prowadzenia przez Pana działalności gospodarczej zapłacił Pan opłatę początkową plus 25
    opłat/rat leasingowych (tj. do października 2021 r. włącznie), zawsze do 20 dnia każdego
    miesiąca. Jak wcześniej wspomniano, wszystkie raty leasingowe płacone w tym okresie
    ujmował Pan w kosztach uzyskania przychodów.
    Na pytania, o jakich kosztach związanych z utrzymaniem samochodu mowa, o jakich
    kosztach związanych z eksploatacją samochodu mowa, czy koszty utrzymania i
    eksploatacji samochodu miały wpływ na wartość samochodu oraz czy faktury VAT
    dokumentujące poniesione koszty zostały wystawione na Pana dane odpowiedział Pan, że
    najpierw chciałby Pan skorygować podaną kwotę 37 690,64 zł brutto (podaną we wniosku
    omyłkowo na kwotę 10 965,58 zł brutto. Odpowiadając na zadane pytania być może
    błędnie użył Pan osobnych sformułowań („utrzymanie” i „eksploatacja”), wobec czego
    chciałbym Pan zachować jedynie informację o kosztach związanych z utrzymaniem
    samochodu osobowego. W ujętych przez Pana kosztach znalazły się m.in.:
    · koszty przeglądów technicznych,
    · koszty wymiany filtrów, olejów,
    · koszty dezynfekcji klimatyzacji,
    · koszty wymiany żarówek,
    · koszty wymiany klocków hamulcowych, tarcz hamulcowych,
    · koszty materiałów w ww. pozycjach,
    · koszty napraw, np.: wymiany pompy głównej sprzęgła.
    Wszystkie pozostałe, niewymienione koszty są udokumentowane fakturami VAT.
    Koszty utrzymania samochodu miały wpływ na wartość samochodu - bez tych czynności,
    samochód stałby się podatny na liczne awarie, czy wręcz niezdolny do użytku, wobec
    czego jego wartość by spadła. Faktury VAT dokumentujące poniesione koszty zostały
    wystawione na moje dane (osoby fizycznej).
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy przy zbyciu pojazdu osobowego ma Pan prawo rozpoznać raty leasingowe oraz koszty
    utrzymania samochodu (naprawy, przeglądy), ponoszone po zamknięciu działalności
    gospodarczej, jako koszt jego nabycia przy wyliczeniu dochodu ze zbycia, w rozumieniu
    art. 24 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Uważa Pan, że w świetle przedstawionych przez Pana okoliczności, tj. zamknięcia
    jednoosobowej działalności gospodarczej i kontynuowaniu umowy leasingu operacyjnego
    jako osoba fizyczna, przy zbyciu pojazdu osobowego ma Pan prawo rozpoznać raty
    leasingowe oraz koszty utrzymania samochodu (naprawy, przeglądy), ponoszone po
    zamknięciu działalności gospodarczej, jako koszt jego nabycia przy wyliczeniu dochodu ze
    zbycia, w rozumieniu art. 24 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jednym ze źródeł przychodów jest
    pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Natomiast w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
      towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży
      towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej
      sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Z art. 14 ust. 2 pkt 1 tej ustawy wynika, że:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
        a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
        b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem
        składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie
        przekracza 1500 zł,
        c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
        d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
        – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
        prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
        określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się
        odpowiednio.
    Zgodnie zaś z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w
      wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się
      odpowiednio.
    Odrębnym od pozarolniczej działalności gospodarczej źródłem przychodu jest
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
        – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód ze
    sprzedaży rzeczy ruchomej kwalifikowany jest do źródła przychodów, o którym mowa w
    cytowanym art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d tej ustawy, czyli do odpłatnego zbycia rzeczy, chyba że
    sprzedaż następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej.
    Wyłączenie zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 obejmuje w szczególności te składniki
    majątku, które są wykorzystywane w działalności gospodarczej lub zostały z niej wycofane,
    a przy tym spełniają warunki określone w art. 14 ust. 2 pkt 1, a więc podlegają ujęciu w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że:
    · prowadził Pan działalność gospodarczą, opodatkowaną na zasadach ogólnych;
    · jako przedsiębiorca we wrześniu 2019 r. zawarł Pan umowę leasingu operacyjnego na
      samochód osobowy, którego wartość została określona na 37 398,37 zł;
    · podczas prowadzenia działalności gospodarczej ujmował Pan raty leasingowe w
      kosztach uzyskania przychodów;
    · po zakończeniu działalności gospodarczej, tj. od listopada 2021 r. kontynuował Pan
      umowę leasingu jako osoba fizyczna, płacąc finansującemu comiesięczne raty;
    · we wrześniu 2024 r. wykupił Pan samochód z leasingu;
    · w listopadzie 2024 r. dokonał Pan sprzedaży samochodu.
    Z uwagi na fakt, że wątpliwości Pana budzi kwestia skutków podatkowoprawnych
    związanych ze sprzedażą przedmiotowego samochodu koniecznym jest odwołanie się do
    ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105), która wprowadziła m.in. zmiany w omawianym
    temacie.
    Skutkiem wprowadzenia ww. ustawy zmieniającej jest m.in. fakt, że do art. 10 ust. 2
    dodano pkt 4, zgodnie z którym:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia: składników, o których
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 19, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z

      działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym składniki te zostały wycofane z działalności gospodarczej, i dniem
      ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Natomiast do art. 14 do ust. 2 dodano m.in. punkt 19, na podstawie którego:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również: przychody z odpłatnego zbycia
      składników będących rzeczami ruchomymi, wykorzystywanych na potrzeby związane z
      działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej,
      na podstawie umowy, o której mowa w art. 23b ust. 1, przy czym przy określaniu
      wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Ww. przepis ma także zastosowanie do składników wykorzystywanych w działalności
    gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 23b ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wyjaśniam, że na podstawie art. 51 ustawy zmieniającej, przepisy art. 10 ust. 2 pkt 4 i art.
    14 ust. 2 pkt 19 ustawy zmienianej w art. 1 mają zastosowanie do składników nabytych po
    31 grudnia 2021 r.
    Zatem, skoro samochód osobowy wykorzystywał Pan w działalności gospodarczej na
    podstawie umowy leasingu operacyjnego, jego wykup z leasingu nastąpił we wrześniu
    2024 r., a sprzedaż w październiku 2024 r., tj. przed upływem 6 lat licząc od pierwszego
    dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym samochód ten został wycofany z
    działalności gospodarczej (działalność zakończył Pan w październiku 2021 r.), to przychód
    uzyskany z tej sprzedaży będzie stanowił przychód z działalności gospodarczej w związku z
    art. art. 14 ust. 2 pkt 19 i art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy.
    Wątpliwości Pana budzi kwestia ustalenia, czy może Pan w związku ze sprzedażą
    samochodu zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane ze spłatą rat
    leasingowych oraz koszty związane z jego utrzymaniem.
    Przechodząc do wyjaśnienia Pana wątpliwości należy odwołać się do art. 24 ust. 2 zdanie
    pierwsze ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że:
      U podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi
      przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem
      w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością
      remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców)
      podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych,
      braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość
      remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością
      remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest
      wyższa.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien - w myśl
    powołanego przepisu - spełniać łącznie następujące warunki:
    · musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),

    · musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · mu zostać poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · musi zostać właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1 ww. ustawy, stanowić mogą
    koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami.
    Zauważam, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego
    względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja,
    gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania
    przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
    Ponadto podkreślam, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów odnosi
    ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim
    więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania
    przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika, że jest to wydatek celowy i
    racjonalnie uzasadniony.
    Co więcej, w oparciu o kryterium stopnia tego powiązania wyróżnia się koszty podatkowe
    bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
    uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio z nimi związane,
    których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie
    uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodów pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) – jeżeli
    zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie
    osiągnięty.
    Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi
    w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - wymaga
    indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i
    racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Kosztami uzyskania przychodów
    będą zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli są one
    racjonalnie uzasadnione, a każdy wydatek powinien być oceniany przede wszystkim z tego
    punktu widzenia. Wszystkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione koszty pozwalają na
    normalne funkcjonowanie przedsiębiorstwa, a w sensie podatkowym zabezpieczają źródło
    przychodów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    W myśl z art. 22 ust. 6 ww. ustawy:
      Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do
      podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod
      warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób
      umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko
      do tego roku podatkowego.
    Stosownie zaś do art. 22 ust. 6b tej ustawy:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o
      których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień
      wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do
      zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
    Mając na uwadze zacytowane przepisy stwierdzam, że koszty poniesione po zamknięciu
    działalności gospodarczej, a związane z ratami leasingowymi oraz cena jego wykupu mogą
    zostać przez Pana uznane za koszty uzyskania przychodów przy sprzedaży samochodu
    jednak w takiej części w jakiej dotyczą spłaty wartości samochodu.
    W opisie sprawy wskazał Pan również, że po zamknięciu działalności gospodarczej ponosił
    Pan koszty związane z utrzymaniem samochodu. Były to koszty:
    · przeglądów technicznych,
    · wymiany i zakupu części dot.
        – filtrów i olejów,
        – dezynfekcji klimatyzacji,
        – żarówek,
        – klocków hamulcowych i tarcz hamulcowych,
    · koszty napraw – wymiana pompy głównej ciepła.
    Wyjaśnił Pan, że ww. koszty utrzymania samochodu miały wpływ na wartość samochodu.
    Dodał Pan, że bez tych czynności Pana samochód stałby się podatny na liczne awarie i w
    konsekwencji niezdolny do użytku, dlatego też jego wartość by spadła.
    Ponadto wskazał Pan, że poniesione wydatki zostały przez Pana udokumentowane
    fakturami VAT wystawionymi na Pana dane.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśniam, że koszty związane z utrzymaniem samochodu to
    nic innego jak wydatki eksploatacyjne. Koszty te były bez wątpienia przez Pana
    ponoszone, aby mógł Pan korzystać z pojazdu. Sam bowiem Pan wskazał, że bez
    poniesienia tych kosztów samochód byłby „niezdolny do użytku”.

    W sytuacji gdyby nadal kontynuował Pan prowadzenie działalności gospodarczej i
    wykorzystywał Pan samochód w sposób mieszany to poniesione koszty utrzymania tego
    samochodu, które były związane z jego użytkowaniem mogłyby być w 75% zaliczone przez
    Pana do kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Dlatego też, nie mogę zgodzić się z Panem, że poniesione przez Pana wydatki na
    utrzymanie samochodu miały wpływ na jego wartość.
    Nie mogę zatem uznać, że poniesione przez Pana koszty utrzymania samochodu po
    zamknięciu działalności gospodarczej mogą być przez Pana rozpoznane przy sprzedaży
    tego samochodu.
    Co więcej, we własnym stanowisku błędnie odwołuje się Pan do art. 24 ust. 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Dochodem z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, jeżeli
      przychód z odpłatnego zbycia nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, jest
      różnica pomiędzy przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia rzeczy a kosztem ich
      nabycia, zmniejszona o wartość nakładów poczynionych w czasie posiadania rzeczy.
    Ww. artykuł odnosi się do ustalenia dochodu, w przypadku sprzedaży rzeczy (samochodu),
    która nie jest dokonana w ramach działalności gospodarczej. Jak już wyżej wyjaśniłem,
    przychód uzyskany ze sprzedaży samochodu stanowił u Pana przychód z działalności
    gospodarczej w związku z art. 14 ust. 2 pkt 19 i art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy. Dlatego też
    powołany przez Pana art. 24 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    ma u Pana zastosowania.
    Podsumowując:
    · przychód uzyskany przez Pana ze sprzedaży samochodu osobowego będzie stanowił
      przychód z działalności gospodarczej w związku z art. art. 14 ust. 2 pkt 19 i art. 10 ust.
      2 pkt 3 ustawy;
    · jest Pan zobowiązany rozliczyć uzyskany dochód i złożyć zeznanie podatkowe zgodnie z
      ostatnią formą opodatkowania (w Pana przypadku jest to PIT-36);
    · przy sprzedaży samochodu:
        – może Pan rozliczyć jako koszty uzyskania przychodów koszty poniesione po
        zamknięciu działalności gospodarczej, a związane z ratami leasingowymi oraz
        ceną jego wykupu w takiej części w jakiej dotyczą spłaty wartości samochodu,
        – nie może Pan rozliczyć jako koszty uzyskania przychodów poniesione po
        zamknięciu działalności gospodarczej wymienionych we wniosku wydatków
        związanych z utrzymaniem samochodu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zastrzegam, że w interpretacji dokonuję wykładni przepisów prawa i nie prowadzę
    klasycznego postępowania dowodowego. Dlatego też nie potwierdzam konkretnych kwot
    przychodu, dochodu, czy kosztów uzyskania przychodu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.