Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-674/09/TK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-10-28
Teza: Ustalenie wartości początkowej środka trwałego.
Słowa kluczowe: amortyzacja; budynek; działalność-działalność gospodarcza; wartość-wartość początkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2009 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad ustalenia wartości początkowej środka trwałego - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 sierpnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad ustalenia wartości początkowej środka trwałego. Z uwagi na to, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z dnia 23 września 2009 r. wezwano Wnioskodawcę o wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego. Powyższe uzupełniono pismem z dnia 29 września 2009 r. (data wpływu 2 października 2009 r.).

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Zdecydował się Pan na dokonanie wyceny budynku handlowo–biurowego położonego w B., z uwagi na wykonanie dużej ilości prac budowlanych we własnym zakresie. Z wykształcenia jest Pan technikiem budowlanym, wobec czego potrafi wykonywać tego typu prace. Pozostałe rachunki z firm, które wykonywały roboty budowlane na ww. budynku nie oddają rzeczywistych kosztów tej budowy. Ponadto część przedmiotowej budowy była prowadzona jeszcze przed zaistniałym dużym wzrostem cen za materiały i usługi budowlane. Realna wartość budynku obecnie jest nieadekwatna do sumy posiadanych przez Pana faktur i rachunków budowlanych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy może Pan stosować dla potrzeb odpisów amortyzacyjnych wartość budynku wykazaną w operacie z oszacowania nieruchomości dla budynku handlowo–biurowego?

Pana zdaniem, zaistniały stan faktyczny i obecne rynkowe koszty prac i materiałów budowlanych wskazują na przedstawioną wycenę budynku przez N. Uważa Pan, że można zastosować operat do odpisów amortyzacyjnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie natomiast do postanowień art. 22a ust. 1 omawianej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22f ust. 1 cytowanej ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia, o czym stanowi art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania (art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Na podstawie art. 22g ust. 8 ww. ustawy, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

Z powyższego należy zatem wywieść, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko w wyjątkowych sytuacjach dopuszcza ustalenie wartości początkowej z uwzględnieniem cen rynkowych środka trwałego w oparciu o opinię biegłego. Wobec tego wskazany sposób określenia wartości początkowej wytworzonego środka trwałego stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w treści art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż posiada Pan rachunki i faktury dotyczące budowy budynku handlowo-biurowego, wobec tego może udokumentować wydatki poniesione na wytworzenie przedmiotowego środka trwałego. W przedmiotowej sprawie pozostaje bez znaczenia fakt wzrostu cen materiałów i usług budowlanych po zakończeniu budowy, czy też fakt, iż faktury nie oddają rzeczywistych kosztów budowy, bowiem to, że wartość wytworzenia środka trwałego będzie niższa niż jego wartość rynkowa nie może stanowić podstawy do ustalenia wartości początkowej przez biegłego.

Natomiast z powołanego wyżej art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika. Koszt pracy własnej podatnika, w myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy nie jest zaliczany do kosztów uzyskania przychodów, w konsekwencji czego nie może on powiększać wartości początkowej wytworzonego środka trwałego.

Reasumując, stwierdzić należy w przedmiotowej sprawie, że nie ma Pan w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prawnej możliwości przyjęcia wartości początkowej w oparciu o operat z oszacowania nieruchomości. W złożonym wniosku nie wskazał Pan żadnych okoliczności uniemożliwiających określenie wartości początkowej budynku w oparciu o poniesione koszty wytworzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.