Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.241.2025.2.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Brak obowiązku rozpoznania w Polsce
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w
art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy oraz
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu art.
13 ustawy oraz rejestracji dla celów VAT w związku z dostawą
towarów z Belgii do Szwecji, gdzie w Polsce dokonywane jest
przepakowywanie towarów.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
terytorium-terytorium Polski
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Przemieszczenie towarów nie będące
wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów niewysyłanych ani
nietransportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Zgłoszenie
rejestracyjne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 11-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 12-ust. 1-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 9-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 97-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    braku obowiązku rozpoznania w Polsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o
    którym mowa w art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy oraz wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ustawy oraz rejestracji dla celów VAT w związku z
    dostawą towarów z Belgii do Szwecji, gdzie w Polsce dokonywane jest przepakowywanie
    towarów. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 maja 2025 r.
    (data wpływu 20 maja 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A. AB. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”), jest czynnym podatnikiem VAT w Szwecji
    zarejestrowanym do transakcji wewnątrzwspólnotowych, gdzie prowadzi działalność
    gospodarczą m.in w branży (...).
    W ramach prowadzonej działalności Spółka zamierza dokonywać zakupu towarów w Belgii
    w celu sprzedaży ich swoim klientom w Szwecji.
    W związku z tym, że towar dostarczany przez dostawcę Spółki (czynnego podatnika VAT w
    Belgii zarejestrowanego do transakcji wewnątrzwspólnotowych), dalej: „Dostawca”, jest
    sprzedawany w dużych opakowaniach tzw. „Big Bag”, musi on zostać z uwagi na
    dostosowanie do oczekiwań klientów Spółki w Szwecji przepakowany w mniejsze 10 kg
    opakowania.
    W tym celu Spółka ze względów logistycznych, planuje zarządzać transportem tych
    towarów w taki sposób aby w trakcie ich transportu, towary te zostały przewiezione z
    Belgii do Szwecji przez Polskę, gdzie na zlecenie Spółki towary te zostaną przepakowane z
    tzw. Big Bag do mniejszych opakowań. Towar w Polsce może być przetrzymywany do
    około 2 tygodni.
    W ramach tej transakcji na całym odcinku transportu z Belgii przez Polskę do Szwecji
    organizatorem transportu będzie Wnioskodawca. Spółka będzie:
        zawierała umowę o przewóz towarów,
        kontaktowała się z przewoźnikiem,
        zlecała transport,
        pokrywała koszty transportu.
    Prawo do rozporządzania towarem jak właściciel z belgijskiego Dostawcy na Spółkę
    przejdzie na terytorium Belgii, natomiast ze Spółki na szwedzkiego odbiorcę, dalej
    „Klienta” (czynnego podatnika VAT zarejestrowanego do transakcji
    wewnątrzwspólnotowych) na terytorium Szwecji.
    Spółka do transakcji pomiędzy Dostawcą i Spółką, oraz pomiędzy Spółką i Klientem, użyje
    szwedzkiego nr VAT UE.
    Ostateczny Klient Spółki znany jest już w momencie zamawiania towaru u Dostawcy w
    Belgii.
    Towar może być transportowany w ramach czterech scenariuszy:
    Scenariusz nr 1.

    Towar zostanie przetransportowany przez przewoźnika działającego na zlecenie Spółki od
    Dostawcy w Belgii do Polski, gdzie zostanie przepakowany na zlecenie Spółki przez
    usługodawcę i w terminie do dwóch tygodni przewieziony przez przewoźnika działającego
    na zlecenie Spółki do ostatecznego Klienta w Szwecji.
    Scenariusz nr 2.
    Towar zostanie przetransportowany przez przewoźnika działającego na zlecenie Spółki od
    Dostawcy w Belgii do Polski, gdzie zostanie przepakowany na zlecenie Spółki przez
    usługodawcę i w terminie do dwóch tygodni przewieziony przez przewoźnika działającego
    na zlecenie Spółki do magazynu Spółki w Szwecji skąd Spółka przetransportuje go do
    Klienta w Szwecji.
    Scenariusz nr 3.
    Towar zostanie przetransportowany przez przewoźnika działającego na zlecenie Spółki od
    Dostawcy w Belgii do Polski, gdzie zostanie przepakowany na zlecenie Spółki przez
    usługodawcę i w terminie do dwóch tygodni przewieziony przez przewoźnika działającego
    na zlecenie Spółki do magazynu Spółki w Szwecji skąd Klient odbierze samodzielnie towar
    i przetransportuje go do swojego magazynu na terytorium Szwecji.
    Jeśli jednak, zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS), w ww. przypadkach
    Spółka miałaby obowiązek rejestracji do VAT w Polsce, Spółka nie wyklucza zmiany w
    przeprowadzeniu tej transakcji w taki sposób, że towar nie byłby transportowany z Belgii
    do Szwecji przez Polskę, a transportowany byłby z Belgii do Szwecji, i następnie w celu
    wykonania na nim usług transportowany ze Szwecji do Polski skąd wracałby do Szwecji
    jako ten sam towar tylko przepakowany w mniejsze opakowania, wg następującego
    scenariusza:
    Scenariusz nr 4.
    Towar zostanie przetransportowany przez przewoźnika działającego na zlecenie Spółki od
    Dostawcy w Belgii do magazynu Spółki w Szwecji, gdzie Spółka rozpozna
    wewnątrzwspólnotowe nabycie tego towaru. Następnie towar ten zostanie
    przetransportowany ze Szwecji do Polski w celu przepakowania i w terminie do dwóch
    tygodni zostanie wysłany z powrotem do magazynu Spółki w Szwecji lub bezpośrednio do
    Klienta w Szwecji.
    W uzupełnieniu wniosku w ramach, udzielili Państwo następujących odpowiedzi:
    1. Czy podczas przepakowywania towarów w magazynie w Polsce towar nie będzie w
      żaden sposób zmieniał swojej tożsamości, tj. czy towar nie będzie używany
      /modyfikowany/przetwarzany w Polsce zanim dotrze do miejsca docelowego (Szwecja)?
      Odp.: Nie, towar nie będzie w żaden sposób zmieniał swojej tożsamości. Towar nie
      będzie używany/modyfikowany/przetwarzany w Polsce zanim dotrze do miejsca
      docelowego.
    2. Czy w sytuacji magazynowania towaru na terytorium Polski nie będzie przenoszone
      prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz właściciela magazynu lub
      inny podmiot?
      Odp.: Prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, w sytuacji magazynowania
      towaru na terytorium Polski, nie będzie przenoszone na rzecz właściciela magazynu
      lub inny podmiot.
    3. Czy macie Państwo podpisaną umowę z docelowym kontrahentem (znanym nabywcą)
      ze Szwecji, na podstawie której już w momencie dokonywania wywozu z Belgii ten
      nabywca jest już znany. Jeśli nie macie Państwo zawartej umowy (nawet
      dorozumianej) to z czego to wynika i kiedy ta umowa będzie zawarta w kontekście
      dostawy towaru.

      Odp.: Wnioskodawca w obecnej chwili nie posiada zawartych umów z docelowymi
      kontrahentami, ale w przyszłości po uzyskaniu przedmiotowej interpretacji
      indywidualnej, będzie zawierał takie umowy. Wnioskodawca może też działać w
      oparciu o jednorazowe zamówienia, jednak zawsze klient Wnioskodawcy, któremu
      będzie dostarczany towar znany będzie już w chwili dokonywania wywozu towaru z
      Belgii.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że okoliczności opisane w stanie
      faktycznym oraz sposób transportu towarów opisany w scenariuszu 1, nie stanowią na
      terytorium Polski wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów, tym samym nie obligują Spółki do rejestracji do celów VAT oraz
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Polski?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że okoliczności opisane w stanie
      faktycznym oraz sposób transportu towarów opisany w scenariuszu 2, nie stanowią na
      terytorium Polski wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów, tym samym nie obligują Spółki do rejestracji do celów VAT oraz
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Polski?
    3. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że okoliczności opisane w stanie
      faktycznym oraz sposób transportu towarów opisany w scenariuszu 3, nie stanowią na
      terytorium Polski wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów, tym samym nie obligują Spółki do rejestracji do celów VAT oraz
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Polski?
    4. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że okoliczności opisane w stanie
      faktycznym oraz sposób transportu towarów opisany w scenariuszu 4, nie stanowią na
      terytorium Polski wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów, tym samym nie obligują Spółki do rejestracji do celów VAT oraz
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Polski?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. 2024. 361 t.j.), dalej „ustawy VAT”: Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o
    którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak
    właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na
    ich rzecz.
    Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
    1) nabywcą towarów jest:
    a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
    b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a - z zastrzeżeniem art.
      10;
        - dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy VAT
    1. Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika podatku
    od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium
    państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te
    zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w
    ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w

    tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i
    towary te mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
    Ponadto zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT - Przemieszczenia towarów, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1, przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz nie
    uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku gdy: (...) towary mają
    być przedmiotem wykonanych na terytorium kraju na rzecz tego podatnika usług
    polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod warunkiem że towary po
    wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium państwa
    członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wywiezione.
    Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o VAT - Przez wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z
    terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    2. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
    1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
      kraju;
    2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
    3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem
      podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2,
      jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o
      podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą
      przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
    4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym
      niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są
      nowe środki transportu.
    3. Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez
    podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego
    przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach
    prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym
    również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na
    terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika.
    4. Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w
    art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w
    przypadku gdy (...).
    Zgodnie natomiast z art. 96 ust. 1 ustawy VAT - Podmioty, o których mowa w art. 15 i art.
    15a, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć
    naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Ponadto, zgodnie z art. 97 ustawy VAT
    1. Podatnicy, o których mowa w art. 15 i art. 15a, podlegający obowiązkowi
    zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania
    pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego
    nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o którym
    mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności.

    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz okoliczności towarzyszące całej transakcji wg
    wszystkich wcześniej wskazanych 4 scenariuszy, zdaniem Wnioskodawcy, nie wystąpi na
    terytorium Polski żadna z czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy VAT, która
    wymagałaby dokonania rejestracji Wnioskodawcy jako czynnego podatnika VAT jak
    również do transakcji wewnątrzwspólnotowych jako podatnika VAT UE.
    Wynika to z faktu, iż w ramach transakcji zakupu i dostawy towarów, czynności te mają
    miejsce pomiędzy podatnikami podatku od wartości dodanej, zarejestrowanymi do celów
    podatku VAT oraz transakcji wewnątrzwspólnotowych w krajach swoich siedzib tj.
    Dostawca w Belgii, a Wnioskodawca i jego klient w Szwecji. Towary zostaną
    przemieszczone pomiędzy dwoma różnymi krajami UE.
    Klient tj. ostateczny nabywca towaru w Szwecji znany jest już w momencie zakupu,
    zamawiania towaru przez Wnioskodawcę w Belgii. Transport jest planowany w taki sposób
    aby został dostarczony w uzgodnionym terminie z klientem Wnioskodawcy do Szwecji. W
    terminie tym w zależności od scenariusza jest dostarczany przez Wnioskodawcę
    bezpośrednio do miejsca wskazanego przez jego klienta w Szwecji lub Wnioskodawca
    wprowadza przeznaczony dla konkretnego nabywcy towar do swojego magazynu
    zlokalizowanego w Szwecji, z którego to jego klient odbiera towar we własnym zakresie.
    Z uwagi na to, że dostawca w Belgii nie jest w stanie zapewnić zgodnych z oczekiwaniami
    klientów Wnioskodawcy w Szwecji opakowań towarów będących przedmiotem transakcji,
    Wnioskodawca planuje te towary przepakować na terytorium Polski w trakcie transportu
    ich do Szwecji.
    Towary te nie zostaną w żaden sposób przerobione, zmiana dotyczyć będzie tylko
    opakowania, co nie naruszy w żaden sposób samej substancji towaru. W ramach
    dokonanego przez Spółkę rozeznania, nie ma możliwości dokonania takiego
    przepakowania towaru w Szwecji. Względy logistyczne, którymi kieruje się w tym
    przypadku Spółka, związane są ze skróceniem dostawy do ostatecznego odbiorcy (Klienta)
    oraz zmniejszeniem kosztów transportu, a także z uwagi na racjonalność takiej decyzji.
    Transportowanie ich do Szwecji tylko po to, aby wysłać je z jej terytorium do Polski, w celu
    przepakowania, byłoby działaniem sztucznym, nieracjonalnym i nieekonomicznym. Od
    samego początku wiadome jest wszystkim stronom transakcji, że państwem konsumpcji
    tych towarów jest Szwecja.
    Skoro więc już w momencie zamówienia towarów u dostawcy w Belgii, znany jest
    Wnioskodawcy ich nabywca w Szwecji, i Wnioskodawca nabywa te towary w celu dostawy
    ich swojemu klientowi w Szwecji, to nie można w takim przypadku mówić o
    wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów na terytorium Polski, skutkującym
    koniecznością rejestracji do celów VAT oraz transakcji wewnątrzwspólnotowych na
    terytorium Polski.
    W opinii Wnioskodawcy charakteru tej transakcji nie zmieni fakt przepakowania tych
    towarów na terytorium Polski. Taki model transportu ma zapewnić:
        płynność dostaw, jest to najszybsza opcja zapewnienia dostaw dla Państwa
        klientów,
        ułatwić organizację transportu, poprzez wyeliminowanie transportu z Belgii do
        Szwecji skąd towar musiałby zostać wysłany do Polski i ponownie wrócić do Szwecji,
        ograniczenie kosztów transportu,
        dochowanie uzgodnionych terminów z klientami.
    Na charakter tych transakcji w Państwa opinii nie ma również wpływu fakt, iż towary te
    będą przebywać około 2 tygodni w Polsce, bez względu na scenariusz, który mógłby mieć
    zastosowanie w jednym z czterech scenariuszy, w każdym z nich ten termin byłby taki
    sam. W związku z tym przy wyborze scenariusza 4, do terminu dostawy do klienta

    końcowego należałoby dodać poza tymi 2 tygodniami jeszcze organizację transportu ze
    Szwecji do Polski, co ma oczywisty wpływ na możliwe zaburzenia w płynności dostaw dla
    ostatecznych klientów, w związku z czym scenariusz nr 4 jest najmniej efektywnym ze
    scenariuszy przedstawionych we wniosku.
    W zakresie terminu dostawy oraz okoliczności, które decydują o miejscu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy wypowiedział się Trybunału Sprawiedliwości w wyroku z
    dnia 18 listopada 2010 r. C-84/09, w którym wskazał (...) ani treść art. 20 akapit pierwszy,
    ani treść art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112 nie przewiduje, aby dla zastosowania owych
    przepisów transport danych towarów do miejsca przeznaczenia u nabywcy powinien się
    rozpocząć lub zakończyć w jakimkolwiek terminie. Nałożenie określonego terminu na
    dokonanie tego transportu byłoby ponadto sprzeczne z systematyką tych przepisów, a
    także z kontekstem i celami przejściowego systemu podatku VAT stosowanego do handlu
    wewnątrzwspólnotowego (...)”. Ponadto, jak wskazał w ww. wyroku, dla identyfikacji
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (któremu po stronie dostawcy odpowiada
    WDT) „(...) konieczne jest dokonanie globalnej oceny wszystkich obiektywnych okoliczności
    faktycznych, które mają znaczenie dla określenia, czy nabyty towar faktycznie opuścił
    terytorium państwa dostawy, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - które państwo
    członkowskie będzie miejscem jego ostatecznej konsumpcji.” W naszej opinii, okoliczności
    transakcji opisanej we wniosku wskazują, że w tym stanie faktycznym w scenariuszach 1-3,
    mamy do czynienia z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów z terytorium Belgii i
    korespondującym z nią wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów w Szwecji. Również w
    wyroku z 21 września 2018 r., sygn. I FSK 1500/16 Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
    oceniał, czy w sytuacji, gdy przed wysyłką towarów do odbiorcy docelowego, towar jest
    magazynowany w innym kraju członkowskim UE przez okres, który mógł sięgać nawet 3
    miesięcy, w trakcie których towar nie był jednak poddawany żadnej obróbce (poza co
    najwyżej opakowywaniem, oklejaniem czy etykietowaniem), mimo tak długiego okresu
    magazynowania towaru „w trakcie” jego przewozu do nabywcy, NSA wskazał: „Jakkolwiek
    dostawa ta ma nietypowy, wydłużony w czasie przebieg, jednak nie uzasadnia to
    stanowiska, że nie stanowi WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. Za istotną
    cechę dostawy opisanej w stanie faktycznym sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał
    to, że już w momencie dokonywania wywozu towaru z terytorium Polski znany jest jego
    skonkretyzowany odbiorca z Wielkiej Brytanii. Specyfika opisanego we wniosku zdarzenia
    wiąże się z posiadaniem przez Spółkę umowy z kontrahentem brytyjskim, na podstawie
    której już wywóz towaru z Polski dokonywany jest w celu dostarczenia
    skonkretyzowanego towaru do tego właśnie kontrahenta. Ekonomicznie tak ułożona
    transakcja stanowi jedną, zorganizowaną całość z wykorzystaniem jedynie nowoczesnych
    form realizacji dostawy poprzez centrum logistyczne. Nie ma uzasadnienia dzielenie
    dostawy - która od początku ma adresata w kontrahencie brytyjskim, z którym skarżąca
    ma zawartą umową regulującą szczegółowy sposób przebiegu dostaw - w sposób
    proponowany w interpretacji. Nie uwzględnia on bowiem podstawowej okoliczności, że
    przemieszczenie towaru z Polski do Belgii odbywa się dla realizacji z góry zaplanowanego
    celu - WDT do odbiorcy z Wielkiej Brytanii, a nie bliżej nieokreślonych przyszłych dostaw
    do odbiorców zagranicą.”
    Jest to bardzo podobna sytuacja jak ta, która została opisana w niniejszym wniosku.
    Również w niniejszym stanie faktycznym, znany jest ostateczny odbiorca, a klient oczekuje
    skonkretyzowanego towaru, dlatego jest on przepakowany. NSA ww. wyroku nie
    kwestionował faktu okresu pozostawania tych towarów w tzw. „przejściowym magazynie”,
    oraz prac wykonywanych na towarach tj. opakowywania, oklejania i etykietowania.
    W związku z powyższym w Państwa opinii tak ułożona transakcja stanowi jedną,
    zorganizowaną całość. Nie ma uzasadnienia dzielenie dostawy - która od początku ma
    adresata w kontrahencie Szwedzkim. Nie ma też na charakter tej transakcji wpływu
    okoliczność przepakowania tych towarów, ponieważ żaden sposób nie zmienia
    właściwości towaru.

    NSA w ww. wyroku podkreślił, że towar wyjeżdżając z kraju ma już ustalonego nabywcę,
    wiadomo co się z nim dzieje, jest zaplanowana cała dostawa na rzecz tego konkretnego
    nabywcy. W konsekwencji dzielenie tego na dwie oddzielne czynności byłoby podziałem
    sztucznym i tym samym niewłaściwym.
    Jednocześnie gdyby, DKIS stwierdził, że jednak dochodzi do przerwania transportu i w
    przypadku pierwszych trzech scenariuszy miałoby miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towaru na terytorium Polski i w konsekwencji wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów z
    terytorium Polski, to tym bardziej przerwanie transportu nastąpiłoby w Szwecji w
    przypadku scenariuszu 4 po przewiezieniu towarów z Belgii. Wówczas po wysłaniu tych
    towarów tak jak opisano w scenariuszu 4, w celu przepakowania ich w mniejsze
    opakowania i powrotny wywóz własnych towarów z powrotem do Szwecji nie stanowiłby
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, ponieważ spełnione byłyby warunki, o których
    mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy VAT. Jednocześnie wywóz tych towarów z powrotem do
    kraju, z którego zostały przywiezione w celu wykonania na nich usług, nie stanowiłoby
    WDT dla Wnioskodawcy nawet w sytuacji gdyby towary te zostały dostarczone
    bezpośrednio jego klientowi w Szwecji, art. 12 ust. 6 ustawy VAT nie określa przecież do
    kogo mają zostać wysłane tylko wskazuje, iż mają zostać wywiezione z powrotem do kraju
    z którego zostały wysłane tj. w analizowanym przypadku Szwecji. Ponadto, prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel przechodzić będzie w takim przypadku na klienta
    Wnioskodawcy na terytorium Szwecji.
    Nie spełnione byłyby również warunki do uznania tego wywozu jako WDT własnych
    towarów, ponieważ jak wynika z art. 13 ust. 3 ustawy VAT - „Za wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w
    art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego
    podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa
    wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów,
    jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.” Jednak jak wynika z opisu stanu
    faktycznego towary te nie zostałyby w Polsce wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym
    również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na
    terytorium kraju w ramach importu towarów w związku z czym nie doszłoby do WDT tych
    towarów powrotnie przemieszczanych.
    W związku z tym w żadnym z opisanych scenariuszy oraz zadanych pytań Wnioskodawca
    nie ma obowiązku rejestracji dla celów VAT jak i transakcji wewnątrzwspólnotowych w
    Polsce, ponieważ w opisanym stanie faktycznym nie dojdzie do wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów na terytorium Polski jak i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z
    terytorium Polski.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Zatem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel.
    Chodzi przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.
    W art. 22 ust. 1-4 ustawy uregulowano zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia
    przy dostawie towarów w przypadku transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji,
    w których występuje kilka podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy
    czym towar trafia bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie
      dostawy.

    Stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    W myśl art. 22 ust. 2b ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Natomiast art. 22 ust. 2c ustawy stanowi, że:
      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Definicja podmiotu pośredniczącego zawarta została w art. 22 ust. 2d ustawy:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W przypadku transakcji, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy, kiedy ten sam towar
    jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego
    dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna
    wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce
    świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do
    pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca
    świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy.
    W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Sama
    transakcja ruchoma będzie generowała po stronie dostawcy wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów, a po stronie nabywcy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.
    Należy zatem przyjąć, że jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez:
        podatnika pierwszego w kolejności, to transakcją „ruchomą”, której przypisany jest
        ten transport jest dostawa dokonana przez ten podmiot (a więc pierwsza z dwóch
        dostaw) - zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy,
        podatnika drugiego w kolejności (tzw. podmiot pośredniczący), to na zasadzie
        domniemania transakcją „ruchomą”, której przypisany jest ten transport jest
        dostawa dokonana do tego podmiotu (a więc pierwsza z dwóch dostaw) - zgodnie z
        art. 22 ust. 2b ustawy (za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 22 ust. 2c ustawy),

        podatnika trzeciego w kolejności, to transakcją „ruchomą”, której przypisany jest
        ten transport jest dostawa dokonana do tego podmiotu - ostatniego w łańcuchu (a
        więc druga z dwóch dostaw) - zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 36a Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L 2006 Nr 347, str. 1):
      1. W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane z jednego państwa członkowskiego do innego państwa
      członkowskiego bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego klienta w
      łańcuchu, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie do dostawy dokonanej do
      podmiotu pośredniczącego.
      2. W drodze odstępstwa od ust. 1 wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie do
      dostawy towarów dokonanej przez podmiot pośredniczący, w przypadku gdy
      podmiot ten przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny VAT nadany mu
      przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane.
      3. Do celów niniejszego artykułu podmiot pośredniczący oznacza dostawcę w
      łańcuchu innego niż pierwszy dostawca w łańcuchu, który wysyła lub transportuje
      towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
      4. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do sytuacji objętych art. 14a.
    Odnosząc się do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów należy wskazać, że według
    art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
      - z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    Zatem przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji,
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce
    wówczas, gdy w wyniku dostawy w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel towary są wysyłane lub transportowane na
    terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki.
    Ponadto, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,

      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    Przepis ten rozszerza zatem zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe
    nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju do Polski. W myśl powołanej regulacji,
    przemieszczenie towarów traktowane będzie jako wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy,
    gdy przemieszczane towary są własnością podatnika, który wszedł w ich posiadanie na
    terytorium państwa członkowskiego, z którego transportowane są do Polski i będą służyć
    czynnościom wykonywanym przez niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim
    przypadku w państwie, z którego przemieszczane są towary, występuje
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, natomiast w państwie, do którego
    przemieszczane są towary, następuje ich wewnątrzwspólnotowe nabycie - dokonywane
    przez ten sam podmiot.
    Przy czym należy zaznaczyć, że przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1
    ustawy, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku, gdy
    występuje chociażby jedna z przesłanek negatywnych określonych w art. 12 ust. 1 ustawy.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 6) ustawy:
      Przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, przez podatnika podatku
      od wartości dodanej lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe
      nabycie towarów, w przypadku gdy towary mają być przedmiotem wykonanych na
      terytorium kraju na rzecz tego podatnika usług polegających na ich wycenie lub
      wykonaniu na nich prac, pod warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną
      z powrotem przemieszczone na terytorium państwa członkowskiego, z którego
      zostały pierwotnie wywiezione.
    Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu.
    Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy:
      Nie wyłączając zastosowania ust. 1 w przypadku gdy nabywca, o którym mowa w art.
      9 ust. 2, przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podał numer przyznany mu
      przez dane państwo członkowskie dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych inne
      niż państwo członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za
      dokonane również na terytorium tego państwa członkowskiego, chyba że nabywca
      udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów:
      1) zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary
      znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, lub
      2) zostało uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na
      którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, ze
      względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej
      transakcji trójstronnej, o której mowa w dziale XII.
    Odnosząc się zaś do wewnątrzwspólnotowego dostawy towarów należy wskazać, że
    według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.

    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w
      pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
      dostawy są nowe środki transportu.
    Natomiast w myśl art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Powołany art. 13 ust. 3 ustawy rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów na czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma
    odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z
    Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na
    terytorium innego państwa członkowskiego.
    Na podstawie art. 13 ust. 4 pkt 6) ustawy:
      Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa
      w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów, w przypadku gdy: towary mają być przedmiotem wykonanych na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju na rzecz tego
      podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod
      warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone
      na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).

    Jednocześnie należy mieć na uwadze terytorialny charakter podatku od towarów i usług,
    który oznacza, że opodatkowaniu podlegają tylko te czynności, które zostaną uznane za
    wykonane na terytorium kraju. W tym wypadku określenie miejsca świadczenia (dostawy)
    determinuje miejsce opodatkowania.
    Na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Jednocześnie, stosownie do art. 97 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15 i art. 15a, podlegający obowiązkowi
      zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania
      pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego
      nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o
      którym mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności.
    Zatem obowiązek złożenia zgłoszenia rejestracyjnego powstaje przed dniem wykonania
    pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu określonej w art. 5 ustawy.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT w
    Szwecji zarejestrowanym do transakcji wewnątrzwspólnotowych, gdzie prowadzi
    działalności gospodarczą m.in. branży (...). W ramach prowadzonej działalności Spółka
    zamierza dokonywać zakupu towarów w Belgii w celu sprzedaży ich klientom w Szwecji
    (dalej: Klient). Klienci to czynni podatnicy podatku VAT na terenie Szwecji. Dostarczony
    przez dostawcę Spółki (czynnego podatnika VAT w Belgii zarejestrowanego do transakcji
    wewnątrzwspólnotowych) jest sprzedawany w dużych opakowaniach tzw. „Big Bag”, i musi
    on zostać z uwagi na dostosowanie oczekiwań Klientów Spółki w Szwecji przepakowany w
    mniejsze 10kg opakowania. W tym celu Spółka ze względów logistycznych, planuje
    zarządzać transportem tych towarów w taki sposób aby w trakcie ich transportu, towary
    te zostały przewiezione z Belgii do Szwecji przez Polskę, gdzie na zlecenie Spółki towary te
    zostaną przepakowane z tzw. „Big Bag” do mniejszych opakowań. Towar w Polsce może
    być przetrzymywany do około 2 tygodni. W ramach tej transakcji na całym odcinku
    transportu z Belgii przez Polskę do Szwecji organizatorem transportu będzie
    Wnioskodawca. Spółka będzie: zawierała umowę o przewóz towarów, kontaktowała się z
    przewoźnikiem, zlecała transport, pokrywała koszty transportu. Prawo do rozporządzania
    towarem jak właściciel z belgijskiego Dostawcy na Spółkę przejdzie na terytorium Belgii,
    natomiast ze Spółki na szwedzkiego Klienta na terenie Szwecji. Spółka do transakcji
    pomiędzy Dostawcą i Spółką, oraz pomiędzy Spółką i Klientem, użyje szwedzkiego nr VAT
    UE. Ostateczny Klient Spółki znany jest już w momencie zamawiania towaru u Dostawcy w
    Belgii. W obecnej chwili Wnioskodawca nie posiada zawartych umów z docelowymi
    kontrahentami, ale w przyszłości po uzyskaniu przedmiotowej interpretacji indywidualnej,
    będzie zawierał takie umowy. Wnioskodawca może też działać w oparciu o jednorazowe
    zamówienia, jednak zawsze Klient Wnioskodawcy, któremu będzie dostarczany towar
    znany będzie już w chwili dokonywania wywozu towaru z Belgii. Towar może być
    transportowany w ramach czterech scenariuszy.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka jest zobowiązana do rozpoznania
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w
    Polsce w okolicznościach opisanych w Scenariuszach: 1, 2, 3 i 4.
    Ze Scenariusza nr 1, 2 i 3 wynika, że Wnioskodawca zamierza dokonywać zakupu towarów
    w Belgii, który to zostanie przetransportowany przez przewoźnika działającego na zlecenie
    Spółki od Dostawcy z Belgii do Polski, gdzie towar zostanie przepakowany na zlecenie
    Wnioskodawcy przez usługodawcę i w terminie dwóch tygodni zostanie przewieziony
    przez przewoźnika działającego na zlecenie Spółki do ostatecznego klienta,
    zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT w Szwecji (Scenariusz nr 1) lub do

    magazynu Wnioskodawcy w Szwecji skąd następnie Wnioskodawca przetransportuje go
    do Klienta w Szwecji (Scenariusz 2), albo do magazynu Wnioskodawcy w Szwecji skąd
    następnie Klient odbierze towar samodzielnie i przetransportuje go do swojego magazynu
    na terytorium Szwecji (Scenariusz nr 3). Przez cały czas trwania transakcji towary te
    przeznaczone są do sprzedaży w Szwecji. Jak wynika z opisu sprawy w związku z
    dokonywanymi dostawami prawo własności towarów przejdzie bezpośrednio z
    Wnioskodawcy na rzecz Klienta. Przy czym, co istotne, już w momencie rozpoczęcia
    wysyłki towarów z Belgii określony będzie Klient ostateczny, do którego ostatecznie dotrą
    wysyłane do Szwecji towary (już w momencie opuszczenia terytorium Belgii towary będą
    przedmiotem konkretnych zamówień złożonych przez Klienta). Z uwagi na fakt, że
    dostawca przedmiotowe towary dostarcza w dużych opakowań tzw. „Big Bag” w tym celu
    ze względów logistycznych przemieszczacie je Państwo z Belgii do Polski gdzie następuje
    ich przepakowanie. Co ważne prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, w sytuacji
    przepakowywania towaru na terytorium Polski, nie będzie przenoszone na rzecz
    właściciela magazynu lub inny podmiot. Towar nie będzie również w żaden sposób
    zmieniał swojej tożsamości. Towar nie będzie używany/ modyfikowany/przetwarzany w
    Polsce zanim dotrze do miejsca docelowego.
    Rozpatrując Scenariusz 1, 2 i 3 istotną kwestią do ustalenia jest czy postój towaru w Polsce
    celem jego przepakowania powinno się uznać za przerwanie transportu co oznaczałoby
    konieczność rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w Polsce. Jak z
    wniosku wynika zatrzymanie towarów w Polsce wyłącznie w celu ich przepakowania nie
    wpływa w na zmianę właściwości (tożsamości) towarów będących przedmiotem dostawy,
    bowiem, jak podkreślił Wnioskodawca, towary w magazynie nie są w żaden sposób
    przetwarzane, nie następuje ich modyfikacja, ani w żaden sposób nie zmieniają swojej
    tożsamości. Towary pozostają na terytorium Polski wyłącznie na krótki czas (dwa tygodnie)
    niezbędny do dokonania ich przepakowania w mniejsze opakowania. Miejscem
    przeznaczenia transportowanych przez Spółkę z Belgii towarów od początku jest
    terytorium Szwecji. W tym przypadku należy uznać, że transport towarów jest
    nieprzerwany.
    Oznacza to, że w transakcji będą brały udział trzy podmioty, tj. dostawca z Belgii,
    Wnioskodawca ze Szwecji i Klient ze Szwecji, przy czym towar będzie transportowany od
    pierwszego dostawcy bezpośrednio do ostatecznego Klienta. Wnioskodawca będzie
    posługiwał się dla celów tej transakcji w odniesieniu do belgijskiego dostawcy szwedzkim
    numerem identyfikacji podatkowej. Przemieszczenie towarów w okolicznościach
    opisanych w Scenariuszu nr 1, 2 i 3 z terytorium Belgii do Polski celem przepakowania nie
    będzie przerywać transportu, co oznacza, że nie będzie stanowić dla Wnioskodawcy
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy. Jednocześnie analizowana transakcja nie będzie stanowić
    przemieszczenia towarów w ramach własnego przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 11
    ust. 1 ustawy. Tym samym brak jest podstaw do rozpoznania w Polsce
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 oraz art. 11 ust.
    1 ustawy. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów powinno więc mieć miejsce, zgodnie z
    art. 25 ust. 1 ustawy w miejscu zakończenia transportu. Ponadto w niniejszej sprawie nie
    znajdą również zastosowania regulacje dotyczące wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów zawarte w art. 13 ustawy. Na terytorium Polski nie będziecie Państwo
    dokonywali czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, o których mowa w
    art. 5 ust. 1 ustawy. Zatem Państwo nie wykonując na terytorium Polski czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy, nie
    będą zobowiązani do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 i
    art. 97 ust. 1 ustawy w związku z przemieszczeniami towarów do Polski w celu ich
    przepakowania w mniejsze opakowania
    Z kolei z przedstawionego przez Państwa Scenariusza nr 4 wynika, że towar zostanie
    przetransportowany przez przewoźnika działającego na zlecenie Spółki od Dostawcy z
    Belgii bezpośrednio do magazynu Spółki w Szwecji, gdzie Spółka rozpozna

    wewnątrzwspólnotowe nabycie tego towaru. Następnie towar ten zostanie
    przetransportowany ze Szwecji do Polski w celu przepakowania i w terminie do dwóch
    tygodni zostanie wysłany z powrotem do magazynu Spółki w Szwecji lub bezpośrednio do
    Klienta w Szwecji. Co również ważne przez cały czas trwania transakcji towary te
    przeznaczone są do sprzedaży w Szwecji. Jak wynika z opisu sprawy w związku z
    dokonywanymi dostawami prawo własności towarów przejdzie bezpośrednio z
    Wnioskodawcy na rzecz Klienta na terenie Szwecji. Prawo do rozporządzania towarem jak
    właściciel, w sytuacji przepakowywania towaru na terytorium Polski, nie będzie
    przenoszone na rzecz właściciela magazynu lub inny podmiot. Towar nie będzie również w
    żaden sposób zmieniał swojej tożsamości. Towar nie będzie używany/modyfikowany
    /przetwarzany w Polsce zanim dotrze do miejsca docelowego.
    Odnosząc się do tak przedstawionego Scenariusza nr 4 należy w pierwszej kolejności
    wyjaśnić, że warunkiem zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy jest wywóz z terytorium
    kraju towaru z powrotem do państwa członkowskiego pochodzenia co oznacza, że towar
    nie może zostać „skonsumowany” w Polsce. Regulacja ta nie obejmuje więc swym
    zakresem sytuacji, w której przemieszczany z terytorium innego państwa członkowskiego
    na terytorium kraju towar jest w Polsce przedmiotem dostawy. Przemieszczenie towarów
    do kraju, co do zasady powinno wiązać się z zamiarem powrotnego przemieszczenia tych
    towarów z kraju do państwa, z którego zostały przywiezione, po wykonaniu usług, dla
    których dane towary zostały przywiezione na terytorium kraju.
    Zatem, skoro w Scenariuszu nr 4 towary przemieszczone przez Spółkę ze Szwecji do Polski
    mają być przedmiotem przepakowania w mniejsze opakowania na terytorium kraju, a
    następnie po przepakowywaniu zostaną odesłane do kraju, z którego zostały pierwotnie
    przetransportowane do Polski, należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku
    zastosowanie znajdzie wyłączenie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy. W
    konsekwencji, przemieszczenie przez Państwa towarów ze Szwecji na terytorium Polski w
    celu wykonania przepakowania towarów, nie będzie stanowiło, w momencie dokonania
    tego przemieszczenia, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w Polsce, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 12 ust. 1 pkt
    6 ustawy. Zatem, nie będą Państwo zobowiązani do rozpoznania
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w Polsce w momencie przemieszczenia tych
    towarów ze Szwecji do Polski. Ponadto w związku z powrotnym przemieszczeniem
    towarów z Polski do Szwecji nie będą Państwo zobowiązani do rozliczenia w Polsce
    podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13
    ustawy. Zatem również i w tym przypadku Państwo nie wykonując na terytorium Polski
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT wymienionych w art. 5 ust. 1
    ustawy, nie będą Państwo zobowiązani do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym
    mowa w art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy w związku z przemieszczeniami towarów do
    Polski w celu ich przepakowania w mniejsze opakowania.
    Podsumowując przemieszczenie towarów z Belgii lub Szwecji do Polski opisanych w
    Scenariuszu nr 1, 2, 3 i 4 w celu przepakowania towarów w mniejsze opakowania na
    terytorium kraju nie będzie stanowiło wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Wnioskodawca w opisanych Scenariuszach nie
    będzie wykonywał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium
    kraju wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy. Zatem Wnioskodawca nie wykonując czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT na terytorium kraju nie będzie
    zobowiązany do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 i art.
    97 ust. 1 ustawy
    W związku z tym Państwa stanowisko, całościowo należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w
    sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.