Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.524.2025.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-30
Teza: Skutki podatkowe zwrotu przez bank kwoty dodatkowej,
kwoty nadpłaty oraz umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu
konsolidacyjnego w części zaciągniętego na "inny cel" oraz
spłatę innych zobowiązań.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
nadpłata
przewalutowanie
rozporządzenie
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 12 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 23 czerwca 2025 r. (data wpływu 24 czerwca
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A.A. – osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, zamieszkała przy ul. (...)
    (kod pocztowy: (...)) w (...) (dalej „Wnioskodawczyni” lub „Kredytobiorczyni”) zawarła 24
    czerwca 2008 r. umowę kredytu konsolidacyjnego nr (...) „(...)” z (...) S.A. z siedzibą w (...)
    (dalej „Bank”), który został udzielony we frankach szwajcarskich. Kredyt został zaciągnięty
    zgodnie z literalnym brzmieniem umowy „na potrzeby własne”, a w rzeczywistości – w celu
    zaspokojenia osobistych potrzeb mieszkaniowych. Kwota udzielonego kredytu – 71.122,04
    CHF. Kredyt wypłacono 1 lipca 2008 r.
    Na mocy umowy kredytu Wnioskodawczyni dokonała spłaty:
      1. Kredytu (...) nr (...).
      2. Limitu odnawialnego w rachunku (...) prowadzonego w (...) w (...);
      3. Zadłużenia karty kredytowej z limitem 20.000 zł w (...) S.A.
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką zwykłą o wartości kredytu (71.122,04 CHF) na
    nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny położony w (...) przy ul. (...), dla której
    prowadzona jest księga wieczysta KW nr (...) przez Sąd (...) dla (...) w (...), (...) Zamiejscowy
    Wydział Ksiąg Wieczystych, z siedzibą w (...), jak również hipoteką kaucyjną o wartości
    35.600 CHF na tej samej nieruchomości.
    Wskazać należy, że Kredytobiorczyni zawarła 2 września 2007 r. umowę przedwstępną
    sprzedaży mieszkania położonego w województwie (...) przy ul. (...) (kod pocztowy: (...)) w
    (...), w którym zamieszkuje do dnia dzisiejszego. Wnioskodawczyni zapłaciła
    sprzedającemu zadatek w kwocie 110.000 zł w 9 ratach, płatnych do dnia 30 listopada
    2008 roku. Następnie, w dniu 29 stycznia 2009 r. zawarła umowę przyrzeczoną.

    Kredyt objęty niniejszym wnioskiem (poza dokonaniem spłat, o których mowa w pkt 1-3
    powyżej) został spożytkowany na zakup ww. mieszkania i jego umeblowanie.
    W przedmiotowym mieszkaniu, Kredytobiorczyni od początku mieszkała i służyło ono
    jedynie zaspokojeniu celów mieszkaniowych (w szczególności przedmiotowe mieszkanie
    nigdy nie było wynajmowane ani nie była w nim prowadzona żadna działalność
    gospodarcza).
    Kredytobiorczyni wszystkie środki z kredytu spożytkowała de facto na lokal mieszkalny, w
    którym wraz z rodziną do dnia dzisiejszego zamieszkuje i zamieszkiwać planuje dalej.
    Wnioskodawczyni wzięła jedynie jeden kredyt hipoteczny w walucie obcej (tj. w CHF).
    SPÓR SĄDOWY ORAZ UGODA:
    Z uwagi na zawarty w umowie niedozwolony charakter postanowień umowy – klauzule
              1abuzywne (art. 385 Kodeksu cywilnego), jak również niezgodność umowy z zasadami
    współżycia społecznego, Kredytobiorczyni 13 lutego 2025 r. złożyła pozew o ustalenie
    nieważności umowy kredytowej i zapłatę. Sprawa toczyła się przed Sądem (...) w (...), (...)
    Wydział Cywilny, pod sygn. akt (...).
    Kredytobiorczyni podjęła negocjacje mające na celu wypracowanie warunków ugody z
    Bankiem, albowiem obu Stronom zależało na polubownym zakończeniu sporu sądowego.
    Strony na mocy umowy ugody z 16 kwietnia 2025 r. zawartej przed Sądem ustaliły, że:
      · W księgach rachunkowych Banku wysokość zadłużenia Kredytobiorczyni z tytułu
        umowy wynosiła 28.874,75 CHF;
      · Bank wypłacił Kredytobiorczyni kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu
        kredytu;
      · Kapitał (pozostała kwota kredytu do spłaty) wynosi 28.695,30 CHF;
      · Odsetki skapitalizowane: 0,00 CHF;
      · Odsetki zapadłe niespłacone: 147.41 CHF;
      · Odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 CHF;
      · Odsetki zawieszone 0,00 CHF;
      · Odsetki bieżące: 32,04 CHF,

    co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską PLN po średnim kursie Narodowego
    Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia ugody (kiedy to kurs wynosił
    4,6257) zadłużenie Kredytobiorczyni na dzień zawarcia ugody wynosiło 133.565,93 zł:
      · Kapitał (pozostała kwota kredytu do spłaty): 132.735,85 złotych;
      · Odsetki skapitalizowane: 0,00 złotych;
      · Odsetki zapadłe niespłacone: 681,87 złotych;
      · Odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 złotych;
      · Odsetki zawieszone: 0,00 złotych;
      · Odsetki bieżące: 148,21 złotych,
    a zadłużenie Kredytobiorczyni z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z
    umową wynosi 0,00 złotych.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, że kredyt zostanie rozliczony
    tak, jakby od daty zawarcia umowy (24 czerwca 2008 r.) stanowił kredyt złotówkowy.
    Zgodnie z § 1 ust. 7 „Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na
    podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego
    warunki udzielenia zostały określone w § 1 ust. 6, następuje w ten sposób, że wartość
    spłat dokonanych na podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności na
    poczet rat odsetkowych, a następnie - rat kapitałowych kredytu w złotych...”. W § 1 ust. 8
    Strony oświadczyły, że kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony i powstała
    nadpłata należna Kredytobiorcy, która wynosi 33.841,15 zł (słownie: trzydzieści trzy tysiące
    osiemset czterdzieści jeden złotych 15/100), w tym:
      · kapitał – 31.908,43 zł;
      · odsetki – 1.932,72 zł.
    W § 5 ust. 3 ugody Bank zobowiązał się w terminie 21 dni od podpisania ugody wypłacić
    Kredytobiorczyni kwotę dodatkową w wysokości 62.008,85 zł na rachunek bankowy
    Kredytobiorczyni.
    Finalnie Bank zobowiązał się do:
      1. Zapłaty na rzecz Kredytobiorczyni kwoty nadpłaty wraz z odsetkami w łącznej
        wysokości 33.841,15 zł (§ 1 ust. 8-9 ugody).
      2. Zapłaty na rzecz Kredytobiorczyni kwoty dodatkowej w wysokości 62.008,85 zł (§ 5
        ust. 3 ugody).

      3. Zwrotu kosztów procesu poniesionych przez Kredytobiorczynię w związku ze
        sporem sądowym w wysokości 10.800 zł oraz połowy opłaty od pozwu w wysokości
        500,00 zł (§ 5 ust. 1 ugody).
    Ponadto, Bank umorzył „wirtualne” zadłużenie Kredytobiorczyni w kwocie 133.417,72 zł (§
    1 ust. 10 ugody), która dokonane zwolnienie z długu przyjęła. Finalnie kredyt uznano za
    spłacony w całości i na tej podstawie, Strony zrzekły się względem siebie wzajemnych
    roszczeń z tytułu umowy kredytu.
    Kredytobiorczyni przyjęła do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z części długu
    (umorzenia) zgodnie z § 1 ust. 10 oraz wypłaty odsetek od nadpłaty zgodnie § 1 ust. 9
    powstaje po Jej stronie przychód, a na Banku ciąży obowiązek wypełnienia obowiązku
    informacyjnego, tj. sporządzenia informacji PIT-11.
    Dowód: ugoda sądowa z 16 kwietnia 2025 r.
    Ugoda została zawarta:
      1. Przed Sądem (...) w (...), (...) Wydział Cywilny, sygn. akt (...). Powyższe oznacza, że
        ugoda została zatwierdzona przez Sąd, a postępowanie sądowe zostało
        prawomocnie umorzone (zakończone).
      2. Na zasadach ogólnych swobody umów i kształtowania kontraktu z Kodeksu
        cywilnego.
    PODSUMOWANIE:
    1. Kredytobiorczyni wypłacono: 144.719,32 zł.
    2. Kredytobiorczyni w trakcie realizacji umowy do dnia zawarcia ugody, tj. 16 kwietnia
    2025 r. spłaciła: 242.106,56 zł.
    3. W wyniku ugody Kredytobiorczyni otrzymała:
      a) nadpłacone środki w wysokości: 33.841,15 zł;
      b) dodatkowe środki w wysokości: 62.008,85 zł;
    (tj. razem pkt a) i b) powyżej 95.850 zł);
      c) zwrot kosztów zastępstwa procesowego wysokości 10.800 zł, w wysokości zgodnej z
        Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności
        adwokackie/radcowskie oraz połowę opłaty od pozwu w wysokości 500 zł (w
        sytuacji gdy realnie całkowite koszty procesu w tym rozliczenie z Kancelarią, która
        reprezentowała Kredytobiorczynię były znacznie wyższe), a ponadto Bank
        stwierdził, iż:

      d) umarza „wirtualne” zadłużenie Kredytobiorczyni w kwocie 133.417,72 zł.
    Reasumując, Kredytobiorczyni miała wypłacone z Banku, z tytułu kredytu: 144.719,32 zł, a
    spłaciła 242.106,56 zł, w wyniku ugody otrzymała łączną kwotę 95.850 zł, zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego w wysokości 10.800 zł oraz zwrot połowy opłaty od pozwu w
    wysokości 500 zł. Ponadto, Wnioskodawczyni poniosła całkowite koszty zastępstwa
    procesowego w znacznie wyższej wysokości. Bank nie wypłacił Kredytobiorczyni żadnych
    odsetek.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że była jedynym Kredytobiorcą zaciągającym
    kredyty, o których mowa we wniosku.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Na jaki konkretnie cel (cele), zgodnie z treścią umowy
    kredytowej został zaciągnięty 24 czerwca 2008 r. kredyt konsolidacyjny? Czy z treści
    umowy kredytowej wynika, że ww. kredyt konsolidacyjny został zaciągnięty na spłatę:
      · Kredytu (...),
      · Limitu odnawialnego w rachunku (...),
      · Zadłużenia karty kredytowej w (...) S.A., bądź
      · na zakup mieszkania położonego w (...) przy ul. (...) i jego umeblowanie?”,
    wskazała Pani, że kredyt konsolidacyjny nr (...) z 24 czerwca 2008 r. został zaciągnięty w
    celu „na potrzeby własne” – literalne brzmienie umowy kredytowej, a w rzeczywistości – w
    celu zaspokojenia osobistych potrzeb mieszkaniowych.
    W treści umowy kredytowej jest zapis „przeznaczenie kredytu na potrzeby własne”, w tej
    rubryce treści kredytu nie są wymienione poniższe zobowiązania:
      · Kredytu (...) nr (...);
      · Limitu odnawialnego w rachunku (...) prowadzonego w (...) w (...);
      · Zadłużenia karty kredytowej z limitem 20.000 zł w (...) S.A.
    W treści umowy kredytowej konsolidacyjnej w pozycji o nazwie „Inne” wskazano:
      · spłata kredytu (...) nr (...);
      · spłata limitu odnawialnego w rachunku (...) prowadzonego w (...) w (...);
      · spłata zadłużenia karty kredytowej z limitem 20.000 zł w (...) S.A.;
      · na cel dowolny.

    W treści umowy kredytowej nie było wskazane, że kredyt konsolidacyjny został zaciągnięty
    na zakup mieszkania położonego w (...) przy ul. (...) i jego umeblowanie – ale taki był
    rzeczywisty cel jego zaciągnięcia i powyżej wymienione zobowiązania, tj.:
      · spłata kredytu (...) nr (...);
      · spłata limitu odnawialnego w rachunku (...) prowadzonego w (...) w (...);
      · spłata zadłużenia karty kredytowej z limitem 20.000,00 zł w (...) S.A.;
    są wskazane w treści w rubryce „inne”.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy spłata limitu odnawialnego w rachunku (...) dotyczyła
    spłaty kredytu odnawialnego zaciągniętego przez Panią?”, wskazała Pani, że tak, ten kredyt
    był zaciągnięty na wykończenie mieszkania.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy z umowy kredytu odnawialnego wprost wynikało, że
    kredyt ten został zaciągnięty na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust.
    25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), a jeżeli tak, to na jaki konkretnie cel, o którym mowa w tym
    artykule oraz jakiej konkretnie nieruchomości dotyczył i gdzie położonej?”, wskazała Pani,
    że nie, bezpośrednio nie wynikało, acz de facto po to właśnie kredyt ten został zaciągnięty,
    tj. na nabycie i remont lokalu mieszkalnego służącego do zaspokajania własnych potrzeb
    mieszkaniowych.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Na jaki cel, zgodnie z treścią umowy kredytowej został
    zaciągnięty Kredyt (...)?”, wskazała Pani, że w umowie jest wpisany „Na sfinansowanie celu
    konsumpcyjnego”, acz de facto został w całości wykorzystany na remont i wyposażenie
    mieszkania położonego w województwie (...) przy ul. (...) (kod pocztowy: (...)) w (...).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy z umowy kredytowej dotyczącej Kredytu (...) wprost
    wynikało, że kredyt ten został zaciągnięte na własne cele mieszkaniowe, o których mowa
    w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), a jeżeli tak, to na jaki konkretnie cel, o
    którym mowa w tym artykule oraz jakiej konkretnie nieruchomości dotyczył i gdzie
    położonej?”, wskazała Pani, że odpowiedź nie wynikało, acz de facto po to właśnie kredyt
    ten został zaciągnięty, tj. na nabycie i remont lokalu mieszkalnego służącego do
    zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy kredyt konsolidacyjny, Kredyt (...) oraz kredyt
    odnawialny zostały udzielone przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania

    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów?”, wskazała Pani, że tak, wszystkie powyższe były udzielone przez Banki, tj. w
    szczególności Bank (...).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy hipoteką ustanowioną na nieruchomości stanowiącej
    lokal mieszkalny położony w (...) przy ul. (...) zabezpieczono kredyt konsolidacyjny?”,
    wskazała Pani, że tak, kredyt konsolidacyjny był zabezpieczony na tym mieszkaniu. Dla
    ww. lokalu Sąd (...) dla (...) w (...), (...) Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi
    księgę wieczystą KW nr (...).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy Kredyt (...) oraz kredyt odnawialny zostały
    zabezpieczone w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
    nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie,
    lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim
    prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w
    takim prawie – a jeśli tak to na jakiej nieruchomości/prawie majątkowym ustanowiono
    zabezpieczenie hipoteczne w związku z zaciągniętymi kredytami, a także kto jest jej
    właścicielem/współwłaścicielem?”, wskazała Pani, że nie, nie były zabezpieczone żadną
    hipoteką.
    Na pytania Organu o treści cyt.: „czy kredyt konsolidacyjny, Kredyt (...) oraz kredyt
    odnawialny – proszę wskazać osobno w odniesieniu do każdego kredytu:
      zostały zaciągnięte na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia
      26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      163 ze zm.), czy też zostały zaciągnięte na inne cele?”, wskazała Pani, że tak,
      wszystkie ww. wymienione kredyty zostały zaciągnięte na zakup, wykończenie i
      wyposażenie ww. mieszkania (położonego w województwie (...) przy ul. (...) (kod
      pocztowy: (...)) w (...)), które od początku do dnia dzisiejszego służy jedynie
      zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych;
      „zostały zaciągnięte na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej?”, wskazała Pani, że
      tak, zostały zaciągnięte tylko na zakup jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. mieszkania
      położonego w województwie (...) przy ul. (...) (kod pocztowy: (...)) w (...);
      „czy celem, na który zaciągnięto ww. kredyty jest zaspokojenie potrzeb
      mieszkaniowych:
          jednego gospodarstwa domowego albo
          więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna
          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983
          r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843)?”,
        wskazała Pani, że jednego gospodarstwa domowego, tj. Pani, wszystkie wyżej
        wymienione kredyty służyły na zakup, wykończenie i wyposażenie ww. mieszkania,

        które od początku do dnia dzisiejszego służyło, służy i będzie służyć zaspokojeniu
        Pani osobistych potrzeb mieszkaniowych. W powyższym mieszkaniu była i jest
        Pani zameldowana.
      „dotyczą nieruchomości (praw majątkowych) położonych w Polsce lub innym
      państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej?”,
      wskazała Pani, że przedmiotowe mieszkanie znajduje się w Polsce.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Co składało się na kwotę objętą ugodą – kwotę, w
    stosunku do której Pani jako kredytobiorca została zwolniona z długu (kwotę umorzenia),
    tj. czy jest to kwota kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych, kwota tzw. odsetek
    karnych (odsetek od zadłużenia przeterminowanego) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez
    kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń? Jeżeli w skład ww. kwoty wchodziła kwota
    odsetek karnych (odsetek od zadłużenia przeterminowanego), to czy w zawartej umowie
    kredytu określone zostały jednoznacznie, wiążące dla stron umowy, zasady naliczenia
    takich odsetek? Proszę o udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, wybierając
    spośród wskazanych kwot”, wskazała Pani, że wypłacony kapitał przez Bank z tytułu
    umowy kredytu wynosił po podpisaniu umowy kredytu: 144.719,32 zł. Sumarycznie kwota,
    którą spłaciła Pani Bankowi z tytułu kredytu (do zawarcia ugody) wyniosła: 240.570 zł.
    Różnica pomiędzy kwotą jaką Pani Bankowi zapłaciła a jaką Bank wypłacił z tytułu
    podpisania umowy kredytowej (przed zawarciem ugody): 240.570 zł – 144.719.32 zł =
    95.850 zł.
    Na powyższą różnicę składa się zgodnie z ugodą:
      · nadpłata należna Kredytobiorcy, która wynosi 33.841,15 zł (w tym kapitał 31.908,43 zł
        oraz odsetki 1.932,72 zł);
      · kwota dodatkowa: 62.008,85 zł.
    Zgodnie z brzmieniem § 1 ust. 10 umowy ugody: „Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu
    (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie 133.565,93 złotych stanowiącej kwotę
    zadłużenia wskazaną w ust. 3, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje. Na
    kwotę zwolnienia z długu składa się z następującego tytułu w poniższych wysokościach:
      kapitał 132.735,85 złotych;
      odsetki skapitalizowane: 0,00 złotych;
      odsetki zapadłe niespłacone: 681,87 złotych;
      odsetki od zadłużenia przeterminowanego: 0,00 złotych;
      odsetki zawieszone 0,00 złotych;

    Dodatkowo Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w
    kwocie 0,00 PLN stanowiącej wysokość kosztów i opłat, o których mowa w ust. 3, a
    Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje”.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w przeszłości korzystała już Pani z zaniechania
    poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu innego kredytu
    mieszkaniowego? Jeśli tak, kiedy i w związku z jakim kredytem, na jakie cele
    zaciągniętym?”, wskazała Pani, że nigdy Pani nie korzystała.
    Na pytania Organu o treści cyt.: „W odniesieniu do kwoty dodatkowej, którą bank
    zobowiązał się Pani wypłacić, proszę wskazać:
      czy ugoda z bankiem wyodrębnia tę kwotę jako odrębne świadczenie banku na rzecz
      Pani, a jeśli tak, czy ugoda określa charakter przedmiotowego świadczenia (jeśli tak,
      w jaki sposób)?”, wskazała Pani, że zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 3 ugody: „Bank w
      terminie 21 dni od podpisania Ugody wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w
      wysokości 62.008,85 zł na rachunek bankowy należący do Kredytobiorcy o numerze
      (...) prowadzony w (...) S.A.”. Powyższe jest jedynym odniesieniem i wyodrębnieniem
      kwestii opłaty dodatkowej w ugodzie;
      „czy kwota dodatkowa stanowi zwrot na rzecz Pani środków pieniężnych, które
      wcześniej, na mocy umowy finansowania kredytu hipotecznego, przekazała Pani na
      rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego
      finansowania?”, wskazała Pani, że tak;
      „czy z zawartej ugody z bankiem wynika, że ww. kwota dodatkowa, którą bank Pani
      wypłacił/wypłaci, stanowi zwrot na rzecz Pani środków pieniężnych, które wcześniej,
      na mocy umowy finansowania kredytu hipotecznego, przekazała Pani na rzecz
      banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego
      finansowania?”, wskazała Pani, że tak;
      „czy kwota dodatkowa stanowi przysporzenie ponad kwoty uiszczane przez Panią
      tytułem spłaty kredytu hipotecznego czy też mieści się w kwocie wpłacanej przez
      Panią do banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku?”, wskazała Pani, że nie
      stanowi przysporzenia, mieści się w kwocie wpłaty przez Panią na rzecz Banku (tj. jak
      powyżej, wpłaciła Pani do Banku sumarycznie 240.570 zł);
      „jest wynagrodzeniem za odstąpienie przez Panią od dochodzenia od dalszych
      roszczeń związanych z umową kredytową?”, wskazała Pani, że nie jest
      wynagrodzeniem za odstąpienie od dochodzenia od dalszych roszczeń związanych z
      umową kredytową;
      „jest odszkodowaniem, jakie wypłacił/wypłaci Pani bank (jeśli tak, to z tytułu jakiej
      szkody)?”, wskazała Pani, że nie jest odszkodowaniem;
      „jest zadośćuczynieniem ze strony banku na Pani rzecz (jeśli tak, z tytułu jakich
      krzywd)?”, wskazała Pani, że nie jest zadośćuczynieniem ze strony Banku na Pani
      rzecz;

      „jest świadczeniem z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem
      przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania?”, wskazała Pani, że nie
      jest świadczeniem z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem
      przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania;
      „na jakiej podstawie (w oparciu o jakie wartości lub wskaźniki) została w ugodzie
      ustalona ww. kwota dodatkowa?”, wskazała Pani, że kwota dodatkowa została
      ustalona wedle następującego wzorca:
        Suma świadczeń wpłaconych przez Panią – pomniejszona o (odjąć):
    kapitał, który wypłacił Pani Bank z tytułu kredytu, tj. Bank wypłacił Pani mniej niż to co Pani
    zapłaciła tytułem realizacji umowy kredytu wszystkie świadczenia (raty odsetkowe,
    ubezpieczenie itp.).
        Przy czym bank podzielił powyższą kwotę na:
      nadpłata należna Kredytobiorcy, która wynosi 33.841,15 zł,
      kwota dodatkowa: 62 008,85 zł.
        Powyższa kwota wzięła się z:
        (wszystko co Pani spłaciła Bankowi) 240.570 zł – 144.719,32 zł (co bank wypłacił z
        tytułu zawarcia kredytu) = 95.850 zł (czyli suma: 33.841,15 zł + 62.008,85 zł).
        Ponadto, Bank wypłacił Pani:
      połowę opłaty od pozwu w wysokości 500 zł;
      koszty zastępstwa procesowego w wysokości 10.800 zł w wysokości zgodnej z
      Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie
      /radcowskie, w sytuacji, gdy rzeczywiste koszty były kilkukrotnie wyższe.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
      1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, Kredytobiorczyni w związku z tym, że
        otrzymała mniej środków niż wpłaciła do Banku (mniej nawet po odjęciu kapitału,
        który Bank Jej wypłacił), a de facto środki spożytkowała na cele mieszkaniowe i to Jej
        jedyny kredyt walutowy, to korzysta w całości ze zwolnienia podatkowego
        wynikającego z Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru
        podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
        kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
      2. Czy mając na uwadze, że środki wpłacone przez Kredytobiorczynię Bankowi i koszty
        procesu (w tym zastępstwa procesowego) – czyli koszty, które Wnioskodawczyni
        poniosła, aby uzyskać „pożytki” z ugody – są większą kwotą środków: otrzymanych
        sumarycznie przez Kredytobiorczynię w ramach zawartej z Bankiem ugody i

        wypłaconych przez Bank po podpisaniu umowy kredytu, tj. suma kwot wpłat przez
        Kredytobiorczynię i kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego, są większe
        niż suma wszystkich kwot otrzymanych sumarycznie przez Kredytobiorczynię od
        Banku (w wyniku ugody i w wyniku zawartej umowy kredytowej), należy uznać, że
        brak jest podstawy do naliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych?
      3. Czy kwoty:
        · „dodatkowa” (§ 5 ust. 3 ugody), stanowiąca częściowy zwrot spłacanych przez
        Kredytobiorczynię rat wynikających z umowy ugody w walucie franka
        szwajcarskiego,
        · „nadpłaty” (§ 1 ust. 8-9 ugody), dokonanej przez Kredytobiorczynię z umowy ugody
        w walucie franka szwajcarskiego,
        wypłacone w przeważającym zakresie na potrzeby mieszkaniowe (jedyny kredyt w
        walucie obcej), podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
        fizycznych?
      4. Czy kwota umorzona przez Bank a stanowiąca zwolnienie z długu na mocy umowy
        ugody (§ 1 ust. 10 ugody), podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
        osób fizycznych w sytuacji wystawienia przez Bank (...) S.A. PIT-11 na tę kwotę, czy
        podlega zwolnieniu z poboru podatku na mocy Rozporządzenia Ministra Finansów
        w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
        (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
        mieszkaniowe?
      5. Czy od podstawy opodatkowania może Pani odjąć koszty uzyskania przychodu, tj.
        całkowite udokumentowane koszty obsługi prawnej oraz koszty procesowe?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    W Pani ocenie, w odniesieniu do pytania nr 1, korzysta Pani ze zwolnienia podatkowego
    wynikającego z Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    W Pani ocenie, w odniesieniu do pytania nr 2, nie uzyskała Pani żadnego dochodu a
    jedynie stratę, a wobec powyższego żadne środki i pożytki (tzw. umorzenie) nie podlegają
    opodatkowaniu – brak obowiązku podatkowego.
    W Pani ocenie, w odniesieniu do pytania nr 3, kwoty: dodatkowa i nadpłaty, nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    W Pani ocenie, w odniesieniu do pytania nr 4, kwota umorzona przez Bank, stanowiąca
    zwolnienie z długu na mocy umowy ugody (§ 1 ust. 10 ugody), podlega zwolnieniu z
    poboru podatku na mocy Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów).
    W Pani ocenie, w odniesieniu do pytania nr 5, może Pani odjąć całkowite
    udokumentowane koszty obsługi prawnej i koszty procesu od podstawy opodatkowania.
    STANOWISKO WNIOSKODAWCZYNI WRAZ Z UZASADNIENIEM:
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że korzysta w całości ze zwolnienia podatkowego
    wynikającego z Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, a zatem żadne środki i pożytki tzw.
    „umorzenie” nie podlegają opodatkowaniu.
    Rozporządzenie to zostało wprowadzone przez Ministra Finansów wobec istniejącej
    potrzeby wsparcia kredytobiorców walutowych. Obowiązująca ulga oznacza dla
    podatników zwolnienie z podatku PIT w zakresie umorzonej kredytobiorcy na podstawie
    ugody kwoty wierzytelności z tytułu walutowego kredytu hipotecznego. Bez wątpienia w
    niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją, ponieważ Wnioskodawczyni
    nie osiągnęła przychodu, bowiem Bank wypłacił Kredytobiorczyni kwotę 144.719,32 zł, a
    Kredytobiorczyni w trakcie realizacji umowy do dnia zawarcia ugody, tj. 16 kwietnia 2025 r.
    spłaciła: 242.106,56 zł.
    Z uwagi na niedozwolone praktyki Banku w zakresie klauzul abuzywnych w umowie
    kredytowej zawartej z Wnioskodawczynią jako konsumentką – Kredytobiorczyni zmuszona
    była złożyć powództwo o ustalenie nieważności umowy kredytowej i zapłatę. W celu
    uniknięcia długotrwałego postępowania sądowego, Wnioskodawczyni przystała na
    propozycję Banku. Na skutek powyższego, przed Sądem prowadzącym postępowanie o
    sygn. akt (...), zawarła ugodę z Bankiem, która została zatwierdzona przez Sąd, a
    postępowanie sądowe zostało prawomocnie umorzone.
    Kredyt został zaciągnięty w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni i
    Jej rodziny. Kredytobiorczyni spożytkowała środki finansowe wypłacone przez Bank w celu
    zakupu lokalu mieszkalnego, w którym wraz z rodziną do dnia dzisiejszego zamieszkuje i
    zamieszkiwać planuje dalej. Przedmiotowe mieszkanie nigdy nie było wynajmowane ani
    nie była w nim prowadzona żadna działalność gospodarcza.
    W wyniku ugody Kredytobiorczyni otrzymała:
      nadpłacone środki w wysokości: 33.841,15 zł;
      dodatkowe środki w wysokości: 62.008,85 zł, stanowiące częściowy zwrot spłacanych
      przez Kredytobiorczynię rat wynikających z umowy ugody (razem 95 850 zł);

      zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 10.800 zł w wysokości zgodnej
      z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności
      adwokackie/radcowskie oraz połowę opłaty od pozwu w wysokości 500 zł.
    Z pewnością wszystkie wypłacone przez Bank środki (określone powyższej) nie mogą być
    uznane za przysporzenie majątkowe. Powyższe oznacza, że nie można ich zaliczyć do
    kategorii przychodów enumeratywnie wymienionych w art. 10 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163).
    Podkreślenia wymaga także, że Wnioskodawczyni nie korzystała dotychczas z żadnej ulgi
    objętej Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Mając na uwadze, iż otrzymane przez Wnioskodawczynię kwoty (w wyniku zawarcia
    umowy ugody dotyczącej kredytu w walucie obcej – franku szwajcarskim), nie stanowią dla
    Wnioskodawczyni przychodu – nie ma również podstaw, by uznać je za dochód
    podlegający opodatkowaniu.
    KWOTA DODATKOWA W WYSOKOŚCI: 62.008,85 ZŁ:
    Kwota dodatkowa w wysokości 62.008,85 zł stanowi formę częściowego zwrotu
    Kredytobiorczyni wpłat uprzednio od Niej pobranych (których dokonywała w tracie
    trwania umowy finansowania z tytułu odsetek i spłaty kapitału) i nie może być uznana za
    przysporzenie majątkowe. Zwrot świadczenia powoduje otrzymanie uprzednio
    wpłaconego Bankowi kapitału (wpłacanego w stosunku miesięcznym w ratach kapitałowo-
    odsetkowych). Bank przez zapłatę „kwoty dodatkowej” dokonał zwrotu części środków
    finansowych wpłaconych na rzecz Wnioskodawczyni w związku z wykonaniem umowy
    ugody. Podkreślenia wymaga, że dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny
    podatkowo.
    Otrzymana przez Wnioskodawczynię „kwota dodatkowa” nie będzie stanowiła żadnej
    dodatkowej korzyści, przysporzenia majątkowego czy wartości dodatniej wchodzącej w
    skład majątku. Nienależne świadczenie, o którym mowa w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    KWOTA UMORZONA PRZEZ BANK W WYSOKOŚCI 133.417,72 ZŁ
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że kwota 33.417,72 zł umorzona przez Bank a
    stanowiąca zwolnienie z długu na mocy § 1 ust. 10 umowy ugody, podlega pod zwolnienie
    z poboru podatku, o którym mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie

    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w sytuacji
    wystawienia przez Bank PIT-11 (zgodnie z przyjętą praktyką).
    UZASADNIENIE PRAWNE STANOWISKA WNIOSKODAWCZYNI:
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych wart. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
    opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb,
    art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z
    wszystkich źródeł przychodów (art. 9 ust. 1a ww. ustawy).
    Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c,
    art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
    przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów (art. 9 ust. 2 ww. ustawy).
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów (art. 10
    ustawy) oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Odrębnym
    źródłem przychodów są - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.

    Zgodnie z art. 69 ustawy Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646), przez umowę
    kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w
    umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca
    zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty
    wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty
    prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata są obojętne podatkowo, co zostało potwierdzone w
    interpretacjach indywidualnych nr 0115-KDIT3.4011.39.2025.2.DP oraz nr 0115-KDIT1.
    4011.679.2024.1.MST.
    Zgodnie z art. 917 ustawy Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061), przez ugodę
    strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku
    prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego
    stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Mając na uwadze treść Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 592; Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102), zgodnie z § 1 ust. 1, zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych od kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
        do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
        ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
        kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
        ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
    gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa
    w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    § 3 ust. 1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
    rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
        1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w
    ust. 1.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia Pani przez bank w kwietniu 2025
    r. wierzytelności od zaciągniętego w czerwcu 2008 r. kredytu konsolidacyjnego, wskazać
    należy, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Instytucja zwolnienia z długu uregulowana została w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem
    wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył
    zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do
    czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem
    zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do
    zwolnienia z długu.
    Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku
    ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie
    umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik)
    zwolnienie z długu.
    Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie z długu jest
    przysporzenie po stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego
    majątku. Skoro zatem dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on
    przychód, bowiem uzyskuje on przysporzenie.
    Wobec tego na skuteczne zwolnienie z długu, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego, składają
    się dwa elementy:
      1) oświadczenie woli wierzyciela o umorzeniu zobowiązania,
      2) akceptacja tego oświadczenia przez dłużnika.

    Przy czym wskazuje się, że zwolnienie z długu może odnosić się do wierzytelności
    istniejących. Dopuszczalne jest także zwolnienie z długu przyszłego.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Poprawność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10, w którym Sąd wskazał, że
    „gdy dochodzi do umorzenia wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u
    podstaw uzyskanego nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też
    decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma
    bowiem to, że w następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty
    zadłużenia. Po jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość
    umorzonej kwoty zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela.
    Faktyczna rezygnacja wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania
    przychodu, podobnie jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w
    każdym z tych przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnienia świadczenia.
    Należy bowiem zauważyć, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy”.
    Tym samym, wartość umorzonych Pani kwot wierzytelności z tytułu kredytu
    konsolidacyjnego (kwoty kapitału i odsetek), na podstawie zawartej w kwietniu 2025 r.
    ugody z bankiem, stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Nie można zatem zgodzić się z Panią, że skoro środki wpłacone przez Panią bankowi i
    koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) – czyli koszty, które Pani poniosła, aby
    uzyskać „pożytki” z ugody – są większą kwotą środków: otrzymanych sumarycznie przez
    Panią w ramach zawartej z bankiem ugody i wypłaconych przez bank po podpisaniu
    umowy kredytu, tj. suma kwot wpłat przez Panią i kosztów procesu, w tym zastępstwa
    procesowego, są większe niż suma wszystkich kwot otrzymanych sumarycznie przez Panią
    od banku, należy uznać, że żadne środki i pożytki (umorzenie) nie podlegają
    opodatkowaniu – brak obowiązku podatkowego.
    W sytuacji opisanej we wniosku, w wyniku umorzenia przez bank kwoty wierzytelności z
    tytułu kredytu konsolidacyjnego powstał przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych, na powstanie którego nie ma wpływu, czy poniesione przez Panią na
    rzecz banku koszty i koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) są większe niż suma
    wszystkich kwot otrzymanych sumarycznie przez Panią od banku.
    Zatem, Pani stanowisko, w odniesieniu do pytania nr 2, w którym wskazała Pani, że nie
    uzyskała Pani żadnego dochodu a jedynie stratę, a wobec powyższego żadne środki i
    pożytki (tzw. umorzenie) nie podlegają opodatkowaniu – brak obowiązku podatkowego,
    należało uznać za nieprawidłowe.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże, zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)

    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra
    Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).

      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego

        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Zatem, zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
      · kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
      · kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do
        udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
      · kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
      · kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
        kredytu na cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Analizowane zaniechanie może mieć zastosowanie także w przypadku umorzenia kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w sytuacji, gdy zarówno kredyt refinansowy, jak i
    kredyt konsolidacyjny został zaciągnięty na spłatę kredytu mieszkaniowego zaciągniętego
    na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (§ 1 ust. 4 ww. rozporządzenia). W takiej sytuacji, zaniechanie obejmuje
    odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w
    części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Skutki podatkowe umorzenia Pani wierzytelności z tytułu kredytu konsolidacyjnego
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że 24 czerwca 2008 r. zawarła Pani
    umowę kredytu konsolidacyjnego. Kredyt konsolidacyjny został zaciągnięty „na potrzeby
    własne” – literalne brzmienie umowy kredytowej, a w rzeczywistości – w celu zaspokojenia
    osobistych potrzeb mieszkaniowych.
    W treści umowy kredytowej jest zapis „przeznaczenie kredytu na potrzeby własne”.
    W treści umowy kredytowej konsolidacyjnej w pozycji o nazwie „Inne” wskazano:
      · spłata kredytu (...) nr (...);
      · spłata limitu odnawialnego w rachunku (...) prowadzonego w (...) w (...);
      · spłata zadłużenia karty kredytowej z limitem 20.000 zł w (...) S.A.;
      · na cel dowolny.

    W treści umowy kredytowej nie było wskazane, że kredyt konsolidacyjny został zaciągnięty
    na zakup mieszkania położonego w (...) przy ul. (...) i jego umeblowanie – ale taki był
    rzeczywisty cel jego zaciągnięcia i przeznaczenie go na powyżej wymienione cele.
    Kredyt konsolidacyjny został zabezpieczony hipoteką zwykłą na nieruchomości
    stanowiącej lokal mieszkalny.
    Z umowy kredytu odnawialnego nie wynikało bezpośrednio, że kredyt ten został
    zaciągnięty na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią umowy kredytowej Kredyt (...), został zaciągnięty „na sfinansowanie celu
    konsumpcyjnego”.
    Kredyt (...) oraz kredyt odnawialny nie zostały zabezpieczone w postaci hipoteki
    ustanowionej na nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub
    spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub prawie do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
    Kredyt konsolidacyjny (poza dokonaniem spłat kredytu (...), spłaty limitu odnawialnego,
    spłaty zadłużenia karty kredytowej), został spożytkowany na zakup ww. mieszkania i jego
    umeblowanie.
    W przywołanym wcześniej rozporządzeniu w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe w § 3 pkt 3 wskazano, że ilekroć w
    rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt,
    który został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto, w § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia
    zaznaczono, że przez kredyt mieszkaniowy należy rozumieć kredyt, który został
    zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
    nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie,
    lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim
    prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w
    takim prawie.
    Zatem, zobowiązania wobec banku, które nie zostały zabezpieczone hipoteką nie spełniają
    warunku określonego w § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów uprawniającego
    do skorzystania z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności.
    Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzam, że kredyt (...) oraz kredyt odnawialny, nie spełniają warunku określonego w §
    3 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, uprawniającego do skorzystania z
    zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności, ponieważ nie
    zostały zabezpieczone hipoteką na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie
    wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym
    własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do
    domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie.
    Ponadto, w odniesieniu do kredytu (...), który zgodnie z treścią umowy kredytowej został
    zaciągnięty na sfinansowanie celu konsumpcyjnego, informuję, że przepis art. 21 ust. 25
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odnosi się do kredytów
    konsumpcyjnych.

    Przepis art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odnosi
    się również do wydatków poniesionych na spłatę zadłużenia karty kredytowej.
    Natomiast, w odniesieniu do kredytu konsolidacyjnego, w części, w jakiej został on
    zaciągnięty na dowolny cel, przyjmując za Panią, że kredyt konsolidacyjny (poza
    dokonaniem spłat kredytu (...), spłaty limitu odnawialnego, spłaty zadłużenia karty
    kredytowej), został spożytkowany na zakup lokalu mieszkalnego – w celu zaspokojenia
    Pani osobistych potrzeb mieszkaniowych i jego remont/wykończenie oraz umeblowanie,
    wyposażenie, to w części, w jakiej kwota uzyskana w ramach tego kredytu
    konsolidacyjnego w części zaciągniętego na cel dowolny została przeznaczona na zakup
    lokalu mieszkalnego i jego remont/wykończenie (z wyłączeniem umeblowania,
    wyposażenia), stanowi on kredyt mieszkaniowy, o którym jest mowa w ww.
    rozporządzeniu, ponieważ spełnia wszystkie warunki wskazane w § 3 tego rozporządzenia.
    Natomiast, w części, w jakiej kwota uzyskana w ramach tego kredytu konsolidacyjnego w
    części zaciągniętego na dowolny cel została przeznaczona na umeblowanie, wyposażenie
    zakupionego lokalu mieszkalnego, nie stanowi on kredytu mieszkaniowego, o którym jest
    mowa w ww. rozporządzeniu, ponieważ wydatki na umeblowanie, wyposażenie lokalu
    mieszkalnego nie zostały wymienione w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane
    przepisy prawa stwierdzam, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu konsolidacyjnego
    zaciągniętego w czerwcu 2008 r., która została Pani umorzona przez bank w kwietniu 2025
    r. (kwota kapitału i odsetek), stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W stosunku do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
    wierzytelności z tytułu tego kredytu zaciągniętego na cel dowolny, w części, w jakiej kwota
    uzyskana w ramach tego kredytu konsolidacyjnego w części zaciągniętego na cel dowolny
    została przeznaczona na zakup lokalu mieszkalnego i jego remont/wykończenie (z
    wyłączeniem umeblowania, wyposażenia) w celu zaspokojenia Pani osobistych potrzeb
    mieszkaniowych, znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Spełnia Pani bowiem wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania w
    odniesieniu do tej części umorzonego kredytu.
    Zatem, w sytuacji przedstawionej we wniosku, nie jest Pani zobowiązana do zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu umorzenia w 2025 r. przez bank, kwoty
    wierzytelności z tytułu kredytu konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
    wierzytelności z tytułu tego kredytu zaciągniętego na cel dowolny, w części, w jakiej kwota
    uzyskana w ramach tego kredytu konsolidacyjnego w części zaciągniętego na cel dowolny
    została przeznaczona na zakup lokalu mieszkalnego i jego remont/wykończenie (z
    wyłączeniem umeblowania, wyposażenia) w celu zaspokojenia Pani osobistych potrzeb
    mieszkaniowych (kwoty kapitału i odsetek).
    Natomiast, w stosunku do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu konsolidacyjnego w części zaciągniętej na spłatę kredytu
    (...), na spłatę limitu kredytu odnawialnego, które nie zostały zabezpieczone hipoteką i w
    przypadku kredytu (...) – który został zaciągnięty na cele konsumpcyjne, a także na spłatę
    zadłużenia karty kredytowej oraz na dowolny cel – w części, w jakiej kwota uzyskana w
    ramach tego kredytu konsolidacyjnego w części zaciągniętego na cel dowolny została
    przeznaczona na umeblowanie, wyposażenie lokalu mieszkalnego, nie znajdzie
    zastosowania ww. zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na

    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    W konsekwencji, w związku z umorzeniem tej części kredytu konsolidacyjnego uzyskała
    Pani przychód z innych źródeł, od którego powinna Pani zapłacić podatek dochodowy.
    Zatem, Pani stanowisko w odniesieniu do pytania nr 4, w którym wskazała Pani, że kwota
    umorzona przez bank, stanowiąca zwolnienie z długu na mocy umowy ugody, podlega
    zwolnieniu z poboru podatku na mocy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów),
    należało uznać za nieprawidłowe.
    Przy czym, nie można zgodzić się z Panią, że skoro otrzymała Pani mniej środków niż
    wpłaciła do banku (mniej nawet po odjęciu kapitału, który bank Pani wypłacił), a środki
    pieniężne spożytkowała na cele mieszkaniowe, to korzysta w całości z zaniechania poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe.
    Zastosowanie zaniechania poboru podatku na podstawie ww. rozporządzenia ma
    zastosowanie wyłącznie do kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego – po spełnieniu warunków określonych w tym rozporządzeniu
    bądź otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
    udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
    waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania. Fakt, że uzyskała Pani od banku mniej niż Pani wpłaciła, pozostaje bez
    znaczenia dla zastosowania zaniechania poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie ww. rozporządzenia. W sytuacji opisanej we wniosku, w wyniku
    umorzenia przez bank kwoty wierzytelności z tytułu kredytu konsolidacyjnego powstał
    przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast
    spłata kredytu dokonywana przez Panią na warunkach przewidzianych w umowie
    kredytowej jest obojętna podatkowo.
    Zatem, Pani stanowisko w odniesieniu do pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank kwoty „dodatkowej” i kwoty nadpłaty oraz kosztów
    zastępstwa procesowego
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak wskazała Pani we wniosku i jego uzupełnieniu – kwota
    dodatkowa, którą bank Pani wypłacił, stanowi zwrot na rzecz Pani środków pieniężnych,
    które wcześniej, na mocy umowy finansowania kredytu hipotecznego, przekazała Pani na
    rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania
    oraz mieści się w kwocie wpłat dokonywanych przez Panią na rzecz banku, to stwierdzam,
    że zwrot ten nie stanowi dla Pani przychodu.

    Z opisu sprawy wynika również, że za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony
    przyjęły, że kredyt zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy stanowił kredyt
    złotówkowy. Zgodnie z § 1 ust. 7 „Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu
    udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust.
    5, a którego warunki udzielenia zostały określone w § 1 ust. 6, następuje w ten sposób, że
    wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności
    na poczet rat odsetkowych, a następnie - rat kapitałowych kredytu w złotych...”. W § 1 ust.
    8 Strony oświadczyły, że kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony i powstała
    nadpłata należna Kredytobiorcy, która wynosi 33.841,15 zł, w tym:
      kapitał – 31.908,43 zł;
      odsetki – 1.932,72 zł.
    Zatem, również zwrot kwoty nadpłaty, powstałej w wyniku rozliczenia dotychczas
    spłaconych rat kredytu, nie stanowi dla Pani przychodu.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie po Pani stronie nie doszło do powstania
    przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymała Pani zwrot środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz Banku w ramach
    spłaty części rat udzielonego kredytu konsolidacyjnego. A zatem otrzymała Pani środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych
    środków. Kwota „dodatkowa” i kwota nadpłaty otrzymane na podstawie ugody nie
    powodują więc faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata tych kwot jest dla Pani
    neutralna podatkowo.
    Otrzymane przez Panią kwota „dodatkowa” i kwota nadpłaty nie stanowią dla Pani
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie natomiast z art. 98 § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub
      przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
      zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata,
      radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa) mają charakter
    zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku
    podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o
    ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie będzie przewyższać
    faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

    Zatem, zwrot kosztów zastępstwa procesowego, w ramach ugody, którą zawarła Pani z
    bankiem, nie spowodował powstania u Pani przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, o ile zwracana przez bank kwota nie przewyższała
    poniesionych przez Panią wydatków z tego tytułu. W takiej sytuacji zwrot ten nie stanowi
    po Pani stronie przysporzenia, wzrostu Pani majątku. Otrzymana kwota stanowi jedynie
    zwrot poniesionych wcześniej przez Panią wydatków.
    Pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zatem, należy zgodzić się z Panią, że mając na uwadze, że otrzymane przez Panią kwoty:
    kwota dodatkowa, kwota nadpłaty i koszty zastępstwa procesowego w wyniku zawarcia
    ugody dotyczącej kredytu w walucie obcej – franku szwajcarskim, nie stanowią dla Pani
    przychodu – nie ma również podstaw, by uznać je za dochód podlegający opodatkowaniu.
    Zatem, Pani stanowisko w odniesieniu do pytania nr 3, w którym wskazała Pani, że kwoty:
    dodatkowa i nadpłaty, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, należało uznać za prawidłowe.
    Możliwość odjęcia od podstawy opodatkowania kosztów uzyskania przychodów
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z uzyskanymi przychodami. Z oceny związku z uzyskanym przychodem
    powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie mógł się przyczynić do osiągnięcia
    przychodów z danego źródła. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem
    wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła
    należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Aby zatem wydatek mógł
    być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien, w myśl powołanego przepisu,
    spełniać łącznie następujące warunki:
      pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
      poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodu,
      nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      być właściwie udokumentowany.
    Koszty poniesione w celu uzyskania przychodów to te, które zostały poniesione z
    zamiarem uzyskania przychodu. Ten zamiar (cel) musi być, po pierwsze – obiektywnie
    realny, po drugie – istniejące okoliczności faktyczne muszą wskazywać na to, że dany
    wydatek w istocie mógł podatnikowi pozwolić na przewidywanie osiągnięcia przychodu.
    Natomiast koszty ponoszone w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu, to
    wydatki mające na celu ochronę źródła przychodu tak, by źródło to istniało w stanie
    niepogorszonym.
    Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz
    zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania
    przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła, a nie
    jakiekolwiek przychody. Koszty uzyskania przychodu są zatem ściśle i funkcjonalnie
    przyporządkowane do danego źródła przychodów. Aby bowiem w ogóle mogło dojść do

    powstania kosztu uzyskania przychodu, podatnik musi ponieść faktyczny wydatek
    (ekonomiczny ciężar) związany ze zdarzeniem prawnym mającym wpływ na uzyskanie
    przychodu lub zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodu.
    Zatem, kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i których
    poniesienie pozostaje w związku przyczynowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z
    danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże
    ciężar wskazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone
    skutki prawne.
    W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro bank dokonał zwrotu na Pani rzecz kosztów
    zastępstwa procesowego w wysokości 10.800 zł oraz zwrotu połowy opłaty od pozwu w
    wysokości 500 zł, nie można zatem stwierdzić, że w odniesieniu do ww. zwrotu poniosła
    Pani koszty, które można uznać za koszty uzyskania przychodu, które podlegałyby
    odliczeniu od przychodu. Fakt otrzymania zwrotu części poniesionych wydatków
    powoduje, że zwrócone wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, w opisie sprawy wskazała Pani, że poniosła Pani całkowite koszty zastępstwa
    procesowego w znacznie wyższej wysokości niż zwróconej przez bank.
    Mając na uwadze powyższe, do kosztów uzyskania przychodu z tytułu umorzonych przez
    bank kwot do których nie znajduje zastosowania ww. zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe – może zostać zaliczona stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, kwota udokumentowanych kosztów obsługi prawnej
    oraz kosztów procesowych w wysokości, w jakiej nie została Pani zwrócona przez bank.
    Ww. koszty nie mogą natomiast stanowić kosztu uzyskania przychodu z tytułu kwoty
    nadpłaty i kwoty dodatkowej, ponieważ nie uzyskała Pani przychodu z tytułu zwrotu tych
    kwot.
    Zatem, Pani stanowisko w odniesieniu do pytania nr 5, w którym wskazała Pani, że może
    Pani odjąć całkowite udokumentowane koszty obsługi prawnej i koszty procesu od
    podstawy opodatkowania, należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanych
    pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego,
    które nie były przedmiotem pytań i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek

    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji wskazać należy, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników,
    dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie
    obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosuje się Pani do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.