Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.846.2024.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-16
Teza: Zwolnienie od podatku VAT świadczonych usług
organizowania opieki nad dziećmi i młodzieżą w formie kolonii
na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
Słowa kluczowe: kolonie i obozy
turystyka
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie opieki nad
dziećmi i młodzieżą wykonywane przez podmioty
sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 24

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 17 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT świadczonych usług

    organizowania opieki nad dziećmi i młodzieżą w formie kolonii na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 24 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 24 grudnia 2024 r. (wpływ 24 grudnia 2024 r.). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca ... prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą ... ,
    posiadający numer NIP: ... oraz numer REGON: ... (dalej „Wnioskodawca”) jest w
    rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 9 lutego 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej „PIT”) podatnikiem podatku od osób
    fizycznych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    W ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej Wnioskodawca
    zamierza świadczyć usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą z domów dziecka, rodzinnych
    domów dziecka, rodzin zastępczych, placówek opiekuńczo-wychowawczych, w formie
    kolonii i półkolonii, które to będą:
      a) organizowane na zasadach ustawy o systemie oświaty,
      b) zgłaszane kuratorowi oświaty oraz
      c) będą podlegały nadzorowi i kontroli przez kuratorium.
    W czasie opieki dzieci będą pod nadzorem kadry opiekuńczej i wychowawczej. Będą
    realizowane zajęcia sportowe, zajęcia profilaktyczne, psychoedukacyjne związane z
    zaburzeniami lękowymi wśród dzieci i młodzieży, uzależnieniami behawioralnymi,
    cyberprzemocą, uzależnieniem alkoholowym i narkotycznym, radzenia sobie ze stresem,
    autodestrukcją lub kształtowaniem umiejętności dzieci i młodzieży oraz inne zajęcia
    dydaktyczne połączone z wypoczynkiem. Organizowane kolonie i półkolonie będą
    stanowiły usługę w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formie i na
    zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z
    dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji
    Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Usługi opieki
    świadczone będą w wynajętych ośrodkach. Organizacja usług świadczonych przez
    Wnioskodawcę koordynowana jest zazwyczaj z urlopami pracowników domów dziecka lub
    pracami modernizacyjnymi placówek opiekuńczo-wychowawczych, co w swojej istocie
    stanowi kontynuację obowiązku opieki nad dziećmi i młodzieżą w okresie, w którym opieki
    tej nie świadczą jednostki do tego ustawowo zobowiązane. Wnioskodawca zapewnia we
    własnym zakresie zajęcia edukacyjne, dydaktyczne oraz opiekę nad dziećmi. Natomiast
    nabywa od innych podmiotów transport, nocleg, wyżywienie, bilety wstępu do
    organizowanych dla uczestników atrakcji. Opieka świadczona przez Wnioskodawcę jest
    opieką 24-godzinną.
    Wnioskodawca nie jest niepubliczną placówką oświatowo-wychowawczą w systemie
    oświaty wpisanym do prowadzonego przez Ministra Edukacji i Nauki rejestru szkół i
    placówek oświatowych. Wnioskodawca nie będzie świadczył usług opieki jako podmiot
    sprawujący opiekę nad dziećmi w wieku do lat 3. Wnioskodawca nie jest jednostką objętą
    systemem oświaty. Wnioskodawca zamierza dokonywać zgłoszenia wypoczynku do bazy
    wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji i Nauki. Zgłoszenie wypoczynku do
    ww. bazy dokonywane będzie najpóźniej na 21 dni przed terminem rozpoczęcia
    wypoczynku. Wnioskodawca będzie wpisany do rejestru organizatorów wypoczynku dla
    dzieci i młodzieży szkolnej prowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Celem
    organizowanych przez Wnioskodawcę półkolonii i kolonii będzie wypoczynek dla dzieci i
    młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracyjnych sił fizycznych i psychicznych,

    połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień
    lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwającej nieprzerwanie co najmniej 2 dni,
    w czasie ferii letnich, zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazano:
    1) w zakresie realizacji zajęć sportowych:
    1a) Na pytanie o treści: „Czy Pana firma, o której mowa we wniosku, tj. ... - jest klubem
      sportowym, związkiem sportowym lub związkiem stowarzyszeń i innych osób
      prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i
      upowszechniania sportu?”, Wnioskodawca podał, że nie.
    1b) Na pytanie: „Czy zajęcia sportowe realizowane w ramach organizacji kolonii i
      półkolonii są świadczone przez Pana na rzecz osób uprawiających sport lub
      uczestniczących w wychowaniu fizycznym?”, Wnioskodawca podał, że nie.
    Zgodnie z ustawą o systemie oświaty organizator wypoczynku zapewnia w zależności od
      programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerów i instruktorów sportu,
      rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorów języka i inne osoby prowadzące
      zajęcia podczas wypoczynku. Gry/zabawy organizowane podczas wypoczynku mają na
      celu aktywację fizyczną dzieci, nie są to zorganizowane zajęcia sportowe ściśle
      związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym.
    1c) Na pytanie: „Czy zajęcia sportowe realizowane w ramach organizacji kolonii i półkolonii
      świadczone przez Pana są usługami ściśle związanymi ze sportem lub wychowaniem
      fizycznym?”, Wnioskodawca podał, że nie.
    1d) Na pytanie: „Czy zajęcia sportowe realizowane w ramach organizacji kolonii i
      półkolonii świadczone przez Pana są konieczne do organizowania i uprawiania sportu
      lub organizowania wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim?”, Wnioskodawca
      podał, że nie.
    1e) Na pytanie: „Czy zajęcia sportowe realizowane w ramach organizacji kolonii i półkolonii
      świadczone przez Pana nie mają charakteru czystego wypoczynku i rozrywki, tj. nie
      służą rekreacji?”, Wnioskodawca podał, że mają one charakter czystego wypoczynku.
      Wnioskodawca nie organizuje kolonii/półkolonii sportowych. Zajęcia sportowe
      polegają na spacerach, grach i zabawach, tj. zapewnieniu dzieciom i młodzieży
      aktywnego wypoczynku w ramach opieki nad nimi.
    1f) Na pytanie: „Czy ww. zajęcia sportowe realizowane w ramach organizacji kolonii i
      półkolonii wyświadczy Pan we własnym zakresie/przez osoby zatrudnione przez Pana,
      czy nabędzie od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników kolonii?
      Proszę wyjaśnić, czy ww. świadczenia będą usługami własnymi, czy będą nabywane od
      innych podmiotów?”, Wnioskodawca podał, że wszelka aktywność fizyczna, jak również
      całodobowa opieka nad dziećmi sprawowana jest przez zakontraktowaną przez
      Wnioskodawcę i działającą w jego imieniu, kadrę wypoczynku, tj. kierownika i
      wychowawców wypoczynku.
    2) w zakresie zajęć profilaktycznych i psychoedukacyjnych:
    2a) Na pytanie: „Czy będzie Pan podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ust. 1
      ustawy o działalności leczniczej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 799) i będzie Pan wpisany do
      rejestru podmiotów prowadzących działalność leczniczą, o którym mowa w art. 100
      ust. 1 ww. ustawy o działalności leczniczej?”, Wnioskodawca podał, że nie jest i nie
      będzie podmiotem leczniczym. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę polegają na
      opiece nad młodzieżą i dziećmi.
    2b) Na pytanie: „Czy i które zajęcia będą świadczone w ramach wykonywania zawodów:
        · lekarza,

        · medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.
        o działalności leczniczej,
        · psychologa?”,
      Wnioskodawca podał, że nie.
    2c) Na pytanie: „Na czym konkretnie będą polegały ww. zajęcia?”, Wnioskodawca podał, że
      usługi świadczone przez Wnioskodawcę będą polegały na opiece nad młodzieżą i
      dziećmi, z uwagi na doświadczenie oraz profil działalności Wnioskodawcy, usługi
      świadczone są dla dzieci i młodzieży z domów dziecka, rodzinnych domów dziecka,
      rodzin zastępczych oraz placówek opiekuńczo wychowawczych, które często borykają
      się z problemami związanymi z zaburzeniami lękowymi, uzależnieniami
      behawioralnymi, cyberprzemocą, uzależnieniem alkoholowym i narkotycznym. W
      ramach organizowanego wypoczynku dodatkowo, uwagi na profil uczestników,
      prowadzone są zajęcia polegające na aktywności wspierających zdrowie psychiczne i
      emocjonalne a także pogadanek umożliwiających prawidłową identyfikację różnych
      zaburzeń emocjonalnych i uzależnień.
    2d) Na pytanie: „Czy bezpośrednim celem zajęć będzie zapobieganie chorobom lub ich
      diagnozowanie i leczenie lub przywracanie zdrowia, czy będą mieć cel terapeutyczny?”,
      Wnioskodawca podał, że nie. Bezpośrednim celem zajęć jest zapewnienie wypoczynku
      dzieci i młodzieży.
    2e) Na pytanie: „Czy zajęcia będą przeprowadzane na rzecz dzieci i młodzieży
      posiadających wskazania lekarskie?”, Wnioskodawca podał, że nie.
    2f) Na pytanie: „Czy zajęcia będą służyły profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu,
      przywracaniu, poprawie zdrowia? Prosimy opisać w jaki konkretnie sposób i w czym
      będzie przejawić się profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywracanie lub poprawa
      zdrowia osób na rzecz których te usługi będą świadczone?”, Wnioskodawca podał, że
      nie.
    2g) Na pytanie: „Czy w ramach wykonywania danej usługi będzie weryfikowany stanu
      zdrowia konkretnego uczestnika (np. przeprowadzenie wywiadu medycznego,
      przedstawienie aktualnych wyników badań) w celu postawienia prawidłowej diagnozy
      oraz zaproponowania odpowiedniego dostosowanego do wymogów konkretnej osoby
      postępowania terapeutycznego?”, Wnioskodawca podał, że nie.
    2h) Na pytanie: „Czy ww. usługi w postaci profilaktycznych i psychoedukacyjnych
      wyświadczy Pan we własnym zakresie/przez osoby zatrudnione przez Pana, czy
      nabędzie od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników kolonii?
      Proszę wyjaśnić, czy ww. świadczenia będą usługami własnymi, czy będą nabywane od
      innych podmiotów?”, Wnioskodawca podał, że wszelka aktywność fizyczna, jak również
      całodobowa opieka nad dziećmi sprawowana jest przez zakontraktowaną przez
      Wnioskodawcę i działającą w Jego imieniu, kadrę wypoczynku, tj. kierownika i
      wychowawców wypoczynku.
    3) Na pytanie: „W związku z informacją wynikającą z opisu sprawy „Będą realizowane
      zajęcia sportowe, zajęcia profilaktyczne, psychoedukacyjne (...) oraz inne zajęcia
      dydaktyczne połączone z wypoczynkiem.” należy jednoznacznie wskazać:
      a) Jakie konkretnie inne zajęcia dydaktyczne połączone z wypoczynkiem, o których
        mowa we wniosku, będzie Pan organizował dla uczestników kolonii? Proszę je
        wymienić i szczegółowo opisać.
      b) Czy ww. inne zajęcia dydaktyczne, o którym mowa we wniosku, wyświadczy Pan
        we własnym zakresie/przez osoby zatrudnione przez Pana, czy nabędzie od innych
        podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników kolonii? Proszę wyjaśnić, czy
        ww. świadczenia będą usługami własnymi, czy będą nabywane od innych
        podmiotów?”,

    Wnioskodawca podał, że wszelkie zajęcia organizowane dla dzieci i młodzieży służą i są
    związane z wypoczynkiem. W ramach, którego odbywają się spacery, wyjścia nad wodę lub
    w góry (w zależności od pory roku), spacery z nauką (pogadanki). Wszelkie aktywności
    organizowane są przez kierownika lub wychowawców wypoczynku zgodnie z ustawą o
    systemie oświaty.
      4) Na pytanie: „Czy ww. świadczenia będą niezbędne i ściśle związane z usługą
        organizacji kolonii? Czy między świadczeniami istnieją zależności powodujące, że
        nie mogą być świadczone odrębnie? Prosimy uzasadnić odpowiedź.”,
        Wnioskodawca podał, że tak. Wszelkie aktywności związane są z wypoczynkiem
        dzieci oraz sprawowaniem opieki nad nimi. Opieka nad dziećmi jest opieką
        całodobową. Przyjmuje ona oczywiście różne formy, od opieki w postaci pilnowania
        dzieci i młodzieży po organizację dla nich aktywności fizycznych wskazanych wyżej.
        Czynności te są poniekąd formą opieki, która nie polega tylko na biernym
        pilnowaniu dzieci, ale również na organizowaniu ich czasu. Dodatkowo niezbędność
        ta, zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty, wymaga od organizatora
        wypoczynku m.in. programu wypoczynku i zajęć dostosowanych do wieku,
        zainteresowań i potrzeb uczestników; żywienia zgodnie z zasadami higieny
        żywienia; bezpieczeństwa i higienicznych warunków wypoczynku.
      5) Na pytanie: „Czy celem świadczenia poszczególnych usług w ramach organizacji
        kolonii jest osiągnięcie przez Pana dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne
        wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze
        zwolnienia od podatku?”, Wnioskodawca podał, że nie. Wnioskodawca zamierza
        świadczyć usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą zgodnie z przepisami o systemie
        oświaty. Wszystkie usługi, które zamierza wykonywać albo wynikają wprost z ww.
        ustawy (jako obowiązki organizatora wypoczynku) lub są niezbędne dla
        wyświadczenia ww. usługi.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca organizując usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą organizowane w
    formie kolonii może skorzystać ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt. 24 lit. a
    ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.) o podatku od towarów i
    usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361), zwanej dalej „ustawą”. Opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez
    dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel (...). Natomiast na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    (...). Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie
    na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde
    świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący

    korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega
    opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Podkreślenia wymaga, że na gruncie podatku od towarów i usług dana czynność może być
    albo odpłatna albo nieodpłatna. Jeśli tylko czynność została wykonana za
    wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to
    pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje
    dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź
    poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie
    wynagrodzenie. Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy
    towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie
    czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego. W treści ustawy, jak i w przepisach
    wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od
    podatku. Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy
    towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy: Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad
    dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami
    związane, wykonywane:
      a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w
        przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. -
        Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005),
      b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
    Jak stanowi art. 43 ust. 17 ustawy: Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24,
    26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia
    usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:
    1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt
    18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
    2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
    konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających
    z takiego zwolnienia.
    W świetle przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy, jeżeli świadczone usługi będą stanowiły
    usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na
    zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w
    przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Dla zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach
    warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do
    przepisów o systemie oświaty.
    Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 750 ze zm.): Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy
    przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych
    lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem
    wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i

    młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz
    wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie
    kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
    Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty: Organizatorami wypoczynku
    mogą być:
      1) szkoły i placówki;
      2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
        ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art.
        22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i
        powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211);
      3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości
        prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu:
        a) niezarobkowym albo
        b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy
          turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o
          imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
    Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty: Organizator wypoczynku zapewnia:
      1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje
        wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony
        przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne,
        określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i
        Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i
        młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie
        dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników
        wypoczynku;
      2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:
        a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o
          których mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest
          odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku,
        b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i
          instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka
          i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają
          następujące warunki: - mają ukończone 18 lat, - posiadają co najmniej
          wykształcenie średnie lub średnie branżowe, - posiadają wiedzę,
          doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;
      3) dostęp do opieki medycznej:
        a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych
          w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
          finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146) lub
        b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem
          medycznym;
      4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb
        uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
      5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25
        sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448);
      6) bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia
        18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
        (Dz.U. z 2023 r. poz. 714);
      7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich
        zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w
        górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154).

    W tym miejscu należy zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych
    wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które
    powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form
    wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych
    warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie
    odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej. Nabywane towary i usługi od innych
    podmiotów będą stanowić element składowy usługi podstawowej - opieki nad dziećmi i
    młodzieżą w ramach organizowanego wypoczynku.
    Niezbędność ta, zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty, wymaga od
    organizatora wypoczynku m.in. programu wypoczynku i zajęć dostosowanych do wieku,
    zainteresowań i potrzeb uczestników; żywienia zgodnie z zasadami higieny żywienia;
    bezpieczeństwa i higienicznych warunków wypoczynku. Towary i usługi, takie jak
    transport, noclegi, wyżywienie oraz bilety wstępu bezpośrednio korespondują z
    wymogami z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty i są niezbędne w celu realizacji
    założeń programowych kolonii i półkolonii. Bez zapewnienia ww. towarów i usług nie jest
    możliwe wykonanie usługi organizacji kolonii i półkolonii, zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o
    systemie oświaty. Kupowane towary i usługi związane z organizacją kolonii i półkolonii nie
    będą miały na celu osiągnięcie dodatkowego dochodu przez organizatora. Jedynym
    elementem objętym marżą będzie sama usługa organizacji wypoczynku (bez dodatkowych
    elementów). Wszystkie ww. usługi będą niezbędne do wykonania usługi podstawowej.
    Powyższe potwierdza teza orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu z dnia 10 lipca 2014 r. o sygnaturze (I SA/Wr 1219/14) zgodnie z którym:
    „Zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 710) dotyczy zasadniczo usług opieki
    nad dziećmi i młodzieżą (jako usługi podstawowej) i dostawy towarów ściśle z tymi
    usługami związanych, przy czym od dnia 1 lipca 2011 r. zwolnieniem objęto również
    świadczenie usług ściśle związanych z usługami w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą.
    Z wykonaniem usługi podstawowej, jaką jest opieka nad dziećmi i młodzieżą na koloniach i
    obozach, ściśle wiąże się konieczność zapewnienia uczestnikom również usług
    dodatkowych, związanych z usługą podstawową. Ponieważ dzieci przebywają poza
    miejscem stałego zamieszkania, w ramach obozów i kolonii świadczone będą też inne
    niezbędne usługi w szczególności zakwaterowanie i wyżywienie w wynajętych obiektach.”
    Nie budzi wątpliwości, że takie usługi jak zapewnienie wyżywienia, zakwaterowania czy
    przewóz dzieci i młodzieży na kolonię i zapewnienie ich powrotu - mają charakter
    pomocniczy i są nie tylko ściśle związane z usługą podstawową ale też są one niezbędne
    do prawidłowego wykonania tej usługi podstawowej zwolnionej z podatku VAT. Istotne
    znaczenie ma ich ścisły związek z prawidłową realizacją usługi podstawowej. Ważna jest
    zatem zarówno niezbędność tych usług dodatkowych dla wykonania usługi podstawowej
    jak i ich charakter. Podkreślić zatem należy, że bez usług dodatkowych nie tylko
    niemożliwe byłoby prawidłowe wykonanie usługi podstawowej ale usługa ta w ogóle nie
    mogłaby być wykonana. Organizowane półkolonie i kolonie nie będą usługą turystyczną.
    Usługi turystyki nie są identyfikowane za pomocą klasyfikacji statystycznych. Ustawa nie
    wprowadza własnej definicji takich usług. Procedura marży w turystyce dotyczy usług
    złożonych, w skład których wchodzi kilka czynności (usług nabytych od innych podatników
    lub usług własnych i nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty).
    Co prawda zgodnie z art. 3 ustawy z 29.8.1997 r. o usługach turystycznych (t. j. Dz.U. z
    2017 r. poz. 1553 ze zm.) przez użyte w tej ustawie określenia należy rozumieć, w
    przypadku usług turystycznych - usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie
    inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym, lecz w rozumieniu tej ustawy
    „impreza turystyczna” to czynność łącząca co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące
    jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad
    24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu.

    Dodatkowo należy wspomnieć, że opieka nad dziećmi i młodzieżą z domów dziecka,
    rodzinnych domów dziecka, rodzin zastępczych oraz placówek opiekuńczo
    wychowawczych ma inny cel niż turystyka komercyjna. Jest to działalność o charakterze
    socjalnym, opiekuńczym i edukacyjnym, często finansowana przez instytucje państwowe
    lub samorządowe. Nie jest ona związana z organizowaniem komercyjnych wycieczek oraz
    hotelowego zakwaterowania. W przeciwieństwie do usług turystycznych opieka nad
    dziećmi i młodzieżą trwa całą dobę przez cały pobyt dzieci na wypoczynku. Organizacja
    tych usług przez Wnioskodawcę zazwyczaj jest dostosowywana do urlopów pracowników
    domów dziecka lub prac modernizacyjnych w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, co
    w praktyce stanowi kontynuację obowiązku sprawowania opieki nad dziećmi i młodzieżą
    w okresach, gdy jednostki ustawowo odpowiedzialne za tę opiekę jej nie świadczą. W
    związku z tym, nawet jeśli usługi te są realizowane w obiektach przystosowanych do
    wypoczynku, ich głównym celem nie jest turystyka, lecz opieka i wsparcie społeczne, co
    wyklucza je z definicji usług turystycznych. Nawet jeżeli przyjąć by odmiennie nie ma to
    znaczenia dla zastosowania zwolnienia podatkowego z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. O
    zwolnieniu tych usług przesądza bowiem spełnienie wszystkich kryteriów określonych w
    tym przepisie, dla których kluczowa jest przesłanka wykonywania tych usług w formach i
    na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty (I SA/Wr 1219/14).
    Stanowisko Wnioskodawcy zostało również potwierdzone w niemalże identycznym stanie
    faktycznym w wydanej Interpretacji indywidualnej z dnia 22 maja 2024 r. o sygnaturze:
    0112-KDIL1-1.4012.205.2024.2.AR. – „Zatem, skoro:
      · świadczone przez Panią usługi organizacji półkolonii i kolonii będą obejmować usługi
        w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz wykonywane będą w formach i na
        zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty;
      · w czasie trwania półkolonii oraz kolonii będzie Pani zapewniała opiekę nad
        uczestnikami;
      · usługa półkolonii oraz kolonii będzie wykonywana w formach i na zasadach
        określonych w przepisach o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji
        Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży;
      · organizowane przez Panią półkolonie i kolonie będą zgłaszane kuratorowi oświaty i
        ich realizacja będzie podlegała nadzorowi i kontroli przez kuratorium - to
        organizowane przez Panią półkolonie oraz kolonie będą korzystać ze zwolnienia od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.”
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że świadczone usługi opieki nad
    dziećmi i młodzieżą wykonywane zgodnie z ustawą o systemie oświaty korzystają ze
    zwolnienia VAT określonego art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz
      dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
      a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w
        przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016
        r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900),
      b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
    Według art. 43 ust. 17 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 18, 18a,
        22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli
    świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta
    sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy
    społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi
    opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy o VAT.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest
    spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe
    uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
    Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 750 ze zm.):
      Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć
      wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub
      regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem
      wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i
      młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych
      oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w
      szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
    Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      Organizatorami wypoczynku mogą być:
      1) szkoły i placówki;

      2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
      ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22
      ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych
      usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211);
      3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające
      osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w
      celu:
      a) niezarobkowym albo
      b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o
      której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
      turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
    Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:
      Organizator wypoczynku zapewnia:
      1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje
      wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony
      przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne,
      określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i
      Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i
      młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie
      dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników
      wypoczynku;
      2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:
      a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których
      mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do
      liczby uczestników wypoczynku,
      b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i
      instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne
      osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki:
      - mają ukończone 18 lat,
      - posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
      - posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;
      3) dostęp do opieki medycznej:
      a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w
      ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
      ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146) lub
      b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem
      medycznym;
      4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb
      uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
      5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25
      sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448);
      6) bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z
      dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach
      wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714);
      7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich
      zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w
      górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154).
    Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych
    wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które
    powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form
    wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i
    higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także
    zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.
    W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

      Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze
      względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar
      zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.
    W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:
      Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia
      termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego
      formę, dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na
      uwadze potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków
      związanych z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku.
    Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016
    r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):
      Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania
      wypoczynku:
      1) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej
      przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest
      wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia
      wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą -
      nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;
      2) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej
      przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym
      organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem
      rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku
      za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
    Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:
      W przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku
      może zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie
      terminu, o którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem
      rozpoczęcia wypoczynku.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierza Pan świadczyć usługi opieki
    nad dziećmi i młodzieżą z domów dziecka, rodzinnych domów dziecka, rodzin
    zastępczych, placówek opiekuńczo-wychowawczych, w formie kolonii, które to będą:
      a) organizowane na zasadach ustawy o systemie oświaty,
      b) zgłaszane kuratorowi oświaty oraz
      c) będą podlegały nadzorowi i kontroli przez kuratorium.
    W czasie opieki dzieci będą pod nadzorem kadry opiekuńczej i wychowawczej. Będą
    realizowane zajęcia sportowe, zajęcia profilaktyczne i psychoedukacyjne związane z
    zaburzeniami lękowymi wśród dzieci i młodzieży, uzależnieniami behawioralnymi,
    cyberprzemocą, uzależnieniem alkoholowym i narkotycznym, radzenia sobie ze stresem,
    autodestrukcją lub kształtowaniem umiejętności dzieci i młodzieży oraz inne zajęcia
    dydaktyczne połączone z wypoczynkiem. Organizowane kolonie będą stanowiły usługę w
    zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formie i na zasadach określonych
    w przepisach o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r.
    o systemie oświaty oraz rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 30 marca
    2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży.
    Celem organizowanych przez Pana kolonii będzie wypoczynek dla dzieci i młodzieży w
    celach rekreacyjnych lub regeneracyjnych sił fizycznych i psychicznych, połączony ze
    szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub
    kompetencji społecznych dzieci i młodzieży.

    Wskazać należy, że w art. 119 ustawy zostały przewidziane szczególne zasady
    opodatkowania dla usług turystyki.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog
    otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również
    powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę
    jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia
    określonej potrzeby zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego
    rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie
    przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które
    zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej,
    będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do
    określenia marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na
      własny rachunek (pkt 2), przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych
      podatników dla bezpośredniej korzyści turysty (pkt 3).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych,
    opodatkowanych według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1,
    konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Art. 119 ust. 5 ustawy stanowi, że:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we
      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
      własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i

      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte
      od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z
    11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej
    Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw
    Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.).
    Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w
    zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro
    podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim
    – „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont
    considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au
    voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent
    in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent
    to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako
    „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży
    (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na
    rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało
    na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od
    wartości dodanej.
    Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
    2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego
    zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach
    krajoznawczych lub zdrowotnych.
    Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących
    turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne,
    zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z
    zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale
    niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika
    turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).
    Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy
    zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w
    celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr)
    turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S.
    Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny
    – Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).
    Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących
    zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i
    wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę
    jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”,
    Warszawa 2002 r., s. 99).
    Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która
    obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie

    mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub
    indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn.
    kompleksowym programem imprez).
    Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi
    turystycznej.
    Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura
    opodatkowania określona w art. 119 ustawy jest procedurą szczególną, przewidującą
    uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy są zbieżne z
    przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji
      dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu
      wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
      dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (...).
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:
      Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną
      procedurę opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności,
      jakie wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad
      dyrektywy o podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od
      podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach
      połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33).
      Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania
      oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności
      dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby
      stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12
      listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że
    szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do
    świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania
    doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu
    świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym
    zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r.
    w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał
    wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o

    szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową
    usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych
    podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń
    podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i
    Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art.
    307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych
    podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w
    ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację
    tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę,
    że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna
    może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził,
    że:
      Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który
      za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za
      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym
    bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa,
      żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza
      zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług
      turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na
    które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na
    celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są
    tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość
    (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki,
    powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący
    usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz
    przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla
    bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners
    of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady
    opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI
    Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są

    one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one
    wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym
    podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko
    podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und
    Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana
    jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a
    także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119
    ustawy ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w
    stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej
    działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że w odniesieniu do organizowanego przez Pana wypoczynku w formie kolonii
    dla dzieci i młodzieży, mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy
    charakterystyczne dla usług turystycznych.
    Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej
    korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a
    w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie.
    Zatem, procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy ma zastosowanie nie tylko w
    stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które
    dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że we własnym zakresie/przy
    wykorzystaniu kierownika i wychowawców wypoczynku, tj. zakontraktowanej przez Pana i
    działającej w Pana imieniu kadry wypoczynku, będą prowadzone zajęcia sportowe, zajęcia
    profilaktyczne, psychoedukacyjne oraz opieka nad dziećmi i młodzieżą. Dodatkowe
    czynności transportu, noclegu, wyżywienia, nabycie biletów wstępu do organizowanych
    dla uczestników atrakcji, nabywane będą od innych podatników jako związane z usługą
    opieki nad dziećmi i młodzieżą organizowaną w formie wypoczynku, której zakres i forma
    odpowiadać będzie wymogom wynikającym z ustawy o systemie oświaty.
    W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji kolonii będzie
    działał Pan na rzecz uczestników wypoczynku we własnym imieniu i na własny rachunek
    oraz nabywał świadczenia od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników.
    Nabędzie Pan w szczególności usługi transportu, noclegu, wyżywienia, bilety wstępu do
    organizowanych dla uczestników atrakcji oraz we własnym zakresie zapewni Pan zajęcia
    sportowe, profilaktyczne i psychoedukacyjne oraz opiekę nad dziećmi i młodzieżą.
    Wymienione wyżej usługi nabywane od innych podatników będą ściśle związane z usługą
    organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Usługi te będą niezbędne do wykonania
    usługi podstawowej jaką jest organizacja wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Czynności
    wymienione w opisie sprawy stanowią usługę kompleksową w zakresie organizowania
    kolonii, w ramach których zapewniane będą usługi transportu, noclegu, wyżywienia, bilety
    wstępu do organizowanych dla uczestników atrakcji oraz zajęcia sportowe, profilaktyczne i
    psychoedukacyjne związane z zaburzeniami lękowymi wśród dzieci i młodzieży,
    uzależnieniami behawioralnymi, cyberprzemocą, uzależnieniem alkoholowym i
    narkotycznym, radzenia sobie ze stresem, autodestrukcją lub kształtowaniem
    umiejętności dzieci i młodzieży oraz inne zajęcia dydaktyczne połączone z wypoczynkiem.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez
    Pana usług wypoczynku w formie kolonii dla dzieci i młodzieży należy zauważyć, że będą
    zawierać one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których
    ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania
    przewidziany w art. 119 ustawy.

    W związku z tym, że w okolicznościach niniejszej sprawy świadczone przez Pana usługi
    organizowania wypoczynku w zakresie kolonii dla dzieci i młodzieży będą składać się
    również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści
    uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja
    opisanych kolonii, w ramach których uczestnikom zostaną zapewnione usługi transportu,
    noclegu, wyżywienia, bilety wstępu do organizowanych dla uczestników atrakcji oraz
    zajęcia sportowe, profilaktyczne i psychoedukacyjne związane z zaburzeniami lękowymi
    wśród dzieci i młodzieży, uzależnieniami behawioralnymi, cyberprzemocą, uzależnieniem
    alkoholowym i narkotycznym, radzenia sobie ze stresem, autodestrukcją lub
    kształtowaniem umiejętności dzieci i młodzieży oraz inne zajęcia dydaktyczne połączone z
    wypoczynkiem – będzie świadczeniem złożonym, składającym się w części z towarów i
    usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi
    turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na
    zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług
    nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestnika wypoczynku,
    podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych
    dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług
    własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści uczestnika wypoczynku. W celu określenia podstawy
    opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.
    Należy podkreślić, że do towarów/usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestnika
    wypoczynku można zaliczyć jedynie takie towary/usługi, które będzie nabywał Pan od
    innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestnika wypoczynku i nie będą stanowić
    one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się
    elementem kompleksowej usługi turystycznej.
    Natomiast wszelkie towary/usługi jakie będzie Pan nabywał dla wyświadczenia usługi
    własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki
    dotyczące usług własnych.
    W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i
    młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach
    o systemie oświaty.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy będzie mogła korzystać jedynie
    świadczona przez Pana w ramach ww. usługi organizacji kolonii dla dzieci i młodzieży
    usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywana w formach i na zasadach
    określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe. W
    rozpatrywanym przypadku będzie to opieka kadry wychowawców sprawowana nad
    dziećmi i młodzieżą tj. uczestnikami wypoczynku.
    Natomiast pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji kolonii, których - jak
    wskazano powyżej - zasadniczym celem jest wypoczynek, nie będą mogły korzystać ze
    zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
    Rozpatrując możliwość zwolnienia od podatku VAT usług własnych realizowanych w
    ramach organizacji kolonii dla dzieci i młodzieży, należy odnieść się również do
    świadczonych przez Pana usług w zakresie organizacji zajęć sportowych, zajęć
    profilaktycznych i psychoedukacyjnych połączonych z wypoczynkiem, o których mowa we
    wniosku.
    W odniesieniu do usług w zakresie organizacji zajęć sportowych należy zauważyć, że w art.
    43 ust. 1 pkt 32 ustawy przewidziano możliwość zwolnienia od podatku VAT usług
    związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym.

    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem
      fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki
      stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na
      rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że:
      a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania
      wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
      b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
      c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w
      wychowaniu fizycznym
      - z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz
      reklamowopromocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego
      prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług
      odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym
      oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdzić należy, że ze zwolnienia od podatku od
    towarów i usług na mocy wymienionych przepisów mogą korzystać usługi ściśle związane
    ze sportem świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń
    i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i
    upowszechniania sportu, jeżeli są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu,
    świadczący te usługi nie jest nastawiony na osiąganie zysków oraz usługi świadczone są na
    rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przy czym,
    z niniejszego zwolnienia wyłączone są usługi związane z działalnością marketingową oraz
    reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usługi odpłatnego prowadzenia
    statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usługi odpłatnego
    zakwaterowania związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usługi wynajmu
    sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością. Ponadto, powyższe
    zwolnienie ma zastosowanie w sytuacji, gdy podmiot wykonujący ww. czynności nie osiąga
    w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a jeśli je osiąga - są one w całości
    przeznaczane na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
    Jak wynika z opisu sprawy, Pana firma nie jest klubem sportowym, związkiem sportowym,
    związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest
    działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu. Zajęcia sportowe realizowane w
    ramach organizacji kolonii nie są świadczone przez Pana na rzecz osób uprawiających
    sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Gry/zabawy organizowane podczas
    wypoczynku mają na celu aktywację fizyczną dzieci, nie są to zorganizowane zajęcia
    sportowe ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym. Zajęcia sportowe
    realizowane przez Pana w ramach organizacji kolonii świadczone przez Pana nie są
    konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania
    fizycznego i uczestniczenia w nim. Zajęcia sportowe realizowane w ramach organizacji
    kolonii świadczone przez Pana mają charakter czystego wypoczynku. Nie organizuje Pan
    kolonii sportowych. Zajęcia sportowe polegają na spacerach, grach i zabawach, tj.
    zapewnieniu dzieciom i młodzieży aktywnego wypoczynku w ramach opieki nad nimi.
    Wszelka aktywność fizyczna, jak również całodobowa opieka nad dziećmi sprawowana jest
    przez zakontraktowaną przez Pana i działającą w Pana imieniu, kadrę wypoczynku, tj.
    kierownika i wychowawców wypoczynku.
    Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że w rozpatrywanym przypadku nie
    zostaną spełnione przesłanki o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 32 ustawy, gdyż Pana firma nie jest klubem sportowym, związkiem sportowym,
    związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych, którego celem statutowym jest
    działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu.
    Z kolei odnosząc się do zajęć profilaktycznych i psychoedukacyjnych, o których mowa we
    wniosku, zauważyć należy, że w art. 43 ust. 1 pkt 18 i pkt 19 ustawy, przewidziano
    możliwość zwolnienia od podatku VAT usług opieki medycznej.

    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i
      świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach
      działalności leczniczej przez podmioty lecznicze.
    Podał Pan, że nie jest i nie będzie podmiotem leczniczym. Usługi świadczone przez Pana
    polegają na opiece nad młodzieżą i dziećmi. Zajęcia profilaktyczne i psychoedukacyjne nie
    będą świadczone w ramach wykonywania zawodów lekarza, medycznych, o których mowa
    w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej i psychologa.
    Bezpośrednim celem ww. zajęć nie będzie zapobieganie chorobom lub ich diagnozowanie,
    leczenie i przywracanie zdrowia, nie będą mieć celu terapeutycznego. Bezpośrednim
    celem zajęć jest zapewnienie wypoczynku dzieci i młodzieży.
    Analiza powołanych wyżej przepisów pozwala stwierdzić, że w rozpatrywanym przypadku
    nie zostaną spełnione przesłanki o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 18 ustawy, gdyż nie posiada Pan statusu podmiotu leczniczego.
    W konsekwencji, świadczone usługi w zakresie zajęć profilaktycznych i psychoedukacyjnych
    nie będą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy:
      Zwalnia się usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
      ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach wykonywania
      zawodów:
      a) lekarza i lekarza dentysty,
      b) pielęgniarki i położnej,
      c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011
        r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991),
      d) psychologa.
    Przytoczone powyżej przepisy krajowe w zakresie opieki medycznej stanowią
    implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. b) oraz lit. c)
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      a) opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane
        przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych
        porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego,
        przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane
        placówki o podobnym charakterze;
      b) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i
        paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.
    Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od
    towarów i usług jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:
      przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj.
      usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu,
      przywracaniu i poprawie zdrowia, a także
      przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który musi
      być podmiotem leczniczym bądź osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza dentysty,
      pielęgniarki, położnej, psychologa lub inny zawód medyczny w rozumieniu ww. art. 2
      ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej.

    Zatem, powyższe zwolnienie ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Niespełnienie
    chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie od podatku nie znajduje
    zastosowania.
    Należy zauważyć, że definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani
    we wspólnotowych przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia
    tych pojęć w bogatym dorobku orzecznictwa wspólnotowego.
    W odniesieniu do powołanych wyżej przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    ukształtowała się wspólnotowa linia orzecznicza. I tak, w wyroku w sprawie C-106/05 L.u.P.
    GmbH (pkt 27) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że:
      „Pojęcia „opieki medycznej” oraz „świadczeń opieki medycznej” (...) odnoszą się do
      świadczeń, które służą diagnozie, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób
      lub zaburzeń zdrowia”.
    Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w sprawie C-307/01 Peter d ́Ambrumenil (pkt
    57), gdzie podkreślono, że pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można interpretować
    w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu niż
    postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe,
    leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych.
    Analizując przedstawione powyżej regulacje należy zauważyć, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt
    19 ustawy pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom używanym przez
    TSUE „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim jest
    to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”. W pojęciu tym zawierają się
    również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok w sprawie C-212
    /01 Margarete Unterpertinger, pkt 40).
    Należy podkreślić, że ani przytoczone przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady, ani
    orzecznictwo TSUE nie dają podstaw do tego, aby zakresem opieki medycznej
    podlegającej zwolnieniu objąć wszystkie działania medyczne wynikające z procesu
    leczenia. Zatem czynności, których celem nie jest ochrona zdrowia nie mogą być uznane
    za świadczenia opieki medycznej i nie mogą podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i
    usług. Stanowisko takie wynika z wyroku w sprawie C-212/01.
    Ponadto, w przedmiotowym wyroku Trybunał stwierdził, że:
      „(...) To cel usługi medycznej decyduje o tym, czy powinna ona być zwolniona z
      podatku VAT. Dlatego też, jeśli kontekst, w jakim taka usługa jest wykonywana,
      pozwala ustalić, że jej głównym celem nie jest ochrona zdrowia, włączając w to
      utrzymanie lub przywrócenie zdrowia, lecz udzielanie porad wymaganych przed
      podjęciem decyzji wywołujących skutki prawne, zwolnienie nie ma zastosowania do
      takiej usługi”.
    Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia. Jeżeli z kontekstu
    wynika, że jej podstawowym celem nie jest ochrona zdrowia, w tym jego utrzymanie lub
    przywrócenie, lecz raczej udzielenie porady wymaganej przed podjęciem decyzji wiążącej
    się z konsekwencjami prawnymi, to wówczas zwolnienie nie będzie miało zastosowania.
    Wyrażenie „opieka medyczna” dotyczy działalności mającej na celu ochronę zdrowia
    ludzkiego i obejmuje opiekę nad pacjentem. Celem zwolnienia jest ułatwienie ochrony
    zdrowia ludzkiego, która obejmuje diagnozę i badania w celu sprawdzenia czy osoba
    cierpi na jakąś chorobę i jeżeli to możliwe zapewnia jej leczenie. Nie obejmuje diagnozy i
    badania w innym celu. Aby podlegać zwolnieniu świadczenie powinno mieć cel
    terapeutyczny, tym samym liczy się nie charakter usługi, ale jej cel. Jeżeli podstawowym
    celem danego świadczenia nie są diagnoza, opieka, bądź leczenie chorób lub zaburzeń
    zdrowia, świadczenie takie nie podlega zwolnieniu od VAT.
    Ponadto jak zauważył Rzecznik Generalny w sprawie C-262/08 CopyGene A/S:

      „Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia; jeżeli z
      kontekstu wynika, że jej głównym celem nie jest ochrona, utrzymanie bądź
      przywrócenie zdrowia, lecz inny cel, to wówczas zwolnienie nie będzie miało
      zastosowania”.
    Zatem zwolnieniem od podatku, o którym mowa w ww. art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy, objęte
    są wyłącznie te usługi w zakresie opieki medycznej, które realizują cel związany z
    profilaktyką, zachowaniem, ratowaniem, przywracaniem i poprawą zdrowia. Usługi, które
    tych celów nie realizują nie mogą korzystać z ww. zwolnienia. W związku z tym
    każdorazowo należy poddawać analizie, jaki cel przyświecał danej usłudze świadczonej na
    rzecz pacjenta. Nie w każdym przypadku działania podejmowane na rzecz pacjenta mają
    na celu zachowanie, ratowanie, przywracanie i poprawę jego zdrowia. W przypadku, gdy
    świadczone usługi nie będą związane z ochroną zdrowia i takiego celu nie będą
    realizować, nie mogą korzystać z omawianego zwolnienia.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług ważnym jest wykazanie, że celem
    świadczonych usług jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywrócenie i poprawa
    zdrowia.
    Profilaktyka zdrowotna obejmuje działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź
    innemu niekorzystnemu zjawisku zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich
    wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona również na celu zahamowanie postępu lub powikłań
    już istniejącej choroby, czy też zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów
    zachowań społecznych, które przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.
    Z kolei zachowywać, oznacza pozostać w posiadaniu, dochować w niezmienionym stanie,
    a także ochraniać.
    Natomiast ratowanie to udzielanie komuś pomocy w niebezpieczeństwie lub w trudnej
    sytuacji.
    Interpretując termin poprawa zdrowia, którym posługuje się ustawodawca określając
    zakres zwolnień, należy zastosować wykładnię literalną, zgodnie z którą wyrażenie to
    oznacza zmianę stanu zdrowia na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.
    Podobnie należy postąpić dokonując wykładni pojęcia przywracanie zdrowia, które
    oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie się ono
    w takim stanie, w jakim było poprzednio.
    Należy zauważyć, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT jest objęta każda dostawa
    towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią
    pojęcia autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy
    sytuować w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT.
    Jak wskazano powyżej, prawo do zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i usług nakłada na podatników
    obowiązek spełnienia zarówno przedmiotowej, jak i podmiotowej przesłanki, należy więc
    zbadać, czy w przypadku opisanym w złożonym wniosku wypełniono ww. warunki.
    Zwolnieniu od podatku podlegają więc usługi w zakresie opieki medycznej, służące
    profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, wykonywane przez
    ściśle zdefiniowany krąg podmiotów, biorący pod uwagę formę organizacyjną podmiotu
    (art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy) lub wykształcenie zawodowe osób je wykonujących, tj.
    świadczeń wykonywanych przez lekarza, lekarza dentystę, pielęgniarkę, położną,
    psychologa lub osobę wykonującą zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2
    ustawy o działalności leczniczej (art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy).

    Rozpatrując kwestię zwolnienia od podatku dla zajęć profilaktycznych i
    psychoedukacyjnych świadczonych przez Pana we własnym zakresie/przy wykorzystaniu
    osób zatrudnionych, należy dokonać oceny, czy usługi te ze względu na swój cel będą
    mogą zostać uznane za usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
    zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia i czy będą wykonywane przez
    osoby wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy.
    W świetle przedstawionych okoliczności sprawy w zakresie zajęć profilaktycznych i
    psychoedukacyjnych należy uznać, że - jak Pan podał - ww. usługi nie będą miały na celu
    zachowanie, ratowanie i poprawę zdrowia osób w nich uczestniczących. Tym samym nie
    zostanie spełniona przesłanka przedmiotowa do zastosowania zwolnienia ww. usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy.
    W niniejszej sprawie nie zostanie również spełniona przesłanka o charakterze
    podmiotowym. Jak Pan podał zajęcia profilaktyczne i psychoedukacyjne nie będą
    świadczone w ramach wykonywania zawodów lekarza, medycznych, o których mowa w
    art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej i psychologa.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w kontekście cytowanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy,
    należy stwierdzić, że w rozpatrywanym przypadku nie zostanie spełniona również
    przesłanka podmiotowa warunkująca zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie
    tego przepisu w odniesieniu do zajęć profilaktycznych i psychoedukacyjnych, o których
    mowa we wniosku.
    W konsekwencji zajęcia profilaktyczne i psychoedukacyjne nie będą korzystały ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy.
    Podsumowując, dla usług polegających na organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży w
    formie kolonii, zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy nie będzie miało
    zastosowania w odniesieniu do całej usługi, a jedynie do – świadczonej w jej ramach –
    usługi własnej w zakresie opieki nad dziećmi wykonywanej w formach i na zasadach
    określonych w przepisach o systemie oświaty.
    Natomiast pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji kolonii, których - jak
    wskazano powyżej - zasadniczym celem jest wypoczynek, nie będą korzystały ze
    zwolnienia od podatku przewidzianego w powołanych wyżej przepisach ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    W świetle powyższego oceniając całościowo Pana stanowisko należało uznać je za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

    Odnosząc się do powoływanej przez Pana interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 22 maja 2024 r. znak 0112-KDIL1-1.4012.205.2024.2.AR należy
    wskazać, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie
    wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i
    odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw
    podlegających rozstrzygnięciu. Jednocześnie wskazać należy, że w identycznym stanie
    prawnym i identycznym stanie faktycznym rozstrzygnięcia powinny być identyczne. Cel
    ten osiągany jest poprzez zastosowanie odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej.
    Zauważyć w tym miejscu należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być
    poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym
    Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu:
      1) zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość,
        uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub
        Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;
      2) uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postępowanie w sprawie
        wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki
        odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej;
      3) uchylić wydaną interpretację indywidualną z uwagi na wystąpienie przesłanki
        wymienionej w art. 14b § 5b i odmówić, w drodze postanowienia, na które służy
        zażalenie, wydania interpretacji indywidualnej.
    Oznacza to, że interpretacje indywidualne każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a
    w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości Szef Krajowej Administracji Skarbowej może
    zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.