Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.364.2025.6.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-29
Teza: W związku z tym, że wierzytelność nie została odpisana jako
nieściągalna stwierdzić należy, że skoro choć jeden z
warunków możliwości zaliczenia wierzytelności odpisanych
jako nieściągalne do kosztów uzyskania przychodów nie został
spełniony; to nieściągalna wierzytelność nie może stanowić
kosztu uzyskania przychodu
Słowa kluczowe: bezskuteczność-bezskuteczność egzekucji
faktura
koszt-koszty uzyskania przychodów
należność
wierzytelność-wierzytelności nieściągalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Wierzytelności-Wierzytelności odpisane jako nieściągalne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 sierpnia
    2025 r. oraz 18 września – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)
    Firma (...) Sp. z o.o. NIP (...) z siedzibą w (...) ul. (...), posiada niespłaconą należność główną
    na kwotę (...) zł brutto za fakturę (...) z dnia (...) 2022 r.
    Należność ta była egzekwowana bez skutku do dnia dzisiejszego. Komornik ustalił, że
    zarząd spółki wyrejestrowany z KRS i w tej sytuacji musi wystąpić o ustalenie
    pełnomocnika z prawdopodobnie negatywnym rezultatem. Wszystkie dalsze czynności
    będą generowały kolejne wysokie koszty.
    Wierzytelność należna od dłużnika (firmy (...) Sp. z o.o.) nie została odpisana jako
    nieściągalna.
    Wierzytelność w całości została zarachowana do przychodów w sposób określony w art.
    16 ust. 2 ustawy o cit. Wierzytelność nie uległa przedawnieniu. Należność ta była
    egzekwowana przez komornika, bezskutecznie. Dalsze czynności będą generowały kolejne
    wysokie koszty.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy Wnioskodawca powinien zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, ust. 1 pkt 25 zaliczyć
    wierzytelność do kosztów uzyskania przychodów na podstawie protokołu sporządzanego
    przez podatnika, stwierdzającym dalsze koszty procesowe i egzekucyjne związane z
    dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Wierzytelność można zaliczyć do kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Z powołanego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Zatem do kosztów
    uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te

    bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo
    udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów.
    Z kolei art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera nie tylko katalog wyłączeń niektórych wydatków
    z kosztów uzyskania przychodów, ale pewne jego punkty stanowią, niezależnie od art. 15
    ust. 1 tej ustawy, pozytywną podstawę zaliczenia określonych wydatków do kosztów
    uzyskania przychodów, po spełnieniu wymienionych tam warunków.
    I tak, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
    nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały
    zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została
    udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    Na podstawie art. 16 ust. 2 tej ustawy o CIT:
    Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których
    nieściągalność została udokumentowana:
    1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym
      stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego,
      albo
    2) postanowieniem sądu o:
    a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie
      wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na
      zaspokojenie tych kosztów, lub
    b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w
      lit. a, lub
    c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
    3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane
      koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby
      równe albo wyższe od jej kwoty.
    Rozpatrując kwestię zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieściągalnych
    wierzytelności, należy mieć także na uwadze art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT, zgodnie z
    którym:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
    przedawnione.
    Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania stwierdzić należy, że ustawodawca uzależnił
    możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów określonej wierzytelności
    od spełnienia konkretnych warunków. Co do zasady bowiem wierzytelności odpisanych
    jako nieściągalne nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów. Przede wszystkim,
    wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być wcześniej zarachowane jako
    przychody należne, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. Wierzytelności te powinny być
    również odpisane jako nieściągalne (powinien być dokonany odpowiedni zapis w
    ewidencji księgowej zgodnie z ustawą o rachunkowości – art. 9 ust. 1 ustawy o CIT).
    Ponadto, wierzytelności określone jako nieściągalne, w celu zakwalifikowania ich do
    kosztów uzyskania przychodów, powinny zostać udokumentowane w sposób wskazany w
    art. 16 ust. 2 ustawy o CIT. Jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w art. 16 ust. 2
    ustawy o CIT, nie może udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności. Poza tym,
    wierzytelności mogą zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie
    uległy przedawnieniu.
    Dla zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest więc
    spełnienie tych przesłanek jednocześnie. Nie będzie mogła być zaliczona do kosztów

    uzyskania przychodów wierzytelność, która nie została uprzednio zaliczona do
    przychodów należnych, choćby została udokumentowana w sposób przewidziany w
    ustawie o CIT, jak i wierzytelność, która została uprzednio zakwalifikowana do przychodów
    należnych, ale której nieściągalność nie została udokumentowana we właściwy sposób.
    Spełniając kumulatywnie wszystkie warunki, wierzytelności odpisane jako nieściągalne
    stanowić będą koszty uzyskania przychodów w takiej wysokości, w jakiej zostały uprzednio
    zarachowane jako przychody należne, podlegające opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Jak już wskazano powyżej o możliwości zaliczenia wierzytelności odpisanych jako
    nieściągalne do kosztów uzyskania przychodów decyduje kumulatywne spełnienie
    wskazanych wyżej przesłanek, tj.:
    · wierzytelności muszą być wcześniej zarachowane jako przychody;
    · wierzytelności nie uległy przedawnieniu;
    · wierzytelności powinny być odpisane jako nieściągalne (powinien być dokonany
    odpowiedni zapis w ewidencji prowadzonej zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT);
    · wierzytelności powinny zostać udokumentowane w sposób wskazany w art. 16 ust. 2
    ustawy o CIT.
    Przepisy ustawy o CIT nie precyzują momentu, w którym należy zaliczyć nieściągalne
    wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. Z wyżej przytoczonych przepisów
    wynika, że podatnik ma prawo (nie obowiązek) zakwalifikować je do kosztów uzyskania
    przychodów po uprzednim udokumentowaniu ich nieściągalności w sposób określony w
    art. 16 ust. 2 ustawy o CIT. Jedynie przepis art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT, stanowiący, iż
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
    przedawnione, wyznacza czasową granicę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości i uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy,
    z których wynika, że przedmiotowa Wierzytelność została zarachowana do przychodów
    należnych i nie uległa przedawnieniu, jednak nie została odpisana jako nieściągalna. W
    związku z powyższym stwierdzić należy, że skoro jeden choć z warunków możliwości
    zaliczenia wierzytelności odpisanych jako nieściągalne do kosztów uzyskania przychodów
    został nie spełniony to nieściągalna wierzytelność nie może stanowić kosztu uzyskania
    przychodu. Bez znaczenia jest w tym momencie czy nieściągalność wierzytelności została
    udokumentowana w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.