Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1-3.4012.605.2019.1.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-10-16
Teza: Brak obowiązku opodatkowania sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji publicznej.
Słowa kluczowe: komornik; licytacja; nieruchomości; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 9 września 2019 r. (data wpływu 13 września 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 września 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Dłużnik ….. (PESEL …..) oraz ….. ( PESEL ……) są właścicielami nieruchomości - lokalu mieszkalnego położonego: ……., ul. ……., dla którego Sąd Rejonowy w ….., …. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze KW …… na zasadach wspólności ustawowej majątkowo małżeńskiej.

Nieruchomość lokalowa nr … o funkcji mieszkalnej, składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej …. m2. Lokal usytuowany jest w budynku wielolokalowym, położonym w …. przy ul. ….., stanowiącym część składową nieruchomości gruntowej, obejmujące działkę ewidencyjną nr ….. Nieruchomość lokalowa objęta jest księgą wieczystą nr ……, prowadzoną przez Sąd Rejonowy w …, … Wydział Ksiąg Wieczystych. Dla nieruchomości gruntowej prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w …., … Wydział Ksiąg Wieczystych, księga wieczysta nr ….. Licytacja swoim zakresem będzie obejmowała prawo własności do ww. nieruchomości lokalowej o funkcji mieszkalnej wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej w wysokości ….. części. Nieruchomość znajduje się w posiadaniu dłużników i służy celom mieszkalnym.

Z informacji uzyskanej od ZUS ….. z dnia …\`(...)\` wynika, że dłużnik ….. (PESEL ……) brak aktualnych zgłoszeń, nie pobiera świadczeń. Zgodnie z informacją z PUP ….. z dnia ….. dłużnik nie figuruje w ewidencji. Zgodnie z informacją z … US w …. z dnia ….. Dłużnik figuruje jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej.

Z informacji uzyskanej od ZUS ….. z dnia …\`(...)\` wynika, że dłużnik ….. ( PESEL ……) brak aktualnych zgłoszeń, nie pobiera świadczeń. Zgodnie z informacją z PUP …. z dnia …. dłużnik jest na stażu, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Zgodnie z informacją z …. US w ….. z dnia …\`(...)\` Dłużnik figuruje jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej.

Komornik Sądowy pismem z dnia 16-12-2015r. wezwał dłużników do :

„Dłużnik obowiązany jest złożyć oświadczenie, czy jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) w świetle § 15-17 w zw. z § 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz § 24 Rozporządzenia Ministra Finansów z 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia pod rygorem uznania, że dłużnik nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). W przypadku odpowiedzi twierdzącej dłużnik obowiązany jest w powyższym terminie złożyć kserokopie dokumentów potwierdzających nadanie numerów: NIP oraz REGON (osoba prawna) lub PESEL (osoba fizyczna).”

Zgodnie z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2018 r. (sygn. akt I FSK 768/16 oraz I FSK 798/16), organ podatkowy winien wydać interpretację wskazującą co powinien zrobić komornik, gdy nie może on uzyskać informacji niezbędnych do ustalenia obowiązku podatkowego dłużnika, a zamierza sprzedać zajętą mu nieruchomość.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż nieruchomości lokalowej nr …. o funkcji mieszkalnej, składającej się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej …. m2 usytuowanej w budynku wielolokalowym, położonym w ….. przy ul. ……, stanowiącym część składową nieruchomości gruntowej, obejmującą działkę ewidencyjną nr ….., objętą księgą wieczystą nr ……, prowadzoną przez Sąd Rejonowy w ….., …. Wydział Ksiąg Wieczystych, dla nieruchomości gruntowej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w …., …. Wydział Ksiąg Wieczystych, księga wieczysta nr …… w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego, która swoim zakresem będzie obejmowała prawo własności do ww. nieruchomości lokalowej o funkcji mieszkalnej wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej w wysokości …. części, podlega obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości lokalowej nr …. o funkcji mieszkalnej, składającej się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej …. m2, usytuowanej w budynku wielolokalowym, położonym w ….. przy ul. …., stanowiącym część składową nieruchomości gruntowej, obejmującą działkę ewidencyjną nr …., objętą księgą wieczystą nr ….., prowadzoną przez Sąd Rejonowy w ….., …. Wydział Ksiąg Wieczystych, dla nieruchomości gruntowej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w …., … Wydział Ksiąg Wieczystych, księga wieczysta nr …., w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego, która swoim zakresem będzie obejmowała prawo własności do ww. nieruchomości lokalowej o funkcji mieszkalnej wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej w wysokości …. części, znajdującej się w posiadaniu dłużników i służącej celom mieszkalnym nie podlega obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.) – zwanej dalej: „ustawą”, organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, 1356, 1499 i 1629) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Definicja płatnika uregulowana została w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), zgodnie z którym płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na gruncie ustawy za towary uznaje się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

Z kolei art. 2 pkt 22 ustawy wskazuje, iż sprzedażą jest odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów

Natomiast w myśl artykułu 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Niemniej jednak zauważyć należy, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, albowiem do tego niezbędne jest również, aby była ona dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Tak zatem art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - zgodnie z ust. 2 przywołanego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Uwzględniając powyższe przepisy, stwierdzić należy, iż opodatkowanie danej czynności podatkiem od towarów i usług uwarunkowane jest łącznym spełnieniem dwóch przesłanek. Po pierwsze więc, konkretna czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, po wtóre – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Jeżeli zatem osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku prywatnego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, to w takim przypadku uznać trzeba, iż nie prowadzi ona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje wprawdzie na gruncie analizowanych przepisów ustawy, tym niemniej zdefiniowane zostało ono w drodze orzecznictwa sądowego. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał tę materię m.in. w wyroku wydanym w sprawie sygn. C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), dotyczącej kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, lecz służącej jej do celów prywatnych. Z przywołanego orzeczenia wynika, że „majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest ani przeznaczona, ani też wykorzystywana przez nią dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Dla uznania, iż nieruchomość stanowi majątek prywatny konieczne jest zatem, aby podatnik w całym okresie jej posiadania wykazywał zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów osobistych.

Analiza przywołanych przepisów prawa podatkowego w kontekście przedstawionego zdarzenia przyszłego prowadzi do konkluzji, iż sprzedaż nieruchomości lokalowej, o której mowa we wniosku, w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego nie podlega obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie bowiem - jak wynika z treści przedłożonego wniosku - dłużnicy nie prowadzą działalności gospodarczej, a przedmiotowy lokal służy celom mieszkaniowym.

Wobec powyższego, w ww. transakcji sprzedaży dłużnicy nie występują w charakterze podatników podatku od towarów i usług, gdyż czynność ta nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Sprzedaż powyższej nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, do którego unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Niniejsza interpretacja została wydana przy założeniu, że przedmiotowa nieruchomość nie jest (nie była) używana w ramach czynności opodatkowanych podatkiem VAT w zakresie wynajmu na cele użytkowe lub mieszkaniowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.