Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.594.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-19
Teza: Zwrot poniesionych przez Wnioskodawcę kosztów w związku z
postępowaniem sądowym („inne uiszczone kwoty”, tj. opłaty
sądowe, wynagrodzenie prawnika, wynagrodzenia radcy
podatkowego); do wysokości faktycznie poniesionych przez
Wnioskodawcę wydatków; nie podlegają opodatkowaniu
podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe
koszt-koszty zastępstwa procesowego
roszczenia
ugody
umorzenie
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 17 lipca 2025 r. (wpływ 17 lipca 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych („podatek
    PIT”) mającym miejsce zamieszkania na terytorium Polski („Wnioskodawczyni”).
    Wnioskodawczyni podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem PIT od całości swoich
    dochodów bez względu na miejsce ich osiągania (tzw. nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu).
    Wnioskodawczyni i (...) Bank S.A. („Bank”) zawarli Umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla
    osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF („Umowa"), na której podstawie Bank
    wypłacił Wnioskodawczyni kwotę 700.000,01 PLN, co stanowiło równowartość 294.315,59
    CHF.
    Na podstawie Umowy, Bank udzielił Wnioskodawczyni kredytu na zakup mieszkania
    Wnioskodawczyni, w którym ta faktycznie mieszkała.
    W związku z zawartą Umową, Wnioskodawczyni wytoczyła przeciwko Bankowi pozew
    indywidualny dotyczący stwierdzenia nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy.
    Postępowanie sądowe zainicjowane pozwem Wnioskodawczyni toczy się przed sądem Sąd
    Okręgowy w (...) [sygn. akt (...)].
    Bank z kolei wytoczył przeciwko Wnioskodawczyni pozew w sprawie o zapłatę kwoty
    700.000,01 PLN, która odpowiada wypłaconemu przez Bank kapitałowi na podstawie
    Umowy. Postępowanie zainicjowane pozwem toczy się przed sądem Sąd Okręgowy w (...)
    Wydział Cywilny [sygn. akt (...)].
    Obecnie Wnioskodawczyni oraz Bank zamierzają zawrzeć ugodę („Ugoda”) na
    następujących warunkach:
    1. Strony potwierdzają, że Wnioskodawczyni przysługują następujące roszczenia w
    stosunku do Banku wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy:
        1.416.834,33 PLN tytułem rat kapitałowo - odsetkowych;
        13.466,34 PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego;
        1.400,00 PLN tytułem opłaty i prowizje związanej z kredytem
    - tym samym Wnioskodawczyni przysługują w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w
    wysokości 1.431.700,67 PLN (dalej jako "Roszczenie Wnioskodawczyni").
    2. Strony potwierdzają, iż w związku z wykonaniem Umowy (wypłatą kapitału kredytu),
    Bankowi przysługuje w stosunku do Wnioskodawczyni roszczenie o zapłatę 700.000,01
    PLN (dalej jako "Roszczenie Banku").
    3. Strony niniejszym dokonują potrącenia Roszczenia Wnioskodawczyni w wysokości
    1.431.700,67 PLN z Roszczeniem Banku w wysokości 700.000,01 PLN, wobec czego
    wierzytelności te umarzają się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc
    do wysokości 700.000,01 PLN.

    4. Na skutek dokonanego potrącenia, Bank zobowiązany jest do zapłaty na rzecz
    Wnioskodawczyni pozostałej kwoty przysługującego mu roszczenia, tj. 731.700,66 PLN.
    5. Bank dodatkowo w ramach Ugody zobowiązuje się dokonać na rzecz Wnioskodawczyni
    zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10.800,00 PLN (100 % stawki
    minimalnej), która to kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa
    procesowego możliwych do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra
    Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
    (Dz. U. 2023 r. poz. 1935). Wskazana kwota stanowi górną granicę odpowiedzialności
    Banku i wyczerpuje w całości roszczenia Klienta z tego tytułu.
    6. W związku z zawarciem i wykonaniem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, że nie będą
    występować w przyszłości względem siebie z żadnymi roszczeniami wywodzonymi z treści
    postanowień Umowy, w tym związanymi z zawarciem lub wykonywaniem Umowy, a
    Ugoda w całości wyczerpuje ich wszelkie roszczenia, w tym dochodzone przez klienta
    indywidualnie przeciwko Bankowi przed sądem Sąd Okręgowy w (...) [sygn. akt (...)] oraz z
    powództwa Banku w sprawie o zapłatę kapitału.
    7. Strony oświadczają, że przed zawarciem Ugody nie przeniosły ani nie zobowiązały się do
    przeniesienia na rzecz jakichkolwiek osób trzecich jakiegokolwiek roszczenia lub prawa
    dotyczącego Umowy lub związanego z Umową.
    8. W związku z zawarciem Ugody, w terminie 30 dni od dnia wydania prawomocnego
    postanowienia o umorzeniu postępowania z powództwa Wnioskodawczyni, Bank
    zobowiązuje się cofnąć w całości pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w sprawie
    przeciwko Wnioskodawczyni o zwrot nominalnej kwoty wypłaconego kapitału, o zwrot
    wartości jaką przedstawia świadczenie polegające na umożliwieniu korzystania z kapitału
    oraz o zwaloryzowanie kapitału kredytu i zapłatę kwoty wynikającej z waloryzacji kwoty
    nominalnej kapitału kredytu. Ponadto, Bank zobowiązuje się cofnąć w całości żądanie
    zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego.
    9. W związku z zawarciem Ugody, w terminie 14 dni od dnia zapłaty przez Bank kwoty w
    Ugodzie, Wnioskodawczyni zobowiązuje się cofnąć pozew przeciwko Bankowi w sprawie
    indywidualnej toczącej się przed sądem Sąd Okręgowy w (...) [sygn. akt (...)] w całości ze
    zrzeczeniem się roszczenia wraz z żądaniem zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów
    procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
    10. W celu uniknięcia wątpliwości, każda ze Stron zrzeka się wszelkich roszczeń, jakie
    mogą mieć względem drugiej Strony w związku z powstałymi kosztami sądowymi w
    sprawie z powództwa Klienta i w sprawie z powództwa Banku, w tym kosztami zastępstwa
    procesowego, ponad kwoty uzgodnione w Ugodzie. Każda ze Stron zobowiązuje się nie
    dochodzić kosztów ponad uzgodnione w niniejszej Ugodzie od drugiej Strony, nawet w
    przypadku ich zasądzenia przez Sąd na rzecz którejkolwiek ze Stron.
    11. Wnioskodawczyni przyjmuje do wiadomości, iż w związku z zawartą Ugodą Bank
    wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej
    interpretacji podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W
    zakresie stanu faktycznego powstałego w wyniku zawartej Ugody Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej wydał interpretację podatkową i potwierdził, że po stronie
    Wnioskodawczyni nie powstaje przychód podatkowy, a w związku z tym na Banku nie
    ciąży obowiązek informacyjny, tj. obowiązek przygotowania informacji PIT-11.
    Od dnia zawarcia Umowy, Wnioskodawczyni jako kredytobiorca zapłaciła do Banku na
    podstawie Umowy (kapitał i odsetki, ubezpieczenie, opłaty i prowizje) kwotę 1.431.700,67
    PLN (przy czym kwota ta nie zawiera dodatkowych kosztów związanych z obsługą prawną
    procesu lub innych uiszczonych kwot). Kwota wpłacona do Banku przez
    Wnioskodawczynię jako kredytobiorcę na podstawie Umowy jest zatem większa niż suma
    kredytu (700.000,01 PLN), a ewentualna kwota zwrotu przez Bank nie jest wyższa niż ta
    wpłacona przez Wnioskodawczynię.

    Wnioskodawczyni nie zaliczyła kwoty spłaconego kredytu na podstawie Umowy (ani
    kapitału ani odsetek) w żadnej części do kosztów uzyskania przychodu w podatku PIT. W
    związku z zawarciem umowy kredytu i spłacaniem odsetek, Wnioskodawczyni rozliczyła
    tzw. ulgę odsetkową. Za rok, w którym zostanie zwrócona Wnioskodawczyni kwota
    zapłaconych odsetek na podstawie zawartej Ugody, Wnioskodawczyni zgodnie z art. 45
    ust. 3a ustawy o PIT, doliczy kwoty poprzednio odliczone.
    Nie jest wykluczone, że Wnioskodawczyni otrzyma wyższą kwotę zwrotu kosztów procesu
    lub zwrot innych uiszczonych kwot, nie będą jednak one wyższe niż kwoty faktycznie
    uiszczone/poniesione przez Wnioskodawczynię.
    Wnioskodawczyni nie zawierała innych ugód dot. tzw. kredytu walutowego.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Podatnik decyzję dotyczącą podpisania ugody uzależnia od uzyskanej interpretacji, tzn. na
    dzień wysłania tego pisma ugoda nie została jeszcze podpisana. Intencja Podatnika jest (w
    przypadku podjęcia decyzji na tak) podpisanie ugody w 2025 roku.
    W odpowiedzi na pytanie - jakie kwoty mieszczą się pod pojęciem „inne uiszczone kwoty
    Wnioskodawczyni wskazała, że chodzi o pieniądze, które wydała w związku z
    postępowaniem sądowym (opłaty sądowe, wynagrodzenie prawnika, wynagrodzenia
    radcy podatkowego) na podstawie poniesionych dowodów, np. faktur; na dzień wysłania
    tego pisma jest to kwota 16.191,00 PLN.
    Wypłaty innych uiszczonych kwot nie będą zwrotem na Pani rzecz środków pieniężnych,
    które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego, przekazała Pani
    na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych od otrzymanego
    finansowania.
    W odpowiedzi na pytanie - czy koszty procesowe (koszty zastępstwa procesowego) w
    kwocie 10.800 zł zostały poniesione przez Wnioskodawczynię z własnych środków (w
    całości/w części), czy zwrócona przez bank kwota nie będzie przewyższała faktycznie
    poniesionych przez Wnioskodawczynię ww. wydatków, Wnioskodawczyni wskazała, że tu
    chodzi o koszty Podatnika związane z tym postępowaniem - do dzisiaj jest to kwota
    16.191,00 PLN. Wnioskodawczyni jest jedynym kredytobiorcą.
    Zwykle w ugodach banki nie uznają, iż umowy kredytowe były nieważne. Tak jest też w
    tym przypadku.
    Nie ma w propozycji ugody informacji o tym, czy umowa była ważna czy nie ważna.
    Jedynym odniesieniem do tej kwestii jest następujący fragment:
    „Klient wytoczył przeciwko Bankowi pozew indywidualny dotyczący stwierdzenia
    nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy. Postępowanie sądowe zainicjowane
    pozwem Klienta toczy się przed sądem Sąd Okręgowy w (...) [sygn. akt (...)]”.
    W odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawczyni korzystała z umorzenia wierzytelności z
    tytułu innego kredytu zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej,
    Wnioskodawczyni wskazała, że tak - podatnik odliczał, w polu 61 pkt V podatnik wskazał, iż:
    „Wnioskodawczyni nie zaliczyła kwoty spłaconego kredytu na podstawie Umowy (ani
    kapitału ani odsetek) w żadnej części do kosztów uzyskania przychodu w podatku PIT. W
    związku z zawarciem umowy kredytu i spłacaniem odsetek, Wnioskodawczyni rozliczyła
    tzw. ulgę odsetkową. Za rok, w którym zostanie zwrócona Wnioskodawczyni kwota
    zapłaconych odsetek na podstawie zawartej Ugody, Wnioskodawczyni zgodnie z art. 45
    ust. 3a ustawy o PIT, doliczy kwoty poprzednio odliczone”.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, że w zdarzeniu przyszłym opisanym we
    Wniosku, nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu w podatku PIT kwota 731.700,66
    PLN oraz kwota zwrotu kosztów procesu lub innych uiszczonych kwot otrzymana przez
    Wnioskodawczynię od Banku na podstawie Ugody?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w zdarzeniu przyszłym opisanym we Wniosku, nie stanowi dla
    Wnioskodawczyni przychodu w podatku PIT kwota 731.700,66 PLN oraz kwota zwrotu
    kosztów procesu lub innych uiszczonych kwot otrzymana przez Wnioskodawczynię od
    Banku na podstawie Ugody.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o PIT:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o PIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o PIT
    mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro przychód
    jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi
    mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę
    pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, źródłami przychodów są „inne źródła”.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o PIT:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT,
      uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu

      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14 ustawy o PIT, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
      przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 ustawy o PIT.
    Definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej
    kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1
    ustawy o PIT. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
    bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o PIT).
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z
    23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061). Zgodnie z tym
    przepisem, gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
    każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
    przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko
    co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem
    lub przed innym organem państwowym.
    Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia
    zobowiązania w wyniku wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych
    wierzytelności między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli
    kompensata wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do
    drugiej dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i
    zobowiązanie względem tej drugiej strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego
    samego rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na
    poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym
    samym celu zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają
    się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem
    świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W
    momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc
    formą wykonania zobowiązania, do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje
    się przepisy o zaliczeniu zapłaty. Przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie
    należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet
    wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać
    ich długi za spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku
    zobowiązaniowego uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie). W
    sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności u stron

    nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby
    do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej
    części długu.
    Mając na uwadze powyższe, otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota będzie de facto
    zwrotem zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez Bank
    kwotę uznać za przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem PIT. Dla celów
    podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym Wnioskodawczyni nie
    będzie miała obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatku PIT.
    O ile kwota ta ma charakter definitywny, to jej otrzymanie nie doprowadzi do przyrostu
    majątku Wnioskodawcy.
    W okresie od dnia zawarcia Umowy do dnia zawarcia Ugody, Wnioskodawczyni zapłaciła
    bowiem do Banku na podstawie Umowy kwotę 1.431.700,67 PLN, niezaliczoną przez
    Wnioskodawczynię w żadnej części do kosztów uzyskania przychodów w podatku PIT. Jest
    to zatem kwota równa sumie kredytu (700.000,01 PLN) otrzymanego przez
    Wnioskodawczynię od Banku i kwocie zwrotu od Banku przy Ugodzie (731.700,66 PLN).
    W związku z zawartą z Bankiem Ugodą nastąpi w istocie jedynie zwrot nienależnie
    pobranych przez Bank świadczeń poprzez zwrot wpłaconych uprzednio przez
    Wnioskodawczynię części rat kapitałowo-odsetkowych, wpłacanych na podstawie zawartej
    Umowy kredytu. Zwrot ten jest skutkiem zawarcia przez Bank niedozwolonych
    abuzywnych klauzul przeliczeniowych, których ważność, jak również ważność całej
    Umowy, stała się przedmiotem sporu sądowego. Zwrot ten wynika z pewnego rodzaju
    kompensaty wzajemnych roszczeń, które z bardzo dużym prawdopodobieństwem
    zostałyby zasądzone przez sąd, gdyby sprawa była przez niego rozstrzygana. W przypadku
    uzyskania przez Wnioskodawczynię w sporze z Bankiem rozstrzygnięcia odpowiadającego
    tym, które zapadają w ramach dominującej linii orzeczniczej, Stronom przysługiwałyby
    wzajemne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu Umowy, tj.
    Bank byłby zobowiązany do zwrotu Wnioskodawczyni jako kredytobiorcy sumy
    uiszczonych przez kredytobiorcę rat kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat),
    a Wnioskodawczyni jako kredytobiorca zobowiązana byłby do zwrotu Bankowi
    wypłaconego kapitału.
    Po drugie, o ile brak jest - co do wszystkich źródeł przychodów w podatku PIT - normy
    analogicznej do normy przepisu art. 14 ust. 2 pkt 3a ustawy o PIT, który stanowi, iż „do
    przychodów, o których mowa w [art. 14] ust. 1 i 2, nie zalicza się: zwróconych innych
    wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów”, to należy uznać, iż norma
    przepisu art. 14 ust. 2 pkt 3a ustawy o PIT stanowi jedynie powtórzenie - w źródle
    przychodów „pozarolnicza działalność gospodarcza” - normy ogólnej, iż przychód w
    podatku PIT nie powstanie w razie braku przyrostu majątku po stronie podatnika,
    doprecyzowując jedynie, iż dotyczy to zwrotu wydatków na rzecz podatnika nie
    zaliczonych uprzednio przez tego podatnika do kosztów uzyskania przychodu w podatku
    PIT.
    Z ww. względów, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, że w zdarzeniu przyszłym
    opisanym we wniosku, nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu w podatku PIT kwota
    731.700,66 PLN otrzymana przez Wnioskodawcę od Banku na podstawie Ugody, w
    sytuacji gdy kwota zapłacona do Banku przez Kredytobiorcę na podstawie Umowy
    (1.431.700,67 PLN), niezaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów
    w podatku PIT, nie jest większa niż suma kredytu (700.000,01 PLN) otrzymanego przez
    Wnioskodawcę od Banku oraz kwoty zwrotu otrzymanej przez Wnioskodawczynię od
    Banku przy Ugodzie (731.700,66 PLN).
    W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego lub innych
    uiszczonych kwot, zwrot ten także nie stanowi przysporzenia majątkowego i nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem PIT, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem kosztów nie
    wystąpi po stronie Wnioskodawczyni realne przysporzenie majątkowe.

    Wynika to z tego, że koszty te w pierwszej kolejności zostały sfinansowane z własnych
    środków powoda, a następnie na podstawie ugody zostają mu zwrócone. W takim
    wypadku kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej nakładów - nie jest więc
    przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota
    tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego jest obojętna podatkowo.
    Analogiczne stanowisko do stanowiska Wnioskodawcy zostało wyrażone m.in. w
    interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 grudnia 2024 r. sygnatura:
    0115-KDIT1.4011.560.2024.3.ASZ:
      Zatem w analizowanej sprawie po Państwa stronie nie dojdzie do powstania
      przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymają Państwo
      zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazali na rzecz
      banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu hipotecznego. Otrzymane środki
      będą mieścić się w kwocie wpłacanej przez Państwa podczas spłaty kredytu
      hipotecznego, tak więc ich uzyskanie nie spowoduje faktycznego przyrostu w Pani
      oraz męża majątku. W konsekwencji otrzymane pieniądze nie będą stanowiły dla
      Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 [ustawy o PIT], a ich uzyskanie nie
      będzie skutkować obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
    Podobne stanowisko zawarto w interpretacji indywidualnej z 20 maja 2025 r. (nr 0115-
    KDIT1.4011.261.2025.1.ASZ):
      Mając na uwadze powyższe, otrzymana przez Panią kwota będzie de facto zwrotem
      zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę
      uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki
      jest obojętny podatkowo. Tym samym nie będzie Pani miała obowiązku rozliczenia
      tych środków dla celów podatkowych.
      W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zwrot ten
      także nie stanowi przysporzenia majątkowego i nie podlega opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym
      zwrotem kosztów nie wystąpi po Pani stronie realne przysporzenie majątkowe.
    Na stronie Banku https://www.mbank.pl/informacje-dla-klienta/post,10109,skutki-
    podatkowe-z-tytulu-ugody.html jest również zawarta informacja (bez podania sygnatury
    tej interpretacji podatkowej), iż:
      Natomiast na podstawie odpowiedniej ugody możemy również zwrócić
      kredytobiorcy lub pożyczkobiorcy część kwot, które wcześniej wpłacił na spłatę rat
      kapitałowo-odsetkowych. Zgodnie z interpretacją podatkową Dyrektora Krajowej
      Informacji Skarbowej w takiej sytuacji bank nie musi wystawiać informacji PIT-11 z
      tytułu zwrotu. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej takie zwroty nie są
      przychodem podatkowym, więc nie wiążą się z obowiązkiem informacyjnym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów

    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że:
    1. zaciągnęła Pani kredyt na zakup mieszkania;
    2. wniosła Pani do sądu pozew o ustalenie nieważności umowy kredytowej;
    3. planuje Pani zawrzeć ugodę, na mocy której dojdzie do rozliczenia wzajemnych
      roszczeń i zwrotu kosztów poniesionych w związku z postępowaniem sądowym.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy wypłacone na podstawie ugody kwoty będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Rozliczenie wzajemnych roszczeń
    Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.

    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony.
    Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych),
    prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do
    zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek
    potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Pani skutki podatkowe z tytułu zwrotu określonej kwoty
    Jak wynika z opisu sprawy, Pani roszczenie w stosunku do Banku, które wynika z
    wykonywania Umowy kredytu i zostaje potwierdzone przez Strony w Ugodzie, obejmuje
    zwrot świadczeń spełnionych przez Panią w wykonaniu Umowy kredytu.
    Wobec powyższego - skoro w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń bank oddaje Pani
    nadwyżkę należnych Pani pieniędzy - to taki zwrot nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania
    przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych
    środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata
    będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstanie przychód
    w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pani od banku zwrot środków pieniężnych, które wpłaciła Pani ponad
    wartość zobowiązania przysługującego bankowi - to taki zwrot nie będzie stanowił
    przychodu.
    Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów postępowania sądowego
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu -
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.

    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że na podstawie zawartej ugody otrzymała Pani od banku zwrot
    kosztów zastępstwa procesowego.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:
      Koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie
      postanowiły inaczej.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
    cywilnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 ze zm.):
      Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki.
    W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Wydatki obejmują w szczególności wynagrodzenie należne innym osobom lub
      instytucjom oraz zwrot poniesionych przez nie kosztów.

    Mając na uwadze powyższe, zwrot poniesionych przez Panią kosztów w związku z
    postępowaniem sądowym („inne uiszczone kwoty”, tj. opłaty sądowe, wynagrodzenie
    prawnika, wynagrodzenia radcy podatkowego) - do wysokości faktycznie poniesionych
    przez Panią wydatków - nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.