Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.943.2025.5.MT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-21
Teza: Możliwość amortyzacji oraz zaliczenia do kosztów wydatków
związanych z samochodem osobowym zakupionym przez
męża Wnioskodawczyni.
Słowa kluczowe: amortyzacja
działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
małżonkowie
samochód-samochód osobowy
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.- Środki trwałe i wartości
niematerialne i prawne, inwestycje.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22d-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22f-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22f-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 11
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismem z 24 września 2025 r. (wpływ 24 września 2025 r.) - w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, rozliczającą
    się według zasad ogólnych. Pozostaje Pani w związku małżeńskim, w ramach którego
    obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej.
    W dniu 8 sierpnia 2025 r. Pani małżonek, w trakcie trwania wspólności majątkowej, nabył
    samochód osobowy o wartości 57 000 zł brutto. Sprzedającym była osoba fizyczna
    nieprowadząca działalności gospodarczej, a transakcja nie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług (nie była objęta ustawą o VAT). Umowa sprzedaży została
    zawarta wyłącznie między Pani małżonkiem, a sprzedającym - widnieją na niej jedynie
    podpisy tych dwóch osób. Nie była Pani stroną umowy i nie składała Pani na niej podpisu.
    Po dokonaniu rejestracji pojazdu przez Pani małżonka, zostanie złożony wniosek o
    dopisanie Pani, jako współwłaściciela pojazdu do dokumentów rejestracyjnych. Pojazd ten
    będzie wykorzystywany przez Panią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej -
    wyłącznie lub częściowo do celów służbowych. Począwszy od chwili zakupu samochodu,
    jest on wykorzystywany do celów związanych z Pani działalnością gospodarczą.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego

    Wskazała Pani, że jest Pani zarejestrowanym podatnikiem czynnym podatku od towarów i
    usług. Pojazd będzie wykorzystywany do użytku mieszanego - do celów służbowych i
    prywatnych. Pojazd nie będzie wykorzystywany wyłącznie do prowadzonej działalności
    gospodarczej. Działalność gospodarczą, o której mowa we wniosku prowadzi Pani od 7
    kwietnia 2025 r. Dla celów rozliczeń prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i
    rozchodów. Przedmiotem Pani zapytania jest okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia
    2025 r. Samochód, o którym mowa we wniosku spełnia warunki określone w art. 5a pkt
    19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Niemniej, samochód osobowy
    jest zarejestrowany jako ciężarowy. Dodatkowe dane pojazdu: DMC - 2725 kg. liczba
    miejsc siedzących - ogółem 5 w 2 rzędach. Samochód będzie stanowił środek trwały w
    Pani działalności gospodarczej i w dniu przyjęcia do używania będzie kompletny i zdatny
    do użytkowania. Przewidywany okres użytkowania wynosi więcej niż 1 rok. Kosztami
    związanymi z eksploatacją samochodu będą: koszt przeglądów technicznych, koszt paliwa
    (samochód posiada instalację diesel), koszt wymiany oleju, niezbędnych serwisów i
    napraw związanych z użytkowaniem zgodnie z przeznaczeniem pojazdu. Zamierza Pani
    zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z eksploatacją pojazdu w
    wysokości 75%. Samochód stanowi niezbędny środek transportu w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą - wizyty w sądach oraz kontakt i pozyskiwanie klientów w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Samochód nie będzie użyczany.
    Samochód będzie wykorzystywany wyłącznie przez właściciela w celach prywatnych i
    służbowych. Wszystkie wydatki, które stanowić będą podstawę odliczeń od podatku
    dochodowego będą potwierdzone odpowiednią fakturą VAT i wprowadzone w koszty
    zgodnie w księdze przychodów i rozchodów. Pani mąż nie prowadzi działalności
    gospodarczej. Samochód będzie wykorzystywany przez Panią zarówno w celach
    prywatnych i służbowych. Samochód nie został ujęty w ewidencji środków trwałych w
    miesiącu, w którym został dokonany zakup. Samochód został zakupiony 8 sierpnia 2025 r.,
    zaś przekazanie go do użytkowania i ujęcie w ewidencji środków trwałych dokonane
    zostało we wrześniu 2025 r. Rejestracja samochodu została dokonana w dniu 22 sierpnia
    2025 r. Pisząc „od momentu, w którym pojazd ten zostaje faktycznie wykorzystywany w
    prowadzonej działalności gospodarczej”, ma Pani na myśli moment wprowadzenia
    samochodu do ewidencji środków trwałych - we wrześniu 2025 r. Samochód
    wykorzystywany jest do celów prywatnych i służbowych, nie będzie prowadzona
    ewidencja przebiegu pojazdu. Odliczenie dotyczy 50% stawki VAT.
    Pytania
    1. Czy Pani, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, ma prawo zaliczyć do
      ewidencji środków trwałych samochód osobowy nabyty przez Pani małżonka w trakcie
      trwania wspólności majątkowej, mimo że nie była Pani stroną umowy sprzedaży, a
      następnie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej jako
      kosztów uzyskania przychodu?
    2. Czy fakt, że umowa sprzedaży została zawarta tylko przez Pani małżonka, ale pojazd
      stanowi majątek wspólny, nie wyklucza możliwości amortyzacji samochodu w
      prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej?
    3. Czy ma Pani prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodu wydatki związane z
      eksploatacją pojazdu (w szczególności paliwo, naprawy, przeglądy, konserwacje), jeśli
      pojazd ten będzie wykorzystywany do celów działalności gospodarczej?
    4. Czy ma Pani prawo do odliczania podatku VAT od zakupionego paliwa do tego pojazdu,
      w przypadku jego wykorzystywania do celów działalności gospodarczej?
    5. Czy ma Pani prawo do odliczania podatku VAT od wydatków związanych z naprawami,
      konserwacją i innymi usługami związanymi z utrzymaniem samochodu, o ile pojazd
      ten będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej?

    6. Czy ma Pani prawo do wliczenia w koszty działalności gospodarczej oraz dokonywania
      odliczeń podatku VAT począwszy od miesiąca, w którym dokonany został zakup, czy
      od miesiąca w którym zostanie dokonany wpis Pani, jako współwłaściciela w CEPIK?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania Nr 1, Nr 2 i Nr 6 w części
    dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania oznaczonego
    we wniosku Nr 3, Nr 4, Nr 5 i Nr 6 w części dotyczącej podatku od towarów i usług
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Pani zdaniem, ma Pani prawo ująć pojazd jako środek trwały w prowadzonej działalności
    gospodarczej i dokonywać odpisów amortyzacyjnych, mimo że umowa sprzedaży została
    podpisana wyłącznie przez Pani małżonka.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, składniki majątku nabyte przez
    któregokolwiek z małżonków w trakcie trwania wspólności majątkowej wchodzą do
    majątku wspólnego. Oznacza to, że pojazd, mimo że formalnie nabyty tylko przez Pani
    małżonka, stanowi współwłasność majątkową obojga małżonków z mocy prawa. W
    związku z tym jest Pani współwłaścicielem pojazdu i może wprowadzić go Pani do
    ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej, jeśli spełnia on
    ustawowe warunki uznania za środek trwały.
    Ad. 2
    Pani zdaniem, ma Pani prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości
    początkowej pojazdu zgodnie z przepisami ustawy o PIT, jako że samochód będzie
    wykorzystywany w działalności gospodarczej i spełnia definicję środka trwałego.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, środkiem trwałym jest m.in. rzecz ruchoma (w
    tym samochód) stanowiąca własność lub współwłasność podatnika, kompletna, zdatna do
    użytku i wykorzystywana w działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż rok.
    Samochód spełnia te warunki - jest środkiem transportu zdatnym do użytku i ma być
    wykorzystywany w działalności gospodarczej. Pani - jako współwłaściciel majątku
    wspólnego - może zatem zgodnie z art. 22d i 22g ustawy o PIT rozpocząć jego amortyzację
    od momentu wprowadzenia do ewidencji.
    Ad. 6
    Pani zdaniem, ma Pani prawo do zaliczenia wydatków związanych z użytkowaniem
    pojazdu do kosztów uzyskania przychodu od momentu, w którym pojazd ten zostaje
    faktycznie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, niezależnie od daty
    formalnego ujawnienia Pani, jako współwłaściciela pojazdu w Centralnej Ewidencji
    Pojazdów i Kierowców (CEPiK).
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodu są wydatki poniesione
    w celu osiągnięcia przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, o ile nie zostały wyłączone w
    art. 23 tej ustawy. Wydatki związane z eksploatacją pojazdu wykorzystywanego w
    działalności - takie jak paliwo, naprawy czy ubezpieczenie - stanowią koszty podatkowe,
    jeśli spełniają powyższe warunki. Choć nie była Pani formalnie wskazana w umowie
    sprzedaży jako nabywca pojazdu, to zakup został dokonany przez Pani małżonka w trakcie
    trwania wspólności majątkowej. Oznacza to, że pojazd wszedł do majątku wspólnego, a
    Pani jest jego współwłaścicielem z mocy prawa (art. 31 §1 Kodeksu rodzinnego i

    opiekuńczego), niezależnie od formalnych zapisów w umowie, czy dokumentach
    rejestracyjnych. Zatem ma Pani prawo rozporządzać tym pojazdem i wykorzystywać go w
    działalności gospodarczej.
    Podsumowując, data wpisu Pani, jako współwłaściciela w CEPIK nie ma charakteru
    konstytutywnego i nie wpływa na prawo do zaliczenia kosztów do kosztów uzyskania
    przychodów, jeśli spełnione są przesłanki ustawowe. Istotne jest rzeczywiste posiadanie i
    wykorzystywanie pojazdu do celów działalności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik);
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
        został właściwie udokumentowany;
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których - zgodnie z art. 23 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym

    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego
    przychodu. Kosztami będą więc zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie koszty, które ponosi podatnik prowadzący
    działalność gospodarczą mogą stanowić koszty uzyskania przychodów (pomijając przy
    tym, co oczywiste, te, które ustawodawca wprost wyłączył z kosztów na podstawie art. 23
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wymogiem, który musi być bezwzględnie spełniony, nie jest, co wynika z literalnego
    brzmienia przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    związek kosztów z działalnością gospodarczą, tylko z uzyskaniem przychodów lub też z
    zachowaniem albo zabezpieczeniem jego źródła. Powyższe twierdzenie jest zgodne z
    utrwalonym poglądem judykatury (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 41
    /11, uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10 oraz uchwała z dnia 12
    grudnia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/11).
    Należy również wskazać, że jeżeli wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych
    na mocy art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą co do zasady
    stanowić koszt uzyskania przychodu na gruncie art. 22 ust. 1 ww. ustawy, jeśli zostanie
    wykazany ich związek z uzyskaniem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła przychodów.
    Przepis art. 23 ust. 1 ww. ustawy zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów
    uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do
    którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów. Jednocześnie zauważyć należy, że samo wyliczenie kosztów,
    których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że
    wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zostaną uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Pomiędzy poniesionym kosztem, a potencjalnym przychodem musi bowiem zaistnieć
    związek przyczynowo-skutkowy, albowiem musi być to wydatek poniesiony w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Niezwykle istotne jest przy tym, aby
    obiektywna ocena działań podatnika skutkowała możliwością uznania ich za racjonalne,
    podjęte przy zachowaniu zasad staranności, które to działania muszą cechować
    przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie, w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem
    jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.

    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy
    ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których
    charakter budzi wątpliwości.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 23 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych
      odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być
      w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości
      odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych,
      obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
        # o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
        umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
        stanowią własność lub współwłasność podatnika,
        są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
        przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
        są wykorzystywane przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną
        przez niego działalnością gospodarczą.
    W myśl art. 22d ust. 2 ww. ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Jak stanowi art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą

      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo - w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Jedną z podstawowych kategorii decydujących o prawidłowości dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych jest właściwe określenie wartości początkowej środków trwałych, która
    stanowi podstawę dokonywania tych odpisów. Zasady ustalenia wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych określone zostały w art. 22g
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia,
      a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej
      amortyzowane - cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.
    Na podstawie art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową
      tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział
      podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do
      składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że
      małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej
      prowadzonej odrębnie.
    Przy czym pamiętać należy o ograniczeniu kwotowym dotyczącym ww. odpisów
    amortyzacyjnych, wprowadzonym przepisem art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
      a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
      elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
      elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881)
      oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym
      wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
      b) 150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Stosunki majątkowe między małżonkami zostały natomiast uregulowane w art. 31 § 1
    ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (t. j. Dz.U. z 2023 r.
    poz. 2809 ze zm.):
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Natomiast w stosownie do art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
        1. przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej,
        2. przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba
          że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił,
        3. prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym
          przepisom,

        4. przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb
          jednego z małżonków,
        5. prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,
        6. przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub
          wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną
          krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z
          powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z
          powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na
          przyszłość,
        7. wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności
          zarobkowej jednego z małżonków,
        8. przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia
          jednego z małżonków,
        9. prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne
          prawa twórcy,
        10. przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba
          że przepis szczególny stanowi inaczej.
    Wyżej wymieniony przepis określa zatem, co stanowi osobisty majątek każdego z
    małżonków. Do majątku odrębnego małżonków nie zalicza się zatem przedmiotów
    służących do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 341 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w
      skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się
      pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.
    Zgodnie natomiast z art. 35 ww. ustawy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Ustrój wspólności ustawowej, obejmujący dorobek obojga małżonków, ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta
    charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą
    żądać podziału majątku objętego wspólnością (art. 35 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
    majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem niezależnie od tego, który z małżonków wykorzystuje składniki majątku objęte
    majątkową wspólnością ustawową w swojej działalności gospodarczej, oboje małżonkowie
    pozostają ich właścicielami.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że od 7 kwietnia 2025 r. prowadzi Pani
    jednoosobową działalność gospodarczą i rozlicza się według zasad ogólnych. Pozostaje
    Pani w związku małżeńskim, w ramach którego obowiązuje ustrój ustawowej wspólności
    majątkowej. 8 sierpnia 2025 r. Pani małżonek, w trakcie trwania wspólności majątkowej,
    nabył samochód osobowy o wartości 57 000 zł brutto. Umowa sprzedaży została zawarta
    wyłącznie między Pani małżonkiem, a sprzedającym - widnieją na niej jedynie podpisy tych
    dwóch osób. Nie była Pani stroną umowy i nie składała Pani na niej podpisu. Po
    dokonaniu rejestracji pojazdu przez Pani małżonka, zostanie złożony wniosek o dopisanie
    Pani, jako współwłaściciela pojazdu do dokumentów rejestracyjnych. Pojazd ten będzie
    wykorzystywany wyłącznie przez Panią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

    Samochód będzie stanowił środek trwały w Pani działalności gospodarczej i w dniu
    przyjęcia do używania będzie kompletny i zdatny do użytkowania. Przewidywany okres
    użytkowania wynosi więcej niż 1 rok. Samochód został zakupiony 8 sierpnia 2025 r., zaś
    przekazanie go do użytkowania i ujęcie w ewidencji środków trwałych dokonane zostało
    we wrześniu 2025 r. Rejestracja samochodu została dokonana w dniu 22 sierpnia 2025 r.
    Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że ma Pani prawo wprowadzić do ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych samochód nabyty przez Pani
    małżonka w trakcie trwania wspólności majątkowej, mimo że nie była Pani stroną umowy
    sprzedaży. Może Pani dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tego
    samochodu, z uwagi na fakt, że pojazd ten stanowi wspólność majątkową Pani i Pani
    męża. Odpisów amortyzacyjnych od opisanego we wniosku samochodu, na podstawie art.
    22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, może Pani dokonywać od
    momentu wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych
    i prawnych, a nie od momentu wpisu Pani, jako współwłaściciela w CEPIK. Wpis Pani, jako
    współwłaściciela samochodu do CEIPK jest czynnością techniczną, niemającą wpływu na
    moment rozpoczęcia dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zatem wydatki związane z
    użytkowaniem pojazdu może Pani zaliczać do kosztów uzyskania przychodów od miesiąca,
    w którym faktyczne wykorzystywała Pani pojazd w działalności gospodarczej, tj. od
    miesiąca wprowadzenia tego pojazdu do ewidencji środków trwałych.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania Nr 1, 2 i 6 w części dotyczącej podatku
    dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Dokonałem oceny Pani stanowiska w zakresie możliwości dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych przyjmując, że nawet jeśli pojazd, o którym mowa we wniosku jest
    samochodem osobowym, to nie będą miały zastosowanie ograniczenia kwotowe, o
    których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    gdyż wartość pojazdu - jak Pani wskazała w opisie sprawy - wynosi 57.000 zł, zatem jest
    niższa niż w ww. przepisie.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...), (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.