Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.398.2022.10.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-28
Teza: Ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o podatku
dochodowym od osób prawnych, w brzmieniu obowiązującym
od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest uprawniony do
zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów
amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 ww. ustawy od wartości
początkowej środków trwałych sklasyfikowanych w grupie 1
KŚT w sytuacji, w której Centrum Logistyczne dla celów
bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego
odpisom amortyzacyjnym
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT)
koszt-koszty uzyskania przychodów
wartość-wartość początkowa
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 6 czerwca 2022 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest
    uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych
    zgodnie z art. 15 ww. ustawy od wartości początkowej środków trwałych
    sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT w sytuacji, w której Centrum Logistyczne dla celów
    bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom amortyzacyjnym.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca posiada siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz jest polskim
    rezydentem podatkowym, tj. podlega na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów
    bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca spełnia definicję spółki
    nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. 2021 poz. 1800 ze zm.; dalej „Ustawa o CIT”).
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wynajem i zarządzanie
    nieruchomościami, w tym głównie powierzchniami magazynowymi i biurowymi w centrum
    logistycznym należącym do Spółki i zlokalizowanym w A., gmina B. Na centrum logistyczne
    składają się głównie środki trwałe sklasyfikowane w grupie 1 Klasyfikacji Środków Trwałych
    (dalej: „KŚT”), w tym głównie budynek magazynu i powierzchnia biurowa (dalej:
    „Nieruchomość” lub „Centrum Logistyczne”). Spółka jest także właścicielem gruntu, na
    którym Centrum Logistyczne jest posadowione. Centrum Logistyczne zostało

    wybudowane przez Spółkę i wprowadzone do rejestru środków trwałych w 2020 roku.
    Spółka, jako właściciel Centrum Logistycznego regularnie ponosi wydatki związane z jego
    zarządzaniem i utrzymaniem, w tym koszty adaptacji pomieszczeń według wymagań
    najemców oraz będzie ponosić koszty modernizacji wymaganych z biegiem czasu, które
    powiększą jego wartość początkową.
    Zgodnie z przyjętymi przez Spółkę zasadami (polityką) rachunkowości, Centrum
    Logistyczne jest ujmowane w bilansie Spółki jako „nieruchomość inwestycyjna” w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.
    U. 2021 r. poz. 2106; dalej: „Ustawa o rachunkowości”), wyceniana według wartości
    godziwej.
    Według przyjętej przez Spółkę polityki rachunkowości, do inwestycji obejmującej aktywa
    posiadane w celu osiągnięcia przychodów z najmu oraz korzyści ekonomicznych
    wynikających z przyrostu wartości tych aktywów, zalicza się również nieruchomości, które
    nie są użytkowane przez jednostkę, lecz zostały nabyte w celu osiągnięcia tych korzyści, są
    wyceniane wg ceny rynkowej, bądź inaczej określonej wartości godziwej. Inwestycje w
    nieruchomości wyceniane są według wartości godziwej, określonej na podstawie wyceny
    rzeczoznawcy.
    W ramach stosowanej polityki rachunkowości, Spółka nie dokonuje odpisów
    amortyzacyjnych od Centrum Logistycznego w rozumieniu Ustawy o rachunkowości.
    Zgodnie ze sprawozdaniem niezależnego biegłego rewidenta z badania ostatniego
    dostępnego śródrocznego sprawozdania finansowego Spółki za okres od 1 stycznia 2021
    r. do 31 marca 2021 r., przyjęte przez Spółkę zasady rachunkowości przedstawiają
    rzetelny i jasny obraz sytuacji majątkowej i finansowej Spółki na dzień złożenia
    sprawozdania.
    Dla celów podatkowych, Centrum Logistyczne jest traktowane przez Spółkę jako środek
    trwały, zgodnie z art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT. Spółka zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT
    dokonywała w latach poprzednich i nadal dokonuje odpisów amortyzacyjnych od przyjętej
    wartości początkowej Nieruchomości, które traktuje jako koszt uzyskania przychodu w
    momencie dokonania odpisu amortyzacyjnego.
    W związku z publikacją w Dzienniku Ustaw (Dz.U. 2021 r., poz. 2105) ustawy z dnia 29
    października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, znanej
    opinii publicznej jako „Polski Ład” (dalej: „Polski Ład”), z dniem 1 stycznia 2022 r. treść art.
    15 ust. 6 Ustawy o CIT uległa zmianie.
    Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem regulacji art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, „kosztem
    uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m,
    przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
    zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki”.
    W związku ze zmianą brzmienia art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT wynikającą z wejścia w życie
    Polskiego Ładu, Spółka powzięła wątpliwość co do podatkowego rozliczania jako kosztów
    uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od Centrum Logistycznego dokonywanych
    od dnia 1 stycznia 2022 r.

## Pytanie

Czy w świetle art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia
    2022 r., Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu
    odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości początkowej
    środków trwałych sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT w sytuacji, w której Centrum
    Logistyczne dla celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom
    amortyzacyjnym?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1800, dalej: „Ustawa o
    CIT”), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest
    uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych
    zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości początkowej środków trwałych - budynków -
    składających się na Centrum Logistyczne.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b jest
    dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu
    osiągniętego z innych źródeł przychodów.
    Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art.
    11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów
    uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku
    podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica
    jest stratą ze źródła przychodów.
    Zatem, w myśl art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 2 Ustawy o CIT, w celu opodatkowania podatkiem
    dochodowym ustawodawca, co do zasady umożliwia podatnikowi, na cele określenia
    podstawy opodatkowania, uwzględnić zarówno przychody uzyskiwane z prowadzonej
    działalności jak i koszty pomniejszające te przychody. Jedną z pozycji kosztów uzyskania
    przychodu ponoszonych przez podatnika przewidzianą w ramach Ustawy o CIT są odpisy
    amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m Ustawy o CIT, z
    uwzględnieniem art. 16 Ustawy o CIT.
    Z założenia, odpisy amortyzacyjne dają prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodu, wydatków poniesionych na wytworzenie środków trwałych, przy czym
    zaliczenie wydatków jest rozłożone w czasie, który jest determinowany stosowaną stawką
    amortyzacyjną.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.
    „kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m,
    przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
    zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki”.
    Stosownie do art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c
    Ustawy o CIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone
    we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in.
    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie
    używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na
    podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 Ustawy o CIT,
    zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (winno być: „stanu
    faktycznego”), Centrum Logistyczne znajdujące się w ewidencji środków trwałych
    Wnioskodawcy spełniają kryteria podane w art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, a zarazem nie
    będą miały do niego zastosowanie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu
    przewidziane w art. 16 Ustawy o CIT. Tym samym, co do zasady mogą w odniesieniu do
    niego być dokonywane odpisy amortyzacyjne z tytułu jego zużycia dla celów podatkowych.
    Wysokość odpisów amortyzacyjnych jest determinowana stosowaną stawką
    amortyzacyjną zgodnie z art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT. Mając jednak na uwadze warunek
    wprowadzony w art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, Spółka powzięła wątpliwość co do jego
    interpretacji i zastosowania w istniejącym stanie faktycznym i prawnym.

    Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, nowe brzmienie przepisu wprowadza
    ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez spółki
    nieruchomościowe w odniesieniu do środków trwałych zaliczonych do grupy 1 KŚT. Grupa
    ta obejmuje budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Stosownie do znowelizowanego tekstu art.
    15 ust. 6 Ustawy o CIT, wysokość odpisu amortyzacyjnego dokonywana zgodnie z
    przepisami Ustawy o CIT w danym roku podatkowym, nie może być wyższa niż wartość
    odpisu amortyzacyjnego bądź umorzeniowego dokonywanego w tym samym roku
    zgodnie z przepisami o rachunkowości, która obciąża wynik finansowy jednostki.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wprowadzenie ograniczenia wysokości podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych do wysokości odpisów dokonywanych na cele rachunkowe zakłada
    zastosowanie tego ograniczenia do spółek nieruchomościowych, które aktywa, zaliczone
    do Grupy 1 KŚT, traktują jako środki trwałe podlegające amortyzacji, a dokonywanymi
    odpisami amortyzacyjnymi obciążają wynik finansowy jednostki.
    Interpretacja tego przepisu oznacza, że ma on zastosowanie do sytuacji, w której są
    spełnione łącznie następujące warunki:
    1) Podmiot jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 Ustawy o CIT,
    2) Spółka nieruchomościowa posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których
      dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych,
    3) Aktywa te jednocześnie stanowią środki trwałe w rozumieniu ustawy o
      rachunkowości, od których podmiot dokonuje odpisów amortyzacyjnych, które
      obciążają wynik finansowy jednostki.
    Analizując spełnienie powyższych warunków:
    Ad 1)
    Spółka jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 Ustawy o CIT, ponieważ
    działa ona w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zobowiązanej do
    sporządzenia bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym na ostatni
    dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, co najmniej 50% wartości bilansowej jej
    aktywów stanowiły nieruchomości położone na terytorium Polski, których wartość
    bilansowa przekroczyła 10 000 000 zł oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok
    podatkowy przychody podatkowe z tytułu najmu stanowiły ponad 60% ogółu przychodów
    podatkowych Spółki. Zatem warunek przedstawiony w punkcie 1) należy uznać za
    spełniony.
    Ad 2)
    Spółka posiada środek trwały zaliczany do Grupy 1 KŚT, od którego dokonuje odpisów
    amortyzacyjnych dla celów podatkowych. Zatem warunek przedstawiony w punkcie 2)
    należy uznać za spełniony.
    Ad 3)
    W przypadku Spółki, Centrum Logistyczne nie jest zaliczane do środków trwałych w
    rozumieniu Ustawy o rachunkowości tylko do inwestycji i tym samym Spółka nie dokonuje
    odpisów amortyzacyjnych od wartości Centrum Logistycznego, które obciążałyby wynik
    finansowy. Należy podkreślić, iż przepis art. 15 ust. 6 odnosi się trzy razy do terminu
    „środka trwałego”, dwa razy w ujęciu podatkowym, a za trzecim razem w ujęciu
    rachunkowym. Dlatego przepis ten, zdaniem Wnioskodawcy należy stosować wyłącznie w
    odniesieniu do amortyzacji podatkowej środków trwałych, które również są w ten sposób
    traktowane dla celów rachunkowych. Skoro Spółka nie traktuje Centrum Logistycznego
    jako środka trwałego z perspektywy rachunkowej i nie dokonuje od niego odpisów
    amortyzacyjnych obciążających wynik finansowy Spółki zatem warunek przedstawiony w
    punkcie 3) należy uznać jako niespełniony.

    Z treści art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że wszystkie trzy warunki muszą
    być spełnione łącznie, aby ograniczenie dotyczące zaliczania do kosztów podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych miało zastosowanie w przypadku spółki nieruchomościowej.
    Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, ograniczenie wprowadzone w nowelizacji art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT nie ma, zastosowania do spółek nieruchomościowych, które nie spełnią
    chociażby jednego z tych warunków, w szczególności nie ma zastosowania w przypadku,
    gdy środek trwały z Grupy 1 KŚT nie stanowi w rozumieniu ustawy o rachunkowości
    środka trwałego podlegającego amortyzacji dla celów bilansowych i tym samym odpisy
    amortyzacyjne nie obciążają wyniku finansowego jednostki.
    Jak wynika z powyższej analizy, ograniczenie wprowadzane znowelizowanym brzmieniem
    art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT nie będzie miało zastosowania w przypadku Spółki, gdyż nie
    spełnia ona jednego z wymagań dotyczących jego zastosowania, tj. nie dokonuje odpisów
    amortyzacyjnych dla celów rachunkowych od środków trwałych zaliczanych do Grupy 1
    KŚT, które obciążałyby jej wynik finansowy.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (winno być: „stanu
    faktycznego”), zgodnie ze stosowanymi przez Spółkę i ogólnie przyjętymi standardami
    rachunkowości, Spółka dla celów rachunkowych, nie klasyfikuje Centrum Logistycznego,
    jako środka trwałego oraz nie dokonywała, ani nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych w
    rozumieniu Ustawy o rachunkowości. Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, dla Spółki nie
    ma zastosowania limit wysokości odpisów podatkowych przewidziany w art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r. Wymienione w tym
    przepisie ograniczenie odnosi się do wysokości odpisów amortyzacyjnych dokonywanych
    w celach rachunkowych, a więc nie ma możliwości jego zastosowania w przypadku Spółki,
    która takich odpisów nie dokonuje w ogóle i zgodnie z przyjętą polityka rachunkowości
    oraz art. 5 ust. 1 Ustawy o rachunkowości dokonywać ich nie może. Tym samym, odpisy
    amortyzacyjne dokonywane przez Spółkę dla celów podatkowych nie mogą być
    ograniczane na podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, gdyż brak jest w przypadku Spółki
    elementu porównawczego w postaci wysokości odpisów bilansowych obciążających wynik
    finansowy, których występowanie jest warunkiem koniecznym zastosowania limitu
    przewidzianego w przepisie.
    Na potrzeby rachunkowe (bilansowe), koszty związane z posiadaną przez Spółkę
    Nieruchomością, takie jak m.in. zmiana jej wartości w czasie, odzwierciedlana jest poprzez
    aktualizowaną, w regularnych odstępach, wycenę tego aktywa, sklasyfikowanej w pozycji
    inwestycji długoterminowych. Jednocześnie, w celu rozliczenia kosztu związanego z
    wytworzeniem i modernizacją środka trwałego w czasie, na potrzeby rozliczeń
    podatkowych zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, Spółka dokonywała w latach ubiegłych
    oraz dokonuje nadal odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej Centrum
    Logistycznego.
    Obecnie Spółka nie planuje zbycia Nieruchomości. Teoretycznie, jeśli Spółka nie
    dokonałaby zbycia Centrum Logistycznego, rozwiązanie alternatywne, wynikające z art. 15
    ust. 1 Ustawy o CIT, które umożliwiałoby rozpoznanie kosztów wytworzenia oraz
    modernizacji Centrum Logistycznego dopiero w dacie jego zbycia lub likwidacji, nie
    dawałoby Spółce faktycznej możliwości rozpoznania tych kosztów. Skutkowałoby ono
    bowiem nieokreślonym i nieograniczonym w czasie odsunięciem momentu rozpoznania
    kosztu przez Spółkę. W najgorszym przypadku, zakładając brak zmiany w prowadzonej
    działalności, Spółka mogłaby nigdy nie mieć prawa do rozpoznania jako koszt
    poniesionych nakładów inwestycyjnych. Z treści art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w brzmieniu
    obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. nie wynika w żaden sposób, że celem wprowadzenia
    zmian było uniemożliwienie rozpoznawania kosztów, o których mowa w przepisie
    spółkom nieruchomościowym stosującą określoną politykę rachunkowości. Zdaniem
    Wnioskodawcy, jeśli ustawodawca miałby taki cel, wymieniłby go w treści przepisu lub w
    ramach reformy wprowadził odrębny przepis dotyczący tego zagadnienia.
    Zakładając, że w przyszłości Spółka będzie kontynuować swoją działalność (nie dojdzie do
    sprzedaży Centrum Logistycznego), nie nastanie moment, który dawałby Spółce

    możliwość rozpoznania kosztów związanych z poniesionymi przez Spółkę wydatkami na
    wybudowanie Centrum Logistycznego oraz poniesionymi wydatkami na jego
    modernizację. Tym samym, brak możliwości zaliczania przez Spółkę do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych od składników majątkowych w postaci Centrum
    Logistycznego, pozbawiłby ją de facto podstawowego prawa do rozpoznawania kosztów
    uzyskania przychodów wynikającego z Ustawy o CIT. Tym samym Spółka byłaby
    zobowiązana do rozliczania podatku dochodowego w dużej mierze od przychodów, a nie
    dochodów uzyskanych z prowadzonej działalności. Poniesienie kosztu związanego z
    wytworzeniem aktywów przez Spółkę stanowi kluczowy koszt jej działalności, bez
    poniesienia którego nie byłaby w stanie funkcjonować. Dlatego odmowa rozpoznania
    takich kosztów poniesionych na wytworzenie Centrum Logistycznego w trakcie
    generowania przez Spółkę przychodów z tego aktywa stałoby w opozycji do wykładni
    przedstawionej w prawomocnym orzeczeniu Najwyższego Sądu Administracyjnego sygn.
    akt II FSK 2078/19 z dnia 6 grudnia 2019 r., w którym to przepisy umożliwiające
    rozpoznawanie kosztów uzyskania przychodu zostały określone podstawowym prawem
    podatnika. Sąd odniósł się do art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 8 Ustawy o CIT w
    następujący sposób: „Argumentacja ta służyła jednocześnie wykazaniu przez WSA w
    Gliwicach, że również art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. nie daje
    podstaw, aby kwestionować prawo skarżącej jako podatnika do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów wydatków na nabycie udziałów z uwagi na chęć organów
    podatkowych do przeciwdziałania uzyskaniu korzyści podatkowej przez podatnika.
    Powołane przepisy nie stanowią bowiem klauzuli obejścia prawa podatkowego, ale
    regulują podstawowe prawo podatnika do rozpoznawania kosztów uzyskania
    przychodów. Powyższe powoduje, że przedstawiony przez Dyrektora IAS zarzut jest
    bezskuteczny zarówno ze względu na niespełnienie powyżej wskazanych wymogów
    formalnych (konstrukcyjnych), jak również dlatego, że jest pozbawiony podstaw”.
    Mając na uwadze fundamentalne prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów
    w postaci odpisów amortyzacyjnych, wynikające z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w opinii
    Wnioskodawcy, warunek limitowania wysokości odpisów podatkowych zawarty w tym
    przepisie, zastosowanie mieć będzie jedynie do tych podatników, którzy dokonują
    odpisów amortyzacyjnych środków trwałych Grupy 1 KŚT dla celów rachunkowych. Tym
    samym, zdaniem Wnioskodawcy, intencją ustawodawcy nie było całkowite pozbawienie
    niektórych podatników prawa do zaliczenia w koszty amortyzacji podatkowej, ale jedynie
    ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania
    przychodów. Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli celem ustawodawcy byłoby
    wyeliminowanie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych w takim przypadku,
    zastosowałby on konstrukcję przepisu tożsamą z przepisem dotyczącym zakazu zaliczania
    do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali
    mieszkalnych, który został wprowadzony poprzez dodanie ust. 2a) w art. 16c Ustawy o CIT
    i będzie obowiązywał od 1 stycznia 2023 roku.
    Taki sposób interpretacji art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1
    stycznia 2022 r. zdaniem Wnioskodawcy, wspiera również charakter funkcjonalno-
    systemowy wprowadzonych zmian. W opinii Wnioskodawcy, zmianę wprowadzoną
    poprzez nowelizację art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT należy rozważać w kontekście potrzeb i
    celów stawianych uchwaleniu Polskiego Ładu jak i specyficznie mając wzgląd na
    uzasadnienie zmian w treści analizowanego przepisu. Zgodnie z tekstem uzasadnienia
    projektu ustawy Polski Ład autorstwa Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z
    27 lipca 2021 r. (dalej: „Uzasadnienie”), został on wprowadzony jako element polityki
    Państwa mający na celu stworzenie przyjaznego i sprawiedliwego sytemu podatkowego,
    który ma wspomóc rozwój polskiej gospodarki w obliczu wyzwań wynikających, m.in. ze
    skutków pandemii Covid-19 oraz przeciwdziałać agresywnej optymalizacji podatkowej.
    Należy zauważyć, że przyjęcie przez Wnioskodawcę polityki rachunkowej w zakresie
    traktowania nieruchomości opisanej w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym (winno
    być: „ w stanie faktycznym”), nie stanowi formy optymalizacji podatkowej. Forma
    prowadzenia rozliczeń rachunkowych jest zgodna ze standardami rachunkowości,
    pozwalającymi na rzetelne przedstawienie sytuacji finansowej spółki.

    W części Uzasadnienia odnoszącej się bezpośrednio do art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, jako
    główny cel wprowadzenia zmian w tym przepisie podano chęć zmniejszenia różnic
    występujących między wartością wykazywanego przez tzw. spółkę nieruchomościową w
    roku podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a
    wartością wykazywanego - za ten sam okres - zysku brutto. Powiązanie wysokości
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości z odpisami dokonywanymi dla
    celów rachunkowych uzasadniono dokładniejszym - w przypadku przepisów o
    rachunkowości, odzwierciedleniem ekonomicznej wartości nieruchomości posiadanych
    przez spółki nieruchomościowe.
    Zgodnie z Uzasadnieniem, celem zmiany obecnego brzmienia regulacji art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT było zapobiegnięcie sytuacji, w której „ze względu na uwarunkowania
    ekonomiczne, do amortyzacji nieruchomości dla potrzeb rachunkowych stosowane są
    obniżone stawki amortyzacji nieruchomości, natomiast amortyzacja podatkowa odbywa
    się według stawek standardowych”. W przypadku występowania tego typu różnicy
    pomiędzy stawką amortyzacji przyjętą na potrzeby rachunkowe, a stawką amortyzacji dla
    celów podatkowych, wysokość tej drugiej powinna zostać dostosowana do poziomu tej
    pierwszej”.
    Z treści Uzasadnienia, nie wynika, że jednym ze stawianych im celów było uniemożliwienie
    spółkom nieruchomościowym dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych w odniesieniu do posiadanych nieruchomości. Nowelizacja przepisu art. 15
    ust. 6 Ustawy o CIT ma jedynie za zadanie ograniczyć wysokość dokonywanych dla celów
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych w przypadku wystąpienia rozbieżności pomiędzy
    stawkami amortyzacji przyjętymi dla celów rachunkowych i finansowych.
    Jak przedstawiono w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (winno być: „stanu
    faktycznego”), na potrzeby stosowanej polityki rachunkowości, Spółka nie traktowała i nie
    traktuje posiadanego Centrum Logistycznego jako środka trwałego. Tym samym, Spółka
    nie określała i nie określa dla niej bilansowych stawek amortyzacyjnych zgodnie z
    zasadami rachunkowości. Brak dokonywania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby
    rachunkowe nie oznacza jednakże, iż odpisy amortyzacyjne dokonywane przez Spółkę dla
    celów podatkowych nie odzwierciedlają realiów ekonomicznych, tj. zmiany wartości
    Centrum Logistycznego w czasie ze względu na czas. Jak wynika z opisu stanu faktycznego
    i zdarzenia przyszłego (winno być: „stanu faktycznego”), wartość Nieruchomości jest
    zmienna. Dodatkowo, Spółka będzie regularnie ponosić koszty związane z modernizacją
    Centrum Logistycznego, które to dla celów podatkowych podwyższają wartość
    początkową Nieruchomości i rozpoznawane będą przez Spółkę, jako koszt poprzez
    dokonywanie odpisów amortyzacyjnych.
    Mając wzgląd na cele stawiane przed nowelizacją art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w opinii
    Wnioskodawcy, uniemożliwienie Spółce uznawania dokonywanych w odniesieniu do
    Centrum Logistycznego odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodu w
    rozumieniu art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, stałoby w sprzeczności z założeniami zmian
    wprowadzonych do Ustawy o CIT w ramach Polskiego Ładu i ich Uzasadnieniem
    przygotowanym przez ustawodawcę.
    Ponadto, w doktrynie polskiego prawa publicznego, podkreśla się niezależność prawa
    podatkowego i przepisów określających zasady prowadzenia rachunkowości. Zgodnie ze
    stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
    sygn. akt I SA/Łd 550/16 z dnia 24 sierpnia 2016 r., prawo podatkowe i prawo bilansowe są
    względem siebie niezależne i jak stwierdził sąd: „Podkreślić należy fakt, że prawo
    podatkowe i prawo bilansowe są względem siebie autonomiczne, dlatego też zapisy
    dokonywane w księgach rachunkowych, których zadaniem jest rejestrowanie zdarzeń
    gospodarczych i odpowiadających im operacji gospodarczych, nie mogą modyfikować
    unormowań zawartych w materialnym prawie podatkowym. Prawo rachunkowe określa
    przede wszystkim o prawidłowym sposobie prowadzenia ksiąg, nie rozstrzyga natomiast o
    prawnej kwalifikacji określonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów w
    rozumieniu przepisów podatkowych”. Z kolei w wyroku NSA sygn. akt II FSK 3487/16 z 11

    grudnia 2018 r. stwierdzono, że „(...) w ustawach podatkowych musi istnieć bezpośrednie
    odwołanie do konkretnych przepisów ustawy o rachunkowości, przepisów wykonawczych
    wydanych na jej podstawie lub Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, czy
    Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej, aby mogły one zostać
    uznane za kreujące prawa i obowiązki podatkowe”. Analogiczne stwierdzenie znalazło się
    również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 255/13 z 2 grudnia
    2014 r.
    Jak wynika z przytoczonych orzeczeń, w polskim prawie funkcjonuje silne ograniczenie w
    wywoływaniu skutków podatkowych przez przepisy rachunkowe, a jakikolwiek wpływ
    zasad stosowanych na potrzeby bilansowe na rozliczenia podatkowe powinien wynikać z
    bezpośredniego odwołania do konkretnych przepisów rachunkowych w treści ustaw
    podatkowych. Ustawa o CIT, a w szczególności art. 15 ust. 6 tejże ustawy nie wiążą w
    swoich zapisach bezpośrednio sposobu ewidencjonowania środków trwałych Grupy 1 KŚT
    przez spółki nieruchomościowe dla celów rachunkowych (bilansowych) z ich traktowaniem
    na potrzeby podatkowe. Zdaniem Spółki, uzależnienie od zmiany wprowadzonej w art. 15
    ust. 6 Ustawy o CIT wyboru lub zmiany stosowanej przez jednostkę polityki rachunkowej
    wykraczałoby poza zakres przedmiotowy wynikający z art. 1 ust. 1 Ustawy o CIT. Nie
    istnieje również odrębny przepis ani doktryna, które taki obowiązek na Spółkę by
    nakładały. Co więcej, zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie takiej obligacji
    dyskryminowałoby w sposób arbitralny podatników, którzy w zgodzie z odrębnymi
    przepisami o rachunkowości prowadzą własną politykę rachunkowości metodą inną, niż
    ta, do której odwołuje się art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w brzmieniu po 31 grudnia 2021 r.
    Co za tym idzie, zdaniem Spółki, na gruncie prawa podatkowego nie istnieje wymóg w
    stosunku do spółek nieruchomościowych, aby te dokonywały odpisów amortyzacyjnych
    na potrzeby ustalenia wyniku finansowego w stosunku do posiadanych środków trwałych
    Grupy 1 KŚT w celu uzyskania możliwości traktowania za koszty uzyskania przychodu
    odpisów amortyzacyjnych. W związku z tym, sposób ujmowania Centrum Logistycznego
    jako środka trwałego i dokonywane na jego podstawie odpisy amortyzacyjne dla celów
    podatkowych powinny być określane przez Wnioskodawcę na podstawie przepisów
    podatkowych, niezależnie od sposobu ich klasyfikacji przyjętego przez Spółkę dla celów
    ustalania wyniku finansowego, zgodnie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    (winno być: „stanu faktycznego”).
    Ponadto, jak przedstawiono w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (winno być:
    stanu faktycznego”), Nieruchomość sklasyfikowana w grupie 1 KŚT będąca w posiadaniu
    Wnioskodawcy, została wprowadzona do ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy i
    podlegała amortyzacji dla celów podatkowych przed wejściem w życie art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT w treści obowiązującej od 1 stycznia 2022 r. W związku z tym, w opinii
    Wnioskodawcy, obowiązek zastosowania wobec tego środka trwałego art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT w jego znowelizowanym brzmieniu, naruszałby konstytucyjne prawa Spółki.
    Jak stanowi art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej:
    „Konstytucja”), będącej nadrzędnym obowiązującym aktem prawnym, Rzeczpospolita
    Polska jest demokratycznym państwem prawnym. Istnienie takiej obligacji w Konstytucji
    może odnosić się do wielu aspektów funkcjonowania państwa i posłużyło w doktrynie do
    ukonstytuowania pochodnych zasad wynikających z zasady demokratycznego państwa
    prawnego, takich jak zasady ochrony praw nabytych i ochrony interesów w toku.
    Jak wskazano w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego (dalej: „TK”) sygn. akt P 10/11 z
    dnia 10 lutego 2015 r. wydanym w związku ze zmianami legislacyjnymi ograniczającymi
    uprawnienia podatników do uwzględniania w kosztach uzyskania przychodu
    dokonywanych odpisów amortyzacyjnych: „Sąd pytający przyjął, że pozbawienie
    możliwości kontynuowania amortyzacji prawa użytkowania nieruchomości, rozpoczętej w
    1996 r. (na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995
    r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a
    także aktualizacji wyceny środków trwałych, Dz. U. Nr 7, poz. 34, ze zm.; dalej:
    „rozporządzenie z 20 stycznia 1995 r.”), której okres 1 stycznia 2000 r. nie upłynął (wejście
    w życie ustawy zmieniającej z 1999 r.), pozostaje w sprzeczności z zasadą ochrony praw

    nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji,
    pozbawienie podatnika prawa osiągnięcia celu amortyzacji, jakim jest zaliczenie w koszty
    podatkowe całości wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnych i
    prawnych rozłożonych w czasie”.
    W ww. orzeczeniu TK stwierdził również, cytując własny wyrok sygn. akt K 45/01 z dnia 25
    czerwca 2002 r., że: „Swoboda w kształtowaniu materialnych treści prawa podatkowego
    jest jednak równoważona z istnieniem obowiązku przestrzegania konstytucyjnych
    standardów demokratycznego państwa prawnego. Do standardów tych należy w
    szczególności zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie
    prawa, a także ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku, które stanowią
    konkretyzację wymienionej zasady konstytucyjnej”. Ponadto, w odniesieniu do ochrony
    praw nabytych, TK wielokrotnie podkreślał, m.in. w wyrokach sygn. akt K 16/05 z dnia 18
    lipca 2006 r., sygn. akt P 6/05 z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05 z dnia 18
    września 2006), że ustawodawca, dokonując kolejnych zmian stanu prawnego, nie może
    tracić z pola widzenia interesów podmiotów, jakie ukształtowały się przed dokonaniem
    zmiany stanu prawnego.
    W swoim orzecznictwie TK przychylił się do poglądu, że podatnik powinien mieć możliwość
    przewidzenia konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie
    obowiązujących w danym momencie przepisów oraz zasadne jest jego oczekiwanie, że
    zasady te nie będą ustalane w sposób arbitralny. Wedle wyroku TK sygn. akt K 27/09 z
    dnia 25 listopada 2010 r. TK orzekł następująco: „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TK
    zasada ta głosi zakaz arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych
    przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie
    prawnym”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opozycji do utrwalonego orzecznictwa TK stałoby
    zastosowanie znowelizowanej treści art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w treści obowiązującej od
    1 stycznia 2022 r. w stosunku do już prowadzonych przez Spółkę rozliczeń podatkowych,
    gdyż wiązałoby się to z natychmiastowym odebraniem Spółce realizowanych już w
    odniesieniu do konkretnego środka trwałego prawa do uwzględniania kosztów uzyskania
    przychodu na podstawie dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Na gruncie art. 2
    Konstytucji i w świetle przytoczonego orzecznictwa TK, podmiot gospodarczy wypełniający
    dotychczas swoje zobowiązania zgodnie z ustawą o rachunkowości i Ustawą o CIT, może
    oczekiwać umożliwienia dokończenia rozpoczętych wcześniej przedsięwzięć podjętych na
    podstawie wcześniejszych regulacji na dotychczasowych zasadach.
    Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.
    U. 2021 r. poz. 2106; dalej „Ustawa o rachunkowości”), przyjęte zasady (politykę)
    rachunkowości należy stosować w sposób ciągły, dokonując w kolejnych latach
    obrotowych jednakowego grupowania operacji gospodarczych, wyceny aktywów i
    pasywów, w tym także dokonywania odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych,
    ustalania wyniku finansowego i sporządzania sprawozdań finansowych tak, aby za kolejne
    lata informacje z nich wynikające były porównywalne. Oznacza to, że zgodnie z Ustawą o
    rachunkowości, co do zasady, z wyłączeniem spełnienia ustawowych przesłanek nie
    powinno się zmieniać zasad dokonywania odpisów amortyzacyjnych w celu ustalania
    wyniku finansowego podmiotu. Zatem, hipotetyczna zmiana podejścia do rozliczeń
    finansowych Spółki, wymuszona nowelizacją art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, mogłaby
    jednocześnie (być - przypis Organu) niezgodna z ustawą o rachunkowości. Z uwagi na
    przyjętą przez Spółkę politykę rachunkowości, zachowanie konstytucyjnej zasady ochrony
    interesów w toku wymaga umożliwienia Wnioskodawcy dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych związanych z Nieruchomością zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w
    jego brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2022 r.
    Mając na uwadze powyższą analizę oraz powołane argumenty, Spółka wnosi o
    potwierdzenie, że w świetle art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od
    dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości

    początkowej Centrum Logistycznego oraz przy uwzględnieniu podatkowych stawek
    amortyzacyjnych przyjętych dotychczasowo przez Spółkę.
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 5 sierpnia 2022 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-1.4010.398.2022.1.SH, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 22 sierpnia 2022 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 20 września 2022 r., wysłanym w tym samym dniu, za pośrednictwem platformy
    e-PUAP wnieśli Państwo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę
    na ww. interpretację indywidualną.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo o:
    - uchylenie interpretacji w całości,
    - rozpoznanie skargi na rozprawie,
    - zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu kosztów postępowania sądowego, w tym
      kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
    Pismem z 14 października 2022 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.398.2022.2.SH udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację - wyrokiem
    z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2355/22.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 marca 2025 r. sygn. akt II FSK
    896/23 oddalił ww. skargę kasacyjną Organu.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął do
    Organu 28 maja 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      Warszawie w ww. wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, w zakresie
      ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest
      uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych
      zgodnie z art. 15 ww. ustawy od wartości początkowej środków trwałych

      sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT w sytuacji, w której Centrum Logistyczne dla celów
      bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom amortyzacyjnym -
      jest prawidłowe.
      Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, tj.
    w 2022 r.
    Odnosząc się zaś do powołanych we wniosku orzeczeń sądowych, Organ zauważa, że
    wyroki sądowe rozstrzygają w indywidualnych sprawach, w konkretnym, indywidualnie
    określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wiążą tylko strony postępowania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności które są
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1
    Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.