Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.767.2025.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków związanych z aplikacją adwokacką poniesionych
przed rozpoczęciem działalności.
Słowa kluczowe: aplikacja-aplikacja adwokacka
działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
studia-opłata za studia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 27 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 27 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.

    Uzupełniła go Pani pismem z 25 października 2025 r. (wpływ 30 października 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W latach 2022-2024 odbywała Pani aplikację adwokacką przy Okręgowej Izbie Adwokackiej
    w (...), której ukończenie stanowi warunek do przystąpienia do zawodowego egzaminu
    adwokackiego, a w konsekwencji do uzyskania możliwości wykonywania zawodu
    adwokata.
    W dniach (...).04.2025 r. przystąpiła Pani do końcowego egzaminu adwokackiego, z
    którego uzyskała Pani wynik pozytywny. Rozpoczęła Pani z dniem 15 września 2025 r.
    jednoosobową działalność gospodarczą (indywidualna kancelaria adwokacka) polegającą
    na świadczeniu usług i wykonywaniu zawodu adwokata. Niemniej nie byłoby to możliwe,
    gdyby w pierwszej kolejności nie uzyskała Pani pozytywnego wyniku z egzaminu
    wstępnego na aplikację adwokacką, do którego przystąpienie wymagało uiszczenia opłaty
    w wysokości 1 125 zł (zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15
    marca 2021 r. w sprawie wysokości opłaty za egzamin wstępny na aplikację adwokacką).
    Następnie w trakcie trwania aplikacji adwokackiej zobowiązana była Pani do uiszczania
    rocznej opłaty szkoleniowej w wysokości 5 850 zł, tj. łącznie za 3 lata 17.550 zł (zgodnie z
    treścią rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie
    wysokości opłaty rocznej za aplikację adwokacką), które to koszty opłacała Pani w
    wymiarze miesięcznym po 650 zł płatne od stycznia do września każdego roku trwania
    aplikacji oraz miesięcznej składki izbowej w wysokości 40 zł, tj. łącznie za 3 lata 1440 zł
    (zgodnie z treścią § 30 ust. 4 Regulaminu odbywania aplikacji adwokackiej). Ponadto w
    ramach dojścia do zawodu adwokata musiała Pani dokonać opłaty za końcowy egzamin
    zawodowy w wysokości 3 266,20 zł (zgodnie z ogłoszeniem Ministra Sprawiedliwości o
    egzaminie adwokackim w 2025 r.).
    Łączna wysokość niezbędnych kosztów niezbędnych do poniesienia w związku z
    uzyskaniem możliwości wpisu na listę adwokatów i wykonywania zawodu wynosi 23
    381,20 zł. W trakcie trwania aplikacji adwokackiej pozostawała Pani zatrudniona na
    podstawie umowy o pracę i nie prowadziła Pani działalności gospodarczej, w ramach
    której powyższe wydatki mogłyby być zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu.
    Uzupełnienie
    Forma opodatkowania Pani działalności to opodatkowanie na zasadach ogólnych,
    Lata poniesienia wydatków:
      - opłata za egzamin wstępny na aplikację adwokacką – rok 2021 (przystąpienie do
        egzaminu przed rozpoczęciem aplikacji),
      - opłaty roczne za aplikację adwokacką – lata 2022, 2023, 2024, płatne miesięcznie w
        wysokości 650 zł za miesiące styczeń-wrzesień każdego roku,
      - składki członkowskie na rzecz samorządu adwokackiego (40zł) – lata 2022–2025,
        płatne miesięcznie,
      - opłata za egzamin adwokacki – rok 2025.
    Dokumentami potwierdzającymi wydatki są potwierdzenia wykonania przelewów
    bankowych:
      - opłata za egzamin wstępny: zapłacono dnia 04.08.2021,
      - opłaty za odbywanie aplikacji oraz składki członkowskie za lata 2022, 2023, 2024
        płatności miesięczne:
        rok 2022: 07.02.2022, 02.03.2022, 04.04.2022, 09 05.2022, 02.06.2022, 11.07.2022,
          28.07.2022, 29.08.2022, 07.10.2022, 09.11.2022, 07.12.2022, 28.12.2022,

        rok 2023: 09.01.2023, 30.01.2023, 06.03.2023, 31.03.2023, 27.04.2023, 06.06.2023,
          30.06.2023, 02.08.2023, 07.09.2023, 13.10.2023, 13.11.2023, 30.11.2023,
        rok 2024: 03.01.2024, 05.02.2024, 01.03.2024, 03.04.2024, 02.05.2024, 27.05.2024,
          26.06.2024, 30.07.2024, 03.10.2024, 28.11.2024,
      - opłata składki członkowskiej rok 2025: 08.01.2025, 03.02.2025, 05.03.2035,
        07.04.2025, 30.04.2025, 30.05.2025,
      - opłata za egzamin zawodowy 2025 – 05.03.2025.
    Pytania
    Czy poniesione wydatki, tj. opłata za egzamin wstępny na aplikację adwokacką na rzecz
    Ministerstwa Sprawiedliwości, opłaty za pierwszy, drugi i trzeci rok aplikacji adwokackiej,
    obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa w samorządzie adwokackim jako
    aplikant adwokacki, opłata za egzamin adwokacki na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości,
    mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu z działalności
    gospodarczej, prowadzonej w formie jednoosobowej działalności gospodarczej
    (indywidualnej kancelarii adwokackiej)? W razie pozytywnej odpowiedzi uprzejmie prosi
    Pani o wskazanie, w jakiej dacie wydatki te powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodu?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 1 – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, dalej jako upd, kosztami uzyskania przychodów są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 upd.
    Wydatek, aby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien zatem spełniać
    łącznie następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z
    przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu; nie znajdować się na liście kosztów
    nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 upd; być
    właściwie udokumentowany.
    Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę, że
    przed rozpoczęciem działalności gospodarczej w ramach wykonywania zawodu adwokata
    konieczne jest uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu wstępnego na aplikację
    adwokacką – opłata od egzaminu stanowi dochód budżetu państwa, a uiszczana jest na
    rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości. Po uzyskaniu wpisu na listę aplikantów adwokackich
    aplikant zobowiązany jest do ukończenia trzyletniego szkolenia w ramach okręgowej izby
    adwokackiej, które jest odpłatne. Ponadto aplikant zobowiązany jest do uiszczania składki
    członkowskiej. Zarówno opłacenie szkolenia oraz składki jest warunkiem koniecznym do
    pozytywnego zakończenia aplikacji. W przypadku braku uiszczenia powyższych
    konsekwencją jest skreślenie z listy aplikantów, a tym samym brak możliwości
    przystąpienia do końcowego egzaminu zawodowego i wykluczenie możliwości
    wykonywania zawodu adwokata. Ostatnim niezbędnym elementem jest pozytywne
    złożenie egzaminu zawodowego, przy czym przystąpienie do niego jest odpłatne i także
    stanowi dochód budżetu państwa. Wykonywanie zawodu adwokata możliwe jest
    wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ze względu na ustawowe
    wyłączenie możliwości zatrudnienia adwokata wykonującego zawód na podstawie umowy
    o pracę w myśl przepisów kodeksu pracy. W trakcie trwania aplikacji adwokackiej aplikant
    zobowiązany jest do ponoszenia wydatków z nią związanych, a swoją pracę może
    wykonywać w ramach zawartej umowy o pracę bądź innej umowy cywilnoprawnej. Nawet
    jeżeli przyjąć, że aplikant adwokacki stanowi odrębny zawód, to zarówno okres aplikacji,
    jak i wydatki z nią związane są nierozerwalnie połączone i konieczne do uzyskania tytułu
    zawodowego adwokata, a co za tym idzie wykonywania działalności gospodarczej w
    ramach kancelarii adwokackiej. Innymi słowy, tak egzaminy, jak i opłaty związane ze

    szkoleniem w trakcie trwania aplikacji adwokackiej oraz uiszczaniem składki członkowskiej
    nie są fakultatywne, a są one obligatoryjne, a ich uiszczenie jest warunkiem koniecznym
    sine qua non prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto nie można uznać, że
    szkolenie aplikantów adwokackich ma charakter osobisty, który może być przydatny
    podczas wykonywania działalności gospodarczej (jak np. nauka angielskiego), wszak
    przejście tego szkolenia jest niezbędne do przystąpienia do egzaminu adwokackiego po
    ukończonej aplikacji adwokackiej. Posługując się zatem testem warunku sine qua non, jeśli
    przyjąć, że skutkiem jest uzyskanie tytułu zawodowego adwokata i prowadzenie
    działalności gospodarczej w ramach kancelarii adwokackiej, to przyczynami (warunkami)
    koniecznymi do ziszczenia się tego skutku będą - immanentnie powiązane z uiszczaniem
    kosztów – etapy egzaminów wstępnych, szkolenia aplikanckiego oraz egzaminu
    zawodowego. Wytrącenie któregokolwiek z powyższych spowoduje niemożność ziszczenia
    się skutku.
    W doktrynie i orzecznictwie panuje ugruntowany pogląd, zgodnie z którym „opłaty
    związane z odbywaniem aplikacji adwokackiej (...) są kosztami uzyskania przychodów z
    pozarolniczej działalności gospodarczej zorganizowanej w formie kancelarii adwokackiej.
    Bez znaczenia pozostaje w tym wypadku fakt, że zostały one poniesione jeszcze przed
    formalną rejestracją działalności gospodarczej, jak i przed uzyskaniem uprawnień
    zawodowych adwokata. Cel podejmowania określonych działań przez podatnika jest w
    tym wypadku na tyle sprecyzowany, że nie można mnożyć wątpliwości co do sposobu
    wykorzystania wiedzy uzyskanej w trakcie aplikacji do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Również na tej podstawie wydatków poniesionych na szkolenie aplikantów
    nie można traktować jako poniesionych na cele osobiste, gdyż są nierozerwalnie związane
    ze sferą zawodową danej osoby” – R. Kubacki, Poniesione przez aplikantów wydatki jako
    koszty uzyskania przychodów. Glosa do wyroku WSA z dnia 7 marca 2013 r. III SA/Wa 2577
    /12, Palestra 2014, nr 5-6, s. 173-179.
    W ramach powyższych rozważań należy przywołać także treść pisma Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 28.05.2019 r., 0112-KDIL3-3.4011.159.2019.1.MW, zgodnie z
    którym „jako uzasadnione racjonalnie i gospodarczo koszty, których poniesienie może
    przyczynić się do osiągnięcia przychodów ze źródła, jakim jest działalność gospodarcza,
    należy uznać wydatki na kształcenie, które pozwolą podatnikowi nabyć umiejętności i
    wiedzę niezbędną w prowadzeniu działalności gospodarczej”.
    Trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że „wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania
    uprawnień zawodowych adwokata muszą być uznane za koszty uzyskania przychodu
    działalności gospodarczej adwokata wykonywanej w ramach jego kancelarii. Bez ich
    poniesienia niemożliwe byłoby w ogóle założenie działalności w formie kancelarii
    adwokackiej i świadczenia w jej ramach usług prawnych” - wyrok WSA w Gdańsku z
    10.07.2013 r., I SA/Gd 626/13, LEX nr 1343138; podobnie Wyrok WSA w Poznaniu z
    31.05.2012 r., I SA/Po 301/12, LEX nr 1211356; Wyrok WSA w Gliwicach z 29.03.2004 r., I SA
    /Ka 557/03, LEX nr 2223309; Wyrok WSA w Gdańsku z 15.01.2014 r., I SA/Gd 1448/13, LEX
    nr 1429952; Wyrok WSA w Łodzi z 4.04.2013 r., I SA/Łd 122/13, LEX nr 1303788.
    Zatem poniesione przez aplikanta adwokackiego koszty przed rozpoczęciem działalności
    gospodarczej można ex post zaliczyć jako koszty uzyskania przychodu, albowiem bez ich
    nieponiesienia nie byłoby możliwe uzyskanie jakiegokolwiek w tym zakresie przychodu.
    Innymi słowy, tylko ex post można stwierdzić, czy wydatek ten faktycznie stanowi koszt
    uzyskania przychodu – jeśli chodzi o aplikanta (czy to adwokackiego, czy radcowskiego) w
    sytuacji, w której w trakcie aplikacji nie prowadził działalności gospodarczej. Ziściły się
    bowiem przyszłe i niepewne stany faktyczne, które ostatecznie pozwalają na zaliczenie
    wydatków poczynionych w trakcie trwania szkolenia aplikanckiego do kosztów uzyskania
    przychodu w ramach działalności gospodarczej.

    W Pani ocenie – w odniesieniu do pytania nr 2 – poniesione wydatki mogą zostać zaliczone
    do kosztów uzyskania przychodów w dacie rozpoczęcia prowadzenia działalności
    gospodarczej, tj. od dnia 15 września 2025 r., jako koszty pośrednie związane z
    uzyskaniem kwalifikacji niezbędnych do wykonywania działalności gospodarczej.
    Z uwagi na to, że wydatki te zostały poniesione przed rozpoczęciem działalności, ale ich
    poniesienie było warunkiem koniecznym (sine qua non) do uzyskania przychodu z tej
    działalności (bez nich nie byłoby możliwe wykonywanie zawodu adwokata), stanowią one
    koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust 1 ustawy o PIT.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2 wynika z uzupełnienia wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest:
    – w części dotyczącej wydatków poniesionych w 2025 r. – prawidłowe,
    – w pozostałej części – nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem
      przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    · nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.
    Powołany przepis wskazuje, że przy ocenie danego wydatku przede wszystkim musi
    istnieć źródło przychodów. Z zasadą tą skorelowane są przepisy ustanawiające reguły
    potrącania wydatków w określonym czasie.
    Stwierdzenie, że określone wydatki poniesione przez podatnika spełniają wszystkie
    wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego uznania ich za koszty uzyskania
    przychodów, stanowi bowiem niezbędną przesłankę odliczenia ich przez podatnika od
    osiągniętych przychodów.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,

    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła
    przychodów w przyszłości.
    Podkreślam przy tym, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-
    skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności,
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tych przychodów – każdorazowo spoczywa na
    podatniku.
    Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów”, przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego,
    przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu
    przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania.
    Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków pod tym wszakże warunkiem, że wykaże, że świadomie
    poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a
    jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów.
    Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami a możliwością uzyskania w
    przyszłości z tego tytułu przychodów trzeba zatem rozpatrywać na podstawie
    adekwatnego związku przyczynowego. Przy kwalifikowaniu określonych wydatków
    poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod
    uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość
    przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów podatnika.
    Dodaję również, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów, nie stwarza domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są
    wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostają z mocy
    samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Innymi słowy – poniesienie
    wydatku, który nie został wyłączony w art. 23 omawianej ustawy podatkowej, nie oznacza,
    że wydatek taki automatycznie będzie uznany za koszt uzyskania przychodów.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w latach 2022-2024 odbywała Pani aplikację
    adwokacką, której ukończenie stanowi warunek do przystąpienia do zawodowego
    egzaminu adwokackiego, a w konsekwencji do uzyskania możliwości wykonywania
    zawodu adwokata. W kwietniu 2025 r. przystąpiła Pani do końcowego egzaminu
    adwokackiego, z którego uzyskała Pani wynik pozytywny. Od września 2025 roku
    rozpoczęła Pani wykonywanie działalności gospodarczej w formie kancelarii adwokackiej.
    Poniosła Pani następujące wydatki: opłata za egzamin wstępny na aplikację adwokacką na
    rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości (w 2021 r.), opłaty za pierwszy, drugi i trzeci rok
    aplikacji adwokackiej (w latach 2022-2024), obowiązkowe składki członkowskie z tytułu
    uczestnictwa w samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki (w latach 2022-2025)
    oraz opłata za egzamin adwokacki na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości (w 2025 r.).
    Forma opodatkowania działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią to zasady
    ogólne. Posiada Pani dokumenty potwierdzające poniesienie kosztów wymienionych we
    wniosku.
    Wymienione przez Panią wydatki nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych
    za koszt uzyskania przychodów, zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia
    poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jak już wskazałem, dla
    uzyskania takiego statusu konieczne jest również zaistnienie związku przyczynowego
    między poniesionym wydatkiem a celem, jakim jest osiągnięcie przychodów lub
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Istotnym warunkiem zaliczenia
    takich wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest istnienie źródła przychodów, do
    którego dany wydatek można przyporządkować.
    Odnosząc się zatem do cytowanego uprzednio art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oraz opisu zdarzenia, stwierdzam, że nie może

    Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków, które poniosła Pani przed
    rokiem podatkowym, w którym zaistniało źródło przychodów, jakim jest działalność
    gospodarcza. Natomiast wydatki poniesione przez Panią w roku podatkowym, w którym
    istniało już to źródło przychodów, tj. w 2025 r., mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodów w dacie rozpoczęcia działalności. Podkreślam przy tym, że kosztem uzyskania
    przychodów mogą być wydatki właściwie udokumentowane.
    Podsumowanie: poniesione przez Panią wydatki, tj. opłata za egzamin wstępny na
    aplikację adwokacką na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości, opłaty za pierwszy, drugi i
    trzeci rok aplikacji adwokackiej oraz obowiązkowe składki członkowskie z tytułu
    uczestnictwa w samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki (poniesione w latach
    2022-2024) nie mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów z Pani
    działalności gospodarczej (kancelarii adwokackiej), którą Pani rozpoczęła we wrześniu
    2025 r.
    Natomiast wydatki poniesione przez Panią w roku rozpoczęcia tej działalności
    gospodarczej (czyli w 2025 r.), tj. obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa
    w samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki oraz opłata za egzamin adwokacki na
    rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości, mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania
    przychodów w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w dacie jej rozpoczęcia.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w
    indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.
    Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie
    mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionych przez Panią kwestii. Nie negując
    tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm
    prawa podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – tezy badanych rozstrzygnięć nie
    mają zastosowania w tym postępowaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.