Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.605.2025.2.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-25
Teza: Wydatki związane z prowadzeniem kont w social mediach, nie
stanowią kosztów uzyskania przychodu z prowadzonej przez
Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 23

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 15 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 28 lipca 2025 r.
    (wpływ 28 lipca 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej zajmuje się Pan również
    tworzeniem kontentu na social mediach (...). W związku z czym buduje Pan swoją markę
    osobistą/reklamową pod kątem przyszłych współprac z klientami. Do generowania filmów,
    zdjęć czy postów na tych portalach musi Pan się odpowiednio prezentować i pokazywać
    różne aspekty związane z tematami jakie to Pan pokazuje na tworzonych materiałach.
    Chciałby Pan się dowiedzieć czy może zaliczyć do swoich kosztów uzyskania przychodu
    wydatki związane z zakupem ubrań, które to będzie Pan wykorzystywał przy tworzeniu
    filmów, wizyt u fryzjera/barbera, które poprawią Pana wizerunek w social mediach oraz
    pokażą, że osoby pracujące w branży, którą Pan pokazuje również mogą dbać o siebie,
    wizyt w restauracjach w których to będzie Pan promował zdrowy tryb życia dla osób
    czynnych zawodowo.
    W ramach swojej działalności gospodarczej ma Pan podany numer PKD: 73.11.Z
    Działalność agencji reklamowych, który to ma być Pana głównym źródłem dochodu w
    najbliższej przyszłości. Pana konto na (...) to: (...).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Aktualnie uzyskuje Pan przychody głównie z tytułu konsultacji i analiz dokumentacji
    technicznej.
    Dochody z działalności opodatkowuje Pan na zasadach ogólnych i prowadzi podatkową
    księgę przychodów i rozchodów.
    Aktualnie nie uzyskuje Pan przychodów z social mediów - prowadzi Pan działania
    budujące zasięgi i wizerunek.
    Prowadzi Pan konta w mediach społecznościowych (...), w których tworzy treści związane z
    Pana pracą zawodową (inżynier budownictwa, kierownik budowy) oraz podróżami.
    Materiały te mają na celu budowanie Pana marki osobistej i zainteresowanie firm, które
    byłyby zainteresowane współpracą reklamową. Chce Pan w przyszłości monetyzować te
    działania poprzez współpracę z markami i reklamowanie ich produktów.
    Będzie Pan publikować treści związane z Pana pracą na budowie, technologiami
    budowlanymi, życiem inżyniera, a także relacjami z podróży po Europie i zwiedzania
    ciekawych miejsc.
    Treści będą dostępne publicznie i bezpłatnie dla użytkowników. Dochód planuje Pan
    uzyskiwać z płatnych współprac z firmami.
    Wizyty w restauracjach będą prezentowane jako element promowania zdrowego i
    świadomego stylu życia, co może być inspiracją dla Pana grupy odbiorców - osób
    aktywnych zawodowo, w tym z branży budowlanej.
    Do kosztów działalności gospodarczej chciałby Pan zaliczyć ubrania codzienne -
    casualowe, robocze i stylizacje wykorzystywane do tworzenia treści - m.in. odzież
    outdoorowa, techniczna, stylizacje na nagrania z budowy i podróży.
    Odzież nie będzie oznakowana logotypem.
    Niektóre elementy ubioru mogą być używane również prywatnie.
    Planuje Pan prowadzić uproszczoną ewidencję ubrań w formie tabeli z opisem zakupu,
    przeznaczenia i numerem faktury/rachunku, co pozwoli oddzielić je od ubrań prywatnych.

    Wydatki, które zamierza Pan ponosić na zakup ubrań, wizyt u fryzjera, barbera są
    niezbędne do prowadzenia działalności medialno-promocyjnej, ponieważ prezentuję się
    osobiście na materiałach wideo i zdjęciach, a odpowiedni wygląd ma wpływ na
    wiarygodność i atrakcyjność treści.
    Wydatki będą dokumentowane fakturami i paragonami, a ich cel i sposób wykorzystania
    będą udokumentowane materiałami opublikowanymi w social mediach.
    Zamierza Pan uzyskiwać przychody z prowadzenia agencji reklamowej od momentu
    pozyskania pierwszych klientów - prowadzi Pan już działania promocyjne.
    Przedmiotem działalności agencji reklamowej będzie tworzenie treści reklamowych i
    promocyjnych dla marek w mediach społecznościowych, głównie w formie wideo, postów i
    relacji.
    Każdy wydatek będzie powiązany z konkretną działalnością reklamową lub produkcją
    treści - przykładowo odzież - do nagrań na budowie i podróżniczych vlogów, fryzjer -
    odpowiedni wygląd na nagraniach, restauracje - prezentacja zdrowego stylu życia w
    treściach.
    Planuje Pan prowadzić działalność w podobny sposób jak znani influencerzy i osoby
    medialne, którzy reklamują produkty niekoniecznie związane bezpośrednio z ich
    zawodem - kluczowe jest budowanie zaangażowanej społeczności i wiarygodnego
    wizerunku.

## Pytanie

Czy może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wydatki ponoszone w związku z
    prowadzeniem działalności w social mediach, takie jak: zakup odzieży, wizyty u fryzjera,
    zakup kosmetyków, posiłki w restauracjach oraz inne wydatki mające na celu budowanie
    Pana wizerunku i promocję, jeżeli ich celem jest rozwój Pana działalności gospodarczej i
    pozyskiwanie płatnych współprac reklamowych z firmami promującymi swoje produkty za
    pośrednictwem influenserów?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, wydatki ponoszone na potrzeby tworzenia treści w social mediach - takie
    jak odzież wykorzystywana na nagraniach, fryzjer, kosmetyki, wizyty w restauracjach -
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z tym przepisem, kosztem uzyskania przychodu są wszelkie wydatki poniesione w
    celu osiągnięcia przychodu, zabezpieczenia źródła przychodu lub zachowania jego źródła,
    o ile nie zostały wyłączone w art. 23.
    W przypadku Pana, zamieszczanie wizerunku i budowanie rozpoznawalności marki
    osobistej w mediach społecznościowych ma na celu pozyskanie płatnych współprac
    reklamowych. Takie działania są standardową praktyką w branży influencer marketingu.
    Wydatki te pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz przyszłym przychodem i są odpowiednio dokumentowane.
    Nie korzysta Pan z tych wydatków prywatnie w sposób przeważający, a ich ponoszenie ma
    charakter zawodowy i służy zwiększeniu atrakcyjności Pana działalności w sieci.
    W związku z powyższym uważa Pan, że spełnia przesłanki do zaliczenia takich wydatków
    do kosztów uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.)
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.
    W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego
    poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
    Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim
    jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością
    gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na
    wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność
    w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności
    gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową
    działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o
    charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące
    sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku
    przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła bądź
    też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania
    owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl
    powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
        pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem
        przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo
        zabezpieczenia źródła przychodu,
        nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania
        przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych,
        być właściwie udokumentowany.

    Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog
    kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności
      poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym
      alkoholowych.
    Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy
    wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.
    Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o
    reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu
    stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w
    relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.
    Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji
    „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome
    kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o
    nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy
    przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy,
    zakupów jego produktów czy usług.
    Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań
    zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika,
    lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na
    przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni,
    zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego
    wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007,
    Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).
    Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane
    towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu
    skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego
    przedmiotu gospodarczego.
    Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na
    celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach,
    działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do
    nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego
    (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz,
    Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z dnia 10 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Lu
    1030/98, Lex nr 46935).
    Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie
    firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu
    zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów z
    przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena
    charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej
    przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który
    prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego
    wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.
    Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie - z punktu
    widzenia podatnika - posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić
    koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność
    gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w

    sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług
    mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których
    cechy - po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji - uzasadniałyby ich związek z
    potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego
    zabezpieczeniem.
    Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku
    NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na
    uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie
    wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku.
    Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r., sygn. I SA/Wr 1291/13
    wyjaśniono, że: Nie jest (...) wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić
    do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania
    przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do
    kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb
    osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto
    teoretyczna.
    Kryterium celowości nie wyznacza w sposobu ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki,
    które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są.
    Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń,
    tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (patrz wyrok NSA z
    8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15)
    Zauważyć należy również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na
    potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć
    charakteru osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z
    działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu.
    W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić
    kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Wydatek musi być poniesiony w taki sposób, aby można było oceniając go obiektywnie,
    założyć z dużym prawdopodobieństwem, iż przyniesie on przychód. Oznacza to, że przy
    okazji prowadzenia działalności gospodarczej podatnik nie może kwalifikować jako koszty
    uzyskania przychodów tej działalności również innych wydatków, które nie są
    nakierowane na uzyskanie, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu z
    działalności gospodarczej, a przy okazji służą do realizacji innych celów, np. osobistych
    podatnika.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy
    ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których
    charakter budzi wątpliwości.
    Do stwierdzenia, czy poniesione wydatki związane z prowadzeniem kont w social mediach
    mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej
    działalności gospodarczej, istotnym jest ustalenie, czy są one potrzebne w prowadzonej
    działalności gospodarczej i mają związek z tą działalnością.
    Z opisu stanu sprawy wynika, że w ramach działalności gospodarczej uzyskuje Pan
    przychody głównie z tytułu konsultacji i analiz dokumentacji technicznej. Dochody z
    działalności opodatkowuje Pan na zasadach ogólnych. W ramach prowadzonej przez Pana

    działalności gospodarczej zajmuje się Pan również tworzeniem kontentu na social
    mediach (...). Prowadzi Pan konta w mediach społecznościowych, w których tworzy treści
    związane z Pana pracą zawodową (inżynier budownictwa, kierownik budowy) oraz
    podróżami. Materiały te mają na celu budowanie Pana marki osobistej i zainteresowanie
    firm, które byłyby zainteresowane współpracą reklamową. W przyszłości zamierza Pan
    monetyzować te działania poprzez współpracę z markami i reklamowanie ich produktów.
    W social mediach będzie Pan publikować treści związane z Pana pracą na budowie,
    technologiami budowlanymi, życiem inżyniera, a także relacjami z podróży po Europie i
    zwiedzania ciekawych miejsc. Treści zamieszczane w social mediach będą dostępne
    publicznie i bezpłatnie dla użytkowników. Aktualnie nie uzyskuje Pan przychodów z
    prowadzenia kont na social mediach. Dochód planuje Pan uzyskiwać z płatnych współprac
    z firmami.
    Wątpliwości Pana budzi kwestia dotycząca możliwości zaliczenia do kosztów związanych z
    prowadzeniem działalności w social mediach, wydatków poniesionych na:
        zakup odzieży,
        wizyty u fryzjera,
        wizyty u barbera,
        zakup kosmetyków,
        posiłki w restauracjach.
    Wydatki związane z prowadzeniem kont na mediach społecznościowych i tworzeniem
    atrakcyjnych materiałów do publikacji nie są ujęte w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. katalogu wydatków nieuznawanych za
    koszty uzyskania przychodów. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do
    zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Dla uzyskania takiego statusu konieczne
    jest również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionymi wydatkami a celem,
    jakim jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła
    przychodów, jakim jest Pana pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Konta (...), które Pan prowadzi są związane z Pana pracą zawodową oraz podróżami.
    Publikowane materiały - jak sam Pan wskazał - mają na celu budowanie Pana marki
    osobistej oraz zainteresowanie firm, które byłyby zainteresowane współpracą reklamową i
    reklamowaniem ich produktów. Z przedstawionych informacji nie wynika, że prowadzona
    działalność w social mediach przynosi Panu jakiekolwiek korzyści. Ponoszone przez Pana
    wydatki dotyczące de facto prowadzonej aktywności medialno-promocyjnej w social
    mediach, a nie prowadzonej działalności gospodarczej. Nie przedstawił Pan żadnych
    informacji, z których wynikałoby, że przedmiotowe wydatki opisane we wniosku, przyniosą
    Panu realne i wymierne korzyści.
    Stwierdzam w oparciu o przedstawione we wniosku i jego uzupełnieniu informacje, że
    źródłem Pana przychodów nie jest tak naprawdę działalność związana z zamieszczaniem
    tworzonych treści w social mediach, bowiem przychody będą generowane (w
    nieoznaczonej przyszłości) ze świadczenia odpłatnych usług reklamowych i promocyjnych
    z przyszłymi zleceniodawcami.
    Zatem wydatki na zakup odzieży, wizyt u fryzjera, wizyt u barbera, zakupu kosmetyków i
    posiłków w restauracjach pozostają w nieokreślonej zależności z Pana przychodami
    osiąganymi z działalności gospodarczej w zakresie konsultacji i analiz dokumentacji
    technicznej. Wydatków na odzież, fryzjera, barbera, kosmetyki, oraz posiłki w
    restauracjach - nie można zostać uznane za wydatki niezbędne i poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Stanowią one co do zasady wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu
    społecznym. Niezależnie bowiem od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej,
    każda osoba może nabywać dostosowane do własnych wymagań usługi np. fryzjera,

    barbera itp. Z tej też przyczyny zakup tych usług stanowi co do zasady spełnienie
    zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
    Wobec powyższego stwierdzam, że wydatki opisane we wniosku, związane z
    prowadzeniem kont w social mediach, nie spełniają przesłanek przyczynowo -
    skutkowych, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Tego rodzaju wydatki nie pozostają w jakimkolwiek związku z przesłankami
    działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów z aktualnie prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Tym samym Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.