Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.484.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-08
Teza: Skutki podatkowe otrzymania odszkodowania od pracodawcy
na podstawie ugody sądowej.
Słowa kluczowe: odszkodowania
przychód-przychód ze stosunku pracy
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 25 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Wnioskodawca pracował jako (...). (...) 2019 r. Wnioskodawca został
    zawieszony w obowiązkach nauczyciela i zostało mu zmniejszone wynagrodzenie o 50%.
    Od tej decyzji Wnioskodawca złożył odwołanie do Sądu, w którym domagał się
    dopuszczenia do pracy i zapłatę wynagrodzenia (w związku z niesłusznym zmniejszeniem
    pensum o 50%) w wysokości (...) PLN.
    Następnie (...) 2019 r. Wnioskodawca otrzymał wypowiedzenie stosunku pracy, od którego
    złożył odwołanie do Sądu Pracy domagając się uznania wypowiedzenia za bezskuteczne,
    przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach oraz na podstawie art. 57 § 2 Kodeksu
    Pracy Wnioskodawca wniósł o zasądzenie wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez
    pracy, które od (...) 2020 r. do (...) 2021 r. zostało wyliczone na (...) zł brutto, a cała kwota
    miała zostać wskazana na ostatnim terminie rozprawy.
    Wnioskodawca uznawał wypowiedzenie za bezskuteczne w związku ze szczególną
    ochroną stosunku pracy Wnioskodawcy jako działacza związkowego w (...) (art. 32 ustawy
    o związkach zawodowych). W Uchwale Komitetu Założycielskiego wyżej wymienionego
    Związku Zawodowego Wnioskodawca, jako Przewodniczący Związku, został wskazany jako
    jedna z 3 osób objęta gwarancjami stałości stosunku pracy w okresie 6 miesięcy od dnia
    utworzenia Komitetu Założycielskiego.
    Oba odwołania (od zawieszenia i zmniejszenia wynagrodzenia o 50% oraz od
    wypowiedzenia stosunku pracy) zostały połączone do rozpoznania w jednej sprawie,
    toczącej się przez Sądem Rejonowym (...) w sprawie o sygn. (...).
    W toku sprawy w 2023 r. Wnioskodawca został przywrócony do pracy przez Sąd w trybie
    postępowania zabezpieczającego.
    Ostatecznie strony zawarły ugodę sądową (...) 2024 r., podczas rozprawy w sprawie o
    sygn. (...), w której postanowiono, że:
    • Pracodawca zapłaci na rzecz Wnioskodawcy tytułem odszkodowania kwotę w wysokości
      (...) PLN w terminie 45 dni na rachunek powoda,
    • koszty zastępstwa procesowego znoszą się wzajemnie,
    • ugoda wyczerpuje wzajemne roszczenia stron wynikające ze stosunku pracy objętego
      tym postępowaniem sądowym.
    Strony uzgodniły, że Wnioskodawca nie będzie już pracownikiem Pracodawcy. Uzyskana
    kwota odszkodowania jest ponad dwukrotnie niższa niż wynagrodzenie za okres
    pozostawania bez pracy jakiego domagał się Wnioskodawca w postępowaniu sądowym,
    jednakże z uwagi na bardzo przedłużający się proces sądowy i chęć polubownego
    zakończenia sporu Strony zdecydowały się na szybsze zakończenie w drodze ugody
    sądowej i Wnioskodawca zgodził się na wypłacenie mu niższej kwoty niż domagał się w
    postępowaniu sądowym (co jest też istotą ugody, że Strony robią sobie wzajemne
    ustępstwa). Na moment podpisania ugody sądowej Wnioskodawca był przywrócony do
    pracy na podstawie postanowienia wydanego przez Sąd w trybie postępowania

    zabezpieczającego, jednak strony postanowiły, że po podpisaniu ugody nie będą już
    kontynuowały współpracy.

## Pytanie

Czy odszkodowanie uzyskane od pracodawcy na podstawie ugody sądowej jest zwolnione
    z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zwolnione jest z opodatkowania otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510, 1700 i 2140), z
    wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z kolei w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    mowa jest o „innych odszkodowaniach lub zadośćuczynieniach”, a mianowicie, że wolne
    od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na
    podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej
    ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Przez określenie „inne” należy rozumieć te odszkodowania czy też zadośćuczynienia,
    których wprost nie wymieniono w katalogu zwolnień podatkowych.
    Wnioskodawca domagał się zasądzenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy,
    zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą zarówno sądów powszechnych, jak i sądów
    administracyjnych takie wynagrodzenie ma charakter odszkodowawczy i należy je
    traktować jako odszkodowanie na gruncie prawa podatkowego. Nie są to więc żadne
    utracone korzyści, ani wynagrodzenie za pracę, tylko wprost odszkodowanie.
    Zgodnie z Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2021 r. II FSK 982
    /21:

      Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy posiada właściwości odszkodowawcze
      i pełni rolę kompensacyjną względem utraty wynagrodzenia w rezultacie niemożności
      wykonywania pracy wskutek wadliwego lub bezprawnego rozwiązania stosunku pracy.
    W uzasadnieniu NSA wskazał, że:
      Przystępując zatem do oceny sprawy w spornej kwestii odnotować należy, że problem
      prawny, którego zasadniczo dotyczą zarzuty skargi kasacyjnej, był już przedmiotem
      rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku z 27 maja 2021 r. sygn.
      akt II FSK 3420/18 oraz z 24 lutego 2021 r. sygn. akt II FSK 2953/18. Z punktu widzenia
      niniejszej sprawy szczególnie istotne jest pierwsze z ww. orzeczeń NSA - dotyczy ono
      bowiem sprawy skarżącego. Sąd kasacyjny uchylił wyrok WSA stanowiący podstawę
      rozważań zaskarżonego obecnie wyroku Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd
      Administracyjny orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela wywody zawarte w
      tych wyrokach NSA, dlatego przedstawione w nich stanowisko przytoczy in extenso w
      uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przedstawiając ramy materialnoprawne sporu,
      które determinowały zakres koniecznych ustaleń faktycznych w sprawie, a które
      podważa strona skarżąca, wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym w odniesieniu
      do pojęcia odszkodowania na gruncie art. 21 ust 1 pkt 3 u.p.d.o.f. ukształtował się
      pogląd, że dotyczy ono wyłącznie odszkodowania mającego na celu naprawienie
      szkody rzeczywistej (damnum emergens). Specyfika prawa podatkowego nakazuje
      inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych strat (damnum emergens) i
      odszkodowanie z tytułu utraconego zysku (lucrum cessans). To pierwsze służy
      przywróceniu stanu majątku, który istniał przed wystąpieniem szkody. Celem drugiego
      jest natomiast doprowadzenie do uzyskania przysporzenia, które wcześniej nie zostało
      otrzymane (mimo, że powinno). Faktyczny przyrost majątku następuje więc w drugim z
      opisanych przypadków, gdyż tylko w nim dochodzi do otrzymania (po raz pierwszy)
      określonego przysporzenia. Rekompensata poniesionych strat ma natomiast służyć
      nie uzyskaniu, lecz odzyskaniu utraconego majątku. Celem zwolnienia z art. 21 ust. 1
      pkt 3 u.p.d.o.f. jest więc uniknięcie sytuacji, w której do poszkodowanego nie trafiłaby
      w całości równowartość uszczerbku w majątku, a stałoby się tak wówczas, gdyby
      odszkodowanie w tym zakresie podlegało opodatkowaniu. Co więcej, biorąc pod
      uwagę fakt, że odszkodowanie służy naprawieniu szkody w majątku obejmującym z
      reguły dochód opodatkowany, brak zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. mógłby
      wiązać się z opodatkowaniem po raz kolejny tego samego dochodu. W związku z tym
      uznać należy, że powołany przepis ma zastosowanie w przypadku otrzymania
      odszkodowania z tytułu poniesionych strat. Jednocześnie nie stanowi on podstawy do
      zwolnienia odszkodowania służącego zrekompensowaniu utraconych korzyści. To
      ostatnie odszkodowanie powinno być bowiem opodatkowane, w przeciwnym razie
      podatnik, który korzyść utracił, znalazłby się w sytuacji korzystniejszej niż podatnik,
      który korzyść osiągnął (zob. np wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 13 września
      2018 r., o sygn. akt I ACa 207/18, LEX nr 2574966 i wyrok NSA z 20 września 2017 r., o
      sygn akt II FSK 2517/16). Z kolei w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. mowa jest o
      „innych odszkodowaniach lub zadośćuczynieniach”, a mianowicie, że wolne od
      podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na
      podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej
      ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień: a) otrzymanych w związku z
      prowadzoną działalnością gospodarczą, b) dotyczących korzyści, które podatnik
      mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Przez określenie „inne” należy
      rozumieć te odszkodowania czy też zadośćuczynienia, których wprost nie wymieniono
      w katalogu zwolnień podatkowych. Przyjmuje się, że przepisy prawa podatkowego
      podlegają wykładni, w której co do zasady stosuje się wykładnię językową, a dopiero
      gdy brak jest możliwości ustalenia zakresu normy prawnej na podstawie jej literalnego
      brzmienia, możliwe jest sięgnięcie do wykładni systemowej, czy funkcjonalnej (por.
      uchwała NSA z 17 stycznia 2011 r., o sygn. akt II FPS 2/10).

      W powyższej uchwale NSA wyjaśnił, że na gruncie prawa podatkowego ze względu na
      jego tetyczny i z istoty swojej ingerencyjny charakter, przyznać należy pierwszeństwo
      zasadzie wykładni gramatycznej (językowej), ograniczając dyrektywy odstępstwa od
      językowego sensu interpretowanego przepisu do przesłanek klasycznych: gdy
      wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia absurdalnego, niedorzecznego, gdy
      godzi w cel instytucji prawnej (podważa ratio legis przepisu), gdy pomija oczywisty błąd
      legislacyjny oraz gdy prowadzi do sprzeczności z fundamentalnymi wartościami
      konstytucyjnymi (por. L. Morawski, „Zasady wykładni prawa”, Toruń 2006, s. 78-79).
      Tak więc inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku
      lub ugody sądowej, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., obejmują każde
      odszkodowanie lub zadośćuczynienie, a nie tylko te, które wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw. Pojęcie „innych odszkodowań lub zadośćuczynień” należy rozumieć jako
      odszkodowania lub zadośćuczynienia niewymienione w poprzednich jednostkach
      redakcyjnych i obejmujące szerszy pojęciowo zakres, wykraczający poza regulacje
      przyjęte w Kodeksie cywilnym.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku organu i Sądu pierwszej
    instancji w art. 57 § 2 k.p. mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze
    odszkodowawczym, co wynika z jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego. Potrzeba
    odwołania się do wypracowanej w tym względzie przez Sąd Najwyższy linii orzeczniczej
    jest konsekwencją tego, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nie wprowadzają definicji ustawowej „odszkodowania”, którym to zwrotem posłużył się
    ustawodawca w treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b u.p.d.o.f. I tak, Sąd Najwyższy w wyroku z
    25 października 2007 r., o sygn. akt II BP 11/07 (Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i
    Spraw Publicznych), powołując się na wcześniejsze swoje orzecznictwo stwierdził, że
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy stanowi odszkodowanie wyłącznie za
    utracone wynagrodzenie za pracę, a nie za inną szkodę (straty, utracone korzyści), którą
    pracownik mógł ponieść w wyniku rozwiązania umowy o pracę. Uznał, że w żadnej mierze
    roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie jest tu odrębnym
    roszczeniem, gdyż ściśle łączy się z roszczeniem o przywrócenie do pracy. Podkreślił, że
    orzekając o przywróceniu do pracy sąd pracy obligatoryjnie orzeka również o
    wynagrodzeniu za czas pozostawania bez pracy. W wyroku z 6 stycznia 2009 r., o sygn. akt
    II PK 117/08 (Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych) Sąd Najwyższy
    stwierdził m.in. w odniesieniu do należnego pracownikowi wynagrodzenia za czas
    pozostawania bez pracy, że świadczenie to ma charakter odszkodowawczy, ma
    rekompensować pracownikowi utracone wynagrodzenie w związku z rozwiązaniem
    stosunku pracy. Pokrywa szkodę, jakiej doznał pracownik z powodu utraty możliwości
    zarobkowania. Dalej, w tym samym orzeczeniu Sąd Najwyższy wyjaśnił, że odszkodowania
    z tytułu rozwiązania umowy o pracę z naruszeniem prawa oraz wynagrodzenie za czas
    pozostawania bez pracy nie mają charakteru periodycznego tak jak wynagrodzenie za
    pracę, oraz majątkowo-przysparzającego, lecz charakter kompensacyjno-
    odszkodowawczy, ponadto nie odwzajemniają pracy i stąd nie mieszczą się w prawniczym
    (doktrynalnym) pojęciu wynagrodzenia za pracę. Wynagrodzenie za czas pozostawania
    bez pracy, o którym mowa w art. 47 i art. 57 k.p., jest w istocie także odszkodowaniem,
    albowiem wypłacane jest za okres przypadający po ustaniu stosunku pracy.
    Zdaniem Sądu Najwyższego wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (art. 47 i art.
    57 k.p.) jest szczególnym świadczeniem odszkodowawczym i niewątpliwie nie jest ono
    wynagrodzeniem za świadczoną pracę. Jego charakter odszkodowawczy wyraża się w tym,
    że stanowi pokrycie szkody, jaką ponosi pracownik wskutek niezgodnego z prawem
    pozbawienia go zatrudnienia. W istocie nie jest ono przeznaczone na pokrycie kosztów
    utrzymania pracownika, które pracownik z oczywistych przyczyn musiał ponieść już
    wcześniej, w czasie pozostawania bez pracy. Nawet jeżeli byłoby faktycznie na ten cel
    przeznaczone (np. na pokrycie długów zaciągniętych przez pracownika w związku z
    koniecznością ponoszenia kosztów utrzymania w okresie pozostawania bez pracy), to nie

    taki jest jego sens normatywny. W tej sytuacji trudno nawet twierdzić, aby świadczenie to
    zastępowało wynagrodzenie za pracę (było jego substytutem). Ta specyfika nie pozwala na
    podzielenie poglądu, że odszkodowanie z tytułu wadliwego (niezgodnego z prawem)
    rozwiązania umowy o pracę oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ze
    względów funkcjonalnych i aksjologicznych powinny być w zakresie ochrony traktowane
    tak jak wynagrodzenie, które pracownik otrzymałby, gdyby nie został w sposób bezprawny
    pozbawiony możliwości wykonywania pracy.
    Pogląd, że określone w art. 47 i art. 57 k.p. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy
    bywa powszechnie postrzegane jako majątkowe świadczenie odszkodowawcze znalazł
    potwierdzenie również w uchwale składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z 18
    czerwca 2009 r., o sygn. akt I PZP 2/09. W tej mierze m.in. stwierdzono, że pełniło ono
    funkcję uproszczonej, ale pewnej i w zamierzeniu ustawodawcy szybkiej sankcji prawa
    pracy stosowanej wobec pracodawcy za samo wadliwe wypowiedzenie umowy o pracę. W
    orzeczeniu z 10 marca 2010 r., o sygn. akt II PK 265/09, Sąd Najwyższy, odwołując się do
    wcześniejszych swoich orzeczeń oraz Trybunału Konstytucyjnego, podkreślił, że
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy (z art. 47 i art. 57 k.p.) ma charakter
    odszkodowania za utratę wynagrodzenia wynikającą z bezprawnego wypowiedzenia
    umowy o pracę lub szerzej, szkody poniesionej wskutek wadliwego wypowiedzenia
    umowy o pracę. Wynagrodzenie to (czyli odszkodowanie) nie zależy od tego, czy wskutek
    ustania stosunku pracy pracownik został pozbawiony na jakiś czas lub trwale dochodów,
    czy też podjął inną pracę w miejsce utraconego zatrudnienia. Wynagrodzenie należne na
    podstawie przepisów Kodeksu pracy nie ulega bowiem zmniejszeniu o wynagrodzenie,
    które pracownik uzyskał, podejmując w czasie pozostawania bez pracy zatrudnienie u
    innego pracodawcy.
    Także w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego mowa jest o odszkodowaniu, z
    powołaniem na art. 56 i art. 58 k.p., które przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres wypowiedzenia. Zasądzenie odszkodowania zwolnionemu pracownikowi w żadnym
    razie nie reaktywuje stosunku pracy. W tym wypadku naruszenie prawa jest dla
    pracownika zrekompensowane wymierną wartością finansową, a dla pracodawcy stanowi
    sankcję za podjęcie czynności naruszającej prawo. Ustawodawca stanowczo nie
    przewidział by sytuacja zasądzenia odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów wpływała na byt prawny już zakończonego
    stosunku pracy. Zasądzenie takiego odszkodowania nie powoduje przedłużenia czasu
    trwania stosunku pracy o okres, za który zostało ono przyznane (por. wyrok SN z 14 marca
    2017 r., o sygn. akt II PK 5/16 - dostępny w LEX nr 2284186). Sąd Najwyższy wyraził także
    pogląd, że z konstrukcyjnego punktu widzenia wynagrodzenie z art. 57 § 1 i § 2 k.p. należy
    się za niedopuszczenie pracownika do pracy. Przysługuje bez względu na winę
    pracodawcy i wystąpienie szkody po stronie zatrudnionego, jedynym warunkiem jego
    przyznania jest podjęcie przez pracownika pracy, do której został przywrócony.
    Właściwości te wzmacniają sytuację prawną zatrudnionego. Przyjmuje się, że
    wynagrodzenie to służy naprawieniu szkody, jaką poniósł pracownik w wyniku utraty
    zarobku wskutek niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy.
    Oznacza to, że wynagrodzenie z art. 57 § 1 i § 2 k.p. jest szczególnym świadczeniem
    odszkodowawczym, którego specyfika wyraża się w tym, że choć stanowi pokrycie szkody,
    jaką ponosi pracownik wskutek bezprawnego pozbawienia zatrudnienia, to jednak samo
    świadczenie w istocie jest oderwane od poniesionej straty. W rezultacie, poza funkcją
    kompensacyjno-odszkodowawczą wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy pełni
    też rolę sankcji wobec pracodawcy za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy
    oraz funkcję profilaktyczną (por. postanowienie SN z 25 czerwca 2019 r., o sygn. akt II PK
    170/18 - dostępne LEX nr 2685572). Reasumując, zdaniem Sądu Najwyższego
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy posiada właściwości odszkodowawcze i
    pełni rolę kompensacyjną względem utraty wynagrodzenia w rezultacie niemożności
    wykonywania pracy wskutek wadliwego lub bezprawnego rozwiązania stosunku pracy.
    Jest to zatem wynagrodzenie zasądzane za czas niewykonywania pracy, w którym

    pracownik mógłby ją świadczyć, tyle że doznał przeszkód wskutek bezprawnych działań
    pracodawcy. Z konstrukcyjnego punktu widzenia wynagrodzenie z art. 57 § 1 i § 2 k.p.
    należy się za niedopuszczenie pracownika do pracy. Przysługuje bez względu na winę
    pracodawcy i wystąpienie szkody po stronie zatrudnionego, jedynym warunkiem jego
    przyznania jest podjęcie przez pracownika pracy, do której został przywrócony (por. wyrok
    SN z 15 stycznia 2019 r., o sygn. akt II PK 254/17 - dostępne LEX nr 2605577).
    Powyższe przykłady orzeczeń i wyrażonych w nich poglądów Sądu Najwyższego
    potwierdzają jednoznacznie tezę o odszkodowawczym charakterze świadczenia z art. 57 k.
    p.
    W konsekwencji skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego za trafne uznaje
    powołanie się przez stronę skarżącą na poglądy Sądu Najwyższego, że wynagrodzenie za
    czas pozostawania bez pracy to odszkodowanie za szkodę, jaką poniósł pracownik w
    wyniku utraty wynagrodzenia za pracę wskutek niezgodnego z prawem rozwiązania przez
    pracodawcę stosunku pracy. W świetle dotychczasowych uwag za uprawniony należy
    uznać pogląd, że nie sposób przypisać przedmiotowemu świadczeniu o charakterze
    odszkodowawczym innego znaczenia niż odszkodowanie, o którym mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 3b u.p.d.o.f. Ze spornym odszkodowaniem nie wiąże się żadne (a w szczególności
    ekwiwalentne) świadczenie pracownika względem pracodawcy. Przez cały czas
    pozostawania bez pracy poszkodowany (jak wynika z przytoczonego zwrotu) oczywiście
    nie pozostaje w stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą. Co istotne, mimo fikcji
    prawnej z art. 51 k.p., okres pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a przywróceniem do
    pracy jest okresem bezskładkowym i wpływa bezpośrednio (i negatywnie) na wysokość
    świadczeń emerytalnych pracownika w przyszłości. Sąd pracy podkreślił, że oświadczenie
    pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy za wypowiedzeniem jest prawnie skuteczne
    mimo jego bezprawności (stąd w okresie wypowiedzenia pracownik formułuje przed
    sądem pracy żądanie o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne, a po upływie terminu
    wypowiedzenia pracownik może żądać przywrócenia do pracy). Na powyższe okoliczności
    trafnie strona powoływała się również na wcześniejszych etapach postępowań, lecz
    pozostały one poza analizą zarówno organu, jak i WSA.
    Podobnie orzekł WSA w Warszawie 5 października 2023 r. VIII SA/Wa 496/23, w którym
    WSA uchylił interpretację DKIS, w pełni powołał się na wymienione wyżej orzecznictwo i
    jednoznacznie wskazał na odszkodowawczy charakter wynagrodzenia za czas
    pozostawania bez pracy na podstawie art. 57 § 2 k.p i uznał zwolnienie na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.:
      Co do zasady, odszkodowanie wypłacone pracownikowi jest odszkodowaniem,
      którego wysokość i zasady ustalania wynikają wprost z przepisów Kodeksu pracy.
      Dodać należy, iż zgodnie z § 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia
      29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie
      niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania
      odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych
      należności przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 927) przy ustalaniu
      wynagrodzenia:
        1) za czas pozostawania bez pracy, przysługującego pracownikowi przywróconemu
        do pracy (art. 47 i 57 § 1 i 2 Kodeksu pracy),
        2) za czas do rozwiązania umowy o pracę, jeżeli został zastosowany okres
        wypowiedzenia krótszy od wymaganego (art. 49 Kodeksu pracy),
        3) za okres wypowiedzenia lub za okres równy okresowi wypowiedzenia,
        przysługującego pracownikowi odwołanemu ze stanowiska (art. 70 § 2 i art. 72 § 2
        Kodeksu pracy) stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu
        pieniężnego za urlop.
      Przepisy § 14-19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia
      1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania

      i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop
      (Dz. U. Nr 2, poz. 14 z póżn. zm.) stanowią natomiast podstawę określenia wysokości
      ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a więc w konsekwencji
      wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy należnego pracownikowi, który podjął
      pracę w wyniku przywrócenia do pracy. W ocenie Sądu, wskazane przepisy Kodeksu
      pracy i aktów wykonawczych do tej ustawy powinny być uznane za przepisy odrębnych
      ustaw i aktów wykonawczych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof, jako wprost
      określające zasady ustalania odszkodowania. Tym samym korzysta ono ze zwolnienia
      od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 updof.
    Na podstawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 października
    2021 r. sygn. akt III SA/Wa 295/21 (data wpływu prawomocnego wyroku 11 marca 2025 r.)
    DKIS także zmienił swoją wcześniejszą interpretację i w swoim piśmie z 15 maja 2025 r. w
    sprawie 0114-KDIP3-2.4011.548.2020.9.MN potwierdził, że wynagrodzenie za okres
    pozostawania bez pracy korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust.
    1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zdaniem Sądu, założenia wynikające z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. zostały w
      warunkach niniejszej sprawy spełnione. W ocenie Sądu: W celu określenia charakteru
      spornego świadczenia należy uwzględnić w tej sprawie jednolite orzecznictwo Sądu
      Najwyższego, który przyjmuje, że w art. 57 i 47 k.p. mamy do czynienia ze
      świadczeniem o charakterze odszkodowawczym. Potrzeba odwołania się do
      wypracowanej w tym względzie przez Sąd Najwyższy linii orzeczniczej jest konieczna,
      gdyż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadzają
      definicji ustawowej "odszkodowania", którym to zwrotem posłużył się ustawodawca w
      treści art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
    Tak samo wskazał Sąd Najwyższy w Postanowieniu z 8 września 2022 r. I PSK 50/22:
      Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy posiada właściwości odszkodowawcze
      i pełni rolę kompensacyjną względem utraty wynagrodzenia w rezultacie niemożności
      wykonywania pracy wskutek wadliwego lub bezprawnego rozwiązania stosunku pracy.
      Jest to zatem wynagrodzenie zasądzane za czas niewykonywania pracy, w którym
      pracownik mógłby ją świadczyć, tyle że doznał przeszkód wskutek bezprawnych
      działań pracodawcy.
    Wnioskodawca w pozwie i w toczącym się postępowaniu sądowym domagał przywrócenia
    do pracy i wypłaty wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy w związku ze
    szczególną ochroną Wnioskodawcy jako działacza związkowego objętego ochroną, wobec
    czego w tym stanie faktycznym w pełni aktualna jest teza Sądu Najwyższego, NSA i WSA,
    że takie wynagrodzenie jest odszkodowaniem i pełni funkcję kompensacyjną (nie jest też
    wynagrodzeniem, bo wtedy Wnioskodawca nie świadczył faktycznie pracy).
    Zasady ustalania wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy zostały też
    jednoznaczne określone na podstawie art. 57 § 2 k.p. jako całe wynagrodzenie za czas
    pozostawania bez pracy, jedynie w drodze ugody sądowej Wnioskodawca zgodził się na
    wypłacenie mu ok. połowy należnej mu kwoty. Na moment zawarcia ugody Wnioskodawca
    został przywrócony do pracy na podstawie postanowienia Sądu wydanego w trybie
    postępowania zabezpieczającego. Sposób ustalenia wynagrodzenia za czas pozostawania
    bez pracy został jednoznacznie określony w przepisach. Zgodnie z § 1 Rozporządzenia
    Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania
    wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego
    podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do
    wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy, przy ustalaniu
    wynagrodzenia:
    1) za czas pozostawania bez pracy, przysługującego pracownikowi przywróconemu do
      pracy (art. 47 i 57 § 1 i 2 Kodeksu pracy),

    2) za czas do rozwiązania umowy o pracę, jeżeli został zastosowany okres wypowiedzenia
      krótszy od wymaganego (art. 49 Kodeksu pracy),
    3) za okres wypowiedzenia lub za okres równy okresowi wypowiedzenia, przysługującego
      pracownikowi odwołanemu ze stanowiska (art. 70 § 2 i art. 72 § 2 Kodeksu pracy)
      stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
    Przepisy § 14-19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r.
    w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i
    wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U.
    Nr 2, poz. 14 z późn. zm.) stanowią natomiast podstawę określenia wysokości
    ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a więc w konsekwencji wynagrodzenia
    za czas pozostawania bez pracy należnego pracownikowi, który podjął pracę w wyniku
    przywrócenia do pracy.
    W ocenie Wnioskodawcy wskazane przepisy kodeksu pracy i aktów wykonawczych do tej
    ustawy powinny być uznane za przepisy odrębnych ustaw i aktów wykonawczych, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jako wprost określające zasady ustalania
    odszkodowania.
    Końcowo stwierdzić należy, że analizowanego świadczenia bez wątpienia nie można
    zaliczyć do wyjątków wskazanych w lit. a-f art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
    Ewentualnie, odszkodowanie wypłacone za czas pozostawania bez pracy może być
    zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f, jak zostało
    wskazane w wyroku NSA z 25 listopada 2021 r. ll FSK 982/21.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, wypłacone Wnioskodawcy
    odszkodowanie na podstawie ugody sądowej z (...) 2024 r. podlega zwolnieniu z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu przytoczonego wyżej art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że
    wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w
    katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465), z
      wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,

        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 ww. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia w sytuacji, gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na
    ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był
    dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się
    bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Z opisu zdarzenia wynika, że nie poniósł Pan szkody rzeczywistej. Wypłacone świadczenie
    dotyczyło utraty korzyści, które mógłby Pan osiągnąć, gdyby umowa o pracę nie została
    rozwiązana, tj. utraty dochodu. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej
    rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa
    cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać

    dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym
    jest, że w celu uniknięcia takiej dowolności kryteria rozumienia tych pojęć –
    niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w
    pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.
    Zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie
    winy lub ryzyka. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny przewiduje dwa
    zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów niedozwolonych
    (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z mocy umowy
    (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym na tle Kodeksu cywilnego świadczenie odszkodowawcze
    jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania lub czynu
    niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Mając na uwadze powyższe, przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami
    „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45, art. 56,
        3  2art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu). Ponadto odszkodowanie przysługuje również w przypadku
    gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec
                1pracownika (art. 55 § 1 omawianego Kodeksu).
    Należy zatem zauważyć, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Zgodnie zaś z art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami
    stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego
    stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu.
    Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc
    nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu
    podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś
    warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też odstępuje od nich. Ustępstwa
    mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też zarzutów, zaciąganiu
    zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie
    zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego

    ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i
    naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy. Podkreślić również należy, że przepisy
    Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o
    pracę za porozumieniem stron.
    Z opisu zdarzenia wynika, że ostatecznie strony zawarły ugodę sądową, w której
    postanowiono, że:
    • Pracodawca zapłaci na rzecz Wnioskodawcy tytułem odszkodowania kwotę w wysokości
      (...) PLN w terminie 45 dni na rachunek powoda,
    • koszty zastępstwa procesowego znoszą się wzajemnie,
    • ugoda wyczerpuje wzajemne roszczenia stron wynikające ze stosunku pracy objętego
      tym postępowaniem sądowym.
    Strony uzgodniły, że nie będzie już Pan pracownikiem Pracodawcy. Strony zdecydowały się
    na szybsze zakończenie w drodze ugody sądowej i zgodził się Pan na wypłacenie mu
    niższej kwoty niż domagał się Pan w postępowaniu sądowym (co jest też istotą ugody, że
    Strony robią sobie wzajemne ustępstwa). Strony postanowiły, że po podpisaniu ugody nie
    będą już kontynuowały współpracy.
    Wobec powyższego świadczenie to ma w istocie charakter umowny, gdyż wynika jedynie z
    ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jego wysokość uwzględnia interesy obu stron – co
    potwierdza wskazanie, że ugoda sądowa wyczerpywała wszelkie roszczenia dochodzone w
    podstępowaniu przed sądem. Tym samym określone w ugodzie świadczenie nie spełnia
    wymogów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a w konsekwencji nie jest objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z
    tego przepisu.
    Do wypłaconego świadczenia nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to co prawda zostało wypłacone na
    podstawie ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o
    którym mowa w tym przepisie. Nie dotyczy ono bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma
    rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o
    pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. W konsekwencji
    wypłacona kwota świadczenia na Pana rzecz nie korzysta również ze zwolnienia
    wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro ww. świadczenie nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 3 oraz pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to stanowi dla
    Pana przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem
    wypłata tego świadczenia miała swe źródło w uprzednio łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.