Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4016.7.2023.1.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2023-10-18
Teza: W zakresie ustalenia, czy Spółka, zawierając jako wynajmujący umowy najmu w rozumieniu art. 659 kc, w których najemcami będą osoby fizyczne mające status przedsiębiorcy, tj. osoby prowadzące działalność gospodarczą lub zawodową, jak i klienci indywidualni (konsumenci), tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, na warunkach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, będzie uznana za podatnika podatku bankowego na podstawie art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym.
Słowa kluczowe: podatek-podatek od niektórych instytucji finansowych; umowa-umowa leasingu; umowa-umowa najmu
Zagadnienia: Ustawa o podatku od niektórych instytucji finansowych
Przepisy: [FIN] Ustawa o podatku od niektórych instytucji finansowych -Rozdział 2 -art.4.-pkt 9

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od niektórych instytucji finansowych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

11 września 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 września 2023 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od niektórych instytucji finansowych w zakresie ustalenia, czy Spółka, zawierając jako wynajmujący umowy najmu w rozumieniu art. 659 kc, w których najemcami będą osoby fizyczne mające status przedsiębiorcy, tj. osoby prowadzące działalność gospodarczą lub zawodową, jak i klienci indywidualni (konsumenci), tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, na warunkach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, będzie uznana za podatnika podatku bankowego na podstawie art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym.

Treść wniosku jest następująca:

### Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o. o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest osobą prawną, czynnym podatkiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Działalność gospodarcza Spółki obejmuje przede wszystkim świadczenie usług leasingu, w tym leasingu operacyjnego, o którym mowa w art. 17b ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), leasingu finansowego, o którym mowa w art. 17f ustawy o CIT, jak i leasingu gruntów, o którym mowa w art. 17i ustawy o CIT, zawieranych z klientami będącymi przedsiębiorcami tj. podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą, w tym spółkami osobowymi oraz kapitałowymi.

W swojej ofercie produktowej Spółka posiada również umowy najmu, o którym mowa w art. 659 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.; dalej: „kc”), których przedmiotami są samochody zarówno nowe, jak i używane. Klientami dla takich umów są osoby fizyczne mające status przedsiębiorcy, tj. prowadzące działalność gospodarczą lub zawodową, jak i klienci indywidualni, tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (konsumenci).

W ramach umowy najmu Spółka (działając jako wynajmujący) zobowiązuje się oddać najemcy pojazd do używania przez czas oznaczony, a najemca zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Spółki umówionego czynszu. Oprócz wskazanych usług najmu, Spółka oferuje najemcom wraz ze swoimi partnerami biznesowymi także pozostałe produkty, które standardowo udostępnia swoim klientom, takie jak np.: umowy ubezpieczenia komunikacyjnego, możliwość nabycia paliw silnikowych (na podstawie kart paliwowych) czy też pakiety serwisowe dla wynajmowanego pojazdu. Czynsz jest rozliczany przez najemcę wyłącznie w formie bezgotówkowej (za pośrednictwem rachunku bankowego), a usługa najmu dokumentowana jest przez Spółkę każdorazowo za pomocą wystawianych faktur.

W odniesieniu do poszczególnych wariantów umów najmu oferowanych przez Spółkę na rzecz konsumentów, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, Wnioskodawca uzyskał interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zgodnie z którymi zawarcie przez Spółkę takich umów nie będzie skutkowało po jej stronie uzyskaniem statusu podatnika podatku bankowego na podstawie art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym (interpretacje Dyrektora KIS z 14 października 2022 r., nr 0111-KDIB1-3.4016.4.2022.1.JG i nr 0111-KDIB1-3.4016.2.2022.1.MBD oraz z 19 lipca 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4016.2.2023.1.MBD).

Obecnie, w związku z uczestnictwem w programie „Mój Elektryk” (przyjętym przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej) w charakterze leasingodawcy lub wynajmującego, Spółka planuje zmodyfikować warunki oferowanych umów najmu, z uwagi chociażby na fakt, że opłaty wstępne należne z tytułu umów najmu bądź leasingu zawieranych w ramach przedmiotowego programu będą (bądź mogą być) finansowane w całości bądź w części z dotacji przyznawanych za pośrednictwem Banku (…) W związku z tym, standardowe umowy najmu bądź leasingu, których dotyczyły interpretacje wydane dotychczas dla Spółki, muszą podlegać pewnym zmianom. W ich wyniku, Spółka oferować będzie umowę najmu pojazdów spełniającą poniższe parametry:

a. Przedmiotem umowy najmu będą mogły być wyłącznie pojazdy nowe. Umowy najmu będą mogły być zawierane na zróżnicowane okresy czasu, jednakże nie krótsze niż 24 miesiące.

b. W ramach umowy najmu, najemca będzie ponosił na rzecz Spółki określone wydatki, a w szczególności comiesięczny czynsz najmu, tzw. opłatę wstępną, a także opłaty dodatkowe wynikające z treści umowy najmu.

c. Opłata wstępna (czynsz inicjalny) definiowana jest w dokumentacji towarzyszącej umowie najmu jako jednorazowa opłata należna od najemcy na rzecz Spółki, służąca pokryciu określonej części kapitału do spłaty przez najemcę (tj. ceny pojazdu). Opłata wstępna będzie przypadała do zapłaty w ciągu określonej ilości dni od zawarcia umowy najmu, przy czym — jeśli najemca zawrze z Bankiem (…) umowę dotacji — będzie w całości lub w części pokrywana z przyznanej najemcy dotacji. To zaś oznacza, że:

\- całkowita bądź częściowa kwota tej opłaty może być wypłacona na rzecz Spółki bezpośrednio przez Bank (…), o ile najemca zawarł z tym Bankiem umowę dotacji;

\- jeżeli jednak umowa dotacji pomiędzy najemcą a Bankiem (…) nie byłaby zawarta przed wydaniem przez Spółkę pojazdu do używania na rzecz najemcy, najemca uiści tę opłatę wstępną na rzecz Spółki, zaś następnie — po wpływie na rachunek Spółki kwoty przyznanej najemcy dotacji — Spółka będzie zobowiązana do dokonania wypłaty (zwrotu) tej dotacji na rachunek najemcy;

\- jeśli z jakichkolwiek przyczyn nie dojdzie do zawarcia umowy dotacji między najemcą a Bankiem (…), najemca zobowiązany do zapłaty pełnej kwoty opłaty wstępnej.

d. W każdym przypadku suma opłaty wstępnej oraz miesięcznych czynszów najmu wynikających z umowy najmu będzie niższa od wartości początkowej pojazdu (czyli ceny, po której Spółka nabędzie pojazd). Niemniej, zgodnie z postanowieniami umowy najmu najemcy będzie przysługiwało prawo do nabycia własności pojazdu po upływie podstawowego okresu umowy najmu, po cenie przewidzianej w tej umowie, przy czym cena ta nie będzie odbiegała istotnie od szacunkowej wartości rynkowej analogicznych pojazdów z uwzględnieniem ich użytku w okresie najmu.

e. Suma opłaty wstępnej, miesięcznych czynszów najmu oraz przewidzianej w umowie najmu ceny potencjalnego wykupu, będzie równa co najmniej wartości początkowej (cenie zakupu) pojazdu, przez co umowa ta spełniać będzie warunki do uznania jej za tzw. umowę leasingu podatkowego, uregulowaną w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT (i odpowiednio — art. 23a pkt 1 ustawy o PIT).

f. Najemca będzie mógł skorzystać z opcji wykupu bądź z niej zrezygnować. Spółka nie będzie uprawniona by żądać od najemcy wykupu pojazdu po zakończeniu umowy najmu. Obowiązku nabycia pojazdu po stronie najemcy nie będzie przewidywał również żaden inny (odrębny) dokument, ani żadna inna umowa zawarta między Spółką a najemcą - istnieć będzie jedynie opcja wykupu, z której najemca będzie mógł skorzystać, bądź nie.

Jednocześnie, Spółka oświadcza, że nie posiada statusu banku krajowego, oddziału banku zagranicznego, oddziału instytucji kredytowej, spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, krajowego zakładu ubezpieczeń, krajowego zakładu reasekuracji, oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń i zagranicznego zakładu reasekuracji, głównego oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń i zagranicznego zakładu reasekuracji, nie jest również instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym, z tytułu innych czynności niż przedstawione w niniejszym wniosku.

**Pytanie**

Czy Spółka, zawierając jako wynajmujący umowy najmu w rozumieniu art. 659 kc, w których najemcami będą osoby fizyczne mające status przedsiębiorcy, tj. osoby prowadzące działalność gospodarczą lub zawodową, jak i klienci indywidualni (konsumenci), tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, na warunkach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, będzie uznana za podatnika podatku bankowego na podstawie art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym?

Państwa stanowisko w sprawie
----------------------------

Spółka stoi na stanowisku, że w przypadku zawierania przez nią umów najmu w rozumieniu art. 659 kc, w których najemcami będą osoby fizyczne mające status przedsiębiorcy, tj. osoby prowadzące działalność gospodarczą lub zawodową, jak i klienci indywidualni (konsumenci), tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, na warunkach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca nie będzie instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim i w konsekwencji nie będzie podatnikiem podatku bankowego w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym podatnikami tego podatku są instytucje pożyczkowe w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2022 r., poz. 246 ze zm., dalej: „ustawa o kredycie konsumenckim”). Zatem, dla rozstrzygnięcia czy dany podmiot objęty jest przepisami ustawy o podatku bankowym jako instytucja pożyczkowa, niezbędne jest ustalenie statusu tego podmiotu na gruncie ustawy o kredycie konsumenckim. W przeciwnym razie nie jest możliwe określenie, czy ów podmiot jest instytucją pożyczkową, a w konsekwencji podatnikiem podatku bankowego.

Pojęcie „instytucji pożyczkowej” na gruncie ustawy o kredycie konsumenckim zostało zdefiniowane w art. 5 pkt 2a, zgodnie z którym instytucją pożyczkową jest kredytodawca inny niż:

a) bank krajowy, bank zagraniczny, oddział banku zagranicznego, instytucja kredytowa lub oddział instytucji kredytowej w rozumieniu ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe,

b) spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo- Kredytowa,

c) podmiot, którego działalność polega na udzielaniu kredytów konsumenckich w postaci odroczenia zapłaty ceny lub wynagrodzenia na zakup oferowanych przez niego towarów i usług,

d) krajowa instytucja płatnicza, mała instytucja płatnicza, krajowa instytucja pieniądza elektronicznego, unijna instytucja płatnicza lub unijna instytucja pieniądza elektronicznego, w rozumieniu ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Z tej perspektywy istotne jest czy dany podmiot może być określony mianem „kredytodawcy” - definicja legalna kredytodawcy jest zawarta w art. 5 pkt 2 ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z tym przepisem, kredytodawcą jest przedsiębiorca w rozumieniu przepisów kc, który w zakresie swojej działalności gospodarczej lub zawodowej, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu.

Dodatkowo, ustawa o kredycie konsumenckim w art. 3 określa warunki formalne, które musi spełniać dana umowa, by została uznana za kredyt konsumencki na gruncie tej ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Ponadto, w art. 3 ust. 2 ustawa o kredycie konsumenckim, zawiera katalog umów, które w szczególności uważa się za umowy o kredyt konsumencki — jako spełniające kryterium kredytu konsumenckiego wymienione zostały w szczególności:

1\. umowa pożyczki;

2\. umowa kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego;

3\. umowa o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem spełnienia świadczenia;

4\. umowa o kredyt, w której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia;

5\. umowa o kredyt odnawialny.

Ponadto, w art. 3 ust. 3 ustawy o kredycie konsumenckim, wprowadzono zastrzeżenie, zgodnie z którym za umowę o kredyt konsumencki nie uważa się umów dotyczących odroczenia terminu spełnienia świadczenia niepieniężnego, którego przedmiotem jest stałe lub sukcesywne świadczenie usług lub dostaw towarów tego samego rodzaju, jeżeli konsument jest zobowiązany do zapłaty za spełnione świadczenie lub dostawę towaru w ustalonych odstępach czasu w trakcie obowiązywania umowy.

Dodatkowe zastrzeżenie zawarte jest w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którym przepisów tej ustawy nie stosuje się do umów leasingu, jeżeli umowa nie przewiduje obowiązku nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta. Zatem, a contrario należy przyjąć założenie, że tylko umowa leasingu przewidująca obowiązek zakupu przedmiotu umowy leasingu przez korzystającego mogłaby zostać uznana za kredyt konsumencki w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o kredycie konsumenckim (spełniając warunki umowy o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem spełnienia świadczenia).

Dopełnieniem powyższego są zapisy art. 4 ust. 4 ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie z którymi ustawę stosuje się do umów leasingu i najmu, jeżeli umowa odrębna od tych umów przewiduje obowiązek nabycia przedmiotu umowy, uzależniając go od żądania kredytodawcy. Zatem, należy przyjąć założenie, że w sytuacji, w której wynajmujący i najemca lub finansujący i korzystający, zawarli odrębną od (odpowiednio) umowy najmu lub leasingu, umowę nakładającą na (odpowiednio) najemcę i korzystającego, obowiązek nabycia własności przedmiotu umowy najmu lub leasingu przez konsumenta, to do takiej umowy najmu lub leasingu stosuje się ustawę o kredycie konsumenckim.

Zatem:

\- finansujący udzielający finansowania w postaci leasingu, jeżeli umowa leasingu nakłada na korzystającego obowiązek nabycia własności przedmiotu leasingu, albo obowiązek ten wynika z innej niż umowa leasingu umowy między stronami, lub

\- wynajmujący, który zawiera z najemcą odrębną od umowy najmu umowę nakładającą na najemcę obowiązek nabycia własności przedmiotu najmu,

spełniają ustawowe przesłanki do uznania ich w tym zakresie za instytucję pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim.

Przenosząc powyższe na opis zdarzenia przyszłego, będącego przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji, Spółka wskazuje, że zawierane przez nią w ramach programu „Mój Elektryk” umowy najmu będą spełniały warunki przewidziane w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT — dla celów podatku dochodowego będą one więc kwalifikowane jako umowy leasingu. Niemniej, umowy te nie będą nakładać na najemcę obowiązku nabycia przedmiotu umowy, lecz jedynie możliwość takiego nabycia. Dodatkowo, Spółka nie będzie zawierała z najemcą żadnej dodatkowej, innej umowy, która nakładałaby na najemcę obowiązek nabycia prawa własności pojazdu. W efekcie, ani sama umowa najmu, ani żadna inna umowa, nie będą uprawniały Spółki do żądania od najemcy, by — w trakcie bądź po zakończeniu okresu, na który zawarta zostanie umowa najmu — dokonał zakupu pojazdu. Zakup pojazdu po zakończeniu okresu, na który zawarta zostanie umowa najmu, będzie każdorazowo autonomiczną decyzją podejmowaną przez najemcę w oparciu o przewidzianą w umowie opcję wykupu. Co istotne, opcja wykupu pojazdu nie będzie miała charakteru iluzorycznego — cena wykupu pojazdu przyjęta do umowy najmu nie będzie bowiem istotnie odbiegała od szacowanej wartości rynkowej analogicznego pojazdu, z analogicznym okresem używania. Najemca mógłby więc zrezygnować w wykupu pojazdu i zawrzeć umowę najmu nowego pojazdu bądź, po rezygnacji z wykupu, nabyć analogiczny pojazd na rynku po zbliżonej cenie.

Jako, że ustawa o kredycie konsumenckim wprowadza zasadę, zgodnie z którą jej przepisy nie mają zastosowania do umów leasingu (bądź najmu) konsumenckiego, jeżeli taka umowa nie przewiduje obowiązku nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta, ani też strony nie zawarły żadnej odrębnej umowy nakładającej na najemcę (bądź korzystającego) obowiązek wykupu przedmiotu umowy na żądanie kredytodawcy, umowy najmu, które Spółka planuje zawierać ze swoimi klientami nie będą kwalifikowane jako kredyt konsumencki. W konsekwencji Spółka stoi na stanowisku, że w przypadku zawierania przez nią umów najmu pojazdów, w których najemcami mogą być zarówno osoby fizyczne mające status przedsiębiorcy jak i konsumenci, na warunkach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, zawieranie takich umów nie będzie stanowiło udzielania konsumentowi kredytu w rozumieniu art. 3 ustawy o kredycie konsumenckim.

W związku z powyższym, Spółka nie może zostać uznana za kredytodawcę i w konsekwencji nie wypełni przesłanek definicji instytucji pożyczkowej w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim. W efekcie, w związku z zawieraniem opisanych umów leasingu Spółka nie będzie również podatnikiem podatku bankowego w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym. Zaprezentowane przez Spółkę stanowisko potwierdzają m.in. interpretacje wydane przez Dyrektora KIS na wniosek Spółki, tj. interpretacje Dyrektora KIS z 14 października 2022 r., nr 0111-KDIB1-3.4016.4.2022.1.JG i nr 0111-KDIB1-3.4016.2.2022.1.MBD oraz z 19 lipca 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4016.2.2023.1.MBD. Potwierdzenia w tym zakresie dostarczają również interpretacje indywidualne wydawane przez organy podatkowe w podobnych stanach faktycznych/zdarzenia przyszłych. Przykładowo, w interpretacji odnoszącej się do leasingu konsumenckiego o analogicznych cechach do tych, zaprezentowanych w opisie zdarzenia przyszłego, wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 24 listopada 2017 r. (nr 0114- KDIP2-2.4016.4.2017.1.AG), organ zaakceptował, że: „(\`(...)\`) skoro umowy leasingu, które planuje zawierać nie będą podlegały ustawie o kredycie konsumenckim, to Spółka nie będzie instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim”.

Powyższe podejście organów podatkowych jest ugruntowane i konsekwentnie prezentowane zarówno w odniesieniu do umów leasingu konsumenckiego jak i najmu, przykładowo:

\- w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 26 września 2016 r. (nr IPPB6/4510-444/16-2/AG), organ podzieli! stanowisko zaprezentowane przez podatnika, zgodnie z którym: „Jeżeli zatem, art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy KK, wyłączają z zakresu obowiązywania tej ustawy umowy leasingu, w sytuacjach, gdy umowy nie przewidują obowiązku nabycia przedmiotu leasingu przez konsumenta/umowy odrębne nie przewidują takiego obowiązku, uzależniając go od żądania kredytodawcy, do umów takich nie znajdzie zastosowania art. 5 pkt 2a ustawy KK - w związku z czym leasingodawcy zawierający ww. umowy nie będą mogli zostać uznani za „instytucje pożyczkowe” oraz nie będą podlegali podatkowi PNIF,

\- w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 maja 2017 r. (nr 0114-KDIP2-2.4016.2.2017.1.AZ) organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym: ,,(\`(...)\`)w przypadku zawierania umów leasingu z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej, które nie zawierają obowiązku przyniesienia własności przedmiotu leasingu, Wnioskodawca nie będzie podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych. Wynika to faktu, że Wnioskodawca nie może zostać uznany za kredytodawcę w rozumieniu Ustawy o kredycie konsumenckim, gdyż nie udziela, ani nie daje przyrzeczenia udzielenia kredytu konsumentom w rozumieniu Ustawy o kredycie konsumenckim, tj. zawierane przez niego umowy nie będą przewidywały obowiązku przeniesienia własności przedmiotu umowy. Tym samym, Wnioskodawca nie jest instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a Ustawy o kredycie konsumenckim i w konsekwencji nie jest podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych, wskazanym w art. 4 pkt 9 Ustawy PIF”;

\- w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 9 grudnia 2020 r. (nr 0111-KDIB1-3.4016.1.2020.1.MBD), organ uznał, że: „(\`(...)\`) Tym samym, skoro umowy leasingu, które Wnioskodawca planuje zawierać, nie będą podlegały ustawie o kredycie konsumenckim, to Spółka nie będzie instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim. Mając na względzie przytoczone przepisy, oraz przedstawione zdarzenie przyszłe, Wnioskodawca zawierając w przyszłości umowy leasingu nie będzie uznany za instytucję pożyczkową, to tym samym nie będzie podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych.”

\- w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 1 lutego 2022 r. (nr 0111-KDIB1-3.4016.8.2021.1.MBD) organ potwierdził stanowisko wnioskodawcy, wskazując, że: „(\`(...)\`)należy uznać, że w związku z faktem, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i planowanego rozszerzenia swoich usług będzie zawierał wyłącznie umowy najmu konsumenckiego nieprzewidujące obowiązku nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta, to zawieranie takich umownie będzie stanowiło udzielania konsumentowi kredytu w rozumieniu art. 3 ustawy o kredycie konsumenckim. Tym samym, Wnioskodawca nie będzie uznany za kredytodawcę i w konsekwencji nie wypełni przesłanek definicji instytucji pożyczkowej w rozumieniu przepisów ustawy o kredycie konsumenckim. Jak zostało wskazane, sama ustawa o kredycie konsumenckim wskazuje, że jej przepisy nie mają zastosowania do umów najmu konsumenckiego, jeżeli taka umowa nie przewiduje obowiązku nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta. Do umów najmu, które Wnioskodawca planuje zawierać, nie będzie miał również zastosowania przepis art. 4 ust. 4 ustawy o kredycie konsumenckim, ponieważ Wnioskodawca nie będzie zawierał poza umowami najmu dodatkowych umów, które przewidywałyby obowiązek wykupu przedmiotu najmu przez konsumenta, na żądanie Wnioskodawcy. Tym samym, skoro umowy najmu konsumenckiego, które Wnioskodawca planuje zawierać, nie będą podlegały ustawie o kredycie konsumenckim, to Spółka nie będzie instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim. Mając na względzie przytoczone przepisy, oraz przedstawione zdarzenie przyszłe, Wnioskodawca zawierając w przyszłości umowy najmu konsumenckiego nie będzie uznany za instytucję pożyczkową, to tym samym nie będzie podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych. ”

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Zgodnie z art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 15 stycznia 2016 r. o podatku od niektórych instytucji finansowych (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 623):

podatnikami tego podatku są instytucje pożyczkowe w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2022 r. poz. 246 i 2339).

Przytoczony powyżej przepis wskazuje, że dla ustalenia, czy konkretny podmiot jest instytucją pożyczkową, a tym samym podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych, istotne jest określenie jego statusu na gruncie ustawy o kredycie konsumenckim.

W myśl art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim:

instytucją pożyczkową jest kredytodawca inny niż:

a) bank krajowy, bank zagraniczny, oddział banku zagranicznego, instytucja kredytowa lub oddział instytucji kredytowej w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2022 r. poz. 2324, 2339, 2640 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 180),

b) spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa,

c) podmiot, którego działalność polega na udzielaniu kredytów konsumenckich w postaci odroczenia zapłaty ceny lub wynagrodzenia na zakup oferowanych przez niego towarów i usług,

d) krajowa instytucja płatnicza, mała instytucja płatnicza, krajowa instytucja pieniądza elektronicznego, unijna instytucja płatnicza lub unijna instytucja pieniądza elektronicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2360 i 2640) w zakresie, w jakim udziela kredytu płatniczego, o którym mowa w art. 74 ust. 3 tej ustawy.

Z kolei, pojęcie kredytodawcy zdefiniowano w art. 5 pkt 2 ustawy o kredycie konsumenckim, zgodnie, z którym:

jest nim przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, który w zakresie swojej działalności gospodarczej lub zawodowej, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu.

Równocześnie, art. 3 ustawy o kredycie konsumenckim określa, jakie warunku musi spełniać umowa kredytu, aby być uznana za kredyt konsumencki.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim:

przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Ustawa o kredycie konsumenckim zawiera również katalog umów, które w szczególności uważa się za umowy o kredyt konsumencki.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim:

za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności:

1) umowę pożyczki;

2) umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego;

3) umowę o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem spełnienia świadczenia;

4) umowę o kredyt, w której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia;

5) umowę o kredyt odnawialny.

Jednocześnie w ust. 3 art. 3 ustawy o kredycie konsumenckim przewidziano, że:

za umowę o kredyt konsumencki nie uważa się umów dotyczących odroczenia terminu spełnienia świadczenia niepieniężnego, którego przedmiotem jest stałe lub sukcesywne świadczenie usług lub dostaw towarów tego samego rodzaju, jeżeli konsument jest zobowiązany do zapłaty za spełnione świadczenie lub dostawę towaru w ustalonych odstępach czasu w trakcie obowiązywania umowy.

Za umowę o kredyt konsumencki nie uważa się natomiast umów dotyczących odroczenia terminu spełnienia świadczenia niepieniężnego, którego przedmiotem jest stałe lub sukcesywne świadczenie usług lub dostaw towarów tego samego rodzaju, jeżeli konsument jest zobowiązany do zapłaty za spełnione świadczenie lub dostawę towaru w ustalonych odstępach czasu w trakcie obowiązywania umowy.

Ponadto, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o kredycie konsumenckim:

przepisów tej ustawy nie stosuje się do umów leasingu, jeżeli umowa nie przewiduje obowiązku nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta.

Należy przez to rozumieć, że tylko umowa leasingu przewidująca obowiązek przeniesienia własności przedmiotu umowy może zostać uznana za kredyt konsumencki w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o kredycie konsumenckim (jako umowa o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem spełnienia świadczenia).

Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o kredycie konsumenckim:

ustawę stosuje się do umów leasingu i najmu, jeżeli umowa odrębna od tych umów przewiduje obowiązek nabycia przedmiotu umowy, uzależniając go od żądania kredytodawcy.

Z powyższego wynika, że ustawę stosuje się do umów leasingu i najmu, jeśli umowa przewiduje obowiązek nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta. W związku z tym, leasingodawca udzielający leasingu (wynajmujący), w którym przewidziano obowiązek nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta, powinien w tym zakresie być uznany za instytucję pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim.

Mając na uwadze wskazane regulacje ustawy o kredycie konsumenckim, należy uznać, że aby dany podmiot mógł być kwalifikowany jako instytucja pożyczkowa w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim, powinny być spełnione następujące warunki:

\- podmiot musi być przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego;

\- w zakresie działalności gospodarczej lub zawodowej takiego podmiotu jest udzielanie konsumentowi kredytu bądź też udzielanie przyrzeczenia udzielenia takiego kredytu;

\- podmiot ten nie jest bankiem lub innym podmiotem wskazanym w wyłączeniu zawartym w art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim,

\- udzielane w ramach działalności gospodarczej lub zawodowej kredyty mieszczą się w zakresie pojęcia kredyt konsumencki, tym samym nie mogą podlegać włączeniom wskazanym w art. 4 ustawy o kredycie konsumenckim.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe należy uznać, że w związku z faktem, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i planowanej modyfikacji warunków oferowanych umów najmu w związku z uczestnictwem w programie „Mój Elektryk”, będzie zawierał umowy najmu konsumenckiego, w których najemca będzie mógł skorzystać z opcji wykupu, bądź z niej zrezygnować, to zawieranie takich umów nie będzie stanowiło udzielania konsumentowi kredytu w rozumieniu art. 3 ustawy o kredycie konsumenckim.

Tym samym, Wnioskodawca nie będzie uznany za kredytodawcę i w konsekwencji nie wypełni przesłanek definicji instytucji pożyczkowej w rozumieniu przepisów ustawy o kredycie konsumenckim.

Jak zostało wskazane, sama ustawa o kredycie konsumenckim wskazuje, że jej przepisy nie mają zastosowania do umów najmu konsumenckiego, jeżeli taka umowa nie przewiduje obowiązku nabycia przedmiotu umowy przez konsumenta.

Do umów najmu, które Wnioskodawca planuje zawierać, nie będzie miał również zastosowania przepis art. 4 ust. 4 ustawy o kredycie konsumenckim, ponieważ

obowiązku nabycia pojazdu po stronie najemcy nie będzie przewidywał również żaden inny (odrębny) dokument, ani żadna inna umowa zawarta między Spółką a najemcą - istnieć będzie jedynie opcja wykupu, z której najemca będzie mógł skorzystać, bądź nie.

Tym samym, skoro umowy najmu konsumenckiego, które Wnioskodawca planuje zawierać, nie będą podlegały ustawie o kredycie konsumenckim, to Spółka nie będzie instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy o kredycie konsumenckim.

Mając na względzie przytoczone przepisy, oraz przedstawione zdarzenie przyszłe, Wnioskodawca zawierając w przyszłości umowy najmu opisane we wniosku nie będzie uznany za instytucję pożyczkową, to tym samym nie będzie podatnikiem podatku od niektórych instytucji finansowych.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy zawierając jako wynajmujący umowy najmu w rozumieniu art. 659 kc, w których najemcami będą osoby fizyczne mające status przedsiębiorcy, tj. osoby prowadzące działalność gospodarczą lub zawodową, jak i klienci indywidualni (konsumenci), tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, na warunkach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, będzie uznana za podatnika podatku bankowego na podstawie art. 4 pkt 9 ustawy o podatku bankowym, należy uznać za prawidłowe.

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

\- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

\- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

\- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

\- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.).