Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-855/10-4/KT
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-12-01
Teza: Prawo do zastosowania stawki 0% przy sprzedaży urządzeń placówkom dyplomatycznym Rzeczypospolitej Polskiej znajdującym się na terytorium państw Unii Europejskiej.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; placówki; stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2007r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 31.08.2010r. (data wpływu 03.09.2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki 0% przy sprzedaży urządzeń placówkom dyplomatycznym RP znajdującym się na terytorium państw UE - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 03.09.2010r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania stawki 0% przy sprzedaży urządzeń placówkom dyplomatycznym Rzeczypospolitej Polskiej znajdującym się na terytorium państw Unii Europejskiej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka z siedzibą w W. (Polska) jest podmiotem zajmującym się dystrybucją urządzeń i systemów telewizji przemysłowej (CCTV), kontroli dostępu, sygnalizacji włamania i napadu, a także innych związanych z branżą ochrony. Produkty Wnioskodawcy są sprzedawane przedsiębiorcom mającym swoje siedziby zarówno w Rzeczypospolitej Polskiej jak i poza jej granicami - w Europie, Azji i Afryce. Wnioskodawca rozpatruje możliwość sprzedaży swych produktów placówkom dyplomatycznym (ambasadom) Rzeczypospolitej Polskiej znajdującym się na terytorium państw Unii Europejskiej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przy sprzedaży urządzeń placówkom dyplomatycznym Rzeczypospolitej Polskiej (ambasadom), znajdującym się na terytorium państw Unii Europejskiej, powinien stosować zerową stawkę podatku od towarów i usług (dalej VAT), przy założeniu spełnienia warunków określonych w § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 24 grudnia 2009r. (Dz.U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.)?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż sprzedając swoje urządzenia placówkom dyplomatycznym Rzeczypospolitej Polskiej (ambasadom), znajdującym się na terytorium państw Unii Europejskiej, powinien stosować zerową stawkę podatku VAT.

Na podstawie art. 19 ust. 22, art. 28o, art. 41 ust 16, art. 82 ust 3, art. 86 ust 21, art. 92 ust. 1 pkt 3, art. 99 ust 15, art. 106 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004r., nr 54, poz. 535 ze zm., dalej „uVAT”) Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 24 grudnia 2009 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 224, poz. 1799 ze zm., dalej Rozporządzenie”). W Rozporządzeniu zastały określone między innymi towary i usługi, dla których obniżeniu ulega stawka podatku VAT do wysokości 0%, oraz warunki stosowania tej stawki ( § 1 ust. 5 Rozporządzenia).

W opinii Wnioskodawcy, w stanie faktycznym, na gruncie którego złożono niniejszy wniosek, będzie należało stosować § 10 ust 1 pkt 4 Rozporządzenia, stanowiący, iż obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się również do dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz posiadających przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju zagranicznych misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz członków ich personelu, a także innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych.

W kontekście treści przytoczonego przepisu, kluczowym dla odpowiedzi na pytanie Wnioskodawcy jest określenie, czy placówki dyplomatyczne (ambasady) Rzeczypospolitej Polskiej, którym Wnioskodawca zamierza sprzedawać swoje urządzenia, są zagranicznymi misjami dyplomatycznymi. Udzielenie twierdzącej odpowiedzi na tak postawione pytanie pociąga bowiem za sobą obowiązek zastosowania zerowej stawki VAT.

Misją dyplomatyczną jest przedstawicielstwo dyplomatyczne określonego państwa w innym państwie. Taką jednostką, mającą charakter stały, jest ambasada. Poszukując odpowiedzi na pytanie, jak należy zatem rozumieć pojęcie „zagraniczny”, trzeba zauważyć, że Rozporządzenie, uVAT ani inne akty normatywne regulujące kwestie fiskalne, nie określają kwestii podziału terytorialnego kraju lub statusu polskich placówek dyplomatycznych. Taka sytuacja nie pozwala na udzielenie odpowiedzi na pytanie postawione w niniejszym wniosku.

W tej sytuacji, w opinii Wnioskodawcy, jedynym rozwiązaniem jest sięgnięcie po inne akty normatywne i przeanalizowanie sformułowania „zagranicznych” w oparciu o nie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 12 października 1990r. o ochronie granicy państwowej (Dz.U. Nr 226, poz. 1944 ze zm.) granicą Rzeczypospolitej Polskiej jest powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną oddzielająca terytorium państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną wody i wnętrze ziemi.

Przydatna jest również ustawa z dnia 27 lipca 2001 roku o służbie zagranicznej (Dz.U. 2001, nr 128, poz. 1403 ze zm., dalej „Ustawa”), która w art. 4 pkt 2 wprowadza definicję placówki zagranicznej jako przedstawicielstwa dyplomatycznego, stałego przedstawicielstwa przy organizacji międzynarodowej, urzędu konsularnego, instytutu polskiego lub innej placówki podległej ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, mającej siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

W dalszej kolejności należy podnieść, że statuty nadane decyzjami Ministra Spraw Zagranicznych ambasadom Rzeczypospolitej na terytorium państw Unii Europejskiej wskazują, iż są to placówki zagraniczne w rozumieniu Ustawy. Na potrzeby niniejszego wniosku Strona wskazuje przykładowo decyzje (choć Wnioskodawca podnosi, iż wszystkie statuty ambasad określają je jako placówki zagraniczne):

1.  Nr 44 Ministra Spraw Zagranicznych w sprawie nadania statutu Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Francuskiej z dnia 27 czerwca 2006r. (Dz.Urz. MSZ nr 3, poz. 91);
2.  Nr 45 Ministra Spraw Zagranicznych w sprawie nadania statutu Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Greckiej z dnia 27 czerwca 2006r. (Dz.Urz. MSZ nr 3, poz. 92);
3.  Nr 47 Ministra Spraw Zagranicznych w sprawie nadania statutu Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Królestwie Hiszpanii z dnia 27 czerwca 2006r. (Dz.Urz. MSZ nr 3, poz. 94);
4.  Nr 80 Ministra Spraw Zagranicznych w sprawie nadania statutu Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Królestwie Niderlandów z dnia 27 czerwca 2006r. (Dz.Urz. MSZ nr 3, poz. 127);
5.  Nr 81 Ministra Spraw Zagranicznych w sprawie nadania statutu Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Federalnej Niemiec z dnia 27 czerwca 2006r. (Dz.Urz. MSZ nr 3, poz. 128);
6.  Nr 91 Ministra Spraw Zagranicznych w sprawie nadania statutu Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Rumunii z dnia 27 czerwca 2006r. (Dz.Urz. MSZ nr 3, poz. 138).

Wskazania wymaga, iż Dyrektywa nie przewiduje jakichkolwiek dodatkowych ograniczeń zwolnienia z VAT w razie sprzedaży towarów lub świadczenia usług innym niż rodzime placówkom dyplomatycznym (vide powoływany art. 151 ust. 1 lit. a) Dyrektywy).

Wykładnia § 10 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia nie może zatem nie uwzględniać treści Dyrektywy, która niewątpliwie ma charakter pierwotny wobec implementowanych do polskiego porządku norm prawnych. W razie przyjęcia stanowiska odmiennego niż stanowisko Wnioskodawcy, należy dojść do wniosku, że wobec wybranych tylko misji dyplomatycznych (innych niż polskie), polski przedsiębiorca może stosować zerową stawkę podatku VAT. W pozostałych przypadkach nie może zastosować tej stawki.

Należy zauważyć, iż celem wprowadzenia Dyrektywy jest stosowanie rozwiązań, które ułatwią konkurencję zarówno na poziomie krajowym jak i wspólnotowym oraz doprowadzą w konsekwencji do harmonizacji obciążeń fiskalnych we wszystkich krajach Unii Europejskiej z tytułu VAT. Przyjęcie przez jeden z krajów Unii Europejskiej, bez wyraźnej podstawy w Dyrektywie, że zwolnienie od VAT dotyczy wyłącznie towarów i usług dostarczanych innym niż polskie misje zagraniczne, przy założeniu, że inne kraje implementujące Dyrektywę nie zastosują podobnego ograniczenia, spowoduje wypaczenie sensu wprowadzenia Dyrektywy. Doprowadzi bowiem do sytuacji, w której ambasady polskie na terytorium państw Unii Europejskiej, chcąc kupić produkt od przedsiębiorcy polskiego będą musiały zapłacić za niego więcej (z uwagi na wyższą stawkę VAT), niż ambasady innych państw Unii Europejskiej, a zasada ta nie będzie dotyczyła wszystkich innych krajów Unii Europejskiej. Co więcej, przedsiębiorcy zagraniczni mogliby sprzedawać swoje towary i usługi polskim placówkom dyplomatycznym bez VAT, co stawiałoby polskich dostawców (w tym Wnioskodawcę) w gorszej pozycji konkurencyjnej.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w następujących interpretacjach indywidualnych:

1.  Urzędu Skarbowego Poznań Grunwald z dnia 31 października 2006 roku, sygnatura BPI443 5106;
2.  Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 marca 2009 roku, sygnatura IPPP2/443-43/09-4/PW.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 41 ust. 16 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może obniżać stawki podatku do wysokości 0%, 3% lub 7% dla dostaw niektórych towarów i świadczenia niektórych usług albo dla części tych dostaw lub części świadczenia usług oraz określać warunki stosowania obniżonych stawek, uwzględniając:

1.  specyfikę obrotu niektórymi towarami i świadczenia niektórych usług;
2.  przebieg realizacji budżetu państwa;
3.  przepisy Wspólnoty Europejskiej.

W wykonaniu delegacji ustawowej Minister Finansów w rozdziale 5 rozporządzenia z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2009r., Nr 224, poz. 1799 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, określił towary i usługi, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług do wysokości 0% oraz warunki stosowania obniżonej stawki.

Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia obniżoną do wysokości 0 % stawkę podatku stosuje się również do dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz:

1.  instytucji Wspólnot Europejskich, do których ma zastosowanie Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/4), zwanych dalej "instytucjami Wspólnot", posiadających siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju - do celów służbowych tych instytucji;
2.  organizacji międzynarodowych posiadających siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju, uznane za takie przez państwo siedziby, w granicach i na warunkach ustalonych przez konwencje międzynarodowe ustanawiające takie organizacje lub przez umowy dotyczące ich siedzib - do celów służbowych tych organizacji;
3.  sił zbrojnych, o których mowa w art. I ust. 1 lit. a Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 21, poz. 257 oraz z 2008 r. nr 170, poz. 1052), posiadających siedzibę lub przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju - do celów służbowych takich sił lub personelu cywilnego im towarzyszącego lub też w celu zaopatrzenia ich mes i kantyn, jeżeli siły takie biorą udział we wspólnych działaniach obronnych;
4.  posiadających przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju zagranicznych misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz członków ich personelu, a także innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych;
5.  sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych, o których mowa w art. 2 lit. a Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podpisanej w Warszawie dnia 11 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 66, poz. 422), zwanej dalej "Umową o statusie sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych Ameryki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", przebywających na terytorium kraju, gdy towary lub usługi nabywane przez siły zbrojne Stanów Zjednoczonych lub na ich rzecz przeznaczone są do wyłącznego użytku służbowego tych sił zbrojnych lub też do zaopatrzenia ich wojskowej usługowej działalności wspierającej, o której mowa w art. 23 tej umowy, jeżeli siły takie biorą udział we wspólnych działaniach obronnych.

Zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług warunkuje jednak ust. 2 w/w przepisu rozporządzenia, który stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że podmioty, o których mowa w ust. 1, dla nabywanych towarów lub usług przekażą przed dokonaniem dostawy towarów lub wykonaniem usługi dokonującemu dostawy towarów lub usługodawcy:

1.  wypełniony odpowiednio dla potrzeb podatku dokument, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 31/96 z dnia 10 stycznia 1996r. w sprawie świadectwa zwolnienia z podatku akcyzowego (Dz.Urz. WE L 8 z 11.01.1996 r., Dz.Urz. WE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, str. 297), potwierdzony przez właściwe władze państwa członkowskiego, na terytorium którego podmioty te posiadają siedzibę lub przedstawicielstwo;
2.  zamówienie dotyczące towarów lub usług (wraz z ich specyfikacją), do których odnosi się dokument określony w pkt 1.

Powyższe wskazuje, że z obniżonej stawki podatku, po spełnieniu ww. warunków, może skorzystać podmiot świadczący usługi na rzecz m.in.: zagranicznych misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych posiadających przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju oraz członków ich personelu, a także innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca – spółka z siedzibą w W. - rozpatruje możliwość sprzedaży swych produktów placówkom dyplomatycznym (ambasadom) Rzeczypospolitej Polskiej znajdującym się na terytorium państw Unii Europejskiej.

Pytanie Wnioskodawcy odnosi się do możliwości stosowania zerowej stawki podatku od towarów i usług przy sprzedaży urządzeń placówkom dyplomatycznym RP, znajdującym się na terytorium państw Unii Europejskiej, przy założeniu spełnienia warunków określonych w § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 24 grudnia 2009r.

Kwestie stosunków dyplomatycznych nie wynikają z przepisów prawa podatkowego, a zostały uregulowane w Konwencji Wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18 kwietnia 1961r., zgodnie z którą ustanowienie stosunków dyplomatycznych pomiędzy państwami oraz wysyłanie stałych misji dyplomatycznych następuje za wzajemną zgodą – art. 2 tej Konwencji. Również przyznawanie określonych przywilejów (w tym podatkowych) na zasadzie wzajemności wynika z przepisów tej Konwencji.

Również brak opodatkowania dostaw towarów i świadczenia usług w ramach stosunków dyplomatycznych wynika z porozumień oraz umów międzynarodowych zawieranych przez państwa członkowskie. Obowiązujące w Unii Europejskiej przepisy podatkowe, zgodnie z zapisem art. 151(1)(a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, nakładają na państwa członkowskie obowiązek zwolnienia dostaw towarów i świadczenia usług dokonanych w ramach stosunków dyplomatycznych i konsularnych. W przypadku, gdy towary nie są wysyłane lub transportowane z państwa członkowskiego, w którym ma miejsce dostawa tych towarów, jak również w przypadku świadczenia usług, zwolnienie może zostać przyznane zgodnie z procedurą zwrotu VAT (art. 151 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE).

Implementacja tego przepisu do prawodawstwa polskiego nastąpiła poprzez przyznanie preferencji podatkowych w ramach tych stosunków odrębnie dla podmiotów posiadających przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju oraz dla tych z siedzibą w Polsce, co znalazło odzwierciedlenie:

*   w § 10 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 224, poz. 1799, z późn. zm.),
*   w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 września 2005r. w sprawie przypadków i trybu zwrotu podatku od towarów i usług przedstawicielstwom dyplomatycznym, urzędom konsularnym, członkom personelu tych przedstawicielstw i urzędów, a także innym osobom zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych (Dz.U. Nr 193, poz. 1618).

Zgodnie z cyt. wyżej przepisem § 10 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się do dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz posiadających przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju zagranicznych misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz członków ich personelu, a także innych osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych.

Należy jednak zauważyć, iż przyznawanie przywilejów podatkowych w ramach stosunków dyplomatycznych i konsularnych odbywa się na zasadzie wzajemności, co oznacza, iż misjom dyplomatycznym przyznane zostały określone przywileje w innych państwach a ich zakres wynika z zawartych not dyplomatycznych wymienionych pomiędzy państwami. Przywileje te mają zastosowanie w sytuacji, gdy misje dyplomatyczne dokonują zakupów w państwie, w którym mają siedzibę (w formie zwrotów), jak również mogą mieć zastosowanie w sytuacji, gdy placówki te będą dokonywać zakupów w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej niż kraj, w którym mają siedzibę, gdy kraj siedziby potwierdzi w odpowiednim dokumencie prawo do tych przywilejów (w formie zakupu towarów bez podatku), jeżeli przepisy kraju, w którym dokonywane są zakupy, przewidują takie zwolnienia.

Zatem jeżeli państwo siedziby przyznaje takie preferencje dla polskiej misji dyplomatycznej w sytuacji, gdy będzie ona nabywać towary w innym państwie członkowskim, w tym również w Polsce, to należy uznać zakres przyznanych preferencji w ramach stosunków dyplomatycznych i kierując się wykładnią celowościową cyt. przepisu § 10 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. przyjąć, iż ma on również zastosowanie do polskich misji dyplomatycznych posiadających przedstawicielstwo na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.

Reasumując, odnosząc powołane przepisy prawa do przedstawionej sprawy stwierdzić należy, że przy dostawie towarów placówkom dyplomatycznym Rzeczypospolitej Polskiej znajdującym się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, po spełnieniu warunków, o których mowa w § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r., Spółka będzie miała prawo do zastosowania stawki podatku VAT- 0%.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.