Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1050.2024.3.JS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-11
Teza: Prawo do niestosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8
ustawy, uznanie emitowanych voucherów za bony SPV i
opodatkowanie tych bonów, brak obowiązku opodatkowania
wykonanych usług do wysokości wartości voucherów.
Słowa kluczowe: bony
bony-bon jednego przeznaczenia
bony-bon różnego przeznaczenia
opodatkowanie
przewoźnik-przewoźnik powietrzny
stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
usługi-usługi gastronomiczne
usługi-usługi kateringowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 4. Szczególne
przypadki zastosowania stawki 0%-Stawka podatku 0% -
usługi związane z obsługą startu, lądowania, parkowania,
obsługą pasażerów i ładunków
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 41
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 42
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 43
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 44
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 45
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2a-art. 8a-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 4-art. 83-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy:
      - ustalenia czy w przypadku spełnienia przesłanek uprawniających do zastosowania
        stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy dla oferowanych usług na rzecz

        pasażerów lub członków załóg przewoźnika (Wariant 1) – będą mieli Państwo
        prawo niestosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy i
        opodatkowania tych usług wg właściwej stawki VAT (pytanie nr 1 wniosku);
      - możliwości uznania emitowanych voucherów za bony MPV w rozumieniu ustawy i
        niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT ich transferu na rzecz przewoźnika
        (pytanie nr 2 wniosku);
      - możliwości uznania emitowanych voucherów za bony SPV w rozumieniu ustawy i
        podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT ich transferu na rzecz przewoźnika
        (pytanie nr 3 wniosku);
      - braku obowiązku opodatkowania wykonanych usług na rzecz pasażerów lub
        członków załóg przewoźnika do wysokości wartości vouchera (pytanie nr 4
        wniosku);
      - ustalenia czy w przypadku niespełnienia przesłanek do zastosowania stawki 0% na
        mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT (Wariant 2) dla oferowanych usług na rzecz pasażerów
        lub członków załóg przewoźnika – będą Państwo mogli uznać emitowane vouchery
        za bony MPV w rozumieniu ustawy i ich transfer na rzecz przewoźnika jako
        niepodlegający opodatkowaniu VAT (pytanie nr 5 wniosku).
    Uzupełnili go Państwo pismami z 4 marca 2025 r. i 8 kwietnia 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwania. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, której siedziba działalności
    gospodarczej znajduje się na terytorium Polski. Spółka prowadzi działalność gospodarczą
    obejmującą m.in. świadczenie usług na rzecz przewoźników powietrznych na terenie
    portu lotniczego .... Główny przedmiot działalności Spółki wg dominującego PKD to: 56 10
    A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne.
    Spółka w ramach zawieranych z przewoźnikami lotniczymi umów/zamówień będzie
    wykonywać czynności w zakresie obsługi pasażerów i samolotów. Ww. przewoźnicy
    powietrzni są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług na
    terenie kraju z siedzibą działalności na terytorium kraju.
    W szczególności w przypadku opóźnień lub odwołania lotów (tzw. loty zakłócone) Spółka
    będzie zobowiązana na mocy umowy/zamówień zawartej z danym przewoźnikiem w jego
    imieniu do zapewnienia opieki nad pasażerami (lub załogami takich lotów) - polegającej na
    wydawaniu pasażerom takich lotów posiłków i napojów (usługi cateringowe lub
    gastronomiczne).
    W tym celu Spółka wydaje (emituje) vouchery (bony) np. o wartości 100 PLN na rzecz
    przewoźnika. Następnie przewoźnik w przypadku zaistniałej sytuacji związanej z lotem
    zakłóconym wydaje te vouchery swoim pasażerom lub załogom lotów. Posiadacze takich
    voucherów są upoważnieni do wymiany ich na usługi oferowane przez Spółkę w ramach
    oferty gastronomicznej dostępnej w obiekcie gastronomicznym położonym w porcie
    lotniczym, tj. usługi cateringowe i gastronomiczne - do wartości wydanego vouchera. W
    przypadku zakupu przez pasażera lub członka załogi oferowanych usług o wartości
    wyższej niż wartość vouchera - osoba taka będzie samodzielnie dopłacała różnicę.
    Spółka zakłada, że dla oferowanych usług i towarów w ramach obowiązków wynikających
    z planowanych zawieranych umów:
      · Wariant 1: Warunki uprawniające do zastosowania stawki 0% w rozumieniu art. 83
        ust. 1 pkt 8 VAT dla oferowanych usług, które będą realizowane w zamian za
        otrzymane vouchery dla pasażerów lub członków załóg przewoźnika, będą
        spełnione; lub
      · Wariant 2: Warunki uprawniające do zastosowania stawki 0% w rozumieniu art. 83
        ust. 1 pkt 8 VAT dla oferowanych usług, które będą realizowane w zamian za

        otrzymane vouchery dla pasażerów lub członków załóg przewoźnika, nie będą
        spełnione, a przez to Spółka będzie opodatkowywać realizowane usługi i wydawane
        towary w zamian za otrzymane vouchery wg właściwej stawki VAT.
    Emitowane vouchery przez Spółkę będą uprawniały do nabywania usług przez pasażerów
    i członków załóg przewoźnika wyłącznie na terytorium Polski.
    Ponadto Wnioskodawca wskazał, że:
      1. Na pytanie Organu o treści: „Czy przewoźnicy lotniczy, o których mowa we wniosku,
        będą wykonywać głównie przewozy w transporcie międzynarodowym zgodnie z art.
        83 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
        2024 r. poz. 361 ze zm.)?” Wnioskodawca podał, że w zakresie będącym
        przedmiotem wniosku przewoźnik z jakim będzie zawarta umowa będzie świadczył
        głównie przewozy w transporcie międzynarodowym zgodnie z art. 83 ust. 1a VAT.
      2. Na pytanie Organu o treści: „Jeśli przewoźnicy lotniczy będą wykonywać głównie
        przewozy w transporcie międzynarodowym, to proszę wskazać czy ww. przewoźnicy
        są wpisani na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w
        transporcie międzynarodowym ogłoszoną przez Prezesa Urzędu Lotnictwa
        Cywilnego?” Wnioskodawca odpowiedział; tak, przewoźnik z jakim będzie zwarta
        umowa będzie wpisany na ww. listę ogłoszoną przez Prezesa Urzędu Lotnictwa
        Cywilnego.
      3. Na pytanie Organu o treści: „Czy będą Państwo prowadzić dokumentację, z której
        jednoznacznie będzie wynikać, że świadczone przez Państwa usługi objęte
        wnioskiem zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w przepisach
        art. 83 ustawy o podatku od towarów i usług?” Wnioskodawca podał, że Spółka
        zasadniczo nie będzie we własnym zakresie zbierać dodatkowej dokumentacji,
        będzie bazowała na dokumentach udostępnionych przez przewoźnika jak wyżej
        oraz z biletów lotniczych czy nr lotu będzie wynikał charakter przewozu lotniczego.
      4. Na pytanie Organu o treści: „Jakie będą zapisy umów/zamówień zawieranych z
        przewoźnikami regulujące kwestie związane z wydawanymi (emitowanymi) przez
        Państwa voucherami (bonami), objętymi zakresem pytań zadanych we wniosku?”
        Wnioskodawca podał, że Spółka wskazała już we wniosku konkretne parametry
        umowy jak i zasad używania voucherów, umowa będzie zawierała informację, że
        kontrahent (przewoźnik) jest wpisany na listę przewoźników ogłoszoną przez
        Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (wykonujących głównie przewozy w
        transporcie międzynarodowym).
      5. Na pytanie Organu o treści: „Czy w dacie wydania (emisji) voucherów na rzecz
        przewoźnika znana będzie kwota podatku należnego z tytułu usług/towarów, na
        które vouchery ostatecznie zostaną wymienione?” Wnioskodawca podał, że co do
        zasady tak, znane będzie miejsce opodatkowania jak i będą znane towary i usługi za
        jakie będzie można wymienić voucher.
      6. Na pytanie Organu o treści: „Czy w momencie wydania (emisji) voucherów będzie
        wiadomo, na jakie usługi/towary i jak opodatkowane, zostaną one wymienione?”
        Wnioskodawca odpowiedział: tak.
      7. Na pytanie Organu o treści: „Czy w odniesieniu do wydanych (wyemitowanych)
        voucherów na konkretną wartość, będzie z niego wynikał katalog dostępnych usług
        /towarów? Należy wskazać jakich usług/towarów.” Wnioskodawca odpowiedział: tak.
      8. Na pytanie Organu o treści: „Kto będzie decydowała o kwocie voucherów, tj. Państwo
        czy przewoźnicy?” Wnioskodawca wskazał, że przewoźnik.
      9. Na pytanie Organu o treści: „Jak skalkulowana będzie cena voucherów? Należy
        szczegółowo opisać od czego będzie uzależniona cena voucherów.” Wnioskodawca
        odpowiedział: uzgodnienia umowne. Cena vouchera to ustalone odgórnie 100 pln.
    Nadto Wnioskodawca wskazał, że:

      1. Na pytanie Organu o treści: „W związku z udzieleniem przez Państwa w piśmie
        stanowiącym uzupełnienie wniosku odpowiedzi na pytanie Organu o treści: „Czy w
        dacie wydania (emisji) voucherów na rzecz przewoźnika znana będzie kwota
        podatku należnego z tytułu usług/towarów, na które vouchery ostatecznie zostaną
        wymienione?”, że „Co do zasady tak, znane będzie miejsce opodatkowania jak i
        będą znane towary i usługi za jakie będzie można wymienić voucher”, prosimy o
        jednoznaczne wskazanie jakimi stawkami podatku VAT będą opodatkowane towary
        i usługi za jakie będzie można wymienić voucher?” Wnioskodawca odpowiedział, że
        w dacie wydania (emisji) voucherów na rzecz przewoźnika do wszystkich objętych
        towarów zastosowanie ma stawka 0% VAT na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT.
      2. Na pytanie Organu o treści: „Czy jedynym otrzymywanym przez Państwa
        wynagrodzeniem z tytułu wykonywanych na rzecz przewoźników czynności w
        zakresie obsługi pasażerów i samolotów jest otrzymywana od przewoźników
        równowartość wyemitowanych przez Państwa voucherów?” Wnioskodawca
        odpowiedział, że jedynym otrzymywanym przez Spółkę wynagrodzeniem z tytułu
        wykonywanych na rzecz przewoźników czynności w zakresie obsługi pasażerów i
        samolotów jest otrzymywana od przewoźników równowartość wyemitowanych.
    Pytania
      1) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym w przypadku obiektywnego spełnienia
        przesłanek uprawniających do zastosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8
        VAT dla oferowanych usług na rzecz pasażerów lub członków załóg przewoźnika
        (Wariant 1) - Spółka ma prawo niestosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8
        VAT i opodatkowania tych usług wg właściwej stawki VAT?
      2) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym zakładając uznanie stanowiska Spółki w pytaniu
        nr 1 za prawidłowe - Spółka będzie mogła uznać emitowane vouchery za bony MPV
        w rozumieniu ustawy o VAT i przez to ich transfer na rzecz przewoźnika nie będzie
        podlegać opodatkowaniu VAT?
      3) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym zakładając uznanie stanowiska Spółki w pytaniu
        1 za nieprawidłowe - Spółka będzie mogła uznać emitowane vouchery za bony SPV
        w rozumieniu ustawy o VAT i przez to ich transfer na rzecz przewoźnika będzie
        podlegać opodatkowaniu VAT?
      4) Czy w przypadku uznania stanowiska Spółki przedstawionego do pytania nr 3 za
        prawidłowe, Spółka nie będzie zobowiązana do opodatkowania wykonanych usług
        na rzecz pasażerów lub członków załóg przewoźnika do wysokości wartości takiego
        vouchera?
      5) Czy w przypadku gdy Spółka nie będzie obiektywnie spełniać przesłanek do
        zastosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT (Wariant 2) dla
        oferowanych usług na rzecz pasażerów lub członków załóg przewoźnika - Spółka
        będzie mogła uznać emitowane vouchery za bony MPV w rozumieniu ustawy o VAT
        i przez to ich transfer na rzecz przewoźnika nie będzie podlegać opodatkowaniu
        VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka ma prawo a nie
    obowiązek stosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT dla oferowanych usług
    na rzecz pasażerów lub członków załóg przewoźnika (Wariant 1).
    Ad. 2

    Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym - w przypadku uznania
    stanowiska przedstawionego do pytania nr 1 za prawidłowe - emitowane vouchery będą
    miały charakter bonów MPV w rozumieniu ustawy o VAT, a przez to ich transfer na rzecz
    przewoźnika nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.
    Ad. 3
    Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym - w przypadku uznania
    stanowiska przedstawionego do pytania nr 1 za nieprawidłowe - emitowane vouchery
    będą miały charakter bonów SPV w rozumieniu ustawy o VAT, a przez to ich transfer na
    rzecz przewoźnika będzie podlegać opodatkowaniu VAT.
    Ad. 4
    Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym - w przypadku uznania
    stanowiska przedstawionego do pytania nr 3 za prawidłowe - Spółka nie będzie
    zobowiązana do opodatkowania dostarczonych towarów lub wykonanych usług na rzecz
    pasażerów lub członków załóg przewoźnika do wysokości wartości takiego vouchera.
    Ad. 5
    Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym jeżeli nie będzie
    obiektywnie spełniać przesłanek do zastosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8
    VAT (Wariant 2) dla oferowanych usług na rzecz pasażerów lub członków załóg
    przewoźnika - emitowane vouchery będą miały charakter bonów MPV w rozumieniu
    ustawy o VAT, a przez to ich emisja na rzecz przewoźnika nie będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1
    Co do zasady towary i usługi są opodatkowane stawką podstawową. Stosowanie stawki
    podstawowej ma charakter reguły ogólnej. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do
    wysokości opodatkowania także powinna być stosowana ta stawka. Aktualnie stawki
    podatku VAT wynoszą zgodnie z art. 41 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 146ef VAT wynoszą 23%,
    8% i 5% i stosowanie zwolnienia z prawem do odliczenia (czyli stawki 0%).
    Towary i usługi znajdujące się na liście towarów i usług, względem których możliwe jest
    stosowanie stawek obniżonych, mogą - lecz nie muszą - być objęte stawką preferencyjną.
    Obniżone stawki mają charakter wyjątkowy i powinny mieć zastosowanie do towarów i
    usług wskazanych przez ustawodawcę w ustawie o VAT lub w przepisach wykonawczych
    do tej ustawy. W sytuacji gdy danego towaru czy usługi nie można odnaleźć w wykazach
    wymieniających produkty (usługi), do których mają zastosowanie stawki preferencyjne lub
    zwolnienie z VAT, wówczas stosuje się stawkę podstawową 23%.
    Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT, 0% stawkę VAT stosuje się do usług związanych z
    obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz innych o
    podobnym charakterze usług świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych
    wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.
    Zastosowanie preferencyjnej stawki VAT na podstawie przywołanego przepisu art. 83 ust.
    1 pkt 8 VAT może nastąpić po spełnieniu dwóch generalnych warunków:
      · Usługi są świadczone na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących głównie
        przewozy w transporcie międzynarodowym (w rozumieniu art. 83 ust. 1a VAT);
      · Podatnik posiada dokumentację, z której jednoznacznie wynika, że czynności te
        zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
    Wspomniana stawka VAT o jakiej mowa w art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT jest preferencyjną
    stawką podatkową do jakiej uprawniony jest podatnik w przypadku gdy świadczy usługi
    lub dostarcza towary objęte powyższa preferencją oraz spełnia przesłanki wskazane w
    ustawie VAT, które uprawniają do zastosowania takiej stawki.

    W ocenie Spółki mając na względzie zasadę powszechności opodatkowania VAT jak i
    wyjątkowego charakteru stawek preferencyjnych - stosowanie stawki preferencyjnej na
    mocy art. 83 jest prawem podatnika a nie jego obowiązkiem.
    Stawka 0% przewidziana przepisami art. 83 VAT obok stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu towarów jest prawem podatnika
    a nie jego obowiązkiem. To od decyzji podatnika podyktowanej względami ekonomicznymi
    lub ewentualnego ryzyka zakwestionowania prawa do stosowania takiej stawki zależy czy
    swoje usługi lub dostawy towarów opodatkuje taką stawką. Brak zastosowania stawki 0%
    wywołuje wyłącznie skutki ekonomiczne dla podatnika i stanowi o jego ewentualnej
    decyzji ekonomicznej i ryzyku gospodarczym np. względem atrakcyjności cen wobec
    swoich kontrahentów. Ryzyko takie podatnik kwantyfikuje także względem ewentualnego
    ryzyka fiskalnego związanego z zakwestionowaniem przez organy podatkowe prawa do
    stosowania stawki 0% w sytuacji gdy istnieją wątpliwości co do spełnienia przesłanek
    uprawniających do stosowania preferencyjnej stawki VAT.
    Podatnik ma zatem prawo do swobodnej decyzji czy pomimo istnienia obiektywnych
    przesłanek uprawniających do zastosowania stawki preferencyjnej - tu na mocy art. 83
    ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 83 ust. 2 VAT - taką stawkę zastosuje. Podatnik bowiem ma prawo
    do podejmowania swobodnych decyzji związanych ze sferą swobodnego wykonywania
    działalności gospodarczej także do podejmowania pozornie decyzji stawiających go jako
    kontrahenta oferującego towary i usługi z zawartą wyższą kwotą VAT niż - obiektywnie
    rzecz biorąc - powinna być. Jednakże taka decyzja może go uchronić przed negatywnymi
    skutkami stosowania stawki preferencyjnej w tym 0% VAT, gdy takie prawo może zostać
    zakwestionowane w tym, powstaniem zaległości podatkowej oraz odsetek od zaległości
    podatkowych. Inaczej mówiąc podatnik VAT ma prawo także w ramach swobody
    prowadzenia działalności gospodarczej do ograniczania ryzyka prowadzenia działalności z
    punktu widzenia ryzyka wejścia w spór z organem podatkowym, poprzez stosowanie
    stawki VAT wyższej aniżeli należna. W ocenie podatnika przemawia za tym także fakt,
    braku wystąpienia negatywnych skutków dla budżetu państwa.
    Reasumując Spółka stoi na stanowisku, że opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka ma
    prawo a nie obowiązek stosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT dla
    oferowanych usług na rzecz pasażerów lub członków załóg przewoźnika (Wariant 1).
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 2 pkt 41 VAT, bon to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego
    przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub
    świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone, lub
    usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub
    usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej
    dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu.
    W ramach tej definicji wyróżnia się dwa rodzaje bonów:
      · Bon jednego przeznaczenia (art. 2 pkt 43 VAT) - bon, w przypadku którego miejsce
        dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota
        należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
        charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług, są znane w
        chwili emisji tego bonu.
      · Bon różnego przeznaczenia (art. 2 pkt 44 VAT) - bon inny niż bon jednego
        przeznaczenia.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Spółka oferuje przewoźnikowi vouchery o
    określonej wartości pieniężnej, które mogą być zrealizowane przez klientów (lub członków
    załóg) przewoźnika w punkcie gastronomicznym Spółki położonym w porcie lotniczym, tj.
    wykorzystany do nabycia posiłków i napojów (usług cateringowych lub gastronomicznych)
    w ofercie Spółki. Voucher ten może być wykorzystany przez jego posiadacza na pokrycie

    całości lub części kosztów wybranego produktu z oferty Spółki w punkcie
    gastronomicznym na lotnisku. Spółka następnie po otrzymaniu takiego vouchera od
    klienta przewoźnika lub członka załogi lotu przewoźnika dokumentuje sprzedaż (zgodnie z
    przepisami ustawy VAT poprzez ewidencję na kasie fiskalnej) - przy czym stawka VAT może
    wynosić odpowiednio 8% lub 23%, w zależności od rodzaju zamówienia przez klienta lub
    członka załogi lotu przewoźnika. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w pkt 1
    wniosku - Spółka może zrezygnować ze stosowania stawki 0% o jakiej mowa w art. 83 ust.
    1 pkt 8 VAT dla oferowanych usług.
    W ocenie Spółki emitowany voucher spełnia kryterium instrumentu, z którym wiąże się
    obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za świadczenie
    usług lub dostarczony towar. Klient lub członek załogi lotu przewoźnika, korzystając z
    vouchera „opłaca” część lub całość wykonanego przez Spółkę świadczenia. Tym samym
    voucher jest traktowany jako środek płatniczy wobec świadczeń opisanych w zdarzeniu
    przyszłym przez Spółkę.
    Z powyższych definicji wynika, że kluczowym kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie
    bonu jako bonu jednego przeznaczenia jest znajomość miejsca dostawy towarów lub
    świadczenia usług oraz kwoty należnego podatku VAT w momencie emisji bonu.
    W niniejszym zdarzeniu przyszłym nie są spełnione wszystkie przesłanki konieczne do
    uznania vouchera za bon jednego przeznaczenia, gdyż kwota należnego podatku VAT nie
    jest znana w momencie emisji vouchera. Kwota podatku VAT zależy od rodzaju
    wykonanych usług lub dostarczonych towarów, które mogą podlegać różnym stawkom
    podatku (5%, 8% lub 23%).
    Z powodu nieznanej kwoty podatku VAT w chwili emisji, voucher spełnia definicję bonu
    różnego przeznaczenia zgodnie z art. 2 pkt 44 VAT.
    Oznacza to jednocześnie, że w momencie wydania vouchera, Spółka nie ma obowiązku
    naliczenia podatku należnego i wykazania go w JPK_VAT.
    Podatek należny powstanie dopiero w momencie wykonania usługi przez Spółkę w
    wysokości określonej w paragonie dokumentującym sprzedaż usług - na rzecz klienta lub
    członka załogi przewoźnika.
    W przypadku bonów różnego przeznaczenia emisja lub przekazanie bonu nie wywołuje
    żadnych konsekwencji podatkowych na gruncie VAT. Zgodnie z art. 8b ust. 1 VAT,
    opodatkowanie występuje dopiero w momencie wydania towaru lub wykonania usługi, za
    które wynagrodzeniem (częściowym bądź całkowitym) jest bon. Taki mechanizm
    rozliczania podatku jest konsekwencją faktu, iż w momencie przekazania bonu nie jest
    znana dokładnie wysokość podatku należnego.
    W związku z powyższym, zdaniem Spółki, wydanie przez nią vouchera na rzecz
    przewoźnika stanowi transfer bonu różnego przeznaczenia w rozumieniu art. 2 pkt 22
    VAT, a tym samym, w myśl art. 8b ust. 2 VAT, czynność ta nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Reasumując, Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym - w
    przypadku uznania stanowiska przedstawionego do pytania nr 1 za prawidłowe -
    emitowane vouchery będą miały charakter bonów MPV w rozumieniu ustawy o VAT, a
    przez to ich transfer na rzecz przewoźnika nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.
    Ad. 3
    Zgodnie z art. 8a ust. 1 VAT transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez
    podatnika działającego we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub
    świadczenie usług, których ten bon dotyczy.
    Z kolei za bon jednego przeznaczenia uznaje się (zob. art. 2 pkt 43 VAT) bon, w przypadku
    którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota

    należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z
    tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego
    bonu.
    Natomiast stosownie do art. 8b ust. 1 VAT faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne
    świadczenie usług dokonane w zamian za bon różnego przeznaczenia (MPV) przyjmowany
    przez dostawcę lub usługodawcę jako wynagrodzenie lub część wynagrodzenia podlega
    opodatkowaniu podatkiem. Nie podlega opodatkowaniu podatkiem wcześniejszy transfer
    bonu różnego przeznaczenia.
    Zatem co do zasady sprzedaż bonu SPV - będzie stanowić transfer takiego bonu i jako
    takie podlegać opodatkowaniu. Z kolei sprzedaż (transfer) bonu MPV jest czynnością
    obojętną z perspektywy VAT. Opodatkowanie podatkiem VAT wystąpi w chwili realizacji
    tego bonu przez konsumenta/użytkownika (wówczas to usługodawca dokonywałby
    rozpoznania podatku VAT należnego z tytułu dokonanej sprzedaży na zasadach ogólnych).
    Z tych względów istotne jest określenie przesłanek, kiedy voucher będzie stanowił bon
    SPV - niespełnienie wymogów dla uznania za taki bon, automatycznie powoduje, że
    wystąpi bon MPV.
    W ocenie Spółki emitowany voucher spełnia kryterium instrumentu, z którym wiąże się
    obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za świadczenie
    usług. Klient lub członek załogi loty przewoźnika, korzystając z vouchera „opłaca” część lub
    całość wykonanego przez Spółkę świadczenia. Tym samym voucher jest traktowany jako
    środek płatniczy wobec świadczeń opisanych w zdarzeniu przyszłym przez Spółkę.
    Dokonując analizy definicji ustawowej bonu jednego przeznaczenia, należy uznać, że bon
    musi spełnić następujące warunki, aby można było go zaklasyfikować do tej kategorii:
      a) miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz
      b) kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
        charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług
    - są znane w chwili emisji tego bonu.
    Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT, 0% stawkę VAT stosuje się do usług związanych z
    obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz innych o
    podobnym charakterze usług świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych
    wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.
    Jednocześnie, stosownie do art. 83 ust. 2 VAT, opodatkowaniu stawką podatku w
    wysokości 0% podlegają czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w przypadku
    prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności
    te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
    Podsumowując, dla zastosowania 0% stawki VAT muszą zostać spełnione łącznie
    następujące warunki:
      · świadczone są usługi związane z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą
        pasażerów i ładunków, bądź usługi o podobnym charakterze,
      · nabywcą usługi jest przewoźnik lotniczy wykonujący głównie przewozy w transporcie
        międzynarodowym,
      · usługodawca posiada stosowną dokumentację potwierdzającą status przewoźnika.
    Spółka dla potrzeb zdarzenia przyszłego przyjmuje, że spełnia wszystkie warunki
    uprawniające do zastosowania stawki 0% dla swoich świadczeń w opisanym zdarzeniu
    przyszłym, tj. na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT oraz przyjmuje, że ma obowiązek
    stosować taką stawkę jeśli spełnia warunki do jej stosowania dla swoich świadczeń
    (uznanie stanowiska Spółki w pkt 1 przez Organ za nieprawidłowe).

    Jednocześnie świadczenia jakie mogą być nabywane w zamian za wydany voucher przez
    klientów lub członków załóg przewoźnika w opisanym zdarzeniu przyszłym - mogą być
    nabywane wyłącznie na terytorium kraju (na lotnisku) i wyłącznie przez osoby fizyczne
    nieposiadające statusu podatnika VAT (konsumenci).
    Pierwsza przesłanka będzie spełniona wówczas, gdy będzie można określić miejsce
    realizacji tych bonów. Jeżeli bon jaki został wyemitowany będzie upoważniał tylko do
    zakupów na terenie kraju (w szczególności jest to istotne w przypadku konsumentów) -
    wówczas istnieje możliwość określenia miejsca opodatkowania (terytorium kraju). Co za
    tym idzie przesłanka pierwsza w omawianym przypadku będzie spełniona - gdyż vouchery
    można zrealizować tylko w punktach gastronomicznych Spółki (na terytorium kraju).
    Druga przesłanka będzie także spełniona, gdyż voucher będzie można zamienić na usługi,
    dla których na moment emisji jest znana wysokość kwoty podatku należnego - w
    opisanym zdarzeniu przyszłym dla oferowanych świadczeń przez Spółkę zastosowanie do
    nich będzie miała stawka VAT 0% w myśl art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT.
    Zatem vouchery emitowane przez Spółkę stanowią bony SPV. Tym samym zgodnie z art.
    8a ust. 1 VAT transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika
    działającego we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług,
    których ten bon dotyczy.
    Wobec powyższego Spółka dokonując transferu bonów SPV na rzecz przewoźnika
    zobowiązana będzie do opodatkowania takiej sprzedaży (rozumianej jako transfer bonu
    SPV).
    Podobne wnioski płyną z interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10
    maja 2019 r., 0112-KDIL1-3.4012.67.2019.1.KB.
    Podsumowując, Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym - w
    przypadku uznania stanowiska przedstawionego do pytania nr 1 za nieprawidłowe -
    emitowane vouchery będą miały charakter bonów SPV w rozumieniu ustawy o VAT, a
    przez to ich transfer na rzecz przewoźnika będzie podlegać opodatkowaniu VAT.
    Ad. 4
    Zgodnie z art. 2 pkt 45 VAT za transfer bonu uznaje emisję bonu oraz każde przekazanie
    tego bonu po jego emisji.
    Za bon jednego przeznaczenia uznaje się (zob. art. 2 pkt 43 VAT) bon, w przypadku
    którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota
    należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z
    tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego
    bonu.
    Przyjmując stanowisko Spółki przedstawione w pkt 3 wniosku za prawidłowe - Spółka
    dokonuje transferu bonu SPV na rzecz przewoźnika.
    Zgodnie z art. 8a ust. 2 VAT faktycznego przekazania towarów lub faktycznego świadczenia
    usług w zamian za bon jednego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub
    usługodawcę jako wynagrodzenie lub część wynagrodzenia nie uznaje się za niezależną
    transakcję w części, w której wynagrodzenie stanowił bon.
    Faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne wyświadczenie usługi, przy skorzystaniu z
    bonu jednego przeznaczenia (SPV), nie jest uważane za czynność autonomiczną, co
    oznacza, że opodatkowany jest transfer bonu, a nie faktyczna czynność zrealizowana na
    podstawie bonu.
    Podsumowując, Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym - w
    przypadku uznania stanowiska przedstawionego do pytania nr 3 za prawidłowe - Spółka

    nie będzie zobowiązana do opodatkowania dostarczonych towarów lub wykonanych usług
    na rzecz pasażerów lub członków załóg przewoźnika do wysokości wartości takiego
    vouchera.
    Ad. 5
    Zgodnie z art. 2 pkt 41 VAT, bon to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego
    przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub
    świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone, lub
    usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub
    usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej
    dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu.
    W ramach tej definicji wyróżnia się dwa rodzaje bonów:
      · Bon jednego przeznaczenia (art. 2 pkt 43 VAT) - bon, w przypadku którego miejsce
        dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota
        należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
        charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług, są znane w
        chwili emisji tego bonu.
      · Bon różnego przeznaczenia (art. 2 pkt 44 VAT) - bon inny niż bon jednego
        przeznaczenia.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Spółka oferuje przewoźnikowi vouchery o
    określonej wartości pieniężnej, które mogą być zrealizowane przez klientów (lub członków
    załóg) przewoźnika w punkcie gastronomicznym Spółki położonym w porcie lotniczym, tj.
    wykorzystany do nabycia posiłków i napojów (usług cateringowych lub gastronomicznych)
    w ofercie Spółki. Voucher ten może być wykorzystany przez jego posiadacza na pokrycie
    całości lub części kosztów wybranego produktu z oferty Spółki w punkcie
    gastronomicznym na lotnisku. Spółka następnie po otrzymaniu takiego vouchera od
    klienta przewoźnika lub członka załogi lotu przewoźnika dokumentuje sprzedaż (zgodnie z
    przepisami ustawy VAT poprzez ewidencję na kasie fiskalnej) - przy czym stawka VAT może
    wynosić odpowiednio 8% lub 23%, w zależności od rodzaju zamówionego produktu przez
    klienta lub członka załogi lotu przewoźnika. Zgodnie bowiem z Wariantem 2
    przedstawionym w zdarzeniu przyszłym Spółka przyjmuje założenie, że świadczone przez
    nią usługi nie spełniają przesłanek dla zastosowania stawki 0% zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt
    8 VAT.
    W ocenie Spółki emitowany voucher spełnia kryterium instrumentu, z którym wiąże się
    obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za świadczenie
    usług.
    Klient lub członek załogi lotu przewoźnika, korzystając z vouchera „opłaca” część lub całość
    wykonanego przez Spółkę świadczenia. Tym samym voucher jest traktowany jako środek
    płatniczy wobec świadczeń opisanych w zdarzeniu przyszłym przez Spółkę.
    Z powyższych definicji wynika, że kluczowym kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie
    bonu jako bonu jednego przeznaczenia jest znajomość miejsca dostawy towarów lub
    świadczenia usług oraz kwoty należnego podatku VAT w momencie emisji bonu.
    W niniejszym zdarzeniu przyszłym nie są spełnione wszystkie przesłanki konieczne do
    uznania vouchera za bon jednego przeznaczenia, gdyż kwota należnego podatku VAT nie
    jest znana w momencie emisji vouchera. Kwota podatku VAT zależy od rodzaju
    wykonanych usług, które mogą podlegać różnym stawkom podatku (8% lub 23%).
    Z powodu nieznanej kwoty podatku VAT w chwili emisji, voucher spełnia definicję bonu
    różnego przeznaczenia zgodnie z art. 2 pkt 44 VAT.
    Oznacza to jednocześnie, że w momencie wydania vouchera, Spółka nie ma obowiązku
    naliczenia podatku należnego i wykazania go w JPK_VAT.

    Podatek należny powstanie dopiero w momencie wykonania usługi lub dostarczenia
    towaru przez Spółkę w wysokości określonej w paragonie dokumentującym sprzedaż
    usług - na rzecz klienta lub członka załogi przewoźnika.
    W przypadku bonów różnego przeznaczenia emisja lub przekazanie bonu nie wywołuje
    żadnych konsekwencji podatkowych na gruncie VAT. Zgodnie z art. 8b ust. 1 VAT,
    opodatkowanie występuje dopiero w momencie wydania towaru lub wykonania usługi, za
    które wynagrodzeniem (częściowym bądź całkowitym) jest bon. Taki mechanizm
    rozliczania podatku jest konsekwencją faktu, iż w momencie przekazania bonu nie jest
    znana dokładnie wysokość podatku należnego.
    W związku z powyższym, zdaniem Spółki, wydanie przez nią vouchera na rzecz
    przewoźnika stanowi transfer bonu różnego przeznaczenia w rozumieniu art. 2 pkt 22
    VAT, a tym samym, w myśl art. 8b ust. 2 VAT, czynność ta nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym jeżeli nie będzie
    obiektywnie spełniać przesłanek do zastosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8
    VAT (Wariant 2 w zdarzeniu przyszłym) dla oferowanych usług na rzecz pasażerów lub
    członków załóg przewoźnika - emitowane vouchery będą miały charakter bonów MPV w
    rozumieniu ustawy o VAT, a przez to ich transfer na rzecz przewoźnika nie będzie
    podlegać opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
      - ustalenia czy w przypadku spełnienia przesłanek uprawniających do zastosowania
        stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy dla oferowanych usług na rzecz
        pasażerów lub członków załóg przewoźnika (Wariant 1) – będą mieli Państwo
        prawo niestosowania stawki 0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy i
        opodatkowania tych usług wg właściwej stawki VAT (pytanie nr 1 wniosku) - jest
        nieprawidłowe;
      - możliwości uznania emitowanych voucherów za bony SPV w rozumieniu ustawy i
        podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT ich transferu na rzecz przewoźnika
        (pytanie nr 3 wniosku) - jest prawidłowe;
      - braku obowiązku opodatkowania wykonanych usług na rzecz pasażerów lub
        członków załóg przewoźnika do wysokości wartości vouchera (pytanie nr 4
        wniosku) - jest prawidłowe;
      - ustalenia czy w przypadku niespełnienia przesłanek do zastosowania stawki 0% na
        mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 VAT (Wariant 2) dla oferowanych usług na rzecz pasażerów
        lub członków załóg przewoźnika – będą Państwo mogli uznać emitowane vouchery
        za bony MPV w rozumieniu ustawy i ich transfer na rzecz przewoźnika jako
        niepodlegający opodatkowaniu VAT (pytanie nr 5 wniosku) - jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń
    wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług opodatkowanie
    niektórych czynności stawkami obniżonymi bądź zwolnienie od podatku.
    I tak, na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy:
      Stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług związanych z obsługą startu,
      lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz innych o podobnym
      charakterze usług świadczonych na rzecz przewoźników lotniczych wykonujących
      głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.
    Przy czym stosownie do art. 83 ust. 2 ustawy:
      Opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w przypadku prowadzenia przez podatnika
      dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy
      zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.
    Jednocześnie stosownie do art. 83 ust. 1a ustawy:
      Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
      międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się
      przewoźników lotniczych posiadających siedzibę działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, u których udział:
      1) przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach
        ogółem,
      2) zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
      3) liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych
        przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem
      - wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co
      najmniej 60%.
    Zgodnie z art. 83 ust. 1b ustawy:

      W przypadku przewoźników lotniczych rozpoczynających w trakcie danego roku
      podatkowego działalność polegającą na międzynarodowych przewozach lotniczych
      określenie udziału w każdej z trzech kategorii, o których mowa w ust. 1a, jest
      dokonywane na podstawie danych prognozowanych na dany rok podatkowy.
    Natomiast w myśl art. 83 ust. 1c ustawy:
      Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego ogłasza do dnia 31 marca danego roku
      podatkowego, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa
      Cywilnego, listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w
      transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1a, na okres od dnia 1
      kwietnia danego roku podatkowego do dnia 31 marca następnego roku
      podatkowego, na podstawie danych uzyskanych od przewoźników lotniczych.
    Przy czym, stosownie do art. 83 ust. 1d ustawy:
      Przewoźnicy lotniczy przekazują Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego dane
      potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w ust. 1a, najpóźniej do dnia
      20 lutego danego roku podatkowego.
    Na podstawie art. 83 ust. 1e ustawy:
      Na wniosek przewoźnika rozpoczynającego działalność w trakcie danego roku
      podatkowego, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uwzględnia tego przewoźnika na
      liście przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
      międzynarodowym, jeżeli spełnia kryteria, o których mowa w ust. 1a, na podstawie
      prognozowanych danych uzyskanych od tego przewoźnika. Wpis na listę jest
      dokonywany na okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu
      ogłoszenia obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego do
      dnia 31 marca następnego roku podatkowego.
    Według art. 83 ust. 1f ustawy:
      Przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
      międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się również
      przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju:
      1) uprawnionych do wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym na
        podstawie odpowiedniego aktu właściwego organu państwa siedziby tego
        przewoźnika, w szczególności koncesji lub certyfikatu przewoźnika lotniczego, lub
      2) wpisanych na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w
        transporcie międzynarodowym ogłoszoną przez właściwy organ państwa siedziby
        danego przewoźnika.
    Cytowany przepis art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy umożliwia zastosowanie stawki podatku 0%
    do szerokiego zakresu usług. Ustawodawca co prawda wymienił usługi związane z obsługą
    startu, lądowania, parkowania, obsługi pasażerów i ładunków, jednak nie zamknął tego
    katalogu usług, używając określenia „oraz innych o podobnym charakterze”. Warunkiem
    jednak jest aby odbiorcą przedmiotowych usług był przewoźnik lotniczy wykonujący
    głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, co wynikać powinno z prowadzonej
    przez podatnika – niezbędnej dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku –
    dokumentacji, o której mowa w art. 83 ust. 2 ustawy.
    Z przepisów art. 83 ust. 1a do 1f ustawy wynika, że przewoźnicy lotniczy posiadający
    siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju mogą być uznani za przewoźników
    lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym jeżeli udział
    przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem, udział
    zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem oraz
    udział liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych
    przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem wynosił w poprzednim

    roku podatkowym co najmniej 60%. Przy czym na podstawie danych otrzymanych od
    przewoźników Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego ogłasza w drodze obwieszczenia listę
    przewoźników lotniczych, którzy spełniają powyższe kryteria.
    Zatem przewoźnicy lotniczy posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium
    kraju, którzy znajdują się na opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa
    Cywilnego sporządzonej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego liście przewoźników
    lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym są
    uprawnieni do korzystania ze stawki 0% w stosunku do usług, o których mowa w art. 83
    ust. 1 pkt 8 ustawy.
    Zgodnie z art. 2 pkt 41 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie - rozumie się przez to instrument, z
      którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części
      wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, w przypadku którego
      towary, które mają zostać dostarczone, lub usługi, które mają zostać wykonane, lub
      tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym
      instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach
      wykorzystania tego instrumentu.
    Jak stanowi art. 2 pkt 42 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o emisji bonu – rozumie się przez to
      pierwsze wprowadzenie bonu do obrotu.
    W myśl art. 2 pkt 43 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie jednego przeznaczenia – rozumie
      się przez to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia
      usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub
      świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu.
    Stosownie do art. 2 pkt 44 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie różnego przeznaczenia - rozumie
      się przez to bon inny niż bon jednego przeznaczenia.
    Natomiast w świetle art. 2 pkt 45 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o transferze bonu - rozumie się przez to
      emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wprowadzenie definicji bonu na towary i usługi jest nie
    tylko istotne ze względu na potrzebę harmonizacji opodatkowania podatkiem VAT w
    odniesieniu do transakcji z wykorzystaniem bonów w Unii Europejskiej, lecz także ze
    względu na potrzebę unikania zakłóceń konkurencji. Celem tej definicji jest również
    rozróżnienie pomiędzy bonami, które można wymienić na towary i usługi a instrumentami
    płatniczymi, które służą wyłącznie do realizacji płatności, gdyż opodatkowanie bonów
    podatkiem VAT jako specyficznego środka płatniczego i instrumentów płatniczych jest
    różne.
    Z uwagi na fakt, że bony w praktyce mogą nabierać coraz więcej cech, które
    charakteryzują instrumenty płatnicze, w każdym przypadku należy badać, czy płatności,
    przy których skorzystać można z takiego instrumentu, dotyczą ograniczonej liczby
    oznaczonych co do nazwy towarów lub usług lub czy tożsamość potencjalnych oferentów
    dostaw towarów lub usług jest znana z góry – wówczas taki instrument zachowuje swój
    charakter bonu. Należy przy tym podkreślić, że bon może mieć formę materialną lub
    elektroniczną.

    Zasady dotyczące opodatkowania transferu bonów jednego i różnego przeznaczenia
    zostały przedstawione w dziale II rozdziale 2a ustawy „Opodatkowanie w przypadku
    stosowania bonów”.
    W świetle art. 8a ust. 1 ustawy:
      Transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika działającego we
      własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten
      bon dotyczy.
    Stosownie do art. 8a ust. 2 ustawy:
      Faktycznego przekazania towarów lub faktycznego świadczenia usług w zamian za
      bon jednego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako
      wynagrodzenie lub część wynagrodzenia nie uznaje się za niezależną transakcję w
      części, w której wynagrodzenie stanowił bon.
    Jak stanowi art. 8a ust. 3 ustawy:
      Jeżeli transferu bonu jednego przeznaczenia dokonuje podatnik działający w imieniu
      innego podatnika, uznaje się, że taki transfer stanowi dostawę towarów lub
      świadczenie usług, których ten bon dotyczy, dokonane przez podatnika, w imieniu
      którego działa podatnik.
    Zgodnie z art. 8a ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy dostawca towarów lub usługodawca nie jest podatnikiem, który
      działając we własnym imieniu, wyemitował bon jednego przeznaczenia, uznaje się,
      że ten dostawca lub usługodawca dokonał odpowiednio dostawy towarów lub
      świadczenia usług, których ten bon dotyczy, na rzecz podatnika, który wyemitował
      ten bon.
    W myśl art. 8b ust. 1 ustawy :
      Faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne świadczenie usług dokonane w zamian
      za bon różnego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako
      wynagrodzenie lub część wynagrodzenia podlega opodatkowaniu podatkiem. Nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem wcześniejszy transfer bonu różnego
      przeznaczenia.
    Na mocy art. 8b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy transferu bonu różnego przeznaczenia dokonuje podatnik inny niż
      podatnik dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem zgodnie z
      ust. 1, opodatkowaniu podatkiem podlegają usługi pośrednictwa oraz inne usługi,
      które można zidentyfikować, takie jak usługi dystrybucji lub promocji, dotyczące tego
      bonu.
    W odniesieniu do rozróżnienia bonu jednego przeznaczenia od bonu różnego
    przeznaczenia wskazać należy, że związane jest to z odmiennym traktowaniem tych
    bonów w świetle podatku VAT. Istotą tego rozróżnienia jest to, czy w momencie emisji
    bonu dostępnych jest wystarczająco dużo informacji, by stwierdzić, gdzie ma nastąpić
    opodatkowanie podatkiem VAT i w jakiej kwocie, w związku z dostawą towarów lub
    świadczeniem usług, na które bon ostatecznie zostanie wymieniony. Zatem, gdy powyższe
    dane są możliwe do określenia, tj. w momencie emisji bonu można określić jego miejsce
    opodatkowania (miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług) oraz podatek VAT
    należny, to mamy do czynienia z bonem jednego przeznaczenia. Za bony jednego
    przeznaczenia będą więc uznane bony, w przypadku których w momencie ich emisji
    wiadomo już w jakim państwie członkowskim należałoby odprowadzić należny podatek
    VAT z tytułu dostawy towarów/świadczenia usług, których dotyczy bon, wiadomo też, jaka
    jest kwota należnego podatku. W pozostałych przypadkach, tj. gdy nie można ustalić
    miejsca opodatkowania w momencie emisji bonu lub nie jest znana kwota podatku VAT

    należnego, bądź gdy nie są znane obie te informacje, mamy do czynienia z bonami
    różnego przeznaczenia. Zatem bon lub powiązana z nim dokumentacja już w chwili emisji
    powinny jasno określać charakter tego bonu.
    W tym miejscu należy również przywołać wyrok z 28 kwietnia 2022 r. w sprawie C-637/20
    Skatteverket v. DSAB Destination Stockholm AB, w którym Trybunał orzekł, że art. 30a
    dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że instrument, który przyznaje
    uprawnionemu prawo do korzystania z różnych usług w danym miejscu, przez
    ograniczony czas i do określonej wartości, może stanowić „bon” w rozumieniu art. 30a pkt
    1 tej dyrektywy, nawet jeśli ze względu na ograniczony termin ważności tego instrumentu
    przeciętny konsument nie jest w stanie skorzystać ze wszystkich oferowanych usług.
    Wspomniany instrument stanowi „bon różnego przeznaczenia” w rozumieniu art. 30a pkt
    3 dyrektywy, ponieważ podatek od wartości dodanej należny z tytułu tych usług nie jest
    znany w chwili emisji bonu.
    Jak wynika z orzeczenia, dla TSUE punktem wyjściowym do wydania rozstrzygnięcia było
    ustalenie przesłanek jakie powinny wystąpić aby dany instrument mógł zostać uznany za
    „bon” w świetle brzmienia art. 30a pkt 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 347
    z dnia 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    TSUE wskazał, że aby uznać dany instrument za bon, należy po pierwsze ustalić, czy
    takiemu instrumentowi towarzyszy obowiązek przyjęcia go jako wynagrodzenia lub części
    wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług. Po drugie należy zbadać, czy
    wspomniany instrument lub związana z nim dokumentacja określają, jakie towary mają
    zostać dostarczone lub jakie usługi mają być świadczone lub czy została w nim określona
    tożsamość ich potencjalnych dostawców lub usługodawców (pkt 21 wyroku).
    Jak wynika z powyższego wyroku TSUE, spełnienie powyższych warunków wystarczy, aby
    dany instrument mógł zostać uznany za „bon” w świetle brzmienia art. 30a pkt 1
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Może to prowadzić do wniosku, że przy analizie i ocenie danego instrumentu nie jest
    istotne spełnienie kryteriów takich jak wskazywał w postępowaniu szwedzki organ
    podatkowy tj.:
      · posiadania określonej wartości nominalnej,
      · określenia konkretnego rodzaju towarów/usług,
      · uzależnienia limitu kwotowego karty ze stosunkowo krótkim terminem ważności (co
        może sugerować, że faktycznie został przyznany rabat na skorzystanie z oferty).
    Zdaniem Trybunału, skoro:
      1) karta pozwala na dostęp do różnych usług, które podlegają różnym stawkom VAT lub
        są z niego zwolnione, oraz
      2) nie można z góry przewidzieć, jakie usługi zostaną wybrane przez uprawnionego z
        tytułu tej karty w chwili jej emisji, co wyklucza jej kwalifikację jako „bonu jednego
        przeznaczenia”,
    to należy ją zakwalifikować jako „bon różnego przeznaczenia” (pkt 31 wyroku).
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Siedziba działalności gospodarczej Państwa znajduje się na terytorium Polski. Prowadzą
    Państwo działalność gospodarczą obejmującą m.in. świadczenie usług na rzecz
    przewoźników powietrznych na terenie portu lotniczego. Główny przedmiot działalności
    Państwa to: PKD 56.10.A Restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. W ramach
    zawieranych z przewoźnikami lotniczymi umów/zamówień będą Państwo wykonywać
    czynności w zakresie obsługi pasażerów i samolotów. Ww. przewoźnicy powietrzni są
    czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług na terenie kraju z

    siedzibą działalności na terytorium kraju. W szczególności w przypadku opóźnień lub
    odwołania lotów (tzw. loty zakłócone) będą Państwo zobowiązani na mocy umowy
    /zamówień zawartej z danym przewoźnikiem w jego imieniu do zapewnienia opieki nad
    pasażerami (lub załogami takich lotów) - polegającej na wydawaniu pasażerom takich
    lotów posiłków i napojów (usługi cateringowe lub gastronomiczne). W tym celu wydają
    (emitują) Państwo vouchery (bony) na rzecz przewoźnika. Przewoźnik będzie decydował o
    kwocie voucherów. Cena vouchera to ustalone odgórnie 100 pln. Następnie przewoźnik w
    przypadku zaistniałej sytuacji związanej z lotem zakłóconym wydaje te vouchery swoim
    pasażerom lub załogom lotów. Posiadacze takich voucherów są upoważnieni do wymiany
    ich na usługi oferowane przez Państwa w ramach oferty gastronomicznej dostępnej w
    obiekcie gastronomicznym położonym w porcie lotniczym, tj. usługi cateringowe i
    gastronomiczne - do wartości wydanego vouchera. W przypadku zakupu przez pasażera
    lub członka załogi oferowanych usług o wartości wyższej niż wartość vouchera - osoba
    taka będzie samodzielnie dopłacała różnicę.
    Zakładają Państwo, że dla oferowanych usług i towarów w ramach obowiązków
    wynikających z planowanych zawieranych umów:
      · Wariant 1: Warunki uprawniające do zastosowania stawki 0% w rozumieniu art. 83
        ust. 1 pkt 8 VAT dla oferowanych usług, które będą realizowane w zamian za
        otrzymane vouchery dla pasażerów lub członków załóg przewoźnika, będą
        spełnione; lub
      · Wariant 2: Warunki uprawniające do zastosowania stawki 0% w rozumieniu art. 83
        ust. 1 pkt 8 VAT dla oferowanych usług, które będą realizowane w zamian za
        otrzymane vouchery dla pasażerów lub członków załóg przewoźnika, nie będą
        spełnione, a przez to będą Państwo opodatkowywać realizowane usługi i wydawane
        towary w zamian za otrzymane vouchery wg właściwej stawki VAT.
    Emitowane vouchery przez Państwa będą uprawniały do nabywania usług przez
    pasażerów i członków załóg przewoźnika wyłącznie na terytorium Polski.
    Przewoźnik z jakim będzie zawarta umowa będzie świadczył głównie przewozy w
    transporcie międzynarodowym zgodnie z art. 83 ust. 1a ustawy. Przewoźnik będzie
    wpisany na listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie
    międzynarodowym ogłoszoną przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i umowa
    zawierana z przewoźnikami będzie zawierała tą informację.
    W zakresie prowadzenia przez Państwa dokumentacji, z której jednoznacznie będzie
    wynikać, że świadczone przez Państwa usługi objęte wnioskiem zostały wykonane przy
    zachowaniu warunków określonych w przepisach art. 83 ustawy, wskazali Państwo, że
    zasadniczo nie będą we własnym zakresie zbierać dodatkowej dokumentacji, będziecie
    bazować na dokumentach udostępnionych przez przewoźnika oraz z biletów lotniczych
    czy nr lotu będzie wynikał charakter przewozu lotniczego.
    W celu odniesienia się do kwestii objętych zakresem pytań zadanych we wniosku w
    pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do
    czynienia ze świadczeniem usług cateringowych i gastronomicznych na rzecz
    przewoźników lotniczych dla potrzeb ich pasażerów lub członków załóg w zamian za
    vouchery.
    W przypadku zatem, gdy ww. usługi będą świadczone na rzecz przewoźników lotniczych
    wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym zgodnie z art. 83 ust.
    1a i następne ustawy, a Państwo będą dysponować dokumentacją, o której mowa w art.
    83 ust. 2 ustawy, to dla ww. usług winni Państwo zastosować stawkę podatku w wysokości
    0% na mocy art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy.
    Tym samym stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1 uznałem za nieprawidłowe.

    Jednocześnie wskazuję, że ze względu na fakt, iż stanowisko w zakresie pytania nr 1
    uznano za nieprawidłowe oraz warunkowy charakter pytania nr 2 wniosku, nie
    dokonujemy oceny Państwa stanowiska przedstawionego do ww. pytania nr 2 wniosku.
    Odnosząc się do pytania nr 3 i 4 należy podkreślić, że jeżeli z voucherami opisanymi we
    wniosku wiąże się obowiązek ich przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia
    za świadczenie usług, to vouchery te należy uznać za bony, o których mowa w art. 2 pkt 41
    ustawy.
    Przy czym przez bon jednego przeznaczenia należy rozumieć taki bon, w przypadku
    którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których dany bon dotyczy oraz
    kwota należnego podatku z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są
    znane w chwili emisji tego bonu. Natomiast za bon różnego przeznaczenia uznaje się bon
    inny niż bon jednego przeznaczenia.
    W przypadku zatem gdy dla świadczonych usług cateringowych i gastronomicznych na
    rzecz przewoźników lotniczych dla potrzeb ich pasażerów lub członków załóg przewoźnika
    w zamian za vouchery znajdzie zastosowanie stawka 0%, to vouchery te będą stanowić,
    zgodnie art. 2 pkt 43 ustawy, bony jednego przeznaczenia. Należy bowiem wskazać, że w
    chwili wydania na rzecz przewoźnika vouchera znana będzie kwota podatku należnego
    oraz znane będzie miejsce świadczenia usług (tj. terytorium Polski).
    W świetle ww. art. 8a ust. 1 ustawy, transfer bonu jednego przeznaczenia (SPV) jest
    traktowany jako świadczenie usług lub dostawa towarów, których dotyczy dany bon.
    Istota emisji bonów, opisana w art. 2 pkt 42 ustawy, jest związana z przekazaniem bonu
    przez emitenta pierwszemu posiadaczowi (co do zasady w związku ze sprzedażą bonu).
    Emisja bonu jednego przeznaczenia (tak jak późniejsze transfery) oznacza dokonanie
    świadczenia usług, których bon dotyczy.
    Z kolei jak wyżej wskazano zgodnie z art. 2 pkt 45 ustawy przez transfer bonu rozumie się
    emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji.
    Zatem skoro emitowane przez Państwa vouchery będą stanowić bony jednego
    przeznaczenia (SPV), to ich transfer dokonywany przez Państwa działającego we własnym
    imieniu na rzecz przewoźnika będzie uznany za świadczenie usług, których ten bon
    dotyczy, zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy. Tym samym transfer bonu jednego przeznaczenia
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednocześnie stwierdzam, że skoro w okolicznościach sprawy opodatkowaniu podatkiem
    VAT będzie podlegać transfer bonu jednego przeznaczenia, to faktyczna czynność
    zrealizowana na podstawie tego bonu – wydanie usługi cateringowej lub gastronomicznej
    na rzecz pasażera lub członka załogi przewoźnika do wysokości vouchera nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 3 i 4 uznałem za prawidłowe.
    W odniesieniu do pytania nr 5 należy wskazać, że w przypadku świadczenia usług
    cateringowych i gastronomicznych na rzecz przewoźników lotniczych dla potrzeb ich
    pasażerów lub członków załóg w zamian za vouchery, dla których nie będą spełnione
    przesłanki z art. 83 ust. 1a – 1f ustawy lub z art. 83 ust. 2 ustawy, to ww. usługi nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT ze stawką 0%. Usługi te będą podlegały według
    stawki podatku VAT właściwej dla tych usług.
    Przy czym również w tej sytuacji vouchery będą stanowić, zgodnie art. 2 pkt 43 ustawy,
    bony jednego przeznaczenia. W chwili bowiem wydania na rzecz przewoźnika vouchera
    znana będzie kwota podatku należnego (tj. znana będzie stawka podatku VAT właściwa dla
    świadczonej danej usługi na rzecz przewoźników lotniczych) oraz znane będzie miejsce
    świadczenia usług (tj. terytorium Polski). W konsekwencji transfer bonu jednego
    przeznaczenia na rzecz przewoźnika będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

    Tym samym w tym przypadku vouchery te nie będą stanowić bonów różnego
    przeznaczenia, o których mowa w art. 2 pkt 44 ustawy.
    Wobec powyższego, stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 5 uznałem za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga bowiem w zakresie zadanych pytań odnoszących się do
    świadczonych usług cateringowych i gastronomicznych na rzecz przewoźników lotniczych
    dla potrzeb ich pasażerów lub członków załóg przewoźnika, nie rozstrzyga natomiast w
    przypadku ewentualnego dostarczenia towarów na rzecz ww. przewoźników.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.