Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP7.8101.64.2025.AWCH
Informacja zmieniana: 380993
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-04
Teza: Prawo do obniżenia podstawy opodatkowania w związku z
umorzeniem zaległości w opłacie z tytułu prawa użytkowania
wieczystego gruntu oraz terminu obniżenia podstawy
opodatkowania.
Słowa kluczowe: gmina
obniżka (obniżenie)
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
osoba
osoba-osoba fizyczna nieprowadząca działalności
gospodarczej
podatek-podatek od towarów i usług
umorzenie
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19 (uchylony)
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2018 r. do DKIS wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    dotyczącej podatku VAT w zakresie prawa do obniżenia podstawy opodatkowania w
    związku z umorzeniem zaległości w opłacie z tytułu prawa użytkowania wieczystego
    gruntu oraz terminu obniżenia podstawy opodatkowania.
    Opis stanu faktycznego
        [5]Gmina jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W
    dniu 6 listopada 2007 roku zawarła z p. A.A. na podstawie aktu notarialnego (...) umowę o
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz sprzedaż nieruchomości stanowiącej
    działkę nr (...), położoną w X. wraz z znajdującymi się na niej budynkami, budowlami i
    drzewostanem. Wyżej wymienionym aktem notarialnym Gmina oddała p. A.A. w
    użytkowanie wieczyste na 99 lat, to jest do dnia 6 listopada 2106 roku grunt stanowiący
    działkę nr (...), położoną w X. oraz sprzedała znajdujące się na niej budynki, budowle oraz
    drzewostan. Z tytułu nabytego prawa użytkowania wieczystego gruntu p. A.A.
    zobowiązana jest co roku, w terminie do dnia 31 marca każdego roku uiszczać opłatę
    roczną z tego tytułu. Ze względu na ustanowienie na działce nr (...), położonej w X., prawa
    użytkowania wieczystego po 2004 roku, naliczana opłata objęta jest podatkiem od
    towarów i usług w wysokości 22%.
    W dniu 10 września 2018 roku p. A.A. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy z
    wnioskiem o umorzenie zaległości w opłatach za wieczyste użytkowanie gruntu za lata
    2016, 2017, 2018 roku. Pismem (...) z dnia 3 grudnia 2018 roku Burmistrz Miasta i Gminy
    (...) wyraził zgodę na umorzenie zaległości objętych wnioskiem.
    Gmina (...) zgodnie z art. 19a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług zadeklarowała w
    deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2016 i 2017 roku podatek VAT od nieuiszczonych
    opłat za te lata i odprowadziła do Urzędu Skarbowego należny podatek VAT. Za rok 2018,
    naliczona opłata z tytułu prawa użytkowania wieczystego gruntu zostanie zadeklarowana
    w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2018.
    Gmina (...) nie wystawiała faktur z tytułu należnej opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu,
    gdyż p. A.A. jako osobą fizyczną nie prowadząca działalności gospodarczej, nie zwracała
    się z żądaniem o jej wystawienie. Należny podatek VAT z tego tytułu został zadeklarowany
    na podstawie zestawienia zawierającego wykaz należności wraz z kwotą podatku VAT
    należnego, do których Gmina nie ma obowiązku fakturowania.
    Pytania:
    1. Czy Gmina ma prawo obniżenia podstawy opodatkowania w związku z umorzeniem
      zaległości w opłacie z tytułu prawa użytkowania wieczystego gruntu?

    2. Jeśli tak, to czy obniżenia podstawy opodatkowania w związku z umorzeniem zaległości
      w opłacie z tytułu prawa użytkowania wieczystego gruntu za lata 2016, 2017 i 2018
      należy dokonać w miesiącu wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy (...) zgody na
      umorzenie?
    Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie:
    Ad. 1
    Gmina uważa, że ma prawo obniżenia podstawy opodatkowania w związku z umorzeniem
    zaległości w opłacie z tytułu prawa użytkowania wieczystego gruntu.
    Ustawa o podatku od towarów i usług w art. 89a ust. 1 daje prawo skorygowania
    podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub
    świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność
    została uprawdopodobniona. Prawo to uzależnione jest od spełnienia warunków
    zawartych w art. 89a ust. 2 wyżej wymienionej ustawy. Jednym z warunków jest, aby
    dostawa towarów lub usług była dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny,
    niebędącego w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania
    upadłościowego lub w trakcie likwidacji oraz na dzień poprzedzający złożenie deklaracji
    podatkowej, w której dokonuje się korekty
    w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności, wierzyciel i dłużnik byli podatnikami
    zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni.
    Biorąc pod uwagę powyższe ustawa o podatku od towarów i usług daje prawo
    skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w odniesieniu do
    nieściągalnych wierzytelności w przypadku, gdy wierzyciel i dłużnik są podatnikami
    zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, natomiast brak jest w ustawie uregulowań
    dotyczących możliwości skorygowania podstawy opodatkowania w odniesieniu do
    nieściągalnych wierzytelności w przypadku, gdy dłużnik jest osobą fizyczną, nie prowadzi
    działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Stąd Gmina
    nie mogła dokonać korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego mimo, że
    nieściągalność wierzytelności można było uznać za uprawdopodobnioną. Uzależnienie
    prawa do skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w odniesieniu
    do nieściągalnych wierzytelności od statusu dłużnika (zarejestrowany jako podatnik VAT
    czynny) powoduje brak możliwości dokonania takiej korekty w stosunku do nieściągalnych
    wierzytelności, gdzie dłużnik nie jest czynnym podatnikiem VAT. Zgodnie z art. 32
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483)
    „wszyscy są wobec prawa równi”, a więc Gmina powinna mieć prawo skorygowania
    podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w odniesieniu do nieściągalnych
    wierzytelności.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ww. ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5,
    art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Stosownie do art. 29a ust. 10 ustawy, podstawę opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 13,
    obniża się o:
    1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2) wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;
    3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
      jeżeli do niej nie doszło;

    4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      o których mowa w ust. 1.
    W wydanej indywidualnej interpretacji z dnia 6 lutego 2017 roku, znak 2461 -IBPP2.
    4512.981.2016.1.BW Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach uznał, że obniżenie należności
    w związku z zawarciem umowy o zwolnienie z długu winno być zatem uznane za obniżenie
    ceny lub opust, o którym stanowi art. 29a ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Gmina uważa, że umorzenie zaległości w opłacie z tytułu prawa użytkowania wieczystego
    gruntu również można uznać za obniżenie ceny lub upust i dokonać obniżenia podstawy
    opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług, tym
    bardziej, że Gminie nie przysługiwało prawo do skorygowania podstawy opodatkowania
    oraz podatku należnego z tytułu nieściągalności wierzytelności, która została
    uprawdopodobniona.
    Ad. 2
    Gmina uważa, że obniżenia podstawy opodatkowania w związku z umorzeniem zaległości
    w opłacie z tytułu prawa użytkowania wieczystego gruntu za lata 2016, 2017 i 2018 należy
    dokonać w miesiącu wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy zgody na umorzenie, gdyż
    w tym momencie udzielony został opust. Gmina nie wystawiała faktury tytułem opłaty za
    użytkowanie wieczyste gruntu, więc nie ma obowiązku wystawienia faktury korygującej.
    Wyżej wymieniona opłata za lata 2016 i 2017 została włączona, natomiast za rok 2018
    zostanie włączona do podstawy opodatkowania w miesiącu, w którym powstał obowiązek
    podatkowy na podstawie zestawienia, a więc przepis art. 29a ust. 13 nie będzie miał tutaj
    zastosowania.

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora KIS.
    DKIS w interpretacji indywidualnej z 8 lutego 2019 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.838.2018.1.OA,
    uznał stanowisko Wnioskodawcy prawidłowe.
    W ww. interpretacji Dyrektor KIS mając na uwadze opisany stan faktyczny, zadane

## Pytanie

oraz własne stanowisko w sprawie przedstawione przez Wnioskodawcę w powiązaniu ze
    stosownymi przepisami prawa stwierdził, że umorzenie zaległości z opłacie z tytułu prawa
    użytkowania wieczystego uprawnia Wnioskodawcę do obniżenia podstawy
    opodatkowania VAT, w konsekwencji czego gmina ma prawo do obniżenia podstawy
    opodatkowania w rozliczeniu za okres, w którym doszło do faktycznego umorzenia
    zaległości, tj. wydania zgody na redukcję płatności z tytułu dokonanej sprzedaży.
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej.
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna
    wydana przez Dyrektora KIS jest nieprawidłowa.
    Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określają przepisy ustawy z 11
                            [6]marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów
      w użytkowanie wieczyste;

    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru, a jego
    sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania
    wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy VAT.
                                          [7]Szef KAS w pierwszej kolejności wskazuje, że przepisy prawa cywilnego oraz ustawy
                      [8]o gospodarce nieruchomościami regulują m.in. przedmiot, treść, okres oraz wynikające
    z tej instytucji prawa i obowiązki stron.
    Stosownie do art. 232 § 1 kodeksu cywilnego:
      grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do
      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    W myśl art. 236 § 1 kodeksu cywilnego:
      Oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu
      terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste następuje na okres
      dziewięćdziesięciu dziewięciu lat. W wypadkach wyjątkowych, gdy cel gospodarczy
      użytkowania wieczystego nie wymaga oddania gruntu na dziewięćdziesiąt dziewięć lat,
      dopuszczalne jest oddanie gruntu na okres krótszy, co najmniej jednak na lat
      czterdzieści.
    Zgodnie z art. 238 kodeksu cywilnego:
      wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.
    Natomiast ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 27 stanowi, że:
      sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej
    Stosownie do art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    Zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia
      31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w
      którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na
      wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Reasumując, użytkowanie wieczyste jest formą prawa rzeczowego polegająca na oddaniu
    gruntu (stanowiącego własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego)
    osobie fizycznej lub prawnej w długoterminowe korzystanie (zazwyczaj na 99 lat, ale nie
    mniej niż 40). Użytkownik wieczysty ma prawo do korzystania z gruntu na podobnych
    zasadach jak właściciel, budowania na nim obiektów (które stają się jego własnością) i
    rozporządzania tym prawem, ale musi wnosić coroczną opłatę.

    We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej gmina poddała pod wątpliwość (m.in.),
    czy umorzenie zaległości w opłacie rocznej przysługującej jej z tytułu oddania gruntu na
    rzecz osoby fizycznej w użytkowanie wieczyste jest okolicznością zmniejszającą podstawę
    opodatkowania w podatku VAT.
    Na płaszczyźnie prawa cywilnego, zgodnie z art. 508 kodeksu cywilnego:
      zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje. Zwolnienie z długu może dotyczyć całości lub części wierzytelności.
    Natomiast Dział VI ustawy VAT reguluje materię dotyczącą podstawy opodatkowania, i tak
    art. 29a ust. 1 ustawy VAT stanowi, że:
      podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W świetle art. 29a ust. 6 ustawy VAT, podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
    podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu
    i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
    lub usługobiorcy.
    Natomiast podstawa opodatkowania - na mocy art. 29a ust. 7 ustawy VAT, nie obejmuje
    kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen. uwzględnionych
    w momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
    poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo
    przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
    Stosownie do art. 29a ust. 10 ustawy VAT, podstawę opodatkowania, z zastrzeżeniem ust.
    13. obniża się o:
    1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2) wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;
    3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
    jeżeli do niej nie doszło;
    4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
    o których mowa w ust. 1.
    Szef KAS zauważa, że art. 29a ust. 10 ustawy VAT zawiera zamknięty katalog przesłanek
    umożliwiających zmniejszenie przez podatnika podatku VAT podstawy opodatkowania.
    Instytucja zwolnienia dłużnika z długu - umorzenie zaległości w opłatach za wieczyste
    użytkowanie wieczyste - nie stanowi okoliczności dającej podstawę do obniżenia podstawy
    opodatkowania gdyż nie jest wymieniona w art. 29a ust. 10 ustawy VAT oraz nie może być
    utożsamiana z udzieleniem opustu czy też obniżką ceny (rabatem). Rezygnacji przez
    Wnioskodawcę z należności nie należy utożsamiać ze zmniejszeniem wartości
    sprzedanych towarów na skutek obniżenia ich ceny.

    W przypadku umorzenia długu nie dochodzi do zaspokojenia roszczeń wierzyciela z tytułu
    istniejącego stosunku cywilnoprawnego łączącego strony transakcji, poprzez uiszczenie
    należności w jakiejkolwiek części. Celem umorzenia długu jest w tej sytuacji rezygnacja ze
    ściągnięcia należności.
    W związku ze złożeniem przez dłużnika gminy - p. A.A. - wniosku o umorzenie zaległości w
    opłatach za wieczyste użytkowanie gruntu za lata 2016, 2017, 2018 i wyrażeniem przez
    wierzyciela - Burmistrza Miasta i Gminy (...) - zgody na umorzenie zaległości objętych
    wnioskiem dochodzi do zwolnienia z długu (nieefektywna forma wygaśnięcia
    zobowiązania). Dłużnik zostaje zwolniony z długu, jednak stan faktyczny udokumentowany
    umową oraz zestawieniem zawierającym wykaz należności przysługującej gminie nie ulega
    zmianie.
    Należy zwrócić uwagę w tym miejscu na orzeczenie NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn.
    akt I FSK 108/17, który zaprezentował następujące stanowisko:
      Jeżeli zatem zwolnienie z długu to czynność o charakterze rozporządzającym, poprzez
      którą dochodzi do dobrowolnego zrezygnowania przez wierzyciela ze świadczenia
      należnego mu od dłużnika, a w konsekwencji do umorzenia zobowiązania dłużnika,
      które wygasa, bez zaspokojenia wierzyciela, zaistnienie takich okoliczności nie daje
      podstaw podatnikowi - wierzycielowi do zastosowania instytucji korekty podstawy
      opodatkowania oraz podatku należnego (tzw. ulgi na złe długi) z tytułu
      nieuregulowania wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.
    Zatem stanowisko Wnioskodawcy mówiące, że przysługuje mu prawo obniżenia podstawy
    opodatkowania w związku z umorzeniem zaległości w opłacie z tytułu prawa użytkowania
    wieczystego gruntu jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do przywołanej interpretacji z dnia 6 lutego 2017 roku, znak 2461 -
    IBPP2.4512.981.2016.1.BW, Szef KAS wskazuje, że została ona zmieniona interpretacją z
    14 września 2021 r., znak: DOP7.8101.76.2020.AWCH gdyż w wyniku podjętych w
    stosunku do niej czynności weryfikacyjnych Szef KAS uznał ją za nieprawidłową.
    Mając na uwadze powyżej przedstawione stanowisko Szefa KAS w zakresie braku prawa
    do obniżenia podstawy opodatkowania, za bezprzedmiotowe uznaje się udzielenie
    odpowiedzi na pytanie nr 2 dotyczące okresu czasu, za który należy wykazać obniżoną
    podstawę opodatkowania.
    Reasumując, Szef KAS dokonał z urzędu zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej z 8
    lutego 2019 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.838.2018.1.OA wydanej przez Dyrektora KIS, gdyż
    stwierdził jej nieprawidłowość.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Zmieniona interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Szef KAS zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej może, z urzędu, zmienić
    wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w
    szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie
    nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef KAS może, z urzędu, zmienić ją
    w dowolnym czasie.
    Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).

    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź straci swą aktualność.
    Szef KAS wskazuje, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionych we wniosku stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, co oznacza, że w
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno-skarbowej zostanie ustalony odmienny stan faktyczny, to interpretacja nie wywoła w
    tym zakresie skutków prawnych.
    Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej zastosowanie się przez wnioskodawcę do
    otrzymanej interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia
    lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu
    administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić
    wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy
    podatkowej.
    Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną)
    interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n
    Ordynacji podatkowej.
    Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak
    odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę,
    oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku
    zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze
    zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały
    miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z obowiązku zapłaty
    podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji.
    Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, może
    Wnioskodawca nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych dokonywanych
    za okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub miesiąca następującego
    po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w którym doręczono
    Wnioskodawcy zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo
    doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego
    uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności (por. art.
    14m § 2 Ordynacja podatkowa).
    Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do
    interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez
    Wnioskodawcę wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w trakcie
    trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie uwzględniają z
    urzędu interpretacji prawa podatkowego.
    Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli
    stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej
    stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Wnioskodawcę do utrwalonej

    praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2
    Ordynacja podatkowa).
    Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23
    października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz
    niektórych innych ustaw wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...), w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art.
    3 § 2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa KAS (którego działanie jest przedmiotem skargi):
    • w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12,
      00 - 916 Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)
      lub
    • w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a,
      art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).
    [1] dalej: Szef KAS
    [2] dalej: DKIS
    [3] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2025 r. poz. 111, ze.zm.), dalej: „Ordynacja podatkowa”
    [4] dalej: podatek VAT
    [5] dalej: gmina, wnioskodawca
    [6] ustawa z dnia 11 marca 2024 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.),dalej:
    ustawa VAT
    [7]Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, ze zm.), dalej: kodeks cywilny
    [8] Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204), dalej: ustawa
    o gospodarce nieruchomościami