Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.484.2025.2.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Ustalenia, czy wydatki wymienione przez Wnioskodawcę, które
są lub będą ujmowane na koncie RMK czynne są tzw.
pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w
art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT oraz czy do upływu okresu
przedawnienia zobowiązania podatkowego, w przypadku
poniesionych przez Spółkę w latach wcześniejszych wydatków
opisanych przez Wnioskodawcę, ujmowanych na koncie RMK
czynne, Spółka ma prawo dokonać korekty kosztów i ująć takie
wydatki według zasad określonych w art. 15 ust. 4d; 4e Ustawy
o CIT
Słowa kluczowe: fundusz-odpisy na ZFŚS
koszt-korekta kosztów
koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
nieruchomości-podatek od nieruchomości
opłata-opłata za użytkowanie wieczyste
podatek-podatek od środków transportowych
prenumerata
przedawnienie
rozliczanie (rozliczenia)-rozliczenia międzyokresowe-
rozliczenia międzyokresowe czynne
ubezpieczenia
usługi-usługi konserwacyjne
usługi-usługi naprawy i regeneracji
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
1
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 10 Korekta deklaracji
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 9
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
10-art. 81-§ 1
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
10-art. 81-§ 2
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
10-art. 81b-§ 1
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
10-art. 81b-§ 2
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 1
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 6
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 4 listopada 2025 r. (data wpływu w tym
    samym dniu).

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    A. Spółka z o.o. (dalej również: „Wnioskodawca”, „Spółka”, „A.”) została wpisana do
    Krajowego Rejestru Sądowego dnia (...) 2011 r., a jej udziałowcami jest (...) samorządów
    (...). Dominującym udziałowcem Spółki jest miasto (...) (dalej również: „Gmina”).
    Spółka zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej:
    „Ustawa o CIT”), prowadzi ewidencję rachunkową zgodnie z odrębnymi przepisami w
    sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości podatku należnego, a także uwzględnia w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości
    odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości dla potrzeb
    sprawozdawczości finansowej.
    Spółka jest spółką celową powołaną do realizacji zadań publicznych w zakresie gospodarki
    odpadami Miasta (...) i (...) gmin (...), w szczególności w zakresie:
      1. Zbierania odpadów komunalnych;
      2. Obróbki i usuwania odpadów komunalnych;
      3. Segregacji odpadów komunalnych;
      4. Termicznej utylizacji odpadów;
      5. Odzysku energii, gazu oraz ciepła podczas procesów utylizacji odpadów;
      6. Prac projektowych;
      7. Edukacji ekologicznej;
      8. Zagospodarowania terenów zielonych i zdegradowanych;
      9. Odzyskiwania surowców z odpadów;
  10. Magazynowania odpadów i surowców;
  11. Rekultywacji terenu;
  12. Handlu odzyskiwania surowców i odpadów;
  13. Transportu odpadów i surowców.
    Spółka uzyskuje przychody poprzez zagospodarowanie odpadów co obejmuje przyjęcie
    odpadów, ich przetworzenie, przekazanie do dalszego zagospodarowania upoważnionym
    podmiotom oraz sprzedaż energii, ciepła i surowców odpadowych.
    Zakład A. obejmuje cztery główne instalacje:
    1. Zakład B. (dalej również: „B.”),
    2. Instalacja do mechaniczno-ręcznego sortowania odpadów (dalej również:
      „Sortownia”),
    3. Kompostownia odpadów biodegradowalnych (dalej również: „Kompostownia”),
    4. Składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne (dalej również:
      „Składowisko”).
    Odpady wytwarzane przez mieszkańców, dostarczone przez przewoźników oraz przyjęte i
    zważone w A. odpowiednio są kierowane do:
      - przetworzenia w jednej z czterech instalacji A. (Zakładzie B., sortownia,
        kompostownia, składowisko),
      - odzysku wewnętrznego i zewnętrznego w innych instalacjach,
      - tymczasowego magazynowania.

    B. stanowi centralny element infrastruktury zakładu (...). Został uruchomiony (...), przy
    wsparciu środków z Funduszu (...). Do najważniejszych funkcji i cech technologicznych
    instalacji należy:
    - roczna przepustowość: do (...) ton odpadów,
    - paliwem są odpady nienadające się do recyklingu, zbierane selektywnie oraz
      zmieszane odpady komunalne,
    - proces spalania odbywa się w piecu rusztowym, przy zachowaniu norm emisji spalin
      zgodnych z dyrektywą 2010/75/UE (IED),
    - odzysk energii odbywa się w układzie kogeneracyjnym - produkowana jest zarówno
      energia cieplna (dla systemu ciepłowniczego (...)), jak i elektryczna (część trafia do
      sieci energetycznej),
    - zakład wyposażony jest w rozbudowane instalacje oczyszczania spalin (np. reaktory
      neutralizujące, filtry workowe, system redukcji (...)) oraz instalacje do odzysku żużli i
      stabilizacji popiołów.
    Sortownia działa od (...) i umożliwia mechaniczne oraz ręczne wydzielenie frakcji
    surowcowych z odpadów zbieranych selektywnie. Działa w systemie „suchym”, co oznacza
    brak technologicznego wykorzystania wody. Do najważniejszych funkcji i cech
    technologicznych instalacji należy:
      - sortowanie odpadów z frakcji tworzyw sztucznych, papieru, szkła i metali,
      - wykorzystanie separatorów balistycznych, magnetycznych i optycznych,
      - materiały poddane odzyskowi są kierowane do recyklerów i zakładów przetwórczych,
      - odpady nienadające się do dalszego wykorzystania kierowane są do B. lub na
        składowisko.
    Kompostownia przetwarza odpady zielone oraz frakcję bio z selektywnej zbiórki. Proces
    zachodzi w sposób kontrolowany, z wykorzystaniem systemu napowietrzania, mieszania i
    monitorowania wilgotności oraz temperatury.
    Produktem końcowym jest kompost klasyfikowany jako ulepszacz gleby, wykorzystywany
    m.in. w rekultywacji terenów i rolnictwie nieprzemysłowym.
    Składowisko funkcjonuje zgodnie z przepisami ustawy o odpadach z 14 grudnia 2012 r.
    (Dz.U. z 2022 r. poz. 699) i spełnia wymogi dotyczące ochrony środowiska, w tym:
      - posiada instalację do odprowadzania i oczyszczania odcieków,
      - metan powstający z rozkładu materii organicznej jest odsysany i wykorzystywany do
        produkcji energii (odzysk energetyczny biogazu),
      - odpady deponowane są zgodnie z zasadą hierarchii postępowania z odpadami
        (składowanie jako ostateczność).
    Efektem zastosowanych rozwiązań technologicznych w procesie przetwarzania odpadów
    komunalnych jest:
      - wytworzenie energii elektrycznej i ciepła;
      - odzysk surowców wtórnych;
      - produkcja ulepszacza gleby z odpadów zielonych.
    W ramach swojej działalności Spółka ponosi wydatki związane z prowadzoną przez siebie
    działalnością gospodarczą, które są lub będą rozliczane za pośrednictwem konta

    księgowego 640 - rozliczenia międzyokresowe kosztów czynne (dalej również: „RMK
    czynne”), o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o
    rachunkowości (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 120 ze zm., dalej również: „Ustawa o
    Rachunkowości”). Powyższe wydatki są ponoszone w ramach następujących tytułów:
    - podatek od nieruchomości,
    - podatek od środków transportu,
    - opłata za użytkowanie wieczyste,
    - usługi remontowe, serwisowe i konserwacyjne maszyn i urządzeń,
    - prenumeraty,
    - ubezpieczeniowa gwarancja związana z ochroną środowiska,
    - całoroczny odpis na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (dalej również: ZFŚS),
    - ubezpieczenia:
      - komunikacyjne AC/OC,
      - sprzętu elektronicznego,
      - maszyn i urządzeń,
      - utraty zysku,
      - mienia od zdarzeń losowych,
      - szkody w środowisku, o pozostałe OC.
    Powyższe wydatki z wyłączeniem odpisów na ZFŚS dotyczą aktywów Wnioskodawcy:
      - składających się na instalacje, za pośrednictwem Spółka świadczy usługi lub
        produkuje towary,
      - wykorzystywanych do realizacji zadań o charakterze administracyjnym.
    Zdarza się, że powyższe, rozliczane za pośrednictwem konta księgowego RMK czynne
    wydatki dotyczą okresów przekraczających rok podatkowy, przy czym Spółka dokonuje
    podziału tego rodzaju wydatków na poszczególne lata podatkowe proporcjonalnie do
    okresu którego dotyczą. Przykładowo Spółka może cyklicznie zawierać umowy
    ubezpieczenia, których okres obejmuje 12 kolejnych miesięcy liczonych np. od czerwca
    danego roku podatkowego. W takiej sytuacji wydatek w części odpowiadającej okresowi
    trwania umowy w roku następnym po roku jej zawarcia będzie dotyczył tego następnego
    roku.
    Spółka rozpoznaje powyższe wydatki jako koszty uzyskania przychodu inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu ustawy o CIT.
    Opisane przez Wnioskodawcę wydatki nie są refakturowane na inne podmioty.
    Rozliczenie księgowe powyższych wydatków nie wiąże się z ich ujęciem jako koszty rezerw
    albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    W odniesieniu do wydatków związanych z ZFŚS stanowią one odpisy lub zwiększenia,
    które w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu
    świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 288) obciążają koszty działalności pracodawcy.
    Środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów lub zwiększeń są wpłacane na
    rachunek Funduszu.
    Pytania
    1. Czy wydatki wymienione przez Wnioskodawcę, które są lub będą ujmowane na koncie
      RMK czynne są tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art.
      15 ust. 4d Ustawy o CIT?
    2. Czy do upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w przypadku
      poniesionych przez Spółkę w latach wcześniejszych wydatków opisanych przez
      Wnioskodawcę, ujmowanych na koncie RMK czynne, Spółka ma prawo dokonać

      korekty kosztów i ująć takie wydatki według zasad określonych w art. 15 ust. 4d-4e
      Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane przez niego wydatki, które są lub będą ujmowane na
    koncie RMK czynne są tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w
    art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT i w zależności od długości okresu, którego dotyczą będą
    potrącalne w dacie poniesienia o którym mowa w art. 15 ust. 4e Ustawy o CIT, albo gdy
    okres ten będzie przekraczał rok podatkowy, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, do upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w
    przypadku poniesionych przez Spółkę w latach wcześniejszych wydatków opisanych przez
    Wnioskodawcę, ujmowanych na koncie RMK czynne, Spółka ma prawo dokonać korekty
    kosztów i ująć takie wydatki według zasad określonych w art. 15 ust. 4d-4e Ustawy o CIT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego

    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania
    przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek
    przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    jego przychodu.
    Biorąc pod uwagę powyższe, przedmiot działalności Spółki, rodzaj świadczonych usług i
    sprzedawanych towarów oraz przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego instalacje, w opinii Wnioskodawcy należy uznać, że wskazane we wniosku
    wydatki są zasadne z punktu prowadzonej działalności gospodarczej, w konsekwencji
    czego stanowią koszt uzyskania przychodu.
    Odnosząc się do kwestii momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów podatkowych,
    zauważyć należy, że podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z
    przychodami. Przepisy ustawy o CIT wprowadzają pod tym względem kategorie kosztów:
    - bezpośrednio związanych z przychodami (tzw. bezpośrednie koszty uzyskania
      przychodów) oraz,
    - innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (tzw. pośrednie koszty
      uzyskania przychodów).
    Regulacje dotyczące potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami
    zawarte zostały w art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT.
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani
      do sporządzania sprawozdania finansowego
    - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
    poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku
    podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe
    lub składane zeznanie.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, wypracowanym w praktyce stosowania prawa
    podatkowego, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami
    są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na

    uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie”
    wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą
    głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź
    usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest
    relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód
    ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT regulują zasady potrącalności
    kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać
    wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do
    ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami
    podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał
    związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego
    zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną,
    ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z
    działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania
    przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego
    przychodu dany wydatek służy.
    W opinii Spółki, przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wydatki
    należy uznać za koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o
    CIT, tzn. koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
    przychodami.
    Rodzaj świadczonych usług oraz sprzedawanych towarów, jak również sposób
    funkcjonowania przedsiębiorstwa Spółki uniemożliwia powiązanie przedmiotowych
    wydatków z konkretnym przychodem. W konsekwencji brak możliwości bezpośredniego
    zidentyfikowania przychodów, którym poniesione wydatki mogłyby odpowiadać sprawia,
    że niewłaściwym byłoby analizowanie kosztów podatkowych z punktu widzenia kosztów
    uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami.
    W interpretacji indywidualnej z 3 kwietnia 2023 r., Znak: 0112-KDIL2-2.4011.113.2023.1.
    MC przedstawiono opis kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio
    związanych z przychodami, który jest zbieżny ze stanowiskiem Wnioskodawcy: „są to
    wydatki związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniające się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów, w przypadku których nie można
    jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy (np. koszty
    ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę
    prawną)”.
    Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że przedmiotowe wydatki rozliczane za
    pośrednictwem konta księgowego RMK czynne powinny być co do zasady potrącalne w
    dacie ich poniesienia, a w przypadkach gdy wydatki te dotyczą okresu przekraczającego
    rok podatkowy powinny stanowić koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do
    długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.

    Uznać należy, że art. 15 ust. 4e ustawy o CIT odnosi się do pojęcia kosztu zdefiniowanego
    w art. 15 ust. 1 tej ustawy, a więc pojęcia kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej, a nie w
    rozumieniu przepisów o rachunkowości. Wprawdzie ustawodawca w art. 15 ust. 4e
    ustawy o CIT, definiując termin poniesienia kosztu odwołał się do pewnych pojęć znanych
    przepisom o rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o CIT jak rezerwy czy bierne
    rozliczenia międzyokresowe kosztów i w odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest
    odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości, nie ma jednak
    podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu.
    Za powyższym rozumieniem art. 15 ust. 4e ustawy o CIT przemawia jednolity i utrwalony
    pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym o uznaniu danego przysporzenia
    czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy
    decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (por. wyroki NSA z: 9 czerwca 2016 r.
    sygn. akt II FSK 1237/13; z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r.
    sygn. akt II FSK 1071/13; czy z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 414/10).
    W ocenie Spółki, w zakresie przedmiotowych wydatków stanowiących na gruncie ustawy o
    CIT pośrednie koszty uzyskania przychodów dotyczących okresu nieprzekraczającego roku
    podatkowego, co do zasady momentem ich poniesienia, jest data, pod którą dany
    wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim
    zostanie dokonany zapis księgowy, nawet w sytuacji, gdy ujęcie następuje na kontach
    innych niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), z wyjątkiem sytuacji, gdy
    dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów. Natomiast w odniesieniu wydatków, które dotyczą okresu przekraczającego rok
    podatkowy stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości
    okresu, którego dotyczą.
    Ponadto Spółka ma prawo, do upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego,
    dokonać korekty kosztów związanych z opisanymi wydatkami, które dotyczą lat
    wcześniejszych, poprzez ich ujęcie w kosztach uzyskania przychodów w powyższy sposób.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć, że wnioski analogiczne, jak przedstawione wyżej,
    znajdują również odzwierciedlenie w konsekwentnej linii interpretacyjnej organów
    podatkowych. Stanowisko zbieżne z podejściem Wnioskodawcy zostało zaprezentowane
    przykładowo w następujących interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej:
    - z 24 maja 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.125.2024.2.DD,
    - z 30 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.117.2024.2.BS,
    - z 10 listopada 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.477.2023.2.MF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań).
    Ad 1
    Jak wynika z opisu sprawy w ramach swojej działalności Spółka ponosi wydatki związane z
    prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, które są lub będą rozliczane za
    pośrednictwem konta księgowego 640 - rozliczenia międzyokresowe kosztów czynne

    (dalej również: „RMK czynne”), o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 29 września
    1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 120 ze zm.). Powyższe wydatki są
    ponoszone w ramach następujących tytułów:
    - podatek od nieruchomości,
    - podatek od środków transportu,
    - opłata za użytkowanie wieczyste,
    - usługi remontowe, serwisowe i konserwacyjne maszyn i urządzeń,
    - prenumeraty,
    - ubezpieczeniowa gwarancja związana z ochroną środowiska,
    - całoroczny odpis na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (dalej również: ZFŚS),
    - ubezpieczenia:
      - komunikacyjne AC/OC,
      - sprzętu elektronicznego,
      - maszyn i urządzeń,
      - utraty zysku,
      - mienia od zdarzeń losowych,
      - szkody w środowisku, o pozostałe OC.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 dotyczą ustalenia,
    czy wydatki wymienione przez Wnioskodawcę, które są lub będą ujmowane na koncie
    RMK czynne są tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15
    ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    musi spełnić następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),

    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 updop.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
      przychodu.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Biorąc powyższe pod uwagę zauważyć należy, że wskazane we wniosku wydatki, które są
    lub będą rozliczane przez Spółkę za pośrednictwem konta księgowego 640 - rozliczenia
    międzyokresowe kosztów czynne bez wątpienia mogą stanowić koszt podatkowy, jako
    wydatki związane z bieżącym funkcjonowaniem Państwa Spółki.
    Odnosząc się do kwestii dotyczącej momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów
    podatkowych, zauważyć należy, że dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów
    z przychodami.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, przewiduje dwie kategorie kosztów:
    - koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami,
    - koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
      czyli takie których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są
      racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Ww. ustawa nie definiuje pojęć „koszty bezpośrednio związane z przychodami” oraz
    „koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami”. Jednakże sens tych pojęć
    można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem. Przez koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których
    poniesienie wpłynęło/wpłynie bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu.
    Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, w tym koszty
    dotyczące całokształtu działalności podatnika są koszty związane z jego funkcjonowaniem.

    Przepis powyższy nie określa terminu, kiedy - dla ustalenia dochodu podlegającego
    opodatkowaniu - należy potrącić koszty. Sposób, w jaki należy rozliczyć koszty uzyskania
    przychodów jest uzależniony od stopnia ich powiązania z uzyskiwanymi przychodami, tj.
    od tego, czy dany wydatek można zakwalifikować do kosztów bezpośrednio, czy też innych
    niż bezpośrednio związanych z przychodami.
    Stosownie do postanowień art. 15 ust. 4 updop:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4b updop:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
    podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
        później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
        podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
        złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
        obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
        przychody.
    Stosownie do art. 15 ust. 4c updop:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d updop:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e updop:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Koszty bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost
    na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód), potrącane są, co do zasady w roku,
    podatkowym w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Reguła ta została
    ograniczona, w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy, będzie odpowiadał przepisom
    zastrzeżonym tj. cyt. powyżej art. 15 ust. 4b i 4c updop. Zatem, w przypadku, gdy koszt
    bezpośredni został poniesiony po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego po
    zakończonym roku podatkowym (nie późniejszym jednak niż termin określony do złożenia

    zeznania podatkowego) - w takim przypadku jest on potrącalny w roku podatkowym
    następującym po roku, którego dotyczy.
    Natomiast, pozostałe koszty, inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie
    można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie
    uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie), potrącalne są
    zgodnie z art. 15 ust. 4d updop, w dacie ich poniesienia. Nie pozostają one w uchwytnym
    związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w
    jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Koszty te jednak są
    związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniają się w sposób ogólny
    do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego
    konkretnego przychodu dany wydatek służy. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
    danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią one koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Dniem poniesienia
    kosztu co do zasady jest dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych
    (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto
    koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
    sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów (ww. art. 15 ust. 4e updop).
    Odnosząc się do wątpliwości przedstawionych w pytaniu nr 1 wskazać należy, że wydatki,
    które są lub będą rozliczane za pośrednictwem konta księgowego 640 - rozliczenia
    międzyokresowe kosztów czynne, tj. podatek od nieruchomości, podatek od środków
    transportu, opłata za użytkowanie wieczyste, usługi remontowe, serwisowe i
    konserwacyjne maszyn i urządzeń, prenumeraty, ubezpieczeniowa gwarancja związana z
    ochroną środowiska, ubezpieczenia (komunikacyjne AC/OC, sprzętu elektronicznego,
    maszyn i urządzeń, utraty zysku, mienia od zdarzeń losowych, szkody w środowisku,
    pozostałe OC) chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają
    w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. W konsekwencji, takie koszty będą
    potrącalne w momencie poniesienia, określonym zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Biorąc pod uwagę powyższe, jak również przedstawione we wniosku Państwa wątpliwości
    zauważyć należy, że przepisy ustawy o rachunkowości nie są podatkotwórcze, co oznacza,
    że art. 15 ust. 4e updop, odnosi się do pojęcia kosztu, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1
    updop, a więc kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej, a nie ustawy o rachunkowości.
    Według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego
    przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy
    koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (m.in. wyroki NSA z: 9
    czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13, 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6
    maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1071/13). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości
    podstawy opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych są tylko
    te, które zostały wyraźnie określone w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Ponadto, zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować
    materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie
    sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest
    kosztem uzyskania przychodów, a także służą one ustaleniu wysokości dochodu (straty)
    podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z dnia 4 lutego 1994
    r., sygn. akt U 2/90).
    Reasumując, dniem poniesienia kosztu uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15
    ust. 4e updop jest, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, dzień, na który ujęto koszt w księgach

    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów, bez względu na sposób ujęcia tego kosztu dla celów
    rachunkowych (bilansowych), tj. bez względu na to, czy dany wydatek ujęto w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na koncie kosztowym czy też nie.
    Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 15 ust. 4e updop, definiując termin poniesienia
    kosztu odwołał się do pewnych pojęć, znanych przepisom o rachunkowości i
    niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych jak rezerwy czy
    bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. W odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne
    jest odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości. Nie ma
    natomiast podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu jako
    kosztu ujętego w księgach rachunkowych.
    W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie
    poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są
    księgowane jako koszt), podatnik jest zobowiązany do rozpoznania ich w kosztach
    podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych
    bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem
    sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez
    podatnika, które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e updop, a
    rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym/wynikowym wcale albo będą ujęte z
    opóźnieniem. W związku z powyższym, jeżeli podatnik poniósł dany wydatek (koszt), który
    ujęty został w księgach rachunkowych i zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od
    osób prawnych można go uznać za koszt pośredni, to data ujęcia w księgach
    rachunkowych tego wydatku będzie momentem poniesienia kosztu podatkowego. Należy
    podkreślić, że chodzi tu o jakiekolwiek ujęcie kosztu w księgach rachunkowych, a nie tylko
    ujęcie go na kontach wynikowych (kosztowych). W tym miejscu należy wskazać, że konta
    wynikowe to konta, które mają wpływ na wynik przedsiębiorstwa/jednostki. Kosztami
    wynikowymi są zatem zarówno konta kosztowe jak i przychodowe.
    W świetle powyższego należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach
    rachunkowych (tj. ujęcie danego wydatku „jako koszt” w księgach rachunkowych - ujęcie
    wydatku na koncie kosztowym) nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać
    na moment zaliczenia go jako kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4e
    updop.
    Zatem, samo rozliczenie podatkowe odpowiednio udokumentowanych wydatków, które
    są lub będą rozliczane za pośrednictwem konta księgowego 640 - rozliczenia
    międzyokresowe kosztów czynne, tj. podatek od nieruchomości, podatek od środków
    transportu, opłata za użytkowanie wieczyste, usługi remontowe, serwisowe i
    konserwacyjne maszyn i urządzeń, prenumeraty, ubezpieczeniowa gwarancja związana z
    ochroną środowiska, ubezpieczenia (komunikacyjne AC/OC, sprzętu elektronicznego,
    maszyn i urządzeń, utraty zysku, mienia od zdarzeń losowych, szkody w środowisku,
    pozostałe OC) powinno następować na podstawie art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e
    updop, w dacie poniesienia kosztu, tj. w dniu, w którym ujęto koszt na podstawie
    otrzymanej faktury (rachunku), albo w dniu, na który ujęto koszt na podstawie innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych. W sytuacji, gdy
    dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy Spółka powinna je podzielić
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą i w tej proporcji zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów poszczególnych okresów.
    W tym miejscu należy zauważyć, że to przepisy prawa podatkowego - ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, decydują w jakim momencie dany wydatek może zostać

    uznany za koszt podatkowy. Jak wyżej wspomniano, przepisami tymi są: art. 15 ust. 4, 4b,
    4c updop - jeżeli chodzi o koszty bezpośrednie i art. 15 ust. 4d, 4e updop - jeżeli chodzi o
    koszty pośrednie (poza tym art. 15 ust. 4f-4h updop, w sytuacjach wymienionych w tych
    przepisach, nie mające jednakże zastosowania w sprawie rozpatrywanej).
    Odnosząc zatem powołane uregulowania prawne oraz przedstawiony przez Państwa opis
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego stwierdzam, że Państwa stanowisko do pytania nr
    1 w zakresie ustalenia, czy wydatki wymienione przez Wnioskodawcę, które są lub będą
    ujmowane na koncie RMK czynne, tj. podatek od nieruchomości, podatek od środków
    transportu, opłata za użytkowanie wieczyste, usługi remontowe, serwisowe i
    konserwacyjne maszyn i urządzeń, prenumeraty, ubezpieczeniowa gwarancja związana z
    ochroną środowiska, ubezpieczenia (komunikacyjne AC/OC, sprzętu elektronicznego,
    maszyn i urządzeń, utraty zysku, mienia od zdarzeń losowych, szkody w środowisku,
    pozostałe OC), są tzw. pośrednim kosztem uzyskania przychodów, o którym mowa w art.
    15 ust. 4d updop, należało uznać za prawidłowe.
    Natomiast odnosząc się do całorocznego odpisu na zakładowy fundusz świadczeń
    socjalnych wskazać należy, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 9 updop:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju
    fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak:
      a) podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich
        tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy,
      b) odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu
        świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki
        pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na
        rachunek Funduszu.
    Zatem, dokonywane przez podatników odpisy i wpłaty na fundusze mogą być kosztem
    uzyskania przychodów jedynie wówczas, gdy obowiązek lub możliwość ich tworzenia w
    ciężar kosztów wynika z odrębnych ustaw.
    Zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i
    zasady gospodarowania środkami tego funduszu, przeznaczonego na finansowanie
    działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z
    funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie
    zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania
    przedszkolnego określa ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń
    socjalnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 288, dalej: „ustawa o ZFŚS”).
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ZFŚS:
      Odpisy i zwiększenia, o których mowa w art. 3-5 i 6a, oraz kwoty wypłaconych
      świadczeń urlopowych, o których mowa w art. 3, obciążają koszty działalności
      pracodawcy.
    W świetle powyższego, w przypadku odpisów i zwiększeń, które w rozumieniu przepisów o
    ZFŚS obciążają koszty działalności pracodawcy, może zaliczyć je do kosztów podatkowych
    działalności.
    Z przytoczonego wyżej art. 16 ust. 1 pkt 9 updop wynika, że odpisy i zwiększenia na
    zakładowy fundusz świadczeń socjalnych mogą zostać uznane za koszt podatkowy w
    momencie ich naliczenia i faktycznego przekazania środków pieniężnych na wydzielony
    rachunek funduszu.
    Ustawa stawia więc dwa warunki, które powinny być spełnione łącznie, aby uznać
    przedmiotowy odpis za koszt uzyskania przychodu:

    1) przepisy ustawy o ZFŚS powinny wprost określać, że dany odpis lub zwiększenie jest
      kosztem dla pracodawcy,
    2) środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów muszą być wpłacone na
      wyodrębniony rachunek funduszu.
    Przenosząc powyższe na grunt przepisów updop, wskazać należy, że aby całoroczny odpis
    stanowił koszt uzyskania przychodów, powinien on obciążać koszty działalności
    pracodawcy (w rozumieniu ustawy o ZFŚS) oraz zostać wpłacony na rachunek ZFŚS.
    Tego rodzaju koszt, chociaż niewątpliwie związany jest z osiąganymi przychodami, nie
    pozostaje w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest
    możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód
    uzasadniający potrącenie takich kosztów.
    Zatem całoroczny odpis na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych stanowi koszt
    uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 updop i nie będzie podlegać
    wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 updop pod warunkiem, że obciąża koszty
    działalności pracodawcy (w rozumieniu ustawy o ZFŚS) oraz został wpłacony na rachunek
    ZFŚS.
    Odnosząc zatem powyższe uwarunkowania prawne do przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy należy stwierdzić, że poniesione przez Państwa wydatki z tytułu
    całorocznego odpisu na ZFŚS, stanowią pośredni koszt uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 15 ust. 4d updop, w dacie faktycznego przekazania środków pieniężnych
    na wyodrębniony rachunek funduszu, stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 9 updop.
    W związku z powyższym, zgodzić się należy z Państwem, że całoroczny odpis na zakładowy
    fundusz świadczeń socjalnych stanowi dla Państwa pośredni koszt uzyskania przychodów.
    Zatem w tej części Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Jednakże z uwagi na fakt, że wydatek ten stanowi koszt podatkowy w dacie faktycznego
    przekazania środków pieniężnych na wyodrębniony rachunek funduszu, stosownie do art.
    15 ust. 1 pkt 9 updop, nie sposób się zgodzić z Państwem, że będą potrącalne w dacie
    poniesienia, o którym mowa w art. 15 ust. 4e updop, albo gdy okres ten będzie
    przekraczał rok podatkowy, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą.
    Z tego też względu Państwa stanowisko do pytania nr 1 w tej części należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Ad 2
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy do upływu okresu przedawnienia
    zobowiązania podatkowego, w przypadku poniesionych przez Spółkę w latach
    wcześniejszych wydatków opisanych przez Wnioskodawcę, ujmowanych na koncie RMK
    czynne, Spółka ma prawo dokonać korekty kosztów i ująć takie wydatki według zasad
    określonych w art. 15 ust. 4d-4e updop.
    Przepisy regulujące zasady korygowania deklaracji oraz związane z tym wymogi formalne
    zawarte są w art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”).
    Zgodnie z art. 81 § 1 ww. ustawy:
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Stosownie do art. 81 § 2 ww. ustawy:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Zgodnie natomiast z art. 81b § 1 ww. ustawy:

    Uprawnienie do skorygowania deklaracji:
      1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli
        podatkowej - w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;
      2) przysługuje nadal po zakończeniu:
        a) kontroli podatkowej,
        b) postępowania podatkowego - w zakresie nieobjętym decyzją określającą
          wysokość zobowiązania podatkowego.
    Stosownie do art. 81b § 2 Ordynacja podatkowa:
      Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków
      prawnych. Organ podatkowy zawiadamia na piśmie składającego korektę o jej
      bezskuteczności.
    W myśl art. 3 pkt 5 Ordynacja podatkowa:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani
      są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
    Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy
    poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie
    stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym, poprawnym już
    wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, iż w tym przypadku mamy do czynienia z
    korektą uprzednio złożonej deklaracji. Korektę zeznania podatkowego należy składać
    wyłącznie na odpowiednich formularzach, tj. obwiązujących przy rozliczaniu podatku za
    dany rok.
    W tym miejscu wskazać należy, że zobowiązanie podatkowe zostało zdefiniowane w art. 5
    Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:
      Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego
      zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa,
      powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w
      przepisach prawa podatkowego.
    Z kolei, w myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    W świetle art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej:
    Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a
    rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
      1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
        skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia
        przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
      2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego
        zobowiązania;
      3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
        stosunku prawnego lub prawa;
      4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d §
        2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
        egzekucyjnym w administracji;
      5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
        określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
        postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, z późn. zm.);

      6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o
        którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
        Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub
        środków ograniczających umowne korzyści.
    W myśl art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej:
    Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia
    następującego po dniu:
      1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub
        wykroczenie skarbowe;
      2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze
        stwierdzeniem jego prawomocności;
      3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia
        lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
      4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
      5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu
        egzekucyjnym w administracji;
      6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej
        Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do
        zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści,
        lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny/zdarzenie, stwierdzić należy, że Państwa Spółka ma prawo do upływu
    okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego dokonać korekty kosztów (podatku od
    nieruchomości, podatku od środków transportu, opłat za użytkowanie wieczyste, usług
    remontowych, serwisowych i konserwacyjnych maszyn i urządzeń, prenumerat,
    ubezpieczeniowej gwarancji związanej z ochroną środowiska, ubezpieczeń
    (komunikacyjnych AC/OC, sprzętu elektronicznego, maszyn i urządzeń, utraty zysku,
    mienia od zdarzeń losowych, szkód w środowisku, pozostałych OC), które dotyczą lat
    wcześniejszych i ująć je w kosztach jednorazowo, tj. dacie ich poniesienia, natomiast w
    odniesieniu do wydatków, które dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy
    stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą.
    Tym samym Państwa stanowisko do pytania nr 2 sprowadzające się do twierdzenia, że do
    upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w przypadku poniesionych
    przez Spółkę w latach wcześniejszych wydatków opisanych przez Wnioskodawcę (podatku
    od nieruchomości, podatku od środków transportu, opłat za użytkowanie wieczyste, usług
    remontowych, serwisowych i konserwacyjnych maszyn i urządzeń, prenumerat,
    ubezpieczeniowej gwarancji związanej z ochroną środowiska, ubezpieczeń
    (komunikacyjnych AC/OC, sprzętu elektronicznego, maszyn i urządzeń, utraty zysku,
    mienia od zdarzeń losowych, szkód w środowisku, pozostałych OC)) ujmowanych na
    koncie RMK czynne, Spółka ma prawo dokonać korekty kosztów i ująć takie wydatki
    według zasad określonych w art. 15 ust. 4d-4e updop, należało uznać za prawidłowe.
    Natomiast odnosząc się do korekty kosztów dotyczących całorocznego odpisu na
    zakładowy fundusz świadczeń socjalnych wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie
    znajduje zastosowania art. 15 ust. 4d-4e updop. Odpis na zakładowy fundusz świadczeń
    socjalnych, jako koszt pośredni, podlega jak to zostało wskazane powyżej szczególnym
    zasadom potrącalności wynikającym z art. 16 ust. 1 pkt 9 updop. Z przepisu tego wynika,
    że kosztem uzyskania przychodów mogą być wyłącznie te odpisy i wpłaty na fundusze,

    których obowiązek lub możliwość ich utworzenia wynika z odrębnych ustaw (w przypadku
    ZFŚS - z ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych) w
    części, w jakiej zostały faktycznie wpłacone na rachunek tego funduszu.
    W konsekwencji, do upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym
    mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, Spółka ma prawo dokonać korekty kosztów i
    ująć w kosztach uzyskania przychodów wyłącznie te kwoty odpisów, które zostały
    faktycznie wpłacone na rachunek ZFŚS w danym roku podatkowym.
    Tym samym Państwa stanowisko do pytania nr 2 w ww. części, należało uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji organów podatkowych oraz
    orzeczeń sądowych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko
    konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie. Natomiast organy
    podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz sądów, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost, bowiem powołane interpretacje nie stanowią materialnego
    prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej.
    Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.