Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.157.2025.2.ŁZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Odpłatne zniesienie współwłasności nieruchomości nie
stanowi dla Wnioskodawcy źródła przychodu w rozumieniu
art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z ust. 5 ustawy o podatku
dochodowym od osób fizycznych, podlegającego
opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 10 września 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W styczniu 2013 r. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w (...) Pani ojciec nabył 1
    /2 udziału nieruchomości położonej w (...), w drodze spadku po swoich rodzicach.
    W sierpniu 2016 r. Pani ojciec zmarł.
    Po śmierci Pani ojca w październiku 2023 r. na podstawie postanowienia Sądu
    Rejonowego (...) nabyła Pani wraz z bratem po 1/2 udziału w spadku przypadające Pani
    ojcu udziały w tej nieruchomości.
    W styczniu 2025 r. na podstawie ugody sądowej przed Sądem Rejonowym (...) doszło do
    zniesienia współwłasności tej nieruchomości. W wyniku ugody współwłasność została
    zniesiona na rzecz jednego ze współwłaścicieli (posiadającego 1/2 nieruchomości) - Pani A.
    A.
    Pani oraz Pani brat otrzymaliście z tego tytułu po 255 tys. zł jako spłatę udziałów.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Wskazuje Pani, że dokładną datę śmierci rodziców Pani ojca:
        matka B.B 13.03.1989 r.,
        a w przypadku ojca C.C. nie posiada Pani dokumentacji i nikt z Pani rodziny nie zna
        dokładnej daty śmierci, jedynie, że był to rok 1970 lub 1971.
    Pytania
    1. Czy kwota 255 tys. zł otrzymana przez Panią z tytułu spłaty udziałów w nieruchomości,
      nabytych w spadku w 2023 r. po Pani ojcu, (który nabył je wcześniej w 2013 r. -
      również w drodze spadku) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych?
    2. Czy w odniesieniu do udziału, który został nabyty przez Pani ojca w 2013 r. okres 5-
      letni należy liczyć od daty nabycia przez spadkodawcę, a więc od 2013 r. co
      oznaczałoby, że sprzedaż w 2025 r. nie podlega opodatkowaniu?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 10 ust. 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych w przypadku dziedziczenia nieruchomości okres 5 letni,
    po którego upływie zbycie nie podlega opodatkowaniu, należy liczyć od daty nabycia przez
    spadkodawcę.
    W związku z tym udział w nieruchomości nabyty przez Panią w 2023 r., który uprzednio
    został nabyty przez Pani ojca w drodze spadku w 2013 r. nie podlega opodatkowaniu przy
    jego zbyciu (zniesieniu współwłasności) w 2025 r. ponieważ od pierwotnego nabycia przez
    spadkodawcę upłynęło 5 lat.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe, w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w
    wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi
    źródło przychodu podlegające opodatkowaniu i rodzi obowiązek podatkowy w postaci
    zapłaty podatku dochodowego.
    Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie - nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust.
    1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana
    z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw
    w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Zatem przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości (jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz określonych praw) w myśl ww. przepisu nie powstanie, jeżeli
    spełnione są łącznie dwa warunki:
        odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej
        (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
        zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło nabycie.
    Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
      majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Jak stanowi art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz.
    1360 ze zm.):
      Spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych,
      które z chwilą jego śmierci przechodzą na następców prawnych.
    W myśl art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego:

      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa
      spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Stosownie do treści art. 926 Kodeksu cywilnego:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Jak stanowi art. 1025 § 1 ww. Kodeksu:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Zatem postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Zatem, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest
    zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Charakterystyczną cechą odpłatnego zbycia jest ekwiwalentność świadczeń stron, przy
    czym świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru
    ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych. Wskazać należy, że odpłatne
    czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść
    majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej). Cechą umów odpłatnych jest to, że
    świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej
    strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla
    świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna
    ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się
    kosztem uszczuplenia własnego majątku.
    Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.) jest
    nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności.
    Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.

    Jak stanowi art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące
      stosunków, z których ona wynika.
    Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego rozdziału.
    Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego
    prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc
    istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich
    nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w
    częściach. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze
    współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie
    jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Każdy ze współwłaścicieli ma
    jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych
    współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej
    oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i
    korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 Kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z art. 210 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności.
    Stosownie zaś do art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    W myśl art. 212 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
      uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób
      ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia
      nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na
      szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat
      już wymagalnych.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia należy stwierdzić, że zniesienie współwłasności
    może zatem nastąpić za odpłatnością w formie spłaty na rzecz drugiego współwłaściciela
    lub nieodpłatnie bez żadnych spłat. Czynność zniesienia współwłasności w świetle prawa
    cywilnego stanowi formę zbycia, a jeżeli zniesienie współwłasności następuje ze spłatą,
    wówczas mamy do czynienia z odpłatnym zbyciem udziału w nieruchomości lub prawie,
    które wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Bez znaczenia jest bowiem to, czy do odpłatnego zbycia dochodzi w drodze umowy
    sprzedaży, zamiany, działu spadku czy zniesienia współwłasności. Użyte w powyższym
    przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych „odpłatne
    zbycie” oznacza każde przeniesienie prawa własności lub praw majątkowych w zamian za
    korzyść majątkową. Termin „odpłatne zbycie” obejmuje zatem szeroki zakres czynności.

    Zatem, po stronie dokonującego odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości w wyniku
    zniesienia współwłasności nieruchomości powstaje obowiązek podatkowy w postaci
    zapłaty podatku dochodowego, jeżeli zbycie to nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.
    W przypadku odpłatnego zbycia przez Panią udziału w nieruchomościach, nabytego w
    spadku po zmarłym ojcu, istotne znaczenie ma ustalenie daty nabycia tego udziału przez
    spadkodawcę (Pani ojca).
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Pani ojciec 1/2 udziału w nieruchomości w
    styczniu 2013 r. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego, w drodze spadku po
    swoich rodzicach. Wskazała Pani, że Pani babcia zmarła 13 marca 1989 r., natomiast nie
    posiada Pani dokumentacji i nikt z Pani rodziny nie zna dokładnej daty śmierci Pani
    dziadka, jednakże wskazuje Pani, że był to rok 1970 lub 1971. W sierpniu 2016 r. Pani
    ojciec zmarł. Po śmierci Pani ojca w październiku 2023 r. na podstawie postanowienia
    Sądu nabyła Pani wraz z bratem po 1/2 w spadku przypadającego Pani ojcu udziału w tej
    nieruchomości. W styczniu 2025 r. na podstawie ugody sądowej doszło do zniesienia
    współwłasności tej nieruchomości. W wyniku ugody własność została zniesiona na rzecz
    jednego ze współwłaścicieli (posiadającego 1/2 nieruchomości). Pani oraz Pani brat
    otrzymaliście z tego tytułu po 255 tys. zł jako spłatę udziałów.
    Zatem w Pani sytuacji datą nabycia udziału w nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych -
    otrzymanego w spadku po ojcu - jest dzień nabycia tego udziału w tej nieruchomości przez
    spadkodawcę.
    Spadkodawca zmarł w sierpniu 2016 roku, a przedmiotową nieruchomość nabył w spadku
    po swoich rodzicach. W uzupełnieniu wskazała Pani, że matka spadkodawcy zmarła 13
    marca 1989 r., natomiast nie posiada Pani dokumentacji i nikt z Pani rodziny nie zna
    dokładnej daty śmierci ojca spadkodawcy, jedynie, że był to rok 1970 lub 1971.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy Kodeksu cywilnego tj. art. 922, 924 i 925, w
    związku z faktem, że będący przedmiotem sprzedaży udział w nieruchomości został
    nabyty w spadku przyjąć należy, że okres pięcioletni przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 w
    związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od
    roku, w którym udział w nieruchomości nabył spadkodawca, a więc od daty śmierci jego
    spadkodawców tj. Pani babci i Pani dziadka, a nie jak Pani twierdzi w 2013 r., w dacie
    postanowienia Sądu Rejonowego.
    Wobec tego pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5
    ww. ustawy niewątpliwie minął bowiem jak wynika z wniosku od końca roku, w którym
    spadkodawca nabył wskazaną nieruchomość upłynęło ponad pięć lat.
    Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że odpłatne zniesienie współwłasności
    nieruchomości nie stanowi dla Pani źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 w
    związku z ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, Pani stanowisko odnośnie braku obowiązku zapłaty podatku z tytułu
    sprzedaży udziału w nieruchomości należało uznać za prawidłowe.
    Natomiast Pani stanowisko odnośnie daty nabycia nieruchomości przez spadkodawcę jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.