Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1287/12/LSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-02-27
Teza: Dostawa działki oznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem „R” określającym tereny rolnicze, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie z art. 41 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: dostawa; grunty; nieruchomości-nieruchomość zabudowana; plan-plan zagospodarowania przestrzennego; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2012r. sygn. akt I FSK 1470/11 oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2011r. sygn. akt I SA/Kr 482/11 (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu 17 grudnia 2012r.) stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia z dnia 6 września 2010r. (data wpływu 10 września 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 19 listopada 2010r. (data wpływu 22 listopada 2010r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działki niezabudowanej - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 września 2010r. wpłynął ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działki niezabudowanej.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 19 listopada 2010r. (data wpływu 22 listopada 2010r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 15 listopada 2010r. znak: IBPP1/443-864/10/LSz.

W dniu 10 grudnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację znak: IBPP1/443-864/10/LSz uznając, że w przedmiotowej sprawie stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W interpretacji stwierdzono, że działce mającej być przedmiotem sprzedaży przez Wnioskodawcę, mogą znajdować się obiekty gospodarskie (np. stodoła, obora, silos) oraz inne budynki i budowle.

Wynika to z faktu, że pomimo, iż działka zastała oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy jako tereny rolnicze („R”, „R1”) dopuszczono na niej budowę budynków i budowli. Zatem organ wydający interpretację stwierdził, że działka mająca być przedmiotem sprzedaży przez Wnioskodawcę jest przeznaczona pod zabudowę. Tym samym planowana przez Wnioskodawcę dostawa tej działki jako terenu niezabudowanego przeznaczonego pod zabudowę, zgodnie z przepisami ustawy o VAT, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 22%.

Wnioskodawca na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 10 grudnia 2010r. znak: IBPP1/443-864/10/LSz złożył skargę z dnia 15 lutego 2011r. (data wpływu do tut. organu 18 lutego 2011r.), w której wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 10 grudnia 2010r. znak: IBPP1/443-864/10/LSz, w całości i uznanie przez Sąd w wydanym w sprawie wyroku, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości, mającej w świetle postanowień planu status gruntu rolnego, będzie zwolniona z podatku od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 maja 2011r. sygn. akt I SA/Kr 482/11 (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu w dniu 17 grudnia 2012r.) uwzględnił skargę Wnioskodawcy i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia 10 grudnia 2010r. znak: IBPP1/443-864/10/LSz.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług przez jego błędne zastosowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012r. sygn. akt I FSK 1470/11 (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu w dniu 13 listopada 2012r.) oddalił skargę kasacyjną Ministra Finansów.

Dokonując przedmiotowego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że „…Sąd I instancji stwierdził, że Minister Finansów wyprowadził niewłaściwe wnioski z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie przedmiotowej działki, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że działka przeznaczona była pod zabudowę. W konsekwencji w zaskarżonej interpretacji błędnie wywiódł, że dostawa przedmiotowej działki nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia z podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.”.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że „…sporna kwestia z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku siedmiu sędziów z dnia 17 stycznia 2011r., I FPS 8/10 (ONSAiWSA 2011/3/11) stwierdził, że w świetle art. 43 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.) przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz.1086) w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni akceptuje zawarty w tym wyroku pogląd, co z kolei przesądza o prawidłowości zajętego przez sąd pierwszej instancji stanowiska”.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiotowym wyroku, podobnie jak WSA w wyroku z dnia 6 maja 2011r. sygn. akt I SA/Kr 482/11 wskazał, iż „… postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego są kierowane do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Funkcją studium jest jedynie koordynacja ustaleń miejscowych gminy tzn. zawiera wytyczne do planowania miejscowego dostosowanego do potrzeb danej gminy. Kategoryczne stwierdzenie zawarte w ust. 5 art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, iż studium nie jest aktem prawa miejscowego, oznacza utrzymanie prawnego charakteru studium, które jest aktem kierownictwa wewnętrznego. Postanowienia studium nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji, a więc podmiotów spoza systemu podmiotów administracji publicznej co oznacza, że nie można na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określać czy przedmiotowy teren jest terenem budowlanym lub przeznaczonym pod zabudowę. Nienormatywność studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako aktu kierownictwa wewnętrznego powoduje, że na jego podstawie nie może być określony przedmiot opodatkowania ani pozostałe elementy stosunku daninowego”.

Dlatego NSA stwierdził, że „…sąd I instancji prawidłowo postąpił podzielając stanowisko zawarte w orzecznictwie sadów administracyjnych, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli natomiast planu nie ma i nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to decyduje zakwalifikowanie danego obszaru w ewidencji budynków i gruntów …”.

W związku z powyższymi ustaleniami Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: „….Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego przedstawionym w odpowiedzi na skargę kasacyjną, gdzie wskazano, że utworzenie gospodarstwa rolnego na gruncie, w aktualnym stanie rzeczy, nie jest nawet możliwe, ponieważ grunt nie spełnia przewidzianych w tym zakresie wymogów (art. 2 pkt 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego), gdyż powierzchnia jego wynosi jedynie 82 ary, w związku z czym nie spełnia on wymogów do prowadzenia na nim gospodarstwa rolnego. Z powyższego wynika, że w przypadku tego gruntu nie są spełnione warunki do ulokowania zabudowań przewidzianych w Planie, a to z kolei oznacza, że grunt nie jest przeznaczony pod zabudowę w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT”.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że: „Sąd I instancji zgodnie z zasadami logiki wwiódł - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, że fakt, iż obecnie na działce nie jest prowadzone gospodarstwo rolne, grunt nie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego, przesądza o tym, że nie istnieje możliwość budowy nowych obiektów, gdyż brak jest związku takiej budowy z gospodarką rolną i niezbędności takiej budowy dla potrzeb prowadzenia gospodarstwa rolnego. Zatem Minister Finansów niewłaściwie interpretuje § 16 Planu, gdyż WSA słusznie przyjął, że w przedmiotowej sprawie warunki te nie są spełnione wobec czego nie ma możliwości zabudowania gruntu. Prawidłowe było więc rozstrzygniecie stwierdzające, że grunt nie był terenem przeznaczony pod zabudowę, a jego dostawa korzysta ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.”.

Reasumując NSA w wyroku stwierdził, że „…. nie sposób podzielić stanowiska organu, że jeśli na gruncie jest nawet iluzorycznie możliwość lokalizacji jakichkolwiek obiektów budowlanych nie można go uznać za tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę”.

Podobne stanowisko zajął WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 maja 2011r. sygn. akt I SA/Kr 482/11, w którym orzekł, że „Minister Finansów wyprowadził niewłaściwe wnioski z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy …. odnośnie działki nr 333 położonej w miejscowości T., co doprowadziło - w ocenie Sądu – do błędnego przyjęcia, że ta działka przeznaczona jest pod zabudowę. W konsekwencji powyższego w zaskarżonej interpretacji błędnie wywiódł, że dostawa przedmiotowej działki nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.”.

Wskutek powyższego, wniosek Strony wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. organ.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie kupna - sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. Wnioskodawca ma zamiar nabyć celem odsprzedaży działkę rolną niezabudowaną o nr ewid. 333 w miejscowości T., o powierzchni 82 arów, która w miejscowym planie zagospodarowania w całości jest oznaczona symbolem R tereny rolnicze. Przedmiotowa nieruchomość pomimo obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym posiada przeznaczenie rolnicze oznaczona jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jako tereny rozwoju funkcji mieszkaniowej.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się na przedmiotowej działce lokalizację budynków gospodarczych lub inwentarskich związanych z istniejącą zabudową zagrodową na działce siedliskowej, niezbędnych dla potrzeb prowadzenia gospodarstwa rolnego, z zastrzeżeniami. Wynika to z § 16 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy … uchwalonego Uchwałą Rady Gminy …. Nr …. z dnia 11 marca 2005r. (Dz. Urz. Woj. M. Nr 215 poz. 1446 z dnia 20 kwietnia 2005r.), zmienioną następnie Uchwałą Nr … Rady Gminy … z dnia 30 marca 2007r. (Dz. Urz. Woj. M. Nr 360 poz. 2382 z dnia 18 maja 2007r.) wraz z rozstrzygnięciem nadzorczym Nr …. z dnia 30 kwietnia 2007r.

Ze wskazanego przez Wnioskodawcę § 16 ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla terenu na którym znajduje się działka nr 333 w miejscowości T. Gmina … wynika, iż:

1.Tereny rolnicze („R”, „R1”) przeznacza się dla:

1.  gospodarki rolnej prowadzonej na gruntach ornych, łąkach, pastwiskach i w sadach,
2.  utrzymania, remontów, przebudowy i rozbudowy istniejącej zabudowy, z zastrzeżeniem § 29 ust. 5,
3.  budowy nowych obiektów związanych z gospodarką rolną, w zakresie dopuszczonym przepisami ust. 2,
4.  funkcji rekreacyjno-turystycznych, w zakresie dopuszczonym przepisami ust. 2,
5.  zalesień, w zakresie określonym w ust. 3,
6.  przyrodniczych funkcji ochronnych w terenach obudowy biologicznej cieków wodnych,
7.  urządzeń gospodarki rybnej - w terenach oznaczonych jako „R1”,
8.  w granicach O. Parku Narodowego - obiektów i urządzeń służących celom Parku.

2.Dla terenów, o których mowa w ust. 1 ustala się następujące zasady zagospodarowania:

1.  dopuszcza się lokalizację:

1.  budynków: gospodarczych lub inwentarskich, związanych z istniejącą zabudową zagrodową na działce siedliskowej, niezbędnych dla potrzeb prowadzenia gospodarstwa rolnego, z zastrzeżeniem pkt 2,
2.  szklarni oraz urządzeń niezbędnych dla prowadzenia gospodarki rolnej,
3.  urządzeń związanych z rekreacją letnią i zimową, w tym: tras pieszych, rowerowych i narciarskich, urządzonych punktów wypoczynku i punktów widokowych,
4.  obiektów małej architektury,
5.  urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych,

3.  odległość nowo lokalizowanych budynków, o których mowa w pkt 1 lit. a nie może być większa niż 20 metrów od budynków istniejących.

3.Realizacja obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 1 i 2 jest dopuszczalna, o ile nie koliduje z ustaleniami dotyczącymi obszarów, stref i obiektów określonych w rozdziale IV planu.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż w momencie sprzedaży działka nr 333 będzie nadal niezabudowana.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Jaką stawką podatku od towarów i usług będzie opodatkowana sprzedaż gruntu, który w aktualnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego ma status nieruchomości rolnej, natomiast w istniejącym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (dotyczącym przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego) jest określony jako teren rozwoju funkcji mieszkaniowej?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Na podstawie powyższej normy prawnej Wnioskodawca uważa, że w przypadku sprzedaży tej nieruchomości w czasie obowiązywania aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego w którym ta nieruchomość ma przeznaczenie rolne, sprzedaż będzie podlegała zwolnieniu z podatku VAT.

Aktualnie bowiem nieruchomość nie posiada statusu nieruchomości o przeznaczeniu budowlanym. Natomiast fakt istnienia uchwalonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego odnoszącego się do przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym niniejsza nieruchomość będzie miała przeznaczenie budowlane, jest tylko projektem przyszłego przeznaczenia gruntu. Stan taki jednak jest zdarzeniem przyszłym, niepewnym, który z wielu powodów może nigdy nie być obowiązującym.

Zatem dla klasyfikacji stawki podatku VAT istotny jest obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, który stanowi o rolniczym przeznaczeniu tej nieruchomości. Stąd też o przeznaczeniu gruntu pod zabudowę decyduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w przypadku jego braku, pod uwagę może być wzięte studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując, Wnioskodawca uważa, ze sprzedaż powyższej nieruchomości mającej status gruntu rolnego w obecnym planie zagospodarowania przestrzennego, będzie skutkowała zwolnieniem z podatku od towarów i usług. Zwolnienie będzie miało zastosowanie do momentu uchwalenia nowego planu zagospodarowanie przestrzennego na podstawie istniejącego studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego, w którym ta nieruchomość jest przeznaczona pod zabudowę jako teren rozwoju funkcji mieszkaniowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6).

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2).

Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie kupna - sprzedaży nieruchomości na własny rachunek i ma zamiar nabyć działkę celem odsprzedaży.

Zatem sprzedaż działki zakupionej w celu odsprzedaży, dokonana zostanie przez Wnioskodawcę w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w rozumieniu cytowanego art. 15 ust 2 ustawy o VAT i sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Co do zasady stawka podatku – na podstawie art. 41 ust. 1 cytowanej ustawy o VAT - wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT lub obniżenie stawki podatkowej, możliwe jest tylko wówczas, gdy przewiduje to ustawa o VAT lub przepisy wykonawcze do ustawy.

Jeśli chodzi o zwolnienie przedmiotowe dla dostawy gruntu niezabudowanego to ustawodawca przewidział takowe w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT jedynie w przypadku, gdy przedmiotem dostawy są tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, że ustawodawca zwalniając z podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera bowiem definicji pojęć zawartych we wskazanym przepisie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wydanym w przedmiotowej sprawie orzeczeniu sygn. akt. I SA/kr 482/11 z dnia 6 maja 2011r. stwierdził, że „Z uwagi na brak definicji legalnej pojęć ,,teren budowlany” oraz „teren niezabudowany bądź przeznaczony pod zabudowę” na gruncie u.p.t.u., niezbędnym jest zastosowanie reguł wykładni systemowej zewnętrznej i sięgnięcie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). która posługuje się pojęciem „teren”. Jak wynika z jej art. 1, określa ona zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Pojęcie terenu obejmuje zarówno tereny będące przedmiotem prawa własności, jak i tereny będące przedmiotem użytkowania wieczystego. Wynika to wprost z powołanego aktu prawnego, który posługuje się pojęciem obszaru lub terenu, nie różnicując ich ze względu na formę prawną władania obszarami i terenami. Zakwalifikowanie gruntu (terenu) do tej lub innej kategorii wynika z planów gminy co do przyszłej zabudowy. Plany te dotyczą terenów, a nie formy władania gruntem. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 14 ust. 8 cyt. ustawy aktem prawa miejscowego i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc, charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany, czy też teren przeznaczony pod zabudowę”.

WSA w Krakowie w ww. wyroku wskazał jednocześnie, że „….w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli natomiast planu nie ma i nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to decyduje zakwalifikowanie danego obszaru w ewidencji budynków i gruntów albowiem stosownie do treści art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2005r. Nr 140, poz. 2027 ze zm.) organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie między innymi przedmiotu opodatkowania, jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA w składzie 7 sędziów z dnia 16 marca 2011r., sygn. akt I FSK 440/10).

W rozpoznawanej sprawie – jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego – dla terenu, na którym znajduje się działka nr 333, a która ma być przedmiotem dostawy, został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z zapisów tego planu wynika, że przedmiotowa działka ujęta jest na terenach rolniczych (oznaczonych symbolem R – tereny rolnicze). Zatem aby uznać działkę za przeznaczona pod zabudowę należy ustalić w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, czy zgodnie z jego postanowieniami na danej działce została dopuszczona zabudowa i czy jest ona możliwa do zrealizowania. (…) Z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 16 ust. 1) wynika, że sporny grunt znajduje się na terenie rolniczym, przeznaczonym dla prowadzenia na nim gospodarki rolnej. Plan dopuszcza możliwość lokalizacji na tym terenie np. budynków gospodarczych lub inwentarskich, związanych z istniejącą zabudową zagrodową na działce siedliskowej, niezbędnych dla potrzeb prowadzenia gospodarstwa rolnego a także szklarni oraz urządzeń niezbędnych do prowadzenia gospodarki rolnej”.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że grunt nie jest zabudowany żadnymi budynkami, budowlami ani innymi urządzeniami i jak Wnioskodawca wskazał we wniosku, w momencie sprzedaży działka nr 333 będzie nadal niezabudowana.

Wprawdzie jak zauważył WSA w ww. wyroku „…miejscowy plan dopuszcza wprawdzie potencjalną możliwość lokalizacji na tym terenie budynków gospodarczych i inwentarskich, a także szklarni i innych urządzeń, ale tylko takich, które spełniają określone w tych postanowieniach warunki tj.: (1) są związanie z istniejącą zabudową zagrodową na działce siedliskowej i jednocześnie (2) są niezbędne dla potrzeb prowadzenia gospodarstwa rolnego. W przypadku spornego gruntu te warunki nie są spełnione, gdyż jak wynika z stanu faktycznego podanego we wniosku na przedmiotowej działce nie istnieje jakakolwiek zabudowa zagrodowa, co w konsekwencji wyklucza możliwość wybudowania na tym gruncie „budynków gospodarczych lub inwentarskich związanych z istniejącą zabudową zagrodową na działce siedliskowej”, skoro taka zabudowa nie istnieje. Dodatkowo należy podkreślić, że na działce nr 333 nie jest prowadzone gospodarstwo rolne, a zatem skoro grunt nie wchodzi w skład gospodarstwa rolnego, to nie ma cech działki siedliskowej. Nie istnieje zatem możliwość budowy nowych obiektów, gdyż brak jest związku takiej budowy z gospodarką rolną i niezbędności takiej budowy dla potrzeb prowadzenia gospodarstwa rolnego (§ 16 ust. 1 pkt 3 i ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 lit. a planu miejscowego).

W ww. wyroku Sąd wskazał, że „…działka ta położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem „R” określającym tereny rolnicze – zarówno w rozumieniu planu jak i postanowień załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Powyższe rozporządzenie odróżnia tereny rolnicze („R”) od terenów zabudowy zagrodowej („RM”). Oczywistym jest, że działka nie jest położona na „terenach zabudowy zagrodowej” oznaczonej w planie miejscowym symbolem „RM”. Z powyższych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że grunt ma przeznaczenie rolne i nie ma możliwości jego zabudowy (…). Nie ma przy tym znaczenia faktyczny i aktualny sposób wykorzystania gruntu, ponieważ znaczenie ma jedynie jego przeznaczenie”.

Stanowisko zajęte przez WSA w Krakowie zostało podtrzymane wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem NSA sygn. akt I FSK 1470/11 z dnia 23 sierpnia 2012r.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe, przytoczone wyżej przepisy oraz rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2012r. Sygn. akt I FSK 1470/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2011r. sygn. akt I SA/kr 482/11 stwierdzić należy, że dostawa przedmiotowej działki oznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem „R” określającym tereny rolnicze, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie z art. 41 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w ww. zakresie należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego na dzień wydania interpretacji nr IBPP1/443-864/10/LSz z dnia 10 grudnia 2010r.

Zaznaczyć zatem należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.