Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.461.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Obowiązek rejestracji szwajcarskiego Oddziału do celów
podatku VAT oraz sposób wystawiania faktur i składania
deklaracji podatkowych.
Słowa kluczowe: faktura
jednolity plik kontrolny (JPK)
oddział
spółki-spółka macierzysta
zgłoszenie-zgłoszenie rejestracyjne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązku rejestracji szwajcarskiego Oddziału do celów
    podatku VAT oraz sposobu wystawiania faktur i składania deklaracji podatkowych.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 września 2025 r. (data
    wpływu 22 września 2025 r. ). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest spółką akcyjną prawa szwajcarskiego i posiada siedzibę działalności
    gospodarczej na terytorium Szwajcarii (...). Spółka jest zarejestrowana w kraju siedziby
    działalności gospodarczej dla celów podatku od towarów i usług (dalej: „VAT” lub „podatek
    VAT”) pod numerem (...).
    Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie posiada również na terytorium
    Polski oddziału ani przedstawicielstwa. Spółka jest zarejestrowana w Polsce dla celów VAT
    pod numerem PL (...) (dalej: „Numer VAT”).
    Działalność Spółki na terytorium Polski polega przede wszystkim na zakupie
    elektronicznych komponentów do urządzeń gospodarstwa domowego (AGD), takich jak
    np. mikrokontrolery czy inne elementy elektroniczne oraz na sprzedaży paneli
    sterujących. Komponenty i panele sterujące są stosowane głównie w takich artykułach
    gospodarstwa domowego (AGD), jak np. zmywarki, pralki, suszarki, lodówki, piekarniki,
    elektryczne płyty kuchenne, ekspresy do kawy itp. Sporadycznie Spółka dokonuje także
    zakupów i sprzedaży narzędzi potrzebnych do produkcji ww. urządzeń sterujących.
    Nabywane przez Spółkę towary (zarówno w ramach krajowego nabycia towarów, jak
    również wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów) są odsprzedawane przez Spółkę na
    rzecz jej kontrahentów z Polski i innych krajów członkowskich Unii Europejskiej.
    W rezultacie, nabywane przez Spółkę towary są bezpośrednio wykorzystywane do
    wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu VAT, tj. odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju opodatkowanej podstawową stawką VAT (tj. obecnie: 23%)
    lub wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do różnych krajów Unii Europejskiej,
    opodatkowanej stawką 0%.
    Spółka, celem udokumentowania wskazanych transakcji sprzedaży towarów, wystawia
    faktury posługując się nadanym przez polski organ podatkowy Numerem VAT oraz
    szwajcarską nazwą i szwajcarskimi danymi adresowymi Spółki. Podobnie, w celu
    przygotowania comiesięcznego JPK_VAT z deklaracją (V7M) dla potrzeb rozliczeń w VAT
    (dalej: „JPK_VAT z deklaracją”), Spółka posługuje się Numerem VAT i szwajcarską nazwą
    Spółki podając je w części deklaracyjnej oraz ewidencyjnej tego dokumentu.
    Dodatkowo, Spółka posiada na terytorium Niemiec zarejestrowany oddział funkcjonujący
    pod firmą „Oddział w Niemczech”. Oddział w Niemczech nie posiada odrębnej od Spółki
    osobowości prawnej. Zgodnie bowiem z wyciągiem z dnia (...) 2015 r. Rejestru

    Handlowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w (...), Oddział w Niemczech jest
    traktowany jako „spółka akcyjna prawa szwajcarskiego”.
    Oddział w Niemczech nie spełnia żadnych przesłanek, które pozwalałyby na uznanie, że
    jest to podmiot prowadzący działalność gospodarczą w sposób samodzielny, tj. na własny
    rachunek i we własnym imieniu oraz posiadający odrębną (od centrali, tj. Spółki)
    podmiotowość prawną. Nie ponosi samodzielnie ryzyka gospodarczego, nie jest
    wyposażony we własny kapitał, posiada jedynie odrębność organizacyjną.
    Począwszy od 1 stycznia 2026 r., Oddział w Niemczech będzie dokonywać odpłatnych
    dostaw towarów, które podlegałyby opodatkowaniu w Polsce na rzecz klientów z portfolio
    Oddziału w Niemczech (dalej: „Transakcje”). Zasadniczo Transakcje te będą opodatkowane
    według podstawowej stawki VAT, tj. obecnie: 23%. Jednocześnie Oddział w Niemczech ma
    zamiar dokonywać wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów opodatkowanych 0%
    stawką VAT (przy założeniu spełnienia warunków formalnych stosowania tej stawki). W
    związku z dokonywaniem Transakcji, wystąpi konieczność udokumentowania ich
    fakturami oraz ujęcia ich w JPK_VAT z deklaracją.
    Jednocześnie, Spółka chciałaby wyjaśnić, że planuje rozpocząć dokonywanie transakcji
    począwszy od 1 stycznia 2026 r. Termin ten z uwagi na ustalenia biznesowe może się
    nieco opóźnić. Niemniej jednak Spółka zakłada, że o ile na moment złożenia niniejszego
    wniosku Transakcje nie będę jeszcze wykonywane to już na moment rozpatrywania
    niniejszego wniosku i wydawania samej interpretacji indywidualnej Transakcje mogą być
    już dokonywane. Z tego względu, w składanym wniosku Spółka wskazuje, że przedmiotem
    wniosku jest zdarzenie przyszłe oraz zaistniały stan faktyczny.

## Pytanie

1. Czy w związku z dokonywaniem Transakcji Oddział w Niemczech będzie miał obowiązek
      rejestracji dla celów rozliczeń VAT w Polsce, tj. uzyskania odrębnego numeru VAT od
      Numeru VAT, którym posługuje się Spółka?
    2. W przypadku uznania, że Oddział w Niemczech nie będzie miał obowiązku rejestracji
      dla celów rozliczeń VAT w Polsce – czy faktury wystawiane przez Oddział w Niemczech
      celem udokumentowania Transakcji powinny zawierać: Numer VAT którym posługuje
      się Spółka, szwajcarską nazwę i szwajcarskie dane adresowe Spółki oraz mogą
      zawierać adnotację wskazującą na realizację Transakcji za pośrednictwem Oddziału w
      Niemczech?
    3. W przypadku uznania, że Oddział w Niemczech nie będzie miał obowiązku rejestracji
      dla celów rozliczeń VAT w Polsce – czy Transakcje powinny zostać wykazane w JPK_VAT
      z deklaracją składanym przez Spółkę, posługującą się Numerem VAT, szwajcarską
      nazwą Spółki i szwajcarskimi danymi adresowymi Spółki?
    4. W przypadku uznania, że Oddział w Niemczech będzie miał obowiązek rejestracji dla
      celów rozliczeń VAT w Polsce – czy faktury wystawiane przez Oddział w Niemczech
      celem udokumentowania Transakcji powinny zawierać: polski numer VAT nadany
      Oddziałowi w Niemczech oraz niemiecką nazwę i niemieckie dane adresowe Oddziału
      w Niemczech?
    5. W przypadku uznania, że Oddział w Niemczech będzie miał obowiązek rejestracji dla
      celów rozliczeń VAT w Polsce – czy Oddział w Niemczech powinien składać odrębny od
      Spółki JPK_VAT z deklaracją, posługując się przy tym polskim numerem VAT nadanym
      dla Oddziału w Niemczech i niemiecką nazwą Oddziału w Niemczech oraz niemieckie
      dane adresowe Oddziału w Niemczech, w którym to JPK_VAT z deklaracją powinien
      uwzględniać Transakcje?
    Państwa stanowisko w sprawie

    1. W związku z dokonywaniem Transakcji Oddział w Niemczech nie będzie miał obowiązku
      rejestracji dla celów rozliczeń VAT w Polsce, tj. uzyskania odrębnego numeru VAT od
      Numeru VAT, którym posługuje się Spółka.
    2. W przypadku uznania, że Oddział w Niemczech nie będzie miał obowiązku rejestracji
      dla celów rozliczeń VAT w Polsce – zdaniem Wnioskodawcy faktury wystawiane celem
      udokumentowania Transakcji powinny zawierać: Numer VAT Spółki, szwajcarską
      nazwę i szwajcarskie dane adresowe Spółki oraz mogą zawierać adnotację wskazującą
      na realizację Transakcji za pośrednictwem Oddziału w Niemczech.
    3. W przypadku uznania, że Oddział w Niemczech nie będzie miał obowiązku rejestracji
      dla celów rozliczeń VAT w Polsce – Transakcje powinny zostać uwzględnione w JPK_VAT
      z deklaracją składanym przez Spółkę posługującą się polskim Numerem VAT i
      szwajcarską nazwą oraz szwajcarskimi danymi adresowymi Spółki.
    4. W przypadku uznania, że Oddział w Niemczech będzie miał obowiązek rejestracji dla
      celów rozliczeń VAT w Polsce – faktury wystawiane celem udokumentowania
      Transakcji powinny zawierać: polski numer VAT nadany Oddziałowi w Niemczech oraz
      niemiecką nazwę i niemieckie dane adresowe Oddziału w Niemczech.
    5. W przypadku uznania, że Oddział w Niemczech będzie miał obowiązek rejestracji dla
      celów rozliczeń VAT w Polsce – Transakcje powinny zostać uwzględnione w JPK_VAT z
      deklaracją składanym przez Oddział w Niemczech który posługiwać się będzie polskim
      numerem VAT nadanym Oddziałowi w Niemczech oraz niemiecką nazwą i niemieckimi
      danymi adresowymi Oddziału w Niemczech.
    Uzasadnienie stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 1
      1. Ogólne zasady prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę szwajcarską w
        Polsce.
    Wnioskodawca jako spółka zagraniczna, tj. z siedzibą w Szwajcarii, prowadzi działalność
    gospodarczą na terytorium Polski.
    Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 470, dalej: „Ustawa o zasadach
    uczestnictwa”), osoby zagraniczne z państw członkowskich mogą podejmować i
    wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich
    samych zasadach jak obywatele polscy. Osoba zagraniczna zdefiniowana jest na gruncie
    ww. ustawy m.in. jako osoba prawna z siedzibą za granicą (art. 3 pkt 5 lit. b Ustawy o
    zasadach uczestnictwa). Natomiast definicja państwa członkowskiego zawarta w ww.
    ustawie obejmuje nie tylko państwa unijne, ale również kraje EFTA, w tym Szwajcarię
    (państwo członkowskie – inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii
    Europejskiej lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
    (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (art. 3 pkt 6 Ustawy o
    zasadach uczestnictwa). W konsekwencji, Spółka może prowadzić działalność gospodarczą
    w Polsce w rozumieniu Prawa przedsiębiorców. Należy przez to rozumieć, że zasadniczo
    Wnioskodawca posiada taki sam status w ww. zakresie jak podmioty krajowe.
      2. Wybrane aspekty działania oddziałów na gruncie Ustawy o zasadach uczestnictwa.
    Jak wyjaśniono w opisie okoliczności faktycznych sprawy, Spółka posiada Oddział w
    Niemczech, który rozpocznie dokonywanie Transakcji opodatkowanych zasadniczo stawką
    VAT 23% oraz transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów opodatkowanej 0%
    stawką VAT (przy spełnieniu wymogów formalnych stosowania tej stawki). W tym
    kontekście, Wnioskodawca pragnie przedstawić w pierwszej kolejności wybrane aspekty
    działania oddziałów w Polsce. Na marginesie, Wnioskodawca jest świadomy, że Transakcje
    będą realizowane przez niemiecki oddział w rozumieniu tamtejszych przepisów prawa.
    Niemniej jednak, zdaniem Spółki, sposób działania oddziałów w Niemczech może być

    zbliżony lub analogiczny do sposobu działania polskich oddziałów, a poniższe aspekty
    mogą stanowić cenną wskazówkę w tym zakresie.
    Osoby zagraniczne opisane w pkt 1 powyżej mogą tworzyć oddziały mające służyć
    prowadzeniu działalności gospodarczej w Polsce. W świetle bowiem art. 14 ust. 1 Ustawy o
    zasadach uczestnictwa, dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą
    tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W celu
    doprecyzowania, należy zaznaczyć, że osoba zagraniczna mieści się w zakresie pojęcia
    przedsiębiorcy zagranicznego (przedsiębiorca zagraniczny – osobę zagraniczną
    wykonującą działalność gospodarczą za granicą oraz obywatela polskiego wykonującego
    działalność gospodarczą za granicą (art. 3 pkt 7 Ustawy o uczestnictwie). Oddziałem zaś
    jest wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej,
    wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem
    wykonywania działalności (art. 3 pkt 4 Ustawy o zasadach uczestnictwa).
    Natomiast aktywność gospodarcza takiego oddziału jest bezpośrednio powiązana z
    działalnością gospodarczą przedsiębiorcy zagranicznego prowadzoną w miejscu jego
    siedziby. Taki wniosek potwierdzają zapisy Ustawy o zasadach uczestnictwa, w tym w
    szczególności jej:
        art. 15 – Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać
        działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za
        granicą;
        art. 16 – Przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział jest obowiązany ustanowić
        osobę upoważnioną w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego;
        oraz art. 19 pkt 1 – Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest
        obowiązany używać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy
        zagranicznego wraz z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej
        przedsiębiorcy oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”.
      3. Brak odrębności podatkowej oddziału na gruncie przepisów ustawy o VAT
    Powiązanie centrali z oddziałem znajduje również odzwierciedlenie w wymiarze
    podatkowym, a dokładniej w przepisach ustawy o VAT.
    W myśl bowiem art. 15 ust. 1 UVAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei na podstawie art. 15 ust. 2 UVAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Ustawa o VAT definiuje zatem podatnika (a tym samym również działalność gospodarczą,
    którą ten podmiot realizuje) odwołując się m.in. do pojęcia osoby prawnej. Rozpatrując
    kwestię przedsiębiorcy zagranicznego i jego oddziału trzeba zauważyć, że wyłącznie
    pierwszy z tych podmiotów posiada osobowość prawną (tzn. jest osobą prawną, o której
    m.in. mowa w definicji podatnika w art. 15 ust. 1 UVAT).
    Jednocześnie, objęcie zakresem pojęcia podatnika również jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej pozostaje bez znaczenia dla potrzeb powyższej konkluzji.

    Zgodnie bowiem z praktyką organów podatkowych, oddział przedsiębiorcy zagranicznego
    nie stanowi jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o której mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy o VAT. Takie podejście potwierdza chociażby prawomocny wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Gdańsku z 13 kwietnia 2017 r., w
    którym WSA orzekł, że: „Odrębność od spółki polega tylko na funkcjonalnym i
    przestrzennym wydzieleniu części organizacyjno-gospodarczej spółki (zob. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1773/09, LEX
    nr 818429). Oddział spółki prawa handlowego nie posiada zatem osobowości prawnej, nie
    może być również uznany jako odrębna jednostka organizacyjna nieposiadająca
    osobowości prawnej, o której mowa w art. 29 k.p.a., cały czas pozostaje bowiem częścią
    spółki. Wynika z powyższego, że oddział spółki prawa handlowego nie może występować
    samodzielnie w obrocie prawnym i być adresatem decyzji administracyjnej.”
    Oddział nie posiada osobowości prawnej, uobecnia jedynie lokalnie działalność
    gospodarczą przedsiębiorcy zagranicznego. Działalność oddziału nie ma niezależnego
    charakteru i skutkuje bezpośrednim powstawaniem praw i obowiązków w VAT po stronie
    przypisanych przedsiębiorcy zagranicznemu. Fakt wyodrębnienia oddziału na poziomie
    organizacyjnym nie świadczy o jednoczesnej odrębności oddziału (od przedsiębiorcy
    zagranicznego) w rozumieniu VAT.
    Konkludując, Oddział w Niemczech nie mając własnej osobowości prawnej nie może być
    traktowany jako samodzielny podatnik, lecz jest jego częścią. Wspomniana osobowość
    prawna jest natomiast atrybutem przedsiębiorcy zagranicznego, tj. Spółki.
      4. Analiza przepisów ustawy o NIP w kontekście obowiązku rejestracji Oddziału w
        Niemczech dla potrzeb VAT w Polsce.
    Mając na uwadze powyższe konkluzje dotyczące identyfikacji właściwego podmiotu jako
    podatnika VAT, kolejnym przedmiotem analizy powinien być zakres podmiotowy
    obowiązków rejestracyjnych dla celów VAT. Wnioskodawca pragnie zauważyć, że
    obowiązek rejestracyjny na gruncie polskich przepisów dotyczy wyłącznie podatników, a
    nie wyodrębnionych organizacyjnie poszczególnych struktur organizacyjnych podatnika.
    Takie podejście potwierdza literalne rozumienie art. 2 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 13
    października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U.
    z 2022 r. poz. 2500 ze zm.; dalej: „UNIP” lub „ustawa o NIP”), zgodnie z którymi:
      1. Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają
        obowiązkowi ewidencyjnemu.
      2. Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w
        ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków.
    Z powyższych przepisów wynika bowiem, że obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają
    podmioty będące podatnikami na podstawie odrębnych ustaw. Jak zostało wykazane
    powyżej, podatnikiem w świetle ustawy o VAT jest przedsiębiorca zagraniczny (tutaj:
    Wnioskodawca), a nie jego wyodrębniona organizacyjnie struktura w postaci oddziału (w
    tym przypadku: Oddział w Niemczech).
    Warto również zwrócić uwagę na zasadę jednokrotności obowiązku rejestracyjnego
    podatników, wynikającą z ustawy o NIP. Jak wskazuje art. 5 ust. 1 UNIP, podatnicy, z
    zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego do
    naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na podstawie odrębnych
    przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się jednokrotnie, bez względu na rodzaj
    oraz liczbę opłacanych przez podatnika podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz
    rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.

    Treść przytoczonego przepisu jednoznacznie potwierdza konieczność jednorazowej
    rejestracji przez jednego podatnika. Przeciwna koncepcja polegająca na wielości rejestracji
    jednego podatnika, w tym również struktur wchodzących w skład jednego podatnika,
    stałaby w sprzeczności z ww. przepisem.
    Powyższe stanowisko potwierdzają również dalsze przepisy ustawy o NIP dotyczące
    zakresu przedmiotowego zgłoszenia identyfikacyjnego oraz wskazujących sytuacje, w
    których podatnicy są obowiązani podać numer VAT uzyskany w drodze ww. zgłoszenia.
    Na podstawie bowiem art. 5 ust. 3 pkt 1 UNIP, zgłoszenie identyfikacyjne podatników
    niebędących osobami fizycznymi zawiera: pełną i skróconą nazwę (firmę), formę
    organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy
    lub ewidencyjny i numer nadany przez ten organ, (...) a ponadto w przypadku zakładów
    (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych jednostek wewnętrznych
    będących podatnikami - NIP oraz inne dane dotyczące jednostki macierzystej.
    Z kolei w myśl art. 11 ust. 1 UNIP, podatnicy są obowiązani podawać identyfikator
    podatkowy na dokumentach związanych z wykonywaniem zobowiązań podatkowych oraz
    niepodatkowych należności budżetowych, do których poboru są obowiązane organy
    podatkowe lub celne.
    Mając na uwadze powyższe, zgłoszenie rejestracyjne dla celów uzyskania numeru VAT
    powinno zawierać dane podatnika. Co istotne, przepisy te odnoszą się również
    bezpośrednio do sytuacji jednostki macierzystej i jej oddziału, wskazując, że podaje się
    dane jednostki macierzystej. Równocześnie, to podatnik, a nie inny podmiot posługuje się
    w swoich dokumentach podatkowych numerem VAT nadanym w wyniku złożenia ww.
    zgłoszenia.
    W konsekwencji, celem przepisów ustawy o NIP jest jednoznaczna identyfikacja danego
    podmiotu poprzez nadanie mu unikalnego i odrębnego numeru VAT powiązanego m.in. z
    jego nazwą czy też danymi adresowymi siedziby.
    Wskazany powyżej pogląd w zakresie celu przepisów ustawy o NIP jest zbieżny z praktyką
    polskich organów podatkowych. Przykładowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    (dalej: „DKIS”) w interpretacji indywidualnej z 13 czerwca 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.160.2023.1.RD zaznaczył, że:
    „Inaczej rzecz ujmując, identyfikacja danego podmiotu, a tym samym wynikających z tego
    tytułu obowiązków, odbywa się na podstawie nadanego mu numeru identyfikacji
    podatkowej. Konsekwencją decyzji administracyjnej o nadaniu numeru NIP jest
    jednoznaczna identyfikacja podmiotu poprzez jego NIP, nazwę i adres.”
    Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacjach indywidualnych DKIS: z
    16 lutego 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.545.2020.1.AC, z 9 marca 2018 r. sygn. 0113-
    KDIPT1-2.4012.55. 2018.1.KT lub z 28 maja 2019 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.177.2019.1.RD.
    Konkludując, ww. proces identyfikacji ma na celu m.in. wyodrębnienie konkretnego
    podatnika w związku z wykonywaniem przez niego zobowiązań podatkowych oraz
    niepodatkowych należności budżetowych, do poboru których zobowiązane zostały organy
    podatkowe lub celne. W rezultacie, nie może zaistnieć sytuacja, w której numer VAT jest
    powiązany z więcej niż jednym podmiotem. Numer VAT ma charakter unikalny, jest
    nadawany jednemu, konkretnemu i odrębnemu podatnikowi.
      5. Przesłanki determinujące jedność podmiotową przedsiębiorcy zagranicznego i jego
        oddziału z punktu widzenia VAT
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że istnieje szereg przesłanek umożliwiających
    ustalenie, że oddział nie stanowi odrębnego podatnika VAT od przedsiębiorcy
    zagranicznego. Wśród tych przesłanek należy w szczególności wymienić:
      a. brak samodzielnego ponoszenia ryzyka gospodarczego przez oddział;

      b. brak wyposażenia oddziału w odrębny kapitał;
      c. brak samodzielnego prowadzenia przez oddział działalności gospodarczej we
        własnym imieniu i na własny rachunek;
      d. fakt, że oddział posiada jedynie samodzielność organizacyjną poprzez
        wyodrębnienie ze struktury centrali;
      e. oddział nie posiada odrębnej od centrali podmiotowości prawnej;
      f. rejestracja oddziału oznacza równoczesną rejestrację zagranicznej centrali;
      g. działalność oddziału stanowi część działalności centrali;
      h. uzyskanie przez oddział na terytorium jednego państwa członkowskiego numeru VAT
        odrębnego od uzyskanego przez centralę w tym samym państwie członkowskim nie
        powoduje, że centrala i jej oddział stanowią dwóch odrębnych podatników VAT.
    Zaprezentowane przesłanki są jednocześnie zbieżne z orzecznictwem Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”) oraz polskich sądów
    administracyjnych, a także praktyką polskich organów podatkowych. Kwestia ta zostanie
    szerzej omówiona w ramach dalszej części uzasadnienia do pytania nr 1.
      6. Wykładnia TSUE w zakresie działania oddziałów w ramach systemu VAT.
    TSUE w wyroku z 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04 (Ministero dellʼEconomia e delle
    Finanze, Agenzia delle Entrate v. FCE Bank plc) rozważył aspekt istnienia przesłanek
    świadczących o braku odrębności oddziału od centrali pod względem VAT. Trybunał
    wskazał w tym zakresie, że: „(...) oddział nie ponosi sam ryzyka gospodarczego związanego
    z działalnością instytucji kredytowej, takiego jak na przykład ryzyko niespłacenia kredytu
    przez klienta. (...) W istocie FCE IT, będąc oddziałem, nie został wyposażony w
    wyodrębniony kapitał. Dlatego też ryzyko związane z działalnością gospodarczą spoczywa
    w całości na FCE Bank. W konsekwencji FCE IT jest od niego zależny i stanowi wraz z nim
    jednego podatnika.” Tym samym, TSUE potwierdził, że spełnienie przesłanek
    wymienionych w pkt 5 lit. a-b powyżej (tj. brak samodzielnego ponoszenia ryzyka
    gospodarczego przez oddział oraz brak wyposażenia oddziału w odrębny kapitał)
    powoduje zachowanie wspólnego statusu w VAT przez centralę i jej oddział.
    W wyroku z 24 stycznia 2019 r. w sprawie C-165/17 (Morgan Stanley & Co International plc
    v. Ministre de l'Économie et des Finances) Trybunał potwierdził ponownie, że samodzielne
    prowadzenie działalności gospodarczej w VAT przez oddział miałoby w szczególności
    miejsce, gdyby oddział ponosił ryzyko gospodarcze.
    Z perspektywy jednak opisanej w niniejszym wniosku sprawy, należy zwrócić szczególną
    uwagę na wyrok TSUE z 7 sierpień 2018 r. w sprawie C-16/17 (TGE Gas Engineering GmbH
    - Sucursal em Portugal v. Autoridade Tributária e Aduaneira). Przytoczony wyrok dotyczył
    sytuacji, w której portugalski oddział niemieckiej centrali otrzymał od portugalskich
    organów podatkowych indywidualny numer VAT. Stało się tak pomimo okoliczności, iż
    niemiecka centrala już była zarejestrowana w Portugalii dla celów VAT.
    W wyroku tym TSUE m.in. stwierdził, że: „Oczywiste jest, że obydwa numery identyfikacji
    podatkowej TGE Bonn i TGE Sucursal em Portugal są nadawane jednemu i temu samemu
    podmiotowi, to znaczy TGE Bonn. (...) Wniosku tego nie podważa fakt, że spółka TGE Bonn
    ma siedzibę w Niemczech oraz że TGE Sucursal em Portugal jest jej stałym zakładem w
    Portugalii.”
    Wnioski poczynione przez TSUE sprowadzały się do tego, że nawet jeśli oddział na
    terytorium jednego państwa członkowskiego uzyska numer VAT odrębny od uzyskanego
    przez centralę w tym samym państwie członkowskim, w dalszym ciągu nie można
    stwierdzić, że centrala i jej oddział stanowią dwóch odrębnych podatników VAT.

    Podsumowując ww. analizę orzecznictwa TSUE można zidentyfikować następujące
    przesłanki świadczące o tym, że oddział i jego centrala powinni być rozpatrywani jako
    jeden podatnik VAT:
        brak samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej;
        brak samodzielnego ponoszenia ryzyka gospodarczego;
        brak dysponowania wyodrębnionym kapitałem przez oddział;
        uzyskanie przez oddział na terytorium jednego państwa członkowskiego numeru
        VAT odrębnego od uzyskanego przez centralę w tym samym państwie
        członkowskim nie powoduje, że centrala i jej oddział stanowią dwóch odrębnych
        podatników VAT.
    7. Orzecznictwo krajowych sądów w zakresie działania oddziałów na gruncie VAT
    Aspekt statusu podatkowego w VAT oddziału był również wielokrotnie przedmiotem
    orzecznictwa polskich sądów administracyjnych. Przykładowo, Naczelny Sąd
    Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 26.02.2013 r., sygn. I FSK 493/12, wskazał na
    przesłankę braku samodzielnego prowadzenia przez oddział działalności gospodarczej we
    własnym imieniu i na własny rachunek:
    „Oceniając status oddziału, Sąd pierwszej instancji zasadnie podkreślił, że oddział,
    pozostaje wyodrębniony organizacyjnie w strukturze Jednostki Macierzystej i nie może
    prowadzić działalności we własnym imieniu oraz na własny rachunek albowiem jego
    działalność stanowi część działalności gospodarczej przedsiębiorstwa zagranicznego.”
    Podobnie wypowiedział się odnośnie przesłanki prowadzenia samodzielnej działalności
    we własnym imieniu i na własny rachunek również WSA w Krakowie w prawomocnym
    wyroku z 7 listopada 2019 r. sygn. I SA/Kr 1014/19.
    Brak odrębnego charakteru oddziału od jego centrali z perspektywy VAT potwierdził
    również NSA w wyrokach z 15 lipca 2014 r., sygn. I FSK 301/13 oraz z 12 lutego 2014 r.,
    sygn. I FSK 353/13, a także WSA w prawomocnych orzeczeniach z: 10 listopada 2015 r.,
    sygn. III SA/Wa 119/15 oraz III SA/Wa 118/15.
    W świetle ww. zaprezentowanych orzeczeń WSA i NSA:
        oddział jest jedynie bytem wyodrębnionym organizacyjnie w strukturze centrali;
        oddział, stanowiący razem z centralą tego samego, jednego podatnika VAT, nie
        prowadzi samodzielnie działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny
        rachunek;
        rejestracja oddziału w Polsce jest jednoznaczna z rejestracją jego centrali.
    Na marginesie, podobne podejście w zakresie jedności na gruncie VAT centrali i jej
    oddziału reprezentują również sądy w Niemczech, tj. w kraju lokalizacji oddziału, o którym
    mowa w niniejszym wniosku (Oddziału w Niemczech). Zgodnie z orzecznictwem sądów
    niemieckich: „(...) siedziba główna i oddział tworzą jedność gospodarczą i prawną”. Takie
    stanowisko zaprezentował Sąd Finansowy w Hamburgu (Finanzgericht Hamburg) w
    wyroku z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. 2 K 49/11 oraz Sąd Finansowy w Köln
    (Finanzgericht Köln) w wyroku z dnia 19 października 2006 r. sygn. 2 K 3048/03.
      8. Praktyka polskich organów podatkowych w zakresie działania oddziałów na gruncie
        VAT
    Zagadnienie statusu oddziału w VAT było również wielokrotnie poruszane w praktyce
    polskich organów podatkowych. Przykładowo, DKIS w interpretacji indywidualnej z 7

    lutego 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.558.2022.2.RD stwierdził, że: „Rejestracja tego
    oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada
    więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej),
    natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym
    imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część
    działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym
    działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce,
    przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy
    stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki
    macierzystej, lecz jest jej częścią.”
    Przytoczona powyżej interpretacja indywidualna jest syntezą przesłanek, jakie powinny
    zostać spełnione, aby mówić o braku odrębności oddziału względem jego centrali z
    perspektywy VAT. Zgodnie z ww. stanowiskiem DKIS, przedmiotowe przesłanki są
    następujące:
        rejestracja oddziału oznacza równoczesną rejestrację zagranicznej centrali;
        oddział nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności gospodarczej we
        własnym imieniu i na własny rachunek;
        oddział nie posiada odrębnej od centrali podmiotowości prawnej;
        działalność oddziału stanowi część działalności centrali;
        oddział cechuje się jedynie samodzielnością organizacyjną, tzn. wydzieleniem ze
        struktur centrali.
    Ww. przesłanki zostały zasadniczo również uwzględnione w interpretacjach
    indywidualnych DKIS: z 16 lipca 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.190.2021.2.RD oraz z 19
    kwietnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.101.2019.1.IG.
      9. Wnioski końcowe
    Zdaniem Wnioskodawcy, niezasadne byłoby wskazanie na konieczność rejestracji
    Oddziału w Niemczech dla celów VAT w Polsce z pominięciem faktu, że Spółka będąca
    centralą dla Oddziału w Niemczech już taką rejestrację posiada. Oddział w Niemczech nie
    stanowi bowiem odrębnego podatnika VAT od Spółki. Jak wskazano w opisie okoliczności
    sprawy, Oddział w Niemczech:
        nie ponosi samodzielnie ryzyka gospodarczego;
        nie jest wyposażony we własny kapitał;
        nie prowadzi działalności gospodarczej w sposób samodzielny, tj. na własny
        rachunek i we własnym imieniu;
        nie posiada odrębnej podmiotowości prawnej;
        jest jedynie organizacyjnie wyodrębniony ze struktur Spółki.
    Ww. cechy stanowią jednocześnie przesłanki uznania centrali i oddziału za jednego
    podatnika VAT wynikające łącznie z analizy orzeczeń TSUE, polskich sądów
    administracyjnych, praktyki polskich organów podatkowych oraz polskich regulacji
    prawnych.
    Wnioskodawca jest świadomy faktu, że zarówno przepisy Ustawy o zasadach
    uczestnictwa, jak również przedstawione powyżej rozstrzygnięcia polskich sądów i
    organów podatkowych ograniczają się zasadniczo do przypadków polskiego oddziału
    zagranicznej centrali. Natomiast Spółka nie posiada oddziału w Polsce, lecz Oddział w
    Niemczech, który będzie dokonywał Transakcji na terytorium Polski. Niemniej jednak,
    Spółka stoi na stanowisku, że wnioski płynące z analizy ww. źródeł mogą być pomocne i

    powinny być brane pod uwagę w analizę niniejszej sprawy dotyczącej niemieckiego
    oddziału (...) szwajcarskiej spółki (...).
    W szczególności na takie podejście wpływa fakt zbieżności przesłanek wynikających z
    orzecznictwa TSUE dotyczącego braku odrębnego statusu VAT oddziału względem centrali
    z orzecznictwem polskim (oraz niemieckim), jak również praktyką polskich organów
    podatkowych. Należy również zauważyć, że przepisy samej ustawy o NIP odnoszą się do
    sytuacji istnienia oddziału i jednostki macierzystej. W takim przypadku przepisy te
    nakazują podanie w zgłoszeniu rejestracyjnym (dla celów uzyskania numeru VAT) danych
    jednostki macierzystej (a nie oddziału). Takie sformułowanie przepisów wskazuje
    ewidentnie na intencję polskiego ustawodawcy dokonanie wyłącznego zgłoszenia
    rejestracyjnego przez jednostkę macierzystą (centralę) zamiast jej oddział.
    Analiza przesłanek wypracowanych przez TSUE, polskie sądy i organy podatkowe skutkuje
    koniecznością uznania również, że Odział w Niemczech nie posiada żadnych atrybutów,
    które pozwalałyby na uznanie, że jest to podmiot odrębny od Spółki w ujęciu
    podatkowym. Skoro Oddział w Niemczech nie stanowi odrębnego podatnika VAT od
    Spółki, to należy uznać, że Transakcje realizowane przez Oddział w Niemczech będą
    stanowiły sprzedaż Spółki. W konsekwencji, bezcelowym byłoby wymaganie dokonania
    odrębnej rejestracji Oddziału w Niemczech dla potrzeb rozliczeń VAT w Polsce. Rejestrację
    taką bowiem posiada już Spółka, która powinna wykazać Transakcje w swoich
    rozliczeniach VAT. Jak zostało wykazane, takie podejście byłoby również sprzeczne z
    zasadę jednokrotności obowiązku rejestracyjnego podatników wyrażoną w ustawie o NIP.
    Podsumowując, Wnioskodawca uważa, że Oddział w Niemczech nie będzie miał
    obowiązku rejestracji dla celów rozliczeń VAT w Polsce w związku z dokonywaniem
    Transakcji. Innymi słowy, Oddział w Niemczech nie będzie zobligowany w przedstawionym
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym do uzyskania odrębnego numeru VAT od Numeru
    VAT, którym posługuje się Spółka.
    Uzasadnienie stanowiska Spółki w zakresie pytań nr 2-5
    Wnioski poczynione w ramach uzasadnienia do pytania nr 1 w zakresie nieuznania
    Oddziału w Niemczech jako odrębnego podatnika VAT względem centrali (tj. Spółki), mają
    również dodatkowe implikacje na gruncie przepisów VAT. Chodzi o przepisy regulujące
    szeroko rozumiany sposób dokumentowania i raportowania Transakcji.
    W zakresie fakturowania trzeba zaznaczyć, że zgodnie z przepisami ustawy o VAT to
    zasadniczo podatnik, a nie inny podmiot wystawia faktury dokumentujące sprzedaż.
    Zgodnie bowiem z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których
    mowa w art. 106a pkt 2 UVAT, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika
    podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
    osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Jednocześnie, faktury powinny zawierać m.in. nazwę, numer VAT oraz adres podatnika
    będącego sprzedawcą. W świetle bowiem art. 106e ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT, faktura
    powinna zawierać m.in.:
        imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy; numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby
        podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a.;
        numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
        poprzedzony kodem PL.
    W tym miejscu podkreślenia wymaga, że faktury są dokumentami odzwierciedlającymi
    rzeczywiste transakcje gospodarcze przeprowadzane przez podatnika. Faktura pełni
    istotną rolę dowodową (w szczególności na gruncie VAT), dlatego ważne jest, aby

    posiadała wszystkie wymagane przepisami prawa podatkowego elementy. Z tych
    względów istotnym jest zapewnienie ujawnienia prawidłowych danych, w tym informacji
    podmiotowych o sprzedawcy, który realnie ww. transakcji dokonał.
    W rezultacie, dopiero spełnienie obydwu ww. przesłanek, tj.:
        odzwierciedlenia faktycznego charakteru zdarzenia gospodarczego, oraz
        posiadania elementów obligatoryjnych wymaganych przepisami ustawy o VAT
    zapewnia prawidłowość materialnoprawną faktury.
    Konieczność spełnienia ww. przesłanek celem zapewnienia prawidłowości
    materialnoprawnej faktury potwierdza praktyka organów podatkowych. Przykładowo,
    DKIS w interpretacji indywidualnej z 19 października 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.397.2023.2.AP, stwierdził, że:
    „Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy
    sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało
    bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami.”
    Analogicznie wskazał DKIS w interpretacjach indywidualnych: z 14 czerwca 2023 r. sygn.
    0111-KDIB3- 1.4012.282.2023.2.AMA, z 20 września 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-
    3.4012.433.2023.2.KP oraz z 27 stycznia 2023 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.931.2022.1.WN.
    Niezależnie od powyższego, przepisy nie zabraniają jednak dodania fakultatywnych
    adnotacji do treści faktury wykraczających poza zakres obligatoryjnych elementów faktury
    wymienionych zasadniczo w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT.
    Takie podejście potwierdza również utrwalona linia interpretacyjna organów
    podatkowych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 6 października 2023 r., nr 0114-
    KDIP1-1.4012.450. 2023.1.AKA, DKIS stwierdził, że: „Ustawodawca nie zabrania
    umieszczania na fakturze dodatkowych informacji. Zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby
    - po wypełnieniu obowiązków nałożonych przez obowiązujące przepisy prawa
    podatkowego - Wnioskodawca mógł, zamieścić w części informacyjnej faktury dodatkowe
    informacje.”
    Podobne stanowisko zostało również zaprezentowane w interpretacji indywidualnej DKIS
    z 19 lipca 2023 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.381.2023.1.KO, z 7 kwietnia 2021 r., nr 0112-
    KDIL1-2.4012.632. 2020.2.PG, z 28 maja 2021 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.160.2021.1.KK oraz
    z 13 sierpnia 2021 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.244.2021.2.JK.
    Ponadto, dane podatnika będącego sprzedawcą również powinny, co do zasady, zostać
    ujawnione w JPK_VAT z deklaracją. Zakres danych obligatoryjnych JPK_VAT z deklaracją
    określa Rozporządzenia Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października
    2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych
    i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. 2019 r. poz. 1988 ze zm.;
    dalej: „Rozporządzenie”). Na szczególną uwagę zasługują dane identyfikacyjne podatnika,
    w tym identyfikator podatkowy NIP podatnika i wskazanie pełnej nazwy podatnika –
    zarówno w części deklaracyjnej, jak i ewidencyjnej (§ 2 pkt 2, § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 9
    pkt 1 lit. a Rozporządzenia).
    Tak jak Spółka wskazała w ramach uzasadnienia do pytania 1, Oddział w Niemczech nie
    stanowi odrębnego podatnika VAT od swojej centrali, tj. Spółki. Skoro Oddział w
    Niemczech nie stanowi odrębnego podatnika VAT od Spółki, to należy uznać, że
    Transakcje realizowane przez Oddział w Niemczech będą stanowiły sprzedaż Spółki. W
    konsekwencji, bezcelowym byłoby wymaganie dokonania odrębnej rejestracji Oddziału w
    Niemczech dla potrzeb rozliczeń VAT w Polsce. Rejestrację taką bowiem posiada już
    Spółka, która powinna wykazać Transakcje w swoich rozliczeniach VAT.

    Zatem w sytuacji wskazanej w pytaniu nr 2 i 3 (tj. w przypadku uznania przez tut. Organ,
    że Oddział w Niemczech nie ma obowiązku odrębnej od Spółki rejestracji dla celów VAT w
    Polsce), faktury dokumentujące Transakcje powinny wskazywać dane podatnika
    dokonującego Transakcji. W konsekwencji, faktury wystawiane w celu udokumentowania
    Transakcji powinny zawierać Numer VAT właściwy dla Spółki, szwajcarską nazwę Spółki i
    szwajcarskie dane adresowe Spółki. Podobnie, JPK_VAT z deklaracją powinien być składany
    przez Spółkę która do tego celu powinna posługiwać się polskim Numerem VAT oraz
    nazwą i szwajcarskimi danymi adresowymi Spółki.
    Takie podejście wynika zarówno z przepisów ustawy o VAT dotyczących zasady
    wystawiania faktur przez podatników, jak również dotyczących elementów
    obligatoryjnych, które powinny posiadać faktury. Zarówno bowiem ustawa o VAT, jak i
    Rozporządzenie w ww. zakresie posługują się terminami danych identyfikacyjnych
    podatnika, a nie wydzielonej struktury organizacyjnej podatnika (np. oddziału).
    W związku z powyższym, w przypadku uznania, że w zakresie pytania pierwszego
    stanowisko Spółki jest prawidłowe (tj. uznania, że Oddział w Niemczech nie będzie miał
    obowiązku rejestracji dla celów rozliczeń VAT w Polsce) Spółka stoi na stanowisku, że
    faktury wystawiane przez Oddział w Niemczech celem udokumentowania Transakcji
    powinny zawierać: Numer VAT nadany Spółce, szwajcarską nazwę i szwajcarskie dane
    adresowe Spółki. Równocześnie, ww. faktury będą mogły zawierać adnotację wskazującą
    na realizację Transakcji za pośrednictwem Oddziału w Niemczech. Ponadto, Transakcje
    powinny zostać uwzględnione w JPK_VAT z deklaracją składanym przez Spółkę. W takiej
    sytuacji, JPK_VAT z deklaracją powinien zawierać zarówno w części deklaracyjnej, jak i
    ewidencyjnej: Numer VAT nadany Spółce oraz szwajcarską nazwę Spółki i szwajcarskie
    dane adresowe Spółki.
    Jednakże, w przypadku uznania że Oddział w Niemczech będzie miał obowiązek rejestracji
    dla celów VAT w Polsce Spółka uważa, że faktury wystawiane przez Oddział w Niemczech
    celem udokumentowania Transakcji, jak również JPK_VAT z deklaracją uwzględniający te
    Transakcje powinny zawierać dane odzwierciedlające wypełnienie obowiązku
    rejestracyjnego.
    W takim przypadku właściwymi informacjami na ww. fakturach będzie numer VAT
    uzyskany przez Oddział w Niemczech, niemiecka nazwa i niemieckie dane adresowe
    Oddziału w Niemczech. Podobnie, Oddział w Niemczech powinien składać odrębny od
    Spółki JPK_VAT z deklaracją uwzględniający Transakcje. W części deklaracyjnej i
    ewidencyjnej ww. JPK_VAT z deklaracją powinien zostać uwzględniony numer VAT
    właściwy dla Oddziału w Niemczech i niemiecka nazwa Oddziału w Niemczech. Skoro
    bowiem doszłoby do odrębnej rejestracji Oddziału w Niemczech, to ww. dokumenty
    powinny uwzględniać dane wynikające z tej rejestracji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji,
    gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 i 4-5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
      towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Jak stanowi art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    W myśl art. 99 ust. 11b ustawy:
      Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za
      pomocą środków komunikacji elektronicznej.
    Według art. 99 ust. 11c ustawy:

      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Stosownie do art. 99 ust. 13a ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi i udostępni na
      elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu, o którym
      mowa w ust. 11c.
    Na podstawie art. 99 ust. 13b ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do
      sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w
      ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego
      rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.
    Wskazać należy, że elementy JPK_VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów,
    Inwestycji i Rozwoju z 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych
    zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.) oraz opracowane na jego podstawie wzory
    struktury logicznej JPK_VAT, w formie JPK_V7M i JPK_V7K.
    Zgodnie z treścią § 2 ww. rozporządzenia:
      deklaracje zawierają:
      1) oznaczenie urzędu skarbowego, do którego jest składana deklaracja;
      2) dane identyfikacyjne podatnika;
      3) oznaczenie rodzaju rozliczenia:
      a) miesięczne - w przypadku deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy,
      albo
      b) kwartalne - w przypadku deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;
      4) oznaczenie okresu, za który jest rozliczany podatek od towarów i usług, zwany
      dalej ,,podatkiem'':
      a) miesiąc i rok - dla deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy, albo
      b) kwartał i rok - dla deklaracji składanej na podstawie art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;
      5) oznaczenie wersji (kodu) deklaracji składanej na podstawie:
      a) art. 99 ust. 1 ustawy albo
      b) art. 99 ust. 2 i 3 ustawy;
      6) oznaczenie daty sporządzenia;
      7) wskazanie celu złożenia deklaracji - złożenie deklaracji albo korekta deklaracji;
      8) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego;
      9) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku naliczonego;
      10) dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku lub zwrotu podatku wraz z
      oznaczeniem sposobu dokonania tego zwrotu;
      11) dodatkowe dane dotyczące rozliczenia.

    Natomiast w myśl art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Powyższy przepis obliguje czynnych podatników podatku VAT do wykazywania
    określonych czynności w ewidencji oraz do przesyłania do urzędu skarbowego ewidencji
    prowadzonej na potrzeby podatku od towarów i usług, łącznie z deklaracją podatkową, w
    terminie do złożenia tej deklaracji, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z
    uwagi na to, że podatek od towarów i usług należy do grupy podatków powstających z
    mocy prawa, który pobierany jest w trybie tzw. samoobliczenia, dlatego też szczególnie
    istotną rolę w tym podatku odgrywają deklaracje podatkowe (plik JPK_VAT z deklaracją).
    Przy ich pomocy podatnik określa i zgłasza organowi podatkowemu (deklaruje) wysokość
    zobowiązania podatkowego. Deklaracja podatkowa (plik JPK_VAT z deklaracją) stanowi
    zatem opis zdarzeń, zaistniałych w określonym przedziale czasowym, który w efekcie ma
    doprowadzić do wykonania przez podatnika obowiązku zapłaty podatku lub zrealizowania
    swojego uprawnienia w postaci uzyskania zwrotu podatku od organu podatkowego.
    Natomiast kwestię dokumentowania transakcji gospodarczych regulują przepisy rozdziału
    „Faktury” Działu XI.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 1-3 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1. datę wystawienia;
      2. kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3. imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy.
    Z powyższych uregulowań wynika, że faktura jest dokumentem potwierdzającym
    zaistnienie określonej transakcji sprzedaży, a ustawodawca określił, w jakich
    okolicznościach należy ją wystawić. Przede wszystkim, wystawiane przez podatników
    podatku od towarów i usług faktury muszą dokumentować wykonanie przez nich
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. dostawy
    towarów lub świadczenia usług.
    Jak wynika z przywołanych przepisów regulujących wystawianie faktur, dokumenty te
    wystawia podatnik dokonujący sprzedaży towarów i usług, w celu udokumentowania
    dokonanej transakcji. Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym
    zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg
    wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna faktury
    zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w
    istocie stwierdza fakt dostawy określonych towarów lub świadczenia usług. Wystawienie
    faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu
    podmiotowi. Faktura jest więc dokumentem stwierdzającym wystąpienie u podatnika
    okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego.

    Zatem, w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury są
    dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez
    podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od
    towarów i usług, dlatego też istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów
    faktury.
    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 89), zwanej dalej ustawą o
    zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
    zagranicznych i innych osób zagranicznych:
      Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 4 ustawy o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych, jako:
      Wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej,
      wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym
      miejscem wykonywania działalności.
    Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: osoba zagraniczna:
      a. osobę fizyczną nieposiadającą obywatelstwa polskiego,
      b. osobę prawną z siedzibą za granicą,
      c. jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z
        siedzibą za granicą.
    W myśl art. 3 pkt 7 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: przedsiębiorca zagraniczny – osobę
      zagraniczną wykonującą działalność gospodarczą za granicą oraz obywatela
      polskiego wykonującego działalność gospodarczą za granicą.
    Na podstawie postanowień zawartych w art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:
      Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność
      gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą.
    W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych:
      Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany używać do
      oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz z
      przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem
      wyrazów „oddział w Polsce”.
    Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur
    firmy macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność
    stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.

    W świetle powołanych regulacji prawnych, podmiot zagraniczny prowadzący działalność
    na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i
    usług, traktowany jest jako jeden podmiot – przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego
    oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada
    więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej),
    natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym
    imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część
    działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym
    działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce,
    przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy
    stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki
    macierzystej, lecz jest jej częścią.
    Zatem oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług.
    Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji
    odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Mimo, że na terytorium
    kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, to podatnikiem podatku od
    towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za
    pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału. Zatem czynności wykonywane
    pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym mają charakter tzw.
    czynności wewnątrzzakładowych (realizowanych na rzecz jednostki macierzystej).
    Powyższe odnosi się do sytuacji spółki zagranicznej, która utworzyła oddział w Polsce.
    Natomiast problem poruszony we wniosku dotyczy Spółki szwajcarskiej, która utworzyła
    Oddział w Niemczech i który będzie dokonywał Transakcji na terytorium Polski. Należy
    jednak zauważyć, że powyższe ustalenia wskazują na pewne wytyczne i mogą być w
    pomocne w ustaleniu odpowiedzi na wątpliwości będące przedmiotem Państwa wniosku.
    Ponadto pogląd wyrażony powyżej odnośnie oddziału przedsiębiorcy zagranicznego jest
    także zgodny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z
    23 marca 2006 r. w sprawie FCE Bank, sygn. C-210/04, Trybunał stwierdził, że stały zakład
    mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym
    podmiotem odrębnym od spółki (będącej nierezydentem), do której należy (...)
    pozbawiony jest niezależności i stanowi jedynie część składową spółki. Tak więc spółkę
    oraz jej oddział należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 4 ust.
    1 Szóstej Dyrektywy.
    Tym samym, czynności wykonywane pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem
    zagranicznym bądź innym oddziałem mają charakter tzw. czynności
    wewnątrzzakładowych, co skutkuje uznaniem tych czynności za niepodlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle art. 8 ustawy, czynności
    wykonywanych w ramach jednego podmiotu gospodarczego będącego osobą prawną, nie
    można uznać za świadczenie usług, gdyż nie jest możliwe świadczenie usług „samemu
    sobie”.
    Tezy powyższego wyroku zostały doprecyzowane przez TSUE w wyroku w sprawie C-7/13
    Skandia America Corp. wydanym w dniu 17 września 2014 r. Wyrok ten wskazał, że od
    zasady ogólnej przedstawionej w przytoczonym powyżej wyroku C-210/04, zgodnie z którą
    świadczenia między centralą podatnika i jego oddziałami pozostają poza zakresem VAT,
    istnieje wyjątek. Wyjątek ten dotyczy specyficznej sytuacji, gdy oddział jest członkiem tzw.
    Grupy VAT. Wówczas rozliczenia pomiędzy centralą podatnika z państwa trzeciego i jego
    oddziałem powinny być objęte opodatkowaniem VAT.
    Należy również zwrócić uwagę na uregulowania prawne zawarte w przepisach ustawy z
    dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 237), zwanej dalej „ustawą o NIP”, dotyczące posiadania i
    posługiwania się numerem identyfikacji podatkowej NIP.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ww. ustawy o NIP:

      Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają
      obowiązkowi ewidencyjnemu.
    Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o NIP:
      Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w
      ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy podatków.
      Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają także podmioty będące, na podstawie
      odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.
    Jak wskazuje art. 5 ust. 1 ustawy o NIP:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia
      identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na
      podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się
      jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
      podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
      gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
    Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o NIP:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia
      identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na
      podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się
      jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
      podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
      gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
    W myśl art. 5 ust. 3 ustawy o NIP:
      Zgłoszenie identyfikacyjne podatników niebędących osobami fizycznymi zawiera:
      pełną i skróconą nazwę (firmę), formę organizacyjno-prawną, adres siedziby, numer
      identyfikacyjny REGON, organ rejestrowy lub ewidencyjny i numer nadany przez ten
      organ, wykaz rachunków bankowych lub imiennych rachunków w spółdzielczej kasie
      oszczędnościowo-kredytowej, z wyjątkiem rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, adresy miejsc
      prowadzenia działalności, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym
      jego NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz przedmiot
      wykonywanej działalności określony według obowiązujących standardów
      klasyfikacyjnych, a ponadto:
      1. w przypadku zakładów (oddziałów) osób prawnych oraz innych wyodrębnionych
        jednostek wewnętrznych będących podatnikami - NIP oraz inne dane dotyczące
        jednostki macierzystej;
      2. w przypadku spółek cywilnych, osobowych spółek handlowych i podmiotów
        podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla
        spółek osobowych - dane dotyczące wspólników, w tym również identyfikator
        podatkowy poszczególnych wspólników;
      3. w przypadku podatkowych grup kapitałowych - dane dotyczące spółek
        wchodzących w skład grupy, w tym również NIP nadane tym spółkom;
      4. w przypadku grup VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług -
        dane dotyczące członków tej grupy.
    Trzeba podkreślić, że numer identyfikacji podatkowej nie może być używany w oderwaniu
    od nazwy podmiotu, która występuje w decyzji o nadaniu numeru identyfikacji
    podatkowej. Numer identyfikacji podatkowej może być przypisany wyłącznie jednemu
    podatnikowi (płatnikowi).
    Zgodnie bowiem z art. 11 ustawy o NIP:

      Podatnik jest zobowiązany do podawania numeru identyfikacji podatkowej na
      dokumentach związanych z wykonywaniem zobowiązań podatkowych oraz
      niepodatkowych należności budżetowych, do których poboru obowiązane są organy
      podatkowe lub celne.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że każdy podmiot, który należy do jednej z
    wymienionych kategorii (podatnika i płatnika) jest obowiązany do złożenia zgłoszenia
    identyfikacyjnego. Zatem podmiot posiadający status podatnika lub płatnika podatków lub
    płatnika składek ubezpieczeniowych i zdrowotnych jest obowiązany do złożenia zgłoszenia
    identyfikacyjnego.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką akcyjną prawa szwajcarskiego i
    posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Szwajcarii. Spółka jest
    zarejestrowana w kraju siedziby jak również w Polsce dla celów podatku VAT. Na
    terytorium Polski Spółka nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jak również oddziału ani
    przedstawicielstwa. Działalność Spółki na terytorium Polski polega przede wszystkim na
    zakupie elektronicznych komponentów do urządzeń gospodarstwa domowego.
    Sporadycznie Spółka dokonuje także zakupów i sprzedaży narzędzi potrzebnych do
    produkcji ww. urządzeń sterujących. Nabywane przez Spółkę towary (zarówno w ramach
    krajowego nabycia towarów, jak również wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów) są
    odsprzedawane przez Spółkę na rzecz jej kontrahentów z Polski i innych krajów
    członkowskich Unii Europejskiej. W rezultacie, nabywane przez Spółkę towary są
    bezpośrednio wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu
    VAT, tj. odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju opodatkowanej podstawową
    stawką VAT (tj. obecnie: 23%) lub wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do różnych
    krajów Unii Europejskiej, opodatkowanej stawką 0%. Spółka, celem udokumentowania
    wskazanych transakcji sprzedaży towarów, wystawia faktury posługując się nadanym
    przez polski organ podatkowy Numerem VAT oraz szwajcarską nazwą i szwajcarskimi
    danymi adresowymi Spółki. Podobnie, w celu przygotowania comiesięcznego JPK_VAT z
    deklaracją (V7M) dla potrzeb rozliczeń w VAT Spółka posługuje się Numerem VAT i
    szwajcarską nazwą Spółki podając je w części deklaracyjnej oraz ewidencyjnej tego
    dokumentu. Dodatkowo, Spółka posiada na terytorium Niemiec zarejestrowany Oddział.
    Oddział w Niemczech nie posiada odrębnej od Spółki osobowości prawnej. Począwszy od
    1 stycznia 2026 r., Oddział w Niemczech będzie dokonywać odpłatnych dostaw towarów
    („Transakcji”), które podlegałyby opodatkowaniu w Polsce na rzecz klientów z portfolio
    Oddziału w Niemczech. W związku z dokonywaniem Transakcji, wystąpi konieczność
    udokumentowania ich fakturami oraz ujęcia ich w JPK_VAT z deklaracją.
    Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Państwa wątpliwości dotyczą m.in.
    ustalenia:
        czy w związku z dokonywaniem Transakcji Oddział w Niemczech będzie miał
        obowiązek rejestracji dla celów rozliczeń VAT w Polsce, tj. uzyskania odrębnego
        numeru VAT od Numeru VAT, którym posługuje się Spółka (pytanie nr 1);
        czy faktury wystawiane przez Oddział w Niemczech celem udokumentowania
        Transakcji powinny zawierać: Numer VAT którym posługuje się Spółka, szwajcarską
        nazwę i szwajcarskie dane adresowe Spółki oraz mogą zawierać adnotację
        wskazującą na realizację Transakcji za pośrednictwem Oddziału w Niemczech
        (pytanie nr 2);
        czy Transakcje powinny zostać wykazane w JPK_VAT z deklaracją składanym przez
        Spółkę, posługującą się Numerem VAT, szwajcarską nazwą Spółki i szwajcarskimi
        danymi adresowymi Spółki (pytanie nr 3).

    Mając na uwadze powyższe Państwa wątpliwości wskazać przede wszystkim należy, że w
    przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykonuje na terytorium Polski czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to w zakresie w jakim te
    czynności wykonywane są na terytorium Polski (miejsce ich świadczenia jest na terytorium
    Polski) – staje się on podatnikiem podatku od towarów i usług w Polsce. Na podstawie
    powołanych przepisów i wniosków płynących z orzeczeń TSUE należy wskazać, że
    rozpoczęcie wykonywania czynności opodatkowanych niezależnie czy wykonywane są one
    przez utworzony Oddział w Polsce czy na terytorium innego państwa (jak ma to miejsce w
    analizowanej sprawie) nie powoduje powstania nowego podatnika podatku od towarów i
    usług. Zmienia się jedynie struktura organizacyjna tego podatnika. Oddział bowiem jest
    jedynie częścią przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą. Tym samym
    utworzony oddział nie jest samodzielnym podatnikiem i nie posiada odrębnej od
    przedsiębiorcy zagranicznego (Centrali) osobowości prawnej. Wyjątek dotyczy sytuacji, gdy
    centrala lub oddział jest członkiem tzw. Grupy VAT. Wówczas rozliczenia pomiędzy
    centralą podatnika i jego oddziałem powinny być objęte opodatkowaniem VAT. Jednak z
    wniosku nie wynika, żeby Spółka lub Oddział w Niemczech należał do Grupy VAT.
    Odnośnie zaś Oddziału utworzonego na terytorium Niemiec jak wskazali Państwo w opisie
    sprawy Oddział ten nie posiada odrębnej od Spółki osobowości prawnej. Oddział w
    Niemczech jest traktowany jako „spółka akcyjna prawa szwajcarskiego”. Ponadto Oddział
    w Niemczech nie spełnia żadnych przesłanek, które pozwalałyby na uznanie, że jest to
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w sposób samodzielny, tj. na własny
    rachunek i we własnym imieniu oraz posiadający odrębną (od centrali, tj. Spółki)
    podmiotowość prawną. Nie ponosi samodzielnie ryzyka gospodarczego, nie jest
    wyposażony we własny kapitał, posiada jedynie odrębność organizacyjną. Z opisu sprawy
    wynika więc, że Oddział nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we
    własnym imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część
    działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział w żadnym momencie nie
    staje się samodzielnym podatnikiem i nie posiada odrębnej od przedsiębiorcy osobowości
    prawnej. Przekładając powyższe na grunt analizowanej sprawy Oddziału w Niemczech nie
    można uznać za podmiot odrębny od Spółki. W konsekwencji, skoro Spółka i Oddział
    stanowią jednego podatnika to Transakcje realizowane przez Oddział w Niemczech
    opodatkowane w Polsce stanowią sprzedaż Spółki tj. zagranicznego przedsiębiorcy z
    siedzibą w Szwajcarii.
    Jak Państwo wskazali Oddział w Niemczech począwszy od 1 stycznia 2026 r. będzie
    dokonywał odpłatnych dostaw towarów, które będą podlegały opodatkowaniu w Polsce.
    Zatem opisane Transakcje wykonywane przez przedsiębiorcę zagranicznego za
    pośrednictwem Oddziału w Niemczech nie spowodują konieczności odrębnej rejestracji
    dla podatku od towarów i usług, tym bardziej, że Spółka już jest zarejestrowana w Polsce
    dla celów VAT pod numerem (....). Tym samym, mając na uwadze powyższe należy
    wskazać, że Państwa Spółka nieposiadająca na terytorium Polski siedziby i stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz zarejestrowana jako podatnik VAT nie
    powinna w związku z wykonywanymi przez Oddział Transakcjami dokonać jego odrębnej
    rejestracji do podatku od towarów i usług. Należy jeszcze raz powtórzyć, ze Oddział nie
    jest podatnikiem VAT, lecz pozostaje nim Spółka, która utworzyła ten Oddział. Nie ma
    zatem podstaw do odrębnej rejestracji niemieckiego Oddziału dla podatku od towarów i
    usług w Polsce.
    W kontekście natomiast danych umieszczanych na fakturach wystawianych przez
    niemiecki Oddział dokumentujących Transakcje podkreślić należy, że numer
    identyfikacji podatkowej nie może być używany w oderwaniu od podmiotu, który
    występuje w decyzji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej. Należy także wskazać,
    że numer identyfikacji podatkowej może być przypisany wyłącznie jednemu
    podatnikowi (płatnikowi).

    Zgodnie bowiem z zapisem art. 11 ustawy o NIP, podatnik jest zobowiązany do
    podawania numeru identyfikacji podatkowej na wszelkich dokumentach związanych z
    wykonywaniem zobowiązań podatkowych oraz niepodatkowych należności
    budżetowych, do których poboru obowiązane są organy podatkowe lub celne. Inaczej
    rzecz ujmując identyfikacja danego podmiotu, a tym samym wynikających z tego tytułu
    obowiązków odbywa się na podstawie nadanego mu numeru identyfikacji podatkowej.
    Konsekwencją decyzji administracyjnej o nadaniu numeru NIP, jest jednoznaczna
    identyfikacja podmiotu poprzez jego NIP, nazwę i adres.
    Zatem podmiotem identyfikowanym na podstawie numeru identyfikacji podatkowej w
    przypadku podmiotu posiadającego oddział jest spółka macierzysta. Spółka macierzysta
    posiadająca oddział w innym państwie jest zobowiązana do podawania na wszelkich
    dokumentach związanych z wykonywaniem zobowiązań podatkowych swojej nazwy
    wraz z numerem identyfikacji podatkowej oraz adresem. Podkreślenia bowiem wymaga
    fakt, że faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze
    dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym
    wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też istotne jest prawidłowe oznaczenie
    jej wszystkich elementów. Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas
    gdy odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze.
    W analizowanej sprawie Oddział w Niemczech dokonując Transakcji opodatkowanych
    na terytorium Polski nie stanowi odrębnego podatnika VAT od Spółki z siedzibą w
    Szwajcarii, tym samym prawidłowo wystawiona przez niemiecki Oddział faktura
    dokumentująca Transakcję powinna zawierać szwajcarską nazwę i adres Spółki oraz
    Numer VAT którym posługuje się Spółka. Dodatkowo, w celu łatwiejszej identyfikacji,
    oprócz danych identyfikacyjnych Spółki, faktury mogą zawierać informacje dodatkowe
    pozwalające na identyfikację Oddziału (np. nazwę jaką posługuje się w obrocie
    gospodarczym oraz jego adres). W konsekwencji Transakcje także powinny zostać
    uwzględnione w pliku JPK_VAT z deklaracją składaną przez Spółkę i tak jak w przypadku
    faktur plik JPK z deklaracją powinien zawierać Numer VAT nadany Spółce wraz z
    szwajcarską nazwą i adresem Spółki.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1-3 należało uznać za
    prawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Oddział w Niemczech nie będzie miał obowiązku
    rejestracji do celów podatku VAT w Polsce, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji
    w zakresie pytania nr 4 i 5, gdyż interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w
    przypadku uznania, że Oddział w Niemczech będzie miał obowiązek rejestracji do celów
    podatku VAT w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.