Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.786.2025.1.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: Moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
podatku od nieruchomości.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
nieruchomości-podatek od nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 18 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości. Jest Pan
    polskim rezydentem podatkowym, prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów
    oraz jest opodatkowany tzw. „podatkiem liniowym” o którym mowa w art. 30c ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    163 z późn. zm.).
    W jednej z nieruchomości, której jest Pan współwłaścicielem, z powodu niedopatrzenia,
    nie były składane deklaracje na podatek od nieruchomości. Urząd Miasta dopatrzył się
    tego i w 2025 r. wydał decyzje dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2020-2025.

## Pytanie

W jakiej dacie zapłacony podatek od nieruchomości będzie Pana kosztem uzyskania
    przychodów?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, zapłacony podatek od nieruchomości będzie kosztem uzyskania
    przychodów w dacie wydania decyzji przez Urząd Miasta.
    Na podstawie art. 22 ust. 4 Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.; dalej: „Ustawa PIT”), koszty
    uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały
    poniesione, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5c Ustawy PIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosownie do art. 22 ust. 6 Ustawy PIT, zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust.
    6b, mają zastosowanie również do podatników prowadzących podatkowe księgi
    przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te
    będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów
    odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.
    Natomiast art. 22 ust. 6b powołanej ustawy stanowi, że za dzień poniesienia kosztu
    uzyskania przychodów w przypadku podatników, o których mowa w ust. 6, z
    zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub
    innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
    Zgodnie z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w
    sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. poz. 2544 z późn.
    zm.) podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
    1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej "fakturami",
      wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub
    2) dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie
      przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym, zawierające co
      najmniej:
      a) datę wystawienia dokumentu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia
        kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
      b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury, wskazanie
        umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do
        kosztów uzyskania przychodów,
      c) wskazanie kwoty, o którą podatnik zmniejsza koszty uzyskania przychodów lub
        zwiększa przychody

      d) podpis osoby sporządzającej dokument, lub
    3) inne dowody, wymienione w § 12 i § 13, stwierdzające fakt dokonania operacji
      gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
      a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy)
        uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
      b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej,
        której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej
        odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
      c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli
        przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
      d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji
        gospodarczych
      - oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z
      zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
    Natomiast § 12 ww. rozporządzenia stanowi, że za dowody księgowe uważa się również:
    1) dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do
      zaksięgowania ich zbiorczym zapisem;
    2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji
      gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta
      podatnika lub przekazane kontrahentowi;
    3) dowody przesunięć;
    4) dowody opłat pocztowych i bankowych;
    5) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz
      dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3.
    W myśl art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 707), podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób
    fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze
    względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach
    proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15
    marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane powyżej przepisy
    prawa stwierdzić należy, że rozliczając się na podstawie podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów ma Pan prawo zaliczyć podatek od nieruchomości w całości do kosztów
    uzyskania przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 6b Ustawy PIT, w dacie jego poniesienia.
    Natomiast dniem poniesienia kosztu jest dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego
    dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu; w przypadku podatku
    od nieruchomości jest to dzień wydania decyzji ustalającej wymiar tego podatku. Decyzja
    ustalająca wysokość podatku od nieruchomości stanowi bowiem podstawę do
    zaksięgowania kosztu.
    Jeżeli zatem decyzja z 2025 r. dotyczy podatków za lata 2020-2025, to podatek ten stanowi
    koszty uzyskania przychodów w roku 2025 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 163 ze zm.):

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik);
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona; pozostaje w związku z prowadzoną
        przez podatnika działalnością gospodarczą;
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
        został właściwie udokumentowany;
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których – zgodnie z art. 23 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez
    podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania
    przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez
    podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają przychody. Aby określony
    wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a
    osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie
    wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodów. Przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć
    dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma
    przymiot „celowości”. Przy czym możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów
    wydatku, który – racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodów,
    czy ich zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.

    Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Pana wydatków należy rozstrzygnąć czy
    spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie sam fakt nieobjęcia ustawowym
    wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest
    wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak danego wydatku w katalogu
    kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt
    podatkowy.
    Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od
    wskazanego w art. 22 ust. 1 ww. ustawy celu poniesienia kosztu, a w rezultacie nie
    znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że
    gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich
    kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu
    przepisowi takie właśnie brzmienie.
    Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku
    między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki
    wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek
    wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy
    jednak mieć na uwadze, że prawidłowość dokonanej kwalifikacji podlega ocenie organów
    podatkowych.
    Przedmiotem Pana wątpliwości jest moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatku dotyczącego zapłaconego, zaległego podatku od nieruchomości.
    W tym miejscu wskazuję, że ogólna zasada rozliczania kosztów uzyskania przychodów
    wyrażona została w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym:
      Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym
      zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a–5, 6 i 10 .
    Stosownie do art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    W myśl art. 22 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
        później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
        podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
        złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
        obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.

    Zgodnie z art. 22 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 5a pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie.
    Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosownie do art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do
      podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod
      warunkiem, że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w
      sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących
      się tylko do tego roku podatkowego.
    W myśl natomiast art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o
      których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień
      wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do
      zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że u podatników prowadzących podatkową księgę
    przychodów i rozchodów wydatki, które w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych stanowią koszt podatkowy, co do zasady muszą być
    zaewidencjonowane w tej księdze w roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Przy
    czym za dzień poniesienia kosztu u tych podatników uważa się dzień wystawienia faktury
    (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
    Reasumując, poniesione koszty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2020 - 2025
    ustalone w drodze decyzji wydanej w 2025 roku winny być zaliczone w dacie wydania
    decyzji określającej wymiar tego podatku przez Urząd Miasta i obciążyć koszty uzyskania
    przychodu za rok podatkowy 2025.
    Wobec powyższego Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.