Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.317.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-22
Teza: Skutki podatkowe zaniechania poboru podatku i częściowego
zwrotu spłaconych rat kredytowych.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
dzieci i młodzież
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 7 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 8 lipca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A.B. (dalej „Wnioskodawczyni” lub „Kredytobiorczyni”) jest osobą fizyczną, która zawarła 29
    stycznia 2007 r. z X S.A. umowę kredytu hipotecznego w kwocie 290.440,80 PLN. Celem
    kredytu było nabycie prawa własności lokalu mieszkalnego położonego w A., przy ul. B. 1 o
              2powierzchni 37,7 m. Kredyt zaciągnięty na zakup mieszkania był tzw. kredytem
    frankowym, tj. udzielonym w PLN i indeksowanym do CHF. Zabezpieczeniem kredytu była
    ustanowiona hipoteka na rzecz Banku na zakupionej nieruchomości. Na moment zakupu
    mieszkania Wnioskodawczyni posiadała (i nadal posiada) mieszkanie w A. przy ul. C. 1 o
              2powierzchni 63 m.
    Zakup mieszkania miał na celu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych córki
    Wnioskodawczyni. Mieszkanie nabyte zostało na rynku pierwotnym. Córka
    Kredytobiorczyni zamieszkała w nim w czerwcu 2009 r. po jego wykończeniu i
    wyposażeniu, i mieszka tam do dziś. Mieszkanie nigdy nie było wynajmowane, natomiast
    przez pewien czas było zgłoszone jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    córki.
    Właścicielem mieszkania od dnia jego nabycia do chwili obecnej jest Wnioskodawczyni.
    Kredytobiorczyni nie wyklucza, że w przyszłości, jeżeli zmusi ją do tego wiek i stan zdrowia
    (w tym roku skończy 62 lata), sama zamieszka w mieszkaniu przy ul. B. Obecnie
    użytkowany lokal przy ul. C. znajduje się bowiem na 4 piętrze w budynku bez windy, co
    jest dla niej coraz większym utrudnieniem.
    12 października 2023 r. Wnioskodawczyni złożyła w Sądzie Okręgowym w A. pozew o
    ustalenie nieważności, na podstawie art. 58 k.c. w zw. z art. 189 k.p.c. ww. umowy
    kredytowej oraz zasądzenie od Banku na rzecz Kredytobiorczyni kwoty 197.314,22 zł oraz
    61.141,53 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po
    doręczeniu Bankowi odpisu pozwu do dnia zapłaty tytułem zwrotu nienależnie pobranych
    od Wnioskodawczyni przez Bank świadczeń pieniężnych w okresie od 6 lutego 2007 r. do
    31 lipca 2023 r. w wykonaniu ww. umowy kredytowej. W trakcie postępowania sądowego
    Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która zakończyłaby spór dotyczący
    kwestionowanej umowy. Ugoda nie została jeszcze podpisana. Ugoda ma być zawarta po
    otrzymaniu indywidualnej interpretacji podatkowej wydanej przez Krajową Informację
    Skarbową.
    Ugoda polegałaby na zwolnieniu Kredytobiorczyni z całości długu związanego z zawartą
    umową kredytową w zamian za zrzeczenie się przez Wnioskodawczynię z wszelkich
    roszczeń wobec Banku związanych z umową kredytową i tym samym zakończeniu
    postępowania sądowego w zakresie stwierdzenia nieważności umowy kredytowej. W
    zaproponowanej przez Bank treści ugody ma znaleźć się zapis potwierdzający, że umowa
    kredytowa była ważna.
    Stosownie do proponowanych w ugodzie zapisów Bank miałby zwolnić Wnioskodawczynię
    z całości długu (umorzyć jej zadłużenie), na które składa się kapitał kredytu i naliczone
    odsetki. Na dzień 06.02.2025 r. kwota ta wynosiła 32.787,63 CHF.
    Ponadto Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Kredytobiorczyni:

    • zwrotu całości kosztów zastępstwa procesowego (10.800 zł), w tym zwrotu opłaty
      sądowej od pozwu oraz kosztów zastępstwa procesowego wynikających z
      Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
      opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265) / Rozporządzenia Ministra
      Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
      adwokackie (Dz.U.2015.1800),
    • zwrotu całości opłaty od pozwu (1.000 zł),
    • tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez
      Wnioskodawczynię rat kredytowych (70.000 zł)
    Wnioskodawczyni nigdy wcześniej nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    inwestycji mieszkaniowej.
    X S.A. był w 2007 r., na moment udzielania kredytu hipotecznego, podmiotem, którego
    działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Pytania
    1. Czy podpisując ugodę z Bankiem Wnioskodawczy będzie mogła skorzystać z
      zaniechania poboru podatku na podstawie przepisów rozporządzeniu Ministra
      Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
      niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
      na cele mieszkaniowe w odniesieniu do kwoty umorzonego przez Bank zobowiązania
      wynikającego z umowy kredytowej?
    2. Czy otrzymany przez Wnioskodawczynię w związku z planowanym podpisaniem Ugody
      zwrot kosztów zastępstwa procesowego, zwrot opłaty od pozwu oraz częściowy zwrot
      spłaconych przez Wnioskodawczynię rat kredytowych będą stanowiły przychód
      podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielanym na cele mieszkaniowe (t.j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 102), dalej „rozporządzenie”, zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego następuje w przypadku, gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt
    1 obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje;

    3) opłaty, jeśli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    Stosownie do § 1 ust. 5 rozporządzenia przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której
    mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia należy rozumieć inwestycję, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku, gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczanymi do I grupy podatkowej w
      rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021
      r. poz. 1043).
    W myśl § 1 ust. 6 rozporządzenia przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w
    ust. 5, rozumie się gospodarstwo domowe prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą
    jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
    wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    Zgodnie z § 1 ust. 7 rozporządzenia w przypadku, gdy stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej są co najmniej dwie osoby
    fizyczne, zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie wyłącznie do tego kredytobiorcy,
    który nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot umarzanych wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w § 1 ust. 1
    pkt 1 lit. a inwestycji mieszkaniowej.
    Przez kredyt mieszkaniowy o którym mowa w rozporządzeniu, należy rozumieć kredyt,
    który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie
      lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkaniowego lub udziale w
      takim prawie, lub w prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie zaś z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy, za wydatki poniesione na cele, o
    których mowa w ust. 1 pkt 131 (cele mieszkaniowe) uważa się wydatki poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem;
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie;
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również rozpoczętą budowę budynku mieszkalnego oraz nabycie innego gruntu lub

      udział w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego;
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego;
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do europejskiego obszaru gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zgodnie z § 4 rozporządzenia w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Ministra
    Finansów z dnia 20 grudnia r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych kredytem
    hipotecznym udzielanym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 2743), zaniechanie, o
    którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od
    dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Mając na uwadze treść przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, że zaniechanie
    poboru podatku od umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów
    mieszkaniowych znajdzie zastosowanie, jeśli spełnione są łącznie następujące przesłanki:
    1) kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;
    2) kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego
      działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
      finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3) kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4) kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizacje inwestycji mieszkaniowej.
    Zgodnie z § 1 ust. 5 rozporządzenia przez "jedną inwestycję mieszkaniową" rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie m.in. potrzeb mieszkaniowych jednego
    gospodarstwa domowego. Przez jedno gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo
    prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek
    mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią
    zamieszkującymi i gospodarującymi.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, wszystkie powyższe warunki zostały spełnione. Kredyt,
    zabezpieczony hipotecznie, został zawarty 29 stycznia 2007 r., a więc przed dniem 15
    stycznia 2015 r. Udzielającym kredytu był X S.A., tj. podmiot nadzorowany przez Komisję
    Nadzoru Finansowego, uprawniony do udzielania kredytów hipotecznych. Ponadto
    Kredytobiorczyni nie korzystała wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację inwestycji mieszkaniowej. Spełniony
    został również, zdaniem Wnioskodawczyni, ostatni z warunków, tj. Kredyt został
    zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej – mieszkania w A. przy ul. B. 1,
    której celem było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego – córki Kredytobiorczyni.
    W tym miejscu Wnioskodawczyni pragnie podkreślić, że w rozporządzeniu zrezygnowano z
    wymogu zaciągnięcia kredytu na "własne" cele mieszkaniowe ze względu na fakt, że
    zabezpieczone hipotecznie kredyty na cele mieszkaniowe zaciągane były niejednokrotnie
    przez osoby blisko ze sobą spokrewnione (np. rodzice na rzecz dzieci, w tym w
    charakterze współkredytobiorców, bez zamiaru zamieszkiwania razem z dziećmi).
    Określając kredyt mieszkaniowy objęty zaniechaniem rozporządzenie odwołuje się do
    wydatków, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

    dochodowym od osób fizycznych. Przy czym zaniechanie nie powinno przysługiwać
    osobom, które zaciągnęły kredyt/kredyty na wiele odrębnych lokali, przeznaczonych na
    wynajem czy też zaspokajających potrzeby różnych gospodarstw domowych.
    Potwierdzenie takiego stanowiska znaleźć możemy m.in. w interpretacji indywidualnej z
    dnia 25 października 2022 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.458.2022.2.RS.
    Reasumując, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że podpisując ugodę z Bankiem, na
    skutek którego jej zobowiązanie wynikające z umowy kredytowej zostanie umorzone, po
    jej stronie powstanie przychód podatkowy, który będzie mógł skorzystać z zaniechania
    poboru podatku na podstawie przepisów rozporządzenia.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Mając na uwadze użycie przez ustawodawcę w przywołanym przepisie wyrażenia „w
    szczególności” należy stwierdzić, że katalog przychodów z innych źródeł jest katalogiem o
    charakterze otwartym. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie wskazuje się, że zalicza
    się do niego te przychody, które rodzą obowiązek podatkowy na gruncie ustawy o PIT, lecz
    nie mogą być przyporządkowane do żadnego innego ze źródeł przychodów wymienionych
    w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b tej ustawy [tak np. W. Modzelewski, M. Słomka (red.), Komentarz
    do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyd. 17, Warszawa 2022].
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Zgodnie z definicją zawartą w ustawie o PIT przychodami są zatem:
    a) w przypadku pieniędzy i wartości pieniężnych – kwoty i wartości otrzymane czy też
      postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym;
    b) w przypadku otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń –
      wartości otrzymanych świadczeń [J. Marciniuk (red.), Podatek dochodowy od osób
      fizycznych. Komentarz, wyd. 18, Warszawa 2017].
    W orzecznictwie, praktyce interpretacyjnej i doktrynie wskazuje się, że elementem
    istotnym dla uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez
    podatnika realnego przysporzenia majątkowego. O uzyskaniu przychodu można mówić
    zatem jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową – czy to na
    skutek otrzymania określonych wartości majątkowych zwiększających jego aktywa
    (pieniędzy, wartości pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też w rezultacie określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Powyższe oznacza, że nie każda otrzymana przez podatnika kwota i nie każde uzyskane
    przez niego świadczenie prowadzi do powstania po jego stronie przychodu podatkowego

    dla celów PIT. Dla rozpoznania przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o PIT nie
    jest bowiem wystarczające zidentyfikowanie strumienia pieniężnego, który płynie w
    kierunku podatnika lub świadczenia niepieniężnego, które jest przez niego otrzymywane.
    Konieczne jest przy tym również ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które
    powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika (przyrost w jego majątku).
    Stanowisko takie potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe. Przykładowo
    w wyroku z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 799/18, Naczelny Sąd Administracyjny
    (dalej: „NSA”) wskazał, iż: „Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust.
    1 u.p.d.o.f, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem
    majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”.
    Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 2 grudnia
    2022 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.965.2022.1.JK3, stwierdził, że: „Przychodami w rozumieniu
    art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest
    określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć
    charakter definitywny”.
    Z kolei w interpretacji indywidualnej z 3 marca 2022 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.
    MAP, organ interpretacyjny uznał, że: „(...) do przychodów podlegających opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju
    zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot, pod warunkiem, że ów zwrot
    rzeczywiście odpowiada kwocie uprzednio poniesionych nakładów”.
    Analogiczne stanowisko zostało przedstawione także w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora KIS z 9 lutego 2023 r., nr 0115-KDIT2.4011.696.2022.1.MM czy z 1 sierpnia 2022
    r., nr 0114-KDIP2-2.4011.492.2022.2.IN.
    Powyższe rozstrzygnięcia potwierdzają, że pomimo literalnego brzmienia przepisu art. 11
    ust. 1 ustawy o PIT – zgodnie z którym za przychody uważa się wszelkie pieniądze,
    wartości pieniężne czy wartość świadczeń w naturze oraz nieodpłatnych świadczeń
    otrzymanych przez podatnika – nie każda kwota czy wartość otrzymana przez podatnika
    skutkuje powstaniem po jego stronie przychodu podatkowego podlegającego
    opodatkowaniu PIT.
    W szczególności do powstania przychodu podatkowego skutkującego realnym
    przysporzeniem majątkowym nie prowadzi zwrot wydatków poniesionych pierwotnie
    przez podatnika i następnie mu zwróconych. W takiej sytuacji koszty są w pierwszej
    kolejności ponoszone (finansowane) z własnych środków podatnika, a następnie zwracane
    na jego rzecz – a w konsekwencji po jego stronie nie powstaje przysporzenie majątkowe,
    lecz jedynie „wyrównanie”, w całości lub w części, wcześniejszego uszczuplenia jego
    majątku.
    Na brak przysporzenia majątkowego w takich sytuacjach wskazywały sądy
    administracyjne. Przykładowo NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 253/15,
    stwierdził, że: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9
    ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do
    zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc
    przedmiotu opodatkowania”.
    Podsumowując poczynione rozważania, w ocenie Wnioskodawczyni należy przyjąć, że nie
    każdy strumień środków pieniężnych płynących w kierunku podatnika oraz nie każde
    świadczenie na jego rzecz powinno być rozpatrywane jako zdarzenie powodujące
    osiągnięcie przychodu podatkowego dla celów PIT. Przychód w rozumieniu przepisów
    ustawy o PIT jest bowiem określonym – a więc realnym i wymiernym – przyrostem
    majątkowym. Tym samym jego powstanie musi mieć charakter definitywny i nie może
    stanowić wyłącznie zwrotu uprzednio poniesionych przez podatnika wydatków.

    Odnosząc powyższe rozważania do zdarzenia analizowanego we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej, w ocenie Wnioskodawczyni należy zbadać czy uzyskany przez
    Kredytobiorczynię, w sytuacji podpisania Ugody, zwrot kosztów zastępstwa procesowego,
    zwrot opłaty od pozwu oraz częściowego zwrot spłaconych przez Wnioskodawczynię rat
    kredytowych stanowić będą określone i rzeczywiste przysporzenie po stronie
    Kredytobiorczyni, tj. czy prowadzi ono do faktycznego przyrostu majątkowego
    osiągniętego przez Kredytobiorczynię.
    W ocenie Wnioskodawczyni zwroty, o których mowa we wcześniejszym akapicie, stanowią
    wyłącznie „wyrównanie” i zwrócenie poniesionych przez Kredytobiorczynię w przeszłości
    wydatków, które zapłaciła ona ze swoich własnych środków. Kwoty te nie powodują więc
    faktycznego przyrostu majątku Kredytobiorczyni, a tylko prowadzą do
    „zrekompensowania” wcześniejszego zmniejszenia tego majątku. W konsekwencji
    zarówno Zwrot świadczenia głównego, jak i Zwrot kosztów procesu nie spełniają
    warunków koniecznych do uznania ich za zwiększenie majątku Wnioskodawczyni – ani
    przez zwiększenie jej aktywów, ani też poprzez zmniejszenie jej pasywów czy zobowiązań.
    Praktyka interpretacyjna, która potwierdza, iż zwrot na rzecz kredytobiorców uprzednio
    poniesionych przez nich wydatków nie stanowi po ich stronie przychodu podlegającego
    opodatkowaniu, odnosi się nie tylko do rozliczeń wynikających z wyroków sądów
    powszechnych, lecz także do kwot otrzymywanych przez kredytobiorców od banków na
    gruncie zawieranych z nimi ugód. Na przykład w interpretacji indywidualnej z 14
    października 2022 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA, Dyrektor KIS potwierdził, że:
    „(...) w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych
    środków (...). Zatem (...) w związku z zawarciem Ugody i otrzymaniem Zwrotu po stronie
    Kredytobiorcy nie powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT”.
    W ocenie Wnioskodawczyni, powyższe konkluzje znajdują zastosowanie również w
    odniesieniu do zwrotu kosztów procesu (zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu),
    uzyskiwanych przez kredytobiorców na gruncie ugód. Podkreślenia wymaga, że także w
    zakresie świadczeń analogicznych do zwrotów kosztów procesu organy podatkowe
    uznają, że tego rodzaju zwroty kosztów nie powinny stanowić przychodów podlegających
    opodatkowaniu na gruncie ustawy o PIT.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 22
    września 2015 r., nr IPPB4/4511-734/15-5/MS, zostało wskazane, że: „(...) zwrócone na
    rzecz Wnioskodawcy koszty postępowania sądowego (...) nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ po stronie Wnioskodawcy w
    związku z dokonanym zwrotem nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Wynika to
    z tego, że koszty te w pierwszej kolejności zostały sfinansowane z własnych środków
    Wnioskodawcy, a następnie na podstawie prawomocnego orzeczenia Sądu zostały
    Wnioskodawcy zwrócone. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej
    nakładów (...). W konsekwencji podmiot zwracający ten koszt (...) nie ma obowiązku
    wykazywania tego kosztu w informacji PIT-8C (...)”.
    Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawczyni, zwrot kosztów zastępstwa procesowego bądź
    innego rodzaju kosztów sądowych nie stanowi przychodu w PIT zarówno wtedy, gdy
    zostaje zapłacony w związku z zasądzeniem ich przez sąd, jak i wtedy, gdy podlega
    rozliczeniu na podstawie polubownego porozumienia pomiędzy stronami sporu. Takie
    stanowisko również zostało potwierdzone w praktyce interpretacyjnej – w szczególności w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 18 lipca 2022 r., nr 0115-KDIT2.
    4011.360.2022.1.HD, która także odnosiła się do „walutowych” kredytów i pożyczek
    hipotecznych i w której organ potwierdził, iż: „zwrot przez Bank na rzecz Klientów, z
    którymi zawarł umowy o kredyt/pożyczkę hipoteczną na cele mieszkaniowe w walutach
    obcych, kosztów sądowych i opłat UNWW, w ramach zawartej ugody sądowej i

    pozasądowej, nie spowoduje powstania u nich przychodu (...). Zwrot tych kosztów i opłat
    nie stanowi przysporzenia po stronie Klientów Banku i nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ po ich stronie nie nastąpi realne
    przysporzenie majątkowe”.
    Analogiczne stanowisko wskazano również w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 4
    lutego 2020 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.748.2019.1.BO: „Wysokość świadczeń, jakie zostały
    wypłacone Pracownikowi na podstawie Ugody (tzn. wysokość Kosztów Procesowych
    zwróconych Pracownikowi) została ustalona na podstawie negocjacji pomiędzy
    Wnioskodawcą a Pracownikiem. (...) zwrócone (...) koszty postępowania sądowego nie
    stanowią przysporzenia po jego stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ po stronie pracownika w związku z
    dokonanym zwrotem kosztów postępowania sądowego nie nastąpiło realne
    przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej
    wydatków – nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu”.
    Mając na uwadze powyższą argumentację, jak również przywołane przykłady praktyki
    interpretacyjnej organów podatkowych oraz praktyki orzeczniczej sądów
    administracyjnych, w ocenie Wnioskodawczyni zwrot kosztów zastępstwa procesowego,
    zwrot opłaty od pozwu oraz częściowy zwrot spłaconych przez Wnioskodawczynię rat
    kredytowych nie spowoduje powstania po jej stronie przychodu podatkowego w
    rozumieniu ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie z definicją dochodu jest nim
    nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla
    dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, w
    art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody podatkowe mogą być uznane
    tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno
    zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym,
    niemające charakteru zwrotnego.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):

      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku
    ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.).:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu

      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy
    prawa, umorzenie przez bank części kwoty kredytu zaciągniętego przez Panią na
    sfinansowanie nabycia lokalu mieszkalnego w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych
    córki stanowić będzie dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku,
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    W Pani sytuacji jest możliwe zaniechanie poboru podatku, gdyż dojdzie do umorzenia
    wierzytelności z tytułu kredytu zaciągniętego w celu zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych i cel ten został zrealizowany. Nie jest Pani zobowiązana do zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu umorzenia Pani części wierzytelności
    kredytowej.
    Odnosząc się do Pani drugiego pytania, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:

      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
      koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego,
    opłaty od pozwu) mają charakter zwrotu poniesionych wydatków. Mając na uwadze
    zwrotny charakter tych kosztów, zwrot ten nie będzie powodować obowiązku
    podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Koszty te w pierwszej kolejności zostały sfinansowane z Pani własnych środków, a
    następnie mają zostać zwrócone. Skoro kwoty stanowią jedynie zwrot poniesionych
    wcześniej nakładów – nie są dochodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    To samo dotyczy kwoty stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez Panią rat
    kredytowych, który ma Pani otrzymać od banku w wyniku ugody – jej otrzymanie nie
    spowoduje po Pani stronie przysporzenia majątkowego. Otrzymane pieniądze nie będą
    Pani przychodem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich
    uzyskanie nie spowoduje powstania po Pani stronie obowiązku zapłaty podatku
    dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych należy zauważyć,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników, dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie
    obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.