Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.369.2025.1.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Świadczenie usług odpłatnego udostępniania Budynku w
celach noclegowych będzie stanowiło działalność gospodarczą
oraz czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT,
niekorzystające ze zwolnienia od tego podatku. Mają/będą
mieli Państwo – zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy – pełne prawo
do odliczenia podatku VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
najem
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie
wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na
cele mieszkaniowe
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      · opodatkowania podatkiem VAT usług odpłatnego udostępniania Budynku w celach
        noclegowych (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz
      · pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu Wydatków ponoszonych na
        realizację Inwestycji (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 5 września 2025 r. (wpływ 5 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku VAT.
    Działalność Gminy obejmuje m.in. realizację zadań z zakresu kultury fizycznej i turystyki, w
    tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10
    ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1445 ze zm.,
    dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”).
    Wykonując swoje zadania własne, o których mowa powyżej, Gmina realizuje inwestycję
    pn. „(...)” (dalej: „Inwestycja” lub „Budynek”), a jej zakończenie planuje w roku 2025.
    Przedmiotem Inwestycji, zgodnie z umową zawartą pomiędzy Gminą a wykonawcą, jest
    zaprojektowanie, uzyskanie wymaganych prawem decyzji i zezwoleń oraz wykonanie
    robót budowlanych. Planowane prace budowlane obejmą wnętrze obiektu, wraz ze
    zmianą zagospodarowania otoczenia obiektu oraz termomodernizację obiektu, w tym
    docieplenie ścian zewnętrznych, wykonanie izolacji, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej
    zewnętrznej wraz z wymianą parapetów wewnątrz i na zewnątrz oraz wymianę dachu,
    orynnowania, docieplenie, wykonanie izolacji, opasek, wykonanie przyłącza
    ciepłowniczego oraz zaprojektowanie i wykonanie kompletnego systemu ppoż.
    Inwestycja obejmuje także niezbędne do realizacji przedmiotowego zadania wydatki w
    zakresie prac projektowych, prac przygotowawczych, nadzoru inwestorskiego oraz
    promocji.
    Po zakończeniu przedmiotowej Inwestycji, administrowaniem Budynku będzie zajmowała
    się jednostka budżetowa Gminy, tj. (...) (dalej: „Jednostka”) – w konsekwencji, gdy w dalszej
    części wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego
    będzie mowa o Gminie, należy przyjąć, iż chodzi o działania realizowane przez Gminę, jak
    również o działania, które będą realizowane przez Gminę za pośrednictwem Jednostki.
    Zgodnie z zamiarem Gminy, utworzona w ramach Inwestycji baza turystyczno-noclegowa
    będzie przeznaczona wyłącznie do odpłatnego udostępniania, tj. jest wyłącznie do
    działalności komercyjnej. Pomieszczenia Budynku będą udostępniane w celach
    noclegowych na rzecz zainteresowanych osób – odwiedzających Gminę turystów, grup

    zorganizowanych, jak również na rzecz innych podmiotów zewnętrznych, itp. Przy czym,
    Gmina pragnie wskazać, że świadczone przez nią czynności będą polegały na
    krótkoterminowym udostępnieniu pomieszczeń Budynku, charakterystycznym dla
    obiektów turystycznych, bez możliwości stałego zamieszkania.
    Gmina zamierza pobierać opłaty za korzystanie z Budynku na podstawie stosownego
    cennika opłat, który zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem z art. 47 ustawy o
    samorządzie gminnym zostanie wprowadzony przez Dyrektora Jednostki w drodze
    zarządzenia, w zakresie udostępniania pomieszczeń Budynku na rzecz korzystających.
    Zgodnie z założeniami, Gmina wyklucza nieodpłatne udostępnianie Inwestycji (w tym
    zwolnienia z opłat), w szczególności Gmina nie będzie wykorzystywać go nieodpłatnie na
    cele stricte publiczne, a zatem nie będzie on wykorzystywany przez Gminę na potrzeby
    własne, w tym na rzecz jej jednostek organizacyjnych.
    W związku z realizacją Inwestycji Gmina ponosi liczne wydatki inwestycyjne (dalej „Wydatki
    inwestycyjne”). Wydatki te były/są/będą każdorazowo dokumentowane otrzymanymi od
    dostawców/wykonawców fakturami VAT, na których Gmina widnieje jako nabywca
    przedmiotowych towarów/usług.
    Wszystkie informacje o dokonanej sprzedaży z tytułu udostępniania pomieszczeń
    Budynku w celach noclegowych Gmina będzie ewidencjonowała w swoich rozliczeniach i
    rejestrach VAT.
    Pytania
      1. Czy świadczenie usług z tytułu odpłatnego udostępniania Budynku przez Gminę w
        celach noclegowych będzie stanowiło działalność gospodarczą oraz czynności
        podlegające opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia od tego podatku?
      2. Czy Gmina ma/będzie miała pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu
        ponoszonych Wydatków inwestycyjnych poniesionych przez Gminę na realizację
        Inwestycji, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Świadczenie usług z tytułu odpłatnego udostępniania Budynku przez Gminę w celach
        noclegowych będzie stanowiło działalność gospodarczą oraz czynności podlegające
        opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia z tego podatku.
      2. Gmina ma/będzie miała pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu
        ponoszonych Wydatków inwestycyjnych poniesionych przez Gminę na realizację
        Inwestycji, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z powyższym, podatnik VAT to podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą,
    niekoniecznie zaś wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu, w związku z czym
    podlegałby obowiązkowi podatkowemu.

    Przywołana wyżej definicja działalności gospodarczej pozwala na uznanie za podatników
    wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym i to niezależnie od celu takiej działalności ani od jej
    rezultatu, bowiem działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia
    zysku. To pozwala na uznanie za podatników VAT także tych podmiotów, które nie działają
    w celu osiągnięcia zysku. Należy przyjąć, że działalnością gospodarczą jest aktywność
    wykonywana zawodowo, w sposób profesjonalny. Wykonywanie czynności okazjonalnie –
    poza sferą prowadzonej przez dany podmiot działalności gospodarczej – uniemożliwia
    uznanie podmiotu za podatnika, oczywiście w zakresie przedmiotowych czynności.
    Jako że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.
    Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, pomieszczenia Budynku będą udostępniane na
    rzecz korzystających w celach turystyczno-noclegowych wyłącznie za odpłatnością.
    Gmina niewątpliwie działać będzie w sposób profesjonalny, wykonując działalność
    gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły. Gmina prowadzić będzie działalność
    będącą przedmiotem wniosku w celach zarobkowych, gdyż jej efektem będzie powstanie
    przychodów z tytułu pobierania opłat za korzystanie z Inwestycji.
    Podsumowując, Gmina w ramach wykonywania czynności będących przedmiotem
    wniosku, będzie działać w sposób profesjonalny, zorganizowany oraz w celach
    zarobkowych. Wszystkie działania Gminy będą stanowić działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uznaje się za podatników
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w za kresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych. Oznacza to, iż w zakresie w jakim jednostki samorządu
    terytorialnego działają na podstawie umów cywilnoprawnych działają one w charakterze
    podatnika VAT, a nie organu władzy publicznej.
    Zatem w przypadku, gdy jednostka samorządu terytorialnego wykonuje we własnym
    imieniu i na własny rachunek czynności na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. na
    warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów prowadzących
    działalność gospodarczą – jest traktowana jako podatnik podatku od towarów i usług,
    gdyż w przedmiotowym zakresie działa de facto w sposób analogiczny do tych podmiotów.
    Pogląd taki w odniesieniu do czynności wykonywanych przez jednostki samorządu
    terytorialnego na podstawie umów cywilnoprawnych wyrażał wielokrotnie Naczelny Sąd
    Administracyjny, m.in. w wyroku z 26 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1303/09, w którym
    wskazano, iż: „(...) w efekcie unormowania zawartego w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT gmina
    jest podatnikiem podatku VAT w zakresie, w jakim dokonuje czynności na podstawie
    umów cywilnoprawnych”.
    Podobnie także w orzeczeniu z 23 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 273/09 NSA uznał, iż: „(...)
    podatnikiem VAT w zakresie czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 ustawy) jest z racji posiadanych cech podatnika (art. 15
    ust. 1 ustawy) – gmina”.
    Zawierane przez Gminę umowy z korzystającymi z Budynku, będą klasycznymi umowami
    adhezyjnymi zawieranymi poprzez przystąpienie, która została uregulowana w art. 384
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z tym przepisem ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności

    ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, gdy druga strona
    mogła się z łatwością dowiedzieć o jego treści (jeżeli posługiwanie się wzorcem jest w
    stosunkach danego rodzaju zwyczajowo przyjęte). Przepis ten obejmuje konsumentów w
    zakresie umów powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia
    codziennego.
    Zatem w przypadku, gdy Gmina realizuje należące do niej zadania na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą – powinna być ona traktowana jako podatnik VAT,
    gdyż w przedmiotowym zakresie działa ona w sposób analogiczny do tych podmiotów.
    Gmina pragnie wskazać, iż zainteresowani, którzy będą korzystali z Budynku, będą
    zawierać umowę cywilnoprawną z Gminą w zakresie usług noclegowych. Jednocześnie, za
    korzystanie z pomieszczeń Budynku Gmina otrzymywać będzie stosowne wynagrodzenie.
    W konsekwencji, w ocenie Gminy, w analizowanej sytuacji, udostępniając odpłatnie
    Budynek na rzecz zainteresowanych podmiotów, Gmina działać będzie w charakterze
    podatnika VAT.
    Z tego względu Gmina stoi na stanowisku, iż świadczenie odpłatnych usług udostępniania
    Budynku w celach noclegowych stanowić będzie podstawę do uznania Gminy za
    podatnika VAT działającego w ramach wykonywanej działalności gospodarczej, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jednocześnie w myśl
    art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż pojęcia dostawy towarów i świadczenia
    usług na gruncie ustawy o VAT uzupełniają się w tym sensie, iż co do zasady, czynności
    podejmowane przez podatników na leży uznać za świadczenie usług, o ile nie stanowią
    one dostawy towarów.
    W konsekwencji, w związku z faktem, iż czynność udostępniania pomieszczeń Budynku w
    celach noclegowych nie stanowi dostawy towaru, stanowi ona usługę w rozumieniu art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT.
    Stanowisko takie znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej z 4
    września 2024 r. sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.435.2024.2.AKA, w której Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej wskazał, iż: „(...) stwierdzenia wymaga, że w zakresie świadczenia
    usług noclegowych za pośrednictwem Szkolnego Schroniska Młodzieżowego na rzecz
    uczniów i ich opiekunów ze szkół niepublicznych, za które pobierane są opłaty, działają
    Państwo jako podatnik, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność
    gospodarczą, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, a czynności te stanowią świadczenie usług w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które zgodnie z art. 5 ustawy podlegają opodatkowaniu
    tym podatkiem. Nie można również uznać, że działają Państwo w tym zakresie w reżimie
    publicznoprawnym, co oznacza, że nie znajdzie zastosowania do świadczonych usług
    wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy”.
    Analogiczne stanowisko zostało przedstawione m.in. w interpretacji indywidualnej z 7
    października 2021 r. sygn. 0114-KDIP4-3.2012.479.2021.2.DS.
    Jednocześnie, w ocenie Gminy, odpłatne udostępnianie pomieszczeń Budynku w celach
    noclegowych na rzecz korzystających nie będzie korzystać ze zwolnienia z VAT z art. 43
    ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT z uwagi na udostępnianie Budynku w celach noclegowych, a nie
    mieszkalnych. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu zwalnia się od podatku usługi
    w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym

    lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na
    rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26
    października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz.
    790, 1114, 1463 i 1693).
    Jak Gmina wskazywała w stanie faktycznym niniejszego wniosku, nie będzie udostępniać
    Budynku na cele mieszkaniowe, a świadczone przez nią usługi będą miały charakter
    krótkoterminowy, bez możliwości stałego zamieszkania.
    W konsekwencji, należy uznać, iż świadczenie na rzecz zainteresowanych odpłatnych usług
    w zakresie udostępniania Budynku stanowić będzie czynności podlegające
    opodatkowaniu VAT wykonywane w ramach prowadzonej przez Gminę działalności
    gospodarczej. Zważywszy natomiast, że ani ustawa VAT, ani też wydane na jej podstawie
    rozporządzenia nie przewidują zwolnienia z VAT dla tych czynności, powyższe nie będą
    podlegać takiemu zwolnieniu.
    Tożsame stanowisko DKIS potwierdził w m.in. w interpretacji indywidualnej z 7 lutego
    2022 r. sygn. 0114- KDIP1-1.4012.870.2021.2.RR wskazując, iż: „Z treści wniosku wynika, że
    przedmiotem najmu będzie nieruchomość mieszkalna, jednakże planowany przez
    Państwa najem nie będzie miał znamion najmu mieszkalnego gdyż – zgodnie z Państwa
    wskazaniem – świadczone usługi najmu będą miały charakter krótkoterminowy (usługi za
    kwaterowania) albo będą miały inne niż mieszkaniowe przeznaczenie np. w celach
    prowadzenia działalności gospodarczej. W rezultacie zatem, w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku, świadczone przez Państwa usługi nie będą spełniały przesłanek do
    objęcia ich zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    Podsumowując zatem stwierdzić należy, że nie będziecie mogli Państwo skorzystać z
    prawa do zwolnienia od podatku VAT wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, w
    przypadku świadczenia usług wynajmu nieruchomości mieszkalnych w charakterze
    krótkoterminowym w ramach usługi zakwaterowania oraz wynajmu nieruchomości
    mieszkalnych w charakterze innym niż mieszkaniowym, np. prowadzenia działalności
    gospodarczej. Zatem wskazane powyżej usługi będą podlegały opodatkowaniu według
    właściwej stawki podatku VAT”.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Gminy świadczenie usług odpłatnego udostępniania
    Budynku przez Gminę w celach noclegowych, będzie stanowiło działalność gospodarczą
    oraz czynności podlegające opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia od tego
    podatku.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego. Z treści powyższego przepisy wynika, iż prawo do odliczenia przysługuje
    podatnikowi VAT, w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został na liczony
    podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Z uwagi na brzmienie przepisów ustawy o VAT należy zauważyć, że w celu określenia
    przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia VAT, konieczne jest przypisanie
    konkretnych wydatków do określonego rodzaju działalności, z którymi wydatki te są
    związane. Jeśli ponoszone wydatki służą podatnikowi wyłącznie do celów prowadzonej
    przez niego działalności gospodarczej, podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia
    VAT z ww. wydatków.
    W przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym oraz uzasadnieniu stanowiska
    Gmina wskazała, iż jej zdaniem Wydatki inwestycyjne będą bezpośrednio związane z
    wykonywaniem działalności gospodarczej. Gmina poniosła/ponosi Wydatki inwestycyjne w
    celu wykonywania działalności polegającej na odpłatnym udostępnianiu pomieszczeń
    Budynku co stanowić będzie czynności opodatkowane VAT wykonywane przez Gminę w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

    Gmina pragnie wskazać, iż jej stanowisko zostało potwierdzone w licznych interpretacjach
    indywidualnych prawa podatkowego, przykładowo w interpretacji indywidualnej z 31
    marca 2021 r. sygn. 0111-KDIB3-2.4012.61.2021.1.AR, w której DKIS stwierdził, iż „Z opisu
    sprawy wynika, że wstęp i korzystanie z infrastruktury na terenie Ośrodka będzie
    wyłącznie odpłatne. Jak wskazał Wnioskodawca po zakończeniu opisanego zadania Gmina
    planuje wprowadzić opłaty od osób za każdorazowy wstęp na teren Ośrodka (w
    odniesieniu do właścicieli domków letniskowych Gmina planuje wprowadzić ryczałtową
    opłatę za wstęp). Wniesienie opłaty umożliw i osobom przebywającym na terenie Ośrodka
    korzystanie z pomostu, plaży, placów zabaw , placu fitness, boisk do siatkówki, dróg
    wewnętrznych. Dodatkowo Gmina (za pośrednictwem Zakładu) w dalszym ciągu będzie
    pobierała opłaty za pobyt w pokojach hotelowych, wynajem domków letniskowych, usługi
    świadczone przez pola namiotowe, korzystanie z pryszniców i toalet, parking. Ponadto
    Zakład jako administrator Ośrodka będzie odpłatnie wynajmował kajaki, łodzie, rowery
    wodne, gokarty, udostępnianie budynku wypożyczalni z zapleczem, z uwzględnieniem
    dostępnego wyposażenia i sprzętu. Wymienione czynności, za które Gmina, w tym za
    pośrednictwem Zakładu, będzie pobierała opłatę, będą stanowiły świadczenie usług
    wykonywane w ramach działalności gospodarczej opodatkowanej VAT W tej sytuacji
    infrastruktura powstała na terenie Ośrodka będzie wykorzystywana przez Gminę
    wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    Odnosząc się zatem do wątpliwości Wnioskodawcy dotyczących prawa do odliczenia 100%
    podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesienie wydatków na nabycie
    towarów i usług związanych z realizacją ww. zadania należy wskazać, że analiza treści
    wniosku oraz przywołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że
    w omawianej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, będą spełnione.
    Gmina bowiem jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, a wydatki poniesione w
    związku z realizacją zadania będą miały związek – jak wskazano wyżej – z prowadzoną
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług”.
    Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w:
      · interpretacji indywidualnej z 12 czerwca 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-1.4012.290.2023.1.
        IZ oraz
      · interpretacji indywidualnej z 19 grudnia 2023 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.514.2023.2.
        MG.
    Ponadto Gmina pragnie podkreślić, że stanowisko odmienne od przestawionego powyżej
    pozostawałoby w sprzeczności z fundamentalną zasadą opodatkowania VAT, jaką jest
    zasada neutralności tego podatku, podkreślana wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych. Przykładowo,
    Gmina pragnie przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawie C-37/95 Ghent Coal, w którym
    Trybunał stwierdził, iż: „Prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić
    przedsiębiorcę od kosztów VAT za płaconego lub podlegającego za płacie w toku jego
    działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej konsekwentnie
    zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i efektu, pod
    warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny”.
    Zatem, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Gmina ma/będzie miała prawo do odliczenia
    pełnej kwoty podatku VAT od Wydatków związanych z Inwestycją. Wynika to z faktu, że
    Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, a Wydatki mają/będą
    miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT i wykonywanymi w ramach tej działalności czynnościami opodatkowanymi
    podatkiem VAT i jednocześnie nie występują negatywne przesłanki wymienione w art. 88
    ustawy o VAT.
    Reasumując, w opinii Gminy, biorąc pod uwagę, że otrzymane przez nią faktury VAT
    dokumentują/będą dokumentować Wydatki inwestycyjne poniesione przez Gminę, które

    związane będą z czynnościami związanymi z odpłatnym udostępnianiem Inwestycji, tj.
    czynnościami opodatkowanymi VAT, niekorzystającymi ze zwolnienia od tego podatku,
    Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego z ww. faktur.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Aby uznać dane świadczenie usług za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę, a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Podkreślenia wymaga, że na gruncie podatku od towarów i usług dana czynność może być
    albo odpłatna albo nieodpłatna. Jeśli tylko czynność została wykonana za
    wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to
    pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje

    dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź
    poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie
    wynagrodzenie.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca usługę, w rozumieniu art. 8 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby była opodatkowana tym
    podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem
    występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., s. 1, ze zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te
      organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za
      podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z
      kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji (...).
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
        podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
        podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich
    aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasad konkurencji.
    Organy władzy publicznej są podatnikami podatku od towarów i usług w zakresie
    czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że jednostka samorządu
    terytorialnego, w tym gmina, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek
    czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2
    ustawy, działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Ponadto wskazania wymaga, że wyłączenie podmiotów wskazanych w art. 13 Dyrektywy z
    grona podatników podatku VAT dotyczy sfery działań o charakterze władczym.
    Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE):
      „(...) ocena art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w świetle celów wspomnianej
      dyrektywy świadczy o tym, że dla zastosowania zasady nieopodatkowania muszą
      zostać spełnione łącznie dwa warunki, a mianowicie prowadzenie działalności przez
      podmiot publiczny, przy czym działalność ta powinna być wykonywana w
      charakterze organu władzy publicznej (zob. podobnie w szczególności postanowienie
      Mihal, C 456/07, EU:C:2008:293, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo, a także
      wyrok Komisja/Niderlandy, C 79/09, EU:C:2010:171, pkt 79).” (wyrok w sprawie C-174
      /14 Saudacor, pkt 51).
    Ponadto:
      „(...) działalnością wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej w
      rozumieniu tego przepisu jest działalność wykonywana przez podmioty prawa
      publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej
      działalności, która jest wykonywana przez nich na tych samych warunkach
      prawnych, co prywatni przedsiębiorcy (zobacz w szczególności ww. wyrok w sprawie
      Fazenda Publica, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo).” (wyrok w sprawie C-288
      /07 Isle of Wight Council, pkt 21).
    Podobnie stwierdził TSUE w orzeczeniu w sprawie C-4/89 – Comune di Carpaneto
    Piascentino i inni a Ufficio provinciale imposta sul valore aggiunto di Piacenza:
      Art. 4(5) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby czynności
      wykonywane przez organy publiczne w rozumieniu tego przepisu stanowiły
      czynności wykonywane przez organy prawa publicznego podlegające szczególnym
      zasadom prawnym mającym do nich zastosowanie. Drugi akapit tej regulacji należy
      natomiast interpretować w taki sposób, aby Państwa Członkowskie zobowiązane
      były zapewnić, by organy prawa publicznego traktowane były jak podatnicy w
      związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze organów publicznych w
      przypadku, gdy czynności te mogą być również podejmowane w ramach działalności

      konkurencyjnych przez przedsiębiorców prywatnych, jeśli traktowanie tych organów
      jako podmiotów nieposiadających statusu podatnika mogłoby prowadzić do
      istotnego naruszenia zasad konkurencji.
    Wyłączenie przewidziane w art. 15 ust. 6 ustawy ma zastosowanie, gdy podmiot mający
    status organu władzy publicznej (urzędu obsługującego ten organ) wykonuje czynności o
    charakterze władczym, które związane są z realizacją zadań nałożonych na ten organ
    przepisami prawa, do których realizacji został on powołany (działanie w określonym
    reżimie publicznoprawnym). Natomiast w odniesieniu do pozostałych czynności, mających
    cywilnoprawny charakter, organ władzy publicznej, co do zasady, będzie podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Innymi słowy organ (urząd obsługujący ten organ) będzie uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług w dwóch przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które
    mieszczą się w ramach jego zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy o
    podatku od towarów i usług) oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego
    zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Stąd też aby uznać, że organ
    działa w zakresie swoich funkcji ustawowych i jednocześnie nie korzysta z formy
    cywilistycznej musi zaistnieć sytuacja tego rodzaju, że przy realizacji danego zadania –
    określonej prawem czynności wykonywanej w interesie publicznym, organ ten
    wyposażony jest we władztwo publiczne, tj. występuje w pozycji nadrzędnej w stosunku
    do innych podmiotów uczestniczących w danej czynności.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie
    gminnym.
    Skoro – jak wskazują powołane przepisy – jednostki samorządu terytorialnego są
    wyposażone w osobowość prawną oraz w określonym zakresie wykonują samodzielnie
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, należy uznać, że spełniają
    zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy definicję podatnika podatku od towarów i usług. Oznacza
    to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez jednostki samorządu
    terytorialnego, nawet, gdy dotyczą one ich zadań własnych, podmioty te powinny być
    uznawane za podatników tego podatku.
    Zatem w przypadku, gdy jednostka samorządu terytorialnego wykonuje we własnym
    imieniu i na własny rachunek czynności na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. na
    warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów prowadzących
    działalność gospodarczą – jest traktowana jako podatnik podatku od towarów i usług,
    gdyż w przedmiotowym zakresie działa de facto w sposób analogiczny do tych podmiotów.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Realizują Państwo Inwestycję polegającą na utworzeniu bazy
    turystyczno-noclegowej w byłym budynku szkoły. Inwestycja obejmuje wykonanie prac
    budowlanych oraz niezbędne do wykonania zadania wydatki w zakresie prac
    projektowych, przygotowawczych, nadzoru inwestorskiego i promocji. Po zakończeniu
    Inwestycji administrowaniem Budynku będzie zajmowała się jednostka budżetowa Gminy
    (Jednostka). Utworzona baza będzie przeznaczona wyłącznie do odpłatnego
    udostępniania, tj. wyłącznie do działalności komercyjnej. Świadczone przez Państwa
    czynności będą polegały na krótkoterminowym udostępnianiu pomieszczeń Budynku,
    charakterystycznym dla obiektów turystycznych, bez możliwości stałego zamieszkania.

    Pomieszczenia te będą udostępniane w celach noclegowych na rzecz zainteresowanych
    osób – odwiedzających gminę turystów, grup zorganizowanych, jak również na rzecz
    innych podmiotów zewnętrznych itp. Zamierzają Państwo pobierać opłaty za korzystanie z
    Budynku na podstawie stosownego cennika opłat. Wykluczają Państwo nieodpłatne
    udostępnianie Inwestycji, w szczególności nie będzie on wykorzystywany przez Państwa
    na potrzeby własne. Ponoszone Wydatki są/będą dokumentowane fakturami
    wystawianymi na Państwa.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności kwestii opodatkowania podatkiem
    VAT świadczonych usług odpłatnego udostępniania Budynku w celach noclegowych
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 1 ).
    W tym miejscu należy zauważyć, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje
    konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść.
    Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Okoliczności tej sprawy wskazują, że świadcząc usługi noclegowe zobowiązują się Państwo
    wykonać określone czynności na rzecz konkretnej osoby, za które dokonywane są opłaty
    w określonej wysokości. Skoro jest możliwe zidentyfikowanie konkretnego świadczenia
    wykonywanego przez Państwa na rzecz określonego podmiotu (nabywcy), należy uznać je
    za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.
    Nie można uznać w przedmiotowej sprawie, że Państwa działania w tym zakresie
    podporządkowane są ścisłemu reżimowi publicznoprawnemu. Oznacza to, że nie działają
    Państwo w zakresie świadczenia ww. usług celem realizacji zadania własnego nałożonego
    na jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto w przypadku ww. usług zachodzi związek
    pomiędzy otrzymywanym wynagrodzeniem, a zobowiązaniem się Państwa do wykonania
    określonych czynności.
    Tym samym, uiszczane opłaty są niczym innym jak wynagrodzeniem wnoszonym na
    poczet świadczenia usług dokonywanych przez Państwa. Jednocześnie podobne lub takie
    same czynności mogą być wykonywane przez inne podmioty, tzw. podmioty
    konkurencyjne (np. osoby fizyczne, prawne). Zatem, wyłączenie z zakresu opodatkowania
    usług noclegowych stanowiłoby zakłócenie konkurencji i nierówne traktowanie
    podmiotów wykonujących te same usługi w stosunku do innych niż Państwo podmiotów.
    A zatem stwierdzenia wymaga, że w zakresie świadczenia usług noclegowych, za które
    pobierane są opłaty, działają Państwo jako podatnik, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzący działalność gospodarczą, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, a czynności te
    stanowią świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które zgodnie z art. 5
    ustawy podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Nie można również uznać, że działają
    Państwo w tym zakresie w reżimie publicznoprawnym, co oznacza, że nie znajdzie
    zastosowania do świadczonych usług wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 15
    ust. 6 ustawy.
    Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych, ustawodawca uregulował
    opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635).
    W oparciu o powołany wyżej przepis, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione od spełnienia przesłanek:
        obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanych nieruchomości oraz
        subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanych nieruchomości (cel
        mieszkaniowy).
    Ponadto, zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, stanowi
    implementację z art. 135 ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1
    ze zm.). Przepis powyższy stanowi, że Państwa członkowskie zwalniają następujące
    transakcje: „(...) dzierżawę i wynajem nieruchomości”.
    Krajowe ustawodawstwo stanowi o zwolnieniu z opodatkowania usługi najmu pod
    warunkiem jego mieszkaniowego przeznaczenia.
    Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług
      wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
    Jak wynika z wyżej powołanych przepisów, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze
    mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od
    spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanej
    nieruchomości (mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia
    wynajmowanej nieruchomości (cel mieszkaniowy). Przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy
    nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu
    świadczącego usługę, jak i od podmiotu nabywającego tę usługę.
    W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze innym
    niż mieszkalny oraz nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż
    mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
      · świadczenie usługi na własny rachunek,
      · charakter mieszkalny nieruchomości,
      · mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Skoro – jak wynika z opisu sprawy – wykonywane przez Państwa czynności będą polegały
    na krótkoterminowym udostępnianiu pomieszczeń Budynku, charakterystycznym dla
    obiektów turystycznych, bez możliwości stałego zamieszkania, nie zostaną spełnione
    łącznie przesłanki zwolnienia od podatku VAT, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36
    ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że świadczenie przez Państwa usług odpłatnego
    udostępniania Budynku w celach noclegowych będzie stanowiło działalność gospodarczą

    oraz czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystające ze zwolnienia
    od tego podatku.
    Zatem Państwa stanowisko w ww. zakresie uznałem jako prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii prawa do pełnego odliczenia podatku VAT
    naliczonego od Wydatków ponoszonych na realizację Inwestycji (pytanie oznaczone we
    wniosku nr 2).
    Podstawowe kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego zostały zawarte
    w art. 86 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Ponadto, jak stanowi art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in.
    tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany w fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu lub jest zwolniona od podatku.
    Stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:

      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Aby zatem podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony
    wynikający z wystawionych faktur, zakupy dokumentowane tymi fakturami muszą być
    związane (w sposób bezsporny) z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez
    podatnika.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują, jaki związek musi istnieć
    pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia.
    Związek ten może być bezpośredni (wydatek na nabycie towaru, który następnie zostanie
    przez podatnika sprzedany), bądź pośredni. Niezależnie od tego, czy dokonany zakup
    stanowi kompletny i zdatny do użytkowania towar czy środek trwały, czy też dokonywane
    są dopiero nakłady (inwestycja w toku) – podatnikowi, co do zasady, przysługuje prawo do
    odliczenia podatku, jeśli zakup dokonywany jest w związku z obecnie prowadzoną lub
    planowaną działalnością opodatkowaną, generującą podatek należny.
    Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia
    podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną
    odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi,
    przy uwzględnieniu rodzaju planowanej przez podatnika działalności gospodarczej
    wynikało, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach działalności
    opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1 ustawy prawa do
    obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że nieziszczenie się warunku
    pozytywnego, jakim jest wykorzystanie towaru lub usługi do realizacji czynności
    opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że zmieniono przeznaczenie towaru (usługi) i
    został on ostatecznie wykorzystany do czynności zwolnionych od VAT lub
    niepodlegających VAT – spowoduje konieczność weryfikacji uprzedniego odliczenia
    podatku naliczonego.
    Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, zamierzają Państwo utworzyć bazę turystyczno-
    noclegową w budynku dawnej szkoły. W ramach Inwestycji ponosili będą Państwo szereg
    Wydatków w celu jej realizacji. Faktury będą wystawiane na Państwa jako nabywcę. Baza
    zostanie przeznaczona wyłącznie do odpłatnego udostępniania w celach komercyjnych.
    Jak zostało rozstrzygnięte powyżej, odpłatne udostępnianie będzie stanowiło usługi
    opodatkowane podatkiem VAT oraz nie wystąpią inne czynności, które pozbawiają

    podatnika prawa do odliczenia podatku VAT. Zatem, będzie Państwu – zarejestrowanemu,
    czynnemu podatnikowi podatku VAT – przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku
    naliczonego od Wydatków ponoszonych w ramach Inwestycji. Prawo to przysługiwało
    będzie Państwu pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w
    art. 88 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że mają/będą mieli Państwo – zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy
    – pełne prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu ponoszonych Wydatków
    inwestycyjnych poniesionych na realizację Inwestycji.
    Zatem Państwa stanowisko w kwestii dotyczącej pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    uznałem jako prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia oraz
      · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.