Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.227.2025.2.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: W zakresie ustalenia, czy płatności z tytułu zakupu usług
dostępu do chmury internetowej są objęte zakresem
stosowania art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
osób prawnych.
Słowa kluczowe: podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek
dochodowy
podatek-podatek pobierany u źródła
serwer
usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Rodzaje świadczeń i usług podlegających opodatkowaniu
podatkiem u źródła
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, w zakresie ustalenia, czy płatności z tytułu zakupu usług dostępu do
    chmury internetowej są objęte zakresem stosowania art. 21 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 30 maja 2025 r. (wpływ
    tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) (dalej jako: „Wnioskodawca”) podlega opodatkowaniu w Rzeczypospolitej Polskiej od
    wszystkich dochodów bez względu na źródła ich uzyskania.
    Na potrzeby prowadzonej działalności nabywa od (...) r. usługi od dwóch podmiotów:
    (...).
    Przedmiotem usług jest przechowywanie i gromadzenie danych i innych zbiorów
    informatycznych zlokalizowanych na udostępnionej wirtualnie przez Usługodawców
    przestrzeni serwera. Dzięki usłudze pliki nie są przechowywane na lokalnych dyskach
    /serwerach Wnioskodawcy, a bezpośrednio na zdalnych serwerach zewnętrznego
    dostawcy. Usługodawca nie ma dostępu do danych przechowywanych przez
    Wnioskodawcę na udostępnionej przestrzeni, nie może ich przeglądać ani zmieniać.
    Dane ani inne zasoby Wnioskodawcy nie są w żaden sposób modyfikowane przez
    Usługodawców.
    W związku z nabyciem usługi dostępu do chmury internetowej Usługodawcy
    udostępniają Wnioskodawcy miejsce w chmurze, tj. ma do dyspozycji określoną
    objętość dysków na zewnętrznych serwerach, w celu przechowywania swoich plików
    czy baz lub plików.
    Wnioskodawca nie dysponuje fizycznie serwerem Usługobiorców, nie sprawuje nad
    nimi pieczy jak najemca, fizycznie nie ma do nich dostępu. Wnioskodawca płaci jedynie
    za udostępnienie wirtualnie określonej pojemności pamięci dyskowej, do której
    Wnioskodawca ma dostęp tylko zdalny poprzez platformę internetową/chmurową.
    Serwery, na których będą przechowywane zasoby informatyczne Wnioskodawcy nie
    będą wykorzystywane w procesach produkcji przemysłowej. Urządzenia te nie będą
    również powiązane z urządzeniem ściśle przemysłowym, biorącym udział w procesie
    produkcji.
    Wnioskodawca nie jest producentem towarów.
    Nabytym usługom nie towarzyszą umowy licencyjne na żadne oprogramowanie czy
    inny utwór, dlatego, że usługa udostępnienia wirtualnie pojemności na serwerze obcym
    nie wkracza w zakres praw autorskich określonych w art. 74 ust. 4 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo dane podmiotów zagranicznych w zakresie
    wymiany informacji transgranicznej.

## Pytanie

Czy płatności z tytułu zakupu usług dostępu do chmury internetowej są objęte zakresem
    stosowania art. 21 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, płatności z tytułu zakupu usług dostępu do chmury internetowej
    nie są objęte zakresem stosowania art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji na
    Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika z tego tytułu. Tym samym, Wnioskodawca nie
    będzie zobowiązany do pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku
    dochodowego (tzw. podatku u źródła) od należności z powyższej usługi ani pozyskania
    certyfikatu rezydencji podatkowej dostawcy usług w celu ustalenia miejsca rezydencji
    podatkowej Usługodawcy.
    Uzasadnienie Wnioskodawcy.
    W pierwszej kolejności, w celu ustalenia, czy przedmiotowa usługa jest jedną z usług
    wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT należy zrozumieć na czym polega usługa
    dostępu do chmury obliczeniowej dostawcy. Chmura (cloud computing) to serwery
    sieciowe znajdujące się w różnych miejscach na całym globie. Połączone są one w sposób
    umożliwiający użytkownikowi dostęp do nich z pozycji komputera czy urządzeń mobilnych
    za pomocą dedykowanych aplikacji lub przeglądarki internetowej. Usługa dostępu do
    chmury (usługa cloud) umożliwia przechowywanie danych i dostęp do systemów
    informatycznych oraz aplikacji za pośrednictwem Internetu. Cloud computing obejmuje
    usługi związane z bazami danych, oprogramowaniem, sieciami, analityką, etc.
    Usługobiorcy usług nie muszą przechowywać plików, programów czy danych na dysku
    twardym komputera lub na serwerze dedykowanym. Są one hostowane w centrach
    danych, a klienci mają do nich dostęp zdalny z dowolnego miejsca na świecie. Dzięki temu
    nie ma konieczności wdrażania infrastruktury IT lokalnie przy użyciu własnego sprzętu.
    Przedmiotem zainteresowania przepisów art. 21 ust. 1 ustawy o CIT są w szczególności
    przychody:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
      znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how),
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze.
    W przypadku usługi chmurowej przychodów z tytułu jej świadczenia nie da się
    zakwalifikować do żadnych ze źródeł wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy. Pomijając
    źródła w sposób oczywisty nie przystające do tej usługi, pochylić się można nad analizą
    przychodów:
    - z praw autorskich lub praw pokrewnych,
    - za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego,
    - przetwarzania danych.
    Odnośnie przychodów z praw autorskich, wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przedmiotem prawa autorskiego jest
    każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w
    jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

    W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
    1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
    2) plastyczne;
    3) fotograficzne;
    4) lutnicze;
    5) wzornictwa przemysłowego;
    6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
    7) muzyczne i słowno-muzyczne;
    8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
    9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Dalej ustawa w art. 74 ust. precyzuje, że programy komputerowe podlegają ochronie jak
    utwory literackie.
    Jednak tak jak Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego usługa chmurowa nie
    polega na udostępnianiu żadnego programu komputerowego ani żadnego innego utworu
    na żadnych zasadach, ani licencji, ani sprzedaży. Usługa polega na wirtualnym
    udostępnieniu zasobów serwerowych - miejsca na jakimś serwerze. Nie można więc
    powiedzieć, że zapłata za usługę jest przychodem z praw autorskich do utworów w
    szczególności nie jest należnością licencyjną, ponieważ jak wyjaśnialiśmy, nie ma tu
    utworu, a w konsekwencji nie ma też umowy licencyjnej (umowy na korzystanie z utworu).
    Odnośnie znaczenia pojęcia użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, brak jest definicji ustawowej „urządzenia przemysłowego”.
    W tej sytuacji należy sięgnąć do słownika języka polskiego. Zgodnie z definicją słownikową
    poprzez „urządzenie” należy rozumieć: (mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do
    wykonania określonych czynności) lub (wyposażenie jakiegoś pomieszczenia) (https://sjp.
    pwn.pl). Z kolei przymiotnik „przemysłowy” należy rozumieć jako związany z przemysłem
    (https://www.wsjp.pl). Termin „przemysł” oznacza natomiast m.in. (produkcję materialną
    polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w
    sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych) (https://sjp.pwn.pl). W świetle
    powyżej przytoczonych znaczeń, „urządzeniem przemysłowym” będzie takie urządzenie,
    które przeznaczone jest do wykorzystania w przemyśle i jego zastosowanie wiąże się ściśle
    z tą dziedziną, a zatem z produkcją materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi
    bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń
    mechanicznych.
    Dodatkowo wskazać należy, że w utrwalonej linii orzecznictwa NSA wykładnia pojęcia
    „urządzenie przemysłowe” uwzględnia rozumienie przewidziane w art. 12 ust. 2 Konwencji
    OECD, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do tej Konwencji oraz
    wyjaśnień Technicznej Grupy Doradczej OECD.
    W szczególności Techniczna Grupa Doradcza OECD wskazała, że słowo „urządzenie”
    stosuje się do majątku, który ma być uzupełniający do przemysłowego, naukowego i
    handlowego procesu. Na tej m.in. podstawie NSA w wyroku z 18 maja 2017 r., sygn. akt II
    FSK 1180/15 NSA zaznaczył, że: „pojęcie urządzenie przemysłowe, należy rozumieć jako
    składnik majątku pełniącego pomocniczą funkcję w ramach procesu przemysłowego
    rozumianego, jako ciąg działań mechanicznych lub chemicznych służących do masowej
    produkcji towarów”.
    Analogiczne stanowisko zostało wyrażone przykładowo w wyroku WSA w Warszawie z 22
    czerwca 2020 r. (III SA/Wa 1456/19).

    Tak jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca nie uczestniczy w żadnym
    procesie przemysłowym i niczego nie produkuje. Serwery Usługodawców nie pełnią więc
    żadnej roli w procesie przemysłowym u Wnioskodawcy. Dodatkowo też podkreślamy, że
    Wnioskodawca nie ma fizycznego dostępu do serwerów Usługodawców, nie wynajmuje
    ich, nie dzierżawi, nie ogląda, nie sprawuje nad nim kontroli. Wnioskodawca nie musi
    nawet wiedzieć, gdzie dokładnie fizycznie znajduje się serwery (skoro i tak nie ma prawa
    do dostępu do tego serwera w sensie fizycznym). Nie dochodzi więc do korzystania z
    serwerów Usługodawców na zasadach, które można by uznać za najem, dzierżawę,
    leasing lub innego rodzaju faktycznie użytkowanie. Sensem usługi nie jest bowiem
    wynajęcie serwerów (rozumianych jako hardware), lecz umożliwienie korzystania z
    określonej funkcjonalności tych serwerów (w szczególności przechowywania dużej ilości
    danych, aplikacji i innych zasobów komputerowych). Wnioskodawca ma zapewniony
    dostęp do danych wyłącznie w formie zdalnej. Oznacza to, że nie gromadzi tych danych na
    dyskach lokalnych, co więcej, nie posiada fizycznego dostępu do serwerów
    funkcjonujących w ramach chmury internetowej.
    Analizując faktyczny charakter świadczenia, zdaniem Wnioskodawcy nie sposób utożsamić
    usługi dostępu do chmury internetowej z pojęciem „użytkowania lub prawa do
    użytkowania urządzenia przemysłowego”.
    Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w wyrokach
    z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 89/21 oraz I SA/Po 96/21 wskazał, że: „usługa
    udostępnienia miejsca oraz zasobów serwera w postaci wirtualnej przestrzeni pamięci
    komputerowej, wyklucza zakwalifikowanie takiej usługi, jako oddania do użytkowania
    urządzenia przemysłowego”.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 lutego 2019 r., sygn.
    akt I SA/Wr 947/18 uznał również że pojęcie „urządzenie przemysłowe” należy rozumieć
    jako „składnik majątku pełniącego pomocniczą funkcję w ramach procesu przemysłowego
    rozumianego jako ciąg działań mechanicznych lub chemicznych służących do masowej
    produkcji towarów”, a także, że „to usługodawca tak naprawdę jest właścicielem i
    jednocześnie użytkownikiem serwera aby móc świadczyć usługi przechowywania danych
    na rzecz Skarżącej. Skarżąca ani nie wynajmuje, ani nie dzierżawi ani nie leasinguje takiego
    serwera, co więcej nie ma fizycznego dostępu do serwera i znajdujących się w nim
    dysków. Należy odróżnić przestrzeń umożliwiająca przechowywanie danych na serwerze
    od faktycznego użytkowania serwera. Płatność z tytułu korzystania ze sprzętu
    komputerowego może zostać uznana za należność za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania przemysłowego, handlowego lub naukowego, jeżeli płatność ta ma miejsce w
    związku z wynajęciem (dzierżawą, leasingiem) sprzętu nie zaś ze świadczeniem usługi”.
    Stanowisko to znalazło potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 9 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II FSK 1120/17).
    Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z
    dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 565/24, gdzie wskazał: „W świetle powyższego,
    w ocenie Sądu, DKIS dokonał tzw. błędu subsumcji czyli wadliwe uznał, że ustalony w
    sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej, w tym przypadku
    art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT albowiem stwierdził, że udostępnianie miejsca w chmurze (tj.
    udostępnienie do dyspozycji wnioskodawcy określonej objętości dysków na zewnętrznych
    serwerach komputerowych w celu przechowywania swoich plików, baz danych) jest
    użytkowaniem urządzenia przemysłowego. Organ podatkowy skoncentrował się jedynie
    na błędnej wykładni pojęcia „urządzenie przemysłowe”, zakładając, że z takim
    użytkowaniem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, tj. użytkowaniem przez
    spółkę serwera. Przede wszystkim jednak, taka interpretacja pomija istotę sprawy.
    Wskazać bowiem należy, że zgodnie z dokumentem OECD „Treaty Characterisation Issues
    Arising from E-commerce” w wersji z 2009 r., s. 12-13, pkt 24-28, dostępne na https://doi.
    org/10.1787/b2f30e7d-en - dostęp 28 listopada 2024 r.) transakcje magazynowania

    (przechowywania) danych powinny być traktowane jako świadczenie usług. Przy
    dokonaniu takiej kwalifikacji - jak wynika z ww. punktu 28 dokumentu - uwzględniono to,
    że dostawca wykorzystuje sprzęt komputerowy do świadczenia usług przechowywania
    danych, jest właścicielem i utrzymuje sprzęt, na którym przechowywane są dane,
    zapewnia dostęp wielu klientom do tego samego sprzętu oraz ma prawo do usunięcia i
    wymiany sprzętu według własnego uznania. Natomiast klient nie ma dostępu ani kontroli
    nad sprzętem i korzysta z niego równocześnie z innymi klientami (por. wyrok WSA w
    Poznaniu z dnia 13 czerwca 2017 r., I SA/Po 1643/16). W ocenie Sądu, transakcje
    magazynowania (przechowywania) danych powinny być traktowane jako świadczenie
    usług. Należy tym samym uznać, że opłaty za usługę wiążącą się z możliwością
    zapisywania plików wnioskodawcy w chmurze, nie są w istocie należnościami za
    użytkowanie czy prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, lecz opłatami za
    świadczenie usługi. Nie jest tym samym spółka zobowiązana do pobrania podatku u
    źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 uCIT. Wobec powyższego
    należy stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT przez dopuszczenie się
    błędu wykładni, a konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania, w sposób mający
    istotny wpływ na wynik sprawy, Konkludując, w świetle okoliczności sprawy
    przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w ocenie Sądu, brak
    jest podstaw do traktowania wypłacanych przez skarżącą na rzecz podmiotu niemieckiego
    należności z tytułu zakupu usługi udostępnienia skarżącej miejsca w chmurze
    (udostępnienie do dyspozycji określonej objętości dysków na zewnętrznych serwerach
    komputerowych w celu przechowywania swoich plików, baz danych) jako wynagrodzenia
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego w rozumieniu art.
    21 ust. 1 pkt 1 uCIT”.
    Podobne stanowisko przedstawił NSA w wyroku sygn. akt II FSK 2566/20, sygn. akt II FSK
    2382/20, sygn. akt II FSK 2089/20, WSA w Rzeszowie w wyroku sygn. akt I SA/Rz 712/23.
    W ostatnim czasie zauważalna jest jednak zmiana podejścia NSA do tej kwestii i
    stosowanie szerokiej interpretacji pojęcia „urządzenia przemysłowe” przez sądy, w tym
    NSA.
    Przykładowo w wyroku z 27 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 718/21 NSA podkreślał, że
    „określenie urządzenia przemysłowe należy rozumieć możliwie szeroko jako wszelkie
    urządzenia, które - racjonalnie rzecz biorąc - mogą być wykorzystywane w przemyśle”.
    NSA w wyroku tym wskazał, że zaliczenie urządzenia do kategorii „urządzeń
    przemysłowych” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od „obiektywnych
    cech konstrukcyjnych i użytkowych tego urządzenia, nie zaś od tego, czy za pomocą tych
    urządzeń dochodzi do bezpośredniej produkcji towarów na skalę masową”. NSA podkreślił
    również, że wykładnia językowa i celowościowa wskazują na to, że przez „urządzenia
    przemysłowe” rozumieć należy urządzenia wykorzystywane w obrocie profesjonalnym i
    które to urządzenia są związane z działalnością danego podmiotu. Urządzenia
    przemysłowe, zdaniem NSA, nie muszą być wykorzystywane bezpośrednio w procesie
    produkcji (analogiczne stanowisko przedstawił NSA w wyroku z 16 maja 2024 r., sygn. akt
    II FSK 1078/21 oraz w wyroku z 22 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 714/21).
    Tak szerokie rozumienie pojęcia „urządzenia przemysłowe” doprowadziło w efekcie do
    tego, że NSA zaliczył do tej kategorii m.in.: urządzenia służące do transportu, instalacji,
    rozruchu i serwisu turbin wiatrowych, serwery centralne, czy nawet aluminiowe panele
    wykorzystywane do ułożenia tymczasowej drogi dojazdowej, po której poruszać się mogą
    środki transportu wykorzystywane w przemyśle energetycznym.
    Niemniej jednak z wyroków należy wysnuć również wniosek co takim urządzeniem
    przemysłowym nadal nie jest, a więc wszelkiego rodzaju usługi chmurowe - co znajduje
    potwierdzenie w szerokiej linii orzeczniczej.
    W świetle przywołanych argumentów, usługa polegająca na umożliwianiu korzystania
    przez Wnioskodawcę z chmury internetowej nie spełnia niezbędnych kryteriów, aby mogła

    być uznana za korzystanie z urządzenia przemysłowego - serwerów nie sposób bowiem
    uznać za urządzenie przemysłowe.
    Przedmiotowa usługa nie jest więc prawem do użytkowania urządzenia przemysłowego,
    więc zapłata za nią nie podlega przepisom art. 21 ustawy o CIT.
    Również nie ma tu miejsca usługa przetwarzania danych przez Usługodawców na rzecz
    Wnioskodawcy. Usługodawcy nie mają dostępu do danych przechowywanych na ich
    serwerach, nie mogą ich przeglądać, otwierać, modyfikować. Korzystanie z chmury
    internetowej polega na bezpiecznym dostępie do danych, aplikacji oraz zasobów
    informatycznych, a te jako takie nie mieszczą się w zakresie świadczeń doradczych,
    księgowych, badania rynku, usług prawnych, reklamowych, jak również pozostałych
    świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT. W szczególności
    Wnioskodawca nie zleca Usługodawcom przetwarzania jakichkolwiek danych w imieniu i
    na rzecz Wnioskodawcy. Usługi wirtualnego udostępnienia przestrzeni na dyskach nie
    można utożsamiać z usługą przetwarzania danych. Korzystanie z chmury internetowej
    polega na umożliwieniu Wnioskodawcy bezpiecznego dostępu do danych, aplikacji oraz
    zasobów informatycznych.
    Według słownika języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetwarzanie” to
    „opracowanie zebranych danych”. Natomiast w niniejszej sytuacji, dane zgromadzone w
    formie chmury internetowej na wielu serwerach nie podlegają opracowaniu. Intencją
    Wnioskodawcy jest bezpieczny i poufny dostęp do danych w formie niezmienionej. Taki
    dostęp gwarantować ma niezależny podmiot jakim jest zewnętrzny dostawca usługi.
    Zatem nadrzędny cel jakim kieruje się Wnioskodawca korzystając z chmury internetowej,
    tj. bezpieczny dostęp do danych w niezmienionej postaci, wyklucza ich przetwarzanie.
    Z powyższym zgodził się Dyrektor KIS, który odstępując od uzasadnienia interpretacji
    indywidualnej z dnia 12 marca 2020 r. (znak: 0111-KDIB2-1.4010.618.2019.2.BJ) zgodził się
    z Wnioskodawcą, że: „usługa dostępu do VDR (Virtual Data Room) ma inny charakter niż
    usługa przetwarzania danych, tzn. jej celem jest uzyskanie dostępu do niezmienionych
    danych, a nie ich modyfikacja w określonym zakresie na platformie, dlatego też nie
    powinna podlegać obowiązkowi poboru podatku u źródła”.
    Podobnie Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 10 stycznia 2018 r. (znak: 0111-
    KDIB1-2.4010.452.2017.1.BG), w której stwierdził: „kwalifikując usługę chmury
    internetowej jako usługę przetwarzania danych, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.
    d.o.p. należałoby wykazać, jej obliczeniowy charakter polegający na przetwarzaniu danych
    w chmurze (np. dokonanie w chmurze obliczeń matematycznych, analiz czy służących
    pozyskaniu przetworzonych za jej pośrednictwem informacji itp.) (...). W przypadku
    Wnioskodawcy chmura internetowa służy jedynie do przechowywania i udostępniania
    przestrzeni do przechowywania i współdzielenia danych, bez jakiegokolwiek pozyskiwania
    czy obróbki danych na jego potrzeby. Oznacza to tyle, że wgrywane przez Wnioskodawcę
    pliki dzięki usłudze chmury nie są przechowywane na lokalnych dyskach, a bezpośrednio
    na zdalnych serwerach spółki X. Prowadzi to do wniosku, że ww. usługę chmury
    internetowej nie należy traktować jako usługi przetwarzania danych, ani jako świadczenie
    o podobnym charakterze”.
    Usługa dostępu do chmury ma inny charakter niż usługa przetwarzania danych, tzn. jej
    celem jest uzyskanie dostępu do niezmienionych danych, a nie ich modyfikacja w
    określonym zakresie na platformie, dlatego też nie powinna podlegać obowiązkowi
    poboru podatku u źródła.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, płatności z tytułu zakupu usług dostępu do chmury
    internetowej ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz Usługodawców nie będą objęte
    zakresem stosowania art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji na Wnioskodawcy nie

    będą ciążyły obowiązki płatnika z tego tytułu. Tym samym Wnioskodawca nie będzie
    zobowiązany do obliczenia, pobrania oraz odprowadzenia zryczałtowanego podatku
    dochodowego (tzw. podatku u źródła) od należności za korzystanie z tych usług.
    W konsekwencji nie będzie też konieczne pozyskiwanie od Usługodawców certyfikatów
    rezydencji podatkowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zakres podmiotowy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”) jest ściśle związany
    z instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego. Powstanie
    obowiązku podatkowego wyznacza bądź siedziba lub zarząd usytuowany na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na tym
    terytorium (zasada źródła). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z
    zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium
    państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę
    lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Stosownie do postanowień art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT:
    Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
        przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
        naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).

  2a) tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
        reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    W odniesieniu do art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT zauważyć należy, że katalog w nim
    wskazany jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie „oraz świadczeń o
    podobnym charakterze”. W ramach tego katalogu za świadczenia o podobnym
    charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do
    wymienionych w ustawie CIT. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było
    zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, winno ono spełnić takie same
    przesłanki, albo winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze
    świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje
    również świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być
    np. inaczej określane. Niemniej jednak sama nazwa umowy o świadczenie usługi nie
    może być wyłącznym czynnikiem, który kwalifikuje daną usługę jako należącą do
    katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym od osób prawnych.
    Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma
    treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim,
    charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.
    Co istotne w przedmiotowej sprawie należy odnieść się do przetwarzania danych. Istotą
    przetwarzania danych jest pozyskanie przez zlecającego określonych informacji
    mających zastosowanie w procesie zarządzania przedsiębiorstwem. Przetwarzanie
    danych stanowi przekształcanie treści i postaci danych wejściowych metodą
    wykonywania systematycznych operacji w celu uzyskania wyników w postaci z góry
    określonej. Przez przetwarzanie danych zwyczajowo rozumie się bieżącą działalność
    informatyczną związaną z poddawaniem danych procesom przekształcenia w celu np.
    zasilania bazy danych, tworzenia raportów, tabel, formularzy np. umów itp. (por.: Greg
    Wilson ,,Przetwarzanie danych dla programistów”, Wydawnictwo Helion 2006 r.).
    Przetwarzanie danych dotyczy zarówno operacji w systemach informatycznych jak i
    papierowych kartotekach.
    Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że przedmiotem usługi jest gromadzenie
    i przechowywanie danych, zatem nie dochodzi do przetwarzania danych, zatem art. 21
    ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania w przedstawionej sytuacji.
    Przepis art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, stanowi, że:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 ustawy o CIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów

      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
    Analizując obowiązek pobrania podatku u źródła od licencji użytkownika końcowego,
    należy odnieść się do przepisów określających zakres praw autorskich.
    W celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy z kolei odnieść
    się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24, dalej: „ustawa o prawie autorskim”), który
    stwierdza, że:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim stwierdza się, że:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
      naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór,
    będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tegoż artykułu ma charakter
    pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza
    ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako
    katalog otwarty. Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów,
    posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków
    wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej
    niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1
    ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa
    autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę
    techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi,
    znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości,
    czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.
    W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

    Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o prawie autorskim:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia.
    Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od
    formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu
    maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera” itd. Podlega on
    ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w
    dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.
    Stosownie do treści art. 74 ust. 4 pkt 1 i pkt 3 tej ustawy:
    Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów
    art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
      1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w
        części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
        wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
        programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
        wymagają zgody uprawnionego;
      3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego
        kopii.
    Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim,
    przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.
    Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa
    autorskiego.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy płatności z tytułu zakupu usług
    dostępu do chmury internetowej są objęte zakresem stosowania art. 21 ust. 1 ustawy o
    CIT.
    Odnosząc się do przedmiotowej sprawy wskazują Państwo, że na potrzeby
    prowadzonej działalności, Spółka nabywa usługę dostępu do chmury internetowej od
    dwóch podmiotów zagranicznych. Jak wskazali Państwo we wniosku usługa
    udostępniania pojemności na serwerze obcym nie wchodzi zakres praw autorskich, a
    nabytym usługom, nie towarzyszą umowy licencyjne. Tym samym prawo dostępu do
    chmury nie stanowi należności z praw autorskich lub pokrewnych.
    Należy zauważyć, że zakres art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT obejmuje także przychody z
    tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.
    Analizując obowiązek pobrania podatku u źródła z tytułu wypłacanych przez Państwa
    należności za dostęp wirtualnej przestrzeni dyskowej (tzw. chmury internetowej) należy
    zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji
    urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Według Słownika języka
    polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo „urządzenie” oznacza „mechanizm lub zespół
    mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności”.
    Podobnie według Słownika języka polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575)
    urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym
    do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę.
    Zgodnie z internetowym Słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) pojęcie
    „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw
    naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń

    mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegająca na kupnie,
    sprzedaży lub wymianie towarów i usług (Słownik języka polskiego, www.sjp.pwn.pl).
    Pojęcia „przemysłowy”, „handlowy” oznaczają odpowiednio - związany z przemysłem,
    handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.
    Zatem pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj
    mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych
    czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży
    towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.
    Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 6 czerwca 2018 r. w sprawie o
    sygn. akt II FSK 1773/16 oraz z 5 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1540/16) przy
    interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego
    źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu
    prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. W wersji
    anglojęzycznej Modelowej Konwencji w sprawie dochodu i majątku OECD, na bazie której
    sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, pojęciu „urządzenia
    przemysłowego, handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial,
    or scientific equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach
    komercyjnych, profesjonalnych, a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej,
    handlowej i naukowej.
    Na powyższe wskazuje także NSA w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 1308/17 „(...)
    Pojęciem „urządzenie przemysłowe” posługuje się zarówno umowa w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w art. 12 ust. 3, jak i ustawa o podatku dochodowym od osób
    prawnych w art. 21 ust. 1 pkt 1. (...) Poszukując znaczenia tego określenia trzeba mieć na
    względzie, że wykładnia językowa, korzystając ze znaczeń przypisywanych poszczególnym
    słowom i zwrotom, musi uwzględniać tę cechę języka, że określone znaczenie przypisywać
    można zarówno poszczególnym wyrazom, jak i zwrotom, zdaniom i zespołem zadań.
    Każdy wyraz tekstu prawnego może mieć jedno lub więcej znaczeń, a znaczenie zwrotu
    zbudowanego z kilku wyrazów nie zawsze jest sumą tych znaczeń tych wyrazów.
    Znaczenie określonego zwrotu użytego w treści przepisu może być ponadto
    zdeterminowane sposobem ulokowania go w treści zdania, w który został użyty (por. B.
    Brzeziński „Wykładnia prawa podatkowego”, Gdańsk 2013 r., s. 28). Przy wykładni
    określenia „urządzenie przemysłowe” trzeba mieć na uwadze cały zwrot odnoszący się do
    tego pojęcia i sposób jego ulokowania w treści zdania. Część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT odnosząca się do urządzeń przemysłowych dotyczy wyodrębnionego zbioru
    rzeczy (urządzeń), których użytkowanie lub prawo użytkowania rodzi określone w tym
    przepisie konsekwencje podatkowe. Umieszczony między przecinkami zwrot normatywny
    „w tym również środka transportu”, mający charakter zwrotu wtrąconego, informuje
    adresata, że w zbiorze urządzeń przemysłowych zawarte są także środki transportu (por.
    NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., II FSK 1933/10). W tej sytuacji, wyjaśniając sens określenia
    „urządzenie przemysłowe” nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia
    słownikowego słów „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od znaczenia
    zawartego w tekście ustawy o CIT, bowiem prowadzić to będzie do błędnych wniosków.
    Normatywne zaliczenie do urządzeń przemysłowych także środków transportu, i to bez
    żadnych ograniczeń, wskazuje, że określenie „urządzenia przemysłowe” należy rozumieć
    możliwe szeroko, jako wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być
    wykorzystywane w przemyśle. Zaliczenie urządzenia do „urządzeń przemysłowych” w
    rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od obiektywnych cech konstrukcyjnych
    i użytkowych tego urządzenia, a nie od okoliczności, czy tego w jaki sposób urządzenie to
    jest w danym okresie wykorzystywane”.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r., sygn.
    akt II FSK 2416/14 „(...) Wyjaśniając sens tego pojęcia nie można wprost odwołać się tylko
    do znaczenia słownikowego pojęć: „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych

    odrębnie od znaczenia zawartego w tekście Umowy i ustawy podatkowej. Zdaniem składu
    orzekającego odkodowanie znaczenia słownikowego tych wyrazów i to odrębnie każdego
    z nich, bez uwzględnienia całego fragmentu treści przepisu, prowadzi do błędnych
    wniosków. Skoro urządzeniami przemysłowymi są środki transportu, urządzenie
    handlowe czy też urządzenie naukowe, za chybione trzeba również uznać odwoływanie się
    przy poszukiwaniu pojęcia urządzenia przemysłowego do KŚT (Klasyfikacji Środków
    Trwałych). Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na
    uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych
    w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. Autor
    skargi kasacyjnej odwołując się do wersji anglojęzycznej Modelowej konwencji w sprawie
    dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, zwrócił uwagę, że pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu
    zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych a nie
    prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej. Odpowiada
    temu definicja w polskiej ustawie podatkowej, w której do urządzeń przemysłowych
    zalicza się środki transportu oraz urządzenia naukowe i handlowe. Tym samym zarówno
    wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa prowadzą do wniosku, że pojęcie
    urządzenia przemysłowego obejmuje wszelkie urządzenia wykorzystywane w
    profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z działalnością danego
    podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji.
    (...)”
    Tym samym zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa prowadzą do
    wniosku, że pojęcie urządzenia „przemysłowego, handlowego lub naukowego” obejmuje
    wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być
    związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane
    bezpośrednio w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego i
    detalicznego), czy nauki.
    Wskazać należy, że serwer (chmura), podobnie jak każdy komputer, jest „urządzeniem”,
    niezależnie od tego, że urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i
    wymagają odpowiedniego oprogramowania. Wobec tego jeżeli urządzenia te
    wykorzystywane są w związku z prowadzoną przez polskiego podatnika działalnością
    przemysłową, handlową lub naukową, to należy je zakwalifikować do „urządzeń
    przemysłowych, handlowych lub naukowych” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT. Stąd odpłatność z tytułu usługi zakupu dostępu do wirtualnej przestrzeni dyskowej
    określanej jako tzw. chmura internetowa jest odpłatnością z tytułu użytkowania
    urządzenia przemysłowego. Powyższa usługa polega na oddaniu do dyspozycji określonej
    objętości dysku serwera komputerowego w celu przechowywania na nim zapisanych
    plików. W tym wypadku mamy do czynienia z odpłatnością za użytkowanie urządzenia
    przemysłowego jakim jest w przedmiotowej sprawie serwer. Reasumując, wydatki
    ponoszone przez Państwa z tytułu zakupu dostępu do wirtualnej przestrzeni dyskowej,
    określanej jako tzw. „chmura internetowa”, stanowią zapłatę za korzystanie ze świadczeń,
    o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    W odniesieniu do wypłat z ww. tytułu będą na Państwu ciążyć obowiązki płatnika
    zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1
    pkt 1 ustawy o CIT.
    Mając na uwadze opis sprawy jak i zacytowane wyżej przepisy, należy stwierdzić że
    płatności z tytułu zakupu usługi dostępu do chmury internetowej są objęte zakresem
    stosowania art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji na Wnioskodawcy ciążą
    obowiązki płatnika z tego tytułu.

    Ponadto wskazujemy, że posiadanie certyfikatów rezydencji Usługodawców jest
    konieczne w sytuacji gdy chcieliby Państwo skorzystać z przepisów Umowy zawartej
    między Rządem Rzeczypospolitej a Rządem (...).
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Z kolei odnosząc się
    do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są
    wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.