Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PB3-423-927/08-2/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-09-08
Teza: W sytuacji, gdy Spółka w związku z niezawinionym przez siebie działaniami obowiązana jest postanowieniami umowy zawartej z polskim dostawcą ponieść rekompensatę z tytułu przerw w dostawach energii elektrycznej, to wydatek na wypłatę przedmiotowej rekompensaty, związany z zachowaniem źródła przychodów, w oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów
Słowa kluczowe: dostawa; energia; energia-energia elektryczna; faktura; koszt-koszty uzyskania przychodów; rekompensata; zapłata; zwłoka
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 17.06.2008r. (data wpływu 20 czerwca 2008r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 czerwca 2008r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przestawiony następujący stan faktyczny:

Spółka jest importerem energii elektrycznej z Ukrainy i jednocześnie jej dostawcą dla polskiego odbiorcy. W okresie wykonywania umowy doszło do 6-cio miesięcznej przerwy w dostawach energii, z przyczyn leżących po stronie ukraińskiej. Spółka więc nie mogła zrealizować dostaw dla swojego odbiorcy, zgodnie z przyjętym harmonogramem. Z zawartej przez Spółkę z polskim odbiorcą umowy wynika, że w przypadku zaprzestania dostaw energii elektrycznej przez importera- dostawcę jest on obowiązany do zrekompensowania w określonej kwocie kosztów, związanych z dzierżawą linii, które bezpośrednio są ponoszone przez odbiorcę polskiego. Rekompensata jest płatna na podstawie faktur VAT wystawionych przez odbiorcę energii za każdy miesiąc braku dostaw. W przypadku braku dostaw przez okres krótszy niż miesiąc, rekompensata naliczona zostanie proporcjonalnie do ilości dni, w których nie było dostawy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie

Czy zapłacona rekompensata stanowi koszt uzyskania przychodu dla Spółki?

Zdaniem wnioskodawcy zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty pieniężnej określonej jako rekompensata, uzależnione jest od spełnienia ogólnego warunku zaliczenia danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wyrażonego w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Aby więc wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

1.  poniesiony wydatek musi mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na powstanie przychodu,
2.  poniesiony wydatek musi mieć na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
3.  wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów negatywnych określonych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu:

*   wad dostarczonych towarów albo wykonania robót i usług oraz
*   zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo
*   zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robot i usług.

Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że nie ma on zastosowania do rekompensat z tytułu czasowego braku dostaw towarów. W ocenie Spółki odnosi się on tylko i wyłącznie do sytuacji wypłaty kary z tytułu nienależytego (wadliwego) wykonania umowy. Oznacza to, że na zasadach ogólnych do kosztów uzyskania przychodów zalicza się kary umowne i odszkodowania (rekompensaty) wynikające z niewykonania w ogóle zobowiązania w zakresie dostarczenia towaru. Podobne stanowisko wyraziła Izba Skarbowa w Poznaniu, wskazując, że w sytuacji wypłaty odszkodowania w związku z niewykonaniem usługi przewozowej nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 22) ustawy (por.: PD-P/005W-1423/03 z dnia 30 czerwca 2004r.). Wypłacona rekompensata z tytułu braku dostaw spełnia ogólny warunek zawarty w art. 15 ust. 1 ustawy, jest bowiem kosztem dla zachowania źródła przychodu, którym niewątpliwie będą dostawy wznowione po niezawinionej ze strony Spółki przerwie. Brak rekompensat groziłby wypowiedzeniem umowy przez polskiego odbiorcę, a wówczas nawet wznowienie dostaw energii nie przyczyniłoby się do uzyskania przychodu, gdyż wobec wygaśnięcia stosunku prawnego z jej odbiorcą nie byłoby już komu tej energii sprzedać. Koszt ten należy więc uznać za celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej działalności. Związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wypłaconą rekompensatą a przychodem wygenerowanym w przyszłości bez wątpienia wystąpi. Skoro więc wypłata rekompensaty ma na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, zdaniem Spółki stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Przy czym zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, takim że poniesienie go ma wpływ na powstanie przychodu lub zabezpieczenie albo zachowanie jego źródła. A zatem przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w ustawie - wymaga nie tylko oceny pod kątem czy jego poniesienie miało związek z konkretnym przychodem, ale także z punktu widzenia racjonalności określonego działania dla osiągnięcia przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu:

1.  wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług,
2.  zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
3.  zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Przepis ten stanowi katalog zamknięty, dotyczący zdarzeń gospodarczych spowodowanych wadliwością towarów lub robót i usług będących przedmiotem działalności gospodarczej. Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji poniesionych kosztów z kosztów podatkowych. Oznacza to, iż wypłacona rekompensata z tytułu opóźnienia w realizacji zamówienia, jako nie wymienione w ww. przepisie, może stanowić koszt uzyskania przychodu, o ile wykazuje związek z prowadzoną działalnością i uzyskanymi z tego tytułu przychodami.

Rekompensata zapłacona przez Spółkę w związku z sześciomiesięczną przerwą w dostawach energii elektrycznej dla polskiego odbiorcy, poniesione zostało z przyczyn leżących po stronie ukraińskiej. W związku z tym, Spółka jako importer energii z Ukrainy, nie mogła zrealizować dostaw dla swojego odbiorcy, zgodnie z przyjętym harmonogramem i zmuszona była do poniesienia rekompensaty naliczanej proporcjonalnie do ilości dni, w których nie było dostawy. Ponadto - jak zaznacza - Spółka niezapłacenie rekompensat skutkowałby wypowiedzeniem umowy przez polskiego odbiorcę, co w zmniejszyłoby przychody Spółki.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w sytuacji, gdy Spółka w związku z niezawinionym przez siebie działaniami obowiązana jest postanowieniami umowy zawartej z polskim dostawcą ponieść rekompensatę z tytułu przerw w dostawach energii elektrycznej, to wydatek na wypłatę przedmiotowej rekompensaty, związany z zachowaniem źródła przychodów, w oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Jednocześnie należy podkreślić, iż ciężar co do prawidłowego udokumentowania wydatku, jak i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem przychodu spoczywa na podatniku. Podatnik bowiem musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a przy zachowaniu należytej staranności nie mógł zapobiec okolicznościom, które doprowadziły do wypłaty rekompensaty.

Interpretacja dotyczy przedstawionego stanu faktycznego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.