Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.821.2024.2.EW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Nieuznanie Sprzedających za podatników podatku VAT w
związku z transakcją sprzedaży nieruchomości zabudowanej
bliźniakiem.
Słowa kluczowe: grunty-dostawa gruntu
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    26 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A.B.
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B.B.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Sprzedająca jest w związku małżeńskim, wraz z mężem B.B. ma ustawową wspólność
    majątkową. Sprzedająca i Sprzedający są osobami fizycznymi nieprowadzącymi
    działalności gospodarczej w Polsce ani w zakresie obrotu nieruchomościami, ani w żadnej
    innej. Sprzedający nie zamierzają również takiej działalności prowadzić w przyszłości.
    Sprzedający nie są zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT.
    W roku 2005 Sprzedająca wraz z mężem dokonała zakupu dwóch sąsiadujących ze sobą
    działek budowlanych w (...) z myślą o budowie własnego domu jednorodzinnego. Jednej
    mniejszej o powierzchni 0,0546 (działka numer 1) oraz drugiej większej o powierzchni
    0,1507 (działka numer 2). W 2007 r. zamieszkali wraz z 2 dzieci w domu wybudowanym na
    działce nr 1 oraz 2. Dom został posadowiony na obu działkach ze względu na wielkość
    bryły, jednocześnie większa część działki nr 2 pozostawała do dyspozycji Sprzedających
    jako ogród, nie była również oddzielona od działki 1 żadnym ogrodzeniem.
    W roku 2003 r. Sprzedająca zbyła darowaną jej przez babcię działkę rolną z domkiem
    siedliskowym (darowizna została wykonana przed zawarciem związku małżeńskiego z
    obecnym mężem w roku 1987 i stanowiła majątek osobisty Sprzedającej). Środki ze
    sprzedaży wsparły Sprzedających finansowo przy zakupie działki pod budowę wspólnego
    domu.
    Na budowę i wykończenie własnego domu Sprzedający zaciągnęli ponadto kredyt
    hipoteczny, którego termin spłaty pierwotnie miał upłynąć w roku 2034. Hipoteka objęła
    obie działki. W roku 2019 z myślą o realizacji potrzeb mieszkaniowych córki i syna,
    Sprzedający podjęli decyzję o wybudowaniu na obciążonej kredytem działce nr 2 - domu
    typu bliźniak. Fundusze na jego budowę pochodziły ze sprzedaży dwóch mieszkań
    (mieszkanie nabyte 7 lipca 1999 r. sprzedane w 2019 r., drugie, które zostało nabyte 20
    września 2000 r., zostało sprzedane w roku 2021). Oba mieszkania zostały zakupione
    przez Sprzedających w trakcie trwania małżeństwa, do ustawowej wspólności majątkowej.
    Sprzedająca nie dokonywała sprzedaży innych nieruchomości, oprócz działki rolnej i tych
    dwóch mieszkań wskazanych we wniosku. Na chwilę obecną ani Sprzedająca ani
    Sprzedający nie mają innych nieruchomości, które chcieliby sprzedać w przyszłości.
    Wybudowany budynek składa się z 2 niezależnych domów mieszkalnych, uznane za
    komfortowe rozwiązanie, by dzieci mogły się tam wprowadzić ze swoimi rodzinami. Mając
    na uwadze przepisanie w przyszłości nieruchomości na dzieci, działka 2 została

    rozdzielona (decyzją Burmistrza Miasta i Gminy (...) z dnia 19 marca 2021 r.-
    zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości) na działkę o nr 3 o powierzchni 0,1006 ha
    (z zaznaczeniem w decyzji, że działka ta wraz z działką nr 1 stanowi jedną nieruchomość)
    oraz dwie osobne działki z osobnymi numerami tj. 4 o powierzchni 0,0246 ha i 5 o
    powierzchni 0,0247 ha.
    W 2021 r. by uporządkować wspólne sprawy majątkowe i finansowe Sprzedający złożyli
    wniosek do banku o bezobciążeniowe wydzielenie hipoteki na dwie nowo powstałe działki
    z przynależnymi im budynkami mieszkalnymi. Bank wyraził zgodę. Budowa trwała 5 lat z
    przerwami, była prowadzona systemem gospodarczym i została ukończona w czerwcu
    2024.
    W okresie od 2005 r. wydzielone działki nie były w żaden sposób wynajmowane ani
    dzierżawione innym osobom czy podmiotom, ani to w sposób odpłatny czy nieodpłatny.
    Przez cały okres tylko i wyłącznie Sprzedający je użytkowali (Sprzedająca i Sprzedający). Ze
    względu na długi okres trwania budowy plany dzieci się zmieniły, córka wyszła za mąż i
    zakupili wspólnie z zięciem na kredyt mieszkanie w (...). Syn dalej mieszka ze
    Sprzedającymi, jest kawalerem i obecnie nie stać go na samodzielne wykończenie domu i
    jego utrzymanie, ponieważ przerosłoby to jego możliwości finansowe.
    Powyższe okoliczności plus fakt, że Sprzedający są w wieku okołoemerytalnym
    (Sprzedająca ma 57 lat, Sprzedający 59 lat) sprawia, że mają potrzebę porządkowania
    swoich spraw finansowych i majątkowych. Sprzedający doszli do wniosku, że sprzedadzą
    połowę bliźniaka, a uzyskane środki przeznaczą m.in na spłatę kredytu hipotecznego (na
    emeryturze pewnie ciężko byłoby Sprzedającym wygospodarować regularnie kwotę raty)
    oraz na remont domu, ponieważ nigdy nie był robiony gruntowny remont. Sprzedający
    chcieliby też wesprzeć finansowo dzieci, poprzez przekazanie im pewnej kwoty w formie
    darowizny.
    Korzystając z portalu ogłoszeniowego Sprzedający dodali najprostsze ogłoszenie i znaleźli
    małżeństwo zainteresowane zakupem, z którym 17 czerwca 2024 r. podpisali umowę
    przedwstępną. Umowa przedwstępna była umową bezwarunkową.
    Kupującym ani innym podmiotom Sprzedający nie udzielili żadnych pełnomocnictw, czy to
    w postaci zgód, upoważnień, czy jakiegokolwiek innego umocowania do działania w
    imieniu Sprzedającej, czy w imieniu Sprzedającego. Wszystko Sprzedający robili sami. 9
    września 2024 r. aktem notarialnym (Rep. A numer ...) Sprzedający zbyli małżeństwu
    nieruchomość, składającą się z działki nr 4 o powierzchni 0,0246 ha. Osoby te z kolei
    oświadczyły w akcie, że ustanawiają na nieruchomości hipotekę umowną celem
    zabezpieczenia spłaty wierzytelności Banku w postaci kredytu, który otrzymali na
    podstawie umowy Własny Kąt Hipoteczny.
    Kupujący, przed dokonaniem sprzedaży w żaden sposób nie korzystali z przedmiotowej
    nieruchomości. Sprzedający nie udzielili im też wcześniej zgody na dysponowanie nią na
    cele budowlane. W przypadku drugiej niesprzedanej części bliźniaka Sprzedający nie
    udzielali nikomu zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. W związku z
    tym, że w tym przypadku budowa jest ukończona, Sprzedający nie planują jej nikomu
    udzielać. Sprzedający nie zamierzają zawierać żadnych umów najmu, dzierżawy, czy
    innych umów o podobnym charakterze. Za bardzo boją się ryzyka z tym związanego,
    nieuczciwych wynajmujących itp. Sprzedający wolą, by z nieruchomości nikt nie korzystał,
    do czasu ewentualnego przeniesienia własności. Teraz Sprzedający zastanawiają się, czy
    poprzez to, że w tym roku tj. 2024 przenieśli własność jednej części bliźniaka, a w
    przyszłym roku tj. 2025 r. chcieliby sprzedać drugą, to czy Ich sytuacja podatkowa uległaby
    zmianie.

## Pytanie

Czy sprzedaż dwóch nieruchomości w warunkach opisanych wyżej będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? (oznaczone we wniosku nr 2)

    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    W ocenie Sprzedających dokonując sprzedaży obu lokali mieszkalnych korzystają z
    przysługującego im prawa do zarządzania majątkiem osobistym i w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy o podatku od towarów i usług nie jest to uznawane za wykonywanie działalności
    gospodarczej, a tym samym nie staną się podatnikami VAT i nie powstanie tym samym
    obowiązek złożenia deklaracji JPK.
    Sprzedaż majątku osobistego przez osobę fizyczną, jeśli jest wykonywana okazjonalnie i
    nie ma stałego charakteru, nie stanowi działalności gospodarczej zgodnie z art. 15 ust. 2
    ustawy. W takim przypadku Sprzedający nie będą występować jako podatnicy VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a sprzedaż tej nieruchomości nie podlega
    opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Sprzedający uważają, że planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie miała znamion
    profesjonalnego handlu, zbliżonego do zawodowego prowadzenia działalności
    gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Blisko 20 lat temu, gdy kupowali
    działki nr 1 oraz 2 nie mieli zamiaru inwestycyjnego (gospodarczego) wobec nich. Kupili je
    by wybudować tam dom, tak więc zamiar był prywatny. Cel zrealizowali w 2007 r., kiedy
    wraz z dziećmi wprowadzili się do niego. Podział działki i wybudowanie domu typu bliźniak
    nastąpiło odpowiednio w 2021 r. i 2024. Budowa domu była rozciągnięta w czasie na 5 lat,
    Sprzedający budowali systemem gospodarczym. Po informacji, że córka nie chce się
    wprowadzić do domu jednorodzinnego w wybudowanym bliźniaku, Sprzedający nie
    podejmowali działań marketingowych w celu sprzedaży tego domu, wykraczających poza
    zwykłe formy ogłoszenia. Nie zamierzają tego robić także w przypadku drugiej połowy
    bliźniaka, gdy syn jasno zdeklaruje, że nie chce tam teraz zamieszkać.
    Sprzedający uważają, że przy sprzedaży zabudowanych nieruchomości nie dojdzie do
    dostawy towarów (budynków) w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług i nie będą zobowiązani do opodatkowania tych transakcji
    stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1, ponieważ nie będzie można im przypisać znamion
    prowadzenia działalności gospodarczej, przez co nie uzyskają statusu podatnika VAT.
    DKIS w interpretacji nr 0113-KDIPT1-3.4012.410.2024.1.MWJ z 25 lipca 2024 r. w
    kontekście art. 15 ust. 2 ustawy i definicji działalności gospodarczej uznał, że zasadne jest
    wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży,
    przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej. Dalej organ stwierdza, że:
      „Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
      nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany
      na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem dc działalności gospodarczej. [...]
      Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
      działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
      podatnika w zakresie tych czynności.”
    Podjęte przez Sprzedających działania dotyczące budowy i planowanej sprzedaży bliźniaka
    ma w rzeczy samej charakter incydentalny i sporadyczny. Sprzedający nie chcą w
    przyszłości uczynić sobie z tego źródła zysków. Sytuacja życiowa zmusza Ich do podjęcia
    decyzji o sprzedaży, wydaje się to najlepszym rozwiązaniem, które pozwoli spłacić kredyt
    hipoteczny, wyremontować dom w którym mieszkają, oraz przekazać dzieciom darowizny
    pieniężne. Niech same zdecydują na co.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1610 ze zm.), zwanej dalej:
    Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem
    uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami
    reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 2809).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie

      jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
      wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania:
      1) czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia
        nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania
        nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając nieruchomość działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży dwóch nieruchomości, istotne jest czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tej nieruchomości
    podjęliście Państwo lub podejmiecie Państwo aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkowałoby
    koniecznością uznania Sprzedających za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    We wniosku wskazali Państwo, że:

        nabyli Państwo dwie sąsiadujące ze sobą działki w 2005 r. (działkę nr 1 i nr 2);
        w 2007 r. zamieszkaliście Państwo wraz z dziećmi w domu wybudowanym na
        działce nr 1 i 2, na budowę którego zaciągnęliście Państwo kredyt hipoteczny;
        w 2021 r. działka gruntu nr 2 została podzielona na działkę nr 3 i dwie działki o nr 4
        i 5;
        nie prowadzicie Państwo żadnej działalności gospodarczej i nie jesteście Państwo
        zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku VAT;
        wydzielone działki nie były/są wynajmowane ani dzierżawione;
        nie udzieliliście Państwo żadnych pełnomocnictw, czy to w postaci zgód,
        upoważnień, czy jakiegokolwiek innego umocowania do działania w Państwa
        imieniu i nie będziecie Państwo udzielali w związku z przyszłą sprzedażą;
        9 września 2024 r. aktem notarialnym (Rep. A numer ...) zbyli Państwo Nabywcy
        nieruchomość, składającą się z działki nr 4 wraz z jedną częścią bliźniaka, w
        przyszłym roku tj. 2025 r. chcielibyście Państwo sprzedać drugą.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż dwóch nieruchomości podlega
    /będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Należy więc ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży dwóch
    nieruchomości Sprzedający będą spełniać przesłanki do uznania Ich za podatników
    podatku od towarów i usług, tj. czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu
    dokonania opisanej sprzedaży podjęliście Państwo lub podejmiecie aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co
    skutkować będzie koniecznością uznania Państwa za podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania Państwa w
    odniesieniu do sprzedaży dwóch nieruchomości, nie wykracza poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak
    jest przesłanek świadczących o takiej Państwa aktywności w przedmiocie sprzedaży ww.
    nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń,
    który jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Państwo opisanych dwóch
    nieruchomości wypełni przesłanki działalności gospodarczej.
    Wskazaliście Państwo, że w 2005 r. nabyliście do majątku wspólnego dwie sąsiadujące
    działki budowlane z zamiarem wybudowania własnego domu jednorodzinnego.
    Ponadto wskazaliście Państwo, że nieruchomość nie była przedmiotem odpłatnego
    najmu, ani dzierżawy, ani innych umów o podobnym charakterze. Nieruchomość nie była
    /jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Kupujący, przed

    dokonaniem sprzedaży w żaden sposób nie korzystali z przedmiotowej nieruchomości.
    Nie udzieliliście Państwo wcześniej zgody na dysponowanie nieruchomością na cele
    budowlane oraz nie planujecie Państwo udzielić takiej zgody w przyszłości.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie
    podejmowaliście Państwo i nie zamierzacie Państwo podjąć aktywnych działań w zakresie
    obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny
    do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podjęte przez Państwo należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Za przejaw podejmowania aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami nie można bowiem uznać samego podziału
    nieruchomości.
    Zakres podjętych czynności w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości w żadnym
    wypadku nie pozwala na uznanie, że działalność Państwa (Sprzedających) będzie miała
    charakter profesjonalny.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011
    r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż przez
    Państwo nieruchomości, nie podlega/będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Państwo
    za podatników tego podatku.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że w okolicznościach wskazanych w opisie stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego, dokonując omawianych transakcji, korzystają Państwo
    /będzie Państwo korzystać z przysługującego Wam prawa do rozporządzania własnym
    majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, co nie stanowi
    wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Państwo cech podatników podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w zakresie sprzedaży nieruchomości, a opisaną dostawę cech czynności
    podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Państwa stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż nieruchomości nie jest/nie powinna być
    kwalifikowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT, a w
    rezultacie, że nie działacie/nie będziecie działać Państwo w charakterze podatników
    podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwo i stanu prawnego
        obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,
        zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwo i stanu prawnego
        obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, którego dotyczy pytanie nr 1
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwo w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.