Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.770.2024.1.KOM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-30
Teza: Prawo do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych w okresie od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. przez Najemcę za najem lokalu i przez Wydzierżawiającego z tytułu bezumownego korzystania z lokalu.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; najem-najem na cele działalności ; odliczenia-brak prawa do odliczenia; odliczenia-odliczenie podatku naliczonego od zakupu; odliczenia-warunki odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1-lit. a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe:
        w zakresie prawa Wnioskodawcy do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty
        podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych w okresie od marca 2018 r.
        do kwietnia 2020 r. przez Dzierżawcę za najem lokalu (pytanie nr 1),
        w zakresie braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez Wydzierżawiającego z tytułu
        bezumownego korzystania z lokalu za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r.
        (pytanie nr 3).

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa Wnioskodawcy do obniżenia kwot
    podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych w
    okresie od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. przez Najemcę za najem lokalu i przez
    Wydzierżawiającego z tytułu bezumownego korzystania z lokalu.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. sp. z o.o. w Warszawie - uprzednio: (...) (Wnioskodawca lub Spółka), działając jako
    najemca, w dniu 27 lipca 2001 r. zawarł z firmą B. S.A. z/s w (...) (dalej: B. SA) umowę najmu
    lokalu położonego w budynku przy ul. (...). Umowa najmu z 27 lipca 2001 r. została
    zawarta na czas określony, zmieniona aneksem z 10 października 2008 r. na okres do 31
    grudnia 2020 r.
    Na podstawie tej umowy najemca zobowiązany był do zapłaty czynszu najmu w wysokości
            2(...) EURO za 1 m. Czynsz płatny był miesięcznie do siódmego dnia każdego miesiąca do
    Wynajmującego – B. S.A. na nr rachunku bankowego podany w umowie najmu. B.S.A. nie
    była właścicielem tego budynku, ale dzierżawcą i zgodnie z umową miała prawo do
    zawierania umów najmu.
    Pismem z 1 czerwca 2017 r. C. sp. z o. o. w (...) (dalej także: C. sp. z o.o.) poinformował
    Wnioskodawcę, iż jest właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w (...) przy ulicy (...),
    którą od roku 1997 dzierżawiła Spółka B. S.A. Ponadto poinformowała, że trwające od
    kilku miesięcy trudności z wyegzekwowaniem czynszu dzierżawnego stanowiły przyczynę
    rozwiązania umowy dzierżawy z B. S.A. w trybie natychmiastowym z dniem 15 maja 2017 r.
    Powołując się na treść art. 668 § 2 k.c. (utrata ważności umowy najmu z uwagi na
    rozwiązanie z 15 maja 2017 r. umowy dzierżawy ze spółką B. S.A.), Zarząd spółki C. Sp. z o.
    o. zaproponował zawarcie stosownej umowy najmu pomiędzy A. Sp. z o.o. a spółką C. Sp.
    z o.o. - właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w (...), ul. (...). W piśmie tym, wskazano
    ponadto, iż brak reakcji ze strony Spółki, zmusi C. Sp. z o.o. do przejęcia zajmowanego
    lokalu oraz obciążenie za bezumowne korzystanie z lokalu.
    Pismem z 8 czerwca 2017 r. pełnomocnik spółki B. S.A. poinformował Spółkę, iż
    „oświadczenie o rozwiązaniu umowy dzierżawy zawartej pomiędzy B. S.A. w (...) a C. Sp. z o.
    o. w (...) pozbawione jest skuteczności prawnej”. Dalej wskazano, iż spółka B. S.A. w (...)
    pozostaje dalej podmiotem wynajmującym i uprawionym, w szczególności poproszono o

    niepodpisywanie nowych umów najmu z C. Sp. z o.o., gdyż aktualna pozostaje umowa
    najmu zawarta z B. S.A. w (...).
    Pismem z 9 czerwca 2017 r. Spółka zwróciła się do C. sp. z o.o. o wyjaśnienie powstałych
    rozbieżności prawnych i zajęcie ostatecznego stanowiska.
    W czerwcu 2017 r. strony podjęły próby ugodowego załatwienia sporu, doszło do
    spotkania pomiędzy zwaśnionymi stronami, tj. C. sp. z o.o. a B. S.A. oraz przedsiębiorcami
    będącymi najemcami lokali położonych w budynku będącym przedmiotem sporu, tj. w (...)
    przy ulicy (...).
    W dniu 16 czerwca 2017 r. C. sp. z o.o. i B. S.A. zawarły porozumienie, z którego wynika, że
    w dniu 16 czerwca 2017 r. Wydzierżawiający (C sp. z o.o.) stawił się w obiekcie będącym
    przedmiotem dzierżawy w celu jego przejęcia. Dzierżawca (B. S.A.) oświadczył, że odmawia
    wydania nieruchomości będącej przedmiotem dzierżawy, w związku z tym, zdaniem
    Dzierżawcy oświadczenie Wydzierżawiającego o rozwiązaniu umowy dzierżawy jest
    pozbawione podstaw prawnych. Strony tego porozumienia wyraziły też wolę zakończenia
    sporu w drodze negocjacji zakreślając termin ich zakończenia na 31 października 2017 r.
    Zobowiązały się także, że nie będą zakłócać przez swoje działania dotychczasowej
    współpracy którejkolwiek z nich z jakimikolwiek osobami trzecimi, w szczególności
    Najemcami. Ustalono również, że przez okres prowadzenia negocjacji Dzierżawca będzie
    uiszczał czynsz na rzecz Wydzierżawiającego w wysokości 1/2 dotychczasowej stawki
    czynszu.
    Aneksem z 27 października 2017 r. do powyższego porozumienia C. sp. z o.o. i B. S.A.
    przedłużyły czas na prowadzenie negocjacji do 30 grudnia 2017 r. Jednocześnie, strony
    porozumienia postanowiły, iż w związku z aktualnym stanem budynku i koniecznymi
    nakładami na jego remont, wspólnie zlecą dokonanie przez rzeczoznawcę oceny stanu
    technicznego i zakresu koniecznych napraw i remontów. Koszty ekspertyzy strony
    porozumienia miały ponieść po połowie.
    Wnioskodawca został poinformowany o zawarciu opisanego wyżej porozumienia, w
    którym do dnia 30 grudnia 2017 r. strony zawiesiły wszelkie czynności związane z
    wszczętymi procedurami związanymi z rozwiązaniem umowy dzierżawy zawartej ze spółką
    B. S.A. i do tego dnia wiążące są warunki najmu zawartej ze spółką B. S.A.
    Do dnia 31 grudnia 2017 r. do Spółki nie dochodziły żadne informacje o braku
    porozumienia pomiędzy C. sp. z o.o. a B. S.A.
    Pismem z 30 grudnia 2017 r. skierowanym do C. sp. z o.o. pełnomocnik B. S.A. przedstawił
    obszerne wyjaśnienia, w tym na temat zapłaty czynszu dzierżawy za grudzień 2017 r., w
    którym deklaruje wolę kompromisowego zakończenia sporu.
    Dnia 21 stycznia 2018 r. C. Sp. z o.o. skierowała do Spółki pismo, w którym poinformowała,
    iż porozumienie zawarte w dniu 16 czerwca 2017 r. z późniejszymi aneksami pomiędzy C.
    Sp. z o.o. a B. S.A. zostało zerwane, a zatem Umowa Dzierżawy zawarta w dniu 4 grudnia
    1997 r. przestała obowiązywać.
    Spółka C. Sp. z o.o. wskazała, iż w przypadku wątpliwości prawnych dotyczących
    skuteczności rozwiązania umowy Dzierżawy, prosi o zdeponowanie w depozycie sądowym
    zobowiązań czynszowych. Ponadto wskazała na możliwość dochodzenia wynagrodzenia
    za bezumowne korzystanie z nieruchomości.
    W odpowiedzi na powyższe, spółka B. S.A. pismem z 24 stycznia 2018 r. skierowanym do
    Wnioskodawcy podjęła polemikę ze stanowiskiem wyrażonym przez C. Sp. z o.o. w
    szczególności co do trwałości stosunku prawnego łączącej strony, tj. Umowy Dzierżawy z 4
    grudnia 1997 r.
    Pismem z 1 lutego 2018 r., skierowanym do skonfliktowanych stron Umowy Dzierżawy z 4
    grudnia 1997 r., w odpowiedzi na pismo C. sp. z o.o. z 21 stycznia 2018 r. oraz pismo B. S.
    A. z 24 stycznia 2018 r., Spółka wniosła o zażegnanie sporu i jednoznaczne określenie

    podmiotu uprawnionego do otrzymywania czynszu za korzystanie przez A. Sp. z o.o. z
    lokalu znajdującego się budynku przy ulicy (...).
    Pismem z 14 lutego 2018 r. C. sp. z o.o. w odpowiedzi na pismo z 1 lutego 2018 r.
    przedstawiła obszerne stanowisko co do prawnych aspektów konfliktu na tle Umowy
    Dzierżawy, w tym wskazała, iż zadłużenie spółki B. S.A. z tytułu czynszu wynosi (...) zł +
    należne podatki.
    Opisując problemy faktyczne związane z rozliczeniem nakładów i płatnością czynszu
    dzierżawy, C. sp. z o.o. po raz kolejny wskazała, iż stoi na stanowisku, z uwagi na
    rozwiązanie umowy dzierżawy, w oparciu o treść art. 668 §2 k.c. umowy najmu zawarte z
    B. S.A. utraciły ważność, zaś C. sp. z o.o. ma prawo domagać się wynagrodzenia z tytułu
    bezumownego korzystania z lokali znajdujących się w budynku przy ulicy (...).
    Z przedmiotowego stanu faktycznego jednoznacznie wynikało, iż wskazani uczestnicy
    domagają się zapłaty z tego samego tytułu, tj. za korzystanie z lokalu znajdującego się w
    (...), przy ulicy (...).
    Firma B. S.A. domaga się od Spółki zapłaty czynszu najmu, zaś firma C. Sp. z o.o. stała na
    stanowisku, iż z uwagi na rozwiązanie Umowy Dzierżawy czynsz najmu, w oparciu o treść
    art. 668 §2 k.c., jest nienależny B.S.A., a winien przypadać właścicielowi budynku, tj. C. Sp.
    z o.o.
    Wskazane podmioty domagały się jednocześnie spełniania świadczenia z tytułu
    korzystania przez Spółkę z lokalu przy ul. (...), na rzecz każdego z nich. Zatem zaistniała
    sytuacja, w której dłużnik (Wnioskodawca), wskutek okoliczności, za które nie ponosił
    odpowiedzialności, miał poważne wątpliwości co do podmiotu, który jest wierzycielem, z
    uwagi, iż pomiędzy wskazanymi wierzycielami powstał spór.
    Z tego względu w dniu 13 marca 2018 r. Spółka złożyła do Sądu Rejonowego (...) wniosek o
    zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego kwoty (...) zł tytułem czynszu najmu za
    marzec 2018 r., wynikającego z umowy najmu zawartej w dniu 27 lipca 2001 r. ze spółką B.
    S.A. oraz o ustalenie i zezwolenie, na podstawie art. 693(5) § 1 zd. 1 k.p.c., na złożenie do
    depozytu sądowego kwot przyszłych wynikających z tytułu czynszów najmu za kolejne
    okresy, gdy staną się wymagalne, tj. począwszy od kwietnia 2018 do grudnia 2020 r. lub do
    czasu ustalenia wierzyciela z tytułu korzystania z lokalu przy ulicy (...) w wysokości
    ustalonej na podstawie otrzymanej faktury z tytułu umowy najmu z 27 lipca 2001 r.
    zawartej ze spółką B. S.A. lub noty obciążeniowej otrzymanej od C. Sp. z o.o. z tytułu
    bezumownego korzystania z lokalu.
    Postanowieniem z 11 maja 2018 r., sygn. akt (...), Sąd Rejonowy (...) uwzględnił wniosek
    Spółki i zezwolił A. sp. z o.o. w (...) na złożenie do depozytu sądowego kwoty (...) zł z tytułu
    czynszu najmu za marzec 2018 r., kwoty (...) zł z tytułu czynszu najmu za kwiecień 2018 r. -
    wynikających z umowy najmu zawartej w dniu 27 lipca 2001 r. z B. S.A. w (...), do depozytu
    sądowego.
    Ponadto Sąd zezwolił Spółce na składanie w przyszłości do depozytu sądowego dalszych
    świadczeń z tytułu czynszu najmu lub wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości
    znajdującej się w (...) przy ul. (...) zajmowanej przez Spółkę na podstawie umowy najmu z
    27 lipca 2001 r. zawartej z B. S.A. w (...) w chwili, gdy staną się wymagalne, w wysokości
    ustalonej na podstawie faktury z tytułu umowy najmu otrzymanej od B. S.A. lub na
    podstawie noty obciążeniowej z tytułu bezumownego korzystania z lokalu otrzymanej od
    C. sp. z o.o. w (...).
    Postanowienie powyższe utrzymane zostało w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego
    w (...) Wydział Cywilny Odwoławczy, sygn. akt (...), oddalającym apelację B. S.A. z/s w (...).
    Na podstawie ww. orzeczenia sądowego Spółka dokonywała wpłat do depozytu sądowego
    czynszów najmu począwszy od marca 2018 r. do maja 2020 r.

    W związku z tym, że B. S.A. odmawiała wydania nieruchomości (patrz: Porozumienie z 16
    czerwca 2017 r.), C. sp. z o.o, po uzyskaniu tytułu wykonawczego, skierowała sprawę do
    komornika, który w dniu 27 kwietnia 2020 r. w ramach czynności egzekucyjnych
    doprowadził do wydania właścicielowi nieruchomości w (...) przy ul. (...).
    Z treści protokołu wydania nieruchomości wierzycielowi z tego dnia wynika m.in., że cyt.
    „Na terenie wydawanej nieruchomości znajdują się lokale użytkowe, które są
    przedmiotem najmu na podstawie umów zawartych przed dłużnika (B. S.A.) z
    następującymi podmiotami: (...) pkt 4 A. sp. z o.o., ul. (...) KRS (...) NIP (...), REGON (...), (...)”.
    W przedmiotowym protokole wydania znalazło się również m.in. stwierdzenie, cyt.: „Na
    wniosek przedstawiciela wierzyciela poinformowano najemców lokali użytkowych o fakcie
    wydania nieruchomości w dniu dzisiejszym”.
    W dniu 13 maja 2020 r. Spółka podpisała umowę najmu lokalu położonego przy ul. (...) w
    (...) z C. sp. z o.o. w (...). Umowa ta, w listopadzie 2022 r. została rozwiązana za
    porozumieniem stron, a w jej miejsce została podpisana nowa umowa w dniu 9 listopada
    2022 r. z C. sp. z o.o. (zachowana została ciągłość stosunku najmu).
    Mając na uwadze relacje gospodarcze istniejące pomiędzy Spółką a C. sp. z o.o., w
    szczególności w związku z wpłaceniem przez Spółkę do depozytu sądowego, w oparciu o
    postanowienie Sądu Rejonowego (...) w (...) z 9 października 2018 r. w sprawie (...), kwot
    spornego czynszu najmu za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r., z tytułu
                                  2korzystania przez Spółkę z lokalu o powierzchni 63 m położonego w (...) przy ulicy (...), na
    podstawie umowy najmu zawartej pomiędzy B. S.A. z siedzibą w (...) a Spółką, 22 czerwca
    2022 r. Spółka oraz C. sp. z o.o. zawarły Ugodę.
    Z treści Ugody wynikało, że Spółka w terminie 14 dni od dnia dostarczenia przez C. sp. z o.
    o. aktu (lub aktów) notarialnego (-ych) zawierającego (-ych) oświadczenie (-a) o
    dobrowolnym poddaniu się egzekucji, stanowiących zabezpieczenie wykonania ugody,
    złoży do Sądu Rejonowego (...) w sprawie o sygn. akt (...) wniosek w trybie art. 693(11) § 1
    Kodeksu postępowania cywilnego o zwrot zdeponowanych kwot.
    W związku z powyższym C. sp. z o.o. w (...) zobowiązała się do wystawienia na rzecz Spółki
    faktury VAT z tytułu bezumownego korzystania z lokalu w okresie, za który Spółka złożyła
    do depozytu sądowego kwotę, o której mowa powyżej, w terminie 7 dni od daty zawarcia
    Ugody.
    Dodatkowo w Ugodzie wskazano, że C. sp. z o.o. przyjmuje do wiadomości, że przekazanie
    powyższej kwoty przez Spółkę na rzecz C. sp. z o.o. skutkować będzie koniecznością
    skorygowania rozliczeń podatkowych Spółki w zakresie podatku od towarów i usług (VAT)
    oraz podatku dochodowego od osób prawnych (CIT,) a w konsekwencji obowiązkiem
    zapłaty zaległych zobowiązań podatkowych na rzecz organu podatkowego wraz z
    należnymi odsetkami. W związku z powyższym C. sp. z o.o. zobowiązuje się do zwrotu na
    rzecz Spółki kwoty zapłaconych przez niego na rzecz organu podatkowego odsetek, w
    terminie 7 dni od przedstawienia C. sp. z o.o. przez Spółkę potwierdzenia ich zapłaty.
    C sp. z o.o. zobowiązała się, że jeśli po złożeniu wniosku do Sądu o zwrot zdeponowanych
    kwot i wpłynięciu środków z ww. depozytu sądowego na rachunek C. sp. z o.o., B. S.A.
    wystąpi z powództwem o zapłatę wynagrodzenia ze stosunku umowy najmu lub umowy o
    podobnym charakterze przeciwko Spółce za okres, o którym mowa w Ugodzie, C. sp. z o.o.
    podejmie jej obronę w wytoczonym procesie jako pełnomocnik albo interwenient
    uboczny, według jej wyboru.
    W przypadku prawomocnego orzeczenia zasądzającego od Spółki na rzecz B. S.A.
    jakiejkolwiek kwoty z tytułu wynagrodzenia ze stosunku umowy najmu lub umowy o
    podobnym charakterze Spółki z B. S.A. za okres, o którym mowa w niniejszej Ugodzie lub
    odsetek za opóźnienie w zapłacie tego wynagrodzenia, C. sp. z o.o. bezzwłocznie zwróci
    mu taką samą kwotę oraz pokryje koszty postępowania sądowego. Ponadto C. sp. z o.o.
    zobowiązała się do rozliczenia lub skorygowania swoich rozliczeń podatkowych

    uwzględniając treść tego orzeczenia oraz współpracy ze Spółką w zakresie korekt rozliczeń
    podatkowych Spółki z tym związanych.
    Wykonując treść opisanej Ugody, Spółka 29 czerwca 2022 r. złożyła do sądu wniosek o
    zwrot całej kwoty złożonej do depozytu sądowego.
    Postanowieniem z 4 stycznia 2023 r. Sąd Rejonowy (...) oddalił wniosek Spółki z uwagi na
    fakt, że komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...) dokonał zajęcia wierzytelności
    przysługującej B. S.A. w likwidacji (równolegle toczył się spór pomiędzy C. sp. z o.o. a B. S.
    A. z innych tytułów).
    W związku z odmową wypłaty depozytu na rzecz Wnioskodawcy, C. sp. z o.o. złożyła
    wniosek o ustalenie prawa do podjęcia depozytu.
    W dniu 11 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy (...), prawomocnym już wyrokiem, ustalił, że
    prawo do podjęcia depozytu przysługuje powodowi – C. sp. z o.o. Wyrok nie zawiera
    uzasadnienia (żadna ze stron nie wniosła o jego sporządzenie). Wnioskodawca nie zna
    zatem motywów takiego rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego.
    Postanowieniem z 16 sierpnia 2024 r. Sąd Rejonowy (...) postanowił wydać C. sp. z o.o.
    pełny depozyt (na jej wniosek).
    C. sp. z o.o., 14 października 2024 r. wystawił Spółce fakturę z tytułu bezumownego
    korzystania przez Wnioskodawcę z lokalu w okresie od marca 2018 r. do maja 2020 r. Na
    tej fakturze została wykazana kwota podatku od towarów i usług.
    W uzupełnieniu powyższych informacji dodać należy, że Spółka jest zarejestrowanym
    podatnikiem VAT czynnym, w tym również na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych. Głównym przedmiotem działalności jest sprzedaż zegarków i
    biżuterii, która jest prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach. Działalność ta jest
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Wyżej opisany lokal przy ul. (...) w (...)
    Spółka wykorzystuje wyłącznie na działalność opodatkowaną podatkiem od towarów i
    usług (prowadzi w nim sklep).
    Wnioskodawca w okresie od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. otrzymywał faktury
    wystawiane przez B. S.A. zawierające kwoty podatku od towarów i usług. Na ich podstawie
    (i samej umowy najmu) Spółka dokonywała wpłat kwoty czynszu do depozytu sądowego.
    Podatek od towarów i usług wykazywany na tych fakturach pomniejszał kwoty podatku
    należnego w rozliczeniach składanych przez Spółkę, zgodnie z art. 86 ust. 10 i 10b ustawy
    VAT, tj. w poszczególnych miesiącach okresu od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r.
    Spółka z tytułu podatku od towarów i usług rozliczała się w okresach miesięcznych.
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca miał prawo do obniżenia
      kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur
      wystawionych przez B. S.A.?
    2) W przypadku, gdy odpowiedź na pytanie 1 będzie negatywna, czy Wnioskodawca ma
      obowiązek skorygować swoje miesięczne rozliczenia za nw. okresy:
      a. od marca do listopada 2018 r.,
      b. od grudnia 2018 r. do listopada 2019 r.,
      c. od grudnia 2019 r. do kwietnia 2020 r.,
      przez usunięcie kwot podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych przez B.
      S.A. z tytułu czynszu najmu?
    3) Czy Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez C. sp. z o.o. z tytułu
      bezumownego korzystania z lokalu za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r.?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 1:
    W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca miał prawo do obniżenia kwot
    podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych przez
    B. S.A.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2 lit. a:
    W przypadku, gdy odpowiedź na pytanie 1 będzie negatywna, Wnioskodawca nie ma
    obowiązku skorygowania swoich rozliczeń za okres od marca do listopada 2018 r. przez
    usunięcie kwot podatku naliczonego wynikających faktur wystawionych przez B. S.A. z
    tytułu czynszu najmu.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2 lit. b:
    W przypadku, gdy odpowiedź na pytanie 1 będzie negatywna, Wnioskodawca nie ma
    obowiązku skorygowania swoich rozliczeń za okres od grudnia 2018 r. do listopada 2019 r.
    przez usunięcie kwot podatku naliczonego wynikających faktur wystawionych przez B. S.A.
    z tytułu czynszu najmu.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2 lit. c:
    W przypadku, gdy odpowiedź na pytanie 1 będzie negatywna, Wnioskodawca nie ma
    obowiązku skorygowania swoich rozliczeń za okres od grudnia 2019 r. do kwietnia 2020 r.
    przez usunięcie kwot podatku naliczonego wynikających faktur wystawionych przez B. S.A.
    z tytułu czynszu najmu.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 3:
    Wnioskodawca nie będzie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez C. sp. z o.o. z tytułu
    bezumownego korzystania z lokalu za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r.
    Wspólne uzasadnienie stanowiska do pytań nr 1, 2 i 3
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (zwanej dalej ustawą VAT): W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy: Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy: Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie
    stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT
    czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.

    Powyższe przepisy będą miały w sprawie zastosowanie.
    Wnioskodawca w lokalu przy ul. (...), w okresie objętym wnioskiem, wykonywał wyłącznie
    czynności opodatkowane. Lokal był zatem wykorzystywany w celu wykonywania czynności
    opodatkowanych.
    Wnioskodawca otrzymał od B. S.A. z tytułu najmu faktury z wykazaną na nich kwotą
    podatku naliczonego. Podstawą ich wystawienia była umowa najmu z 27 lipca 2001 r. Spór
    pomiędzy C. sp. z o.o. (właścicielem nieruchomości), a B. S.A. (dzierżawcą) nie miał
    żadnego wpływu na prawo Wnioskodawcy do obniżenia kwoty podatku naliczonego z
    faktur dokumentujących czynsz. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż B. S.A. do dnia 27
    kwietnia 2020 r. była w faktycznym posiadaniu nieruchomości przy ul. (...), w tym także
    lokalu użytkowanego przez Spółkę.
    W wyniku działań podjętych przez komornika zainicjowanych przez C. sp. z o.o. doszło do
    wydania przedmiotowej nieruchomości jej właścicielowi w tym dniu. Z protokołu czynności
    wydania nieruchomości wynika, że wierzyciel (C. sp. z o.o.) zawnioskował do komornika o
    poinformowanie najemców o fakcie wydania mu nieruchomości. Stanowi to
    potwierdzenie, że do tego dnia C. sp. z o.o. faktycznie nie dysponował nieruchomością.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i c ustawy VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia
    podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie
    zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności, a także potwierdzające czynności,
    do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego (czynności
    nieważne lub pozorne).
    W analizowanym przypadku zakładając nawet, że doszło do wypowiedzenia umowy
    dzierżawy pomiędzy C. sp. z o.o. a B. S.A., co skutkowało, zgodnie z art. 668 § 2 k.c.,
    wygaśnięciem umów najmu między spółką B. a podnajemcami należy przyjąć, że pomimo
    tego, w związku z brakiem wydania nieruchomości przez dzierżawcę, doszło do
    bezumownej kontynuacji oddania do użytkowania lokalu przez B. S.A. (faktycznego
    posiadacza nieruchomości), w sposób dorozumiany. Dzierżawca (B. S.A.) bowiem nie
    wydał faktycznie nieruchomości właścicielowi. Spółka B. - do czasu odebrania
    komorniczego - władała nieruchomością i udostępniała ją podnajemcom, a C. Sp. z o.o.
    ten fakt tolerowała, o czym przesądza treść porozumienia zawartego pomiędzy nią a B. S.
    A. z 16 czerwca 2017 r. Wynikało z niego m.in., że doszło do jego zawarcia pomimo
    odmowy wydania nieruchomości przez dzierżawcę, który kwestionował złożone mu
    oświadczenie o rozwiązaniu umowy dzierżawy. Strony porozumienia wyraziły w nim wolę
    zakończenia sporu w drodze negocjacji i zobowiązały się do niezakłócania współpracy
    którejkolwiek ze stron z osobami trzecimi, w szczególności najemcami.
    Ponadto, strony porozumienia postanowiły, iż w związku z aktualnym stanem budynku i
    koniecznymi nakładami na jego remont, wspólnie zlecą dokonanie przez rzeczoznawcę
    oceny stanu technicznego i zakresu koniecznych napraw i remontów. Koszty ekspertyzy
    strony porozumienia miały ponieść po połowie.
    Niezależnie zatem od oceny, czy na gruncie przepisów prawa cywilnego istniała umowa
    pomiędzy B. S.A. a Wnioskodawcą, z uwagi na zdarzenia o charakterze faktycznym i
    dysponowanie przez B. S.A. nieruchomością, wystawiane przez nią faktury, jako
    potwierdzające zdarzenie polegające na faktycznym świadczeniu usług wydania do
    użytkowania lokalu (de facto kontynuacji umowy najmu) stanowiły podstawę do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w nich wykazanego.
    Potwierdzeniem słuszności takiej oceny jest wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 25 maja 2023 r. w sprawie C-114/22. Trybunał orzekł w nim, że art. 167, art.
    168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2010/45/UE z 13 lipca 2010 r., w świetle zasad neutralności podatkowej i
    proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że: stoją one na przeszkodzie

    przepisom krajowym, na mocy których podatnik jest pozbawiony prawa do odliczenia
    naliczonego podatku od wartości dodanej z tego tylko powodu, że podlegająca
    opodatkowaniu transakcja gospodarcza jest uważana za pozorną i dotknięta nieważnością
    na podstawie przepisów krajowego prawa cywilnego, bez konieczności wykazania, iż
    zostały spełnione przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie, w świetle prawa Unii, tej
    transakcji jako pozornej lub, w przypadku gdy rzeczona transakcja została faktycznie
    dokonana, że jest ona wynikiem oszustwa w zakresie podatku od wartości dodanej lub
    nadużycia prawa.
    W niniejszej sprawie nie może być mowy o czynności pozornej lub że jest wynikiem
    oszustwa w zakresie podatku od towarów i usług lub nadużycia prawa.
    W związku z tym w oparciu o te przesłanki prawo do odliczenia VAT w analizowanej
    sprawie nie powinno być kwestionowane.
    W świetle powyższej argumentacji Wnioskodawca nie ma obowiązku zatem skorygowania
    swoich rozliczeń za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. przez usunięcie kwot
    podatku naliczonego wynikających z faktur wystawionych przez B. S.A. z tytułu czynszu
    najmu.
    Konsekwentnie, Wnioskodawca nie będzie miał prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez C. sp. z
    o.o. z tytułu bezumownego korzystania z lokalu za okres od marca 2018 r. do kwietnia
    2020 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe:
        w zakresie prawa Wnioskodawcy do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty
        podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych w okresie od marca 2018 r.
        do kwietnia 2020 r. przez Dzierżawcę za najem lokalu (pytanie nr 1),
        w zakresie braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez Wydzierżawiającego z tytułu
        bezumownego korzystania z lokalu za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r.
        (pytanie nr 3).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek dotyczy stanu faktycznego i stanu prawnego
    obowiązującego w latach 2018-2020 i obecnie, przy czym zauważyć trzeba, że treść
    przepisów, do których odnosi się interpretacja, nie uległa zmianie w ww. okresach.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a. nabycia towarów i usług,
      b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.

    Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Zaznaczyć jednak należy, że ustawodawca nie zobowiązuje w żaden sposób podatnika,
    któremu przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego do jego odliczenia. Jest to
    elementarne prawo podatnika i od niego samego zależy, czy z niego skorzysta, czy też nie.
    Ponadto, ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek
    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Na podstawie art. 88 ust. 3a ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy:
      1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
      a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
      b) (uchylona);
      2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku;
      3) (uchylony);
      4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
      a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych
      czynności,
      b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla
      których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
      c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
      Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
      5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
      przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
      6) (uchylony);

      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
      czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze
      – w części dotyczącej tych czynności.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Na zakres prawa do odliczenia w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie
    statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług, wykonującego
    czynności opodatkowane. Tylko podatnik, w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do
    odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z
    prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Wobec tego należy stwierdzić, że za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot,
    który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do
    celów opodatkowanej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Za
    działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły,
    majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z analizy zarówno przywołanych regulacji prawnych, jak i całokształtu przepisów ustawy
    wynika, że podatek od towarów i usług ze względu na jego konstrukcję, tzn.
    opodatkowanie wartości dodanej na poszczególnych etapach obrotu gospodarczego, jest
    podatkiem sformalizowanym i prawo do odliczenia podatku naliczonego jest ograniczone.
    Podstawę do odliczenia podatku naliczonego mogą stanowić bowiem wyłącznie
    dokumenty wymienione w ustawie, przy czym dokumenty te muszą spełniać wymogi
    określone w ustawie i rozporządzeniu wykonawczym do niej.
    Podstawowym dokumentem wystawianym przez podatników podatku od towarów i usług
    są faktury. Są one dokumentami, którymi czynni podatnicy tego podatku dokumentują
    swoją sprzedaż.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy [Obowiązek wystawienia faktury]:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.

    Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury
    muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy
    sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe.
    Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie jest jednak związane tylko
    z otrzymaniem faktury, choćby od strony formalnej poprawnej, bowiem przysługuje ono w
    związku z nabyciem towarów i usług. Uprawnienie to może dotyczyć wyłącznie tych
    czynności, które faktycznie zostały dokonane. Samo posiadanie faktury nie tworzy bowiem
    prawa do odliczenia podatku na niej wykazanego. Przysługuje ono wyłącznie wówczas, gdy
    doszło do rzeczywistego nabycia towaru/wyświadczenia usługi oraz gdy podatek naliczony
    związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Terminy odliczenia podatku VAT naliczonego z otrzymanych faktur zostały określone w
    art. 86 ust. 10-13 ustawy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    Według art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej
      niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Oznacza to, że z odliczenia podatku na podstawie art. 86 ust. 10 i 10b pkt 1 ustawy, można
    skorzystać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie trzy przesłanki:
        powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług,
        doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług,
        podatnik jest w posiadaniu faktury dokumentującej tę transakcję.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, w tym
    również na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Głównym przedmiotem
    działalności jest sprzedaż zegarków i biżuterii, która jest prowadzona w
    wyspecjalizowanych sklepach. Działalność ta jest opodatkowana podatkiem od towarów i
    usług.
    Wnioskodawca (Najemca) w dniu 27 lipca 2001 r. zawarł ze spółką B. S.A. (Wynajmujący)
    umowę najmu lokalu usługowego znajdującego się w budynku położonym w (...). Umowa
    najmu została zawarta na czas określony, zmieniona aneksem z 10 października 2008 r.,
    na okres do 31 grudnia 2020 r.
    Na podstawie tej umowy Spółka jako Najemca zobowiązana była do zapłaty czynszu
    najmu, który był płatny miesięcznie do siódmego dnia każdego miesiąca do
    Wynajmującego na nr rachunku bankowego podany w umowie najmu. B. S.A. nie była
    właścicielem tego budynku, ale dzierżawcą i zgodnie z umową miała prawo do zawierania
    umów najmu.
    Pismem z 1 czerwca 2017 r. C. sp. z o.o. poinformowała Wnioskodawcę, iż jest
    właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w (...) przy ulicy (...), którą od roku 1997

    dzierżawiła Spółka B. S.A. Ponadto poinformowała, że trwające od kilku miesięcy trudności
    z wyegzekwowaniem czynszu dzierżawnego stanowiły przyczynę rozwiązania umowy
    dzierżawy z B. S.A. w trybie natychmiastowym z dniem 15 maja 2017 r.
    C. Sp. z o.o. zaproponowała zawarcie stosownej umowy najmu pomiędzy Wnioskodawcą a
    C. Sp. z o.o. - właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w (...). W piśmie tym, wskazano
    ponadto, iż brak reakcji ze strony Spółki, zmusi C. Sp. z o.o. do przejęcia zajmowanego
    lokalu oraz obciążenie za bezumowne korzystanie z lokalu.
    Pismem z 8 czerwca 2017 r. pełnomocnik spółki B. S.A. poinformował Wnioskodawcę, iż
    „oświadczenie o rozwiązaniu umowy dzierżawy zawartej pomiędzy B. S.A. w (...) a C. sp. z o.
    o. w (...) pozbawione jest skuteczności prawnej i dlatego spółka B. S.A. pozostaje dalej
    podmiotem wynajmującym i uprawionym. W szczególności poproszono Wnioskodawcę o
    niepodpisywanie nowych umów najmu z C. Sp. z o.o., gdyż aktualna pozostaje umowa
    najmu zawarta z B. S.A.
    Wnioskodawca pismem z 9 czerwca 2017 r. zwrócił się do C. sp. z o.o. o wyjaśnienie
    powstałych rozbieżności prawnych i zajęcie ostatecznego stanowiska.
    W czerwcu 2017 r. obie strony konfliktu podjęły próby ugodowego załatwienia sporu,
    doszło do spotkania pomiędzy zwaśnionymi stronami oraz przedsiębiorcami będącymi
    najemcami lokali położonych w budynku będącym przedmiotem sporu, tj. w (...) przy ulicy
    (...).
    W dniu 16 czerwca 2017 r. C. sp. z o.o. i B. S.A. zawarły porozumienie, w którym wyraziły
    wolę zakończenia sporu w drodze negocjacji zakreślając termin ich zakończenia na 31
    października 2017 r. Aneksem z 27 października 2017 r. strony przedłużyły czas na
    prowadzenie negocjacji do 30 grudnia 2017 r. Jednocześnie, strony porozumienia
    postanowiły, iż w związku z aktualnym stanem budynku i koniecznymi nakładami na jego
    remont, wspólnie zlecą dokonanie przez rzeczoznawcę oceny stanu technicznego i
    zakresu koniecznych napraw i remontów. Koszty ekspertyzy strony porozumienia miały
    ponieść po połowie. Pismem z 30 grudnia 2017 r. skierowanym do C. sp. z o.o. B. S.A.
    przedstawiła obszerne wyjaśnienia, w tym na temat zapłaty czynszu dzierżawy za grudzień
    2017 r., w którym deklarowała wolę kompromisowego zakończenia sporu.
    Dnia 21 stycznia 2018 r. C. Sp. z o.o. skierowała do Wnioskodawcy pismo, w którym
    poinformowała, iż porozumienie zawarte 16 czerwca 2017 r. z późniejszymi aneksami
    pomiędzy C. Sp. z o.o. a B. S.A. zostało zerwane, a zatem Umowa Dzierżawy zawarta
    między nimi w dniu 4 grudnia 1997 r. przestała obowiązywać. C. Sp. z o.o. wskazała
    również, iż w przypadku wątpliwości prawnych dotyczących skuteczności rozwiązania
    umowy Dzierżawy, prosi o zdeponowanie w depozycie sądowym zobowiązań
    czynszowych. Ponadto wskazała na możliwość dochodzenia wynagrodzenia za
    bezumowne korzystanie z nieruchomości.
    B. S.A. pismem z 24 stycznia 2018 r. skierowanym do Wnioskodawcy podjęła polemikę ze
    stanowiskiem wyrażonym przez C. Sp. z o.o. w szczególności co do trwałości stosunku
    prawnego łączącej strony, tj. Umowy Dzierżawy z 4 grudnia 1997 r.
    Pismem z 1 lutego 2018 r., skierowanym do skonfliktowanych stron Umowy Dzierżawy z 4
    grudnia 1997 r., w odpowiedzi na pismo C. sp. z o.o. z 21 stycznia 2018 r. oraz pismo B. S.
    A. z 24 stycznia 2018 r., Wnioskodawca wniósł o zażegnanie sporu i jednoznaczne
    określenie podmiotu uprawnionego do otrzymywania czynszu za korzystanie przez
    Najemcę z lokalu znajdującego się budynku przy ulicy (...).
    Pismem z 14 lutego 2018 r. Spółka została powiadomiona, że B. S.A. domaga się od Spółki
    zapłaty czynszu najmu, zaś firma C. Sp. z o.o. stała na stanowisku, iż z uwagi na
    rozwiązanie Umowy Dzierżawy czynsz najmu jest nienależny B. S.A., a winien przypadać
    właścicielowi budynku, tj. C. Sp. z o.o. Tak więc oba podmioty domagały się jednocześnie
    spełniania świadczenia z tytułu korzystania przez Spółkę z lokalu przy ul. (...), na rzecz
    każdego z nich.

    Zaistniała więc sytuacja, w której Wnioskodawca (dłużnik), wskutek okoliczności, za które
    nie ponosił odpowiedzialności, miał poważne wątpliwości co do podmiotu, który jest
    wierzycielem, z uwagi, iż pomiędzy wskazanymi wierzycielami powstał spór.
    Z tego względu w dniu 13 marca 2018 r. Spółka złożyła do Sądu Rejonowego wniosek o
    zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego kwoty (...) zł tytułem czynszu najmu za
    marzec 2018 r., wynikającego z umowy najmu zawartej w dniu 27 lipca 2001 r. ze spółką B.
    S.A. oraz o ustalenie i zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego kwot przyszłych
    wynikających z tytułu czynszów najmu za kolejne okresy, gdy staną się wymagalne, tj.
    począwszy od kwietnia 2018 do grudnia 2020 r. lub do czasu ustalenia wierzyciela z tytułu
    korzystania z lokalu przy ulicy (...) w wysokości ustalonej na podstawie otrzymanej faktury
    z tytułu umowy najmu z 27 lipca 2001 r. zawartej ze spółką B. S.A. lub noty obciążeniowej
    otrzymanej od C. Sp. z o.o. z tytułu bezumownego korzystania z lokalu.
    Postanowieniem z 11 maja 2018 r. Sąd Rejonowy (...)uwzględnił wniosek Spółki i zezwolił
    na złożenie do depozytu sądowego kwoty z tytułu czynszu najmu za marzec 2018 r. i
    kwiecień 2018 r. - wynikających z umowy najmu zawartej w dniu 27 lipca 2001 r. z B. S.A.
    oraz zezwolił Spółce na składanie w przyszłości do depozytu sądowego dalszych świadczeń
    z tytułu czynszu najmu lub wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości znajdującej się
    w (...) przy ul. (...) zajmowanej przez Spółkę na podstawie umowy najmu z 27 lipca 2001 r.
    zawartej z B. S.A. w (...) w chwili, gdy staną się wymagalne, w wysokości ustalonej na
    podstawie faktury z tytułu umowy najmu otrzymanej od B. S.A. lub na podstawie noty
    obciążeniowej z tytułu bezumownego korzystania z lokalu otrzymanej od C. sp. z o.o. w (...).
    Spółka dokonywała wpłat do depozytu sądowego czynszów najmu począwszy od marca
    2018 r. do maja 2020 r.
    W związku z tym, że B. S.A. odmawiała wydania nieruchomości, to C. sp. z o.o., po
    uzyskaniu tytułu wykonawczego, skierowała sprawę do komornika, który w dniu 27
    kwietnia 2020 r. w ramach czynności egzekucyjnych doprowadził do wydania C. sp. z o.o.
    nieruchomości w (...) przy ul. (...). Spółka jako Najemca została poinformowana o fakcie
    wydania nieruchomości w dniu 27 kwietnia 2020 r. jej właścicielowi, tj. C. sp. z o.o.
    13 maja 2020 r. Spółka podpisała umowę najmu lokalu położonego przy ul. (...) w (...) z C.
    sp. z o.o. , która w listopadzie 2022 r. została rozwiązana za porozumieniem stron. W jej
    miejsce została podpisana nowa umowa w dniu 9 listopada 2022 r. z C. sp. z o.o.
    (zachowana została ciągłość stosunku najmu).
    22 czerwca 2022 r. Spółka oraz C. sp. z o.o. zawarły Ugodę, na podstawie której Spółka 29
    czerwca 2022 r. złożyła do sądu wniosek o zwrot całej kwoty złożonej do depozytu
    sądowego.
    Postanowieniem z 4 stycznia 2023 r. Sąd Rejonowy oddalił wniosek Spółki z uwagi na fakt,
    że komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...) dokonał zajęcia wierzytelności
    przysługującej B. S.A. w likwidacji (równolegle toczył się spór pomiędzy C. sp. z o.o. a B. S.
    A. z innych tytułów). W związku z odmową wypłaty depozytu na rzecz Wnioskodawcy, C.
    sp. z o.o. złożyła wniosek o ustalenie prawa do podjęcia depozytu.
    W dniu 11 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy prawomocnym już wyrokiem ustalił, że prawo
    do podjęcia depozytu przysługuje powodowi – C. sp. z o.o. Postanowieniem z 16 sierpnia
    2024 r. Sąd Rejonowy postanowił wydać C. sp. z o.o. pełny depozyt (na jej wniosek).
    Wnioskodawca w okresie od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. otrzymywał faktury
    wystawiane przez B. S.A. dokumentujące najem lokalu znajdującego się przy ul. (...) w (...),
    zawierające kwoty podatku od towarów i usług. Na ich podstawie oraz samej umowy
    najmu Spółka dokonywała wpłat kwoty czynszu do depozytu sądowego oraz odliczała,
    zgodnie z art. 86 ust. 10 i 10b ustawy, kwoty podatku VAT wykazane na tych fakturach w
    poszczególnych miesiącach okresu od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. Spółka z tytułu
    podatku od towarów i usług rozliczała się w okresach miesięcznych.

    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy Wnioskodawca miał prawo do obniżenia kwot
    podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych przez
    B. S.A. w okresie od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r.
    Co do zasady, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, podatnik będący czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem VAT ma prawo do odliczenia podatku naliczonego
    związanego ze sprzedażą opodatkowaną na podstawie otrzymanych faktur, które - jak
    wskazałem powyżej - powinny dokumentować rzeczywisty przebieg zdarzeń
    gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących
    w niej udział.
    Kwestia prawa do odliczenia i jego warunku w postaci istnienia faktycznej dostawy
    towarów lub faktycznego świadczenia usług pozostaje przedmiotem licznych rozważań
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie z jego ugruntowanym
    orzecznictwem, jeżeli brak jest faktycznej dostawy towarów lub faktycznego świadczenia
    usług, nie może powstać prawo do odliczenia, zaś fikcyjna transakcja nabycia nie może
    uprawniać do odliczenia VAT, ponieważ taka transakcja nie ma żadnego związku z
    transakcjami obciążonymi podatkiem należnym (wyrok TSUE z 25 maja 2023 r. nr C-114
    /22 i przytoczone tam orzecznictwo).
    We wskazanych przepisach ustawy sformułowany został istotny warunek formalny prawa
    do odliczenia, zgodnie z którym na kwotę podatku naliczonego składają się kwoty
    wynikające z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług. Wystawienie faktury
    należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu
    podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
    Istotne jest, że aby skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego nie wystarczy samo dysponowanie fakturą, na której widnieje kwota
    podatku. Kluczowe jest dokonanie rzeczywistej transakcji, istnienie realnego stosunku
    pomiędzy nabywcą a dostawcą, którego odzwierciedleniem jest dokument w postaci
    faktury wystawionej zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa podatkowego,
    tj. z art. 106e ustawy o VAT. Nie sposób zatem interpretować regulacji statuującej prawo
    do odliczenia w rozumieniu ściśle ewidencyjnym – dysponowanie fakturą ujętą w
    ewidencjach zakupu podatnika jest koniecznym, ale wtórnym warunkiem skorzystania z
    prawa wynikającego z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Niezbędne jest, by faktura stanowiła
    wyraz czynności faktycznej (świadczenie usług/dostawa towarów), mającej znaczenie na
    gruncie prawa podatkowego, pomiędzy dwoma podmiotami. Oznacza to, że o prawie do
    odliczenia będzie mowa dopiero wówczas, gdy faktura będzie nosiła cechy prawidłowości i
    rzetelności, zarówno na płaszczyźnie przedmiotowej (czynność udokumentowana fakturą
    wystąpiła i wywołała skutek w sferze zobowiązań podatkowych nabywcy i dostawcy), jak i
    podmiotowej (czynność została dokonana przez podmioty widniejące na fakturze jako
    sprzedawca – wystawca faktury i nabywca – podatnik dokonujący odliczenia na gruncie
    ww. przepisu).
    W świetle przestawionego opisu sprawy nie ulega wątpliwości, iż między Wnioskodawcą a
    B. S.A. doszło do realnego zdarzenia gospodarczego, w wyniku którego Spółka w okresie
    od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. nabywała od B. S.A. usługę najmu lokalu przy ul. (...)
    na podstawie zawartej 27 lipca 2001 r. umowy najmu. Spółka w tym lokalu prowadziła
    sklep, tak więc lokal był wykorzystywany w celu wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT. Spółka otrzymywała od B. S.A. (podatnika VAT) z tytułu najmu faktury z
    wykazaną na nich kwotą podatku naliczonego. Wnioskodawca w celu zabezpieczenia
    swoich interesów, w okresie kiedy między stronami był spór dotyczący skuteczności
    zawartej w 1997 r. między nimi Umowy Dzierżawy, dokonywał wpłat do depozytu
    sądowego kwot odpowiadających kwotom czynszów najmu lokalu począwszy od marca
    2018 r. do maja 2020 r.
    Z okoliczności opisanych we wniosku wynika, że pomimo sporu toczącego się pomiędzy B.
    S.A. (dzierżawca) a C. sp. z o.o. (właściciel nieruchomości), B. S.A. do dnia 27 kwietnia 2020

    r. była w faktycznym posiadaniu nieruchomości przy ul. (...), w tym także lokalu
    wynajmowanego przez Spółkę. Świadczy o tym zapis protokołu, z którego wynika, iż
    dopiero 27 kwietnia 2020 r. w wyniku podjętych przez komornika a zainicjowanych przez
    C. sp. z o.o. działań doszło do wydania spornej nieruchomości jej właścicielowi (C. sp. z o.
    o.). Z protokołu tego wynika również, że wierzyciel (C. sp. z o.o.) zawnioskował do
    komornika o poinformowanie najemców, w tym Spółki, o fakcie wydania mu
    nieruchomości. Tak więc do 27 kwietnia 2020 r. C. sp. z o.o. faktycznie nie dysponował
    nieruchomością. Spółka B. S.A. - do czasu odebrania komorniczego - władała
    nieruchomością i udostępniała ją podnajemcom, a C. sp. z o.o. ten fakt tolerowała, o czym
    świadczy treść porozumienia zawartego pomiędzy nią a B. S.A. z 16 czerwca 2017 r.
    Wynikało z niego m.in., że doszło do jego zawarcia pomimo odmowy wydania
    nieruchomości przez dzierżawcę, który kwestionował złożone mu oświadczenie o
    rozwiązaniu umowy dzierżawy. Strony porozumienia wyraziły w nim wolę zakończenia
    sporu w drodze negocjacji i zobowiązały się do niezakłócania współpracy którejkolwiek ze
    stron z osobami trzecimi, w szczególności najemcami. Ponadto, obie strony porozumienia
    postanowiły, iż w związku z aktualnym stanem budynku i koniecznymi nakładami na jego
    remont, wspólnie zlecą dokonanie przez rzeczoznawcę oceny stanu technicznego i
    zakresu koniecznych napraw i remontów. Koszty ekspertyzy strony porozumienia miały
    ponieść po połowie. W porozumieniu tym strony zawiesiły wszelkie czynności związane z
    wszczętymi procedurami związanymi z rozwiązaniem umowy dzierżawy zawartej ze spółką
    B. S.A. i uznały, że wiążące są warunki umowy najmu zawartej ze spółką B. S.A. Obie strony
    sporu wykazywały wolę kompromisowego zakończenia spornej sprawy,
    Tak więc z uwagi na zdarzenia o charakterze faktycznym i dysponowanie przez B. S.A. w
    okresie od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. - na podstawie zawartej 4 grudnia 1997 r. z
    C. Sp. z o.o. umowy dzierżawy - lokalem przy ul. (...), wystawiane przez nią faktury
    potwierdzały zdarzenie polegające na faktycznym świadczeniu usług najmu, tj. wydania
    Wnioskodawcy do użytkowania tego lokalu.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, skoro zatem w okresie od marca 2018 r.
    do kwietnia 2020 r.:
    1) byli Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i działając w takim
      charakterze dokonali Państwo rzeczywistego nabycia od B. S.A. usług najmu lokalu
      przy ul. (...),
    2) nabycie tych usług służyło wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych
      podatkiem VAT (tj. miało związek z prowadzoną przez Państwa opodatkowaną
      działalnością gospodarczą),
    3) faktury zostały wystawione przez B.S.A., który również miał status czynnego i
      zarejestrowanego podatnika VAT,
    – to przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z
    faktur dotyczących usług najmu wystawionych w tym okresie przez B. S.A.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za prawidłowe.
    W związku z tym, że postawione przez Państwa pytanie nr 2 jest warunkowe i oczekują
    Państwo odpowiedzi na nie wyłącznie w sytuacji uznania Państwa stanowiska w zakresie
    pytania nr 1 za negatywne, tj. uznania, że nie przysługiwało Spółce prawo do odliczenia
    podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących usług najmu wystawionych w
    okresie od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. w przez B. S.A., odstąpiłem od odpowiedzi na
    pytanie nr 2.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że po wydaniu w dniu 27 kwietnia 2020 r. spornej
    nieruchomości jej właścicielowi (C. sp. z o.o.), w dniu 13 maja 2020 r. Spółka podpisała
    umowę najmu lokalu położonego przy ul. (...) z C. sp. z o.o. Umowa ta, w listopadzie 2022
    r. została rozwiązana za porozumieniem stron, a w jej miejsce została podpisana nowa
    umowa w dniu 9 listopada 2022 r. z C. sp. z o.o. (zachowana została ciągłość stosunku

    najmu). Spółka oraz C. sp. z o.o. zawarły 22 czerwca 2022 r. Ugodę, na podstawie której
    Spółka miała wystąpić do Sądu o zwrot zdeponowanych kwot. Postanowieniem z 16
    sierpnia 2024 r. Sąd Rejonowy postanowił wydać C. sp. z o.o. pełny depozyt (na jej
    wniosek). C. sp. z o.o. 14 października 2024 r. wystawił Spółce fakturę z tytułu
    bezumownego korzystania przez Wnioskodawcę z lokalu w okresie od marca 2018 r. do
    maja 2020 r. Na tej fakturze została wykazana kwota podatku od towarów i usług.
    Państwa wątpliwości dotyczą także tego, czy Wnioskodawca będzie miał prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury
    wystawionej 14 października 2024 r. przez C. sp. z o.o. z tytułu bezumownego korzystania
    z lokalu za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opis sprawy zgodzić się należy z
    Wnioskodawcą, że nie będzie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez C. sp. z o.o. z tytułu
    bezumownego korzystania z lokalu za okres od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r., bowiem
    faktura ta w okolicznościach sprawy nie stanowi wyrazu czynności faktycznej mającej
    znaczenie na gruncie prawa podatkowego, pomiędzy dwoma podmiotami i nie
    dokumentuje rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem
    przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Trudno jest uznać, że w
    okresie od marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. Wnioskodawca korzystał z lokalu przy ul. (...)
    bezumownie, skoro jak wynika z opisu sprawy C. Sp. z o.o. nie mogło oddać lokalu do
    korzystania Spółce, gdyż w omawianym okresie lokalem tym władała B. S.A. Spółka
    wynajmował lokal od B. S.A. na podstawie zawartej z tym podmiotem w 2001 r. umowy
    najmu, a B. S.A. władała nieruchomością (w tym przedmiotowym lokalem) i udostępniała
    ją podnajemcom. Do 27 kwietnia 2020 r. taki stan rzeczy był tolerowany przez C. Sp. z o.o.
    Umowa najmu łączyła więc w rzeczywistości Wnioskodawcę i B. S.A., co było
    dokumentowane stosownymi fakturami wystawianymi przez B. S.A. w okresie od marca
    2018 r. do kwietnia 2020 r. na rzecz Spółki i za które to usługi Wnioskodawca dokonywał
    comiesięcznej płatności w kwotach odpowiadających kwotom ustalonego między
    stronami czynszu.
    W świetle regulacji zawartych w art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ustawy należy uznać, że
    podatek VAT wykazany na fakturze wystawionej Spółce przez C. Sp. z o.o. 14 października
    2024 r. z tytułu bezumownego korzystania przez Wnioskodawcę z lokalu za okres od
    marca 2018 r. do kwietnia 2020 r. nie podlega odliczeniu, bowiem faktura dokumentuje
    transakcję, która nie została dokonana.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.