Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/4511-627/15/MU
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-08-25
Teza: Powstanie przychodu z tytułu odstąpienia od dochodzenia zwrotu kosztów za studia.
Słowa kluczowe: kwalifikacje-kwalifikacje zawodowe; kwalifikacje-podnoszenie kwalifikacji; obowiązek-obowiązek płatnika; odstąpienie; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; studia; szkolenie; umorzenie; zwrot
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 11 maja 2015 r. (data wpływu 25 maja 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 lipca 2015 r. (data wpływu 18 sierpnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu z tytułu odstąpienia od dochodzenia zwrotu kosztów za studia - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 maja 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu z tytułu odstąpienia od dochodzenia zwrotu kosztów za studia. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 29 lipca 2015 r. (data wpływu 18 sierpnia 2015 r.).

We wniosku tym oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w 2009 r. sfinansował pracownicy koszty studiów, podnoszących kwalifikacje zawodowe, które zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych były zwolnione z opodatkowania. Wnioskodawca w dniu 10 września 2009 r. zawarł z tym pracownikiem również umowę o zwrocie kosztów studiów. W myśl postanowień umowy pracownik w przypadku nieukończenia studiów jak i w przypadku rozwiązania umowy o pracę z jego winy obowiązany był do zwrotu całości kosztów poniesionych przez pracodawcę na rzecz kształcenia pracownika. Zwrot kosztów obejmował koszt czesnego i dojazdy samochodem lub środkami transportu publicznego. Pracownica w roku 2011 złożyła wniosek do Wnioskodawcy z prośbą o przedłużenie terminu zakończenia studiów do listopada 2014 r. W sierpniu 2014 r. rozwiązano z pracownicą umowę o pracę z jej winy bez wypowiedzenia. Pracownica nie ukończyła studiów będących przedmiotem dofinansowania. Wnioskodawca w tej kwestii wystąpił przeciwko pracownicy na drogę postępowania sądowego o zwrot kosztów studiów. W sądzie I instancji zapadł 10 marca 2015 r. wyrok, w którym Sąd uznał, iż Zarząd zwolnił pracownika z obowiązku zwrotu otrzymanych kwot, a zgodnie z pismem pracownika oraz zgodą Zarządu termin zakończenie studiów został przedłużony do listopada 2014 r. w konsekwencji pracownik nie ma obowiązku zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę. Na skutek orzeczenia Sądu I instancji, Wnioskodawca odstąpił od dochodzenia należności od byłej pracownicy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy kwotę od dochodzenia której Wnioskodawca odstąpił należy uznać za przychód pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od którego winna zostać pobrana i odprowadzona przez Wnioskodawcę zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy kwota od dochodzenia której odstąpiono nie jest przychodem pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a należy ją uznać za przychód, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w tej sytuacji nie jest zobowiązany do pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy. Winien wystawić jedynie informację PIT-8C będącą podstawą do dokonania rozliczenia przez byłą pracownicę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Art. 11 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 , art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

W myśl przepisów art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Stosownie do art. 38 ust. 1 ww. ustawy płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Zgodnie z treścią art. 42a osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 lipca 2010 r. wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.

Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, Wnioskodawca w 2009 r. sfinansował pracownicy koszty studiów, podnoszących kwalifikacje zawodowe, które zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych były zwolnione z opodatkowania. Wnioskodawca w dniu 10 września 2009 r. zawarł z tym pracownikiem również umowę o zwrocie kosztów studiów. W myśl postanowień umowy pracownik w przypadku nieukończenia studiów jak i w przypadku rozwiązania umowy o pracę z jego winy obowiązany był do zwrotu całości kosztów poniesionych przez pracodawcę na rzecz kształcenia pracownika. Zwrot kosztów obejmował koszt czesnego i dojazdy samochodem lub środkami transportu publicznego. Pracownica w roku 2011 złożyła wniosek do Wnioskodawcy z prośbą o przedłużenie terminu zakończenia studiów do listopada 2014 r. W sierpniu 2014 r. rozwiązano z pracownicą umowę o pracę z jej winy bez wypowiedzenia. Pracownica nie ukończyła studiów będących przedmiotem dofinansowania. Wnioskodawca w tej kwestii wystąpił przeciwko pracownicy na drogę postępowania sądowego o zwrot kosztów studiów. W sądzie I instancji zapadł 10 marca 2015 r. wyrok, w którym Sąd uznał, iż Zarząd zwolnił pracownika z obowiązku zwrotu otrzymanych kwot, a zgodnie z pismem pracownika oraz zgodą Zarządu termin zakończenie studiów został przedłużony do listopada 2014 r. w konsekwencji pracownik nie ma obowiązku zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę. Na skutek orzeczenia Sądu I instancji, Wnioskodawca odstąpił od dochodzenia należności od byłej pracownicy.

Z treści wniosku wynika zatem, że świadczenie przyznane przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji pracownika, w związku z art. 21 ust. 1 pkt 90 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostało zwolnione z opodatkowania w chwili jego wypłaty.

W świetle powyższego, na gruncie przepisów powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sfinansowanie kosztów studiów w 2009 r. stanowiło niewątpliwie dla pracownika realną korzyść, a w konsekwencji przychód podatkowy zwolniony jednak z opodatkowania. Dlatego też w związku z odstąpieniem przez pracodawcę od dochodzenia ich zwrotu nie można mówić o powstaniu przychodu, gdyż, przychód z tytułu tego świadczenia powstał w dacie jego otrzymania.

W związku z powyższym, należy stwierdzić, iż kwoty od dochodzenia której Wnioskodawca odstąpił nie można uznać ani za przychód pracownicy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani za przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy gdyż jak wykazano powyżej przychód z tytułu tego świadczenia powstał w dacie otrzymania świadczenia a nie w dacie odstąpienia dochodzenia od pracownicy jego zwrotu. W rezultacie Wnioskodawca nie ma obowiązku wystawienia informacji PIT-8C dla tej osoby.

Zgodnie z zadanym we wniosku pytaniem, przedmiotowa interpretacja dotyczy powstania przychodu z tytułu odstąpienia dochodzenia zwrotu kosztów za studia pracownicy. Należy podkreślić, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie odnosi się do zwolnienia z opodatkowania wartości świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.