Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.690.2025.1.LS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Możliwość podwyższenia stawki amortyzacji.
Słowa kluczowe: amortyzacja
działy specjalne produkcji rolnej
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Działy specjalne produkcji rolnej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22i-ust. 2-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 1 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 u.
    p.d.o.f.

    Wnioskodawca prowadzi działy specjalne produkcji rolnej obejmujące fermową hodowlę
    drobiu, w ramach której w każdym cyklu produkcyjnym obsadza kurniki ptakami, które po
    zakończeniu cyklu hodowlanego sprzedaje innemu podmiotowi w celu uboju. W każdym
    roku odbywa się około 1-6 cykli produkcyjnych.
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, a dochody
    uzyskiwane z działów specjalnych produkcji rolnej Wnioskodawcy są opodatkowane na
    zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f., zatem z zastosowaniem 19 % stawki
    przewidzianej dla podatku liniowego.
    W konsekwencji prowadzi on księgi rachunkowe na podstawie ustawy z dnia 29 września
    1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z póżn. zm., dalej jako: "ustawa o
    rachunkowości"). W prowadzonych działach specjalnych produkcji rolnej Wnioskodawca
    wykorzystuje kurniki, do których tytułem prawnym jest prawo własności Wnioskodawcy.
    W kurnikach prowadzony jest chów drobiu hodowlanego. Z uwagi na specyfikę
    eksploatacji kurników w budynkach panują warunki mikroklimatyczne z koncentracją
    szkodliwych gazów, w tym amoniaku, siarkowodoru i dwutlenku węgla, a także duże
    zapylenie. Źródłem zapylenia są cząstki powstałe z upierzenia, ściółki, paszy. Ponadto w
    budynkach stosowane są środki chemiczne służące do dezynfekcji.
    Budynki narażone są na ciągłe działanie chemicznych środków dezynfekujących oraz
    wody. Posadzki kurników wyściełane są ściółką ze słomy, na ściółce gromadzone są
    wydaliny hodowanego drobiu, tworząc pomiot ptasi.
    Niezależnie od powyższego ma również miejsce wydziobywanie powierzchni tynku
    cementowego na ścianach przez kury.
    W budynkach podczas usuwania obornika ładowarkami teleskopowymi powstają
    mechaniczne uszkodzenia posadzek i ścian do wysokości np. 80 cm, co przyczynia się do
    powstawania dziur i pęknięć w ścianach, zarywania, zadzierania posadzek.
    Do mechanicznego uszkodzenia ścian (tynków) i wypłukiwania posadzek dochodzi również
    podczas mycia pod ciśnieniem 200 Bar.
    Wilgoć dochodząca do ok. 85%, zapylenie i gazy sprawiają, że budynek pracuje w skrajnie
    trudnych warunkach. Na ścianach rozwijają się pleśnie i grzyby m.in sprężniaki (Mucor i
    Rhizopus) oraz workowce (Aspergillus, Penicillum, Alternaria, Fusarium, Cladosponum).
    Stalowe elementy kurnika nadmiernie korodują. Stalowe elementy kurnika korodują
    szybciej niż w przypadku innych budynków.
    Pył. nawet obojętny chemicznie przyspiesza w znacznym stopniu procesy korozyjne ze
    względu na higroskopijne pobieranie i przetrzymywanie wilgoci z powietrza.
    Po zakończeniu cyklu produkcji, w trakcie przerwy między cyklami, która trwa ok. 2
    tygodni, a przed wprowadzeniem następnej partii kur, kurniki poddawane są myciu
    środkami chemicznymi oraz zabiegom dezynfekcyjnym.
    Dezynfekcja składa się z:
      1. Dezynfekcji wstępnej;
      2. Czyszczenia i mycia;
      3. Dezynfekcji właściwej;
      4. Przygotowania ściółki;
      5. Przygotowania końcowego.
    Ad 1.
    Dezynfekcja wstępna to pierwszy etap prac przygotowawczych, jaki jest wykonywany
    przed zasiedleniem ptaków. Jej zasadniczym celem jest ograniczenie do minimum
    liczebności insektów, które mogą być nosicielami chorób zakaźnych drobiu. Dezynfekcja

    wstępna obejmuje oprysk pomieszczenia ścian, sufitów oraz samej ściółki preparatem
    Draker o składzie (cypermetryna - 3- (2,2-dichlorowmylo)-2,2-
    dimetylocyklopropanokarboksylan.alfa.-cyjano-3-fenoksybenzylu 10 0 g/100 g.
    tetrametryna 2,00g/100 g, butotlenek piperonylu 10,0g/100 g.
    Ad 2.
    W drugim etapie czyszczony jest sprzęt i urządzenia drobiarskie. Jego celem jest całkowita
    eliminacja wszystkich mikroorganizmów chorobotwórczych oraz materii organicznej
    sprzyjającej ich rozwojowi. Budynek jest czyszczony ciepłą wodą pod ciśnieniem 200 Bar,
    co powoduje penetrację najdrobniejszych szczelin, co z kolei przyczynia się do degradacji
    posadzki betonowej oraz ścian murowanych pokrytych tynkiem cementowo wapiennym
    oraz szybszej korozji metalowej podbitki wykonanej z blachy falistej - trapez. Przed
    myciem nanoszony jest środek myjący Amphokal (skład: wodorotlenki alkaliczne,
    niejonowe tensydy i stabilizatory) w stężeniu 4% w postaci piany. Ze względu na zawartość
    wodorotlenku sodu wpływa on negatywnie na elementy metalowe, przyśpieszając ich
    korodowanie. Mycie obejmuje me tylko sam kurnik i wszystkie jego pomieszczenia (ściany,
    posadzki sufit), ale również wszelkiego rodzaju osprzęt (poidła, karmidła, wentylatory) a
    także dodatkowe miejsca, z którymi ptactwo nie ma styczności (pomieszczenia socjalne,
    magazyny, silosy). Jednocześnie dokonywane jest czyszczenie i dezynfekcja systemów
    pojenia środkiem Systemclean (skład: nadtlenek wodoru H2O2) w stężeniu 2%.
    Ad 3.
    Dezynfekcja wykonywana jest preparatami: podchloryn sodu (NaOCI) (skład: Chloran (I)
    sodu - NaCIO3 12-15%. wodorotlenek sodu - NaOH 0,5-1.4%, węglanu sodu - Na2CO3 0,2-
    0,5%) w stężeniu 7% (jony chlorków i jony podchlodrynu są agresywne chemicznie dla
    stali, nawet nierdzewnych, powodując ich korozję wżerową). Woda Amoniakalna (NH3
    H2O) w stężeniu 6% (skład: amoniak bezwodny - NH3 25%) w stężeniu 6%, ze względu na
    silne właściwości utleniające powoduje korozję elementów metalowych. Kick Start w
    stężeniu 2% (skład nadtlenek wodoru - H2O2 15-30%, kwas octowy - CH3CÓOH 5-15%,
    kwas nadoctowy C2H4O3 1-5%), wysoka zawartość kwasu octowego przyczynia się do
    osłabienia wiązań cementowych, prowadząc do szybszego zużywania się posadzki, a
    dodatkowo do korodowania elementów metalowych Równolegle przeprowadzane jest
    gruntowne oczyszczanie otoczenia budynków inwentarskich. Po wykonaniu gruntownej
    dezynfekcji właściwej następuje wypalanie posadzki (około 4-5 sekund temperatura
    800oC, taki zabieg przyczynia się do pękania posadzki w wyniku jej przegrzania) oraz
    białkowanie posadzki i ścian roztworem wapna - Ca (OH)2.
    Ad 4.
    W zdezynfekowanym chemicznie kurniku rozkładana jest słoma. Pokryty słomą kurnik
    podgrzewany jest do 26 stopni, rozkładany jest w nim papier dla piskląt i rozprowadzany
    preparat Aldecol Des FF (skład glutaral C5H8O2, alkil (C12-16) - chlorku
    dimetylobenzyloamonu (ADBAC/BKC (C12-16)), izopropanol C3H8O, chlorek
    dimetylobenzyloamoniowy) w stężeniu 2% za pomocą zamgławiacza termicznego.
    Ad 5.
    Na 2-3 dni przed przyjęciem ptaków budynek jest nagrzewany do około 34 stopni
    Celsjusza tak, by posadzka osiągnęła wymaganą temperaturę 28 stopni.
    Środki chemiczne użyte do dezynfekcji (m.in. podchloryn sodu - NaOCI, wodorotlenek
    sodu NaOH. kwas octowy - CH3COOH, Kwas nadoctowy C2H4O3. amoniak NH3)
    powodują korozję podsufitki wykonanej z blachy trapezowej obróbek blacharskich oraz
    korozję metalowych elementów wyposażenia kurnika, tj.: kosze i rury paszociągów, linki
    nośne paszociągów i poideł, kolejka transportowa. Korodują również drzwi kurnika. Środki
    chemiczne użyte do dezynfekcji (m.in. kwas octowy - CH3COOH, izopropanol C3H7OH) -
    powodują szybsze zużywanie się posadzki betonowej.

    Wyżej opisane warunki użytkowania kurników w jednakowy sposób odnoszą się do
    wszystkich eksploatowanych 8 kurników, które są położone w miejscowości Hołowienki.
    Kurniki nie zostały jeszcze wprowadzone do ewidencji środków trwałych, stąd nie zostały
    one sklasyfikowane w żadnej grupie, podgrupie czy tez rodzaju. Nie przyjęto także jeszcze
    żadnej stawki amortyzacyjnej. Aktualnie kurniki przyjęte zostały do odbioru
    weterynaryjnego, natomiast jeszcze nie odbył się odbiór budowlany. Po przyjęciu do
    odbioru budowlanego kurniki zostaną wprowadzone do środków trwałych.
    W związku z powyższymi okolicznościami Wnioskodawca powziął następujące wątpliwości.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca w związku z przedstawionym stanem faktycznym powinien zastosować
    stawkę amortyzacyjną z wykorzystaniem współczynnika nie wyższego niż 1,2, o którym
    mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f., w odniesieniu do budynków używanych w
    warunkach pogorszonych, powodujących przyspieszenie zużycia tych obiektów?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy w związku z przedstawionym stanem faktycznym powinien on
    zastosować stawkę amortyzacyjną z wykorzystaniem współczynnika nie wyższego niż 1,2,
    o którym mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. w odniesieniu do budynków
    używanych w warunkach pogorszonych, powodujących przyspieszenie zużycia tych
    obiektów.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.: "Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23."
    Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a
    więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 23 u.p.d.o.f. W rezultacie, żeby wydatek mógł być uznany za
    koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie
    następujące warunki:
        musi pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem
        przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
        zabezpieczenia źródła przychodów,
        nie może znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania
        przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f.,
        musi być właściwie udokumentowany,
        musi być definitywny, tj. niezwrócony podatnikowi w żadnej postaci.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem należy przyjąć. Ze
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie
    przychodów bądź tez zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl
    przepisów ww. ustawy me podlegają wyłączeniu z tych kosztów.
    Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.

    Przepis art. 22 ust. 8 zd. pierwsze u.p.d.o.f.. stanowi że "Kosztem uzyskania przychodów są
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem
    art. 23." Aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały, musi:
        stanowić własność lub współwłasność podatnika,
        zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,
        być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
        jego przewidywany okres używania musi być dłuższy niż rok,
        być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
        działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
        umowy określonej w art. 23a pkt 1 u.p.d.o.f.
    Z przepisu art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. wynika bowiem, ze "Amortyzacji podlegają, z
    zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub
    wytworzone we własnym zakresie kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do
    używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) Maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok.
        wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzona przez niego
        działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu
        dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.“ Jak
        stanowi art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. "Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c.
        z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1 wprowadza się do ewidencji
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n.
        najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Różniejszy termin
        wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego o którym mowa w art. 22h
        ust. 1 pkt 4.”
    W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. „Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości
    początkowej środków trwałych lub wartość niematerialnych i prawnych z zastrzeżeniem
    art. 22k. począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten
    środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu) z zastrzeżeniem art. 22e, do
    końca tego miesiąca. w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub. w którym postawiono je w stan likwidacji zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór, suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie
    z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów."
    Dla celów amortyzacji środka trwałego niezbędnym jest ustalenie właściwej stawki
    amortyzacyjnej w odniesieniu do danego środka trwałego.
    W myśl art. 22h ust. 2 u.p.d.o.f. „Podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł. dokonują wyboru
    jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22-22k dla poszczególnych środków trwałych
    przed rozpoczęciem ich amortyzacji, wybraną metodę stosuje się do pełnego
    zamortyzowania danego środka trwałego.”
    Z kolei art. 22i ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi że „Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych,
    z zastrzeżeniem art. 22j-22ł dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1
    pkt 1.”
    Sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych uzależniony jest
    uzależniony od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z Rozporządzeniem

    Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.
    U. z 2016 r. poz. 1864). określony środek zostanie za kwalifikowany.
    Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku
    trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów
    amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.
    W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się
    pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie
    wytwarzania wyrobów i świadczenia usług.
    Na podstawie art. 22i ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. "Podatnicy mogą podane w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych stawki podwyższać dla budynków i budowli używanych w warunkach:
      a) pogorszonych - przy zastosowaniu współczynników me wyższych niż 1,2.
      b) złych - przy zastosowaniu współczynników me wyższych niż 1,4."
    Jak z powyższego wynika, przesłanką stosowania podwyższonych stawek amortyzacyjnych
    jest używanie budynków lub budowli w warunkach pogorszonych albo w warunkach złych.
    Jak stanowi art. 22i ust. 7 u.p.d.o.f. "Wyjaśnienia dotyczące warunków używania budynków
    i budowli, określenia szczególnej sprawności technicznej maszyn, urządzeń i środków
    transportu oraz maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, o
    których mowa w ust. 2 zawarte są w objaśnieniach do Wykazu stawek amortyzacyjnych."
    Zgodnie z powyższymi objaśnieniami:
    "Za pogorszone warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2
    pkt 1 lit. a, uważa się używanie tych środków trwałych pod ciągłym działaniem wody, par
    wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników
    powodujących przyspieszenie zużycia obiektu." Jak wynika bowiem bezpośrednio z art. 22i
    ust. 3 u.p.d.o.f.: "W razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających
    podwyższenie stawek, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te
    zmiany.”
    W myśl art 22i ust. 6 u.p.d.o.f. "W przypadku podwyższenia stawek amortyzacyjnych,
    podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników
    określonych w ust. 2, należy dla poszczególnych środków trwałych stosować jeden
    wybrany współczynnik, przez który mnoży się stawkę amortyzacyjną właściwą dla danego
    środka trwałego przyjętą z Wykazu stawek amortyzacyjnych."
    Wnioskodawca prowadzi działy specjalne produkcji rolnej obejmujące chów drobiu
    hodowlanego. W prowadzonych działach specjalnych produkcji rolnej wykorzystuje
    będące jego własnością kurniki.
    Ze względu na specyfikę eksploatacji kurników, wewnątrz budynków panują specyficzne
    warunki mikroklimatyczne. charakteryzujące się wysoką koncentracją szkodliwych gazów,
    takich jak amoniak, siarkowodór oraz dwutlenek węgla. Dodatkowo występuje znaczne
    zapylenie, którego źródłem są min. cząstki pochodzące z upierzenia drobiu, ściółki oraz
    paszy. W pomieszczeniach hodowlanych regularnie stosuje się chemiczne środki
    dezynfekujące, co w połączeniu z obecnością wilgoci skutkuje ciągłym oddziaływaniem
    agresywnych czynników chemicznych i wody na elementy konstrukcyjne budynków.
    Posadzki kurników pokryte są warstwą ściółki ze słomy, na której gromadzą się odchody
    ptasie, tworząc tzw. pomiot.
    Niezależnie od powyższego ma również miejsce wydziobywanie powierzchni tynku
    cementowego na ścianach przez kury. Do mechanicznego uszkodzenia ścian (tynków) i
    wypłukiwania posadzek dochodzi również podczas mycia pod ciśnieniem 200 Bar. Wilgoć
    (ok. 85%). zapylenie i gazy sprawiają, że budynek pracuje w skrajnie ciężkich warunkach.

    Na ścianach rozwijają się pleśnie i grzyby. Elementy stalowe w kurniku ulegają
    przyspieszonej korozji w porównaniu do konstrukcji innych typów budynków. Istotnym
    czynnikiem pogarszającym ich trwałość jest obecność pyłu - nawet jeśli nie wykazuje on
    aktywności chemicznej, to jego właściwości higroskopijne powodują absorpcje i
    zatrzymywanie wilgoci z otoczenia. Zgromadzona w ten sposób wilgoć znacząco
    intensyfikuje procesy korozyjne stali.
    Po zakończeniu cyklu produkcji, w trakcie przerwy między cyklami, która trwa ok. 2
    tygodni, a przed wprowadzeniem następnej partu kur. kurniki poddawane są myciu
    środkami chemicznymi oraz zabiegom dezynfekcyjnym. W konsekwencji analogicznie
    ulegają one szybszemu zniszczeniu.
    W konsekwencji powyższego, zdaniem Wnioskodawcy uprawniony jest on do
    zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1
    lit. a u.p.d.o.f.
    w odniesieniu do kurników jako budynków używanych w warunkach pogorszonych,
    powodujących przyspieszenie zużycia tych obiektów oraz dokonywać ich amortyzacji z
    wykorzystaniem współczynnika nie wyższego niż 1,2 od miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym zaistniały okoliczność uzasadniające zmiany.
    Niewątpliwie sposób eksploatacji kurników przesadza jednoznacznie o tym, iż są one
    używane w warunkach pogorszonych, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f.
    Warto wskazać, iż identyczne stanowiska w zakresie bardzo zbliżonego stanu faktycznego
    zajmował Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w następujących pismach
        interpretacja indywidualna z dnia 14 lutego 2023 r.. sygn. 0115-KDIT3.
        4011.47.2023.1.AD,
        interpretacja indywidualna z dnia 14 lutego 2023 r sygn.. 0115-KDIT3.
        4011.54.2023.1.AD,
        interpretacja indywidualna z dnia 14 lutego 2023 r sygn.. 0115-KDIT3.
        4011.48.2023.1.AD,
        interpretacja indywidualna z dnia 27 maja 2021 r.. sygn. 0113-KDIPT2-
        1.4011.281.2021.1.MM,
        interpretacja indywidualna z dnia 27 maja 2021 r., sygn. 0113-KDIPT2-
        1.4011.282.2021.1.MM,
        interpretacja indywidualna z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. 0112-KDIL2-
        2.4011.233.2021.1.MM,
        interpretacja indywidualna z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. 0112-KDIL2-
        2.4011.225.2021.1.MB,
        interpretacja indywidualna z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. 0114-KDIP3-
        1.4011.251.2021.1.AC,
        interpretacja indywidualna z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. 0114-KDIP3-
        1.4011.250.2021.1.AC.
    Co warto podkreślić organ podatkowy w powyżej wymienionych interpretacjach
    każdorazowo wskazał stanowisko Wnioskodawcy jako negatywne jednakże tylko ze
    względu na to, iż pytanie dotyczyło zastosowania stawki amortyzacyjnej przy
    zastosowaniu współczynnika nie wyższego niż 1,4 odpowiedniej dla budynków i budowli
    używanych w warunkach złych, o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f.
    Jednakże każdorazowo organ podatkowy wskazywał, iż możliwe jest zastosowanie
    współczynnika nie wyższego niż 1,2 dla budynków i budowli używanych w warunkach

    pogorszonych, o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. Wnioskodawca w
    niniejszym wniosku właśnie zadaje pytanie dotyczące możliwości zastosowania
    współczynnika 1,2.
    Reasumując powyższe zdaniem Wnioskodawcy w związku z przedstawionym stanem
    faktycznym powinien on zastosować stawkę amortyzacyjna z wykorzystaniem
    współczynnika nie wyższego iż 1,2 o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. w
    odniesieniu do budynków używanych w warunkach pogorszonych, powodujących
    przyspieszenie zużycia tych obiektów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a
    więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
        musi pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem
        przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
        zabezpieczenia źródła przychodów,
        musi nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania
        przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
        osób fizycznych,
        musi być właściwie udokumentowany.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem należy przyjąć, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie
    przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl
    przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek
    przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź
    zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do
    każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia
    danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań
    podatnika.
    W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

    Należy jednak pamiętać o tym, że wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną
    działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość
    osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów),
    obciąża podatnika.
    Przepis art. 22 ust. 8 zd. pierwsze ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi, że:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    Aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały, musi:
        stanowić własność lub współwłasność podatnika,
        zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,
        być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
        jego przewidywany okres używania musi być dłuższy niż rok,
        być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
        działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
        umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
        fizycznych.
    Z przepisu art. 22a ust. 1 ww. ustawy wynika bowiem, że:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Jak stanowi art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
    W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 tej ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub, w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Dla celów amortyzacji środka trwałego należy również ustalić właściwą stawkę
    amortyzacyjną.
    W myśl art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Z kolei art. 22i ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, że
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
    Sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych uzależniony jest również od
    tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z
    dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. z 2016 r. poz.
    1864), określony środek zostanie zakwalifikowany.
    Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku
    trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów
    amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.
    W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się
    pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie
    wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Kwalifikacji środka trwałego do określonej
    grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik.
    Na podstawie art. 22i ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla
      budynków i budowli używanych w warunkach:
      a) pogorszonych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2,
      b) złych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4.
    Jak z powyższego wynika, przesłanką stosowania podwyższonych stawek amortyzacyjnych
    jest używanie budynków lub budowli w warunkach pogorszonych albo w warunkach złych.
    Art. 22i ust. 7 ww. ustawy stanowi, że:
      Wyjaśnienia dotyczące warunków używania budynków i budowli, określenia
      szczególnej sprawności technicznej maszyn, urządzeń i środków transportu oraz
      maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, o których mowa
      w ust. 2, zawarte są w objaśnieniach do Wykazu stawek amortyzacyjnych.
    Zgodnie z nimi:
      Za pogorszone warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i
      ust. 2 pkt 1 lit. a, uważa się używanie tych środków trwałych pod ciągłym działaniem
      wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych
      czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu.
    Za złe warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b,
    uważa się:
      Używanie tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, a
      zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących
      środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek
      lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie
      lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące
      się w pobliżu.

    Należy przy tym podkreślić, że uprawnienie do stosowania podwyższonej stawki nie ma
    charakteru stałego - dotyczy okresu, w którym istnieją okoliczności pozwalające uznawać
    budynek lub budowle za używane w warunkach pogorszonych lub złych. Okoliczności
    używania budynku mogą bowiem ulegać zmianie, w tym w sposób powodujący ustanie
    warunków uzasadniających podwyższenie stawek. W takim przypadku podatnik ma
    obowiązek obniżyć stawkę do poziomu wynikającego z Wykazu.
    Jak wynika bowiem bezpośrednio z art. 22i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      W razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek,
      o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.
    W myśl art. 22i ust. 6 omawianej ustawy podatkowej:
      W przypadku podwyższenia stawek amortyzacyjnych, podanych w Wykazie stawek
      amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników określonych w ust. 2, należy dla
      poszczególnych środków trwałych stosować jeden wybrany współczynnik, przez
      który mnoży się stawkę amortyzacyjną właściwą dla danego środka trwałego,
      przyjętą z Wykazu stawek amortyzacyjnych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w prowadzonych
    działach specjalnych produkcji rolnej wykorzystuje Pan kurniki, do których tytułem
    prawnym jest Pana prawo własności. Z uwagi na specyfikę eksploatacji kurników w
    budynkach panują warunki mikroklimatyczne z koncentracją szkodliwych gazów, w tym
    amoniaku, siarkowodoru i dwutlenku węgla, a także duże zapylenie. Źródłem zapylenia są
    cząstki powstałe z upierzenia, ściółki, paszy. Ponadto w budynkach stosowane są środki
    chemiczne służące do dezynfekcji. Budynki narażone są na ciągłe działanie chemicznych
    środków dezynfekujących oraz wody. Posadzki kurników wyściełane są ściółką ze słomy,
    na ściółce gromadzone są wydaliny hodowanego drobiu, tworząc pomiot ptasi.
    Niezależnie od powyższego ma również miejsce wydziobywanie powierzchni tynku
    cementowego na ścianach przez kury. W budynkach podczas usuwania obornika
    ładowarkami teleskopowymi powstają mechaniczne uszkodzenia posadzek i ścian do
    wysokości np. 80 cm, co przyczynia się do powstawania dziur i pęknięć w ścianach,
    zarywania, zadzierania posadzek. Do mechanicznego uszkodzenia ścian (tynków) i
    wypłukiwania posadzek dochodzi również podczas mycia pod ciśnieniem 200 Bar. Wilgoć
    dochodząca do ok. 85%, zapylenie i gazy sprawiają, że budynek pracuje w skrajnie
    trudnych warunkach. Na ścianach rozwijają się pleśnie i grzyby m.in sprężniaki (Mucor i
    Rhizopus) oraz workowce (Aspergillus, Penicillum, Alternaria, Fusarium, Cladosponum).
    Stalowe elementy kurnika nadmiernie korodują. Stalowe elementy kurnika korodują
    szybciej niż w przypadku innych budynków. Pył. nawet obojętny chemicznie przyspiesza w
    znacznym stopniu procesy korozyjne ze względu na higroskopijne pobieranie i
    przetrzymywanie wilgoci z powietrza. Po zakończeniu cyklu produkcji, w trakcie przerwy
    między cyklami, która trwa ok. 2 tygodni, a przed wprowadzeniem następnej partii kur,
    kurniki poddawane są myciu środkami chemicznymi oraz zabiegom dezynfekcyjnym.
    W świetle powyższego - okoliczności przedstawione przez Pana pozwalają na uznanie, że
    budynki (kurniki) są używane w warunkach pogorszonych. W niniejszej sprawie została
    spełniona przesłanka zawarta w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, warunkująca podwyższenie stawki amortyzacji o współczynnik nie
    wyższy niż 1,2.
    Reasumując, będzie Pan uprawniony do zastosowania podwyższonej stawki
    amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, w odniesieniu do kurników jako budynków używanych w warunkach

    pogorszonych, powodujących przyspieszenie zużycia tych obiektów oraz dokonywać ich
    amortyzacji z wykorzystaniem współczynnika nie wyższego niż 1,2 od miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające zmiany.
    Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne
    skutki prawne.
    Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu
    (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku
    ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od
    zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie
    Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.