Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.436.2025.2.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze zwrotem kwoty Prezesowi
Zarządu przez Spółkę tytułem ponoszonych przez Niego
kosztów najmu okazjonalnego mieszkania.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu
najem
obowiązek-obowiązek płatnika
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 maja 2025 r. (data
    wpływu 21 maja 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka (dalej jako: Spółka/Wnioskodawca), jest jednoosobową spółką (...). W dniu (...) 2024
    r. Spółka zawarła umowę o świadczenie usług w zakresie zarządzania z Prezesem Zarządu
    Spółki (dalej jako: Umowa) jako osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej
    oraz niewpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Umowa
    ta ma więc charakter umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z art. 750 Kodeksu
    cywilnego, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.
    Na mocy postanowień ww. Umowy, Spółka powierzyła Prezesowi Zarządu pełnienie tejże
    funkcji, natomiast Prezes zobowiązał się do świadczenia usług zarządzania. Prezes
    Zarządu jest zobowiązany do świadczenia usług osobiście i nie jest uprawniony do
    powierzenia tych czynności osobie trzeciej. Zarządzający nie będzie miał stałych godzin,
    ani stałego sposobu świadczenia Usług i nie będzie podlegał bezpośredniemu
    kierownictwu ze strony Spółki, przy czym zobowiązany jest wykonywać Usługi w takich
    godzinach i w taki sposób, aby zapewnić terminową i prawidłową realizację Umowy, mając
    na uwadze najlepszy interes Spółki. Jednym z jego obowiązków, przewidzianych w Umowie
    jest prowadzenie spraw Spółki i uczestnictwo w pracach Zarządu z uwzględnieniem
    zakresu praw i obowiązków wynikających z pełnionej funkcji. Prezes Zarządu, jest nadto,
    zobowiązany, zgodnie z Umową, wykonywać swoje usługi w czasie oraz w sposób
    zapewniający należytą realizację Umowy oraz prawidłowe i nieprzerwane funkcjonowanie
    Spółki. Jest on zobowiązany wykonywać swoje obowiązki w siedzibie Spółki w (...) lub w
    biurach Spółki za granicą. Ze względu na realizację zobowiązań Prezesa Zarządu
    wynikających z Umowy lub w innych przypadkach uzasadnionych potrzebami Spółki,
    Umowa może być wykonywana w innych miejscach na terytorium RP i poza jej granicami,
    przy czym świadczenie usług poza siedzibą Spółki, nie może zakłócać jej płynnego
    funkcjonowania, a Prezes Zarządu powinien zapewnić możliwość kontaktowania się z nim
    za pośrednictwem telefonu lub poczty elektronicznej.
    Z uwagi na specyfikę działalności Spółki (prowadzenie biur informacyjnych dla
    przedsiębiorców w różnych, czasem odległych od Polski, lokalizacjach zagranicznych oraz
    regionalnych biur informacyjnych na terenie całej Polski) w ramach świadczonych usług
    zarządzania Prezes Spółki zobowiązany jest do ciągłych wyjazdów służbowych, podczas
    których reprezentuje interesy Spółki. Są to podróże zarówno na terenie Polski jak i
    wyjazdy zagraniczne, trwające czasem od kilku do kilkunastu dni w zależności od
    odległości, którą Prezes musi przebyć.
    Z tytułu świadczenia ww. usług, Prezesowi Zarządu przysługuje określone Umową
    wynagrodzenie. Ponadto Rada Nadzorcza Spółki przyznaje środki na podnoszenie
    kompetencji managerskich i zarządczych (w danym roku) w łącznej kwocie (...) PLN dla
    Prezesa i Członków Zarządu.
    Do podstawowych obowiązków Spółki należ zaliczyć:
    1. Zapewnienie w trakcie trwania Umowy odpowiednich do realizowanej Funkcji oraz
      celów działalności Spółki środków rzeczowych, finansowych, informacyjnych,

      pomieszczeń oraz urządzeń niezbędnych do realizacji Umowy. Sposób udostępniania
      tych środków będzie zgodny z zasadami zarządzania obowiązującymi w Spółce,
      przyjętymi przez Zarząd i uzgodnionymi z Radą Nadzorczą.
    2. Współdziałanie z Zarządzającym przez udzielane mu przez organy Spółki, oraz innych
      Członków Zarządu i personel Spółki w odpowiednim czasie pełnych i prawdziwych
      informacji oraz o wszelkich okolicznościach niezbędnych do wykonywania Funkcji i
      umożliwiających mu najlepsze wykonywanie Funkcji, a także realizowanie jej w sposób
      najbardziej efektywny dla Stron Umowy.
    3. Pokrywanie niezbędnych wydatków rzeczowo-finansowych związanych z realizacją
      przez Zarządzającego przedmiotu Umowy, takich jak koszty podróży odbywanych w
      związku z wykonywanymi przez Zarządzającego obowiązkami na rzecz Spółki w kraju i
      za granicą, w tym koszty transportu, noclegów, pobytów oraz spotkań, o ile są to
      koszty uzasadnione i związane z wykonywaniem przedmiotu Umowy. Sposób
      naliczania tych wydatków regulowany będzie zgodnie z zasadami zarządzania
      obowiązującymi w Spółce, przyjętymi przez Zarząd i uzgodnionymi z Radą Nadzorczą.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, Spółka jest zobowiązana pobierać zaliczki na podatek dochodowy od
    przychodów uzyskiwanych przez Prezesa Zarządu i przekazywać je na rachunek
    właściwego urzędu skarbowego. Z punktu widzenia Spółki, jako płatnika, istotnym jest
    więc prawidłowe określenie wysokości przychodu wynikającego z Umowy, osiąganego
    przez Prezesa Zarządu, tak aby mogła prawidłowo obliczyć wysokość zaliczki na podatek
    dochodowy, które musi odprowadzić.
    Obecnie Spółka, na zasadzie art. 13 pkt 7 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT uznaje
    zwrot kosztów najmu okazjonalnego za przychód osiągany z tytułu działalności
    wykonywanej osobiście przez Prezesa Zarządu, jako osoby należącej do składu zarządu
    Spółki. Uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., K 7/13, w
    którym TK określił, jakie warunki musi spełniać dane świadczenie, żebyśmy mogli mówić o
    przychodzie oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22
    października 2018 r., i SA/GI 683/18 oraz specyfikę sposobu świadczenia usług przez
    Prezesa Zarządu, Spółka stoi na stanowisku, że zwrot kosztów najmu mieszkania na jego
    rzecz, nie stanowi dla niego przychodu z działalności wykonywanej osobiście, wobec czego
    nie podlega opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Planowane
    jest wobec tego niedoliczanie ww. kosztów do przychodów Prezesa Zarządu.
    Uzupełnienie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Zwrot środków za mieszkanie Prezesa Zarządu Spółki dotyczy okresu od 1 marca 2024 r.
    do 30 kwietnia 2026 r. Pierwsza umowa została zawarta na okres 1 marca 2024 r.- 30
    kwietnia 2025 r., druga umowa została zawarta na okres 1 maja 2025 r.- 30 kwietnia 2026
    r.
    Zgodnie z umową o świadczenie usług zarządzania z dnia (...) 2024 r., zawartą pomiędzy
    Spółką a Prezesem Zarządu (dalej jako: Umowa zarządzania), Spółka zobligowana jest, w
    ramach podstawowych obowiązków względem Zarządzającego, m.in. do pokrywania
    niezbędnych wydatków rzeczowo-finansowych związanych z realizacją przez
    Zarządzającego przedmiotu umowy, m.in. takich jak koszty noclegu, przy czym sposób
    udostępniania tych środków będzie zgodny z zasadami zarządzania obowiązującymi w
    Spółce, przyjętymi przez Zarząd i uzgodnionymi z Radą Nadzorczą (§ 5 ust. 1 pkt 4 Umowy).
    Spółka, realizując swój obowiązek względem Zarządzających, uzgodniła z Radą Nadzorczą
    przedmiotowe zasady, w konsekwencji czego Zarząd uchwałą (...) zmienioną uchwałą nr
    (...) przyjął regulację pn. "Regulamin zasad zarządzania w przedmiocie rozliczania Środków
    niezbędnych do realizacji Umowy i Wydatków obowiązujący w (...)". Regulamin w § 3 ust. 3
    określił katalog niezbędnych wydatków, wskazując m.in. na koszty noclegów, o ile są to
    koszty uzasadnione i związane z wykonywaniem przedmiotu Umowy zarządzania. Koszty
    związane z pobytem w miejscu siedziby Spółki zostały szczegółowo uregulowane w § 5 ust.

    3 Regulaminu, który stanowi, że "Członkowi Zarządu, posiadającemu miejsce
    zamieszkania poza miejscem siedziby Spółki przysługuje zwrot kosztów noclegów albo
    najmu pomieszczeń w miejscu siedziby Spółki do wysokości (...) zł brutto miesięcznie.",
    przy czym wydatki muszą być odpowiednio udokumentowane i przekazane właściwym
    jednostkom organizacyjnym Spółki (§ 6 ust. 1 Regulaminu).
    W omawianej sprawie Prezes Zarządu, mający miejsce zamieszkania w (...), tj. poza
    miejscem siedziby Spółki, zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego i na podstawie
    obowiązującego Regulaminu zwrócił się do Spółki z wnioskiem o zwrot poniesionych
    kosztów, załączając każdorazowo dowody zapłaty, a Spółka przedmiotowe wnioski
    przyjmowała i na ich podstawie dokonywała zwrotu kosztów tytułem noclegu.
    Prezes Zarządu zawarł umowę najmu mieszkania we własnym zakresie i na swoją rzecz.
    W odpowiedzi na pytanie czy zobowiązali się Państwo zwracać koszty tego najmu, w
    określonej wysokości, wskazali Państwo, że obowiązujący w Spólce. Regulamin zasad
    zarządzania w przedmiocie rozliczania Środków niezbędnych do realizacji Umowy i
    Wydatków uregulował tę kwestię w § 5 ust. 3, określając maksymalną kwotę zwrotu w
    związku z poniesionymi kosztami noclegu, tj. (...) zł.
    W odpowiedzi na pytanie czy koszty najmu są/będą zwracane Prezesowi Zarządu w
    związku z koniecznością świadczenia usług w Państwa siedzibie oddalonej o kilkaset
    kilometrów od Jego miejsca zamieszkania, wskazali Państwo, że miejscem zamieszkania
    Prezesa Zarządu jest (...), natomiast miejscem siedziby Spółki jest (...). Oznacza to, że
    miejsce zamieszkania Prezesa Zarządu oddalone jest od miejsca siedziby Spółki o (...) km.
    Tym samym Prezes Zarządu nie ma możliwości codziennych dojazdów do miejsca siedziby
    Spółki z miejsca zamieszkania, a realizowane przez niego zadania wymagają obecności w
    Centrali. Zgodnie z § 3 ust. 1 Umowy zarządzania "Zarządzający obowiązany jest do
    świadczenia usług osobiście i nie może powierzyć ich wykonywania osobie trzeciej.", a
    ponadto zgodnie z § 3 ust. 4 zd. 1. Umowy zarządzania "Zarządzający zobowiązany jest
    wykonywać swoje obowiązki w siedzibie lub w biurach Spółki za granicą."
    Pytania
    1. Czy kwota zwracana Prezesowi Zarządu przez Spółkę, tytułem ponoszonych przez
      Niego kosztów najmu mieszkania, z którego korzysta w związku z koniecznością
      świadczenia usług zarządzania w siedzibie Spółki, oddalonej o kilkaset kilometrów od
      stałego miejsca zamieszkania, stanowi dla Prezesa Zarządu przychód w rozumieniu
      art. 11 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 2 oraz art. 13 pkt 7 ustawy o PIT?
    2. Czy wobec tego, Spółka jest zobowiązana, jako płatnik zaliczek na podatek dochodowy
      na podstawie art. 41 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o PIT do zaliczania ww. środków
      do przychodu Prezesa Zarządu i obliczania, pobierania i odprowadzania od nich
      zaliczek na podatek dochodowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy o PIT, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o
    której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, uważa się przychody otrzymywane przez
    osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad
    nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych. Powyższe,
    jednoznacznie potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Dla przykładu, zgodnie
    z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października
    2007 r. I SA/Po 416/07, wynagrodzenie otrzymywane przez osoby należące do składu
    organów stanowiących osoby prawnej, niezależnie od sposobu ich powołania stanowi
    przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku PIT. Analiza orzecznictwa
    sądów administracyjnych oraz literalne brzmienie przepisu art. 13 pkt 7 ustawy o PIT,
    nakazują więc stwierdzić, że przychody osiągane przez Prezesa Zarządu na podstawie
    Umowy zawartej ze Spółką są zaliczone do źródła przychodu określonego w tym przepisie.

    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. "Inne nieodpłatne
    świadczenia” są przy tym pojęciem niedookreślonym. Przy próbie jego interpretacji należy
    posiłkować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7
    /13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym wskazał, że nie każde świadczenie oferowane
    przez pracodawcę swoim pracownikom należy kwalifikować do przychodów ze stosunku
    pracy. Choć wyrok ten odnosi się wprost do świadczeń oferowanych przez pracodawcę na
    rzecz osób pozostających w stosunku pracy, to zarówno jego teza, jak i uzasadnienie mają
    zastosowanie także do osób fizycznych, które uzyskują przychody kwalifikowane do
    innych źródeł przychodów, w tym do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o
    której mowa w art. 13 ustawy o PIT. Także organy podatkowe przyjmują, że wyrok ten
    poprzez analogię może być również odnoszony do członków zarządu z powołania, gdyż
    przede wszystkim określa ogólne kryteria zaliczania nieodpłatnych świadczeń do
    przychodów podatkowych. W ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazano, że za
    przychód mogą być uznane tylko takie świadczenia, które łącznie spełniają następujące
    przesłanki:
    1. zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    2. zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść
    w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
    3. korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna
    w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jedną z koniecznych przesłanek warunkujących powstanie przychodu z tytułu
    nieodpłatnego świadczenia jest powstanie korzyści finansowej. Korzyść ta może wystąpić
    w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który beneficjent świadczenia
    musiałby, tak czy inaczej sam ponieść. O powstaniu przychodu decyduje też okoliczność,
    w czyim interesie świadczenie zostało poniesione - czy w interesie świadczeniodawcy, czy
    też świadczeniobiorcy.
    W uzasadnieniu ww. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "nieodpłatne świadczenie, aby
    mogło stanowić dochód pracownika, musi być "zapłatą za pracę dokonywaną czymś
    innym niż pieniądz".
    Zdaniem Trybunału, "inne świadczenia nieodpłatne” traktowane są przez ustawodawcę
    jako forma przysporzenia wśród innych form, przede wszystkim - pieniędzy. Chodzi zatem
    o korzyści, które pracownik otrzymuje do własnej dyspozycji, którymi może swobodnie
    zarządzać i rozporządzać, przeznaczając je na zaspokojenie własnych potrzeb.
    Świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego, czy są dokonywane w formie
    pieniężnej czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu
    muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści
    majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia
    aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków,
    co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że Umowa przewiduje,
    że Prezes Zarządu co do zasady, w ciągu wszystkich roboczych dni tygodnia zobowiązany
    jest wykonywać swoje obowiązki w siedzibie Spółki, która mieści się w (...). Zważywszy więc
    na okoliczności najmu mieszkania przez Prezesa Zarządu można byłoby uznać, że
    pierwszy i drugi warunek, wskazane w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie
    zostaną spełnione.
    Przede wszystkim Prezes Zarządu nie wynajmuje w pełni dobrowolnie mieszkania
    służbowego. Jest raczej do tego zmuszony z uwagi na obowiązek pozostawania w pełnej
    dyspozycyjności, podczas pełnienia obowiązków wynikających z zawartej Umowy.
    Warunek drugi również nie zostanie spełniony, gdyż z punktu widzenia Prezesa Zarządu,

    jego sytuacji zawodowej, życiowej i rodzinnej, skorzystanie ze świadczenia nie jest celowe i
    przydatne ani nie leży w jego interesie. Prezes Zarządu, gdyby nie został powołany do
    pełnienia funkcji w Zarządzie Spółki, zapewne nie byłby sam zainteresowany ponoszeniem
    wydatków na wynajem mieszkania w pobliżu siedziby Spółki, gdyż nie byłoby mu to
    potrzebne w jego codziennym życiu. Wynajem mieszkania można byłoby więc z tej
    perspektywy uznać za świadczenie spełnione wyłącznie w interesie Spółki.
    Warto przywołać w tym miejscu także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19
    września 2014 r., II FSK 2280/12, z którego wynika, że jeżeli prawidłowe i efektywne
    wykonywanie obowiązków wymaga dyspozycyjności, to zapewnienie jej nie jest korzyścią
    Członka Zarządu. Jak stwierdził NSA, sama tylko możliwość skorzystania przez
    uprawnionego z bezpłatnego zakwaterowania, zapewnianego przez spółkę, bez względu
    na faktyczne skorzystanie z Niego, nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, skoro to
    świadczenie nie jest spełniane w interesie pracownika, lecz pracodawcy i nie prowadzi do
    uzyskania przez pracownika jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego.
    Wynajmowane mieszkanie służy wyłącznie do celów służbowych i jest świadczeniem
    poniesionym w interesie Spółki, bo to jej przynosi konkretną i wymierną korzyść w postaci
    prawidłowo i efektywnie wykonanej przez Prezesa Zarządu usługi zarządzania. Warto
    przywołać w tym względzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2
    października 2014 r. II FSK 2387/12, w którym wskazano, że obowiązek zapewnienia
    prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka,
    materiałów biurowych czy pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego lub
    kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten obowiązek należy odnosić i analizować w
    kontekście konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków
    oczekiwań pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
    pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, to zapewnienie tej
    możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią pracownika ale właśnie wypełnieniem
    przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy tak aby
    była ona wydajna i należytej jakości.
    Powyższe, analogicznie odnieść można do obowiązków Spółki względem Prezesa Zarządu.
    Spółka bowiem, zgodnie z Umową, jest zobowiązana do udostępnienia Prezesowi
    Zarządowi urządzeń technicznych i innych zasobów do korzystania, w zakresie
    niezbędnym do wykonywania usług zarządzania Spółką. Łączna lektura tych postanowień
    Umowy, jak i tych dotyczących dodatkowych kosztów, jakie Spółka może ponieść na rzecz
    Prezesa Zarządu, pozwala na stwierdzenie, że koszty dodatkowe, aby Spółka mogła je
    ponosić, muszą być związane wyłącznie ze świadczeniem usług i obowiązkami umownymi
    Prezesa Zarządu. Nie stanowią one przy tym żadnych dodatkowych bonusów, ani
    gratyfikacji, nie pełnią także roli dodatkowego wynagrodzenia za świadczone przez
    Prezesa Zarządu usługi. Zgodnie więc z wolą stron, w ujęciu cywilnoprawnym, zwrot
    kosztów najmu mieszkania, nie jest dodatkową gratyfikacją dla Prezesa Zarządu, za
    wykonywaną przez Niego działalność, a stanowi przejaw zapewnienia przez Spółkę
    odpowiednich warunków i organizacji pracy tego członka Zarządu.
    W tym miejscu należy także przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu w Administracyjnego w
    Gliwicach z dnia 22 października 2018 r., sygn. I SA/GI 683/18. Zgodnie z tezą tego wyroku,
    udostępnienie wynajętego mieszkania członkowi zarządu leży wyłącznie w interesie spółki,
    a nie członków zarządu, którzy swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokajają w innym
    miejscu i w inny sposób, a gdyby nie konieczność wywiązania się z obowiązków
    wynikających z umowy o świadczenie usług zarządzania nie mieliby powodu do
    ponoszenia kosztów wynajmu. Obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji
    zarządzania spółką prawa handlowego (podobnie jak zapewnienie prawidłowej organizacji
    pracy) nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy
    pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii
    elektrycznej. Ten obowiązek należy analizować w kontekście konkretnych obowiązków i
    wynikających z tych obowiązków korzyści dla spółki.

    Sąd ten słusznie podkreślił, że obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji
    zarządzania spółką prawa handlowego (podobnie jak zapewnienie prawidłowej organizacji
    pracy) należy analizować w kontekście konkretnych obowiązków i wynikających z tych
    obowiązków korzyści dla Spółki. Zapewnienie takiej możliwości nie jest korzyścią członka
    Zarządu, lecz wypełnieniem przez Niego obowiązku prawidłowego organizowania
    funkcjonowania Spółki. Członek Zarządu (podobnie jak pracownik) nie ma żadnej swobody
    w zarządzaniu i rozporządzeniu tym świadczeniem, gdyż wykorzystuje je w konkretnym
    celu, tj. wykonaniu swoich obowiązków zarządczych. Tym samym, jak stwierdził Sąd, nie
    można mówić o jakimkolwiek "przysporzeniu" lub o "zrefinansowaniu kosztów", lecz
    wyłącznie o ich zwrocie.
    W związku z powyższym, Spółka stoi na stanowisku, że zwrot kosztów najmu mieszkania
    przez Prezesa Zarządu, nie będzie stanowił Jego przychodu, zaś Spółka nie ma obowiązku
    obliczania i odprowadzania od tej kwoty zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 2 ww.:
      Źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    Z kolei zgodnie z art. 13 pkt 7 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    Natomiast art. 41 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Według art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu

      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Stosownie zaś do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Art. 11 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    O wartości otrzymanych nieodpłatnych świadczeń jako o przychodzie kształtującym
    podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca nie
    sprecyzował bliżej, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenia”. Ograniczył się w
    tym względzie jedynie do wskazania w art. 11 ust. 2a powołanej ustawy sposobu i
    kryteriów ustalania ich wartości.
    W tej sytuacji koniecznym wydaje się zatem odwołanie do rozumienia tego pojęcia w
    prawie cywilnym oraz w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego.
    W prawie cywilnym pojęcie „świadczenia” rozpatruje się na tle stosunku
    zobowiązaniowego w ten sposób, że przez świadczenie rozumie się zachowanie dłużnika
    zgodne z treścią zobowiązania i polegające na zadośćuczynieniu podlegającego ochronie
    interesowi wierzyciela (art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.). Najogólniej rzecz biorąc, świadczenie polegać może na
    zachowaniu się czynnym – działaniu lub zachowaniu się biernym, tj. zaniechaniu, czyli
    powstrzymywaniu się od jakiegoś działania.
    Pojęcie nieodpłatnego świadczenia dla celów podatkowych ma jednak szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Przez nieodpłatne świadczenie należy bowiem rozumieć te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne (tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie majątku, mające
    konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną
    formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02).
    W znaczeniu „słownikowym” z kolei określenie „nieodpłatne świadczenia” oznacza
    wszelkie świadczenia niewymagające opłaty; takie, za które się nie płaci, bezpłatne (Nowy
    Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa, 2003).

    Istotą nieodpłatnego świadczenia jest więc to, by otrzymujący takie świadczenie nie był
    zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego.
    W kwestii pojęcia nieodpłatnego świadczenia wypowiedział się również Trybunał
    Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947) z
    którego wynika, że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie nieodpłatne
    świadczenia, które:
    1. po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    2. po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3. po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i
      przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla
      wszystkich podmiotów).
    Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie
    pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
    zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po
    stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem
    dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te
    pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile
    bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie
    wydatku, który musiałby ponieść.

    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    W świetle powyższych wyjaśnień, za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia
    majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne
    świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Tym samym, za przychód Prezesa Zarządu Spółki z tytułu pełnionej funkcji uznaje się
    każde świadczenie – nie tylko wynagrodzenie z tego tytułu – ale także inne świadczenia
    otrzymywane w związku z pełnieniem obowiązków, niezależnie od sposobu powołania.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    wynika, że (...) 2024 r. zawarliście Państwo umowę o świadczenie usług w zakresie
    zarządzania z Prezesem Zarządu Spółki. Zwracacie Państwo Prezesowi kwotę kosztów
    najmu mieszkania. Zgodnie z umową o świadczenie usług zarządzania, Spółka
    zobligowana jest, w ramach podstawowych obowiązków względem Zarządzającego, m.in.
    do pokrywania niezbędnych wydatków rzeczowo-finansowych związanych z realizacją
    przez Zarządzającego przedmiotu umowy, m.in. takich jak koszty noclegu, przy czym
    sposób udostępniania tych środków będzie zgodny z zasadami zarządzania
    obowiązującymi u Państwa Spółce, przyjętymi przez Zarząd i uzgodnionymi z Radą
    Nadzorczą. Prezes Zarządu, mający miejsce zamieszkania w (...), tj. poza miejscem siedziby
    Spółki, zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego i na podstawie obowiązującego
    Regulaminu zwrócił się do Państwa z wnioskiem o zwrot poniesionych kosztów, załączając
    każdorazowo dowody zapłaty, a Państwo przedmiotowe wnioski przyjmowała i na ich
    podstawie dokonywała zwrotu kosztów tytułem noclegu. Prezes Zarządu zawarł umowę
    najmu mieszkania we własnym zakresie i na swoją rzecz. Miejscem zamieszkania Prezesa
    Zarządu jest (...), natomiast miejscem Państwa siedziby jest (...). Oznacza to, że miejsce
    zamieszkania Prezesa Zarządu oddalone jest od miejsca siedziby Spółki o (...) km. Tym
    samym Prezes Zarządu nie ma możliwości codziennych dojazdów do miejsca siedziby
    Spółki z miejsca zamieszkania, a realizowane przez niego zadania wymagają obecności w
    Centrali.
    W świetle powyższego zauważam, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę
    na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym
    podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest
    wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym,
    jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty i rozwijający się
    katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne
    wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z
    zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez
    ustawodawcę uwzględnione.
    Nie sposób zatem uznać, że zwrot ponoszonych przez Prezesa Zarządu kosztów najmu
    mieszkania leży wyłącznie w Państwa interesie oraz służy wyłącznie realizacji obowiązku

    umowy o świadczenie usług. Stąd, w sytuacji, gdy pracodawca mimo braku ciążącego na
    nim obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy
    zapewni zakwaterowanie lub przekaże świadczenie związane z zakwaterowaniem, to
    wartość tego świadczenia stanowi dla Prezesa Zarządu przychód z innych nieodpłatnych
    świadczeń, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W przedstawionej przez Państwa sytuacji mamy zatem do czynienia ze świadczeniem,
    którego otrzymanie nie jest wynikiem zaistnienia zdarzenia o charakterze nietypowym lub
    okazjonalnym. Skorzystanie ze świadczenia w postaci najmu mieszkania leży więc również
    w interesie Prezesa Zarządu, gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez nich wydatku,
    jaki musiałby ponieść w celu samodzielnego zapewnienia sobie zakwaterowania.
    Z tych też względów uznać należy, że przyjęcie przez Prezesa Zarządu świadczenia
    związanego z najmem mieszkania, na warunkach opisanych we wniosku, przynosi mu
    wymierną korzyść majątkową i finansową. Ponadto nieodpłatne świadczenie nie zostało
    przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania usług. Tym samym,
    spełniony jest warunek dobrowolności świadczenia oraz jego udzielenia w interesie
    Prezesa Zarządu.
    Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do Prezesa Zarządu.
    Zatem w ocenie organu, w okolicznościach przedstawionych w treści wniosku przesłanki, o
    których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13,
    zostały spełnione.
    Po pierwsze, świadczenie zostanie spełnione za zgodą Prezesa Zarządu.
    Po drugie, świadczenie zostało spełnione w interesie Prezesa Zarządu.
    Po trzecie, osiągnięta korzyść przez Prezesa Zarządu jest wymierna i przypisana
    indywidualnie do Prezesa Zarządu.
    Wobec powyższego, zwrot ponoszonych przez Prezesa Zarządu kosztów najmu
    mieszkania skutkuje u Niego powstaniem przychodu z działalności wykonywanej
    osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Skoro Prezes Zarządu otrzymuje zwrot kosztów wynajmu mieszkania, to tym
    samym otrzymuje On świadczenie, które powoduje u Niego przysporzenie w majątku w
    postaci korzystania z mieszkania, za które nie płaci. W sytuacji braku tego świadczenia od
    Państwa Prezes Zarządu musiałby samodzielnie ponieść ekonomiczny ciężar wynajmu
    mieszkania. Przyjęcie świadczenia oferowanego przez Państwa oznacza uniknięcie
    wydatku na ten cel. W konsekwencji, od powyższego przychodu na Państwu, jako płatniku,
    ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych na podstawie art. 41 ust. 1 ww. ustawy.
    Stanowisko Państwa jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwo wyroków informuję, że rozstrzygnięcia w
    nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają zastosowania
    ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu
    faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.