Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.24.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT kwoty netto miesięcznie za
każdy z osobna miesiąc, począwszy od października 2024 r. do
grudnia 2024 r. oraz od stycznia 2025 r. do września 2025 r. za
wcześniejsze rozwiązanie umowy.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
ekwiwalentność
umowa-rozwiązanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie

    opodatkowania podatkiem VAT kwoty (...) zł netto miesięcznie za każdy z osobna miesiąc,
    począwszy od października 2024 r. do grudnia 2024 r. oraz od stycznia 2025 r. do września
    2025 r. za wcześniejsze rozwiązanie umowy – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · opodatkowania podatkiem VAT w stawce 23% kwoty (...) zł netto miesięcznie za każdy z
      osobna miesiąc, począwszy od października 2024 r. do grudnia 2024 r. za wcześniejsze
      rozwiązanie umowy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
    · opodatkowania podatkiem VAT w stawce 23% kwoty (...) zł netto miesięcznie za każdy z
      osobna miesiąc, począwszy od stycznia 2025 r. do września 2025 r. za wcześniejsze
      rozwiązanie umowy (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca, czynny podatnik podatku VAT, zawarł 28 grudnia 2021 r. umowę najmu,
    na mocy której wynajął Najemcy ((...) sp. z o.o. wcześniej (...) sp. z o.o.), który jest również
    czynnym podatnikiem podatku VAT, „Obiekt” składający się m.in. z pomieszczenia
    magazynowo-produkcyjno-technicznego oraz pomieszczenia biurowo-socjalnego. Zgodnie
    z zapisami umowy, Obiekt to „Teren” oraz wszelkie budynki, w tym „Budynek”, budowle,
    drogi wewnętrzne, miejsca parkingowe, miejsca załadunku lub inne obiekty na Terenie
    oraz wszystko, co jest dołączone do tych budynków, budowli, dróg wewnętrznych, miejsc
    parkingowych, miejsc załadunku i obiektów. Powierzchnią najmu natomiast jest łączna
    powierzchnia pomieszczeń biurowo-socjalnych oraz pomieszczeń magazynowo-
    produkcyjno-technicznych, na podstawie której naliczany jest czynsz zgodnie z umową
    najmu.
    „Teren” to nieruchomość położona w (...), stanowiąca działkę nr (...), dla której Sąd
    Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą o numerze (...).
    „Obiekt” został wynajęty Najemcy przez Wnioskodawcę, w celu prowadzenia działalności
    produkcyjnej i ogólnomagazynowej wyrobów gotowych lub ich części w pomieszczeniach
    magazynowo-produkcyjno-technicznych oraz na cele biurowe i socjalne w
    pomieszczeniach biurowo-socjalnych, zgodnie z jego przeznaczeniem, zawartą umową
    najmu oraz obowiązującymi przepisami prawa polskiego.
    Hala (...) to Budynek znajdujący się na Terenie, składającym się z pomieszczeń
    magazynowo-produkcyjno-technicznych oraz pomieszczeń biurowo-socjalnych,
    wchodzących w skład Obiektu. Zgodnie z zawartą umową z 28 grudnia 2021 r., okres
    najmu i obowiązek zapłaty czynszu przez najemcę rozpoczął się w okresach ubiegłych
    (data podpisania protokołu odbioru Hali (...) to (...)), oraz miał wygasnąć po upływie 10
    (dziesięciu) lat od daty rozpoczęcia najmu „Obiektu”.
    Wynajmujący za świadczone usługi wynajmu „Obiektu” wystawiał od paru lat swoje faktury
    VAT na rzecz Najemcy.
    3 lipca 2024 r. zostało podpisane pomiędzy stronami „Wypowiedzenie umowy najmu Hali
    (...)”, w którym Najemca złożył wypowiedzenie umowy najmu z 28 grudnia 2021 r. dla Hali
    (...) ze skutkiem na 30 września 2024 r. oraz Terenu.
    5 grudnia 2024 r., Wnioskodawca wraz z Najemcą podpisali dodatkowe porozumienie
    zmieniające:
    - wypowiedzenie z 3 lipca 2024 r. oraz
    - umową najmu z 28 grudnia 2021 r.,

    którego celem było określenie chęci wynajmu przez Najemcę jedynie części Hali (...) oraz
    określenie wartości kwoty przysługującej Wynajmującemu za powstrzymywanie się od
    dokonywania czynności, tj. wynajmu „Obiektu” do końca okresu przewidzianego umową,
    tolerowanie czynności lub sytuacji związanej z wcześniejszym rozwiązaniem umowy z 28
    grudnia 2021 r. przez Najemcę z uwagi, że podpisana umowa najmu z 28 grudnia 2021 r.
    przewidywała wygaśnięcie po upływie 10 lat obowiązku najmu „Obiektu” oraz obowiązku
    zapłaty czynszu przez Najemcę na rzecz Wnioskodawcy.
    W porozumieniu z 5 grudnia 2024 r. strony ustaliły między innymi, że:
    - umowa najmu z 28 grudnia 2021 r. wyżej opisana, dotycząca Hali (...), została
      rozwiązana z dniem 30 września 2024 r. wskutek wypowiedzenia z 3 lipca 2024 r.,
    - Hala (...) oraz teren, na którym składowane były materiały zostaną opuszczone przez
      Najemcę do 30 listopada 2024 r. i przekazane Wynajmującemu w stanie wolnym od
      wad. Teren przy Hali zostanie uprzątnięty, a składowane tam materiały zostaną
      usunięte.
    - za wcześniejsze rozwiązanie umowy, Najemca zapłaci Wynajmującemu czyli
      Wnioskodawcy kwotę (...) zł netto = (...) zł netto. Kwota ta jest płatna w 12 równych
      miesięcznych ratach w wysokości (...) zł netto każda, płatnych począwszy od
      października 2024 r. do września 2025 r.
                                      2Wynajmujący wynajmie część powierzchni hali (...) (około (...) m). Warunki najmu zostaną
    uregulowane w odrębnej umowie, którą Strony zamierzają zawrzeć na czas nieokreślony z
    dwumiesięcznym okresem wypowiedzenia. Wynajmujący zapewni dostęp do
    nieruchomości oraz Hali (...).
    Pytania
    1. Czy kwota (...) zł netto miesięcznie za każdy z osobna miesiąc, począwszy od 10/2024
      do 12/2024 przysługująca Wnioskodawcy od Najemcy, za wcześniejsze rozwiązanie
      umowy z 28 grudnia 2021 r., uregulowana porozumieniem z 5 grudnia 2024 r.
      powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT w stawce 23%?
    2. Czy kwota (...) zł netto miesięcznie za każdy z osobna miesiąc, począwszy od 01/2025
      do 09/2025, przysługująca Wnioskodawcy od Najemcy, za wcześniejsze rozwiązanie
      umowy z 28 grudnia 2021 r., uregulowana porozumieniem z 5 grudnia 2024 r.
      powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT w stawce 23%?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, kwota wypłacona jak i ta, która będzie wypłacana na podstawie
    regulacji zawartej w porozumieniu z 5 grudnia 2024 r. odnoszącym się do umowy z 28
    grudnia 2021 r., stanowi w istocie rozliczenie z tytułu umowy najmu. Jest rodzajem
    „odstępnego”, zapłatą za zgodę kontrahenta na prawo do wcześniejszego wycofania się z
    umowy. W tej sytuacji, analizując tę czynność z punktu widzenia skutków wywołanych na
    gruncie u.p.t.u., zawarte pomiędzy stronami porozumienie z 5 grudnia 2024 r. odnoszące
    się do zawartej umowy najmu, charakteryzuje się ekwiwalentnością. Wnioskodawca
    bowiem godzi się na wcześniejsze rozwiązanie umowy, a w zamian otrzymuje od Najemcy
    wynagrodzenie w postaci kwoty równej wartości określonej w porozumieniu, płatnych co
    miesiąc w równych wartościach od października 2024 r. do września 2025 r.
    Oznacza to, że Wnioskodawca dokonał i będzie dokonywał czynności wprost wymienionej
    w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., która podlega opodatkowaniu. Istnieje zatem bezpośredni związek
    pomiędzy dokonanym świadczeniem a otrzymanym i otrzymywanym wynagrodzeniem co
    oznacza, że kwota ustalona na mocy zawartego porozumienia z 5 grudnia 2024 r.
    odnoszącym się do umowy najmu, w zamian za odstąpienie od tej umowy (więc
    powstrzymywanie się od dokonywania czynności, tj. wynajmu „Obiektu” do końca okresu
    przewidzianego umową, tolerowanie tej sytuacji) stanowi wynagrodzenie za te usługi i na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i

    usług i powinna zostać udokumentowana fakturą VAT ze wskazaną stawką podstawową
    podatku VAT 23%. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w orzeczeniu
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I SA/Rz 566/17 z 12 października 2017 r.
    W ocenie Wnioskodawcy jak również, WSA w przytoczonym powyżej orzeczeniu, o tym, że
    w sprawie nie mamy do czynienia z odszkodowaniem, które ma na celu naprawienie
    szkody, przemawia to, że sam fakt wcześniejszego rozwiązania umowy nie daje jeszcze
    podstaw do twierdzenia o wystąpieniu szkody.
    Taki pogląd znajduje swoje poparcie w orzecznictwie NSA (wyroki: z 7 lutego 2014 r., sygn.
    akt I FSK 1664/12 i z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 981/13, CBOSA, odwołujące się do
    rozważań na temat kary umownej, zawartych w uchwale SN z 18 lipca 2012 r., sygn. akt III
    CZP 39/12) oraz wyroku TSUE z 15 grudnia 1993 r. w sprawie C-63/92 Lubbock Fine & Co.
    Wywody zaprezentowane przez Sąd przedstawione w tych orzeczeniach mają szerszy
    wymiar i pozwalają odnieść je generalnie do umów występujących w obrocie, w tym umów
    najmu a co za tym idzie do zaistniałego stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie a
    dotyczącej przedmiotowej umowy najmu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie, nie doszło do naruszenia przepisów
    prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. w związku z art. 471 i
    art. 483 § 1 K.c. poprzez ich błędną wykładnię.
    Zdaniem Wnioskodawcy kwota z tytułu przedwczesnego rozwiązania umowy najmu przez
    Najemcę nie ma charakteru odszkodowania czy kary umownej za poniesioną przez
    Wynajmującego szkodę, a należy je traktować jako wynagrodzenie należne Wnioskodawcy
    za usługi przewidziane w umowie.
    Z tytułu wypowiedzenia przez Najemcę, umowy z 28 grudnia 2021 r. dla Hali (...) przed
    upływem okresu, na który została zawarta, Wynajmującemu przysługuje od Najemcy
    określone w tej umowie, zmienione przez później podpisane wypowiedzenie umowy
    najmu Hali (...) z 3 lipca 2024 r. oraz porozumienie z 5 grudnia 2024 r., świadczenie
    pieniężne w kwocie (...) zł netto ((...)) płatne w równych wartościach (...) zł netto ((...)) każda
    co miesiąc, począwszy od października 2024 r. do września 2025 r. Świadczenie pieniężne
    jest więc płatnością wynikającą z łączącego strony stosunku zobowiązaniowego. Stanowi
    ono przy tym przewidziane porozumieniem z 5 grudnia 2024 r., odnoszącego się do
    umowy najmu z 28 grudnia 2021 r., odstępne, które umożliwia Najemcy wcześniejsze
    zakończenie tego stosunku mimo, że nie upłynął okres zastrzeżony w umowie, tj. 10 lat
    licząc od daty rozpoczęcia najmu. Innymi słowy można przyjąć, że świadczenie to stanowi
    ekwiwalent za zgodę na wcześniejsze rozwiązanie (wypowiedzenie) umowy najmu
    zawartej 28 grudnia 2021 r.
    Zdaniem Strony, zapłata przez Najemcę, na podstawie zawartej między Wnioskodawcą
    (Wynajmującym) a Najemcą umowy z 28 grudnia 2021 r. w powiązaniu z wypowiedzeniem
    umowy najmu Hali (...) z 3 lipca 2024 r. oraz podpisanego dokumentu o nazwie „Zmiana
    porozumienia z dnia 03.07.2024 do umowy najmu z dnia 28.11.2021 r. dotyczącej hali (...)”
    zawartego pomiędzy stronami, określonej kwoty za przedwczesne rozwiązanie umowy
    najmu, stanowi wynagrodzenie w zamian za świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1
    pkt 2 u.p.t.u. W konsekwencji, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podobne stanowisko zostało
    zaprezentowane w orzeczeniu NSA z 7 października 2020 r. sygn. akt I FSK 22/18.
    Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. „Przez świadczenie usług, o których mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: zobowiązanie do powstrzymania się od
    dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji” (NSA z 7 października
    2020 r. sygn. akt I FSK 22/18). Opisane we wniosku o wydanie interpretacji zdarzenie
    przeszłe oraz przyszłe dotyczące możliwości przedwczesnego zakończenia
    (wypowiedzenia) umowy najmu przez Najemcę polega właśnie na tolerowaniu tej sytuacji

    przez Wynajmującego w zamian za umówione wynagrodzenie. Podstawą wypłaty tego
    wynagrodzenia jest umowa najmu zmieniona podpisanymi przez obie strony
    porozumieniami, z których wynikają warunki w jakich świadczenie jest należne a także
    jego wysokość. Przedstawiona czynność spełnia więc wszelkie przesłanki do uznania jej za
    odpłatne świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., które stosownie do
    art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zdaniem Wnioskodawcy jego wynagrodzenie będące odstępnym, nie powinno być
    traktowana jako zryczałtowane odszkodowanie (kara umowna), wobec czego art. 471 i art.
    483 § 1 K.c. nie znajdują zastosowania. Zdaniem Wnioskodawcy kwota odstępnego jaką
    Najemca zobligowany jest na podstawie zawartego porozumienia w powiązaniu z zawartą
    umową stanowi ekwiwalent wobec usług świadczonych przez Wynajmującego. Podnosząc
    te argumenty bierze się pod uwagę autonomiczny charakter pojęć i definicji zawartych w u.
    p.t.u. Ustawa ta reguluje prawo daninowe w obszarze zharmonizowanym z prawem
    unijnym i z założenia, aby zapewnić jednolitość regulacji w obszarze Unii Europejskiej,
    odrywa się od unormowań zawartych w krajowym porządku prawnym i wypracowuje
    własną siatkę pojęciową. Dlatego, też w analizowanym przypadku, z uwagi
    przedwczesnego rozwiązania umowy najmu przez Najemcę nie będziemy mieli do
    czynienia, po stronie Wynajmującego ze szkodą, za którą należy się Wnioskodawcy
    odszkodowanie w postaci zryczałtowanej kary umownej. Z uwagi braku zasadności
    wystąpienia szkody bądź kary umownej w zdarzeniu występującym między stronami,
    kluczowe jest, że opisane w stanie faktycznym zdarzenie mieści się w definicji odpłatnego
    świadczenia usługi. Polega bowiem na zobowiązaniu się przez Wynajmującego za
    określonym w porozumieniu z 5 grudnia 2024 r. wynagrodzeniem do tolerowania
    wcześniejszego (przed upływem okresu zastrzeżonego przewidzianego umową z 28
    grudnia 2021 r.) odstąpienia od umowy przez Najemcę a zatem podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej, tj. 23% zgodnie z art. 146 ef
    ust 1 pkt 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie opodatkowania podatkiem VAT
    kwoty (...) zł netto miesięcznie za każdy z osobna miesiąc, począwszy od października 2024
    r. do grudnia 2024 r. oraz od stycznia 2025 r. do września 2025 r. za wcześniejsze
    rozwiązanie umowy – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o
    podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą w myśl art. 7 tej ustawy. Pojęcie świadczenia usług ma więc bardzo szeroki
    zakres. Przez świadczenie w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Jednocześnie należy podkreślić, że czynność podlega
    opodatkowaniu, gdy dokonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze
    stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy
    czym związek pomiędzy otrzymaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego tej
    płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć,
    że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Zgodnie ze stanowiskiem TSUE wyrażonym w szeregu orzeczeń (por. C-16/93, C-89/81, C-
    154/80, C-498/99) za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą
    opodatkowaniu, uważane mogą być takie sytuacje, w których istnieje bezpośredni związek
    pomiędzy daną czynnością a otrzymywanym z tytułu tej czynności wynagrodzeniem.
    W orzeczeniu C-154/80 Trybunał stwierdził, że podstawą opodatkowania z tytułu
    wykonania usługi „jest wszystko, co stanowi wynagrodzenie za usługę i że usługa jest tym
    samym opodatkowana tylko, jeżeli istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i otrzymywanym wynagrodzeniem”. Do uznania danej czynności za usługę
    konieczne jest istnienie zidentyfikowanego odbiorcy usługi, beneficjenta danej czynności,
    przy czym aby ustalić zasady opodatkowania danej czynności w zamian za wynagrodzenie,
    niezbędne jest rozstrzygnięcie, czy ta czynność skutkuje uzyskaniem bezpośrednich
    korzyści przez wypłacającego.
    Podsumowując, świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wtedy, gdy jest wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej
    beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w
    ramach którego świadczona jest usługa. Ponadto pomiędzy świadczoną usługą a
    płatnością otrzymaną w zamian za tę usługę musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. 28 grudnia 2021 r.
    zawarł Pan z Najemcą umowę najmu, na mocy której wynajął mu Pan Obiekt. Hala (...) to
    Budynek znajdujący się na Terenie, składającym się z pomieszczeń magazynowo-
    produkcyjno-technicznych oraz pomieszczeń biurowo-socjalnych, wchodzących w skład
    Obiektu. Zgodnie z zawartą umową, okres najmu i obowiązek zapłaty czynszu przez
    najemcę rozpoczął się w okresach ubiegłych, oraz miał wygasnąć po upływie 10 lat od daty
    rozpoczęcia najmu Obiektu. Za świadczone usługi wynajmu Obiektu wystawiał Pan faktury
    VAT na rzecz Najemcy. 3 lipca 2024 r. zostało podpisane pomiędzy stronami
    „Wypowiedzenie umowy najmu Hali (...)”, w którym Najemca złożył wypowiedzenie umowy
    najmu z 28 grudnia 2021 r. dla Hali (...) ze skutkiem na 30 września 2024 r. oraz Terenu. 5
    grudnia 2024 r., wraz z Najemcą podpisał Pan dodatkowe porozumienie zmieniające
    wypowiedzenie z 3 lipca 2024 r. oraz umowę najmu z 28 grudnia 2021 r., którego celem
    było określenie chęci wynajmu przez Najemcę jedynie części Hali (...) oraz określenie
    wartości kwoty przysługującej Panu za powstrzymywanie się od dokonywania czynności,
    tj. wynajmu Obiektu do końca okresu przewidzianego umową, tolerowanie czynności lub
    sytuacji związanej z wcześniejszym rozwiązaniem umowy z 28 grudnia 2021 r. przez
    Najemcę z uwagi, że podpisana umowa najmu z 28 grudnia 2021 r. przewidywała
    wygaśnięcie po upływie 10 lat obowiązku najmu Obiektu oraz obowiązku zapłaty czynszu
    przez Najemcę na Pana rzecz. W porozumieniu z 5 grudnia 2024 r. strony ustaliły między
    innymi, że:

    · umowa najmu z 28 grudnia 2021 r., dotycząca Hali (...), została rozwiązana z dniem 30
      września 2024 r. wskutek wypowiedzenia z 3 lipca 2024 r.,
    · Hala (...) oraz teren, na którym składowane były materiały zostaną opuszczone przez
      Najemcę do 30 listopada 2024 r. i przekazane Panu w stanie wolnym od wad. Teren
      przy Hali zostanie uprzątnięty, a składowane tam materiały zostaną usunięte.
    · za wcześniejsze rozwiązanie umowy, Najemca zapłaci Panu kwotę (...) zł netto = (...) zł
      netto. Kwota ta jest płatna w 12 równych miesięcznych ratach w wysokości (...) zł netto
      każda, płatnych począwszy od października 2024 r. do września 2025 r.
    Wynajmie Pan część powierzchni Hali (...). Warunki najmu zostaną uregulowane w
    odrębnej umowie, którą strony zamierzają zawrzeć na czas nieokreślony z
    dwumiesięcznym okresem wypowiedzenia. Zapewni Pan dostęp do nieruchomości oraz
    Hali (...).
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT kwoty (...) zł netto
    miesięcznie za każdy z osobna miesiąc, począwszy od października 2024 r. do grudnia
    2024 r. oraz od stycznia 2025 r. do września 2025 r. za wcześniejsze rozwiązanie umowy.
    Jak wskazano wyżej, pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie
    obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się
    od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Przy czym, nie
    każde działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji
    może zostać uznane za usługę podlegającą opodatkowaniu VAT w rozumieniu przepisów
    ustawy. Co do zasady, w orzecznictwie i praktyce organów podatkowych przyjmuje się, iż
    aby tak się stało muszą zostać spełnione łącznie trzy następujące warunki:
    1. powinno istnieć określone świadczenie,
    2. powinien istnieć bezpośredni beneficjent świadczenia,
    3. świadczeniu usługodawcy powinno odpowiadać świadczenie wzajemne ze strony
      nabywcy, tj. beneficjenta świadczenia (wynagrodzenie).
    Biorąc pod uwagę powyższe, w omawianych okolicznościach wskazane powyżej warunki
    należy uznać za spełnione, ponieważ:
    1. istnieje świadczenie – w postaci powstrzymywanie się Pana od dokonywania czynności,
      tj. wynajmu Obiektu do końca okresu przewidzianego umową oraz tolerowanie
      czynności lub sytuacji związanej z wcześniejszym rozwiązaniem umowy z 28 grudnia
      2021 r. przez Najemcę.
    2. bezpośrednim beneficjentem świadczenia jest Najemca,
    3. ww. świadczeniu odpowiada określona w porozumieniu kwota.
    Ponadto, aby stwierdzić, że przedmiotowa kwota stanowi wynagrodzenie za świadczenie
    usług, a nie rodzaj odszkodowania, należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 361 ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    W myśl art. 362 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek
      jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a
      zwłaszcza do stopnia winy obu stron.

    Stosownie do art. 363 ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź
      przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy
      pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo
      gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty,
      roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
      § 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
      powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
      szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
      chwili.
    Biorąc pod uwagę wyżej przytoczone przepisy, szkoda polega na nienależytym wykonaniu
    bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku
    przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą. Istotą odszkodowań nie
    jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy
    do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczeniem w zamian za wynagrodzenie – co
    oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony
    podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną
    kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub
    tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ponadto należy wskazać na orzeczenie NSA z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 1664/12,
    w którym to wyroku Sąd powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2012 r.
    sygn. akt III CZP 39/12, cytując ww. uchwałę: ,,kara umowna jest związana z
    odpowiedzialnością odszkodowawczą za szkodę spowodowaną niewykonaniem lub
    nienależytym wykonaniem zobowiązania niepieniężnego (poszczególnymi przejawami
    nienależytego wykonania zobowiązania). Odstąpienie od umowy nie jest ani nienależytym
    wykonaniem zobowiązania, ani niewykonaniem zobowiązania, lecz wykonaniem przez
    jedną ze stron stosunku obligacyjnego uprawnienia prawnokształtującego, realizowanego
    na podstawie postanowienia zawartego w umowie wzajemnej (art. 395 § 1 i art. 492 k.c.),
    albo wynikającego z przepisów ustawy”.
    W świetle powyższego nie można więc uznać, by kwota (...) zł netto opisana we wniosku
    stanowiła odszkodowanie lub karę umowną. Kwota ta nie wiąże się bowiem z
    niewykonaniem bądź nienależytym wykonaniem zobowiązania.
    Porozumienie podpisane z Najemcą ma niewątpliwie charakter zobowiązaniowy – jego
    celem było określenie chęci wynajmu przez Najemcę jedynie części Hali (...) oraz
    określenie wartości kwoty przysługującej Panu za powstrzymywanie się od dokonywania
    czynności, tj. wynajmu Obiektu do końca okresu przewidzianego umową, tolerowanie
    czynności lub sytuacji związanej z wcześniejszym rozwiązaniem umowy z 28 grudnia 2021
    r. przez Najemcę.
    Omawiana kwota (...) zł netto określona w porozumieniu stanowi zatem formę zapłaty za
    umownie uzgodnione działania. Istnieje więc bezpośredni związek pomiędzy dokonanym
    świadczeniem a otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniem. W przedmiotowej sprawie
    mamy zatem do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczeniem w zamian za
    wynagrodzenie.
    Reasumując, zapłata przez Najemcę kwoty wynikającej z zawartego pomiędzy stronami
    porozumienia jest zapłatą wynagrodzenia za wykonanie usługi na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy w związku z art. 8 ust. 1 ustawy i będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Podsumowując, stwierdzam, że kwota (...) zł netto miesięcznie za każdy z osobna miesiąc,
    począwszy od października 2024 r. do grudnia 2024 r. oraz od stycznia 2025 r. do września
    2025 r. przysługująca Panu od Najemcy, za wcześniejsze rozwiązanie umowy powinna
    zostać opodatkowana podatkiem VAT.

    Tym samym, Pana stanowisko w sprawie w ww. zakresie należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia
    · zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu
      wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i zdarzeniem
    przyszłym, Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W niniejszej interpretacji rozpatrzono wniosek w zakresie opodatkowania podatkiem VAT
    kwoty (...) zł netto miesięcznie za każdy z osobna miesiąc, począwszy od października 2024
    r. do grudnia 2024 r. oraz od stycznia 2025 r. do września 2025 r. za wcześniejsze
    rozwiązanie umowy.
    Natomiast w zakresie zastosowania stawki w wysokości 23% dla kwoty (...) zł netto
    miesięcznie za każdy z osobna miesiąc, począwszy od października 2024 r. do grudnia
    2024 r. oraz od stycznia 2025 r. do września 2025 r. za wcześniejsze rozwiązanie umowy
    zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.