Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.503.2025.1.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-19
Teza: W zakresie ustalenia:
1) czy otrzymane przez Wnioskodawcę wynagrodzenie z tytułu
wykonania Umowy przenoszącej własność Wierzytelności
Pożyczkowych na rzecz Y stanowić będzie dla Wnioskodawcy
przychód, który powinien być rozpoznany w momencie jego
otrzymania,
2) czy w związku ze sprzedażą Wierzytelności pożyczkowych
przez Wnioskodawcę do Y, Wnioskodawca będzie mógł
rozpoznać w kosztach uzyskania przychodów kwotę równą
wartości nominalnej udzielonych pożyczek, do wysokości
osiągniętego przychodu z tytułu ich zbycia, a dyskonto tj.
różnica pomiędzy wartością nominalną pożyczek, a kwotą
stanowiącą cenę zapłaconą za Wierzytelności przez
Kupującego nie będzie stanowić kosztu uzyskania przychodu
dla Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
przychód
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia (PURDE) wpłynął
    Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:
    1) czy otrzymane przez Wnioskodawcę wynagrodzenie z tytułu wykonania Umowy
      przenoszącej własność Wierzytelności Pożyczkowych na rzecz Y stanowić będzie dla
      Wnioskodawcy przychód, który powinien być rozpoznany w momencie jego
      otrzymania,
    2) czy w związku ze sprzedażą Wierzytelności pożyczkowych przez Wnioskodawcę do Y,
      Wnioskodawca będzie mógł rozpoznać w kosztach uzyskania przychodów kwotę
      równą wartości nominalnej udzielonych pożyczek, do wysokości osiągniętego
      przychodu z tytułu ich zbycia, a dyskonto tj. różnica pomiędzy wartością nominalną
      pożyczek, a kwotą stanowiącą cenę zapłaconą za Wierzytelności przez Kupującego nie
      będzie stanowić kosztu uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „X” lub „Spółka”) należy do międzynarodowej grupy
    kapitałowej (dalej: „Grupa”), jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    W skład Grupy wchodzi także Y GmbH (dalej jako: „Y” lub „Kupujący”), spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością, mająca siedzibę na terytorium Republiki Federalnej Niemiec i jedyny
    wspólnik Wnioskodawcy, posiadający całość udziałów w jego kapitale zakładowym. Y nie
    posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    nie jest zarejestrowana w Polsce dla celów podatku od towarów i usług (VAT).
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności (...). W tym celu Wnioskodawca
    zawiera m.in. umowy pożyczki w rozumieniu definicji zawartej w ustawie z dnia 23
    kwietnia 1964 Kodeks cywilny (dalej: „kodeks cywilny” lub „KC” Dz. U.2025.1071. tj. z dnia
    2025.08.06), na mocy których przekazuje swoim klientom (dalej: „Pożyczkobiorcy”) środki
    pieniężne na zakup środków trwałych lub przedmiotów objętego finansowaniem.

    Zawarcie umowy pożyczki skutkuje tym, że to Pożyczkobiorca – jako strona dokonująca
    zakupu – staje się właścicielem nabytego przedmiotu, a obowiązkiem wobec
    Wnioskodawcy jest zwrot udzielonej kwoty pożyczki wraz z należnymi odsetkami.
    Wnioskodawca planuje zawarcie z Y umowy cesji wierzytelności (dalej: „Umowa”), na
    podstawie której zostaną sprzedane na rzecz Y wierzytelności z tytułu zawieranych przez
    Wnioskodawcę jako finansującego umów pożyczki. Nabycie wierzytelności przez Y
    przyjmie formę cesji, w której Pożyczkobiorcy zasadniczo nie będą zawiadamiani o
    przelewie praw, przy czym w Umowie zawarte zostanie zastrzeżenie, o możliwości
    doręczenia Pożyczkobiorcom zawiadomienia o cesji w przypadkach ściśle określonych w
    Umowie, tj. w przypadku niewykonania lub nieterminowego wykonania zobowiązań
    wynikających z zawartych przez nich umów pożyczki.
    Przedmiotem Umowy będą wierzytelności pożyczkowe (dalej: „Wierzytelności
    Pożyczkowe”), stanowiące roszczenia w stosunku do Pożyczkobiorców, obejmujące całość
    rat kapitałowo-odsetkowych, w tym koszty produktów uwzględnionych w ratach pożyczki
    o ile mają one zastosowanie do danej umowy (Wierzytelności Pożyczkowe nie będą
    obejmować podatku od towaru i usług - VAT), a także należności przysługujące
    Wnioskodawcy od Pożyczkobiorców w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy
    pożyczki. Przychody z tytułu opłat i prowizji pozostaną przychodem Wnioskodawcy i nie
    zostaną przekazane do Kupującego.
    Na mocy Umowy dojdzie zatem wyłącznie do cesji (przelewu) wyżej wymienionych
    Wierzytelności Pożyczkowych, przy czym Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż w celu
    wykonania Umowy nie będzie w jakikolwiek sposób przenoszona własność nabytych przez
    Pożyczkobiorców środków trwałych lub jakichkolwiek innych przedmiotów objętych
    finansowaniem. Wierzytelności Pożyczkowe będą zbywane przez Wnioskodawcę,
    będącego „pierwotnym” wierzycielem, nie były one przedmiotem wcześniejszych cesji
    wierzytelności.
    Umowa precyzować będzie zarówno zakres wierzytelności objętych transakcją, jak i cenę
    ich nabycia przez Y od Wnioskodawcy - wynagrodzenie z tytułu ich nabycia ustalone
    zostanie jako zdyskontowana wartość sprzedawanych Wierzytelności Pożyczkowych,
    natomiast wartość sprzedawanych Wierzytelności Pożyczkowych zostanie ustalona w
    łącznej wartości nominalnej (bez podatku VAT) wszystkich przepływów pieniężnych
    wchodzących w skład Wierzytelności Pożyczkowych. Stopa dyskonta zostanie ustalona
    odrębnie dla Wierzytelności Pożyczkowych wyrażonych w PLN i odrębnie dla
    Wierzytelności Pożyczkowych wyrażonych w EUR. Cena sprzedaży Wierzytelności
    Pożyczkowych przez Wnioskodawcę będzie zatem niższa od ich wartości nominalnej, ze
    względu na zastosowanie dyskonta, które stanowi wynagrodzenie Kupującego za nabycie
    Wierzytelności Pożyczkowych.
    Wierzytelności Pożyczkowe objęte cesją będą na moment zawarcia Umowy
    wierzytelnościami niewymagalnymi - takimi, które są przewidziane umowami pożyczki, ale
    ich termin wymagalności nie upłynął. Przedmiotem sprzedaży na rzecz Y byłyby zatem
    wierzytelności „zdrowe”, tj. niewykazujące na dzień transakcji cech nieściągalności, których
    termin zapłaty jeszcze nie upłynął (tzw. wierzytelności trudne nie będą podlegały
    sprzedaży). Wnioskodawca będzie ponosił wobec Y odpowiedzialność za stan prawny
    wierzytelności, w szczególności za możliwości ich cesji, kompletność oraz zgodność z
    umowami pożyczki w zakresie wysokości oraz terminów płatności.
    W związku z przeniesieniem Wierzytelności Pożyczkowych nastąpił pełen transfer ryzyka
    związanego z danym portfelem wierzytelności. Y będzie miał prawo żądać od
    Wnioskodawcy wyłącznie odkupu ewentualnych tzw. wierzytelności wadliwych. Poprzez
    wierzytelności wadliwe, należy rozumieć Wierzytelności Pożyczkowe:
    (a) w odniesieniu do których oświadczenia i zapewnienia złożone przez Wnioskodawcę w
      Umowie okazały się nieprawdziwe;
    (b) obarczone wadą prawną lub uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa
      (w szczególności nieistniejące, nieprzysługujące Wnioskodawcy lub też powstałe w
      związku z przestępczym działaniem Wnioskodawcy, Pożyczkobiorcy lub pozostałych
      uczestników procesu finansowania); lub

    (c) wynikających z umów pożyczki, które zostały zawarte w sposób niezgodny z
      obowiązującymi procedurami Wnioskodawcy, w szczególności w zakresie oceny ryzyka
      transakcji, podejmowania decyzji kredytowych oraz zasad zawierania umów.
    Wnioskodawca nie będzie ponosił odpowiedzialności za spłatę Wierzytelności
    Pożyczkowych przez Pożyczkobiorców, przeniesionych wskutek zawarcia Umowy na
    Kupującego, jak również nie będzie ponosił odpowiedzialności za ściągalność
    wierzytelności ani za wypłacalność Pożyczkobiorców.
    Pożyczkobiorcy będą nadal dokonywać spłat Wierzytelności Pożyczkowych sprzedanych i
    przekazanych na rzecz Y, na rachunki bankowe należące do Wnioskodawcy, wskazane na
    fakturach/notach wystawionych przez Wnioskodawcę. Spłaty Wierzytelności
    Pożyczkowych będą dokonywane przez Pożyczkobiorców na rzecz Wnioskodawcy zgodnie
    z terminami i wysokościami rat określonymi w harmonogramach spłaty rat pożyczki.
    Wnioskodawca będzie zobowiązany do przekazywania do Y wpłat dokonanych przez
    Pożyczkobiorców z tytułu Wierzytelności Pożyczkowych nabytych przez Y na jego rzecz w
    terminach i na zasadach określonych w Umowie.
    Co istotne, Wnioskodawca będzie świadczył na rzecz Y usługi w zakresie przyjmowania
    spłat należności oraz administrowania spłatami należności od Pożyczkobiorców. Usługi te
    będą świadczone za wynagrodzeniem należnym Wnioskodawcy od Y.
    Celem zawarcia Umowy i sprzedaży Wierzytelności Pożyczkowych będzie zapewnienie
    Wnioskodawcy finansowania od Y (uzyskanie przez Spółkę środków finansowych przed
    datami wymagalności Wierzytelności Pożyczkowych), a nie sprzedaż Wierzytelności
    Pożyczkowych do Y celem ich windykacji przez Y na rzecz Wnioskodawcy, żadna ze stron
    nie będzie musiała podejmować czynności windykacyjnych względem Pożyczkobiorców.
    Pytania
    1) Czy w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, otrzymane przez
      Wnioskodawcę wynagrodzenie z tytułu wykonania Umowy przenoszącej własność
      Wierzytelności Pożyczkowych na rzecz Y stanowić będzie dla Wnioskodawcy przychód,
      który powinien być rozpoznany w momencie jego otrzymania?
    2) Czy w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego, w związku ze
      sprzedażą Wierzytelności pożyczkowych przez Wnioskodawcę do Y, Wnioskodawca
      będzie mógł rozpoznać w kosztach uzyskania przychodów kwotę równą wartości
      nominalnej udzielonych pożyczek, do wysokości osiągniętego przychodu z tytułu ich
      zbycia, a dyskonto tj. różnica pomiędzy wartością nominalną pożyczek, a kwotą
      stanowiącą cenę zapłaconą za Wierzytelności przez Kupującego nie będzie stanowić
      kosztu uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego,
      wynagrodzenie jakie Wnioskodawca otrzyma z tytułu wykonania Umowy przenoszącej
      własność Wierzytelności Pożyczkowych na rzecz Y będzie stanowiło przychód
      Wnioskodawcy, który powinien być rozpoznany w momencie jego otrzymania.
    2) Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego,
      w związku ze sprzedażą Wierzytelności pożyczkowych przez Wnioskodawcę do Y,
      Wnioskodawca będzie mógł rozpoznać w kosztach uzyskania przychodu kwotę równą
      wartości nominalnej udzielonych pożyczek do wysokości osiągniętego przychodu z
      tytułu ich zbycia, a dyskonto tj. różnica pomiędzy wartością nominalną pożyczek a
      kwotą stanowiącą cenę zapłaconą za Wierzytelności przez Kupującego nie będzie
      stanowić kosztu uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1

    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”), przychodami, z
    zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14 Ustawy CIT są w szczególności:
    1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Jak wynika z art. 12 ust. 3 ustawy CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i
    z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.
    Art. 12 ust. 3a ustawy CIT określa, iż za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust.
    3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż
    dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy CIT: przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy,
    praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w
    umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega
    od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód
    w wysokości wartości rynkowej.
    Powyższe przepisy ustawy CIT szczegółowo określają zasady rozliczania przychodów w
    sytuacji przeniesienia wierzytelności z tytułu umów pożyczki na osobę trzecią.
    W związku z powyższym, w przypadku sprzedaży wierzytelności własnej z tytułu pożyczki
    przychód ze zbycia wierzytelności należy ustalić w wysokości ceny uzyskanej ze sprzedaży
    wierzytelności określonej w umowie (przy założeniu, iż cena ta odpowiada wartości
    rynkowej). Przychód ten powstanie we wcześniejszej z dwóch dat: zbycia prawa
    majątkowego lub uregulowania należności.
    Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: „NSA”), w
    wyroku z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1509/11, „sprzedając innej spółce
    wierzytelność, skarżąca w momencie otrzymania pieniędzy z tej transakcji uzyskuje
    przychód, lecz utracone (przekazane w zamian za zapłatę) prawo majątkowe w postaci
    wierzytelności stanowi koszt w wysokości tej części wartości nominalnej, która podlega
    sprzedaży. Odmienna ocena prowadziłaby do uznania transakcji sprzedaży za
    bezprzedmiotową.”
    Ponadto, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: „DKIS”) uznał za prawidłowe
    stanowisko prezentowane przez wnioskodawcę w interpretacji indywidualnej z 15
    listopada 2017 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.360.2017.1.MST:
    „(...) W przypadku opisanej w przedmiotowym wniosku zapłaty ceny za Wierzytelności
    Pożyczkowe, nie dojdzie do spłaty Umów Pożyczek, chociaż w sensie ekonomicznym,
    Spółka otrzyma zwrot jeszcze niespłaconego i udzielonego finansowania. Z tego też
    powodu, zastosowania w tym przypadku nie może znaleźć art. 12 ust. 4 pkt 1 Ustawy o
    CIT, gdyż płatność ceny za sprzedane Wierzytelności Pożyczkowe - w sensie prawnym - nie
    będzie stanowiła spłaty udzielonych pożyczek. Po stronie Spółki pojawi się więc
    przysporzenie odpowiadające cenie uzyskanej od SPV za przeniesienie Wierzytelności
    Pożyczkowych, które w świetle art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 3 i 3a Ustawy o CIT,
    powinno być zakwalifikowane do przychodów należnych Spółki w dacie powstania
    wierzytelności względem SPV o zapłatę ceny.(...) Podsumowując, na skutek sprzedaży
    Wierzytelności Pożyczkowych do SPV w wykonaniu Sekurytyzacji, Spółka rozpozna
    przychód w wysokości należnej od SPV ceny za nabycie wspomnianych Wierzytelności.(...)

    W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny
    prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
    Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono
    od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.(...)”
    Na analogicznym stanowisku stanął DKIS również w innych interpretacjach
    indywidualnych, m.in.:
    • z 19 października 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.388.2018.1.AN,
    • z 8 listopada 2018 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.460.2018.1.AW,
    • z 18 listopada 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.455.2020.1.BK.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, przychodem ze sprzedaży Wierzytelności
    Pożyczkowych na rzecz Y będzie ustalona w Umowie cena sprzedaży, odpowiadająca
    wartości nominalnej Wierzytelności Pożyczkowych pomniejszonej o należne dyskonto.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT:
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.Koszty poniesione w walutach obcych
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    W świetle powyższego przepisu, w przypadku sprzedaży Wierzytelności Pożyczkowych,
    których Wnioskodawca wcześniej nie zbywał, zasadność rozpoznania kosztu uzyskania
    przychodów będzie wynikać z tego, iż powstaniu Wierzytelności Pożyczkowych
    podlegających zbyciu towarzyszyło poniesienie przez Wnioskodawcę konkretnego
    wydatku, równego kwocie wypłaconych pożyczek (wartości nominalnej kapitału pożyczek).
    Wnioskodawca poniósł zatem ekonomiczny ciężar, obciążając swój majątek, aby
    wykreować wierzytelności z tytułu pożyczek. Zbycie Wierzytelności Pożyczkowych powinno
    być momentem, w którym Wnioskodawca uzyskuje prawo do odliczenia tego kosztu w
    wysokości niespłaconej części kapitału pożyczki. Ponadto, zbywając Wierzytelności
    Pożyczkowe, Wnioskodawca straci przyszłe prawo do zwrotu udzielonego, a jeszcze
    niespłaconego finansowania.
    Wnioskodawca zasadniczo powinien rozpoznać koszt uzyskania przychodu w wysokości
    kwoty głównej pożyczek niespłaconych.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych
    oraz w interpretacjach Dyrektor KIS, m.in. w:
    • interpretacji indywidualnej z 30 sierpnia 2013 r., Znak: IPPB5/423-419/13-3/PS, w której
      stwierdzono: „(...) konkludując, skoro Spółka w celu uzyskania przychodu ze zbycia
      Wierzytelności przenosi Wierzytelności na podmiot trzeci (Bank), to tym samym
      uszczupla swój majątek o wartość nominalną tej Wierzytelności (pomniejsza swoje
      aktywa), a zatem cała nominalna wartość Wierzytelności, w tym także podatek VAT
      stanowić będzie dla Spółki koszt uzyskania tego przychodu. Bez poniesienia tego
      kosztu w postaci wierzytelności o określonej wartości, Spółka nie uzyskałaby
      przychodu.(...)”
    • wyroku NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1509/11, zgodnie z którym: „(...)
      sprzedając innej spółce wierzytelność, skarżąca w momencie otrzymania pieniędzy z
      tej transakcji uzyskuje przychód, lecz utracone (przekazane w zamian za zapłatę)
      prawo majątkowe w postaci wierzytelności stanowi koszt w wysokości tej części
      wartości nominalnej, która podlega sprzedaży. Odmienna ocena prowadziłaby do
      uznania transakcji sprzedaży za bezprzedmiotową.(...)”

    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 Ustawy CIT:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: strat z tytułu odpłatnego zbycia
    wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności
    lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny - do wysokości
    uprzednio zarachowanej jako przychód należny.
    Przepis ten ustanawia zasadę, zgodnie z którą, straty z tytułu odpłatnego zbycia
    wierzytelności nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, chyba że wartość
    wierzytelności została uprzednio zarachowana jako przychód należny. Jeżeli zbywana
    wierzytelność nie stanowiła przychodu podatkowego, koszt uzyskania przychodu powinien
    być ograniczony do wartości przychodu uzyskanego ze sprzedaży takiej wierzytelności.
    W odniesieniu zatem do analizowanej transakcji sprzedaży Wierzytelności Pożyczkowych,
    Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wartości nominalnych sprzedawanych Wierzytelności Pożyczkowych (rozumianych jako
    kapitał pożyczki), lecz jedynie do wysokości uzyskanego przychodu z ich zbycia.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zważywszy, iż nominalna wartość wierzytelności nie stanowiła
    uprzednio jego przychodu należnego, Wnioskodawca nie będzie mógł rozpoznać w
    kosztach uzyskania przychodów wartości dyskonta, które de facto stanowi stratę ze zbycia
    wierzytelności.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z
    18 listopada 2020 r. (Znak: 0111-KDIB1-1.4010.456.2020.1.BK) w której potwierdzono, że
    spółka może rozpoznać koszt uzyskania przychodów w postaci wartości głównej
    niespłaconych pożyczek, do wysokości uzyskanego przychodu, ale bez możliwości
    rozliczenia straty wynikającej ze sprzedaży wierzytelności poniżej ich wartości nominalnej.
    Zgodnie ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w przedmiotowej interpretacji: „(...)
    na skutek sprzedaży Wierzytelności Pożyczkowych do SPV w wykonaniu Sekurytyzacji,
    Spółka będzie miała prawo do rozpoznania w momencie sprzedaży Wierzytelności
    Pożyczkowych kosztu uzyskania przychodów w postaci wartości kwoty głównej
    niespłaconych pożyczek, do wysokości osiągniętego przychodu. Koszt ten Spółka będzie
    miała prawo odliczyć jednorazowo w wysokości ustalonej na dzień określony jako data
    graniczna (tzw. cut-off date) dla przenoszonych Wierzytelności Pożyczkowych, do
    wysokości wartości netto tej wierzytelności, a więc z wyłączeniem ewentualnej straty
    poniesionej na sprzedaży Wierzytelności Pożyczkowych. Wskazać bowiem należy, że w
    sytuacji, w której wartość nominalna kapitału udzielonych pożyczek będzie wyższa od ceny
    uzyskanej ze sprzedaży Wierzytelności Pożyczkowych do SPV, Spółka będzie miała prawo
    zaliczyć do kosztów podatkowych tylko wartość wierzytelności w wysokości, w której
    została ona uznana jako przychód należny, co oznacza, że nie będzie miała prawa zaliczyć
    w poczet kosztów uzyskania przychodu powstałej w ten sposób straty.(...)”
    Na analogicznym stanowisku DKIS stanął m.in. w:
    • interpretacji indywidualnej z 12 lutego 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.521.2023.1.BJ
    oraz
    • interpretacji indywidualnej z 28 października 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-
    1.4010.518.2024.1.DD.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, zważywszy na zaprezentowany opis
    zdarzenia przyszłego, w związku z planowaną transakcją, będzie on miał możliwość
    rozpoznania w kosztach uzyskania przychodu wartości nominalnej sprzedawanych
    Wierzytelności Pożyczkowych, do wysokości osiągniętego przychodu z tytułu ich zbycia.
    Przy takim założeniu dyskonto tj. różnica pomiędzy wartością nominalną pożyczek, a
    kwotą stanowiącą cenę zapłaconą za wierzytelności przez Y na rzecz Wnioskodawcy nie
    będzie, w ocenie Wnioskodawcy, stanowić dla niego kosztu uzyskania przychodu, gdyż
    kwota dyskonta stanowić będzie de facto stratę z tytułu zbycia Wierzytelności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu
    wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji organów podatkowych oraz
    wyroków sądowych, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko
    konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie. Natomiast organy
    podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania
    ich wprost, bowiem powołane interpretacje nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Każdą sprawę Organ jest
    zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      1) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.