Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.414.2022.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-09-26
Teza: Dotyczy ustalenia: - czy Wnioskodawca może przyjąć do używania Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego jako środek trwały dla celów podatkowych, w części oraz w momencie w którym Powierzchnia ta spełnia wymogi techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z prawem (tj. po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni Najmu), - czy Wnioskodawca może zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji, naliczone do dnia przekazania tego środka trwałego do używania, w proporcji, w jakiej pozostaje koszt wytworzenia Powierzchni Najmu, stanowiącej wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku odrębny środek trwały dla celów podatkowych (spełniający wymogi techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem), do kosztów wytworzenia wszystkich Budynków realizowanych w ramach inwestycji.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; wartość-wartość początkowa-wartość początkowa środka trwałego; środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Środki trwałe-Spełnienie definicji środków trwałych

Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16a-ust. 1

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

15 czerwca 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 czerwca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia:

\- czy Wnioskodawca może przyjąć do używania Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego jako środek trwały dla celów podatkowych, w części oraz w momencie w którym Powierzchnia ta spełnia wymogi techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z prawem (tj. po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni Najmu),

\- czy Wnioskodawca może zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji, naliczone do dnia przekazania tego środka trwałego do używania, w proporcji, w jakiej pozostaje koszt wytworzenia Powierzchni Najmu, stanowiącej wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku odrębny środek trwały dla celów podatkowych (spełniający wymogi techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem), do kosztów wytworzenia wszystkich Budynków realizowanych w ramach inwestycji.

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 września 2022 r. (wpływ 12 września 2022 r.). Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Wnioskodawca prowadzi działalność deweloperską w postaci zagospodarowania posiadanego terenu przy ul. (…) („Grunt”), poprzez budowę, wykończenie oraz komercjalizację pięciobudynkowego kompleksu biurowo-usługowo-mieszkaniowego U.C. Zagospodarowanie Gruntu następuje zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego („MPZP”), wedle którego poszczególne budynki mają przypisane odpowiednie funkcje: (1) biurowo-usługowe („Budynki Biurowe”), (2) usługowe („Hotel”) oraz (3) usługowomieszkaniowe („Budynek Mieszkalny”). Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa użytkować budynki wolno tylko i wyłącznie w zgodzie z obowiązującym dla danej nieruchomości MPZP. W październiku 2020 roku Wnioskodawca uzyskał Pozwolenie na użytkowanie Budynków Biurowych oraz przeksięgował te aktywa dla celów księgowych ze „środków trwałych w budowie” na „środki trwałe”. Budynki Biurowe, które uzyskały Pozwolenie na użytkowanie nie spełniają warunków technicznych (zgodnie z Prawem budowlanym oraz warunkami technicznymi) umożliwiających użytkowanie ich zgodnie z funkcją (biurowa/usługowa) wyznaczoną przez MPZP, tj. brak jest wymaganych przez prawo instalacji wentylacji i klimatyzacji, instalacji elektrycznych w tym oświetlenia ogólnego oraz ewakuacyjnego, infrastruktury IT oraz niezbędnych instalacji bezpieczeństwa pożarowego w tym SAP, DSO, tryskaczy, systemu oddymiania. Poszczególne części budynku przeznaczone pod wynajem („Powierzchnie Najmu”) spełniają tę funkcję dopiero w momencie zakończenia prac typu „fit-out” - tzn. szeroko pojętego wykończenia powierzchni najmu na potrzeby najemcy („Fit-Out”), które ma miejsce dopiero po pozyskaniu najemcy, tj. po podpisaniu z nim umowy najmu. W związku z powyższym, faktycznym momentem spełnienia wymagań technicznych danej Powierzchni Najmu jest końcowy odbiór tej powierzchni od wykonawcy prac Fit-Out. Przed zakończeniem prac Fit-Out Wnioskodawca nie uzyskuje również przychodów z Powierzchni Najmu. Wnioskodawca ponosi koszty finansowania zewnętrznego realizowanej inwestycji, w tym Budynków Biurowych (w postaci odsetek od zaciągniętych pożyczek oraz kredytów).

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 8 września 2022 r. wskazali Państwo, że Wnioskodawcy przysługuje prawo własności w stosunku do Powierzchni Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego.

Powierzchnia Najmu (będąca częścią Budynku Biurowego) wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego została wytworzona (wybudowana) przez Wnioskodawcę we własnym zakresie.

Wnioskodawca uzyskał Pozwolenie na użytkowanie Budynków Biurowych, a w momencie zakończenia prac związanych z wykończeniem Powierzchni Najmu na potrzeby najemcy Powierzchnia Najmu (stanowiąca część Budynku Biurowego) będzie spełniać wymagania techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z przepisami prawa oraz będzie mogła być używana zgodnie ze swoim przeznaczeniem (jako lokal biurowy lub usługowy). W konsekwencji, Powierzchnia Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego będzie kompletna i zdatna do użytku po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni.

Wnioskodawca nie będzie posiadał odrębnego pozwolenia Nadzoru Budowlanego na użytkowanie Powierzchni Najmu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wykończona część budynku nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Wnioskodawca ponosi koszty finansowania zewnętrznego realizowanej inwestycji, w tym Budynków Biurowych (w postaci odsetek od zaciągniętych pożyczek oraz kredytów). Z uwagi na to, że Powierzchnia Najmu stanowi część Budynku Biurowego, finansowanie zewnętrzne wydatków Wnioskodawcy obejmuje także Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego. Tym samym odsetki, które Wnioskodawca ponosi od kredytów i pożyczek, dotyczą również finansowania zewnętrznego wydatków poniesionych na Powierzchnie Najmu wraz z przynależnymi do nich udziałami w częściach wspólnych Budynków Biurowych.

**Pytania**

1) Czy Wnioskodawca może przyjąć do używania Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego jako środek trwały dla celów podatkowych, w części oraz w momencie w którym Powierzchnia ta spełnia wymogi techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z prawem (tj. po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni Najmu)?

2) Czy Wnioskodawca może zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji, naliczone do dnia przekazania tego środka trwałego do używania, w proporcji, w jakiej pozostaje koszt wytworzenia Powierzchni Najmu, stanowiącej wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku odrębny środek trwały dla celów podatkowych (spełniający wymogi techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem), do kosztów wytworzenia wszystkich Budynków realizowanych w ramach inwestycji?

**Państwa stanowisko w sprawie**

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1)

Wnioskodawca może przyjąć do używania Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego jako środek trwały dla celów podatkowych, w części oraz w momencie, w którym Powierzchnia ta spełnia wymogi techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z prawem (tj. po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni Najmu).

Ad 2)

Wnioskodawca może zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji, naliczone do dnia przekazania tego środka trwałego do używania, w proporcji, w jakiej pozostaje koszt wytworzenia Powierzchni Najmu, stanowiącej wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku odrębny środek trwały dla celów podatkowych (spełniający wymogi techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem), do kosztów wytworzenia wszystkich Budynków realizowanych w ramach inwestycji.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1)

Zgodnie z treścią art. 16a ust. 1 ustawy CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Tym samym, w celu uznania danego budynku za środek trwały, podlegający amortyzacji podatkowej, wymagane jest spełnienie następujących warunków:

a) budynek musi być własnością lub współwłasnością podatnika,

b) budynek został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,

c) budynek jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

d) przewidywany okres wykorzystywania budynku do celów działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok albo budynek został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.

W ocenie Wnioskodawcy, przesłanki a) i b) i d) należy uznać za spełnione w odniesieniu do Budynków Biurowych. Przesłanka a) jest spełniona, ponieważ Wnioskodawcy przysługuje w stosunku do Budynków Biurowych prawo własności. Przesłankę b) należy uznać za spełnioną, gdyż Budynki te zostały wybudowane przez Wnioskodawcę we własnym zakresie w ramach działalności deweloperskiej prowadzonej przez Wnioskodawcę. Przesłanka d) jest natomiast spełniona, ponieważ Wnioskodawca przewiduje wykorzystywać budynki na cele swojej działalności gospodarczej dłużej niż rok albo oddać je do używania na podstawie umowy najmu.

W związku z powyższym, rozważenia wymaga czy w stosunku do Wnioskodawcy spełniona będzie również przesłanka wskazana w punkcie c) powyżej, dotycząca kompletności i zdatności Budynku do użytku w dniu przyjęcia do używania, w rozważanym stanie faktycznym, w którym:

\- Wnioskodawca uzyskał Pozwolenie na użytkowanie Budynków Biurowych,

\- Poszczególne Powierzchnie Najmu stanowiące części Budynków Biurowych należących do Wnioskodawcy spełniają wymagania techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przepisami prawa w momencie zakończenia realizacji prac wykończeniowych na potrzeby najemcy (tj. Powierzchnie Najmu, dla których zakończone zostały prace Fit-Out),

\- Pozostałe części Budynków Biurowych nie spełniają warunków technicznych pozwalających na ich użytkowanie zgodnie z pełnioną funkcją (biurowo-usługową).

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, podatnikowi nie wolno zakwalifikować jako środka trwałego aktywa (budynku), jeżeli budynek ten nie został objęty odpowiednim pozwoleniem na użytkowanie wydanym przez właściwy organ. W związku z tym konieczne jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie danego budynku (lub jego części) w celu uznania go za kompletny i zdatny do użytku. Równocześnie, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że: „pojęcie „kompletny i zdatny do użytku” ma charakter subiektywny, zależny od wielu czynników, w tym prowadzonej przez podatnika działalności, charakteru środka trwałego, jego technicznych parametrów i możliwości uzyskiwania przychodów, jako elementu niezbędnego dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy. Nie można przy odkodowywaniu znaczenia „kompletny i zdatny do użytku” pomijać, że ustawodawca wiąże to pojęcie z wykorzystywaniem środka trwałego w działalności gospodarczej. Zdatność do użytku i kompletność należy zatem oceniać z punktu widzenia przydatności danego środka do prowadzonej działalności gospodarczej” (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt: II FSK 1953/18 oraz powołane tam orzecznictwo). Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt: II FSK 1711/13, zgodnie z którym możliwe jest ustalenie kosztów uzyskania przychodów poprzez amortyzację podatkową tej części aktywa, która została oddana do użytku i faktycznie zaczęła być używana zgodnie z przeznaczeniem w celu osiągnięcia przychodów (z wyłączeniem części budynku niespełniającej tych warunków). Potwierdził to również wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt: II FSK 1274/12, zgodnie z którym w przypadku uzyskiwania przychodów z działalności gospodarczej w postaci najmu lokalu użytkowego w budynku częściowo oddanym do użytkowania, możliwe jest rozpoznanie jako środka trwałego części budynku, która została wykończona i jest zdatna do użytkowania. Jak wskazał NSA w powołanym wyżej wyroku: „Nie jest przekonującym argumentem okoliczność, że część mieszkalna oraz część usługowa budynku nie są wyodrębnione prawnie, jako oddzielne składniki majątkowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to wyłącznie okoliczność faktyczna, która nie może przekreślać możliwości podatkowego ustalenia kosztów z tytułu odpisów amortyzacyjnych od tej części środka prawnego, który zgodnie z prawem oddany został do użytkowania i faktycznie - zgodnie z przeznaczeniem - zaczął być używany”. W powołanym wyżej wyroku NSA z dnia 8 maja 2014 r. wskazano również, że subiektywny charakter pojęcia budynku „kompletnego i zdatnego do użytku” znajduje swoje potwierdzenie w wykładni systemowej wewnętrznej przepisów dotyczących środków trwałych, wykładni systemowej zewnętrznej (prokonstytucyjnej) oraz wykładni funkcjonalnej, która uwzględnia powyższą zasadę takiej wykładni prawa podatkowego, aby wątpliwości były rozstrzygane na korzyść podatnika, co jest kluczowe przy stosowaniu przez organy podatkowe instytucji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wskazuje, że pojęcie „kompletny i zdatny do użytku” ma charakter subiektywny, co oznacza, że jego spełnienie zależy od wielu czynników związanych z przydatnością danego środka trwałego do wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej, takich jak m.in. wymagania techniczne dla danego środka trwałego oraz możliwość generowania przez niego przychodu w prowadzonej działalności. Określenie momentu, w którym budynek jest „kompletny i zdatny do użytku” wymaga zatem uwzględnienia indywidualnych okoliczności związanych z przeznaczeniem danego środka trwałego. Równocześnie, w świetle powołanego orzecznictwa, w przypadku budynków dla spełnienia przesłanki „kompletny i zdatny do użytku” konieczne jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie tego budynku, co jest warunkiem koniecznym dla uznania, że budynek może być legalnie użytkowany. Na gruncie wskazanego orzecznictwa nie ma również przeszkód, aby za środek trwały dla celów podatkowych została uznana część powierzchni danego budynku (np. lokal lub piętro), spełniająca wymogi techniczne pozwalające na uznanie, że w tej części budynek jest „kompletny i zdatny do użytku”. Odnosząc powyższe do rozważanego stanu faktycznego Wnioskodawca wskazuje, że w odniesieniu do Budynków Biurowych zostało wydane Pozwolenie na użytkowanie co oznacza, że Wnioskodawca uzyskał możliwość korzystania z danego Budynku Biurowego w sposób legalny z punktu widzenia prawnego. Okoliczność ta nie jest jednak wystarczająca dla uznania, że wszystkie części danego Budynku Biurowego są „kompletne i zdatne do użytku” w sytuacji, gdy nie spełniają one warunków technicznych niezbędnych do ich wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem oraz nie przynoszą Wnioskodawcy dochodu. W powyższej sytuacji, w ocenie Wnioskodawcy dopiero z momentem zakończenia prac wykończeniowych w stosunku do danej Powierzchni Najmu możliwe jest uznanie, że ta część Budynku Biurowego jest „kompletna i zdatna do użytku” w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy CIT, przez co może stanowić środek trwały dla celów amortyzacji podatkowej. Tym samym, pozostała część Budynków Biurowych, która nie spełnia warunków technicznych i wymaga wykonania dodatkowych prac wykończeniowych, aby została uznana za kompletną i zdatną do użytku, nie powinna zostać rozpoznana jako środek trwały dla celów podatkowych.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy może on przyjąć do używania Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego jako środek trwały dla celów podatkowych, w części oraz w momencie, w którym powierzchnia ta spełnia wymogi techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z prawem (tj. po zakończeniu prac wykończeniowych w odniesieniu do tej Powierzchni Najmu).

Ad 2)

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca ponosi koszty finansowania realizowanej inwestycji, w tym Budynków Biurowych (w postaci odsetek od zaciągniętych pożyczek oraz kredytów).

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 12 Ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji. Równocześnie, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia.

Z kolei zgodnie z art. 16g ust. 4 Ustawy CIT, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Na podstawie powyższych przepisów, koszty finansowania zostały wyłączone z kosztów wytworzenia środka trwałego, z wyjątkiem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. W związku z powyższym, jedynie odsetki od pożyczek i kredytów naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania powinny zwiększać jego wartość początkową, co znajduje potwierdzenie w doktrynie prawa podatkowego i orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. P. Małecki, M. Mazurkiewicz \[w:\] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2021, art. 16(g) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt: II FSK 2939/15). Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w indywidualnych interpretacjach podatkowych (np. interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 grudnia 2019 r., Znak: 0111-KDIB2- 1.4010.427.2019.2.AR oraz z dnia 24 października 2019 r., Znak: 0111-KDIB2- 3.4010.282.2019.2.KK).

Zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych koszty finansowania inwestycji w postaci odsetek i prowizji zwiększają wartość początkową środka trwałego, jeżeli:

\- są naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania;

\- są bezpośrednio związane z wytworzeniem środka trwałego, z uwzględnieniem faktycznego celu zaciągniętego kredytu;

\- nie stanowią kosztów ogólnych zarządu lub kosztów sprzedaży, w szczególności nie dotyczą kosztów reklamy, prowizji pośredników w obrocie nieruchomościami, kosztów utrzymania biura sprzedaży itp.

Koszty te zwiększają wartość początkową środka trwałego w tej części, w której dotyczą wytworzenia konkretnego środka trwałego (według odpowiedniej proporcji). Należy również wskazać, że organy podatkowe w powołanych wyżej interpretacjach indywidualnych wskazały, że odsetki związane z finansowaniem inwestycji należy traktować jako koszty wytworzenia środka trwałego wliczone w wartość początkową, o ile są naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, nawet jeśli są płacone po tej dacie. W takim przypadku w momencie zapłaty odsetki te nie są po raz drugi kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów.

Mając na uwadze powyższe, organy podatkowe zaklasyfikowały odsetki/prowizje od pożyczek i kredytów zaciągniętych na budowę środków trwałych do dwóch kategorii:

\- odsetki/prowizje naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania - co powiększa według organów wartość początkową tych środków trwałych,

\- odsetki/prowizje naliczone po dniu przekazania środka trwałego do używania - co nie powiększa według organów wartości początkowej środków trwałych, lecz stanowi koszty uzyskania przychodów, jeżeli spełnione są ogólne warunki uznania ich za koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy CIT.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy będzie on uprawniony do zaliczenia do wartości początkowej danego środka trwałego odsetek od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania realizowanej inwestycji, jeżeli zostaną one naliczone przed momentem przyjęcia tego środka trwałego do używania, przy założeniu, że poniesione koszty finansowania są bezpośrednio związane z daną inwestycją. Koszty te powinny być uwzględnione w wartości początkowej środka trwałego w tej części, w której odnoszą się do budowy tego konkretnego środka trwałego, tj. w przypadku Wnioskodawcy - Powierzchni Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku, spełniającej warunki techniczne umożliwiające jej wykorzystywanie do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę.

W konsekwencji, wysokość naliczonych w danym okresie odsetek podlegających zaliczeniu do wartości początkowej danego środka trwałego (jako koszt jego wytworzenia) podlegałaby ustaleniu z zastosowaniem następującej proporcji:

\[odsetki stanowiące koszt wytworzenia środka trwałego\] = \[odsetki naliczone w danym okresie ogółem\] x \[koszt wytworzenia danego środka trwałego, tj. Powierzchni Najmu\]/ \[koszt wytworzenia wszystkich Budynków Biurowych\].

Równocześnie, naliczone odsetki przypadające na wykończoną powierzchnię Budynków Biurowych (rozpoznaną jako środek trwały dla celów podatkowych) powinny podlegać rozpoznaniu w kosztach uzyskania przychodów na moment ich zapłaty, przy zastosowaniu zasad ogólnych.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy może on zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji, naliczone do dnia przekazania tego środka trwałego do używania, w proporcji, w jakiej pozostaje koszt wytworzenia Powierzchni Najmu, stanowiącej wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku odrębny środek trwały dla celów podatkowych (spełniający wymogi techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem) do kosztów wytworzenia wszystkich Budynków realizowanych w ramach inwestycji.

**Ocena stanowiska**

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Na wstępie wskazać należy, że stosowne do zadanych pytań wyznaczających zakres rozpatrzenia wniosku o interpretację, przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy wyłącznie w zakresie objętym pytaniami wskazanymi we wniosku. Zatem przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie była ocena tej części stanowiska Wnioskodawcy, która dotyczyła ustalenia, czy naliczone odsetki przypadające na wykończoną powierzchnię Budynków Biurowych (rozpoznaną jako środek trwały dla celów podatkowych) powinny podlegać rozpoznaniu w kosztach uzyskania przychodów na moment ich zapłaty, przy zastosowaniu zasad ogólnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy natomiast zbadać istnienie związku między poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.

Kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie taki koszt, który spełnia kumulatywnie warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1 updop, czyli:

\- został poniesiony przez podatnika,

\- jest definitywny, a więc bezzwrotny,

\- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

\- jego poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania;

\- w momencie ponoszenia wydatku podatnik mógł, obiektywnie oceniając, oczekiwać skutku w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła,

\- nie został wyłączony z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 updop,

\- został właściwie udokumentowany.

Stosownie do art. 16a ust. 1 pkt 1 updop:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z powyższym przepisem wymienione środki trwałe będą podlegały amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:

\- zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

\- stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 updop,

\- są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,

\- przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – o tym, jak długo będzie używany dany składnik decyduje sam podatnik,

\- muszą być wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

\- nie są ujęte w katalogu środków trwałych zawartym w art. 16c updop.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b updop:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części.

Wydatki te mogą natomiast być odniesione w koszty podatkowe przez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami podatkowymi.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 updop:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16d ust. 2 updop:

Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.

Stosownie do art. 16h ust. 1 pkt 1 updop:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Państwa wątpliwości dotyczą m.in. kwestii ustalenia, czy Wnioskodawca może przyjąć do używania Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego jako środek trwały dla celów podatkowych, w części oraz w momencie w którym Powierzchnia ta spełnia wymogi techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z prawem (tj. po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni Najmu).

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika m.in., że w październiku 2020 roku Wnioskodawca uzyskał Pozwolenie na użytkowanie Budynków Biurowych oraz przeksięgował te aktywa dla celów księgowych ze „środków trwałych w budowie” na „środki trwałe”. Budynki Biurowe, które uzyskały Pozwolenie na użytkowanie nie spełniają warunków technicznych (zgodnie z Prawem budowlanym oraz warunkami technicznymi) umożliwiających użytkowanie ich zgodnie z funkcją (biurowa/usługowa) wyznaczoną przez MPZP, tj. brak jest wymaganych przez prawo instalacji wentylacji i klimatyzacji, instalacji elektrycznych w tym oświetlenia ogólnego oraz ewakuacyjnego, infrastruktury IT oraz niezbędnych instalacji bezpieczeństwa pożarowego w tym SAP, DSO, tryskaczy, systemu oddymiania. Poszczególne części budynku przeznaczone pod wynajem („Powierzchnie Najmu”) spełniają tę funkcję dopiero w momencie zakończenia prac typu „fit-out” - tzn. szeroko pojętego wykończenia powierzchni najmu na potrzeby najemcy („Fit-Out”), które ma miejsce dopiero po pozyskaniu najemcy, tj. po podpisaniu z nim umowy najmu. W związku z powyższym, faktycznym momentem spełnienia wymagań technicznych danej Powierzchni Najmu jest końcowy odbiór tej powierzchni od wykonawcy prac Fit-Out.

Wnioskodawcy przysługuje prawo własności w stosunku do Powierzchni Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego. Powierzchnia Najmu (będąca częścią Budynku Biurowego) wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego została wytworzona (wybudowana) przez Wnioskodawcę we własnym zakresie.

Wnioskodawca uzyskał Pozwolenie na użytkowanie Budynków Biurowych, a w momencie zakończenia prac związanych z wykończeniem Powierzchni Najmu na potrzeby najemcy Powierzchnia Najmu (stanowiąca część Budynku Biurowego) będzie spełniać wymagania techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z przepisami prawa oraz będzie mogła być używana zgodnie ze swoim przeznaczeniem (jako lokal biurowy lub usługowy). W konsekwencji, Powierzchnia Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego będzie kompletna i zdatna do użytku po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skoro :

\- Wnioskodawcy przysługuje prawo własności w stosunku do Powierzchni Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego,

\- Powierzchnia Najmu (będąca częścią Budynku Biurowego) wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego została wytworzona (wybudowana) przez Wnioskodawcę we własnym zakresie,

\- Powierzchnia Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego będzie kompletna i zdatna do użytku po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni

to oznacza, że zostały spełnione określone w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przesłanki zawarte w definicji środka trwałego.

Zatem mogą Państwo przyjąć do używania Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego jako środek trwały dla celów podatkowych, w części oraz w momencie, w którym powierzchnia ta spełnia wymogi techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z prawem (tj. po zakończeniu prac wykończeniowych w odniesieniu do tej Powierzchni Najmu).

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy Wnioskodawca może przyjąć do używania Powierzchnię Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej Budynku Biurowego jako środek trwały dla celów podatkowych, w części oraz w momencie w którym Powierzchnia ta spełnia wymogi techniczne niezbędne do użytkowania jej zgodnie z prawem (tj. po zakończeniu prac wykończeniowych prowadzonych w odniesieniu do tej Powierzchni Najmu) jest prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do drugiej Państwa wątpliwości w zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca może zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji, naliczone do dnia przekazania tego środka trwałego do używania, w proporcji, w jakiej pozostaje koszt wytworzenia Powierzchni Najmu, stanowiącej wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku odrębny środek trwały dla celów podatkowych (spełniający wymogi techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem), do kosztów wytworzenia wszystkich Budynków realizowanych w ramach inwestycji wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 updop:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).

Z kolei, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 12 updop:

Kosztami uzyskania przychodów nie są odsetki, prowizje i różnice kursowe od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.

Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 updop:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 4 updop:

Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Z powyższych przepisów wynika, że koszt wytworzenia, przy ustaleniu wartości początkowej środka trwałego, zwiększają te prowizje/odsetki od pożyczek (kredytów) związanych z wytworzeniem środka trwałego, które zostały naliczone za okres do dnia przyjęcia go do używania. Zatem, istotny w tym zakresie jest okres, za jaki odsetki/prowizje zostały naliczone (naliczone za okres do dnia przyjęcia do używania środka trwałego powiększają jego wartość początkową). Tym samym, koszt wytworzenia środka trwałego koryguje się o odsetki/prowizje naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. W omawianym przepisie ustawodawca wskazując, że do kosztu wytworzenia nie zalicza się m.in. kosztów operacji finansowych dokonał przykładowego wyliczenia („w szczególności”) odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji. Jednocześnie dokonał zastrzeżenia, że ten negatywny katalog nie obejmuje („z wyłączeniem”) odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. Oznacza to, że wszelkie odsetki i prowizje, które są naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, jeżeli – co istotne – dotyczą zobowiązań związanych z daną inwestycją, stanowią koszt jej wytworzenia.

Zauważyć należy, że użyte w art. 16g ust. 4 updop sformułowanie „naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania” w przypadku odsetek/prowizji dotyczy zarówno odsetek/prowizji zapłaconych przed tym dniem, jak i odsetek/prowizji jedynie naliczonych do tego dnia, nawet jeśli nie zostały jeszcze faktycznie zapłacone.

W świetle tego unormowania odsetki/prowizje od pożyczek i kredytów zaciągniętych na wytworzenie środków trwałych dzielą się na dwa rodzaje:

\- odsetki/prowizje naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania – odsetki/prowizje takie powiększają wartość początkową tych środków trwałych,

\- odsetki/prowizje naliczone po dniu przekazania środka trwałego do używania – odsetki/prowizje takie nie powiększają wartości początkowej środków trwałych, lecz stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów, jeżeli spełniają warunki uznania ich za koszt uzyskania przychodu na podstawie powołanego wcześniej art. 15 ust. 1 updop.

Jednocześnie zauważyć należy, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uzależniają możliwości zaliczania do kosztu wytworzenia wydatków poniesionych z tytułu odsetek/prowizji od pożyczek i kredytów od klasyfikacji czy nazwy kredytów stosowanych przez instytucje finansowe, jak również od rodzaju zaciągniętego kredytu. Decydujące znaczenie dla ustalenia możliwości zaliczenia do kosztu wytworzenia odsetek/prowizji ma faktyczne przeznaczenie kredytu (pożyczki), a nie treść umowy kredytowej zawartej z bankiem.

Oznacza to, że nie można odmówić prawa do zaliczenia w koszt wytworzenia środka trwałego części odsetek/prowizji od kredytu (pożyczki) odpowiadającej kredytowi (pożyczce) która została przeznaczona na cel inwestycyjny związany z wytworzeniem środka trwałego.

Zatem, jeżeli kredyt (pożyczka) został zaciągnięty w związku z prowadzoną inwestycją wówczas odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji naliczone w okresie realizacji inwestycji zwiększają wartość początkową środka trwałego (bez względu na to kiedy zostaną zapłacone) i nie podlegają zaliczeniu bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Z kolei, odsetki/prowizje od kredytu (pożyczki) naliczone po dniu przekazania środka trwałego do używania będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w momencie zapłaty.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do wartości początkowej danego środka trwałego odsetek od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania realizowanej inwestycji, jeżeli zostaną one naliczone przed momentem przyjęcia tego środka trwałego do używania, przy założeniu, że poniesione koszty finansowania są bezpośrednio związane z daną inwestycją. Koszty te powinny być uwzględnione w wartości początkowej środka trwałego w tej części, w której odnoszą się do budowy tego konkretnego środka trwałego, tj. Powierzchni Najmu wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku, spełniającej warunki techniczne umożliwiające jej wykorzystywanie do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę.

Zatem Wnioskodawca może zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji, naliczonych do dnia przekazania tego środka trwałego do używania, w proporcji, w jakiej pozostaje koszt wytworzenia Powierzchni Najmu, stanowiącej wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku odrębny środek trwały dla celów podatkowych (spełniający wymogi techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem) do kosztów wytworzenia wszystkich Budynków realizowanych w ramach inwestycji.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy Wnioskodawca może zaliczyć do wartości początkowej środka trwałego odsetki od pożyczek i kredytów zaciągniętych w celu finansowania inwestycji, naliczone do dnia przekazania tego środka trwałego do używania, w proporcji, w jakiej pozostaje koszt wytworzenia Powierzchni Najmu, stanowiącej wraz z przynależnymi do niej udziałami w części wspólnej danego Budynku odrębny środek trwały dla celów podatkowych (spełniający wymogi techniczne niezbędne do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem), do kosztów wytworzenia wszystkich Budynków realizowanych w ramach inwestycji jest prawidłowe.

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Końcowo należy dodać, że tut. Organ w niniejszej interpretacji nie odniósł się do danych liczbowych przedstawionych przez Wnioskodawcę. Weryfikacja danych liczbowych może mieć miejsce wyłącznie w toku postępowania podatkowego, w którym możliwa jest analiza dokumentów i weryfikacja ustalonej przez Wnioskodawcę wysokości podstawy opodatkowania.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądów administracyjnych należy stwierdzić, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie wiążą tut. Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

*   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
*   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).