Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.665.2025.1.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: Brak opodatkowania sprzedaży nieruchomości na rzecz
użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: gmina
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz obecnego
    użytkownika wieczystego. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Umową notarialną Rep. (...) nr (...) z (...) 1994 r. A. oddał w użytkowanie wieczyste na rzecz
    B. w (...) i przeniosła na jej rzecz własność budynku znajdującego się na nieruchomości
    położonej przy ul. (....), aktualnie oznaczonej ewidencyjnie w obrębie (...) nr (...) i (...)
                2łącznego obszaru (...) m - na podstawie art. 30 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o samorządzie

    gminnym oraz w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i
    wywłaszczaniu nieruchomości, a w szczególności o art. 2c powołanej ustawy i art. 232 i
    następne Kodeksu cywilnego. Nieruchomość ta została oddana w użytkowanie wieczyste
    na okres 40 lat.
    Zgodnie z powołaną umową korzystanie z gruntu winno być prowadzone w zgodzie z
    planem zagospodarowania przestrzennego A.
    Aktualnie na wniosek B. w (...) procedowana jest sprzedaż przedmiotowej nieruchomości,
    objętej księgą wieczystą nr (...), na podstawie art. 198g ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    (...) 2023 r. Rada Miasta (...) podjęła uchwałę nr (...) w sprawie określenia szczegółowych
    warunków sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych.
    Zgodnie z powołaną uchwałą cenę nieruchomości, wykorzystywanej przez użytkownika
    wieczystego do prowadzenia działalności gospodarczej, ustala się w wysokości równej
    wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Wnioskodawca zaakceptował warunki sprzedaży, spełnia warunki wynikające z powołanej
    ustawy o gospodarce nieruchomościami - z art. 198g i 198i.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nastąpi w drodze umowy
    zawartej w formie aktu notarialnego, przedmiotem umowy będzie sam grunt, ponieważ
    zgodnie z art. 235 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - budynki znajdujące się na
    gruncie stanowią własność użytkownika wieczystego.

## Pytanie

Czy w omówionym wyżej przypadku, sprzedaż gruntu w trybie art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) na rzecz
    osoby prawnej - użytkownika wieczystego, prowadzącego działalność gospodarczą,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie właściciela nieruchomości - A. powołaną umowa Rep. (...) z 31 stycznia 1994 r. o
    oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowiło dostawę towaru (art. 7 ust. 1
    pkt 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Doszło do ekonomicznego
    przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, mogącego
    rozporządzać gruntem jak właściciel, sprzedać posiadane prawo, wynająć czy
    wydzierżawić grunt.
    Planowana obecnie sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa tego samego towaru. Stanowi jedynie zmianę
    tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływając na „władztwo do rzeczy”, które
    użytkownik wieczysty uzyskał już w dacie umowy z 1994 r.
    Zdaniem właściciela gruntu - A. sprzedaż gruntu na rzecz użytkownika wieczystego nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postaci energii.

    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste,
    stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach

    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach - gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,

    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 235 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych
      urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy
      zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
      § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    Jak stanowi art. 237 Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych
      ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania
      nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,
      a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy
      wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Jak stanowi art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z
      równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w
      użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51
      ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio
      ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego
      nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości
      następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia
      31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w
      którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na
      wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.

    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia
      w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
      ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
      nieruchomości na jego rzecz.
    2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
    1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997
      r.;
    2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
    3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);
    4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
      rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
    5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa
      cenę nieruchomości ustala się:
    1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży;
    2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
      zawarcia umowy sprzedaży.
    2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
      postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
      organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
      określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z
      nieruchomości gruntowej.

    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy wynika, że nieruchomość położona przy
    ul. (...) została oddana w użytkowanie wieczyste na rzecz B. w (...) umową notarialną Rep
    (...) nr (...) z 31 stycznia 1994 r. na okres 40 lat. Zgodnie z powołaną umową korzystanie z
    gruntu miało być prowadzone w zgodzie z planem zagospodarowania przestrzennego (...).
    Aktualnie na wniosek B. w (...) procedowana jest sprzedaż nieruchomości, na podstawie
    art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sprzedaż nieruchomości na rzecz
    użytkownika wieczystego nastąpi w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego,
    przedmiotem umowy będzie sam grunt, ponieważ zgodnie z art. 235 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny - budynki znajdujące się na gruncie stanowią własność
    użytkownika wieczystego.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż gruntu oddanego w użytkowanie
    wieczyste w 1994 r. w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami na rzecz
    użytkownika wieczystego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie skoro prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z tym,
    sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej, o której mowa we wniosku, na rzecz
    aktualnego użytkownika wieczystego, będzie w istocie przekształceniem prawa
    wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości i będzie stanowiła jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo rzeczy”,
    które użytkownik już uzyskał.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz
    użytkownika wieczystego, będąca w istocie czynnością przekształcenia, w trybie
    określonym w art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa użytkowania
    wieczystego gruntu, które zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo własności
    tej nieruchomości, nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej
    nieruchomości, w związku z czym, nie będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, w opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości (ustanowionego przed 1 maja 2004 r.) w prawo własności ww.
    nieruchomości, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.