Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.321.2025.4.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-03
Teza: Dokonując wypłaty wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług
programistycznych Świadczeniodawcom, będącymi osobami
fizycznymi oraz zagranicznymi rezydentami nie będzie
Wnioskodawca zobowiązany do poboru zryczałtowanego
podatku dochodowego od ww. płatności na rzecz wskazanych
podmiotów zagranicznych na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy
o PIT w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o PIT.
Słowa kluczowe: podatek-podatek pobierany u źródła
wynagrodzenia-podatek od wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Skala
podatkowa.-Dochody z zagranicy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 1-pkt 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie podatku u
    źródła. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 13 maja 2025 r.
    (data wpływu 13 maja 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: Spółka,
    Wnioskodawca) jest polską spółką kapitałową, będącą polskim rezydentem podatkowym
    podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Spółka
    współpracuje z podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT oraz art. 3 ust. 2a
    ustawy o PIT.
    Spółka zajmuje się m.in. wykonywaniem usług projektowania i tworzenia oprogramowania
    tworzonego na indywidualne potrzeby klienta. Wiodącym kodem działalności Spółki jest
    62.01.Z - Działalność związana z oprogramowaniem.
    W celu zrealizowania projektów w zakresie tworzenia oprogramowania dla swoich
    klientów, Spółka nawiązuje współpracę z osobami fizycznymi oraz z osobami prawnymi,
    którym zleca niektóre działania z zakresu usług programistycznych.
    W dalszej części opisu Świadczeniobiorcą jest Spółka, a Świadczeniodawcą - wykonawca
    (wykonawcy) usług programistycznych - podmiot (podmioty), o których mowa w art. 3 ust.
    2 ustawy o CIT oraz art. 3 ust. 2a ustawy o PIT mające siedzibę lub miejsce zamieszkania
    poza Polską, wykonujące usługi programistyczne opisane w niniejszym wniosku.
    Spółka nawiązała współpracę dotychczas z podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą, mającymi miejsce zamieszkania do celów podatkowych w różnych
    państwach.
    W ramach współpracy, Spółka nabywa od ww. podmiotów usługi programistyczne na
    podstawie zawartych pisemnych ramowych umów o świadczenie usług
    programistycznych. Na podstawie zawieranych z Wykonawcami umów o świadczenie
    usług, Spółka zamawia, a Wykonawca zobowiązuje się do świadczenia usług w zakresie
    prac programistycznych. Wykonawca świadczy usługi na rzecz Spółki poza siedzibą Spółki,
    poza granicami Polski. Po uprzednim zawarciu ramowej Umowy o świadczenie usług,
    Wykonawca wykonuje usługi na podstawie pisemnego zamówienia złożonego przez
    Świadczeniobiorcę, zaakceptowanego następnie przez Świadczeniodawcę. Zamówienie
    obejmuje w szczególności zakres przedmiotu świadczonych prac, termin wykonania,
    wysokość wynagrodzenia, warunki odbioru prac. Wykonawca, realizując usługi
    programistyczne, zobowiązuje się w szczególności do wykonywania czynności
    wynikających z Umowy i zleceń do niej, przy wykorzystaniu najnowszej wiedzy technicznej
    i technologicznej w tym zakresie, staranności, sumienności i doświadczenia. Przy
    wykonywaniu Umowy świadczeniodawca może swobodnie dobierać metody i środki
    działania. Świadczeniodawca wykonuje usługi programistyczne przy użyciu własnych
    zasobów i sprzętu. Świadczeniodawca każdorazowo oświadcza w Umowie, że posiada
    wysoki poziom umiejętności, doświadczenia oraz możliwości technicznych i
    organizacyjnych do wykonania zobowiązań określonych w Umowie, oraz że jest
    profesjonalnym dostawcą usług programistycznych. Świadczeniodawca jako wykonawca
    usług programistycznych jest zobowiązany na żądanie Spółki lub podmiotu, na rzecz
    którego Spółka świadczy usługi do przekazywania aktualnych informacji o stanie
    zaawansowania usług oraz przedstawiania bieżących wyników prac, dostarczania prac
    Świadczeniobiorcy - z uwzględnieniem potrzeb Świadczeniobiorcy oraz możliwości
    organizacyjnych i technicznych Świadczeniodawcy przedstawiania wyników prac
    Świadczeniobiorcy w formie prezentacji wykonanych prac, w celu uzyskania akceptacji
    Spółki. Świadczeniodawca zobowiązuje się do świadczenia Usług osobiście, bez udziału

    osób trzecich. Świadczeniodawca każdorazowo oświadcza w umowie, że jest podatnikiem
    podatku dochodowego w państwie swojej rezydencji podatkowej. Świadczeniodawca
    wykonuje usługi na własny koszt i ponosi ryzyko gospodarcze swoich działań, a także
    ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za wykonanie usług określonych w umowie
    oraz za ich rezultaty. Z tytułu świadczenia usług Świadczeniodawcy przysługuje
    wynagrodzenie w wysokości ustalonej w sposób określony w Zleceniu. Podstawą do
    wystawienia faktury jest Zlecenie i zaakceptowanie przez Świadczeniobiorcę
    przepracowanych przez Świadczeniodawcę godzin w danym okresie rozliczeniowym
    (miesiącu). Wynagrodzenie jest płatne na konto Świadczeniodawcy wskazane na fakturze,
    w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia faktury. Za dzień zapłaty uznaje się dzień
    obciążenia rachunku Świadczeniobiorcy poleceniem zapłaty kwoty wskazanej na fakturze.
    Przedmiotowe umowy nie dotyczą należności za przeniesienie praw autorskich, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, za informacje
    związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
    naukowej (know-how). Podstawowym przedmiotem umów jest świadczenie usług
    programistycznych przez Świadczeniodawcę. Świadczeniodawcy zobowiązani są do
    zachowania w tajemnicy informacji poufnych uzyskanych w związku z wykonywaniem
    umowy. W umowach tych została zawarta klauzula dotycząca praw autorskich. Została
    ona ujęta w celu regulacji przenoszenia autorskich praw majątkowych do utworów
    powstałych w toku współpracy. Przy czym, Świadczeniodawcy nie jest płacone
    wynagrodzenie za wykonanie oprogramowania i przeniesienie do niego praw autorskich
    na rzecz Świadczeniobiorcy. Kwestia zawarcia w umowach klauzuli dotyczącej praw
    autorskich stanowi rodzaj zabezpieczenia przed możliwymi roszczeniami
    Świadczeniodawcy o prawa autorskie oraz ochronę Spółki (Świadczeniobiorcy) przed
    naruszeniem tajemnicy informacji poufnych. Ta klauzula stanowi rodzaj zastrzeżenia w
    umowie, że ewentualne prawa autorskie do powstałych w toku współpracy utworów
    przysługują Świadczeniobiorcy. Podsumowując, zawierane przez Spółkę
    (Świadczeniobiorcę) umowy ze Świadczeniodawcami nie dotyczą należności za
    przeniesienie praw autorskich, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
    przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a zastosowanie w umowach klauzuli
    o przeniesieniu praw autorskich nie zmienia w żadnym stopniu charakteru umów z
    wykonawcami, które są umowami o świadczenie usług.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Przedmiotem wniosku są lata podatkowe 2023, 2024, 2025 oraz lata następne.
    Wynagrodzenie jest płacone Świadczeniodawcom za usługi programistyczne.
    Świadczeniodawcom nie jest płacone wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich do
    oprogramowania wytworzonego w ramach świadczenia usług programistycznych na rzecz
    Świadczeniobiorcy. Kwestia zawarcia w umowach klauzuli dotyczącej praw autorskich
    stanowi rodzaj zabezpieczenia przed możliwymi roszczeniami Świadczeniodawcy o prawa
    autorskie oraz ochronę Spółki (Świadczeniobiorcy) przed naruszeniem tajemnicy
    informacji poufnych. Ta klauzula stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowie, że ewentualne
    prawa autorskie do powstałych w toku współpracy utworów przysługują
    Świadczeniobiorcy. Podsumowując, zawierane przez Spółkę (Świadczeniobiorcę) umowy
    (oraz wynagrodzenie wypłacane w związku z realizacją ww. umów ze Świadczeniodawcami
    nie dotyczą należności za przeniesienie praw autorskich, za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a
    zastosowanie w umowach klauzuli o przeniesieniu praw autorskich nie zmienia w żadnym
    stopniu charakteru umów z wykonawcami jak i wynagrodzenia wypłaconego w wyniku
    realizacji w/w umów, które są umowami o świadczenie usług programistycznych, a
    wynagrodzenie jest wynagrodzeniem za świadczenie usług programistycznych.

    W związku ze świadczeniem usług programistycznych, o których mowa we wniosku
    Świadczeniodawcy będzie przenosić na rzecz Spółki autorskie prawa majątkowe do
    stworzonego przez Świadczeniodawcę oprogramowania/części oprogramowania, z tym
    zastrzeżeniem, że kwestia zawarcia w umowach klauzuli dotyczącej praw autorskich
    stanowi rodzaj zabezpieczenia przed możliwymi roszczeniami Świadczeniodawcy o prawa
    autorskie oraz ochronę Spółki (Świadczeniobiorcy) przed naruszeniem tajemnicy
    informacji poufnych. Ta klauzula stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowie, że ewentualne
    prawa autorskie do powstałych w toku współpracy utworów przysługują
    Świadczeniobiorcy. Podsumowując, zawierane przez Spółkę (Świadczeniobiorcę) umowy
    (oraz wynagrodzenie wypłacane w związku z realizacją w/w umów ze Świadczeniodawcami
    nie dotyczą należności za przeniesienie praw autorskich, za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a
    zastosowanie w umowach klauzuli o przeniesieniu praw autorskich nie zmienia w żadnym
    stopniu charakteru umów z wykonawcami jak i wynagrodzenia wypłaconego w wyniku
    realizacji w/w umów, które są umowami o świadczenie usług programistycznych, a
    wynagrodzenie jest wynagrodzeniem za świadczenie usług programistycznych.
    Umowy podpisane z Świadczeniodawcami nie dotyczą/nie będą dotyczyć udzielenia
    licencji na korzystanie z wytworzonego oprogramowania.
    Spółka korygując i precyzując opis przedstawiony we wniosku, wskazuje, że usługi
    programistyczne są usługami wykonywanymi przez Świadczeniodawcę. Brak jest
    wyodrębnienia na usługę główną i pomocniczą - takie stwierdzenie we wniosku jest
    wynikiem omyłki. Usługi programistyczne wykonywane przez Świadczeniodawców na
    rzecz Spółki, polegają na wykonywaniu przez Świadczeniodawcę prac projektowych, prac
    programistycznych polegających na tworzeniu i modyfikacji kodu źródłowego
    oprogramowania, testowania i wdrażania oprogramowania, przygotowania dokumentacji
    wytworzonego oprogramowania. Korygując i precyzując opis przedstawiony we wniosku,
    przeniesienie praw autorskich do oprogramowania przez Świadczeniodawcę nie jest
    czynnością pomocniczą ani nie stanowi usługi pobocznej ani pomocniczej. Przeniesienie
    praw autorskich wynika z obowiązywania w umowach zawieranych ze
    Świadczeniodawcami klauzuli dotyczącej praw autorskich. Stanowi rodzaj zabezpieczenia
    przed możliwymi roszczeniami Świadczeniodawcy o prawa autorskie oraz ochronę Spółki
    (Świadczeniobiorcy) przed naruszeniem tajemnicy informacji poufnych. Ta klauzula
    stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowach, że ewentualne prawa autorskie do powstałych w
    toku świadczenia usług utworów przysługują Świadczeniobiorcy.
    Wystawione faktury obejmują całość świadczonej usługi programistycznej bez
    wyszczególniania jakichkolwiek innych poszczególnych usług.
    Sposób wynagrodzenia opisany jest w pisemnych zamówieniach składanych przez
    Świadczeniobiorcę. Zamówienia te zawierają nazwę usługi programistyczne w języku
    angielskim (software development services) oraz uzgodniona jest miesięczna kwota
    wynagrodzenia dla Świadczeniodawcy.
    Spółka korygując i precyzując opis przedstawiony we wniosku, wskazuje, że usługi
    programistyczne są usługami wykonywanymi przez Świadczeniodawcę. Brak jest
    wyodrębnienia na usługę główną i pomocniczą - takie stwierdzenie we wniosku jest
    wynikiem omyłki. Usługi programistyczne wykonywane przez Świadczeniodawców na
    rzecz Spółki, polegają na wykonywaniu przez Świadczeniodawcę prac projektowych, prac
    programistycznych polegających na tworzeniu i modyfikacji kodu źródłowego
    oprogramowania, testowania i wdrażania oprogramowania, przygotowania dokumentacji
    wytworzonego oprogramowania. Korygując i precyzując opis przedstawiony we wniosku,
    przeniesienie praw autorskich do oprogramowania przez Świadczeniodawcę nie jest
    czynnością pomocniczą ani nie stanowi usługi pobocznej ani pomocniczej. Przeniesienie
    praw autorskich wynika z obowiązywania w umowach zawieranych ze
    Świadczeniodawcami klauzuli dotyczącej praw autorskich. Stanowi rodzaj zabezpieczenia

    przed możliwymi roszczeniami Świadczeniodawcy o prawa autorskie oraz ochronę Spółki
    (Świadczeniobiorcy) przed naruszeniem tajemnicy informacji poufnych. Ta klauzula
    stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowach, że ewentualne prawa autorskie do powstałych w
    toku współpracy utworów przysługują Świadczeniobiorcy. W związku z powyższym, wobec
    tego, że przez Świadczeniodawcę na rzecz Świadczeniobiorcy (Spółki) wykonywane są
    wyłącznie usługi programistyczne, wartość usług pobocznych nie jest wyodrębniania
    wobec usługi pobocznej, ponieważ nie ma podziału na usługę główną i usługi poboczne,
    gdyż usługi poboczne w ogóle nie występują.
    Świadczeniodawcy (osoby prawne), od których Spółka nabywa usługi, o których mowa we
    wniosku nie posiadają/nie będą posiadać zakładu na terytorium Polski w rozumieniu art.
    4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278
    ze zm.) a wypłacane Świadczeniodawcom wynagrodzenie nie jest/nie będzie związane z
    działalnością tych podmiotów prowadzoną poprzez zakład w Polsce.
    Świadczeniodawcy (osoby fizyczne) nie prowadzą/nie będą prowadzić pozarolniczą
    działalność gospodarczą poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    zagraniczny zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) a wypłacane Świadczeniodawcom
    wynagrodzenie nie jest/nie będzie związane z działalnością tych podmiotów prowadzoną
    poprzez zakład w Polsce.
    Spółka nie posiada i nie będzie posiadać oświadczeń o treści wskazanej w pytaniu przez
    Organ, gdyż wypłacane Świadczeniodawcom należności wynikające z umowy nie są i nie
    będą związane z działalnością zagranicznego zakładu położonego na terytorium Polski.
    Łączna kwota dokonanych temu samemu podatnikowi - osobie fizycznej wypłat
    (świadczeń) lub postawionych do jego dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych nie
    będzie przekraczała w roku podatkowym kwotę 2.000.000 zł. Łączna kwota dokonanych
    temu samemu podatnikowi - osobie prawnej wypłat należności z tytułów wymienionych w
    art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie
    będzie przekraczała w roku podatkowym kwotę 2.000.000 zł.
    Spółce będą przedstawione certyfikaty rezydencji potwierdzające miejsce zamieszkania/
    siedziby Świadczeniodawców (osób prawnych, osób fizycznych) za granicą, z tym
    zastrzeżeniem, że Spółka uważa, że wynagrodzenie za usługi wykonywane na jego rzecz
    przez Świadczeniodawców nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła, ale ponieważ
    nie jest pewny, czy jego stanowisko zostanie potwierdzone przez organ interpretacyjny,
    wymaga i gromadzi certyfikaty rezydencji potwierdzające miejsce zamieszkania/siedziby
    Świadczeniodawców (osób prawnych, osób fizycznych) za granicą. Jednakże, jeśli
    stanowisko do pytania nr 1 zawarte we wniosku o interpretację zostanie przez organ
    interpretacyjny uznane za prawidłowe, Spółka nie będzie wymagać i gromadzić
    certyfikatów rezydencji od ww. Świadczeniodawców.
    W związku z dokonywanymi wypłatami należności Spółka dochowa należytej staranności,
    o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z tym
    zastrzeżeniem, że Spółka uważa, że wynagrodzenie za usługi wykonywane na jego rzecz
    przez Świadczeniodawców nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła, ale ponieważ
    nie jest pewny, czy jego stanowisko zostanie potwierdzone przez organ interpretacyjny,
    dochowuje należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Jednakże, jeśli stanowisko do pytania nr 1 zawarte we
    wniosku o interpretację zostanie przez organ interpretacyjny uznane za prawidłowe,
    Spółka nie będzie zobowiązana do dochowania należytej staranności, o której mowa w art.
    26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Świadczeniodawcy (osoby prawne) są/będą rzeczywistymi właścicielami należności w
    rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Świadczeniodawcy (osoby fizyczne) są/będą rzeczywistymi właścicielami należności w
    rozumieniu art. 5a pkt 33d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Miejsca zamieszkania przedsiębiorców (Świadczeniodawców) prowadzących indywidualną
    działalność gospodarczą: Armenia, Białoruś, Republika Czeska, Gruzja, Portugalia, Serbia,
    Hiszpania, Ukraina, Niemcy, Francja, Holandia - z zastrzeżeniem, że Świadczeniodawcami
    mogą zostać podmioty z innych państw spoza ww. ze względu na to, że przedmiotem
    wniosku jest także zdarzenie przyszłe. Wobec tego, Spółka nie wie na chwilę obecną, jakie
    będą w przyszłości państwa zamieszkania przedsiębiorców (Świadczeniodawców)
    prowadzących indywidualną działalność gospodarczą, którzy rozpoczną w przyszłości
    świadczenie usług programistycznych dla Spółki. Ponadto, wskazali Państwo dane
    identyfikujące podmiotów będących osobami prawnymi nieposiadającymi rezydencji
    podatkowej w Polsce, których dotyczy złożony wniosek (którzy wykonują na Państwa rzecz
    usługi programistyczne) oraz dokonali Państwo modyfikacji własnego stanowiska.
    Pytania
    1) Czy Spółka jest zobowiązana do pobrania i uiszczenia podatku u źródła od płatności na
      rzecz nierezydentów za nabywane usługi programistyczne?
    2) Jeśli odpowiedź Organu interpretacyjnego na Państwa stanowisko do pytania nr 1
      będzie twierdząca, to czy Spółka jest zobowiązana do pobrania i uiszczenia podatku u
      źródła, jeżeli posiada certyfikaty rezydencji podatkowej od nierezydentów
      wykonujących usługi programistyczne?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Stanowisko do pytania numer 1
    Zdaniem Spółki, prawidłowe jest jej stanowisko, wedle którego, w odniesieniu do
    przedstawionego stanu faktycznego oraz opisu zdarzenia przyszłego, Spółka nie była, nie
    jest i nie będzie zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem
    dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług
    programistycznych i nie ciąży na niej obowiązek posiadania certyfikatu rezydencji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a oraz 2b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm., (uPIT). Osoby fizyczne,
    jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
    2a. Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
    zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów)
    osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
    2b. Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
    1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
      służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
    2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
    3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym
      poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
    4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości;

    5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
      papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
      ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
    5a. umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
      uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
      obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
      uczestnictwa;
    6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
      instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym
      charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów
      (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej
      50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu
      inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
    6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
    7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
      wykonania świadczenia;
    8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 1 oraz 2 uPIT:
    1. Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:
        1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż
        wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw
        do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym
        również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy
        receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania
        urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka
        transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w
        dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w
        formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;
        2) z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
        sportowej, wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za
        granicą, a organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych
        prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub
        sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - pobiera się w formie
        ryczałtu w wysokości 20% przychodu,
        3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
        w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi
        handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych - pobiera się w
        formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów;
        4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
        przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
        lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego

        wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera - pobiera się w formie
        ryczałtu w wysokości 10% przychodów;
        5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
        reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
        przychodu.
    2. Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie
      stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca
      zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    Z kolei zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz ust. 4 uPIT:
    1. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    2. Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Zgodnie z art. 3 uPIT, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów,
    osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Podobnie są skonstruowane regulacje dotyczące pobierania podatku u źródła od
    Świadczeniodawców usług programistycznych będących osobami prawnymi.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 865 z późn. zm., dalej: uCIT) podatnicy, jeżeli
    nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że podatnicy, o których mowa w ww.
    przepisie, czyli nierezydenci podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, co
    oznacza z kolei, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych podlegają
    wyłącznie dochody osiągnięte na terytorium Polski.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 pkt 5 uCIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w
    szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych
    do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo
    jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce
    zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od
    miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.

    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 uCIT, za dochody (przychody), o których mowa w ust.
    3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią
    dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1. z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
      znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
      zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
      how),
    2. z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a. z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Przy czym, zgodnie z art. 21 ust. 2 uCIT, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    Wśród wymienionych w art. 21 ust. 1 uCIT i w art. 29 ust. 1 uPIT brak jest usług
    programistycznych, jak również usługi te nie zostały wymienione w treści art. 21 ust. 1 pkt
    2a uCIT, i opisane we wniosku usługi programistyczne nie mają podobnego charakteru do
    świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych,
    zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania
    personelu, gwarancji i poręczeń.
    Odnosząc się do świadczeń o podobnym charakterze, Spółka uważa, że katalog usług
    niematerialnych, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 uPIT oraz 21 ust. 1 pkt 2a uCIT ma
    charakter otwarty, co oznacza, że oprócz kategorii usług enumeratywnie wymienionych w
    jego treści obejmuje on także „świadczenia o podobnym charakterze”. Brak jest jednakże
    wskazanych przez prawodawcę reguł interpretacyjnych dot. rozumienia pojęcia
    „świadczeń o podobnym charakterze”.
    W ocenie Spółki, w związku z brakiem precyzyjnych uregulowań prawnych, w procesie
    oceny charakteru określonej usługi niematerialnej świadczonej przez nierezydenta należy
    posiłkować się stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie i praktyce organów
    podatkowych, a także w doktrynie, zgodnie z którą za „świadczenia o podobnym
    charakterze” należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym do
    świadczeń niematerialnych wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 uPIT oraz 21 ust. 1 pkt 2a
    uCIT. I tak, zgodnie z komentarzem do ustawy o CIT (która to ustawa o CIT zawiera
    analogiczne do ustawy o PIT regulacje prawne dotyczące świadczeń o podobnym
    charakterze), pod redakcją A. Obońskiej, opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem u
    źródła na terenie Polski podlegają „jedynie te świadczenia niematerialne, niewymienione
    wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a PDOPrU, które wykazują liczne cechy wspólne z
    którymkolwiek z określonych w tym unormowaniu świadczeń. Chodzi tu o to, aby
    elementy świadczeń o podobnym charakterze były w takiej proporcji, by elementy
    charakterystyczne dla świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a PDOPrU przeważały

    nad elementami właściwymi dla innych świadczeń” (K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A.
    Walter (red.) Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2016
    r.).
    Ponadto Spółka przywołuje wyroki:
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2023 r. sygn. II FSK 2637/20: „Nie
    wystarczy jakiekolwiek podobieństwo usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p.
    do usługi agencyjnej opisanej we wniosku o wydanie interpretacji do przyjęcia, że owe
    usługi są podobne do wymienionych wprost w omawianym przepisie. Konieczne jest
    wskazanie przesłanek, które wraz z podobieństwem mają jednocześnie charakter
    dominujący”.
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2023 r. sygn. II FSK 2638/20:
    „Analizując, czy dane świadczenie jest podobne do usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt
    2a u.p.d.o.p. należy w pierwszej kolejności ustalić charakter poszczególnych świadczeń w
    świetle postanowień umownych. Proces porównania świadczeń z uwagi na ich podobny
    charakter każdorazowo wymaga zaś określenia cech konstytutywnych świadczenia
    wymienionego w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., a następnie zestawienia ich z cechami
    świadczenia porównywanego, uwzględniając ilość cech wspólnych, ich istotności i
    natężenia zbieżności. W procesie tym należy kierować się zasadą eiusdem generis,
    zgodnie z którą, jeżeli prawodawca posłużył się przykładowym katalogiem obiektów - w
    omawianym przypadku świadczeń, z których wystąpieniem wiąże powstanie obowiązku
    podatkowego - to w toku jego interpretacji należy pomijać te obiekty (świadczenia), które
    nie wykazują istotnego podobieństwa do tych wymienionych. Jeżeli zatem jeden z
    elementów świadczenia stanowi główną pozycję kontraktu, a pozostałe elementy
    świadczenia mają znikome znaczenie z perspektywy nabywcy usług, to normę stosowaną
    do głównego elementu świadczenia należy stosować do całości świadczeń.”
    Spółka powołuje się również na linię orzeczniczą organów interpretacyjnych. W
    interpretacji indywidualnej z 23 grudnia 2016 r. Znak: 2461-IBPB-1-2.4510.937.2016.1.MM
    Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, w której stwierdzono: „za świadczenia o
    podobnym charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do
    wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było
    zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, winno ono spełnić takie same
    przesłanki, albo winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze
    świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    określane. (...). Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w
    katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z Deweloperem zagranicznym, a
    przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń. Jak wskazano w
    stanie faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego Spółka nabywała, nabywa oraz będzie
    nabywać w przyszłości od Deweloperów usługi informatyczne mające na celu
    opracowanie oprogramowania spełniającego wymagania ostatecznego odbiorcy
    produktów/ usług Spółki”.
    Z treści przytoczonych przepisów uPIT oraz uCIT wynika, że przychody z tytułu nabycia
    usług programistycznych nie zostały w nim wprost wymienione jako podlegające
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W ocenie Spółki, nie sposób
    uznać usług programistycznych za przychody ze „świadczeń o podobnym charakterze”. Jak
    wskazano bowiem powyżej, zgodnie z obecnie prezentowanym stanowiskiem
    sądownictwa i organów interpretacyjnych, aby usługi nabywane od nierezydentów mogły
    zostać uznane za „świadczenia o podobnym charakterze” powinny posiadać cechy
    wskazujące na podobieństwo pod względem prawnym do świadczeń enumeratywnie
    wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 uPIT oraz art. 21 ust. 1 pkt 2a uCIT. W ocenie Spółki,
    usługi programistyczne nabywane przez Spółkę od Wykonawców cech takich nie wykazują.
    Brak jest jakichkolwiek wątpliwości, że usługi programistyczne nabywane od Wykonawców

    wykonujących usługi programistyczne nie są podobne do usług księgowych, badania
    rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, usług rekrutacji
    pracowników oraz pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń. Usługi programistyczne
    nie posiadają bowiem żadnych cech wspólnych z ww. świadczeniami. Zdaniem Spółki, nie
    można również porównywać usług programistycznych nabywanych od Wykonawców z
    usługami doradczymi. Zgodnie z internetowym słownikiem PWN (https://sjp.pwn.pl)
    pojęcie „doradztwo” oznacza „udzielanie fachowych porad”. W ramach świadczenia usług
    programistycznych Wykonawcy nie udzielają Spółce żadnych porad, wykorzystują
    natomiast swoją wiedzę do tworzenia oprogramowania. Usługi programistyczne
    świadczone na rzecz Spółki nie są również podobne do usług przetwarzania danych. W
    ocenie Spółki, pojęcie „przetwarzania danych” dotyczy czynności mających charakter
    odtwórczy. Usługi przetwarzania danych obejmują elementy takie jak porządkowanie,
    archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie zbiorów danych.
    Spółka zaznacza, że wynagrodzenie płacone za nabywane przez niego usługi
    programistyczne nie są również przychodami z praw autorskich wymienionych w art. 29
    ust. 1 pkt 1 uPIT oraz art. 21 ust 1 pkt 1 uCIT. Nabywane przez Spółkę usługi są usługami
    programistycznymi a ich celem jest opracowanie oprogramowania dostosowanego do
    potrzeb ostatecznego klienta Spółki.
    Podsumowując, Państwa zdaniem:
    1. Usługi programistyczne wykonywane na rzecz spółki przez Świadczeniodawców oraz w
      przyszłości na analogicznych zasadach przez nowych Wykonawców nie stanowią i nie
      będą stanowić usług wymienionych w art. 29 ust 1 pkt 5 uPIT oraz wymienionych 21
      ust. 1 pkt 2a uCIT ani usług „o podobnym charakterze”, a przychody z usług
      programistycznych wykonywanych przez Świadczeniodawców na rzecz Spółki nie
      stanowią przychodów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 uPIT oraz w art. 21 ust. 1 pkt
      1 uCIT.
    2. Tym samym, na Spółce nie ciążą obowiązki pobrania i wpłacenia podatku u źródła przy
      wypłacaniu wynagrodzeń Świadczeniodawcom za usługi programistyczne.
    Zdaniem Spółki, w zakresie pytania nr 1, słuszne jest więc jego stanowisko w odniesieniu
    do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego: Spółka nie jest i nie będzie
    zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na
    rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług programistycznych.
    Stanowisko do pytania numer 2
    Zdaniem Spółki, jeżeli Organ uznałby, że stanowisko Spółki do pytania nr 1 jest
    nieprawidłowe, to Spółka nie była, nie jest i nie będzie zobowiązana do pobrania oraz
    uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z
    tytułu nabywania usług programistycznych, z tym zastrzeżeniem, że posiadałaby
    certyfikaty rezydencji podatkowej od Wykonawców, a z Państwem w którym ma miejsce
    zamieszkania, siedzibę lub zarząd Świadczeniobiorca Polska ma podpisaną umowę o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Należy podkreślić, że w przypadku, w którym Organ uznałby stanowisko Spółki w zakresie
    pytania nr 1 za nieprawidłowe, to konieczne byłoby uznanie, że usługi świadczone na rzecz
    Spółki przez Wykonawców byłyby jednymi z usług/działalności wymienionych w art. 29 ust.
    1 pkt 1 i 5 uPIT oraz 21 ust. 1 pkt 1 i 2a uCIT. W tym zakresie, zastosowanie znalazłby
    przepis art. 29 ust. 2 uPIT, zgodnie z którym: 1. Przepisy ust. 1 stosuje się z
    uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów
    podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem

    rezydencji. Podobnie brzmi art. 21 ust. 2 uCIT: Przepisy ust. 1 stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Jeżeli zatem Spółka posiadałaby i będzie posiadać ważny certyfikat rezydencji i dochowała
    należytej staranności, mogłaby zastosować stawkę podatku wynikającą z umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania lub zastosować zwolnienie z niej wynikające. W tym
    zakresie, Spółka wskazuje, że z Państwami, z którymi Polska ma zawarte umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania - pod withholding tax (WHT) - podatek u źródła - nie
    podlegają w szczególności tzw. zyski przedsiębiorstwa, czyli dochody osiągane w ramach
    prowadzonej działalności, które nie mieszczą się w pozostałych kategoriach świadczeń
    objętych zapisami poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jeżeli, w
    stanie faktycznym, wypłacane byłyby należności dla osób fizycznych prowadzących
    działalność gospodarczą, to byłyby to zyski przedsiębiorstwa, które opodatkowane byłyby
    w kraju rezydencji podatkowej Wykonawcy. Należy podkreślić, że zdaniem Spółki,
    świadczone przez Wykonawców usługi są usługami programistycznymi i nie można
    przyjąć, że wypłata wynagrodzenia Wykonawcy w ramach wykonywania przez niego usługi
    można byłoby zakwalifikować w inny sposób, niż zyski przedsiębiorstwa.
    Nie sposób przyjąć, że w ramach wykonywanej usługi programistycznej dochodzi np. do
    sprzedaży licencji, zysków ze sprzedaży majątku, czy też do powstania innego rodzaju
    przychodu. Zdaniem Spółki, należałoby zatem zakwalifikować przychód z wykonywanej
    umowy w całości jako przychód kwalifikujący się do „Zysków Przedsiębiorstwa”. Należy
    wskazać, że w przypadku prowadzonej działalności gospodarczej na terenie drugiego
    Państwa, nie sposób także przyjąć, że Wykonawcy prowadziliby na terenie Polski zakład.
    Swe usługi Wykonawcy świadczą przebywając na terenie krajów innych niż Polska. Spółka
    stoi zatem na stanowisku, że w przypadku, w którym należałoby uznać usługi świadczone
    na jego rzecz przez Wykonawców, należałoby zakwalifikować jako „Zyski przedsiębiorstwa”.
    Mając na względzie powyższy przepis art. 29 ust. 2 uPIT (oraz art. 21 ust. 2 uCIT) należy
    stwierdzić, że w przypadku zastosowania stawki lub zwolnienia wynikającego z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - wymaga udokumentowania miejsca
    zamieszkania podatnika, w tym przypadku Wykonawcy uzyskanym od niego certyfikatem
    rezydencji. Jednocześnie przedmiotem badania w niniejszej interpretacji nie jest ważność
    uzyskanych przez Spółkę certyfikatów rezydencji. Przy założeniu jednak, że Spółka będzie
    posiadać wskazane wyżej ważne certyfikaty rezydencji, będzie on mógł zastosować
    zwolnienie wynikające z zysków przedsiębiorstw. Tym samym, dojdzie do niezastosowania
    stawki podatku wymienionej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 5 uPIT oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a
    uCIT, bowiem zapłata należności będzie stanowiła zysk przedsiębiorstwa - tj.
    odpowiednika działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę poza granicami Polski.
    Te zyski przedsiębiorstwa Świadczeniodawcy będą opodatkowane poza granicami Polski
    zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania. Umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę, czerpią treść art. 7 UPO z treści art. 7
    Modelowej Konwencji OECD. Punkt 1 Komentarza do Modelowej Konwencji w sprawie
    podatku od dochodu i majątku OECD z 2010 r. stanowi, że: Artykuł ten przyznaje prawo do
    opodatkowania w odniesieniu do zysków przedsiębiorstwa umawiającego się państwa w
    zakresie, w jakim te zyski nie podlegają odrębnym przepisom na podstawie innych
    artykułów konwencji. Zawiera on podstawową zasadę, że jeżeli przedsiębiorstwo
    umawiającego się państwa nie ma zakładu w drugim umawiającym się państwie, to zyski
    tego przedsiębiorstwa nie mogą być opodatkowane w tym drugim państwie, chyba że
    takie zyski wchodzą w zakres szczególnej kategorii dochodów, dla których inne artykuły
    konwencji przyznają prawo do opodatkowania temu drugiemu państwu. Z kolei punkt 10
    Komentarza stanowi: (...) jeżeli przedsiębiorstwo umawiającego się państwa nie posiada
    zakładu w drugim umawiającym się państwie, to zyski tego przedsiębiorstwa nie mogą być
    opodatkowane przez to drugie państwo. Po drugie, postanawia on, że jeżeli takie
    przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim państwie za pośrednictwem położonego
    w nim zakładu, to zyski, jakie można przypisać zakładowi, ustalone zgodnie z ustępem 2,

    mogą być opodatkowane przez to drugie państwo.(...) Punkt 11 Komentarza uzasadnia
    dalej: Pierwsza zasada leżąca u podstaw ustępu 1, to znaczy że zyski przedsiębiorstwa
    jednego umawiającego się państwa nie będą opodatkowane w drugim umawiającym się
    państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim państwie za
    pośrednictwem położonego w nim zakładu, ma długą historię i odzwierciedla
    międzynarodowy konsensus, według którego generalnie, dopóki przedsiębiorstwo
    jednego państwa nie utworzy zakładu w drugim państwie, nie może faktycznie być uznane
    za uczestnika życia gospodarczego drugiego państwa w takim zakresie, aby podlegać jego
    jurysdykcji podatkowej.
    Tym samym, zdaniem Spółki, jeżeli Organ uznałby, że stanowisko Spółki do pytania nr 1
    jest nieprawidłowe, to Spółka nie była, nie jest i nie będzie zobowiązana do pobrania oraz
    uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z
    tytułu nabywania usług programistycznych, z tym zastrzeżeniem, że posiadałby certyfikaty
    rezydencji podatkowej od Świadczeniodawców.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych odnośnie pytania Nr 1 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej: „ustawa o PIT”):
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że
    Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej
    rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła
    przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane
    osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem
    posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak
    na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu.
    W świetle art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
        służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy,
        bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
        nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
        praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
        papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium

        Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym
        uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich
        wynikających;
      5a)umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
        uczestnictwa;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
        spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw
        o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
        tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw -
        jeżeli co najmniej 50 % wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą
        prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub
        osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
    6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Na podkreślenie zasługuje również fakt, że katalog dochodów (przychodów)
    wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Tak więc,
    ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za
    osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na
    zasadzie „źródła”. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze
    Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczypospolita Polska ma prawo opodatkować dochody
    uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony
    obowiązek podatkowy).
    Według art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
      Przy czym, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się
      przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o
      których mowa w ust. 2b pkt 1-6.
    Za dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody
    pochodzące od polskiego płatnika, wypłacone osobie, która usługi określone w umowie
    zawartej pomiędzy stronami wykonuje za granicą.
    Stosownie do art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje m.
    in. art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o PIT:
      Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:
      1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione
        w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów

        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
        przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz
        za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej,
        handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości
        20% przychodu;
      2) z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej,
        wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a
        organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych
        prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub
        sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - pobiera się w formie ryczałtu
        w wysokości 20% przychodu;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
        portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
        wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych - pobiera się w formie ryczałtu w
        wysokości 10% przychodów;
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
        przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
        lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
        posiadania biletu lotniczego przez pasażera - pobiera się w formie ryczałtu w
        wysokości 10% przychodów;
      5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
        reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
    Jak stanowi art. 29 ust. 2 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie
      stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca
      zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    Obowiązki płatników podatku dochodowego określone zostały w art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1
    Natomiast w myśl art. 41 ust. 4 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji

      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    W art. 29 ust. 1 ustawy PIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane
    przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których,
    podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a
    obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest
    podmiot polski.
    W pierwszej kolejności należy podkreślić, że o tym, czy dane świadczenie należy
    zakwalifikować do usług opodatkowanych podatkiem zryczałtowanym na podstawie art.
    29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sama nazwa umowy o
    świadczenie usługi nie może być wyłącznym czynnikiem determinującym daną usługę jako
    należącą do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że
    dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z
    podmiotem zagranicznym, a przede wszystkim charakter rzeczywiście wykonywanych
    świadczeń.
    Z treści wniosku i uzupełnienia wynika, że w celu realizacji projektów w zakresie tworzenia
    oprogramowania dla swoich klientów, Spółka współpracuje z podmiotami prowadzącymi
    działalność gospodarczą, o których mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o PIT mającymi siedzibę
    lub miejsce zamieszkania poza Polską. Wynagrodzenie jest płacone Świadczeniodawcom
    za usługi programistyczne. Świadczeniodawcom nie jest płacone wynagrodzenie za
    przeniesienie praw autorskich do oprogramowania wytworzonego w ramach świadczenia
    usług programistycznych na rzecz Świadczeniobiorcy. Świadczeniodawcy zobowiązani są
    do zachowania w tajemnicy informacji poufnych uzyskanych w związku z wykonywaniem
    umowy. W umowach tych została zawarta klauzula dotycząca praw autorskich. Kwestia
    zawarcia w umowach klauzuli dotyczącej praw autorskich stanowi zabezpieczenie przed
    możliwymi roszczeniami Świadczeniodawcy o prawa autorskie oraz stanowi dla Państwa
    jako Świadczeniobiorcy ochronę przed naruszeniem tajemnicy informacji poufnych.
    Klauzula ta stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowie, że ewentualne prawa autorskie do
    powstałych w toku współpracy utworów przysługują Świadczeniobiorcy. Wynagrodzenia
    wypłacane w związku z realizacją ww. umów ze Świadczeniodawcami nie dotyczą także
    należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, za
    informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej
    lub naukowej (know-how).
    Wobec powyższego, usługi programistyczne nie są objęte zakresem art. 29 ust. 1 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż jak Państwo wskazali, wypłacane
    Świadczeniodawcom (osobom fizycznym) wynagrodzenie płacone jest wyłącznie za
    świadczenie usług programistycznych, nie zaś za przeniesienie praw autorskich do
    wytworzonego oprogramowania.
    A zatem w przedmiotowej sprawie należy przeanalizować art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższy przepis art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zawiera otwarty katalog usług, których świadczenie podlega opodatkowaniu ww.
    podatkiem „u źródła”, czyli w Polsce, czego dowodem jest użyte przez ustawodawcę
    sformułowanie „oraz świadczeń o podobnym charakterze”. Za „świadczenia o podobnym
    charakterze” należy uznać świadczenia o podobnym zakresie działań w ramach
    świadczonych usług. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do
    katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę
    uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla stron. Innymi słowy, lista ta
    obejmuje również takie świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz
    mogą być np. inaczej określane, przy czym decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane

    usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem
    zagranicznym, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że świadczenia w nim
    wymienione można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie
    nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych.
    W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla
    świadczeń wprost wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ale dodatkowo posiadające również elementy charakterystyczne dla
    świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie
    niewymienione wprost w art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy jest objęte jego zakresem
    decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w
    omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim
    niewymienionych.
    Z treści ww. przepisu wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zakresem przedmiotowym art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych objęte są: usługa doradcza, usługa księgowa, badanie rynku, usługa prawna,
    usługa reklamowa, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usługa rekrutacji
    pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczenia o
    podobnym charakterze.
    Pojęcia ww. usług nie zostały zdefiniowane w powołanej ustawie. Wobec braku w ustawie
    powyższych definicji należy, zdaniem Organu podatkowego, posiłkowo odwołać się przede
    wszystkim do wykładni językowej tych pojęć.
    Usługi doradcze
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych
    porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin
    „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne,
    finansowe i inne (zob. wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok
    NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r.,
    sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202
    /14, wyrok WSA w Gdańsku z 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w
    Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 168/13).
    Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego
    można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad,
    zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w
    ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”.
    Doradca to ten kto udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto
    posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych
    rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady,
    wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie
    usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy
    poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do
    danego problemu.

    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze,
    uznając, że doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną
    osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W
    literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed
    usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
        przejęcie zadań,
        pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
        pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
        pomoc w rozwiązywaniu problemów,
        pomoc w podejmowaniu decyzji,
        przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
        przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
        problemów,
        przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
        identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
        przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich
        wdrożeniu,
        dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu
    problemów, usprawnieniu działania itp. Można przyjąć, że usługi doradztwa stanowią
    usługi zlecone przez daną organizację (klienta) i wykonane przez odpowiednio
    przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają zidentyfikować
    występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności, sformułować
    rozwiązanie badanych problemów, oraz które - w przypadku wyrażenia takiego życzenia
    przez klienta - pomagają we wdrożeniu rozwiązania. Działalność doradcza może dotyczyć
    różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu
    aspektach.
    Usługi księgowe
    Pod pojęciem „księgowość” według Słownik języka polskiego PWN rozumie „prowadzenie
    ksiąg, w które wpisuje się wpływy, wydatki, transakcje i inne zmiany stanu majątkowego
    przedsiębiorstwa lub instytucji”.
    Usługi badania rynku
    Przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, że badania te nie wykluczają w
    sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w
    działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w
    mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Usługi zarządzania i kontroli
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub

    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
    Z kolei kontrola, to:
    1. porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
      odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,
    2. nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś,
      wpływ na rozwój wydarzeń.
    Zarządzanie jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby (kadrę), decyzji i
    działań prowadzących - dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów - do osiągnięcia
    złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe dysponowanie
    tymi zasobami.
    Pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i
    działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą)
    danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na
    akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania,
    oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.
    Powyższa definicja „zarządzania” zyskała aprobatę w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Dla przykładu można wymienić wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca
    2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 491/15), wyrok WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2017 r. (sygn.
    akt III SA/Wa 875/16) oraz wyrok WSA w Warszawie z 24 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa
    2118/16).
    Pojęcie „zarządzania i kontroli”, musi być zatem rozumiane szeroko jako zbiór
    różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu
    związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania i kontroli.
    Usługi przetwarzania danych
    W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie
    ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć” oznacza
    «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując
    technikę komputerową». Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i
    postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter
    odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie
    oraz udostępnianie zbiorów danych.
    Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy
    wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej
    (hardware i software).
    Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu
    Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu to usługi związane z
    pozyskiwaniem ofert pracy, wyszukiwaniem pracowników oraz kierowaniem ich do pracy.
    Usługi reklamowe
    Pojęcie „reklama” według „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd.
    Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich
    zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś
    przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące
    temu celowi.
    Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje, że reklama to:
        działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu
        konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług,

        plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi.
    Jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27
    października 2011 r. w sprawie C-530/09 kluczowe dla uznania, danego świadczenia za
    usługę reklamy jest powiązanie z przekazaniem komunikatu mającego na celu
    poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usług.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z 12 czerwca 1997 r.,
    sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to
    działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o
    towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub
    zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje,
    które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka
    kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w
    podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).
    Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera
    informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J.
    Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53).
    Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B.
    Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku
    dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę
    działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich
    do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu
    gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe
    lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych
    informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być
    wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.
    Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w
    wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie
    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez
    podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i
    podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich
    podstawowej działalności gospodarczej.
    Usługi gwarancji i poręczeń
    Umowa poręczenia uregulowana została w art. 876-887 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Poręczenie jest umową
    jednostronnie zobowiązującą, w której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela
    wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.
    Odnośnie „gwarancji” jak wskazano w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów
    opublikowanych na stronie internetowej, gwarancja również jest umową jednostronnie
    zobowiązującą. Na podstawie tej umowy gwarancji gwarant zobowiązuje się na rzecz
    beneficjenta gwarancji, że po spełnieniu przez beneficjenta określonych warunków
    zapłaty, wykona on na rzecz beneficjenta świadczenie pieniężne (suma gwarancyjna).
    Umowa gwarancji nie ma swojej regulacji ustawowej, z wyjątkiem fragmentarycznej
    regulacji zawartej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1646 ze zm.) (art. 80 i nast.), dotyczącej jednego z jej rodzajów, tj. umowy gwarancji
    bankowej. Zgodnie z przepisem art. 81 tej ustawy:

      Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po
      spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków
      zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami,
      jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty,
      bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji -
      bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.
    Usług o podobnym charakterze
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „charakter” to inaczej „zespół cech właściwych
    danemu przedmiotowi lub zjawisku, odróżniających je od innych przedmiotów i zjawisk
    tego samego rodzaju” (https://sjp.pwn.pl/szukaj/charakter.html). W związku z tym, aby
    uznać, że dane usługi mają charakter podobny do wskazanych powyżej, należy przyjąć, iż
    wspomniany „właściwy zespół cech odróżniających” powinien stanowić główny element
    danej usługi oraz przeważać nad odmiennymi cechami usług wymienionych w 21 ust. 1
    pkt 2a ustawy o CIT.
    Wskazuje się również, że świadczenie takie powinno spełniać takie same przesłanki albo
    winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń
    wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    określane.
    Z analizy charakteru opisanych we wniosku usług wynika, że wynagrodzenie z tytułu ww.
    usług programistycznych nie mieści się w kategorii przychodów (dochodów)
    wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy. Zauważyć bowiem należy, że cel i zakres
    tych usług jest odmienny od usług wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT. Z tytułu
    wypłaty powyższych należności obowiązek poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego nie wystąpi, ponieważ ten rodzaj usługi nie jest objęty zakresem art. 29 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli umowa nie przenosi na
    Państwa żadnych praw autorskich do oprogramowania ani nie obejmuje również
    udzielania licencji na oprogramowanie to nie stanowi ona żadnej z należności, o której
    mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a
    przez to jej wypłata nie podlega tzw. podatkowi u źródła i na Państwu nie będą ciążyły z
    tego tytułu obowiązki płatnika.
    W związku z powyższym, dokonując wypłaty wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług
    programistycznych Świadczeniodawcom, będącymi osobami fizycznymi oraz
    zagranicznymi rezydentami nie będą Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego
    podatku dochodowego od ww. płatności na rzecz wskazanych podmiotów zagranicznych
    na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy o PIT w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o PIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Odstąpiłem od odpowiedzi na pytanie nr 2, gdyż oczekiwali Państwo na nie odpowiedzi w
    przypadku uznania, że będą Państwo zobowiązani do pobrania i uiszczenia podatku u
    źródła od płatności na rzecz nierezydentów za nabywane usługi programistyczne, tj. gdy
    Państwa stanowisko do pytania nr 1 byłoby nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego
    we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Przy tym, Organ nie może
    dokonywać modyfikacji przedstawionego przez Spółkę zdarzenia przyszłego, nie może
    pomijać żadnych elementów stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego, dokonywać
    własnych ustaleń wykraczających poza treść wniosku o interpretację. W orzecznictwie
    sądów administracyjnych podkreśla się, że w sprawach dotyczących indywidualnych
    interpretacji stan faktyczny wynika z wniosku podmiotu, który o jej wydanie się ubiega, a

    organy podatkowe nie są uprawnione do jego modyfikacji, rekonstrukcji, czy też
    jakichkolwiek domniemań w tym zakresie.
    Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ
    uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.
    Odnosząc się natomiast do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji
    indywidualnych, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały
    wydane w określonym stanie faktycznym/zdarzenie przyszłym i w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Podobnie w przypadku powołanych przez Państwo wyroków sądów. Zapadłe w nich
    rozstrzygnięcia dotyczą indywidualnych spraw i nie są przesądzać o rozstrzygnięciu w
    Państwa sprawie.
    Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz orzeczeniami
    sądów, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu
    wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.