Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.450.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-03
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość mieszkalna
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 3-pkt 12-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 8 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A.B. (dalej jako „Wnioskodawczyni”) na podstawie umowy sprzedaży z dnia (...) września
    2011 r., Rep. A nr (...), nabyła - w ramach wspólności łącznej wspólników spółki cywilnej -
    prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w (...) (dalej jako „Nieruchomość”).
    Następnie, na skutek rozwiązania umowy spółki cywilnej (oświadczenie o rozwiązaniu
    umowy spółki cywilnej z dnia (... ) kwietnia 2016 r., rep. A nr ...), zmianie uległa forma
    własności i Wnioskodawczyni stała się właścicielem udziału w wysokości 1/2 w prawie
    własności Nieruchomości. Nieruchomość została zabudowana dwulokalowym budynkiem
    mieszkalnym jednorodzinnym, a budowa została zakończona w grudniu 2018 r.
    (zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla (...) o braku podstaw
    do wniesienia sprzeciwu z dnia (...) grudnia 2018 r., (...)).
    W dniu (... ) kwietnia 2022 r. Wnioskodawczyni oraz drugi ze współwłaścicieli
    nieruchomości zawarli umowę nieodpłatnego zniesienia współwłasności, rep. A nr (...), na
    podstawie której doszło do ustanowienia odrębnej własności lokalu nr 2, dla którego Sąd
    Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą nr 11 oraz lokalu nr 2, dla którego Sąd Rejonowy
    (...) prowadzi księgę wieczystą nr 22. Z lokalem nr 2 związany jest udział w częściach
    wspólnych nieruchomości w wysokości 12350/25070, natomiast z lokalem nr 1 udział w
    częściach wspólnych nieruchomości w wysokości 12720/25070. Na skutek zniesienia
    współwłasności Nieruchomości Wnioskodawczyni nabyła na wyłączną własność lokal nr 2,
    a drugi ze współwłaścicieli nabył na wyłączną własność lokal nr 1. Zniesienia
    współwłasności Nieruchomości dokonano bez spłat i dopłat, a dotychczasowi
    współwłaściciele stali się właścicielami wyodrębnionych lokali o wartości odpowiadającej
    wartości ich dotychczasowych udziałów w prawie własności Nieruchomości (żaden z nich
    nie nabył własności nieruchomości o wartości ponad wartość udziału we własności
    Nieruchomości).
    Na podstawie zaświadczenia z dnia (...) kwietnia 2022 r., (...), wydanego na wniosek
    właściciela lokalu nr 1, Naczelnik Urzędu Skarbowego (...) stwierdził, że podatek od
    spadków i darowizn z tytułu nieodpłatnego zniesienia współwłasności Nieruchomości nie
    należy się na podstawie przepisu art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od
    spadków i darowizn (zgodnie z tym przepisem przy nabyciu w drodze nieodpłatnego
    zniesienia współwłasności podstawę opodatkowania stanowi wartość rzeczy lub praw
    majątkowych, w części przekraczającej wartość udziału we współwłasności, który przed jej
    zniesieniem przysługiwał nabywcy).
    Na podstawie umowy sprzedaży z dnia (...) czerwca 2025 r., rep. A nr (...),
    Wnioskodawczyni sprzedała lokal nr 2 na rzecz osób trzecich.
    Wnioskodawczyni ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    Wnioskodawczyni nie prowadzi aktualnie działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni
    prowadziła działalność gospodarczą w okresie od dnia (...) lutego 2005 r. do dnia (...)
    grudnia 2015 r. Wnioskodawczyni prowadziła działalność w zakresie realizacji projektów
    budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz robót budowlanych związanych
    ze wznoszeniem budynków mieszkalnych; w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej Wnioskodawczyni m.in. nabywała niezabudowane nieruchomości w celu
    wybudowania na nich budynków mieszkalnych oraz ich sprzedaży.
    Sprzedaż lokalu nr 2 nie nastąpiła w ramach wykonywania działalności gospodarczej -
    zgodnie z tym, co wskazano powyżej Wnioskodawczyni od (...) stycznia 2016 r. nie
    prowadzi działalności gospodarczej.
    Wspólnicy spółki cywilnej nabyli nieruchomość gruntową (dz. nr 9) w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą - w celu wybudowania na niej budynku
    mieszkalnego oraz jej sprzedaży, jednakże cel ten nie został zrealizowany, a wspólnicy
    spółki cywilnej zakończyli prowadzenie działalności gospodarczej (...) grudnia 2015 r.

    Nieruchomość gruntowa (dz. nr 9) była działką budowlaną.
    Nieruchomość gruntowa (dz. nr 9) nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych.
    Nieruchomość gruntowa (dz. nr 9) od momentu jej nabycia do momentu rozwiązania
    spółki cywilnej nie była wykorzystywana. Zostało wydane pozwolenia na budowę, jednakże
    budowa nie rozpoczęła się do czasu rozwiązania spółki cywilnej. Po rozwiązaniu spółki
    cywilnej złożony został wniosek o przeniesienie pozwolenia na budowę na byłych
    wspólników spółki cywilnej, jednakże postępowanie w tym zakresie zostało umorzone z
    uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji umarzającej przedmiotowe
    postępowanie wskazano, że pozwolenie na budowę - pomimo zakończenia prowadzenia
    działalności gospodarczej przez inwestorów - zostało wydane na inwestorów będących
    tymi samymi osobami fizycznymi. Nieruchomość gruntowa (dz. nr 9) od momentu
    rozwiązania spółki cywilnej do momentu wybudowania dwulokalowego budynku
    mieszkalnego jednorodzinnego początkowo nie była wykorzystywana, a budowa
    przedmiotowego budynku została zrealizowana w 2018 r. przez byłych wspólników spółki
    cywilnej będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej.
    Dwulokalowy budynek mieszkalny jednorodzinny od momentu jego wybudowania do
    momentu nieodpłatnego zniesienia współwłasności był wykorzystywany w celu
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych współwłaścicieli - byłych wspólników
    spółki cywilnej.
    Lokal nr 2 od momentu jego nabycia przez Wnioskodawczynię na wyłączną własność w
    wyniku nieodpłatnego zniesienia współwłasności był wykorzystywany w celu zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni.
    Lokal nr 2 stanowi lokal mieszkalny.
    Nieruchomość gruntowa (dz. nr 9) oraz dwulokalowy budynek mieszkalny jednorodzinny
    nigdy nie były oddawane w najem, dzierżawę albo do używania na podstawie innych
    umów.
    Lokal nr 2 nigdy nie był oddawany w najem, dzierżawę albo do używania na podstawie
    innych umów.
    Wnioskodawczyni w okresie prowadzenia działalności gospodarczej do 2014 r.
    dokonywała sprzedaży nieruchomości:
    a) nieruchomości były nabywane przez Wnioskodawczynię w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej w okresie od 2005 r. do 2014 r.;
    b) nieruchomości były nabywane przez Wnioskodawczynię w celu prowadzenia
    działalności gospodarczej - wybudowania na nich budynków mieszkalnych i ich sprzedaży;
    c) nieruchomości nabywane przez Wnioskodawczynię były działkami budowlanymi;
    d) nieruchomości nabywane przez Wnioskodawczynię od momentu ich nabycia do
    momentu sprzedaży były wykorzystywane w celu prowadzenia działalności gospodarczej -
    wybudowania na nich budynków mieszkalnych i ich sprzedaży;
    e) sprzedaż nieruchomości była dokonywana w okresie od 2005 r. do 2014 r., a przyczyną
    sprzedaży było prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie;
    f) Wnioskodawczyni w okresie od 2005 r. do 2014 r. sprzedała około 5 działek
    zabudowanych budynkami mieszkalnymi.
    Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości lub udziałów w nieruchomościach,
    które zamierza sprzedać.
    Wnioskodawczyni nie zamierza nabywać w przyszłości innych nieruchomości.

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu nr 2 położonego w (...) na podstawie umowy
    sprzedaży z dnia (...) czerwca 2025 r.?
    Pani stanowisko w sprawie

    W ocenie Wnioskodawczyni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego
    od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu nr 2 położonego w (...) na podstawie umowy
    sprzedaży z (...) czerwca 2025 r., albowiem zbycie przedmiotowego lokalu nastąpiło po
    upływie sześciu lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym nastąpiła likwidacja prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności
    gospodarczej i zbycie nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej.
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (dalej jako "ustawa o PIT") opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku. Z kolei zaś w myśl przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT
    źródłem przychodów jest m.in. odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, nieruchomości lub
    ich części oraz udziału w nieruchomości - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w
    wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Natomiast w myśl przepisu art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT przepisów ust. 1 pkt 8 nie
    stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt
    1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności
    gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie
    upłynęło 6 lat.
    Z kolei zaś zgodnie z przepisem art. 10 ust. 3 ustawy o PIT przepisy ust. 1 pkt 8 mają
    zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej:
    budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
    stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w
    gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
    związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
    lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w
    spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.
    W konsekwencji powyższego uznać należy, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży
    nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT, powinny zostać spełnione co najmniej dwie podstawowe
    przesłanki:
      1) nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu
        działalności gospodarczej,
      2) nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2
        pkt 1 ustawy o PIT (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych).
    Natomiast, w przypadku gdy co najmniej jeden z podanych warunków nie zostanie
    spełniony, przychód ze sprzedaży nieruchomości podlega zaliczeniu do źródła
    przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, określonego w art. 10 ust. 1
    pkt 3 ustawy o PIT. Stosownie do treści przepisu art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a ustawy o PIT
    przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
    składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub działów
    specjalnych produkcji rolnej, prowadzonych samodzielnie.
    Z kolei zaś w myśl przepisu art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a ustawy o PIT do przychodów, o
    których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia składników
    majątku pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej samodzielnie działalności

    gospodarczej lub prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli
    od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja:
    prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych samodzielnie
    działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło
    wystąpienie wspólnika z takiej spółki albo zmniejszenie udziału kapitałowego w takiej
    spółce, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w
    wykonaniu działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.
    Z powołanych przepisów art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a oraz art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a ustawy o
    PIT wynika więc, że przychody z odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku, a więc
    również składników majątku trwałego, pozostałych na dzień likwidacji działalności
    gospodarczej, jeżeli zbycie to następuje przed upływem sześciu lat, licząc od pierwszego
    dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja działalności
    gospodarczej prowadzonej samodzielnie do dnia ich odpłatnego zbycia, stanowią
    przychód z tej działalności.
    Zatem, przy ustaleniu źródła przychodu ze sprzedaży składników majątkowych
    wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej istotny jest okres, jaki
    upłynął między datą likwidacji tej działalności a datą ich sprzedaży. Jeżeli okres ten nie
    przekracza sześcioletniego okresu, o którym mowa w przytoczonych powyżej przepisach,
    to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych stanowi przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Natomiast gdy okres ten przekracza sześcioletni okres, o którym mowa w ww. przepisach,
    to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Wobec faktu, że wspólnicy spółki cywilnej zakończyli prowadzenie działalności
    gospodarczej (...) grudnia 2015 r. i doszło do rozwiązania spółki cywilnej, zgodnie z
    oświadczeniem o rozwiązaniu umowy spółki cywilnej z (...) kwietnia 2016 r., natomiast do
    sprzedaży lokalu nr (2) doszło w dniu (...) czerwca 2025 r., nastąpił upływ czasu, o którym
    mowa w art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ sprzedaż ta nastąpiła po upływie 6 lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca
    następującego po miesiącu likwidacji działalności gospodarczej.
    W konsekwencji powyższego, w ocenie Wnioskodawczyni nie powstał po jej stronie
    przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o PIT podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    wobec czego przychód z tytułu powyższej sprzedaży nie podlegał opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, w ocenie Wnioskodawczyni nie
    jest ona zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu
    sprzedaży lokalu nr 2 położonego w (...) na podstawie umowy sprzedaży z (...) czerwca
    2025 r.
    Wnioskodawczyni wskazuje przy tym, że sprzedaż lokalu nr 1 przez drugiego ze
    wspólników spółki cywilnej była przedmiotem interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...) czerwca 2025 r., (...), w której to organ ten zajął
    stanowisko zgodne ze stanowiskiem Wnioskodawczyni przedstawionym w niniejszym
    wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 5a pkt 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce niebędącej osobą prawną – oznacza to spółkę
      inną niż określona w pkt 28.
    Natomiast w myśl art. 5a pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce – oznacza to:
      a) spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na
        podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r.
        w sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001, str. 1, z
        późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251),
      b) spółkę kapitałową w organizacji,
      c) spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną mające siedzibę lub zarząd
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      d) spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym
        państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego państwa
        jest traktowana jak osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od
        całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
      e) spółkę jawną będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
    Dochody spółek niebędących osobami prawnymi nie stanowią odrębnego przedmiotu
    opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych
    wspólników takiej spółki. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w spółce
    niebędącej osobą prawną uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego
    wspólnika. Jeżeli wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną jest osoba fizyczna, to
    dochód z udziału w tej spółce będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 5b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą
      prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art.
      8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do
      jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
      pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu
      według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do:
      1) rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów
        uzyskania przychodów i strat;
      2) ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki
        niebędącej osobą prawną.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis ten formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części
    oraz udziału w nieruchomości – dokonane poza działalnością gospodarczą – przed
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości
    nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie – nie powstaje przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze
    sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła
    przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, powinny zostać spełnione co najmniej dwie podstawowe przesłanki:
    - nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności
    gospodarczej,
    - nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem nieruchomości
    mieszkalnych).
    Natomiast, w przypadku gdy co najmniej jeden z podanych warunków nie zostanie
    spełniony, przychód ze sprzedaży nieruchomości podlega zaliczeniu do źródła
    przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, określonego w art. 10 ust. 1
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednak stosownie do art. 10 ust. 3 ww. ustawy:

      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.
    W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Według art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
        prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
        określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się
        odpowiednio.
    W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich
    przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi
    przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj.
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust.
    2 pkt 1 lit. a ww. ustawy.
    Natomiast na podstawie art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do

      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że przychody z odpłatnego zbycia
    składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności
    gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c
    ww. ustawy) stanowią przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14
    ustawy.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęty został przychód z odpłatnego
    zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz
    wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził,
    czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania
    przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
    O tym, jaki składnik majątku może stanowić środek trwały, decydują regulacje zawarte w
    art. 22a i 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Jak stanowi art. 22c ww. ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
        stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
        mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
        wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b
        ust. 2 pkt 1 i 1a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
        składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji
        od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano
        tej działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
        prawnymi.

    Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 ww. ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    W myśl art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    Według art. 22f ust. 4 ww. ustawy:
      Jeżeli tylko część nieruchomości lub lokalu użytkowego jest wykorzystywana do
      prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowana lub wydzierżawiana, odpisów
      amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej
      nieruchomości lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej
      wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub
      wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości lub lokalu.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości
    uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani zaliczania do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od jego wartości początkowej
    dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest
    ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).
    Należy zatem wskazać, że w sytuacji, gdy nieruchomość jest wykorzystywana w
    działalności gospodarczej, ale nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, to dotyczą
    jej wszelkie konsekwencje związane z jej statusem jako środka trwałego.
    Stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub
      działów specjalnych produkcji rolnej, prowadzonych samodzielnie.
    W myśl art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej
      samodzielnie działalności gospodarczej lub prowadzonych samodzielnie działów
      specjalnych produkcji rolnej, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności
      gospodarczej, prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej,
      spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki
      albo zmniejszenie udziału kapitałowego w takiej spółce, do dnia ich odpłatnego
      zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności
      gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.
    Z powołanych przepisów art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a oraz art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że przychody z odpłatnego zbycia
    wszystkich składników majątku, a więc również składników majątku trwałego, pozostałych
    na dzień likwidacji działalności gospodarczej, jeżeli zbycie to następuje przed upływem

    sześciu lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    nastąpiła likwidacja działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie do dnia ich
    odpłatnego zbycia, stanowią przychód z tej działalności.
    Zatem, przy ustaleniu źródła przychodu ze sprzedaży składników majątkowych
    wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej istotny jest okres, jaki
    upłynął między datą likwidacji tej działalności a datą ich sprzedaży.
    Jeżeli okres ten nie przekracza sześcioletniego okresu, o którym mowa w ww. przepisach,
    to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych stanowi przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Natomiast gdy okres ten przekracza sześcioletni okres, o którym mowa w ww. przepisach,
    to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że ma Pani nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    Aktualnie nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Prowadziła Pani działalność
    gospodarczą w okresie od (...) listopada 2005 r. do (...) grudnia 2015 r. Była to działalność
    w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz
    robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej m.in. nabywała Pani niezabudowane
    nieruchomości w celu wybudowania na nich budynków mieszkalnych oraz ich sprzedaży.
    Na podstawie umowy sprzedaży z (...) września 2011 r., nabyła Pani – w ramach
    wspólności łącznej wspólników spółki cywilnej – prawo własności nieruchomości
    gruntowej (dz. nr 9) położonej w (...) – w celu wybudowania na niej budynku mieszkalnego
    oraz jej sprzedaży, jednakże cel ten nie został zrealizowany. Ww. nieruchomość nie była
    wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Nieruchomość gruntowa od momentu jej
    nabycia do momentu rozwiązania spółki cywilnej nie była wykorzystywana. Zostało
    wydane pozwolenia na budowę, jednakże budowa nie rozpoczęła się do czasu rozwiązania
    spółki cywilnej. Następnie, na skutek rozwiązania umowy spółki cywilnej, oświadczenie o
    rozwiązaniu umowy spółki cywilnej z (...) kwietnia 2016 r., zmianie uległa forma własności i
    stała się Pani właścicielem udziału w wysokości 1/2 w prawie własności Nieruchomości. Po
    rozwiązaniu spółki cywilnej złożyła Pani wniosek o przeniesienie pozwolenia na budowę
    na byłych wspólników spółki cywilnej, jednakże postępowanie w tym zakresie zostało
    umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość (pozwolenie na budowę - pomimo
    zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez inwestorów - zostało wydane
    na inwestorów będących tymi samymi osobami fizycznymi). Nieruchomość gruntowa (dz.
    nr 9) od momentu rozwiązania spółki cywilnej do momentu wybudowania dwulokalowego
    budynku mieszkalnego jednorodzinnego początkowo nie była wykorzystywana, a jego
    budowa została zrealizowana w 2018 r. przez byłych wspólników spółki cywilnej, będących
    osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej. (...) kwietnia 2022 r. Pani
    oraz drugi ze współwłaścicieli nieruchomości zawarliście umowę nieodpłatnego zniesienia
    współwłasności, na podstawie której doszło do ustanowienia odrębnej własności lokalu nr
    1 oraz lokalu nr 2, powstałych na nieruchomości gruntowej nabytej w ramach wspólności
    łącznej wspólników spółki. Z lokalem nr 1 związany jest udział w częściach wspólnych
    nieruchomości w wysokości 12720/25070, natomiast z lokalem nr 2 udział w częściach
    wspólnych nieruchomości w wysokości 12350/25070. Na skutek zniesienia współwłasności
    nieruchomości nabyła Pani na wyłączną własność lokal nr 2, a drugi ze współwłaścicieli
    nabył na wyłączną własność lokal nr 1. Zniesienia współwłasności Nieruchomości
    dokonano bez spłat i dopłat, a dotychczasowi współwłaściciele – Pani oraz Pani wspólnik –
    stali się właścicielami wyodrębnionych lokali o wartości odpowiadającej wartości ich
    dotychczasowych udziałów w prawie własności nieruchomości (żaden z Państwa nie nabył
    własności nieruchomości o wartości ponad wartość udziału we własności nieruchomości).
    Dwulokalowy budynek mieszkalny jednorodzinny od momentu jego wybudowania do
    momentu nieodpłatnego zniesienia współwłasności był wykorzystywany w celu

    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych współwłaścicieli – byłych wspólników
    spółki cywilnej. Lokal nr 2 od momentu jego nabycia przez Panią na wyłączną własność w
    wyniku nieodpłatnego zniesienia współwłasności był wykorzystywany przez Panią w celu
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Ponadto, nieruchomość gruntowa (dz. nr
    9) oraz dwulokalowy budynek mieszkalny jednorodzinny nigdy nie były oddawane w
    najem, dzierżawę albo do używania na podstawie innych umów. W okresie prowadzenia
    działalności gospodarczej do 2014 r. dokonywała Pani sprzedaży nieruchomości, które
    były nabywane przez Panią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w okresie od
    2005 r. do 2014 r. Nieruchomości były działkami budowlanymi i były nabywane przez
    Panią w celu prowadzenia działalności gospodarczej – wybudowania na nich budynków
    mieszkalnych i ich sprzedaży. W okresie od 2005 r. do 2014 r. sprzedała Pani około 5
    działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Nie posiada Pani innych nieruchomości
    lub udziałów w nieruchomościach, które zamierza sprzedać. Nie zamierza Pani nabywać w
    przyszłości innych nieruchomości. Na podstawie umowy sprzedaży z (...) czerwca 2025 r.,
    sprzedała Pani lokal nr 2 na rzecz osób trzecich. Sprzedaż lokalu nr 2 nie nastąpiła w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Ma Pani wątpliwości czy jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych w związku ze sprzedażą lokalu nr 2 położonego w (...) na podstawie umowy
    sprzedaży z (...) czerwca 2025 r., który powstał na nieruchomości gruntowej nabytej przez
    Panią w ramach spółki cywilnej w 2016 r.
    W tym miejscu zauważyć należy, że stosownie do art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    W myśl natomiast art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami,
    budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie
    z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga
    się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z
    gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności.
    Odrębnym przedmiotem własności budynek będzie wówczas, gdy wzniesiono go na
    gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym.
    Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt
    ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek
    nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia
    bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno
    zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego. Dlatego za
    datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu
    niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek. Zatem w sytuacji, gdy
    najpierw dochodzi do nabycia gruntu, a dopiero później wybudowany zostanie budynek,
    istotnym z podatkowego punktu widzenia jest moment nabycia gruntu.
    Jak wskazała Pani w opisie sprawy od (...) listopada 2005 r. do (...) grudnia 2015 r.
    prowadziła Pani działalność gospodarczą w zakresie realizacji projektów budowlanych
    związanych ze wznoszeniem budynków oraz robót budowlanych związanych ze
    wznoszeniem budynków mieszkalnych. (...) września 2011 r., nabyła Pani – w ramach
    wspólności łącznej wspólników spółki cywilnej – prawo własności nieruchomości
    gruntowej (dz. nr 9) położonej w (...) – w celu wybudowania na niej budynku mieszkalnego
    oraz jej sprzedaży. Przed rozwiązaniem spółki cywilnej dla ww. nieruchomości zostało
    wydane pozwolenia na budowę.

    W analizowanej sprawie decydujący dla oceny czy nieruchomość gruntowa była
    wykorzystywana w działalności gospodarczej jest fakt jej nabycia w związku z prowadzoną
    przez Panią działalnością gospodarczą w formie spółki cywilnej – w celu wybudowania na
    niej budynku mieszkalnego i jego sprzedaży. Jak sama Pani wskazała prowadziła Pani
    działalność w zakresie realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem
    budynków mieszkalnych oraz robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków
    mieszkalnych. Ponadto wskazała Pani, że dla ww. nieruchomości zostało wydane
    pozwolenie na budowę przed rozwiązaniem spółki cywilnej.
    Okoliczność, że nieruchomość (prawo własności nieruchomości gruntowej) została nabyta
    w związku z prowadzoną działalnością oraz późniejsze działania – wyczerpuje przesłankę
    stanowiącą o jej „wykorzystywaniu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej”.
    Podjęcie opisanych we wniosku czynności bezsprzecznie oznacza, że opisana
    nieruchomość gruntowa była wykorzystywana w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Tym samym w ww. sytuacji zastosowania nie ma art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nieruchomość gruntowa, na której został
    wybudowany m.in. lokal mieszkalny nr 2, który Pani sprzedała, była wykorzystywana przez
    Panią w działalności gospodarczej spółki cywilnej.
    W treści wniosku wskazała Pani, że wspólnicy spółki cywilnej zakończyli prowadzenie
    działalności gospodarczej (...) grudnia 2015 r. i doszło do rozwiązania spółki cywilnej,
    zgodnie z oświadczeniem o rozwiązaniu umowy spółki cywilnej z (...) kwietnia 2016 r.,
    natomiast (...) czerwca 2025 r. dokonała Pani sprzedaży nieruchomości gruntowej
    wykorzystywanej w działalności gospodarczej, na której został wybudowany lokal
    mieszkalny nr 2. Zatem, nastąpił upływ czasu, o którym mowa w art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż ta nastąpiła po
    upływie 6 lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu likwidacji
    działalności gospodarczej.
    W konsekwencji, nie powstał po Pani stronie przychód z pozarolniczej działalności
    gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Oznacza to, że przychód z powyższej sprzedaży nie podlegał opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z
    tytułu sprzedaży lokalu nr 2 położonego w (...) na podstawie umowy sprzedaży z (...)
    czerwca 2025 r.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania

    o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza
    postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym
    we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej należy wskazać, że
    rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy i nie ma
    zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego
    stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.