Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.865.2025.2.AJB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: Uznanie realizowanego świadczenia na rzecz Kontrahenta za
dostawę towarów z montażem, podlegającą opodatkowaniu
na terytorium Belgii, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o
VAT. Prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z
Faktur Zakupowych.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
usługi-usługi kompleksowe
usługi-usługi związane z nieruchomościami
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie uznania realizowanego świadczenia na rzecz Kontrahenta za
    dostawę towarów z montażem, podlegającą opodatkowaniu na terytorium Belgii, na
    podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z Faktur Zakupowych. Uzupełnił go Pan pismem z 29 września 2025 r.
    (wpływ 8 października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną, prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik czynny VAT oraz VAT UE.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca projektuje, wykonuje,
    transportuje i montuje trwałą zabudowę meblową w domach jednorodzinnych (zabudowa
    kuchenna i wnękowa) i pomieszczeniach biurowych. Zamówienia realizowane są w
    przeważającej części na rzecz kontrahenta (dalej: Kontrahent) z siedzibą w Belgii.
    Kontrahent jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, zarejestrowanym do celów
    tego podatku na terytorium Belgii oraz zarejestrowanym na terytorium Belgii na potrzeby
    transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Zamówienia na rzecz Kontrahenta realizowane są w każdym przypadku w
    nieruchomościach położonych na terytorium Belgii. Na realizację zamówienia na rzecz
    Kontrahenta składa się każdorazowo:
    - przygotowanie projektu zabudowy meblowej i oferty lub przygotowanie oferty na
      podstawie otrzymanego projektu zabudowy meblowej w danej nieruchomości;
    - zakup materiałów koniecznych do wykonania i montażu zabudowy meblowej zgodnie z
      projektem;
    - wykonanie zabudowy meblowej zgodnie z projektem;
    - transport zabudowy meblowej wraz z materiałami koniecznymi do przeprowadzenia
      montażu - własnym środkiem transportu lub z wykorzystaniem usług przewoźników;
    - dopasowanie i montaż zabudowy meblowej.
    Zabudowa meblowa wykonywana jest na terytorium Polski, a transportowane na
    terytorium Belgii są gotowe, wykonane na wymiar zgodnie z projektem elementy
    zabudowy meblowej, które wymagają montażu (np. za pomocą listew montażowych lub w
    formie trwałego przytwierdzenia do ściany). W niektórych przypadkach konieczne jest
    docięcie niektórych elementów lub wypełnienie szczelin akrylem lub silikonem. Opisane

    czynności wymagają specjalistycznej wiedzy i umiejętności znanych Wnioskodawcy.
    Odbiór prac dokonywany jest jednorazowo, na koniec ich wykonania i udokumentowany
    stosownym protokołem.
    W związku z realizacją zamówień na rzecz Kontrahenta i odbiorców krajowych,
    Wnioskodawca nabywa na terytorium Polski następujące towary i usługi:
    - materiały niezbędne do wykonania konkretnej zabudowy meblowej (np. płyty meblowe,
      obrzeża, uchwyty);
    - narzędzia niezbędne do wykonania konkretnej zabudowy meblowej oraz wyposażenie
      warsztatu;
    - usługi transportowe (transport elementów zabudowy meblowej);
    - usługi księgowe i usługi doradztwa podatkowego konieczne do prawidłowego
      przeprowadzenia rozliczeń podatkowych związanych z dochodem uzyskiwanym z
      tytułu realizacji zamówień;
    - leasing operacyjny samochodu dostawczego wykorzystywanego do transportu
      zabudowy meblowej, będącego pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 86a
      ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004
      nr 54 poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) oraz towary i usługi związane z bieżącą
      eksploatacją ww. pojazdu, w szczególności paliwo.
    Sprzedaż ww. towarów i usług opodatkowana jest na terytorium Polski, a Wnioskodawca
    otrzymuje faktury VAT dokumentujące nabycie ww. towarów i usług (dalej: Faktury
    Zakupowe). Wnioskodawca posiada również dokumenty, z których wynika związek ww.
    towarów i usług z realizacją zamówień na rzecz Kontrahenta, tj.:
    - projekty zabudowy meblowej;
    - korespondencję handlową z Kontrahentem;
    - protokoły odbioru prac;
    - dokumentację zdjęciową.
    Wnioskodawca nie jest zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej w Belgii. W
    stosunku do czynności wykonywanych na rzecz Kontrahenta nie znajduje zastosowania
    zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ustawy o VAT.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazano, że:
    Ad. 1
    Przedmiotem umowy zawartej przez Wnioskodawcę z Kontrahentem z siedzibą w Belgii
    jest każdorazowo dostawa zabudowy meblowej z montażem. Jak Wnioskodawca wskazał
    w opisie stanu faktycznego, na realizację zamówienia na rzecz Kontrahenta składa się
    każdorazowo:
    - przygotowanie projektu zabudowy meblowej i oferty lub przygotowanie oferty na
      podstawie otrzymanego projektu zabudowy meblowej w danej nieruchomości;
    - zakup materiałów koniecznych do wykonania i montażu zabudowy meblowej zgodnie z
      projektem;
    - wykonanie zabudowy meblowej zgodnie z projektem;
    - transport zabudowy meblowej wraz z materiałami koniecznymi do przeprowadzenia
      montażu - własnym środkiem transportu lub z wykorzystaniem usług przewoźników;
    - dopasowanie i montaż zabudowy meblowej.
    Ad. 2

    Kontrahent oczekuje od Wnioskodawcy realizacji zamówienia jako całości, na którą
    składają się określone czynności. Celem Kontrahenta jest otrzymanie od Wnioskodawcy
    gotowej do użytku zabudowy meblowej.
    Ad. 3
    Za czynność główną należy uznać dostarczenie Kontrahentowi zabudowy meblowej
    wykonanej na indywidualne zamówienie Kontrahenta. Czynności składające się na
    realizację zamówienia, tj. przygotowanie projektu zabudowy meblowej i oferty lub
    przygotowanie oferty na podstawie otrzymanego projektu zabudowy meblowej w danej
    nieruchomości oraz dopasowanie i montaż zabudowy meblowej służą wykonaniu
    czynności głównej. Bez przeprowadzenia montażu nie jest możliwe użytkowanie
    zabudowy meblowej.
    Ad. 4
    Ustalenie elementu dominującego wykonywanych czynności jest przedmiotem
    wątpliwości Wnioskodawcy. Jednocześnie, o dominującym charakterze dostawy towaru w
    przypadku realizacji zamówienia na rzecz Kontrahenta mogą przesądzać:
    - fakt, że na cenę całego zamówienia składa się w przeważającej części koszt materiałów
      potrzebnych do wykonania zabudowy meblowej;
    - fakt, że najbardziej czasochłonnym elementem całego zamówienia jest wykonanie
      zabudowy meblowej (wykonanie zabudowy meblowej zajmuje Wnioskodawcy
      znacznie większą ilość czasu, niż montaż ww. zabudowy);
    - fakt, że celem nabycia przez Kontrahenta świadczenia od Wnioskodawcy jest nabycie
      gotowej do użytku zabudowy meblowej; montaż zabudowy meblowej nie stanowi dla
      Kontrahenta celu samego w sobie, a jedynie umożliwia korzystanie z zabudowy
      meblowej w prawidłowy sposób.
    Ad. 5
    Pomiędzy czynnościami składającymi się na realizację zamówienia na rzecz Kontrahenta
    istnieje taka zależności, że główny cel realizacji zamówienia, tj. dostawa gotowej do użytku
    zabudowy meblowej na wymiar, nie może zostać zrealizowany bez wykonania wszystkich
    ww. czynności. Istnieje teoretyczna możliwość zrealizowania poszczególnych czynności
    składających się na realizację zamówienia na rzecz Kontrahenta przez różne podmioty, ale
    takie działanie nie posiadałoby uzasadnienia ekonomicznego oraz byłoby niezgodne z
    celem świadczenia i intencją Kontrahenta (celem Kontrahenta jest nabycie świadczenia w
    postaci realizacji zamówienia jako całości).
    Ad. 6
    Czynności składające się na realizację zamówienia na rzecz Kontrahenta są tak ze sobą
    ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość,
    której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Świadczy o tym przede wszystkim fakt, że
    intencją Kontrahenta jest nabycie od Wnioskodawcy całościowego świadczenia, na które
    składają się poszczególne czynności.
    Ad. 7
    W przypadku każdego Zamówienia udział procentowy wymienionych czynności
    składających się na jego realizację w cenie całego świadczenia jest inny, przy czym zakup
    materiałów koniecznych do wykonania i montażu zabudowy meblowej zgodnie z
    projektem oraz wykonanie zabudowy meblowej zgodnie z projektem stanowią zwykle
    ponad 50% ceny całego świadczenia.
    Ad. 8
    Określone jest jedno wynagrodzenie (cena) dla całego świadczenia.
    Ad. 9

    Czynności składające się na realizację zamówienia na rzecz Kontrahenta traktowane są
    jako jedno świadczenie - dostawa zabudowy meblowej z montażem. Wspomniane
    świadczenie dokumentowane jest jedną fakturą VAT.
    Ad. 10
    Bez specjalistycznej wiedzy i umiejętności Wnioskodawcy prawidłowy montaż zabudowy
    meblowej byłby niemożliwy.
    Ad. 11
    Prawo do rozporządzania towarem jak właściciel przenoszone jest na Kontrahenta po
    przeprowadzeniu montażu zabudowy meblowej.
    Ad. 12
    Wykonanie zamówienia następuje w momencie odbioru prac, który dokonywany jest
    jednorazowo po przeprowadzeniu montażu zabudowy meblowej i udokumentowany jest
    stosownym protokołem.
    Ad. 13
    Realizowane przez Wnioskodawcę czynności składające się na realizację zamówienia na
    rzecz Kontrahenta odnoszą się w każdym przypadku do konkretnie określonej
    nieruchomości. Nieruchomość znajduje się w każdym przypadku na terytorium Belgii, a jej
    lokalizacja jest określona w chwili przyjęcia zamówienia do realizacji.
    Ad. 14
    Realizowane przez Wnioskodawcę czynności składające się na realizację zamówienia na
    rzecz Kontrahenta odnoszą się w każdym przypadku do konkretnych, co do miejsca
    położenia obiektów budowlanych.
    Ad. 15
    Zabudowa meblowa wykonywana przez Wnioskodawcę stanowi:
    - konstrukcję, której nie można w łatwy sposób zdemontować lub przenieść;
    - element zainstalowany na stałe w budynku lub konstrukcji, który nie może być
      przeniesiony bez zniszczenia lub zmiany budynku lub konstrukcji;
    - integralną część nieruchomości.
    Ad. 16
    Po ewentualnym usunięciu/przeniesieniu zabudowa meblowa wymagałaby naprawy i
    straciłaby wartość.
    Ad. 17
    Czynności składające się na realizację zamówienia na rzecz Kontrahenta, gdyby
    wykonywane były na terytorium Polski, stanowiłyby czynności opodatkowane VAT
    uprawniające do odliczenia podatku naliczonego.
    Ad. 18
    Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz odbiorców krajowych są wyłącznie
    czynnościami opodatkowanymi VAT.
    Pytania
    1. Czy wykonywane przez Wnioskodawcę świadczenia w postaci realizacji opisanych we
      wniosku zamówień na rzecz Kontrahenta stanowią dostawę towarów podlegającą
      opodatkowaniu na terytorium Belgii w świetle art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT?
    2. Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego
      z Faktur Zakupowych?

    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wykonywane przez Wnioskodawcę świadczenia w postaci
    realizacji opisanych we wniosku zamówień na rzecz Kontrahenta stanowią dostawę
    towarów podlegającą opodatkowaniu na terytorium Belgii w świetle art. 22 ust. 1 pkt 2
    ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towar w na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W
    świetle art. 2 pkt 6 ww. ustawy, poprzez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części,
    a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w
    wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z ust. 3 ww. artykułu, za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez
    podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego
    przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach
    prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym
    również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na
    terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika.
    Jak stanowi natomiast art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, przemieszczenia towarów, o
    którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie
    uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy towary są
    instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, dla których
    miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 jest terytorium państwa członkowskiego
    inne niż terytorium kraju, jeżeli towary te są przemieszczane przez tego podatnika
    dokonującego ich dostawy lub na jego rzecz.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów jest w przypadku
    towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego,
    przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - miejsce, w
    którym towary są instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż
    prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego
    towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Jak Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca projektuje,
    wykonuje, transportuje i montuje trwałą zabudowę meblową w domach jednorodzinnych i
    pomieszczeniach biurowych. W tym miejscu należy wskazać, że dla celów podatkowych
    złożone działania podatnika traktowane są - co do zasady - jako jednolita całość. Oznacza
    to, że jeżeli podatnik dokonuje kilku świadczeń na rzecz klienta i są one ze sobą

    powiązane tak, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia
    jedną całość, którą jedynie sztucznie można byłoby podzielić, to te elementy lub
    świadczenia - dla celów podatku od towarów i usług - stanowią jedną całość.
    Wniosek taki wypływa m.in. z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie pomiędzy Card Protection Plan Ltd (CPP) a Commissioners of Customs and Excise
    (sygn. C-349/96). Natomiast zgodnie z orzeczeniem Trybunału w sprawie C-321/94
    pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg, o tym, czy dana transakcja
    stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług powinny decydować wszystkie
    okoliczności zawarcia tejże transakcji.
    Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością złożoną winna się ona
    składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na
    czynność złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego. Natomiast czynność
    należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem
    do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia głównego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel
    świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można
    wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.
    Przepisy ustawy o VAT nie regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z
    zasadą powszechności opodatkowania VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego
    orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i
    gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. W
    przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na
    poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z
    elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc
    wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią
    całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy
    potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie
    pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w
    zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki
    podatku od towarów i usług.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego, Kontrahent oczekuje od Wnioskodawcy realizacji
    zamówienia jako całości, na którą składają się określone czynności. Niewątpliwie jednak
    istotą i celem realizacji zamówienia jest otrzymanie przez Kontrahenta gotowej do użytku
    zabudowy meblowej.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że świadczenie złożone dokonywane przez
    Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta należy uznać za złożoną dostawę towarów.
    Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę, tj. przygotowanie projektu, transport i
    montaż stanowią integralną część dostawy mebli (stanowią świadczenia pomocnicze) i
    służą wykonaniu świadczenia głównego - tj. dostawy zabudowy meblowej zgodnie z
    wymogami Kontrahenta. Z ekonomicznego punktu widzenia realizowana przez
    Wnioskodawcę dostawa zabudowy meblowej wraz z czynnościami pomocniczymi jest
    obiektywnie jedną transakcją. Tym samym również z ekonomicznego punktu widzenia,
    transakcja ta nie powinna być dzielona dla celów podatkowych na poszczególne elementy,
    gdyż tworzy świadczenie złożone stanowiące dostawę towarów. A zatem realizowane
    przez Wnioskodawcę w ramach zawartej umowy czynności stanowią kompleksowe
    świadczenie w sensie gospodarczym, które podlega opodatkowaniu według zasad
    właściwych dla świadczenia głównego jakim jest dostawa towarów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, kluczowe w opisywanej sprawie jest natomiast ustalenie miejsca
    dostawy przedmiotowych towarów i w konsekwencji zweryfikowanie, czy przemieszenie
    gotowych elementów zabudowy meblowej z terytorium Polski na terytorium Belgii
    powinno stanowić w świetle ustawy o VAT wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Jak wynika z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów w przypadku
    towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego,
    przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz jest miejsce, w
    którym towary są instalowane lub montowane.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN (wersja internetowa www.pwn.pl), "montaż"
    to składanie maszyn, aparatów, urządzeń itp. z gotowych części, zakładanie, instalowanie
    urządzeń technicznych. Z kolei instalacja to montowanie gdzieś urządzeń technicznych.
    Należy zwrócić uwagę, że stosownie do dalszej części ww. przepisu ustawy o VAT, do
    instalacji lub montażu nie zalicza się prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie
    montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie ze
    stanowiskiem organów podatkowych, poprzez "proste czynności" należy rozumieć
    działania umożliwiające funkcjonowanie danego towaru i sprzętu, które potencjalny
    nabywca mógłby wykonać we własnym zakresie, np. korzystając z dołączonej instrukcji.
    Dlatego też, biorąc pod uwagę powyższe, za montaż lub instalację w myśl art. 22 ust. 1 pkt
    2 ustawy o VAT należy uznać takie czynności, które wymagają specjalistycznej wiedzy i
    umiejętności znanych przede wszystkim dostawcy montowanego lub instalowanego
    towaru/sprzętu.
    Jak wskazał Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego, elementy zabudowy meblowej
    wymagają specjalistycznego montażu (np. za pomocą listew montażowych lub w formie
    trwałego przytwierdzenia do ściany). W niektórych przypadkach konieczne jest docięcie
    niektórych elementów lub wypełnienie szczelin akrylem lub silikonem. Wnioskodawca nie
    ma najmniejszych wątpliwości, że ww. czynności nie stanowią czynności, które Kontrahent
    mógłby wykonać we własnym zakresie. Konieczne do tego są specjalistyczne umiejętności
    i doświadczenie, które Wnioskodawca posiada.
    Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz fakt, że przedmiotowy montaż wykonywany
    jest na terytorium Belgii, zdaniem Wnioskodawcy opisane we wniosku świadczenia na
    rzecz Kontrahenta należy uznać za dostawę towarów podlegają opodatkowaniu na
    terytorium Belgii.
    Jednocześnie, w świetle art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, przemieszczenie towarów w
    postaci elementów zabudowy meblowej z terytorium Polski na terytorium Belgii nie
    stanowi na gruncie VAT wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z Faktur Zakupowych.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Jak stanowi ust. 2 pkt 1 ww. artykułu, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik ma również prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli
    importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług
    przez podatnika poza terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o
    którym mowa w art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te
    były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
    związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.

    Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
    należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i
    gastronomicznych, z wyjątkiem:
    a) (uchylony)
    b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników
      świadczących usługi przewozu osób,
    c) usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego
      podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.
    Z powołanych wyżej regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, a towary i
    usługi, przy nabyciu których podatek został naliczony są lub będą wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych.
    Zatem warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Jednocześnie przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość
    dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego
    z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od
    podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Przy czym, związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć
    charakter bezpośredni lub pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z
    działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej
    odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do
    wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio więc
    wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o
    pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można
    mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania
    przedsiębiorstwa, mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym
    osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone
    zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek
    przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem
    obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można
    mówić, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania
    przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez
    podmiot obrotów. Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi
    prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem
    spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1
    ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis
    ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Uprawnienie wynikające z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy odnosi się natomiast do podatników
    prowadzących działalność gospodarczą na terytorium kraju, którzy dokonują dostaw
    towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium kraju, a zakupy, jakich
    dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do odliczenia podatku
    naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju jest to, aby
    - hipotetycznie - w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju podatnikowi
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powołany przepis wymaga
    ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać będzie związek

    odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to
    być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza
    terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.
    Jak Wnioskodawca wskazał w uzasadnieniu swojego stanowiska w zakresie pytania
    oznaczonego numerem 1, zdaniem Wnioskodawcy świadczenia na rzecz Kontrahenta
    należy uznać za dostawę towarów podlegają opodatkowaniu na terytorium Belgii, na
    podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Przedmiotowe dostawy nie podlegają więc
    opodatkowaniu na terytorium Polski. Jednocześnie, Wnioskodawca nabywa na terytorium
    Polski wskazane w opisie stanu faktycznego towary i usługi, a nabycia te są
    udokumentowane Fakturami Zakupowymi.
    W pierwszej kolejności wskazać należy, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę
    obejmują:
    - dostawy towarów na rzecz Kontrahenta, niepodlegające opodatkowaniu VAT na
      terytorium Polski;
    - świadczenia na rzecz podmiotów krajowych, podlegające opodatkowaniu VAT na
      terytorium Polski.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie ma wątpliwości, że towary i usługi udokumentowane
    Fakturami Zakupowymi cechuje bezpośredni lub pośredni związek z ww. czynnościami.
    Jednocześnie, jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, w przypadku dostaw
    realizowanych na rzecz Kontrahenta Wnioskodawca posiada dokumenty, z których jasno
    wynika przedmiot i zakres wykonywanych usług, a także związek nabywanych towarów i
    usług udokumentowanych Fakturami Zakupowymi z ww. dostawami.
    Mając na uwadze treść powołanych przepisów, w dalszej kolejności należy wskazać, że:
    - Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT;
    - czynności wykonywane na rzecz podmiotów krajowych podlegają opodatkowaniu VAT;
    - dostawy towarów na rzecz Kontrahenta, gdyby wykonywane były na terytorium kraju,
      podlegałyby opodatkowaniu VAT;
    - towary i usługi udokumentowane Fakturami Zakupowymi nie stanowią usług, o których
      mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o VAT;
    - w stosunku do czynności wykonywanych na rzecz Kontrahenta nie stosuje się
      zwolnienia, o którym mowa w art. 113b ust. 1 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy przysługuje mu prawo do odliczenia
    podatku naliczonego wynikającego z Faktur Zakupowych zarówno w zakresie, w jakim
    towary i usługi, których nabycie udokumentowane został Fakturami Zakupowymi
    związane są (bezpośrednio lub pośrednio) z świadczeniami na rzecz podmiotów
    krajowych, jak i w zakresie w jakim ww. towary i usługi związane są (bezpośrednio lub
    pośrednio) z świadczeniami na rzecz Kontrahenta, niepodlegającymi opodatkowaniu na
    terytorium Polski.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie:
    - uznania realizowanego świadczenia na rzecz Kontrahenta za dostawę towarów z
      montażem, podlegającą opodatkowaniu na terytorium Belgii, na podstawie art. 22 ust.
      1 pkt 2 ustawy o VAT – jest nieprawidłowe,
    - prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z Faktur Zakupowych – jest
      prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
      towarami jak właściciel (...).
    Jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W tym miejscu wskazuję, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka
    czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części

    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Orzecznictwo TSUE zawiera wskazówki dotyczące warunków jakie muszą być spełnione
    żeby uznać określony zespół świadczeń za świadczenie złożone.
    Jedna transakcja występuje zatem wtedy, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub
    więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
    obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny. Ponadto, jeżeli jedno świadczenie stanowi świadczenie
    główne, natomiast pozostałe świadczenia stanowią świadczenia dodatkowe/pomocnicze,
    to traktowane są one z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne tj.
    dzielące los prawny świadczenia głównego. W szczególności świadczenie należy uznać za
    dodatkowe/pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla
    klienta celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia
    głównego tj. stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z tego
    świadczenia (np. wyrok TSUE z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan
    Ltd – pkt 29, wyrok z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 – pkt 16; wyrok z 17 stycznia
    2013 r., w sprawie C-224/11 – pkt 30; lub też wyrok TSUE z 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-
    155/12 RR Donnelley Global Tumkey Solutions Poland sp. z o.o. – pkt 21).
    Poza tym w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service Srl Trybunał
    wskazał, że aby stwierdzić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową, należy w
    pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej
    czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych
    świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W orzeczeniu tym Trybunał wskazał na
    konieczność dokonania analizy charakteru transakcji także z punktu widzenia nabywcy, z
    uwagi na fakt, że to właśnie perspektywa nabywcy powinna być podstawą do ustalenia,
    jaki był rzeczywisty charakter świadczenia. Tak również TSUE orzekł w wyroku z 10 marca
    2011 r. w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 Bog i inni gdzie
    wskazał, że: „W szczególności świadczenie należy uznać za dodatkowe w stosunku do
    świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz służy
    skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego”.
    Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV,
    OV Bank NV, Trybunał wskazał, że art. 2 (1) VI Dyrektywy „należy interpretować w ten
    sposób, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez
    podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak
    ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której
    rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej”.
    Powyższe oznacza, że dla określenia, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla
    uznania danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe niezbędna jest
    ocena, czy w przypadku wydzielenia poszczególnych świadczeń, dla nabywcy będą one
    miały istotną wartość. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki
    sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu
    widzenia przeciętnego konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia
    dostawcy lub odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza
    zastosowanie do poszczególnych jego elementów odrębnych cen.
    Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie
    wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny,
    to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.
    Jak wynika z opisu sprawy będąc osobą fizyczną prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą, zarejestrowaną w Polsce jako podatnik czynny VAT oraz VAT UE. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej projektuje Pan, wykonuje, transportuje i montuje

    trwałą zabudowę meblową w domach jednorodzinnych (zabudowa kuchenna i wnękowa) i
    pomieszczeniach biurowych. Pana zamówienia realizowane są w przeważającej części na
    rzecz Kontrahenta będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej w Belgii,
    posiadającego tam siedzibę działalności gospodarczej i zarejestrowanego na potrzeby
    transakcji wewnątrzwspólnotowych. Zamówienia na rzecz Kontrahenta realizowane są w
    każdym przypadku w nieruchomościach położonych na terytorium Belgii. Nie jest Pan
    zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej w Belgii. W stosunku do czynności
    wykonywanych na rzecz Kontrahenta nie znajduje zastosowania zwolnienie, o którym
    mowa w art. 113b ustawy o VAT.
    Na realizację ww. zamówienia składają się czynności obejmujące przygotowanie projektu
    zabudowy meblowej i oferty lub przygotowanie oferty na podstawie otrzymanego
    projektu zabudowy meblowej w danej nieruchomości oraz dopasowanie i montaż
    zabudowy meblowej. Ww. czynności są pomocne w realizacji czynności głównej jaką jest
    wykonanie zabudowy meblowej na indywidualne zamówienie Kontrahenta. Celem Pana
    Kontrahenta jest otrzymanie gotowej do użytku zabudowy meblowej. Jak Pan wskazał,
    pomiędzy czynnościami składającymi się na realizację zamówienia na rzecz Kontrahenta
    istnieje taka zależności, że główny cel realizacji zamówienia, tj. wykonanie gotowej do
    użytku zabudowy meblowej na wymiar, nie może zostać zrealizowany bez wykonania
    wszystkich ww. czynności. Jednocześnie - jak Pan wskazał - wykonywana trwała zabudowa
    meblowa stanowi:
    - konstrukcję, której nie można w łatwy sposób zdemontować lub przenieść;
    - element zainstalowany na stałe w budynku lub konstrukcji, który nie może być
      przeniesiony bez zniszczenia lub zmiany budynku lub konstrukcji;
    - integralną część nieruchomości.
    Mając zatem na uwadze powyższe wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy
    wystąpi kompleksowe świadczenie, w którym – wbrew temu co Pan twierdzi – elementem
    dominującym jest usługa w zakresie modernizacji nieruchomości polegająca na
    wykonaniu zabudowy meblowej na indywidualne zamówienie Kontrahenta. Jak wynika
    bowiem z okoliczności sprawy trwała zabudowa meblowa wykonywana jest na wymiar do
    konkretnego budynku, w istotnym stopniu wykorzystuje elementy konstrukcyjne
    budynku, gdyż stanowi element zainstalowany na stałe w budynku lub konstrukcji, który
    nie może być przeniesiony bez zniszczenia lub zmiany budynku lub konstrukcji oraz
    stanowi integralną część nieruchomości. Konstrukcyjne podłączenie komponentów
    zabudowy i elementów obiektu tworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną
    funkcję użytkową.
    Tym samym realizowane przez Pana czynności w ramach ww. zamówienia nie stanowią
    dostawy towarów z montażem lecz - jak wyżej wskazano - świadczenie kompleksowe
    usług w zakresie modernizacji nieruchomości polegające na wykonaniu zabudowy
    meblowej na indywidualne zamówienie Kontrahenta.
    Jednocześnie wskazać należy, że przedstawione okoliczności prowadzą do wniosku, że
    opisane przez Pana czynności składające się na realizację ww. kompleksowej usługi
    odnoszą się w każdym przypadku do konkretnie określonej nieruchomości, znajdującej się
    na terytorium Belgii, a jej lokalizacja jest określona w chwili przyjęcia zamówienia do
    realizacji.
    W związku z powyższym, w przypadku świadczenia usług miejsce świadczenia decyduje o
    tym, czy dane świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w
    Polsce, czy też nie. Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług
    uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy „Miejsce świadczenia przy świadczeniu
    usług”.
    I tak stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

      1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników
    zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Według art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest

    nieruchomość. Usługi które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według miejsca
    jej położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje
    ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co
    istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą
    konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce zastosować
    opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w
    art. 47 przewiduje, że:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
      rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze
      hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub
      miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania
      nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce,
      w którym znajduje się dana nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1)
    zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1 ze zm.) –
    zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 – pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił,
    na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
      może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
      osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
      zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
      bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy, schody
      i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
      konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku lub
      konstrukcji.
    Ponadto, w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia nr 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
      składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
      świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
      mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Stosownie do art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

      Ustęp 1 obejmuje w szczególności:
      a)opracowanie planów budynku lub jego części przeznaczonych na określoną
      działkę, bez względu na to, czy budynek został wzniesiony;
      b)świadczenie usług nadzoru budowlanego lub ochrony na miejscu;
      c) wznoszenie budynku na terenie oraz prace budowlane i rozbiórkowe dotyczące
      budynku lub jego części;
      d) budowę stałych struktur na terenie, jak również prace budowlane i rozbiórkowe
      dotyczące stałych struktur, takich jak systemy rurociągów gazowych, wodnych,
      kanalizacyjnych i podobnych;
      e) prace terenowe, łącznie z usługami rolniczymi, takimi jak orka, siew, nawadnianie i
      nawożenie;
      f)badanie i ocenę ryzyka dla nieruchomości i jej stanu;
      g)szacowanie wartości nieruchomości, łącznie z przypadkami, kiedy taka usługa jest
      wymagana na potrzeby ubezpieczenia, w celu ustalenia wartości nieruchomości jako
      zabezpieczenia kredytu lub w celu oszacowania ryzyka i strat w przypadku sporów;
      h) wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c),
      łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
      nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę;
      i)świadczenie usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o
      podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku
      jako kempingi, łącznie z prawem do przebywania w określonym miejscu na
      podstawie praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie i podobnych;
      j) przyznanie lub przeniesienie praw innych niż objęte lit. h) oraz i) do wykorzystania
      nieruchomości w całości lub w części, łącznie z zezwoleniem na korzystanie z części
      nieruchomości, np. udzielanie pozwoleń na połów lub polowanie, przyznawanie
      dostępu do poczekalni w portach lotniczych lub korzystanie z infrastruktury, za którą
      pobiera się opłaty, takiej jak most lub tunel;
      k)utrzymanie, remont i naprawę budynku lub jego części, łącznie z takimi pracami jak
      sprzątanie, układanie płytek, tapetowanie i układanie parkietu;
      l)utrzymanie, remont i naprawę stałych struktur, takich jak systemy rurociągów
      gazowych, wodnych, kanalizacyjnych i podobnych;
      m) instalację lub montaż maszyn lub sprzętu, które po zainstalowaniu lub
      zamontowaniu są uznane za nieruchomość;
      n) utrzymanie i naprawę oraz kontrolę maszyn lub sprzętu, jak również nadzór nad
      maszynami lub sprzętem, jeżeli maszyny lub sprzęt są uznane za nieruchomość;
      o) zarządzanie nieruchomościami inne niż zarządzanie portfelem inwestycji w
      nieruchomości objęte ust. 3 lit. g), obejmujące obsługę nieruchomości komercyjnej,
      przemysłowej lub mieszkalnej przez właściciela nieruchomości lub na jego rzecz;
      p)pośrednictwo w sprzedaży, dzierżawie lub wynajmie nieruchomości oraz
      ustanowieniu lub przeniesieniu określonych udziałów w nieruchomościach lub praw
      rzeczowych dotyczących nieruchomości (bez względu na to, czy są one traktowane
      jako majątek rzeczowy, czy nie), inne niż pośrednictwo objęte ust. 3 lit. d);
      q) usługi prawne związane z przeniesieniem tytułu do nieruchomości,
      ustanowieniem lub przeniesieniem określonych udziałów w nieruchomościach lub
      praw rzeczowych dotyczących nieruchomości (bez względu na to, czy są one
      traktowane tak jak rzeczy), takie jak czynności notarialne lub sporządzanie umów
      kupna lub sprzedaży nieruchomości, nawet jeżeli transakcja, w wyniku której
      dochodzi do zmiany stanu prawnego nieruchomości, nie zostaje przeprowadzona.

    W art. 31a ust. 3 rozporządzenia 282/2011 zdefiniowano katalog przesłanek negatywnych,
    tj. usług które nie są uznawane za związane z nieruchomościami:
      Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
      a) opracowania planów budynku lub jego części, jeżeli nie są one przeznaczone na
      określoną działkę;
      b) przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
      nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę;
      c) świadczenia usług reklamowych, nawet jeżeli wiąże się to z wykorzystaniem
      nieruchomości;
      d) pośrednictwa w świadczeniu usług zakwaterowania hotelowego lub sektorach o
      podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku
      jako kempingi, jeżeli pośrednik działa w imieniu i na rzecz osoby trzeciej;
      e)udostępniania miejsca na stoisko podczas targów lub wystaw, łącznie z innymi
      powiązanymi usługami umożliwiającymi wystawcy przedstawienie towarów, takimi
      jak projekt stoiska, transport i przechowywanie towarów, udostępnianie maszyn,
      okablowanie, ubezpieczenie i reklama;
      f)instalacji lub montażu maszyn lub sprzętu, utrzymania i naprawy oraz kontroli
      maszyn lub sprzętu, jak również nadzoru nad maszynami lub sprzętem, które nie są
      lub nie stają się częścią nieruchomości;
      g)zarządzania portfelem inwestycji w nieruchomości;
      h) usług prawnych powiązanych z umowami, innych niż objęte ust. 2 lit. q), łącznie z
      doradztwem dotyczącym warunków umowy dotyczącej przeniesienia nieruchomości
      lub wykonania takiej umowy lub też udowodnienia istnienia takiej umowy, jeżeli takie
      usługi nie dotyczą przeniesienia tytułu do nieruchomości.
    Zatem szczególne miejsce świadczenia określone w art. 28e ustawy dotyczy wyłącznie
    usług, które ściśle odnoszą się do konkretnej określonej co do miejsca położenia
    nieruchomości.
    W konsekwencji usługą związaną z nieruchomością nie jest każda dowolna usługa
    wykazująca chociażby najmniejszy związek z daną nieruchomością, lecz jedynie usługa,
    która wprost odnosi się do konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości
    będącej też centralnym punktem usługi bądź też, ma na celu zmianę prawnego lub
    fizycznego stanu konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości.
    Z powołanych przepisów prawa, w szczególności z art. 31a rozporządzenia 282/2011
    wynika, że dla uznania usługi za związaną z nieruchomością istotne są cechy, które można
    ująć w następujący sposób:
       usługa powinna odnosić się do konkretnie określonej nieruchomości, czyli takiej,
      która jest identyfikowalna co do jej indywidualnego położenia;
       przedmiotem usługi powinna być skonkretyzowana nieruchomość lub usługa
      powinna być świadczona na/wobec konkretnej nieruchomości, a nie jakiejkolwiek;
       ta konkretna nieruchomość powinna być wpisana w istotę świadczonej usługi, być
      jej centralnym elementem, nadając główny sens usłudze i determinować jej treść, co
      należy rozumieć w ten sposób, że usługa może być wykonana tylko i wyłącznie w
      bezpośrednim związku z tą a nie inną nieruchomością;
       zmiana takiego miejsca, polegająca na ukierunkowaniu usługi na inną
      nieruchomość, powinna niweczyć istotę i sens pierwotnie świadczonej usługi.

    Biorąc pod uwagę powołane przepisy stwierdzić należy, że świadczona przez Pana – jak
    wyżej wskazano - kompleksowa usługa polegająca na wykonaniu trwałej zabudowy
    meblowej na indywidualne zamówienie Kontrahenta stanowi usługę związaną z
    nieruchomością, do której zastosowanie znajduje art. 28e ustawy.
    Zatem, ze względu na to, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami
    jest miejsce położenia tych nieruchomości, to świadczona przez Pana kompleksowa
    usługa polegająca na wykonaniu zabudowy meblowej na indywidualne zamówienie
    Kontrahenta nie podlega opodatkowaniu w Polsce, lecz w państwie, w którym znajduje się
    dana nieruchomość, tj. w Belgii.
    W konsekwencji, świadczona przez Pana kompleksowa usługa na rzecz Kontrahenta,
    zgodnie z art. 28e ustawy, podlega opodatkowaniu na terytorium kraju, na którym
    znajduje się dana nieruchomość – w tym przypadku na terytorium Belgii. Tym samym ww.
    usługa nie podlega opodatkowaniu na terytorium kraju tj. Polski.
    W związku z powyższym, stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za
    nieprawidłowe, ze względu na błędne uznanie realizowanego świadczenia na rzecz
    Kontrahenta jako dostawy towarów z montażem.
    Przechodząc do kwestii objętej zakresem pytania nr 2 wskazać należy, że zgodnie z art. 86
    ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tj.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami
    i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi. Przy czym związek dokonywanych zakupów z
    działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub bezpośredni.
    Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
      terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w

      art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
      związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników, którzy
    dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium
    kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do
    odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza
    terytorium kraju jest to, aby – hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych
    czynności w kraju, podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać
    będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium
    kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie
    określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te
    czynności.
    Należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast w oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z kolei, kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
    związanych z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane w art. 86a ustawy.
    Stosownie do art. 86a ust. 1 ustawy:
      W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku:
        1) wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;
        2) należnego z tytułu:
        a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich
          usługobiorca,
        b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich
          nabywca,
        c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
        3) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;

        4) wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w
          przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33
          ust. 2 i 3 oraz art. 34.
    Na podstawie art. 86a ust. 2 ustawy:
      Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1,
      zalicza się wydatki dotyczące:
        1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
          części składowych;
        2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
          innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż
          wymienione w pkt 3;
        3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu,
          wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji
          tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub
          używaniem tych pojazdów.
    Zgodnie z art. 86a ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
        1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
        a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
        b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z
          kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu
          drogowym wynika takie przeznaczenie;
        2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
          towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych
          towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do
          działalności gospodarczej podatnika.
    W myśl art. 86a ust. 4 ustawy:
      Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
      gospodarczej podatnika, jeżeli:
        1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
          ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony
          prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu,
          wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
        2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z
          działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
          działalnością gospodarczą jest nieistotne.
    Jak wskazano we wniosku jest Pan zarejestrowany w Polsce jako podatnik czynny VAT oraz
    VAT UE. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej projektuje Pan, wykonuje,
    transportuje i montuje trwałą zabudowę meblową w domach jednorodzinnych (zabudowa
    kuchenna i wnękowa) i pomieszczeniach biurowych. Realizowane przez Pana czynności są
    w przeważającej części na rzecz Kontrahenta z Belgii. W pozostałej części wykonywane
    czynności są na rzecz odbiorców krajowych i podlegają opodatkowaniu na terytorium
    Polski. W związku z realizacją zamówień na rzecz Kontrahenta i odbiorców krajowych
    nabywa Pan na terytorium Polski następujące towary i usługi:
    - materiały niezbędne do wykonania konkretnej zabudowy meblowej (np. płyty meblowe,
      obrzeża, uchwyty);

    - narzędzia niezbędne do wykonania konkretnej zabudowy meblowej oraz wyposażenie
      warsztatu;
    - usługi transportowe (transport elementów zabudowy meblowej);
    - usługi księgowe i usługi doradztwa podatkowego konieczne do prawidłowego
      przeprowadzenia rozliczeń podatkowych związanych z dochodem uzyskiwanym z
      tytułu realizacji zamówień;
    - leasing operacyjny samochodu dostawczego wykorzystywanego do transportu
      zabudowy meblowej, będącego pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 86a
      ust. 4 pkt 2 ustawy oraz towary i usługi związane z bieżącą eksploatacją ww. pojazdu,
      w szczególności paliwo.
    Odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z Faktur
    Zakupowych, które związane są z realizacją przez Pana zamówień na rzecz Kontrahenta i
    odbiorców krajowych, należy zauważyć, że nabywane przez Pana towary i usługi będą
    służyć do wykonywania czynności opodatkowanych na terytorium Polski jak i na
    terytorium Belgii – w zależności od miejsca położenia nieruchomości, w której dokonuje
    Pan trwałej zabudowy meblowej. Wskazał Pan, że leasing operacyjny i wydatki związane z
    bieżącą eksploatacją pojazdu dotyczą samochodu dostawczego, o którym mowa w art.
    86a ust. 4 pkt 2 ustawy. Ponadto posiada Pan dokumenty, z których wynika związek ww.
    towarów i usług z realizacją zamówień na rzecz Kontrahenta z Belgii. Jednocześnie wskazał
    Pan, że czynności składające się na realizację zamówienia na rzecz Kontrahenta, gdyby
    wykonywane były na terytorium Polski, stanowiłyby czynności opodatkowane VAT
    uprawniające do odliczenia podatku naliczonego.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z Faktur Zakupowych na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 8 pkt 1
    ustawy. Ww. prawo przysługuje Panu pod warunkiem niezaistnienia ograniczeń
    wskazanych w art. 88 ustawy.
    Zatem, stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponosi Pan ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.