Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.546.2019.10.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Brak zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia dla
świadczonych przez Wykonawców na rzecz Wnioskodawcy
usług.
Słowa kluczowe: obciążenia-odwrotne obciążenie
zastępstwo-zastępstwo inwestycyjne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 8 (uchylony)

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 września 2019 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku
    zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia dla świadczonych przez Wykonawców
    na rzecz Wnioskodawcy usług. Uzupełnili go Państwo pismem z 29 listopada 2019 r. (data
    wpływu 29 listopada 2019 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, ... Sp. z o.o., jest polską spółką prawa handlowego. Jest zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem VAT. Podstawowy przedmiot działalności spółki to roboty
    budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. W dniu
    27.02.2018 r. w ... Wnioskodawca zawarł umowę o zastępstwo inwestycyjne z ... Sp. z o.o.
    spółką komandytową, która jest udziałowcem Wnioskodawcy. ... sp. z o.o. spółka
    komandytowa jest właścicielem nieruchomości gruntowej przy ul. ... . Na nieruchomości
    tej rozpoczęła budowę budynku wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w
    nim lokali mieszkalnych na sprzedaż. Sprzedaży mieszkań w wybudowanym budynku
    będzie dokonywała spółka komandytowa.
    Na mocy zawartej umowy ... Sp. z o.o. spółka komandytowa, jako Inwestor, powierzyła
    Wnioskodawcy obowiązki wykonywania czynności zastępstwa inwestycyjnego przy
    realizacji budowy na powyższej nieruchomości.
    Inwestor zastępczy wykonuje czynności zastępstwa inwestycyjnego w imieniu własnym
    lecz na rachunek zamawiającej spółki komandytowej.
    Czynności zastępstwa inwestycyjnego polegają na zarządzaniu całością zadań mających za
    cel realizację inwestycji, w tym w szczególności zawieranie umów z wykonawcami,
    regulowanie wszelkich należności na rzecz dostawców i wykonawców inwestycji,
    przeprowadzanie odbiorów częściowych realizacji zadania inwestycyjnego, dokonanie
    odbioru końcowego inwestycji, przeprowadzanie przeglądów pogwarancyjnych inwestycji i
    po okresie rękojmi. Szczegółowy zakres zadań zawiera § 2 pkt 1. Umowy, która stanowi
    załącznik do wniosku.
    Wnioskodawca nie jest wykonawcą robót budowlanych. Dla przedmiotowej inwestycji nie
    ustanowiono generalnego wykonawcy. Wykonawcami są poszczególne firmy, które
    wykonują zlecone im roboty budowlane. Wnioskodawca we własnym imieniu zawiera
    umowy z wykonawcami robót i dostawcami materiałów oraz reguluje płatności z własnego
    rachunku bankowego na podstawie otrzymywanych faktur. Wykonawcy robót
    budowlanych, będący czynnymi podatnikami VAT, wystawiają faktury z zawartym w nich
    podatkiem VAT. Poniesionymi w ten sposób kosztami Wnioskodawca następnie obciąża ...
    sp. z o.o. spółkę komandytową, wystawiając tzw. refaktury, czyli faktury VAT sprzedaży
    zawierające takie same dane, jak faktury otrzymywane od wykonawców robót
    budowlanych.
    Wnioskodawca, jako Inwestor zastępczy, nie informuje wykonawców robót budowlanych
    wyszczególnionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy o podatku od towarów i usług,
    aby wystawiali faktury w mechanizmie odwrotnego obciążenia i nie rozlicza podatku VAT
    od tych usług.
    Ponadto w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku doprecyzowano:

    Na pytanie tut. Organu: „Jaka jest klasyfikacja statystyczna (pełny siedmiocyfrowy symbol)
    czynności wykonywanych:
      a) przez Wykonawców na rzecz Wnioskodawcy (należy wskazać odrębnie dla każdego z
        Wykonawców),
      b) przez Wnioskodawcę na rzecz Inwestora, tj. ... Sp. z o.o. sp. k., o których mowa we
        wniosku, zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) z 2008 r. (...)?”,
        Wnioskodawca wskazał:
      a) Czynności wykonywane przez Wykonawców na rzecz Wnioskodawcy, to:
        PKWiU  Rodzaj wykonywanych czynności
              Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych (prace 41.00.30.0  związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków)
              Roboty związane z przygotowaniem terenu pod budowę, z wyłączeniem robót 43.12.11.0  ziemnych
              Roboty ziemne: roboty związane z kopaniem rowów i wykopów oraz 43.12.12.0  przemieszczaniem ziemi
              Roboty związane z wykonywaniem wykopów i wierceń 43.13.10.0  geologiczno-inżynierskich
              Roboty związane z wykonywaniem instalacji elektrycznych służących 43.21.10.1  bezpieczeństwu
      43.21.10.2  Roboty związane z wykonywaniem pozostałych instalacji elektrycznych
              Roboty związane z wykonywaniem instalacji wodno-kanalizacyjnych i 43.22.11.0  odwadniających
              Roboty związane z wykonywaniem instalacji cieplnych, wentylacyjnych i 43.22.12.0  klimatyzacyjnych
      43.22.20.0  Roboty związane z wykonywaniem instalacji gazowych
      43.29.11.0  Roboty związane z zakładaniem izolacji
      43.29.12.0  Roboty związane z zakładaniem ogrodzeń
      43.29.19.0  Pozostałe roboty instalacyjne, gdzie indziej niesklasyfikowane
      43.31.10.0  Roboty tynkarskie
      43.32.10.0  Roboty instalacyjne stolarki budowlanej
      43.33.10.0  Roboty związane z wykładaniem posadzek i oblicowywaniem ścian
              Pozostałe roboty związane z wykładaniem podłóg i ścian (włączając tapetowanie), 43.33.29.0  gdzie indziej niesklasyfikowane
              Roboty malarskie43.34.10.0
      43.39.11.0  Roboty związane z wykonywaniem elementów dekoracyjnych
              Roboty związane z wykonywaniem pozostałych wykończeniowych robót 43.39.19.0  budowlanych, gdzie indziej niesklasyfikowanych
      43.91.11.0  Roboty związane z wykonywaniem konstrukcji dachowych
      43.91.19.0  Roboty związane z wykonywaniem pozostałych prac dekarskich
      43.99.10.0  Roboty związane z zakładaniem izolacji przeciwwilgociowych i wodochronnych
      43.99.30.0  Roboty związane z fundamentowaniem, włączając wbijanie pali
      43.99.40.0  Roboty betoniarskie
      43.99.60.0  Roboty związane ze wznoszeniem konstrukcji z cegieł i kamienia
              Roboty związane z wykonywaniem pozostałych specjalistycznych robót 43.99.90.0  budowlanych, gdzie indziej niesklasyfikowanych
      b) Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Inwestora, tj. ... sp. z o.o. Sp.
        K., to:
        PKWiU  Rodzaj wykonywanych czynności

        74.20.60  usługi w zakresie kierowania przedsięwzięciami związanymi z obiektami budowlanymi i inżynierskimi (inżynierii lądowej i wodnej)
    W odpowiedzi na pytanie: „Czy świadczone przez Wykonawców usługi objęte zakresem
    wniosku zostały dokonane do 31 października 2019 r. czy zostaną dokonane po 31
    października 2019 r.?”, Zainteresowany odpowiedział, że wszystkie wymienione usługi
    objęte zakresem wniosku zostały wykonane do 31.10.2019 r.
    Ponadto w odpowiedzi na pytanie: „Jeżeli świadczone przez Wykonawców usługi objęte
    zakresem wniosku zostały dokonane do 31 października 2019 r. to należy wskazać: a) czy
    obowiązek podatkowy dla tych usług powstał do 31 października 2019 r. czy powstanie po
    31 października 2019 r.?, b) czy faktura dokumentująca wykonanie tych usług została
    wystawiona do 31 października 2019 r. czy zostanie wystawiona po 31 października 2019
    r.?”, Wnioskodawca wskazał:
      a) obowiązek podatkowy dla tych usług powstał do 31.10.2019 r.
      b) faktury dokumentujące wykonanie tych usług zostały wystawione do 31.10.2019 r.
    Na pytanie: „Jeżeli świadczone przez Wykonawców usługi objęte zakresem wniosku
    zostaną dokonane po 31 października 2019 r. to należy wskazać, czy faktura
    dokumentująca wykonanie tych usług została wystawiona do 1 listopada 2019 r. czy
    zostanie wystawiona po 1 listopada 2019 r.?”, Zainteresowany odpowiedział, że nie
    dotyczy.
    Ponadto na pytanie: „Czy Wnioskodawca był/jest zobowiązany do zapłacenia zaliczki na
    poczet wykonania przez Wykonawców usług, objętych zakresem wniosku? (...),
    Wnioskodawca wskazał, że nie był zobowiązany do zapłaty zaliczek na poczet wykonania
    przez Wykonawców usług.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy w przedstawionej sytuacji Wnioskodawca, nabywając od czynnych podatników VAT
    usługi budowlane objęte zakresem wniosku (uzupełnieniem do wniosku), zobowiązany
    jest rozliczyć podatek VAT od tych nabyć, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sytuacji, tj. nabywając od czynnych
    podatników VAT usługi budowlane objęte zakresem wniosku (uzupełnieniem do wniosku)
    nie jest on zobowiązany do rozliczenia podatku VAT od tych nabyć, zgodnie z art. 17 ust. 1
    pkt 8 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Przepis art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy wskazuje, że podatnikami są również osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające
    usługi wymienione w załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące
    warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest
        zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9;
      b) usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik
        VAT czynny.

    Stosownie do art. 17 ust. 1h ustawy, w przypadku usług wymienionych w poz. 2-48
    załącznika nr 14 do ustawy, przepis ust. 1 pkt 8 stosuje się, jeżeli usługodawca świadczy te
    usługi jako podwykonawca.
    Ww. załącznik nr 14 do ustawy zawiera (w poz. 2-48) zamkniętą listę usług budowlanych
    identyfikowanych przy pomocy Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU),
    podlegających mechanizmowi odwróconego obciążenia w przypadku świadczenia tych
    usług przez podwykonawców.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „podwykonawca” w związku z
    tym dla prawidłowego rozumienia tego terminu wystarczające będzie posłużenie się
    powszechnym jego znaczeniem wynikającym z wykładni językowej. Zgodnie z definicją
    zawartą w internetowym wydaniu Słownika języka polskiego PWN, podwykonawca to
    firma lub osoba wykonująca pracę na zlecenie głównego wykonawcy (http://sjp.pwn.pl/sjp
    /podwykonawca;2503008).
    Reasumując, rozliczanie podatku na zasadzie mechanizmu odwróconego obciążenia ma
    zastosowanie jeśli spełnione są następujące warunki:
      - świadczenie dotyczy usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy (poz. 2-48),
        objętych wskazanymi tam symbolami PKWiU;
      - usługodawca i usługobiorca są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT
        czynni;
      - sprzedaż u usługodawcy nie jest zwolniona na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy;
      - usługodawca świadczy usługi jako podwykonawca, czyli usługodawca nie jest
        generalnym wykonawcą usług.
    W rezultacie, aby uznać, że w realizacji inwestycji budowlanej uczestniczy podwykonawca,
    muszą wystąpić dwa rodzaje zleceń, tj. pierwotne zlecenie udzielone wykonawcy oraz
    zlecenie udzielone przez tego wykonawcę na rzecz kolejnego podmiotu, który pełni
    funkcję podwykonawcy. W analizowanej sytuacji wystąpi zatem tylko pierwszy rodzaj
    zlecenia, czyli zlecenie przez inwestora (tutaj: działającego z jego umocowania inwestora
    zastępczego) wykonania prac budowlanych wykonawcom. W związku z tym,
    Wnioskodawca nie jest wykonawcą usług budowlanych. Tym samym nie ma obowiązku
    rozliczać podatku VAT zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt. 8 ustawy o VAT.
    W opisanej sytuacji, Wnioskodawca nie jest wykonawcą robót budowlanych, jest
    inwestorem zastępczym, co wynika wprost z zawartej umowy z inwestorem - spółką
    komandytową. W związku z tym usługodawcy wykonujący roboty budowlane na jego
    zlecenie, nie są podwykonawcami, ale wykonawcami tych robót.
    Zdaniem Wnioskodawcy, bez znaczenia jest w tej sytuacji fakt, że odsprzedaje on nabyte
    usługi budowlane spółce komandytowej, która jest inwestorem, gdyż działa z jej
    umocowania w charakterze inwestora zastępczego. Nie ma innej możliwości obciążenia
    kosztami spółki, na rzecz której działa Wnioskodawca.
    W tym miejscu warto przytoczyć fragment z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z
    1.12.2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1036/17, cyt.: „Jeszcze raz należy podkreślić, że o statusie
    inwestora, generalnego wykonawcy czy też podwykonawcy świadczą postanowienia
    umowy dotyczące zakresu usług, warunków ich świadczenia bądź okoliczności, jakie mają
    miejsce w danym przypadku i charakter wykonywanych usług. Podwykonawca to dalszy
    wykonawca prac (częściowych lub całościowych) w ramach zleconej przez inwestora na
    rzecz głównego wykonawcy inwestycji”.
    Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z zawartą umową o zastępstwo inwestycyjne,
    Wnioskodawca, jako Inwestor zastępczy, dokonywał odbioru wykonanych robót
    budowlanych z ramienia inwestora, nie mógłby więc w takiej sytuacji występować
    jednocześnie jako wykonawca robót i inwestor dokonujący ich odbioru.

    Należy również podkreślić, iż przedmiotem umowy pomiędzy Wnioskodawcą a
    Inwestorem nie jest wybudowanie określonego budynku, tak jak miałoby to miejsce w
    przypadku typowej umowy pomiędzy Inwestorem a Generalnym Wykonawcą robót.
    Zakres czynności Wnioskodawcy określa § 2 ust. 1 umowy i jest to w szczególności
    zawieranie umów z wykonawcami, regulowanie wszelkich należności na rzecz dostawców i
    wykonawców inwestycji, przeprowadzanie odbiorów częściowych realizacji zadania
    inwestycyjnego, dokonanie odbioru końcowego inwestycji, przeprowadzanie przeglądów
    pogwarancyjnych inwestycji i po okresie rękojmi. Szczegółowy zakres zadań zawiera § 2
    pkt 1 Umowy, która stanowi załącznik do wniosku.
    Wszystkie powyższe czynności dokonywane są na rachunek Inwestora, a nie Wykonawcy.
    Z punktu widzenia konstrukcji prawnej Wnioskodawca jest zastępcą pośrednim (dokonuje
    czynności we własnym imieniu, ale na rachunek Inwestora). Zgodnie z art. 740 zd. 2
    Kodeksu cywilnego ma on wówczas obowiązek wydania dającemu zlecenie wszystkiego,
    co uzyskał na skutek podjętej czynności prawnej.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 20 grudnia 2019 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0113-KDIPT1-2.4012.546.2019.2.MC, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe w zakresie braku zastosowania mechanizmu odwrotnego
    obciążenia dla świadczonych przez Wykonawców na rzecz Wnioskodawcy usług.
    Interpretację doręczono Państwu 3 stycznia 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    31 stycznia 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi. Skarga wpłynęła do mnie 10 lutego 2020 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz
    zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa
    procesowego, według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację – wyrokiem z 3
    grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 137/20.
    26 stycznia 2021 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 20 listopada 2024 r. (wpływ 28 stycznia 2025
    r.), sygn. akt I FSK 502/21 oddalił skargę kasacyjną.
    13 lutego 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął prawomocny wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wraz z aktami sprawy.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi i Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, iż skoro – jak Państwo wskazali – świadczone przez
    Wykonawców usługi, objęte zakresem wniosku zostały dokonane do 31 października 2019
    r., a ponadto obowiązek podatkowy powstał oraz faktury zostały wystawione do 31
    października 2019 r, to niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o stan prawny
    obowiązujący do 31 października 2019 r.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 5a ustawy:
      Towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5,
      wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce
      publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub
      usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują
      symbole statystyczne.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast w świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy, z którego wynika, że w przypadku gdy podatnik,
    działając we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu
    usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług będzie
    miało miejsce wówczas, jeżeli spełnione zostaną przesłanki o charakterze
    przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis art.
    5 ust. 1 ustawy, ale i podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług zostanie dokonana przez osobę będącą podatnikiem w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającą w takim charakterze.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby

    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy
    o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1751), z
    dniem 1 listopada 2019 r. w art. 17 w ust. 1 uchyla się pkt 7 i 8 oraz uchyla się ust. 1c-1h.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 10 ww. ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i
    usług oraz niektórych innych ustaw, w przypadku dostaw towarów lub świadczenia usług,
    wymienionych w załączniku nr 11 lub załączniku nr 14 do ustawy zmienianej w art. 1, w
    brzmieniu dotychczasowym, dokonanych:
      1) Przed dniem 1 listopada 2019 r., dla których obowiązek podatkowy powstał lub
      faktura została wystawiona po dniu 31 października 2019 r.,
      2) po dniu 31 października 2019 r., dla których faktura została wystawiona przed
      dniem 1 listopada 2019 r.
      - stosuje się przepisy art. 17 ust. 1 pkt 7 i 8, ust. 1c-1h i 2-2b, art. 18c ust. 1 pkt 1, art.
      86 ust. 2 pkt 4 lit. a i b, art. 99 ust. 9, art. 101a, art. 102 ust. 3, art. 106e ust. 1 pkt 18 i
      ust. 4 pkt 1 oraz art. 108 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu
      dotychczasowym.
    Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy, obowiązującym do dnia 31 października 2019
    r.:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi wymienione w
      załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest
      zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,
      b) usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako
      podatnik VAT czynny.
    W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący
    dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego (art. 17 ust. 2 ustawy, w brzmieniu
    obowiązującym do dnia 31 października 2019 r.).
    Stosownie do art. 17 ust. 1h ustawy, obowiązującym do dnia 31 października 2019 r.:
      W przypadku usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy, przepis
      ust. 1 pkt 8 stosuje się, jeżeli usługodawca świadczy te usługi jako podwykonawca.
    Zatem powyższy przepis art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy, obowiązujący do dnia 31 października
    2019 r., wprowadził mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia
    podatku VAT na podatnika, na rzecz którego świadczona była usługa budowlana
    wymieniona w załączniku nr 14 do ustawy, obowiązującym do dnia 31 października 2019
    r., w poz. 2-48, jeżeli usługodawcą był podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego
    sprzedaż nie była zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 9, natomiast
    usługobiorcą był podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT
    czynny. Przy czym – zgodnie z art. 17 ust. 1h ustawy – mechanizm ten miał zastosowanie,
    jeżeli usługodawca świadczył te usługi jako podwykonawca. Jednocześnie zauważyć należy,
    że przy każdej z usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy, podano
    również symbol klasyfikacji statystycznej PKWiU, co wskazywało, że tylko konkretne usługi
    sklasyfikowane pod danym symbolem, wymagały rozliczania podatku na zasadzie
    odwróconego obciążenia.
    W świetle powyższego, nabywca usług budowlanych wymienionych w poz. 2-48 załącznika
    nr 14 do ustawy, w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 października 2019 r.,
    świadczonych przez podwykonawcę, był odpowiedzialny za rozliczenie podatku VAT od
    tych usług.

    Natomiast transakcje, których przedmiotem było świadczenie wymienionych w załączniku
    nr 14 do ustawy usług budowlanych, realizowane przez wykonawcę (generalnego
    wykonawcę) na rzecz inwestora (np. dewelopera budowlanego), podlegały opodatkowaniu
    według zasad ogólnych, tj. podatek VAT rozliczany był przez wykonawcę (generalnego
    wykonawcę), natomiast inwestor otrzymywał fakturę na kwotę należności za wykonane
    usługi zawierającą podatek VAT.
    Wskazać w tym miejscu należy, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje
    pojęcia „podwykonawca”, w związku z tym dla prawidłowego rozumienia tego terminu
    wystarczające jest posłużenie się powszechnym jego znaczeniem wynikającym z wykładni
    językowej. Zgodnie z definicją zawartą w internetowym wydaniu Słownika języka polskiego
    PWN, podwykonawca to firma lub osoba wykonująca pracę na zlecenie głównego
    wykonawcy (http://sjp.pwn.pl/sjp/podwykonawca;2503008).
    Z kolei przy dalszych „podzleceniach” przyjąć należało podejście, zgodnie z którym
    podwykonawca zlecający jest – w stosunku do swojego podwykonawcy – głównym
    wykonawcą swojego zakresu prac (i w konsekwencji rozliczy „podzlecone” usługi
    budowlane na zasadzie odwróconego obciążenia).
    Podsumowując przywołane wyżej regulacje należy stwierdzić, że mechanizm
    odwróconego obciążenia miał zastosowanie przy rozliczaniu podatku z tytułu świadczenia
    usług budowlanych wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy, obowiązującym do dnia
    31 października 2019 r. (poz. 2-48), objętych wskazanymi w tym załączniku symbolami
    PKWiU, przez podwykonawcę. Podwykonawcą był każdy podmiot będący usługodawcą,
    który nie był generalnym wykonawcą w ramach danej inwestycji budowlanej,
    przyjmującym zlecenie wykonania tej inwestycji bezpośrednio od inwestora.
    Fakt zgłoszenia, lub nie, głównemu inwestorowi powierzenia prac podwykonawcy,
    pozostawał bez wpływu na posiadanie statusu podwykonawcy w rozumieniu ustawy.
    Status podwykonawcy wynikał bowiem bezpośrednio z zawartych pisemnych umów, a w
    przypadku ich braku – świadczą o tym statusie okoliczności i charakter wykonywanych
    usług.
    A zatem, rozliczanie podatku na zasadzie mechanizmu odwróconego obciążenia miało
    zastosowanie, jeśli spełnione były następujące warunki:
      · świadczenie dotyczyło usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy (poz. 2-48),
        objętych wskazanymi tam symbolami PKWiU,
      · usługobiorca był podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny,
      · usługodawcą był podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest
        zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy,
      · usługodawca świadczył usługi jako podwykonawca, czyli usługodawca nie był
        generalnym wykonawcą usług.
    Ustalenie, czy dana usługa podlegała rozliczeniu zgodnie z mechanizmem odwróconego
    obciążenia, czy też zastosowanie miała ogólna zasada rozliczenia podatku, ma charakter
    indywidualny. Oznacza to, że w każdym konkretnym przypadku należało zbadać, czy dane
    świadczenie było usługą wymienioną w załączniku nr 14 do ustawy oraz czy usługa ta była
    świadczona przez podwykonawcę. Dla zastosowania odwrotnego obciążenia konieczne
    było spełnienie obu ww. przesłanek łącznie.
    Wyjaśnić w tym miejscu należy, że pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy
    ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do
    grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć

    również należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Odnosząc się do kwestii ustalenia, czy nabywając od czynnych podatników podatku VAT
    usługi budowlane objęte zakresem wniosku są Państwo zobowiązani rozliczyć podatek
    VAT od tych nabyć, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy, obowiązującym do dnia 31
    października 2019 r., należy mieć na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi przedstawione w wyroku z 3 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Łd
    137/20 i Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 20 listopada 2024 r. sygn. akt I
    FSK 502/21.
    WSA w Łodzi wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia czy Państwo w
    odniesieniu do nabywanych prac budowlanych w ramach zawartej z deweloperem
    wznoszącym budynek mieszkalny na nieruchomości stanowiącej własność dewelopera
    umowy o zastępstwo inwestycyjne występuje jako podmiot zobowiązany do rozliczenia
    podatku od towarów i usług z tytułu nabywanych usług w myśl art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy
    o VAT.
    WSA stwierdził, że podziela w całości argumentację przedstawioną przez Państwa uznając
    ją za zgodną z prawem. WSA podkreślił, że mechanizm odwrotnego obciążenia w
    rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 8 w zw. z ust. 1h ustawy o VAT ma zastosowanie w
    przypadku, gdy występuje podwykonawca, tj. podmiot wykonujący prace na zlecenie
    generalnego wykonawcy, generalnym wykonawcą, z kolei jest podmiot, który wykonuje
    prace na rzecz inwestora - beneficjenta prac - i jednocześnie odbiera prace
    podwykonawcy. Nie ma jednak zastosowanie w przypadku, gdy podmioty: inwestor -
    inwestor zastępczy - podwykonawca (wykonawca ) nie wiąże umowa o roboty budowlane.
    Jeśli inwestor zastępczy nie jest związany z inwestorem umową o roboty budowlane, tylko
    inną umową, na przykład o takiej treści jaka wynika z wniosku interpretacyjnego, to
    wówczas ten inwestor zastępczy nie będzie obowiązany zastosować mechanizmu
    odwrotnego obciążenia w stosunku do usług budowlanych wykonanych na jego rzecz
    przez podwykonawcę ( wykonawcę ). Innymi słowy jeśli podmiot występujący w relacjach
    pomiędzy inwestorem, a wykonawcą (podwykonawcą ) będzie realizował na podstawie
    umowy zawartej z inwestorem jego obowiązki, to tym samym nie będzie wykonawcą, ani
    tym bardziej podwykonawcą.
    Wobec tego WSA uznał za zasadne zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 8 w związku z art.
    17 ust. 1h ustawy o VAT, bowiem organ interpretacyjny dokonał wadliwej wykładni pojęcia
    "podwykonawca", o którym mowa w art. 17 ust. 1h ustawy o VAT. W ocenie WSA w sposób
    nieuprawniony objął zakresem pojęcia „podwykonawca” pojęcie „inwestora zastępczego”
    w rozumieniu stanu faktycznego opisanego we wniosku interpretacyjnym.
    WSA zaznaczył, że Dyrektor KIS posłużył się powszechnym znaczeniem pojęcia
    „podwykonawca” wynikającym z wykładni językowej. Otóż zgodnie z definicją zawartą w
    internetowym wydaniu Słownika Języka Polskiego PWN (http://sjp.pwn.p1/sjp
    /podwykonawca: 2503008) podwykonawca to "firma lub osoba wykonująca pracę na

    zlecenie głównego wykonawcy". Podobnie według definicji zawartej w Wielkim Słowniku
    Języka Polskiego (dostępnym on-line pod adresem www.w-sjp.pl), podwykonawca to
    osoba lub firma, która wykonuje jakieś prace dla innego, głównego wykonawcy
    określonego przedsięwzięcia.
    Niewątpliwie, ustawodawca ani w ustawie o VAT, ani w przepisach wykonawczych nie
    wprowadził legalnej definicji "podwykonawcy", ani też „inwestora zastępczego”. Powyższe
    rozumienie pojęcia potocznego „podwykonawcy” należy skorygować o definicje
    obowiązujące na gruncie prawa cywilnego (prawa budowanego). Uwagi te dotyczą także
    pojęcia „inwestor zastępczy”.
    WSA wskazał, że w art. 647 § 1 Kodeksu cywilnego (k. c.) zawarto regulację mającą na celu
    ochronę podwykonawcy, w której także zdefiniowano to pojęcie, mianowicie - inwestor
    odpowiada solidarnie z wykonawcą (generalnym wykonawcą) za zapłatę wynagrodzenia
    należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego robót budowlanych, których
    szczegółowy przedmiot został zgłoszony inwestorowi przez wykonawcę lub
    podwykonawcę przed przystąpieniem do wykonywania tych robót, chyba że w ciągu
    trzydziestu dni od dnia doręczenia inwestorowi zgłoszenia inwestor złożył podwykonawcy
    i wykonawcy sprzeciw wobec wykonywania tych robót przez podwykonawcę.
    WSA podkreślił, że pojęciu „inwestora zastępczego” poświęcone są uwagi zawarte w
    uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 26 stycznia
    2017 r., w sprawie I ACa 430/16 (http://orzeczenia.lublin.sa.gov.pl). „Inwestor zastępczy,
    jak sama nazwa wskazuje, zastępuje inwestora bezpośredniego, czyli podejmuje za niego
    określone (zlecone mu) czynności, do których zobowiązany jest inwestor w ramach
    procesu budowlanego, tak że ten nie musi być bezpośrednio zaangażowany w budowę.
    Nie ma jego ustawowej definicji, stąd pomocna dla określenia jego roli może być Polska
    Norma ustawiona dnia 25 kwietnia 2000r. (PN-ISO 6707-2:2000 Budownictwo -
    Terminologia - Terminy stosowane w umowach - umowa o zastępstwo inwestycyjne) (...).
    Zgodnie z nią inwestor zastępczy to jednostka organizacyjna działająca odpłatnie w
    imieniu zamawiającego i odpowiedzialna przed nim za organizację i koordynację działań
    wszystkich stron uczestniczących w przedsięwzięciu inwestycyjnym. Tym samym inwestor
    zastępczy w imieniu inwestora bezpośredniego organizuje cały proces robót
    budowlanych. W stosunkach z kontrahentami występuje on - w zależności od rodzaju
    zawartej z nim przez inwestora bezpośredniego umowy - jako przedstawiciel inwestora
    (działa wtedy w imieniu inwestora i na jego rzecz) lub jako powiernik inwestora (działa
    wówczas w imieniu własnym, ale na rzecz inwestora). Inwestor zastępczy zatem
    organizuje, koordynuje i rozlicza proces inwestycyjny ale sam go nie wykonuje. Dlatego
    umowa o zastępstwo inwestycyjne nie jest umową o wykonanie przedsięwzięcia
    inwestycyjnego.
    Z kolei na gruncie przepisów kodeksu cywilnego za umowę o generalne wykonawstwo
    robót budowlanych należy uważać umowę zdefiniowaną w art. 647 k. c., w której
    pomiędzy wykonawcą określanym jako generalny wykonawca a inwestorem uzgodniony
    zostaje zakres robót, które wykonawca będzie wykonywał osobiście lub przy pomocy
    podwykonawców. W umowie tej wykonawca zajmuje pozycję przyjmującego zamówienie,
    a inwestor - zamawiającego wykonanie robót budowlanych. Generalny wykonawca jest
    zatem głównym organizatorem i wykonawcą robót budowlanych, jeśli powierzy on
    częściowe wykonanie określonego frontu robót innemu wykonawcy mamy do czynienia z
    umową o podwykonawstwo robót budowlanych.
    Jak zatem wynika z powyższego łącząca inwestora bezpośredniego z inwestorem
    zastępczym umowa nie może być kwalifikowana jako umowa o roboty budowlane, zaś
    stosunku łączącego inwestora zastępczego z wykonawcą w żadnym wypadku nie można
    kwalifikować jako podwykonawstwa”.
    WSA w Łodzi wskazał, że pogląd zaprezentowany w powołanym orzeczeniu Sądu
    Apelacyjnego w Lublinie w pełni akceptuje w niniejszej sprawie.
    W ocenie WSA, w świetle powyższego, stosunku prawnego łączącego Państwa - Spółkę ...
    sp. z o.o. jako inwestora zastępczego ze Spółką ... sp. z. o. spółką komandytową jako

    inwestorem, nie można zakwalifikować jako podwykonawstwa. Jak wyżej już wskazano
    mechanizm odwrotnego obciążenia ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której,
    zarówno między inwestorem i generalnym wykonawcą, jak również pomiędzy generalnym
    wykonawcą i podwykonawcą, przedmiotem sprzedaży są usługi budowlane. W tej sprawie,
    jak wynika z opisu stanu faktycznego, Spółka zastępuje inwestora w realizacji jego
    obowiązków. Stanowisko Państwa, zgodnie z którym pojęcie podwykonawcy należy
    odnosić do prawa budowlanego, znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie
    sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie z 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1036/17; w wyrokach
    WSA w Warszawie z 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 4140/17 i z 28 września 2018 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 4095/17.
    WSA wskazał, że poglądy wyrażone w powyższych orzeczeniach w pełni podziela.
    Według WSA, w świetle powyższych rozważań, należało przyjąć za Spółką, że do sprzedaży
    usług budowlanych przez usługodawcę zewnętrznego na rzecz Spółki nie znajdzie
    zastosowania mechanizm odwrotnego obciążenia.
    WSA odniósł się także do uzasadnienia odpowiedzi na skargę na interpretację, w której
    organ interpretacyjny odniósł się do wykładni i zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.
    W ocenie WSA nie ma podstaw do zastosowania regulacji odnoszących się do
    refakturowania usług budowlanych. (...) Warunkiem stosowania refaktury jest, między
    innymi to, że usługa powinna mieć niezmieniony charakter i powinna być zastosowana ta
    sama stawka lub zwolnienie od podatku, które były określone na fakturze wystawionej
    przez sprzedawcę (wyrok WSA w Gliwicach z 6 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/GI 879/14).
    Zatem jeśli usługa ma zmienioną postać, nie mamy do czynienia z refakturowaniem, a
    odrębnym świadczeniem usług.
    Zadaniem WSA, w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego, brak jest podstaw
    aby uznać, że dochodzi do refakturowania usług budowlanych w sensie ścisłym
    wynikającym z art. 8 ust. 2a ustawy VAT.
    Z kolei NSA w wyroku, który zapadł w niniejszej sprawie, sygn. akt I FSK 502/21, wskazał, że
    w tak przedstawionym stanie sprawy rację należy przyznać Państwu oraz Sądowi
    pierwszej instancji, który uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
    Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zapatrywanie prezentowane w zaskarżonym
    wyroku. Za trafną należy bowiem uznać konstatację Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego Łodzi o braku przesłanek do rozliczenia podatku od towarów i usług
    zgodnie z mechanizmem odwróconego obciążenia, tak jak przyjmuje to organ podatkowy.
    NSA podkreślił, że dokonując prawnopodatkowej oceny przedstawionego stanu
    faktycznego w świetle przytoczonych regulacji prawnych, należy mieć na względzie
    zarówno brzmienie przedmiotowych przepisów, ich specyfikę, jak i cel ich wprowadzenia.
    W ocenie NSA, po pierwsze zwrócenia uwagi wymaga, że ustawa o VAT nie definiuje
    pojęcia „podwykonawcy”. W konsekwencji uzasadnione jest przyjęcie potocznego
    znaczenia tego terminu jako podmiotu, który realizuje określone zadanie/pracę na
    zlecenie wykonawcy głównego. W takim ujęciu warunkiem zastosowania mechanizmu
    odwróconego obciążenia, tj. przypisania usługodawcy statusu podwykonawcy jest
    równoczesne zidentyfikowanie usługobiorcy (w rozpatrywanej sprawie Państwa Spółki)
    jako wykonawcy głównego usług budowlanych (usług wymienionych w poz. 2-48
    załącznika nr 14 do ustawy). Po drugie istotny dla interpretacji analizowanych przepisów i
    konieczności ich ścisłego odczytywania pozostaje ich charakter jako regulacji wyjątkowej,
    wprowadzającej odstępstwo od zasady obciążenia podatkiem usługodawcy. Po trzecie nie
    można tracić z pola widzenia celu ustanowionych rozwiązań prawnych. W uzasadnieniu do
    ustawy nowelizującej ustawę o VAT, na mocy której wprowadzano mechanizm
    odwróconego obciążenia jako element pakietu uszczelniającego system VAT (zob. art. 1
    pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług
    oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2016 r., poz. 2024), jednoznacznie wskazano, że

    omawiane przepisy miały za zadanie przeciwdziałać nieprawidłowościom obserwowanym
    na rynku budowlanym, w szczególności oszustwom w zakresie podatku VAT.
    Zdaniem NSA, słuszne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że mechanizm
    odwrotnego obciążenia w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 8 w zw. z ust. 1h ustawy o VAT ma
    zastosowanie w przypadku, gdy występuje podwykonawca, czyli podmiot wykonujący
    prace na zlecenie generalnego wykonawcy. Generalnym wykonawcą, z kolei jest podmiot,
    który wykonuje prace na rzecz inwestora - beneficjenta prac - i jednocześnie odbiera
    prace podwykonawcy. Nie ma jednak zastosowanie w przypadku, gdy podmioty: inwestor
    - inwestor zastępczy - podwykonawca (wykonawca) nie wiąże umowa o roboty budowlane.
    Jeśli inwestor zastępczy nie jest związany z inwestorem umową o roboty budowlane, tylko
    inną umową, na przykład o takiej treści jaka wynika z wniosku interpretacyjnego, to
    wówczas ten inwestor zastępczy nie będzie obowiązany zastosować mechanizmu
    odwrotnego obciążenia w stosunku do usług budowlanych wykonanych na jego rzecz
    przez podwykonawcę (wykonawcę). Zatem jeśli podmiot występujący w relacjach
    pomiędzy inwestorem, a wykonawcą będzie realizował na podstawie umowy zawartej z
    inwestorem jego obowiązki, to tym samym nie będzie wykonawcą, ani tym bardziej
    podwykonawcą.
    NSA podał, że prawidłowe jest również stanowisko WSA w Łodzi odwołujące się do
    orzecznictwa sądów administracyjnych, że łącząca inwestora bezpośredniego z
    inwestorem zastępczym umowa nie może być kwalifikowana jako umowa o roboty
    budowlane, zaś stosunku łączącego inwestora zastępczego z wykonawcą w żadnym
    wypadku nie można kwalifikować jako podwykonawstwa.
    Jak podkreślił NSA, w przedmiotowej sprawie, stosunku prawnego łączącego Państwa jako
    inwestora zastępczego ze spółką komandytową jako inwestorem nie można
    zakwalifikować jako podwykonawstwa. Mechanizm odwrotnego obciążenia ma
    zastosowanie wyłącznie w sytuacji, w której, zarówno między inwestorem i generalnym
    wykonawcą, jak również pomiędzy generalnym wykonawcą i podwykonawcą,
    przedmiotem sprzedaży są usługi budowlane. W tej sprawie, jak wynika z opisu stanu
    faktycznego, Spółka zastępuje inwestora w realizacji jego obowiązków.
    NSA wskazał, że zasadne jest stanowisko Państwa oraz Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi, że do sprzedaży usług budowlanych przez usługodawcę
    zewnętrznego na rzecz Państwa nie znajdzie zastosowania mechanizm odwrotnego
    obciążenia.
    W związku z powyższym, uwzględniając okoliczności sprawy i treść powołanych wyroków
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2024 r., sygn. akt I FSK 502/21 i
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Łd 137/20
    należy stwierdzić, że wykonawcy świadczący usługi, o których mowa we wniosku nie
    działają względem Państwa (Inwestora zastępczego) w charakterze podwykonawcy, o
    którym mowa w art. 17 ust. 1h ustawy, obowiązującym do dnia 31 października 2019 r.
    Zatem Państwo nabywając usługi objęte zakresem pytania wniosku nie są zobowiązani do
    rozliczenia podatku VAT od ww. nabyć na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 17 ust.
    1h ustawy obowiązującym do dnia 31 października 2019 r., bowiem ww. usługi podlegają
    opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów opisanego stanu
    faktycznego, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy wyjaśnić, że zgodnie z wyżej cytowanym art. 14b § 3 ustawy
    Ordynacja podatkowa, przedmiotem interpretacji może być jedynie

## Ocena stanowiska

wnioskodawcy dotycząca przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania
    i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów, a niniejszą interpretację
    wydano jedynie w oparciu o opis stanu faktycznego w nim przedstawiony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.