Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.199.2025.1.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-12
Teza: Możliwość preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie
wychowująca małoletnie dziecko, po rozwodzie, za 2024 i lata
następne, przy orzeczeniu opieki naprzemiennej przez sąd i
przyznaniu świadczenia wychowawczego (800+) jednemu z
rodziców.
Słowa kluczowe: dzieci i młodzież
małoletni
opieka
osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci
preferencje-preferencyjne opodatkowanie
rodzice
rozliczanie (rozliczenia)-rozliczenie roczne
rozwód
wyrok
świadczenie-świadczenie pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
1

Opodatkowanie małżonków i osób samotnie
wychowujących dzieci.-Opodatkowanie rodziców
samotnie wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 28 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie
    wychowująca dziecko za rok 2024 i lata następne.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku (...), w firmie (...). Z tego
    tytułu osiąga Pan dochód w postaci comiesięcznego wynagrodzenia. Wysokość Pana
    rocznego dochodu z tytułu zatrudnienia przekroczyła w roku podatkowym 2024 pierwszy
    próg podatkowy. Poza wynagrodzeniem z tytułu umowy o pracę nie osiąga Pan żadnych
    innych dochodów.
    W okresie, którego dotyczy wniosek, oraz obecnie, podlega Pan na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Jest Pan rozwodnikiem oraz ojcem małoletniej córki A.A ur. w dniu (...) 2019 r. Związek
    małżeński z matką dziecka został rozwiązany wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...)
    2023 r., uprawomocnionym dnia (...) 2023 r. – sygn. akt (...). Zgodnie z wyrokiem, miejscem
    zamieszkania dziecka ustanowiono lokal mieszkalny, stanowiący Pana odrębną własność,
    położony w X przy ul. B1.
    Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką zostało powierzone obojgu
    rodzicom. Sąd ustanowił pieczę naprzemienną nad dzieckiem w ten sposób, że każdy z
    rodziców będzie kolejno sprawował pieczę nad córką w okresach tygodniowych z
    zastrzeżeniem, że lokal będzie opuszczany każdorazowo przez rodzica, który w danym
    tygodniu nie sprawuje opieki.
    Od dnia rozwodu nie zawarł Pan innego związku małżeńskiego.
    W okresach sprawowania opieki wszelkie czynności rodzicielskie wykonuje Pan
    samodzielnie, bez udziału matki dziecka. Odwozi Pan i przywozi córkę z przedszkola,
    przygotowuje Pan posiłki, dba o higienę, zabawę, naukę, zapewnienie opieki lekarskiej,
    rozwój fizyczny i emocjonalny. Opłaca Pan córce lekcje j. angielskiego, basen, wyjazdy
    wakacyjne oraz inne formy aktywności. Dokonuje Pan zakupów żywności, ubrań, leków,
    środków czystości, niezbędnych mebli, zabawek itp. Córka posiada w mieszkaniu własny
    pokój, wyposażony we wszystkie niezbędne meble i wyposażenie.
    Mając na względzie okoliczność, iż córka w niedługiej perspektywie rozpocznie naukę
    szkolną, w ubiegłym roku zakupił Pan większe mieszkanie w stanie deweloperskim,
    położone w okolicy mieszkania dotychczasowego. Zakup został sfinansowany w
    przeważającej części z bankowego kredytu hipotecznego. Wydatki związane z opieką nad

    córką, koszty remontu mieszkania oraz raty kredytu hipotecznego ponosi Pan
    samodzielnie jako osoba samotna, co w istotny sposób obciąża Pana budżet.
    Świadczenie, zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w
    wychowaniu dzieci, zostało ustalone w całości dla Pana. Opłaca Pan z niego m.in.
    przedszkole córki.
    W okresie, o którym mowa we wniosku, w stosunku do Pana oraz Pana córki:
    - nie miały zastosowania przepisy art. 30c (opodatkowanie dochodów z działalności
      gospodarczej, działów specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o
      zryczałtowanym podatku dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu
      prywatnego) – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych
      kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
      pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
      uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
    - nie miały zastosowania przepisy z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku
      tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i
      przemysłów komplementarnych.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym może Pan zostać uznany za osobę samotnie
      wychowującą małoletnie dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych za rok 2024 i lata następne, do chwili zmiany stanu
      faktycznego lub zmian w prawie podatkowym w zakresie korzystania z ww. ulgi?
    2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pan prawo do preferencyjnej formy
      opodatkowania przewidzianej w art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, jako osoba samotnie wychowująca małoletnią córkę, tj. czy jest Pan
      uprawniony do tego, by w odniesieniu do Pana dochodów podatek został określony w
      podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, w odniesieniu do przytoczonego stanu faktycznego, w nawiązaniu do art.
    6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spełnia Pan wszelkie
    przesłanki osoby samotnie wychowującej dziecko, co w konsekwencji uprawnia Pana do
    preferencyjnego opodatkowania dochodów zgodnie z art. 6 ust. 4d ustawy o podatku od
    osób fizycznych. W Pana ocenie, nie jest Pan też objęty wyłączeniem, o którym mowa w
    art. 6 ust. 4f ustawy o podatku od osób fizycznych, albowiem nie zachodzi okoliczność
    wspólnego wychowywania dziecka z jego matką oraz z uwagi na fakt, że świadczenie
    wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa
    w wychowaniu dzieci, zostało ustalone w całości dla Pana.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych,
    które ukształtowało rozumienie wyrażenia ustawowego dotyczącego „samotnego
    wychowania dzieci”, zamieszczonego w art. 6 ust. 4 (obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.)
    oraz nowo dodanym art. 6 ust. 4c (obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.).
    W wyroku z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt II FSK 42/21: „Naczelny Sąd Administracyjny
    zauważa, że art. 6 ust. 4 updof był w ostatnim okresie jednolicie wykładany przez ten Sąd,
    czego przykładem mogą być wyroki z: 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 573/15; 20 maja
    2020 r., sygn. akt II FSK 383/20; 6 maja 2021 r., II FSK 412/19; 14 lipca 2021 r., II FSK 3083
    /19; 17 sierpnia 2021 r., II FSK 775/19; 23 listopada 2021 r., II FSK 1038/21; 3 lutego 2022 r.,
    II FSK 1513/19; 20 kwietnia 2022 r., II FSK 2020/19. Skład orzekający w niniejszej sprawie
    podziela stanowisko wyrażane w powyższych judykatach, korzystając w dalszej części
    rozważań z zawartej w ich uzasadnieniach argumentacji, również na tle historycznym,
    które zostało przedstawione w wyroku z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK 1766/20”.

    Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że „W rozpoznawanej sprawie, rodzice
    nie wychowują i nie opiekują się dzieckiem „wspólnie” (tj. jednocześnie w tym samym
    czasie i miejscu), ale każde z nich odrębnie, w wyznaczonym i uzgodnionym czasie, bez
    udziału drugiego z rodziców; Obydwoje opiekują się dzieckiem i zaspokajają jego życiowe
    potrzeby, tworząc dziecku dom, warunki rozwoju w miejscu swojego zamieszkania. Zatem
    wychowywanie dziecka realizowane jest przez każdego z rodziców „samotnie”, bez udziału
    drugiego z rodziców w określonym przedziale czasowym w obrębie każdego roku
    kalendarzowego, będącego z mocy art. 11 Ordynacji podatkowej także rokiem
    podatkowym. O wspólnym (będącym antonimem samotnego), wychowaniu dzieci, nie
    świadczy fakt powierzenia władzy rodzicielskiej wspólnie obojgu małżonkom. Odczytując
    zatem normę z art. 6 ust. 4 updof przez zapisy Konstytucji RP, jako konkretyzację jej zasad,
    odnoszących się do szczególnej ochrony rodzin, w tym rodzin niepełnych, analizowaną
    regulację należy odczytywać przez pryzmat trudnego społecznie zjawiska wychowywania
    dzieci w niepełnych rodzinach i wsparcia Państwa w ich wychowaniu. Tworząc ten przepis
    ustawodawca miał przede wszystkim na względzie dobro dzieci wychowujących się w
    rozbitych lub niepełnych rodzinach. Intencją ustawodawcy nie było wobec tego to, aby
    warunkiem skorzystania z preferencji podatkowych było wyeliminowanie jednego z
    rodziców z procesu wychowywania dzieci.”
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z 9 lipca 2024 r. sygn.
    akt I SA/Gd 3 78/24 zaznaczył, że „Dokonując wykładni art. 6 ust. 4c u.p.d.o.f. nie można
    poprzestać, jak to czyni organ, wyłącznie na regułach wykładni językowej. Konieczne jest
    skonfrontowanie jej rezultatów z wynikiem interpretacji uzyskanym przy zastosowaniu
    reguł wykładni funkcjonalnej czy systemowej, tak by w konsekwencji ich stosowania nie
    doprowadzić do sytuacji nałożenia obowiązków lub przyznania uprawnień pozostających
    obiektywnie w sprzeczności z istniejącym porządkiem prawnym, czy niewykonalnych.
    Zastosowanie literalnej wykładni w niniejszej sprawie prowadzi do absurdalnych
    wniosków. Nie można odwoływać się wyłącznie do słownikowej definicji pojęcia „samotny”
    zgodnie z którą oznacza ono (1) „żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół”, (2) „znajdujący się w
    określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam”, (3) „spędzany, odbywany w
    pojedynkę, bez towarzystwa”, (4) „znajdujący się na odludziu”, ponieważ prowadziłoby to
    do konkluzji, że samo posiadanie dziecka wyklucza możliwość bycia samotnym.
    Należy zauważyć, że przeciwieństwem pojęcia „samotnego wychowywania dziecka” jest
    pojęcie „wspólnego wychowywania dziecka”. W niniejszej sprawie nie można uznać, że
    rodzice wychowują i opiekują się dzieckiem „wspólnie”, ponieważ każde z nich odrębnie, w
    konkretnie ustalonym czasie, bez udziału drugiego z rodziców opiekuje się dzieckiem i
    zaspokaja jego potrzeby, stwarzając mu odpowiednie warunki rozwoju w miejscu swojego
    zamieszkania.
    Należałoby przyjąć, że proces wychowywania dziecka realizowany jest przez każdego z
    rodziców „samotnie”. Jeżeli przez część czasu w roku dziecko zamieszkuje u jednego z
    rodziców, w stosunku do których sąd orzekł rozwód, to rodzic ten w tym czasie
    samodzielnie, tj. bez wsparcia drugiego rodzica, wychowuje dziecko, natomiast przez
    pozostały czas dziecko wychowuje drugi z rodziców. Każdy z rodziców działa bez wsparcia
    drugiej osoby i samodzielnie dokonuje czynności związanych z wychowaniem i
    utrzymaniem dziecka, jednocześnie samodzielnie ponosząc przez część roku
    podatkowego koszty utrzymania dziecka. Zatem każdy z rodziców sprawujących opiekę i
    wychowujących dziecko w tak ustalonym systemie jest osobą samotnie wychowującą
    dziecko.
    O wspólnym wychowaniu dziecka nie świadczy fakt powierzenia władzy rodzicielskiej
    wspólnie obojgu małżonkom. Pojęcia te nie są tożsame, a pojęcie samotnego wychowania
    dziecka winno być rozpatrywane głównie w kontekście samodzielnego pokrywania przez
    podatnika kosztów związanych z wychowaniem i utrzymaniem dziecka. Zastosowana
    przez ustawodawcę preferencja ma bowiem kontekst finansowy.

    Przyjęta przez organ interpretacja art. 6 ust. 4c u.p.d.o.f. prowadzić może natomiast do
    nasilenia się niekorzystnych zjawisk, których skutki mogą bezpośrednio dotknąć dzieci,
    taka wykładnia uzależnia bowiem skorzystanie z ulgi przez jednego z rodziców de facto od
    całkowitego wyeliminowania drugiego z rodziców z procesu opieki i wychowania dzieci,
    bowiem tylko w takiej sytuacji organ uznaje przesłanki tego przepisu za spełnione.
    Ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń czasowych uzasadniających
    skorzystanie z tej preferencji, co daje prawo do korzystania z niej zarówno osobom
    wychowującym dziecko samotnie przez znaczny okres czasu w roku podatkowym, jak i
    osobom, które samotnie wychowują dziecko przez krótki okres roku podatkowego ani też
    nie powiązał zakresu prawa do skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania z
    czasem samotnego wychowania dziecka w roku podatkowym przez zastosowanie przy
    obliczaniu podatku korekty dostosowującej prawo do preferencji do faktycznego czasu
    samotnego wychowywania dziecka w roku podatkowym (przykładowo współczynnika
    procentowego).
    Orzeczenia:
    - Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt II FSK
      42/21,
    - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Gd
      378/24.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
        1) małoletnie,
        2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
        pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
        3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa
        w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe,
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
      - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
      zeznaniu podatkowym.
    Stosownie do art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej
      wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej
      dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się
      dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie.
    Na podstawie art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby,
      która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej

      jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z
      którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art.
      5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
      (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).
    W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu
    dzieci (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1576):
      Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w
      wysokości 800,00 zł miesięcznie na dziecko.
    Art. 4 ust. 2 omawianej ustawy stanowi, że:
      Świadczenie wychowawcze przysługuje:
        1) matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu
        matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo
        2) opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje
        na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo
        3) opiekunowi prawnemu dziecka, albo
        4) dyrektorowi domu pomocy społecznej, albo
        5) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi
        placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki
        opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka
        preadopcyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o
        wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2024 r. poz. 177, 742, 743
        i 858).
    Z art. 5 ust. 2a cytowanej ustawy wynika, że:
      W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną
      obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu
      sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia
      wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty
      przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.
    Według art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
        1) stosuje przepisy:
          a) art. 30c lub
          b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a
            tej ustawy
          - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych
            kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do
            zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów,
            zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
        2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Z zacytowanych powyżej przepisów wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do
    skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie
    wychowujących dzieci od spełnienia łącznie kilku warunków.

    W szczególności, osoba chcąca skorzystać z tej preferencji podatkowej, musi posiadać
    określony status. Przy czym przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie
    wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby
    wychowującej dzieci (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik), jak
    również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie.
    Ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawarł definicji
    pojęcia „wychowywać”, należy odwołać się zatem do jego definicji słownikowych.
    „Wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do
    osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym
    troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny. Wychowanie
    dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego
    samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności
    praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw
    emocjonalnych. Osobą samotnie wychowującą dziecko jest więc taka osoba, która
    osobiście troszczy się o bieżące zaspokajanie codziennych potrzeb dziecka w pojedynkę,
    tj. w pełni albo w przeważającej mierze bez udziału drugiego z rodziców.
    Samotne wychowywanie oznacza zatem wychowywanie dziecka (dzieci) bez faktycznego
    udziału drugiego rodzica.
    Samodzielna opieka nad dzieckiem nie jest równoznaczna z samotną opieką. Fakt, że
    każdy z rodziców zajmuje się dzieckiem w ustalonym czasie, czyli samodzielnie i w tym
    czasie drugi rodzic nie uczestniczy w wychowaniu tego dziecka, nie oznacza że mamy do
    czynienia z samotnym wychowaniem dziecka.
    W rodzinach pełnych również rodzice nie wychowują dzieci równocześnie. Nie zawsze
    bowiem opiekują się dzieckiem w tym samym miejscu i czasie. Podczas sprawowania
    opieki przez rodziców pozostających w związku małżeńskim (podobnie jak rodziców stanu
    wolnego) może zachodzić taka sytuacja, że w pewnym momencie dnia (a w szczególnych
    sytuacjach nawet w określonych dniach) dzieckiem zajmuje się tylko matka, innym razem
    tylko ojciec, jednakże w takiej sytuacji nie ma mowy o samotnym wychowywaniu dziecka
    przez któregokolwiek z rodziców.
    Prawo do omawianej preferencji podatkowej przysługuje wyłącznie jednemu z rodziców
    czy opiekunów prawnych, który będąc osobą stanu wolnego faktycznie w roku
    podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą
    opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym.
    Idąc dalej, w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma art. 6 ust. 4f ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Od 1 stycznia 2022 r. ustawodawca zdecydował się bowiem na zmianę normatywną, która
    zgodnie z art. 6 ust. 4f ustawy nie przyznaje preferencji osobie, która wychowuje wspólnie
    z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko. Dotyczy to
    również sytuacji, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu
    rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z ustawą o pomocy
    państwa w wychowywaniu dzieci.
    I tak, co do zasady, świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 6 ust. 4f ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, na mocy art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy
    państwa w wychowywaniu dzieci, przysługuje albo matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie
    zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu tego rodzica.
    W art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ustawodawca zastrzegł
    natomiast, że w przypadku opieki naprzemiennej orzeczonej przez sąd kwotę świadczenia
    wychowawczego ustala się w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc

    świadczenia. Zatem każdemu z rodziców, który, na mocy orzeczenia sądu, wykonuje
    opiekę naprzemienną nad małoletnim dzieckiem przysługuje świadczenie wychowawcze
    ustalone w sposób wskazany w tym przepisie.
    Skoro ustanowienie opieki naprzemiennej powoduje podział świadczenia wychowawczego
    pomiędzy oboje rodziców, to niezależnie od ustaleń pomiędzy rodzicami (że świadczenie
    będzie pobierał jeden z nich) lub braku takich ustaleń (jeden z rodziców nie zajmuje się
    dzieckiem i to drugi pobiera świadczenie) – prawo do preferencyjnego rozliczenia nie
    przysługuje.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy – nie kwestionując Pana zaangażowania
    w proces wychowawczy córki – nie sposób uznać, że w Pana przypadku spełnione zostały
    wszystkie warunki wymagane dla rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca
    dziecko.
    Nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem, że do Pana nie mają zastosowania
    wykluczenia dookreślone w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Jak już wcześniej bowiem wyjaśniono, ustalenia z matką dziecka, że tylko Pan
    pobiera świadczenie wychowawcze, pozostaje bez wpływu na prawo do ww. preferencji w
    sytuacji, gdy małoletnie dziecko pozostaje pod opieką naprzemienną.
    W przedmiotowej sprawie, w związku z tym, że, jak wskazał Pan we wniosku, w wyroku
    rozwodowym Sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką
    obojgu rodzicom, jednocześnie ustalając nad nią pieczę naprzemienną, w ten sposób, że
    każdy z rodziców będzie kolejno sprawował pieczę nad córką w okresach tygodniowych, to
    wystąpiła określona w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    negatywna przesłanka uniemożliwiająca Panu skorzystanie z tej preferencji, bowiem, jak
    wynika z brzmienia ww. przepisu, sposób opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 4d,
    nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje dziecko wspólnie z drugim rodzicem, w
    tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu
    rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o
    pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
    W konsekwencji, za rok 2024 i lata następne nie będzie Pan mógł rozliczyć się jako rodzic
    samotnie wychowujący dziecko z określeniem podatku w podwójnej wysokości,
    obliczonego od połowy dochodów, na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się natomiast do powołanych przez Pana wyroków stwierdzić należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte zapadły w konkretnych sprawach, osadzonych w
    określonym stanie faktycznym. Nie stanowią natomiast materialnego prawa podatkowego
    i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2
    kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa bowiem
    zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje ona takiej
    mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych. W
    związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie
    wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc
    obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.