Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.518.2025.1.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-25
Teza: Ugoda bankowa umorzenie części kredytu i zwrot.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
odsetki-odsetki od kredytu
przychód-przychody z innych źródeł
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismem z 28 maja 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    14 maja 2009 r. zawarli Państwo (Pan oraz Pana żona) umowę kredytu hipotecznego
    denominowanego we frankach szwajcarskich w celu zaspokojenia prywatnych potrzeb
    mieszkaniowych związanych ze sfinansowaniem kosztów kontynuowania budowy domu
    jednorodzinnego położonego w miejscowości (...), stanowiącego Państwa własność i
    refinansowaniem nakładów i kosztów poniesionych przez Państwa na budowę ww.
    nieruchomości (umowa o kredyt mieszkaniowy (...), zawarta z (...)). Kredyt został
    przeznaczony w całości na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej – z uwagi na upływ
    czasu nie posiadają Państwo jednak faktur/rachunków związanych z realizacją ww.
    inwestycji. Kredyt był związany z realizacją potrzeb mieszkaniowych na rzecz jednego
    gospodarstwa domowego. Kredyt jest zabezpieczony hipoteką. Kwota udzielonego
    kredytu to 114 942,53 CHF, co stanowiło do wypłaty kwotę 309 177,48 złotych. Suma
    wszystkich wpłat do banku na dzień składania niniejszego wniosku to około 230 000,00
    złotych oraz 34 241,51 CHF- co po przeliczeniu CHF na PLN, według kursu na dzień
    składania niniejszego wniosku, daje łącznie kwotę około 386 000,00 złotych. W związku z
    tym, że zawarta umowa kredytu zawiera postanowienia abuzywne postanowili Państwo
    wystąpić do sądu z powództwem o uznanie ww. umowy za nieważną. Po doręczeniu
    pozwu bank zaproponował ugodowe zakończenie sporu, a w wyniku przeprowadzonych
    rozmów z bankiem strony zgodnie postanowiły zawrzeć ugodę sądową, mocą której:
    1. bank umorzy saldo kapitału do 0 złotych (na dzień zawarcia ugody saldo kredytu, po
      przeliczeniu CHF na PLN, wynosi około 280 000,00 złotych),
    2. bank wypłaci kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 45 000,00 złotych, jako
      zwrot części raty kapitałowo-odsetkowych, plus równowartość rat kapitałowo-
      odsetkowych spełnionych przez kredytobiorców na rzecz banku po 1 kwietnia 2025 r.
      do dnia zawarcia ugody (wysokość miesięcznej raty to około 2 400 złotych).
    W zakresie umorzenia, o którym mowa w pkt 1 powyżej, bank wystawi PIT-11, natomiast w
    zakresie pkt 2 bank nie wystawi PIT-11. Nie korzystali Państwo dotychczas z zaniechania
    poboru podatku na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

## Pytanie

1) Czy w zakresie umorzonego kredytu spełnia Pan warunki do zaniechania poboru
      podatku od umorzonego przez bank kredytu na gruncie rozporządzenia Ministra
      Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
      dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2) Czy w związku ze spełnieniem przez Pana przesłanek zaniechania poboru podatku od
      umorzonego kredytu na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11
      marca 2022 r. wystawiony przez bank PIT-11 ma Pan obowiązek uwzględnić w rocznej
      deklaracji podatkowej?
    3) Czy świadczenie pieniężne (częściowy zwrot rat kapitałowo-odsetkowych), które po
      podpisaniu ugody ma zwrócić bank stanowi przychód, a w konsekwencji czy podlega
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie

    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 1, w opisanej sytuacji spełniła Pan warunki do
    zaniechania poboru podatku, ponieważ kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej oraz wcześniej, jako osoba fizyczna będąca
    stroną umowy kredytu mieszkaniowego, nie korzystał Pan z zaniechania poboru podatku
    od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Ponadto zamierza
    Pan zawrzeć ugodę do końca 2025 r., a zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do
    dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. W
    związku z powyższym stoi Pan na stanowisku, że podlega Pan zaniechaniu poboru
    podatku, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 2, nie ma Pan obowiązku wykazania
    przychodu w rocznej deklaracji podatkowej z tytułu umorzenia kredytu przez bank w
    wykonaniu zawartej ugody - w związku z tym, że na gruncie ww. rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. podatek z tytułu tego przychodu podlega zaniechaniu
    poboru.
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 3, w związku tym, że „kwota dodatkowa"
    wypłacona przez bank stanowi zwrot części wpłaconych wcześniej rat kapitałowo-
    odsetkowych kredytu to uzyskane z tego tytułu świadczenie pieniężne nie stanowi
    przychodu więc nie powinno być obciążone podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności od
    kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Pana, wskazuję, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony

      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.

      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
        innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:

      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
    - do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych
      na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
    - do kredytów udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,
    - do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    - a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz
    - w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
      korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a)
      inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Z analizowanej sprawy wynika, że w 2009 r. bank udzielił Państwu (Panu i żonie) kredyt
    hipoteczny w celu zaspokojenia prywatnych potrzeb mieszkaniowych związanych ze
    sfinansowaniem kosztów kontynuowania budowy domu jednorodzinnego oraz
    refinansowaniem nakładów i kosztów poniesionych przez Państwa na jego budowę.
    Kredyt został przeznaczony w całości na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Zatem udzielony Państwu kredyt, w części która odpowiada wydatkom poniesionym na
    finansowanie kosztów budowy domu jednorodzinnego, wypełnia przesłanki do uznania go
    za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
    Odnosząc się natomiast do części ww. kredytu zaciągniętej na refinansowanie nakładów i
    kosztów poniesionych przez Państwa na budowę tego domu wyjaśniam, że zaciągnięcie

    kredytu na refinansowanie jest zdarzeniem rozumianym jako operacja pieniężna,
    polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu zastąpienia
    środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel. Pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na
    refinansowanie nie są tożsame.
    Pojęcie kredyt refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu,
    aby później możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem,
    czynność refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia
    kredytu refinansowego. Otóż kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej
    zaciągniętego kredytu hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości
    aktualnie posiadanej nieruchomości.
    Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą na uzyskaniu
    zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych, które zostały
    wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie, pierwotnie wydatkowane środki pieniężne mogą
    być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na refinansowanie
    poniekąd zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów.
    Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że analizowane zaniechanie może mieć
    zastosowanie do kredytu mieszkaniowego i kredytu refinansowego w sytuacji gdy został
    on zaciągnięty na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego. Przepis ten nie
    odnosi się natomiast do kredytów hipotecznych zaciągniętych na refinansowanie środków
    własnych poniesionych na zakup czy też wykończenie nieruchomości. Tego rodzaju
    wydatek nie został wymieniony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem w Pana sprawie, do kwoty umorzonej wierzytelności w części dotyczącej
    refinansowania poniesionych przez Pana nakładów i kosztów budowy domu
    jednorodzinnego nie będą miały zastosowania przepisy rozporządzenia.
    Wobec tego stwierdzam, że umorzenie przez bank części kwoty kredytu hipotecznego
    zaciągniętego przez Pana w 2009 r., stanowić będzie dla Pana przychód w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jednakże, do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności
    z tytułu kredytu hipotecznego do kwoty umorzonej wierzytelności w części, w jakiej kwota
    kredytu zaciągnięta na finansowanie kosztów kontynuowania budowy domu
    jednorodzinnego pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu hipotecznego,
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Będzie Pan
    bowiem spełniać wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania w
    odniesieniu do tej części umorzonego kredytu.
    Zaniechanie to nie będzie dotyczyło kwoty umorzonej wierzytelności, która będzie
    odpowiadała części kredytu hipotecznego, w jakiej został on zaciągnięty na
    refinansowanie poniesionych przez Pana nakładów i kosztów na budowę domu. Zatem od
    tej części umorzonej kwoty, w jakiej zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami stanowi ona dla
    Pana przychód, winien Pan zapłacić podatek dochodowy. Dlatego w zeznaniu rocznym
    winien Pan uwzględnić część przychodu wynikającego z wystawionego przez bank PIT-11.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych zwrotu ustalonej w ugodzie dodatkowej
    kwoty wyjaśniam, że z definicji przychodu zawartej w art. 11 ust. 1, wywieść można, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    – co już wcześniej zauważono – można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to
    na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    We wniosku wskazał Pan, że w ramach ugody bank wypłaci kredytobiorcy kwotę
    dodatkową w wysokości 45 000,00 złotych, jako zwrot części raty kapitałowo-odsetkowych,
    plus równowartość rat kapitałowo-odsetkowych spełnionych przez kredytobiorców na
    rzecz banku po 1 kwietnia 2025 r. do dnia zawarcia ugody.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pana stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzyma Pan zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty części rat
    udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem otrzyma Pan środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych środków. Kwota otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pana
    majątku. Wypłata ta będzie dla Pana neutralna podatkowo.
    W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego
    kredytu hipotecznego nie stanowi dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie ma Pan obowiązku zapłaty
    podatku od zwróconej przez bank kwoty.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pan jest
    wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpił Pan o interpretację przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden ze współkredytobiorców.
    Dlatego niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytania w niej zawarte tylko w
    odniesieniu do Pana osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla pozostałego
    kredytobiorcy – Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.