Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.496.2025.2.MST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Ocena możliwości skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: Chiny
Norwegia
miejsce-miejsce zamieszkania
miejsce-miejsce zamieszkania-zmiana miejsca
zamieszkania
obowiązek-obowiązek podatkowy
ośrodki-ośrodek interesów życiowych
rezydencja-rezydencja podatkowa
ulga
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na
    wezwanie organu – pismem z 3 sierpnia br. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest obywatelem Polski. W latach 2009-2021 przebywał za granicą, gdzie
    pracował i był podatnikiem. W latach 2017-2019 Wnioskodawca pracował w Chinach oraz
    był tam podatnikiem. W 2020 roku pracował na Tajwanie i był tam podatnikiem. Następnie
    zakończył zatrudnienie i przedłużył pobyt na podstawie tajwańskiego pozwolenia ARC
    (Alien Resident Certificate) celem poszukiwania pracy. 29 maja 2021 r. Wnioskodawca
    opuścił Tajwan i przyleciał do Polski.
    Podczas pobytu w Polsce wyrobił polski dowód osobisty, zaszczepił się na COVID oraz
    odwiedzał ojca. Zarejestrował się jako osoba bezrobotna (na jeden miesiąc), aby uzyskać
    dostęp do ubezpieczenia zdrowotnego NFZ. 14 lipca 2021 r. Wnioskodawca opuścił Polskę
    i wyjechał do Norwegii, która była docelowym krajem, gdzie posiadał kontrakt na
    użytkowanie mieszkania, zarejestrował swój pobyt na policji oraz uzyskał norweski numer
    identyfikacyjny (d-number). Zarejestrował się także jako bezrobotny w norweskim
    urzędzie NAV. W marcu 2022 roku (22 marca) Wnioskodawca powrócił do Polski na stałe, a
    od kwietnia 2022 roku rozpoczął zatrudnienie w Polsce.
    Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie. Przez okres dłuższy niż trzy lata
    kalendarzowe przed powrotem do Polski mieszkał i pracował za granicą (Chiny, Tajwan,
    Norwegia). W okresie od maja do lipca 2021 roku (około półtora miesiąca) przebywał
    tymczasowo w Polsce, jednakże nie podjął wtedy pracy zarobkowej, ani nie przeniósł
    centrum interesów życiowych do Polski. Dopiero od marca 2022 roku nastąpiło trwałe
    przeniesienie miejsca zamieszkania oraz rezydencji podatkowej do Polski.
    W 2019 roku Wnioskodawca nie mieszkał na terytoriach Hongkongu, ani Makau. Mieszkał i
    pracował w kontynentalnych Chinach (Chińska Republika Ludowa). W 2019 roku zgodnie z
    wewnętrznym prawem Chińskiej Republiki Ludowej Wnioskodawca był osobą, która
    podlegała obowiązkowi podatkowemu z uwagi na miejsce zamieszkania/miejsce stałego
    pobytu oraz z uwagi na pracę – Wnioskodawca był rezydentem podatkowym Chin. Nie był
    osobą podlegającą opodatkowaniu tylko ze względu na dochody ze źródeł położonych w
    Chinach. Wnioskodawca miał stałe miejsce zamieszkania w Chinach w okresie 2016-2019.
    Znajdował się w południowych Chinach, w mieście (...), gdzie pracował i był podatnikiem.
    Pobyt Wnioskodawcy w Chinach był związany z zatrudnieniem. Żył on w Chinach jakoby na
    stałe – opuścił Polskę w 2009 roku i po życiu, pracy i studiowaniu w kilku krajach osiedlił
    się w Chinach, gdzie pracował, rozwijał się i żył na stałe. W 2019 roku Wnioskodawca
    przebywał w Chinach. Polskę opuścił w czerwcu 2009 roku i nie był w Polsce aż do 2021
    roku, kiedy to widział się z tatą i zaszczepił się na COVID.
    W latach 2020-2021 do momentu wyjazdu z Tajwanu (29 maja 2021 r.) zgodnie z
    wewnętrznym ustawodawstwem Tajwanu Wnioskodawca był osobą podlegającą
    obowiązkowi podatkowemu z uwagi na miejsce zamieszkania/stały pobyt – był
    rezydentem podatkowym Tajwanu. W 2020 roku dodatkowo ze względu na pracę na
    Tajwanie. Wnioskodawca miał stałe miejsce zamieszkania na terytorium Tajwanu w
    okresie 2020-29 maja 2021 r. Pobyt Wnioskodawcy na Tajwanie był związany z
    zatrudnieniem, a po zakończeniu pracy – z poszukiwaniem nowego zatrudnienia na
    podstawie przedłużenia ARC (Alien Resident Certificate). Wnioskodawca nie miał innych
    znaczących związków osobistych lub majątkowych z Tajwanem. W 2020 roku zazwyczaj

    przebywał na terytorium Tajwanu. Posiada dokumenty potwierdzające miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych na Tajwanie, w tym: umowy o pracę, tajwańskie
    payslips, dokument ARC oraz inne, które może dostarczyć na żądanie.
    W okresie pobytu w Norwegii (14 lipca 2021 r. - 22 marca 2022 r.) zgodnie z wewnętrznym
    prawem Norwegii Wnioskodawca nie był norweskim rezydentem podatkowym. Podlegał
    opodatkowaniu w Norwegii tylko ze względu na ewentualne dochody ze źródeł
    położonych w Norwegii (których nie osiągał, będąc bezrobotnym). Wnioskodawca mieszkał
    tam tymczasowo na podstawie kontraktu na użytkowanie mieszkania w okresie od 14
    lipca 2021 r. do 22 marca 2022 r. Pobyt Wnioskodawcy w Norwegii był związany wyłącznie
    z poszukiwaniem pracy. Zarejestrował się on jako bezrobotny w NAV, uzyskał d-number
    oraz zarejestrował pobyt na policji. Nie miał innych znaczących związków osobistych lub
    majątkowych z Norwegią. Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające pobyt w
    Norwegii: kontrakt na użytkowanie mieszkania, dokumenty rejestracji w NAV, d-number
    oraz dokumenty rejestracji pobytu na policji.
    W latach 2019-2022 do momentu powrotu na stałe (22 marca 2022 r.) Wnioskodawca nie
    miał stałego miejsca zamieszkania w Polsce. Przyleciał z Tajwanu w 2021 roku na wizytę do
    ojca, którego kilkanaście lat nie widział i zaszczepił się na COVID, aby móc polecieć do
    Norwegii.
    Związki Wnioskodawcy z Polską w latach 2019-2022 prezentują się następująco:
    · własność nieruchomości: Wnioskodawca nie był właścicielem nieruchomości w Polsce;
    · inny majątek: Wnioskodawca nie posiadał znaczącego majątku w Polsce;
    · rachunki bankowe: Wnioskodawca nie prowadził aktywnych rachunków bankowych w
      Polsce;
    · ubezpieczenia/emerytalne: Wnioskodawca nie miał aktywnych umów ubezpieczenia, ani
      zabezpieczenia emerytalnego;
    · opieka zdrowotna: poza szczepieniem na COVID i rejestracją jako bezrobotny (celem
      uzyskania ubezpieczenia NFZ na 1 miesiąc) Wnioskodawca nie korzystał z systemu
      opieki zdrowotnej. Nie otrzymywał żadnych świadczeń socjalnych;
    · najbliższe osoby: Wnioskodawca ma ojca mieszkającego w Polsce, którego odwiedził;
    · gospodarstwo domowe: Wnioskodawca nie prowadził gospodarstwa domowego w
      Polsce, ale zameldował się do ojca domu – tego chyba wymagał urząd miasta, aby
      złożyć papier o dowód osobisty i/lub to była część procesu, aby dostać ubezpieczenie
      NFZ na 1 miesiąc;
    · inne pobyty: poza okresem od 29 maja do 14 lipca 2021 r. Wnioskodawca nie przebywał
      w Polsce. Polskę opuścił na stałe w 2009 roku i powrócił na wizytę na okres od 29 maja
      do 14 lipca 2021 r. (zobaczyć tatę, zaszczepić się, aby w ogóle móc polecieć do
      Norwegii). Potem w 2022 roku Wnioskodawca znalazł pracę w Polsce i się do Polski
      przeprowadził.
    Miejsce pobytu w Polsce (w okresie od 29 maja do 14 lipca 2021 r.): Wnioskodawca
    przebywał pod adresem zameldowania w (...). Po powrocie w marcu 2022 roku zamieszkał
    pod tym samym adresem. Jako adres zameldowania w 2021 roku – przy rejestracji jako
    bezrobotny – Wnioskodawca podał: ul. (...). Przebywał pod tym adresem we wskazanym
    okresie. Wnioskodawca nie jest właścicielem tej nieruchomości – jest to adres rodzinny
    (ojca).
    Przyjeżdżając do Polski 29 maja 2021 r. Wnioskodawca miał już zamiar wyjazdu do
    Norwegii. Nie udał się bezpośrednio z Tajwanu do Norwegii ze względów logistycznych –
    konieczności załatwienia dokumentów w Polsce (dowód osobisty, szczepienie) oraz chęci
    odwiedzenia ojca. Wnioskodawca nie posiadał polskiego dowodu od wielu lat, a jego
    wyrobienie zajęło miesiąc, jeśli nie dłużej. Szczepienia były wymagane na wjazd do

    Norwegii i Wnioskodawca musiał wziąć dwie szczepionki w jakimś odstępie czasu w
    Polsce. Na Tajwanie w tamtym czasie niestety nie mieli jeszcze szczepień –dopiero
    dawano pierwsze dawki za duże pieniądze prywatnie lub dla obywateli, a nie dla
    obcokrajowców z kartami pobytu. Wnioskodawca miał za cel emigrację na stałe do
    Norwegii.
    Od powrotu do Polski w marcu 2022 roku Wnioskodawca przebywa na terytorium Polski
    powyżej 183 dni w każdym roku podatkowym (2022, 2023, 2024). Sądzi on, że będzie
    przebywać w Polsce powyżej 183 dni w latach 2025 i 2026. Tak się złożyło, że
    Wnioskodawcy dobrze się żyje w Polsce i też sobie relacje z tatą dobrze ułożył. Od 22
    marca 2022 r. Wnioskodawca ma centrum interesów życiowych w Polsce. W latach 2023,
    2024, 2025, 2026 ma on i sądzi, że będzie miał centrum interesów życiowych w Polsce.
    Wnioskodawca posiada wyłącznie obywatelstwo polskie.
    Uzupełnienie wniosku
    Jako dowody dokumentujące miejsce zamieszkania Wnioskodawcy dla celów
    podatkowych w Chinach wskazuje on posiadanie m.in.: umowy o pracę w języku
    angielskim, Residence Permit (Purpose: WORK), Work Permit, wyciągu z konta bankowego,
    zaświadczenia o pracy.
    Swoje związki z Polską w latach 2019-2022 (do momentu powrotu na stałe do Polski w
    marcu 2022 roku) Wnioskodawca opisuje w sposób następujący:
    · w okresie 2019-2022, do momentu powrotu Wnioskodawca nie posiadał w Polsce
      oszczędności, kont bankowych itp.;
    · Wnioskodawca nie miał żadnych zobowiązań, ani umów w Polsce;
    · oprócz ojca nie miał innych osób najbliższych w Polsce.
    Centrum interesów osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy znajdowało się kolejno w
    Chinach, na Tajwanie, a następnie w Norwegii.
    Od kwietnia 2022 roku Wnioskodawca pracuje w Polsce na umowę o pracę zawartą na
    czas nieokreślony z firmą (...) – na stanowisku (...).

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca spełnia warunki określone w art. 21
    ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i czy może skorzystać z tzw.
    „ulgi na powrót” (PIT-0 dla powracających z zagranicy), pozwalającej na zwolnienie z
    podatku dochodowego przychodów do kwoty 85 528 zł rocznie przez cztery kolejne lata
    podatkowe?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, spełnia on warunki określone dla zastosowania ulgi na powrót.
    Wnioskodawca uważa, że ma prawo do skorzystania z ulgi na powrót za lata podatkowe
    2022, 2023, 2024, 2025 (cztery kolejne lata podatkowe od momentu powrotu do Polski w
    marcu 2022 roku).
    Zdaniem Wnioskodawcy, spełnia on wszystkie warunki art. 21 ust. 43 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, tj.:
    · posiada obywatelstwo polskie;
    · przez okres dłuższy niż 3 lata kalendarzowe przed powrotem (2019-2021)
      Wnioskodawca mieszkał i pracował za granicą, będąc tam rezydentem podatkowym;

    · Wnioskodawca przeniósł miejsce zamieszkania oraz rezydencję podatkową do Polski w
      marcu 2022 roku;
    · krótki pobyt w Polsce (29 maja-14 lipca 2021 r.) miał charakter tymczasowy i nie wiązał
      się z przeniesieniem centrum interesów życiowych;
    · tymczasowy pobyt w Polsce w 2021 roku (około 1,5 miesiąca) nie przerywa ciągłości
      zamieszkania za granicą, gdyż miał charakter przejściowy, związany z załatwieniem
      formalności i odwiedzeniem rodziny przed dalszą emigracją do Norwegii.
    Ulgą na powrót Wnioskodawca chciałby objąć przychody uzyskiwane od kwietnia 2022
    roku z tytułu umowy o pracę zawartej z (...) .

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 tej ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie
      ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu
      zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych
      od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 powołanej ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
        1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
        2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
          a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił
            miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

          b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w
            którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
            Polskiej, oraz
        3) podatnik:
          a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
            Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
            państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo
            Konfederacji Szwajcarskiej lub
          b) miał miejsce zamieszkania:
            - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w
              państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
              Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej,
              Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie,
              Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice
              Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub
              Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
              - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co
              najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa
              w pkt 2, oraz
        4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
        zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do
        tego zwolnienia, oraz
        5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit.
    a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego
    niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach
    podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1a tej ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W świetle art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Definicja miejsca zamieszkania zawarta w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych obejmuje dwa kryteria: pobyt na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku
    podatkowym lub posiadanie na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych
    rozumianego jako centrum interesów osobistych lub centrum interesów gospodarczych.
    Przepisy te stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Polska.
    Zatem w świetle przepisów prawa podatkowego miejsce zamieszkania nie jest tożsame z
    miejscem zameldowania.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w danym państwie współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
    Natomiast w przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w
    którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym
    państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    Jeśli chodzi o centrum interesów gospodarczych, w praktyce chodzi o miejsce, z którym
    dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie należy wziąć pod uwagę
    przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród
    których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej, główne źródła
    dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte
    kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itp.
    W celu skorzystania z tzw. „ulgi na powrót” spełniony musi być wymóg uzyskiwania
    określonego rodzaju przychodu oraz muszą być wypełnione wszystkie dodatkowe warunki
    wskazane w art. 21 ust. 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że do Polski wrócił Pan na stałe w
    marcu 2022 roku i w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych został więc spełniony.
    W opisie sprawy wskazał Pan również, że w latach 2019-2022 – do czasu powrotu do
    Polski w marcu 2022 roku – zamieszkiwał Pan odpowiednio w Chinach, na Tajwanie i w
    Norwegii, gdzie znajdowało się Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych.
    Zrealizował Pan zatem także wymagania wynikające z art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy w
    zakresie nieposiadania miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
    okresie wskazanym w tym przepisie.
    Co równie istotne, jako polski obywatel spełnił Pan również wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 3
    ustawy.
    Kolejnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest – stosownie do
    art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – posiadanie
    certyfikatu rezydencji lub innego dowodu dokumentującego miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 powołanej ustawy:

      Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ
      administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do
    ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może także nastąpić innymi dowodami. Wystarczy
    zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania
    w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to zgodnie z
    art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r.
    poz. 1540 ze zm.):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, dowody wypłaty wynagrodzeń,
    wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym
    zakresie przedstawić również inne dowody.
    W Pana sytuacji okresem niezbędnym do ustalenia prawa do zwolnienia, o którym mowa
    w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest okres
    obejmujący lata 2019, 2020, 2021 oraz okres od 1 stycznia 2022 r. do momentu powrotu
    do Polski.
    Wyjaśnił Pan, że w 2019 roku – zgodnie z wewnętrznym prawem Chińskiej Republiki
    Ludowej – był Pan osobą, która podlegała obowiązkowi podatkowemu z uwagi na miejsce
    zamieszkania/miejsce stałego pobytu oraz z uwagi na pracę – był Pan rezydentem
    podatkowym Chin. Dodatkowo, w latach 2020-2021 do momentu wyjazdu z Tajwanu (29
    maja 2021 r.), zgodnie z wewnętrznym ustawodawstwem Tajwanu, był Pan osobą
    podlegającą obowiązkowi podatkowemu z uwagi na miejsce zamieszkania/stały pobyt –
    rezydentem podatkowym Tajwanu. Następnie wrócił Pan na około 1,5 miesiąca do Polski
    ze względów logistycznych, po czym wyjechał do Norwegii. Jak wynika z opisu sprawy, w
    okresie pobytu w Norwegii, tj. od 14 lipca 2021 r. do 22 marca 2022 r. – zgodnie z
    wewnętrznym prawem Norwegii – nie był Pan norweskim rezydentem podatkowym.
    Podlegał Pan opodatkowaniu w Norwegii tylko ze względu na ewentualne dochody ze
    źródeł położonych w Norwegii (których Pan nie osiągał, będąc bezrobotnym). Pana pobyt
    w Norwegii był związany wyłącznie z poszukiwaniem pracy. Jednocześnie nie posiada Pan
    certyfikatu rezydencji, ani innych dowodów dokumentujących Pana miejsce zamieszkania
    dla celów podatkowych w tym okresie. Posiada Pan jedynie dowody potwierdzające Pana
    pobyt w tym kraju.
    Powyższe oznacza, że – niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek – nie przysługuje
    Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie spełnia Pan bowiem warunku z
    art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, tj. posiadania certyfikatu rezydencji lub innego dowodu
    dokumentującego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do
    ustalenia prawa do tego zwolnienia. Powyższy warunek spełnia Pan jedynie częściowo, tak
    więc skorzystanie z omawianej ulgi nie jest możliwe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.