Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114 KDIP4 3.4012.556.2021.1.DM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-10-08
Teza: VAT - w zakresie opodatkowania sprzedaży zabudowanej nieruchomości (postępowanie komornicze - dłużnik)
Słowa kluczowe: dłużnik; nieruchomości-nieruchomość zabudowana
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli lub ich części ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli lub ich części w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim lub w okresie krótszym niż dwa lata od pierwszego zasiedlenia ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 31 lipca 2021 r. (data wpływu 9 sierpnia 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie skutków podatkowych nabycia Nieruchomości w postepowaniu egzekucyjnym – **jest prawidłowe.**

**UZASADNIENIE**

9 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie skutków podatkowych nabycia Nieruchomości w postepowaniu egzekucyjnym.

**We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:**

Wnioskująca Spółka (\`(...)\`) sp. z o.o. SKA z siedzibą w (\`(...)\`), 31 marca 2021 roku, jako wierzyciel egzekucyjny dłużnika (\`(...)\`) sp. z o.o. z siedzibą w (\`(...)\`),- dalej: Dłużnik, przystąpiła i wygrała licytację, której przedmiotem była zajęta na potrzeby tej egzekucji zabudowana nieruchomość gruntowa Dłużnika, położona pod adresem: (\`(...)\`) (działka nr 2 położona w miejscowości (\`(...)\`), dla której Sąd Rejonowy w (\`(...)\`) prowadzi księgę wieczystą o nr (\`(...)\`) (dalej: Nieruchomość). Dłużnik nabył Nieruchomość wraz z posadowionymi budynkami 8 maja 2017 r.

Następnie, po wykonaniu przez Wnioskującą Spółkę obowiązków wynikających z przybicia, w tym po wniesieniu na rachunek depozytowy całości ceny brutto (tj. wraz z potencjalnym podatkiem VAT), Sąd Rejonowy w (\`(...)\`) 8 czerwca 2021 roku w sprawie o sygn. akt I Co 806/19 wydał postanowienie o przysądzeniu własności Nieruchomości na rzecz Wnioskującej Spółki. Postanowienie to nie jest prawomocne i postępowanie toczy się w dalszym ciągu, m.in. z uwagi na wątpliwości, dotyczące opodatkowania przywołanej sprzedaży licytacyjnej podatkiem VAT. Wątpliwości te powstały jeszcze przed przystąpieniem do wskazanej sprzedaży licytacyjnej, skutkiem czego Komornik prowadzący egzekucję, wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej do Dyrektora KIS. Z uwagi na fakt, iż Komornik nie posiadał dostatecznej wiedzy odnośnie stanu faktycznego dotyczącego Nieruchomości, a co za tym idzie, nie udzielił wystarczających informacji na wezwanie Dyrektora KIS do uzupełnienia przedmiotowego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, Dyrektor KIS 15 marca 2021 roku wydał interpretację o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.122.2021.2.MSU, w której stwierdził, że stanowisko Komornika przedstawione we wniosku w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży w drodze licytacji egzekucyjnej nieruchomości zabudowanej nr 2 (\`(...)\`) oraz braku obowiązku dokumentowania fakturą ww. sprzedaży nieruchomości zabudowanej - jest nieprawidłowe.

Oznacza to, że według wydanej interpretacji Komornik powinien opodatkować dostawę tej Nieruchomości podatkiem VAT według stawki 23%.

W swojej argumentacji Dyrektor KIS powołał się na przepis art. 43 ust. 21 ustawy o VAT, zgodnie z którym, jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników sądowych, o których mowa w art. 18, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są spełnione.

Według Dyrektora KIS, w przedmiotowej sprawie przedstawiony opis stanu faktycznego nie pozwalał stwierdzić, czy sprzedaż przez Komornika w postępowaniu egzekucyjnym budynków posadowionych na działce 2 (\`(...)\`) będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Komornik nie posiadał wszystkich informacji, o które wzywał organ, a które były niezbędne do dokonania takiej oceny, bowiem dłużnik nie uczestniczył aktywnie w postępowaniu egzekucyjnym, nie odbierał korespondencji pod adresem siedziby Spółki.

Tymczasem, jak ustalili przedstawiciele Wnioskodawcy, tj. spółki (\`(...)\`) sp. z o. o. SKA, stan faktyczny przedmiotowej Nieruchomości można było ustalić, czego również mógł dokonać Komornik. Stan faktyczny przedstawia się następująco: Jak wynika z aktu notarialnego z 8 maja 2017 r. Dłużnik nabył nieruchomość od spółki (\`(...)\`) Sp. z o.o. za kwotę (\`(...)\`) zł netto, powiększonej o podatek VAT (23%) w kwocie (\`(...)\`) zł, to jest za łączną kwotę brutto (\`(...)\`) zł.

Ponadto, jak wynika z przedstawionego przez Komornika stanu faktycznego wskazanego w jego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Dłużnik wystąpił o zwrot VATu z tytułu wskazanej nieruchomości w deklaracji za IV kwartał 2017 r. w kwocie (\`(...)\`) zł. W związku z powyższym, 7 marca 2018 r. została wszczęta kontrola podatkowa w zakresie zasadności zwrotu różnicy podatku naliczonego w rozumieniu przepisów podatku od towarów i usług, wynikającego z deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2017 r. z uwzględnieniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, wygenerowanej w II kwartale 2017 r. Przedmiotowa kontrola została zakończona 28 czerwca 2018 r. z wynikiem pozytywnym. W ocenie kontrolujących, okoliczności stwierdzone w trakcie kontroli wskazały na pozorność transakcji nabycia nieruchomości o nr KW (\`(...)\`) zakupionej przez Spółkę zgodnie z aktem notarialnym REP A NR (\`(...)\`). Urząd Skarbowy wskazał, iż powyższe skutkuje pozbawieniem Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ww. transakcji, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4c ustawy o VAT oraz że w dniu 17 lipca 2018 r. podatnik złożył korektę deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2017 r. z kwotą do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy z pominięciem faktury dotyczącej zakupu przedmiotowej nieruchomości.

Nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego wniosku jest zabudowana następującymi budynkami:

A) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`);, rok zakończenia budowy - 1970.

B) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1970.

C) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1970.

D) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1965.

E) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1965.

F) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`) , rok zakończenia budowy - 1965.

G) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1965.

Powyższe budynki są „budynkami” w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, są trwale związane z gruntem, przy czym jeden z nich to budynek główny, następnie 5 budynków letniskowych oraz budynek wypożyczalni sprzętu wodnego. W przeszłości na działce znajdował się ośrodek wypoczynkowy „(\`(...)\`)”.

Jak wynika z operatu szacunkowego wykonanego na potrzeby wyceny przedmiotowej Nieruchomości:

Na nieruchomości została urządzona plaża, boisko do piłki siatkowej i korty tenisowe o nawierzchni asfaltowej. Na części działki została urządzona droga/dojście o nawierzchni asfaltowej. Na Nieruchomości jest wykonana instalacja oświetleniowa. Teren działki jest częściowo ogrodzony. Ogrodzenie z siatki jest posadowione na słupkach betonowych. Na działce zlokalizowane są słupy energii elektrycznej oraz stacja trafo.

Stan techniczny budynków jest zły, budynki od co najmniej kilku lat są nieużytkowane, niezabezpieczone, samoistnie i przy pomocy ludzi dewastowane. Z budynków została wymontowana większość elementów, która nadawała się do użytku, spalenia lub na złom. W budynkach brak jest części konstrukcji i pokrycia dachowego, brak części ścian oraz liczne ubytki w ścianach, w tym w ścianach konstrukcyjnych, posadzkach, instalacjach. W budynkach o konstrukcji drewnianej widoczne są znaczne ślady degradacji drewna i liczne ubytki w deskowaniu. Ogólnie stan techniczny budynków oceniono w operacie szacunkowym jako zły.

Dla Nieruchomości 20 maja 2015 roku została wydana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku ośrodka wypoczynkowego na hotel wraz z budową infrastruktury technicznej.

Pierwsze zasiedlenie Nieruchomości, w tym posadowionych na niej budynków i budowli nastąpiło w latach 60/70 tych XX wieku (zważywszy na rok wybudowania budynków). Po wybudowaniu budynków na Nieruchomości położony był ośrodek wczasowy. Ośrodek „(\`(...)\`)” - to było jedno z najbardziej popularnych miejsc w sezonie letnim w powiecie (\`(...)\`) w tamtym okresie. Pierwszym właścicielem ośrodka był (\`(...)\`).

Po jego upadku, na początku lat 90, ośrodek został skomunalizowany i przekazany gminie (\`(...)\`). Z początkiem 2000 roku ośrodek został przekazany w dzierżawę. Dzierżawcą obiektu była Pani (\`(...)\`), której gmina przedłużała umowę sukcesywnie co 3 lata (Źródło:\`(...)\`). Ani Gmina, ani Pani (\`(...)\`), z powodu braku środków finansowych, nie ponosili nakładów na ośrodek, przez co niszczał on z roku na rok. W roku 2011 Gmina (\`(...)\`) podjęła decyzję o sprzedaży ośrodka. W roku 2015, Spółka (\`(...)\`) sp. z o. o. z siedzibą w (\`(...)\`), nabywca ośrodka, otrzymała pozwolenie na budowę - hotelu wraz z budową infrastruktury technicznej.

Spółka (\`(...)\`) sp. z o.o., nie konsumując ww. pozwolenia, sprzedała nieruchomość spółce sp. z o. o., na którą przeniesiono przedmiotowe pozwolenie na budowę.

Kolejnym nabywcą nieruchomości był Dłużnik - spółka (\`(...)\`) sp. z o.o. z siedzibą w (\`(...)\`). Dłużnik również nie skorzystał z pozwolenia na budowę i nie ponosił nakładów na Nieruchomość.

Zatem w okresie przynajmniej od roku 2011 na Nieruchomość nie były ponoszone żadne nakłady. Decyzja o wydaniu pozwolenia na budowę nigdy nie została wdrożona w życie, żadna ze spółek - kolejnych nabywców Nieruchomości nie rozpoczęła budowy na Nieruchomości ani jej przebudowy, ani też nie ponosiła na nią żadnych nakładów, o czym świadczy także operat szacunkowy, z którego wynika, że stan techniczny budynków jest zły, budynki od co najmniej kilku lat są nieużytkowane, niezabezpieczone, samoistnie i przy pomocy ludzi dewastowane. Z budynków została wymontowana większość elementów, która nadawała się do użytku, spalenia lub na złom.

Z powyższych okoliczności wynika, że pierwsze zasiedlenie Nieruchomości nastąpiło w wyniku przekazania do użytkowania nowo wybudowanych budynków i budowli, przez (\`(...)\`) jako pierwszego właściciela w latach 60/70 ubiegłego wieku. Po tym czasie na Nieruchomości nie były czynione żadne nakłady.

Budynki i budowle posadowione na Nieruchomości nie były w żaden sposób użytkowane przez Dłużnika w jego działalności gospodarczej, tj., ani do czynności opodatkowanych VAT, ani do czynności zwolnionych z VAT, ani do czynności niepodlegających VAT. Budynki te w szczególności nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innej umowy o podobnym charakterze w okresie, gdy właścicielem był Dłużnik. Wobec powyższego, po stronie Wnioskodawcy powstała wątpliwość, czy otrzymując od Komornika fakturę dokumentującą fakt nabycia przez Wnioskodawcę Nieruchomości, który w cenie Nieruchomości uwzględni podatek VAT w wysokości 23%, na podstawie otrzymanej od Dyrektora KIS interpretacji indywidualnej znak 0113-KDIPT1-1.4012.122.2021.2.MSU, Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku VAT wskazanego na fakturze od Komornika.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:**

Czy, w przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym Nieruchomości, przedmiotowa transakcja będzie mogła być opodatkowana podatkiem VAT według stawki 23%, a co za tym idzie, czy Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku VAT w wysokości 23% z wystawionej przez Komornika faktury VAT, dokumentującej zbycie Nieruchomości?

**Zdaniem Wnioskodawcy:**

W ocenie Wnioskodawcy transakcja nabycia Nieruchomości winna podlegać zwolnieniu z VAT, a co za tym idzie, Wnioskodawca nie będzie miał prawa do odliczenia podatku VAT w wysokości 23 %, jeśli zostanie wystawiona taka faktura dokumentująca sprzedaż.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż - 6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przy czym, zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

‒ dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim;

‒ pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest - co do zasady - zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części, kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Przez pierwsze zasiedlenie - zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 ustawy - rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. Pierwsze zasiedlenie budynku lub jego części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku oddano go w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika - bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z budynku.

W tym miejscu należy nadmienić, że w przypadku nieruchomości zabudowanych niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

Według art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Powyższe przepisy wskazują, jakie muszą zostać spełnione warunki, aby sprzedaż budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Z przepisów tych wynika, że prawo do zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w stosunku do budynków, budowli lub ich części będących przedmiotem sprzedaży nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a jest bezzasadne. Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W przedmiotowej sprawie należy w pierwszej kolejności zbadać przesłanki zwolnienia wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

‒ dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim;

‒ pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Natomiast przez pierwsze zasiedlenie - zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 ustawy - rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika niespornie, że pierwsze zasiedlenie dla Nieruchomości i posadowionych na niej budynków i budowli nastąpiło w latach 60/70 XX wieku.

Wtedy bowiem ośrodek wraz z budynkami został wybudowany przez X jako pierwszego właściciela. Wtedy też budynki ośrodka wczasowego zostały oddane do użytkowania. Po tym czasie na Nieruchomości nie były czynione żadne nakłady. Co prawda Nieruchomość jako działający ośrodek wczasowy z początkiem 2000 roku został przekazany w dzierżawę (przez Gminę (\`(...)\`)) Pani (\`(...)\`), jednak ona jako dzierżawca również nie ponosiła nakładów na ulepszenie budynków. Wobec powyższego, pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynków (i Nieruchomości) na rzecz Wnioskodawcy w skutek przysądzenia własności upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Nawet jeśli takie nakłady na Nieruchomość (oraz budynki i budowle na niej posadowione) byłyby ponoszone, czy też przez Gminę (\`(...)\`) czy też dzierżawcę Panią (\`(...)\`) i nakłady te przekroczyłyby 30% wartości Nieruchomości (budynków i budowli), to mogłyby być one czynione wyłącznie w okresie pomiędzy latami 90 tymi XX wieku a rokiem 2011. Po tym czasie bowiem Nieruchomość została sprzedana przez Gminę, a jedynymi czynnościami jakich dokonał w stosunku do Nieruchomości jej nabywca, tj. spółka, (\`(...)\`) było uzyskanie pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego, mogłoby wówczas nastąpić tzw. kolejne „pierwsze zasiedlenie”, jednak i od tego okresu minął już okres 2 letni.

Taki stan rzeczy powoduje, że bezprzedmiotowe jest badanie kolejnych przesłanek zwolnienia z VAT dostawy tej Nieruchomości, tj. warunku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Nawet jednak gdyby te przesłanki badać, to pierwsza przesłanka została spełniona, albowiem Dłużnik nie miał prawa do odliczenia podatku VAT od nabycia tej Nieruchomości (prawo to zostało zakwestionowane przez organ podatkowy na skutek przeprowadzonej kontroli).

Nakłady przewyższające 30% wartości początkowej tych obiektów także nie były czynione, co wynika z powyższych wywodów.

Reasumując stwierdzić należy, że dostawa Nieruchomości w ramach przysądzenia własności winna podlegać zwolnieniu z podatku VAT, a Komornik nie ma podstaw prawnych do wystawienia faktury VAT według stawki 23%.

W konsekwencji powyższego, skoro ww. transakcja nabycia Nieruchomości jest zwolniona z podatku VAT, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia wykazanego na fakturze wystawionej przez Komornika podatku VAT.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt. 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W przedmiotowej sytuacji ma miejsce szczególny przypadek wystawienia faktury przez Komornika. Zgodnie z przepisem art. 18 ustawy o VAT, organy egzekucyjne określone w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, 1356, 1499 i 1629) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

W myśl art. 106c ustawy, faktury dokumentujące dostawę towarów, o której mowa w art. 18, z tytułu której na dłużniku ciąży obowiązek podatkowy, wystawiają w imieniu i na rzecz dłużnika:

1\. organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

2\. komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.

Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych) towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie egzekucyjne.

Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika - dłużnika.

Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika, będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.

Zatem skoro, jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, gdyby Nieruchomość sprzedawał bezpośrednio Dłużnik, miałby on prawo do zastosowana zwolnienia z podatku VAT, takie samo zwolnienie z podatku VAT będzie przysługiwać Komornikowi.

W przedmiotowej sprawie, Komornik powziąwszy wątpliwości co do opodatkowania transakcji podatkiem VAT, wystąpił o wydanie interpretacji indywidualnej.

Dyrektor KIS wydał interpretację, w której stwierdził, że stanowisko Komornika, co do zwolnienia ww. Nieruchomości z podatku VAT jest nieprawidłowe, czyli a contrario, że transakcja winna podlegać opodatkowaniu VAT stawką podstawową 23%.

Jednakże podstawą wydania interpretacji o takiej treści był przepis art. 43 ust. 21 ustawy o VAT, zgodnie z którym jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników sądowych, o których mowa w art. 18, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są spełnione.

Powyższy przepis stanowi jednak wyjątek od podstawowej zasady opodatkowania, jaką należy kierować się dokonując dostawy towarów, w tym budynków, budowli lub ich części. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że warunki do zwolnienia dostawy tejże Nieruchomości zostały spełnione i bez problemu stan faktyczny został ustalony przez Wnioskodawcę, co oznacza także, że mógł być ustalony również przez Komornika.

Ponadto w wydanej interpretacji Dyrektor KIS stwierdził, że: „W przedmiotowej sprawie przedstawiony opis sprawy nie pozwala stwierdzić, czy sprzedaż przez Wnioskodawcę w postępowaniu egzekucyjnym budynków posadowionych na działce 2 (\`(...)\`) będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy. Ponadto, opis sprawy nie pozwala stwierdzić, czy sprzedaż przez Wnioskodawcę w postępowaniu egzekucyjnym budynków posadowionych na działce nr 2 KW (\`(...)\`), będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Tymczasem, zdaniem Wnioskodawcy, opisany stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, czy warunki zwolnienia dla tej dostawy zostały spełnione, czy nie, a w konsekwencji wydana dla Komornika interpretacja straci na swoim znaczeniu.

W tym stanie rzeczy, gdyby Komornik wystawił fakturę VAT uwzględniającą podatek VAT w wysokości 23%, Wnioskodawca nie miałby prawa do jego odliczenia, a to z kolei zaburzyłoby podstawową zasadę w podatku VAT, tj. jego neutralność.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe**.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 2 ust. 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W związku z powyższym zaznacza się, że podmiot dokonujący czynności, polegające na wykorzystaniu nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca 31 marca 2021 roku, jako wierzyciel egzekucyjny dłużnika (\`(...)\`) sp. z o.o., przystąpił i wygrał licytację, której przedmiotem była zajęta na potrzeby tej egzekucji zabudowana nieruchomość gruntowa Dłużnika. Dłużnik nabył Nieruchomość wraz z posadowionymi budynkami 8 maja 2017 r.

Następnie, po wykonaniu przez Wnioskodawcę obowiązków wynikających z przybicia, w tym po wniesieniu na rachunek depozytowy całości ceny brutto, Sąd Rejonowy wydał postanowienie o przysądzeniu własności Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy. Postanowienie to nie jest prawomocne i postępowanie toczy się w dalszym ciągu, m.in. z uwagi na wątpliwości, dotyczące opodatkowania przywołanej sprzedaży licytacyjnej podatkiem VAT.

Jak wynika z aktu notarialnego, Dłużnik nabył nieruchomość od spółki (\`(...)\`) Sp. z o.o.

Dłużnik wystąpił o zwrot VATu z tytułu wskazanej nieruchomości w deklaracji za IV kwartał 2017 r. W związku z powyższym została wszczęta kontrola podatkowa w zakresie zasadności zwrotu różnicy podatku naliczonego w rozumieniu przepisów podatku od towarów i usług. W ocenie kontrolujących, okoliczności stwierdzone w trakcie kontroli wskazały na pozorność transakcji nabycia nieruchomości. Urząd Skarbowy wskazał, iż powyższe skutkuje pozbawieniem Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ww. transakcji.

Nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego wniosku jest zabudowana następującymi budynkami:

a) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`) rok zakończenia budowy - 1970.

b) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`) rok zakończenia budowy - 1970.

c) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`) rok zakończenia budowy - 1970.

d) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`) rok zakończenia budowy - 1965.

e) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`) rok zakończenia budowy - 1965.

f) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`) rok zakończenia budowy - 1965.

g) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`) rok zakończenia budowy - 1965.

Powyższe budynki są „budynkami” w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, są trwale związane z gruntem, przy czym jeden z nich to budynek główny, następnie 5 budynków letniskowych oraz budynek wypożyczalni sprzętu wodnego. W przeszłości na działce znajdował się ośrodek wypoczynkowy (\`(...)\`)

Na nieruchomości została urządzona plaża, boisko do piłki siatkowej i korty tenisowe o nawierzchni asfaltowej. Na części działki została urządzona droga/dojście o nawierzchni asfaltowej. Na Nieruchomości jest wykonana instalacja oświetleniowa. Teren działki jest częściowo ogrodzony. Ogrodzenie z siatki jest posadowione na słupkach betonowych. Na działce zlokalizowane są słupy energii elektrycznej oraz stacja trafo.

Stan techniczny budynków jest zły, budynki od co najmniej kilku lat są nieużytkowane, niezabezpieczone, dewastowane. Z budynków została wymontowana większość elementów, która nadawała się do użytku, spalenia lub na złom. W budynkach brak jest części konstrukcji i pokrycia dachowego, brak części ścian oraz liczne ubytki w ścianach, w tym w ścianach konstrukcyjnych, posadzkach, instalacjach. W budynkach o konstrukcji drewnianej widoczne są znaczne ślady degradacji drewna i liczne ubytki w deskowaniu. Ogólnie stan techniczny budynków oceniono w operacie szacunkowym jako zły.

Dla Nieruchomości 20 maja 2015 roku została wydana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku ośrodka wypoczynkowego na hotel wraz z budową infrastruktury technicznej. Pierwsze zasiedlenie Nieruchomości, w tym posadowionych na niej budynków i budowli nastąpiło w latach 60/70 tych XX wieku. Po wybudowaniu budynków na Nieruchomości położony był ośrodek wczasowy. Ośrodek (\`(...)\`) - to było jedno z najbardziej popularnych miejsc w sezonie letnim w powiecie (\`(...)\`) w tamtym okresie. Pierwszym właścicielem ośrodka był (\`(...)\`)

Po jego upadku, na początku lat 90, ośrodek został skomunalizowany i przekazany gminie (\`(...)\`). Z początkiem 2000 roku ośrodek został przekazany w dzierżawę. Dzierżawcą obiektu była Pani (\`(...)\`), której gmina przedłużała umowę sukcesywnie co 3 lata. Ani Gmina, ani (\`(...)\`) nie ponosili nakładów na ośrodek, przez co niszczał on z roku na rok. W roku 2011 Gmina (\`(...)\`) podjęła decyzję o sprzedaży ośrodka. W roku 2015, (\`(...)\`) sp. z o.o., nabywca ośrodka, otrzymała pozwolenie na budowę - hotelu wraz z budową infrastruktury technicznej.

(\`(...)\`) sp. z o.o., nie konsumując ww. pozwolenia, sprzedała nieruchomość spółce (\`(...)\`) sp. z o.o., na którą przeniesiono przedmiotowe pozwolenie na budowę.

Kolejnym nabywcą nieruchomości był Dłużnik - spółka (\`(...)\`) sp. z o.o. Dłużnik również nie skorzystał z pozwolenia na budowę i nie ponosił nakładów na Nieruchomość.

W okresie przynajmniej od roku 2011 na Nieruchomość nie były ponoszone żadne nakłady. Decyzja o wydaniu pozwolenia na budowę nigdy nie została wdrożona w życie, żadna ze spółek - kolejnych nabywców Nieruchomości nie rozpoczęła budowy na Nieruchomości ani jej przebudowy, ani też nie ponosiła na nią żadnych nakładów, o czym świadczy także operat szacunkowy, z którego wynika, że stan techniczny budynków jest zły, budynki od co najmniej kilku lat są nieużytkowane, niezabezpieczone i dewastowane. Z budynków została wymontowana większość elementów, która nadawała się do użytku, spalenia lub na złom.

Pierwsze zasiedlenie Nieruchomości nastąpiło w wyniku przekazania do użytkowania nowo wybudowanych budynków i budowli, przez Kombinat Rolny (\`(...)\`) jako pierwszego właściciela w latach 60/70 ubiegłego wieku. Po tym czasie na Nieruchomości nie były czynione żadne nakłady.

Budynki i budowle posadowione na Nieruchomości nie były w żaden sposób użytkowane przez Dłużnika w jego działalności gospodarczej, tj., ani do czynności opodatkowanych VAT, ani do czynności zwolnionych z VAT, ani do czynności niepodlegających VAT. Budynki te w szczególności nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innej umowy o podobnym charakterze w okresie, gdy właścicielem był Dłużnik.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy sprzedaż Nieruchomości w trybie postepowania egzekucyjnego stanowi dostawę opodatkowaną podatkiem od towarów i usług VAT, a w konsekwencji czy Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku VAT z wystawionej przez Komornika faktury, dokumentującej zbycie Nieruchomości.

Komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

Tym samym komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.

Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży przedmiotowej Nieruchomości Dłużnika należy uznać za podatnika podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zbycie nieruchomości opisanej w złożonym wniosku nastąpiło w ramach rozporządzania majątkiem należącym do Dłużnika, przy czym Nieruchomość została nabyta przez tego Dłużnika w ramach działalności gospodarczej.

W konsekwencji, dostawa przez Komornika przedmiotowej Nieruchomości podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Należy jednakże zauważyć, że zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych towarów i czynności stawkami preferencyjnymi oraz zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków lub budowli, jeżeli w stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

Przez pierwsze zasiedlenie - zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy - rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do używania. Zatem aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich części oddano w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej – bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jednocześnie, stosownie do art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Zatem, co do zasady, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki/budowle na nim posadowione. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale związanych z tym gruntem. Jeżeli zatem dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta z obniżonej stawki podatku, bądź też ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, to z takiej preferencji korzysta również dostawa gruntu, na którym dany budynek (budowla) jest posadowiony. Wskazany przepis obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym.

W myśl art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Pod pojęciem budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach – art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Z treści wniosku wynika, że Nieruchomość jest zabudowana następującymi budynkami:

a) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1970.

b) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1970.

c) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1970.

d) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1965.

e) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1965.

f) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1965.

g) Budynek niemieszkalny o nr ewid. (\`(...)\`), rok zakończenia budowy - 1965.

Wnioskodawca wskazał, że powyższe budynki są „budynkami” w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, są trwale związane z gruntem.

Pierwsze zasiedlenie Nieruchomości, w tym posadowionych na niej budynków i budowli nastąpiło w latach 60/70-tych XX wieku. Po wybudowaniu budynków na Nieruchomości położony był ośrodek wczasowy.

W okresie przynajmniej od roku 2011 na Nieruchomość nie były ponoszone żadne nakłady. Decyzja o wydaniu pozwolenia na budowę nigdy nie została wdrożona w życie, żadna ze spółek - kolejnych nabywców Nieruchomości nie rozpoczęła budowy na Nieruchomości ani jej przebudowy, ani też nie ponosiła na nią żadnych nakładów, o czym świadczy także operat szacunkowy, z którego wynika, że stan techniczny budynków jest zły, budynki od co najmniej kilku lat są nieużytkowane, niezabezpieczone, samoistnie i przy pomocy ludzi dewastowane.

W związku z tym, że od pierwszego zasiedlenia Nieruchomości w rozumieniu ustawy upłynęły więcej niż 2 lata, spełniony został warunek określony w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. W konsekwencji zbycie Nieruchomości na których posadowione są budynki i budowle, przy uwzględnieniu treści art. 29a ust. 8 ustawy, objęte jest zwolnieniem od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Bezzasadne jest w niniejszej sprawie badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Przechodząc natomiast do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego należy wskazać, że podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W niniejszej sprawie jak wykazano wyżej nabycie Nieruchomości korzystało ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W konsekwencji, z uwagi na to, że opisana transakcja nabycia Nieruchomości korzystała ze zwolnienia od podatku, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie tych Nieruchomości. W niniejszej sprawie zaistnieje bowiem przesłanka negatywna wskazana w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie przedstawionego stanu faktycznego należy uznać za **prawidłowe**.

Niniejsza interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku – pytania Wnioskodawcy. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniami – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (\`(...)\`), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.