Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.451.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-22
Teza: Dotyczy ustalenia, czy nabycie przez Spółkę certyfikatów
inwestycyjnych nie stanowi transakcji kapitałowej, o której
mowa w art. 16 ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT, przez co w
konsekwencji Spółka ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania
przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
koszty ponoszone w związku z otrzymaną pożyczką od
udziałowca przeznaczoną na nabywanie certyfikatów
inwestycyjnych z uwzględnieniem limitu, o którym mowa w
art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: certyfikaty-certyfikat inwestycyjny
koszt-koszty uzyskania przychodów
nabycie
ograniczenie
pożyczka
udziałowiec
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Odsetki-
Koszty finansowania dłużnego uzyskanego w celu
nabycia udziałów (akcji)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 13f
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A jest spółką będącą polskim rezydentem podatkowym oraz posiadającą zarejestrowaną
    siedzibę pod adresem: (...). Wnioskodawca podlega w Polsce, tj. państwie miejsca swojej
    siedziby i zarządu, opodatkowaniu od całości swoich dochodów i nie korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez
    względu na źródło ich osiągania.
    Przedmiotem działalności A jest m.in. kupno i sprzedaż nieruchomości, wynajem i
    zarządzanie nieruchomościami, pośrednictwo w ich obrocie, udzielanie kredytów oraz
    finansowa działalność usługowa.
    Właścicielem 100% udziałów Wnioskodawcy jest B spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością (dalej: „B”), tj. spółka będąca polskim rezydentem podatkowym,
    posiadająca zarejestrowaną siedzibę pod adresem: (...). B prowadzi działalność m.in. w
    zakresie szeroko rozumianego międzynarodowego zarządzania wierzytelnościami,
    działalność wspomagającą usługi finansowe oraz związaną z zarządzaniem funduszami.
    Właścicielem 100% udziałów B jest C (dalej: „C”), tj. spółka będąca niemieckim
    rezydentem podatkowym oraz posiada zarejestrowaną siedzibę pod adresem: (...). C jest
    jednym z wiodących międzynarodowych dostawców spersonalizowanych usług
    finansowych, koncentrujących prowadzoną działalność związaną m.in. z zarządzaniem
    należnościami, obejmując segmenty działalności takie jak windykacja, zakup
    wierzytelności oraz outsourcing procesów biznesowych.
    Wskazane powyżej podmioty są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1
    pkt 4 ustawy o CIT oraz wspólnie z innymi spółkami tworzą grupę (dalej: „Grupa”),
    inwestującą wspólnie w zabezpieczone portfele niespłacanych wierzytelności i/lub
    nieruchomości.

    W przeszłości w ramach Grupy utworzono strukturę współinwestycyjną w kilku
    jurysdykcjach, aby wspólnie nabywać zabezpieczone portfele niespłacanych
    wierzytelności i/lub nieruchomości. W konsekwencji podjęto decyzję o zainwestowaniu w
    luksemburski subfundusz X (dalej: „X”).
    W celu zakupu polskich wierzytelności, X utworzył w listopadzie 2023 r. w Polsce fundusz
    inwestycyjny, tj. ... (dalej: „Y”). X posiada 100% udziałów Y.
    Ze względu na chęć zminimalizowania złożoności struktury inwestycyjnej oraz obniżenia
    kosztów a także w celu zwiększenia efektywności operacyjnej i zarządzania płynnością
    finansową, wskazana powyżej Grupa rozważa przeprowadzenie restrukturyzacji, która
    potencjalnie może objąć zmiany w strukturze własnościowej certyfikatów inwestycyjnych
    w luksemburskich i polskich podmiotach związanych z zarządzaniem portfelami
    niespłacanych wierzytelności i/lub nieruchomości.
    Aktualnie analizowany scenariusz restrukturyzacji ma doprowadzić do zmiany struktury
    inwestycyjnej, w wyniku której Wnioskodawca zakupiłby od X 50% posiadanych
    certyfikatów inwestycyjnych w Y. W analizowanym scenariuszu, Wnioskodawca
    potencjalnie sfinansowałby zakup wspomnianych certyfikatów inwestycyjnych za
    pośrednictwem własnych środków oraz pożyczki udzielonej przez C.
    A planuje zrealizować potencjalne zyski z dokonanej inwestycji w drodze wykupu
    certyfikatów inwestycyjnych w celu ich umorzenia z mocy prawa, rozpoznając uzyskane
    dochody jako przychody z zysków kapitałowych.
    Jednocześnie, w związku z potencjalnym otrzymaniem pożyczki od C, Spółka planuje
    rozpoznawać koszty poniesione w związku z otrzymaną pożyczką jako koszty
    finansowania dłużnego i stosować limit, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze
    zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Wnioskodawca wskazuje również, że poszczególne kroki planowanej restrukturyzacji
    przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego są uzasadnione ekonomicznie i wynikają z
    racjonalnych decyzji biznesowych Spółki.

## Pytanie

Czy nabycie przez Spółkę certyfikatów inwestycyjnych nie stanowi transakcji kapitałowej,
    o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT, przez co w konsekwencji Spółka ma
    prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT, koszty ponoszone w związku z otrzymaną pożyczką od udziałowca
    przeznaczoną na nabywanie certyfikatów inwestycyjnych z uwzględnieniem limitu, o
    którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, nabycie certyfikatów inwestycyjnych nie stanowi transakcji
    kapitałowej, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 13f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej:
    „ustawa o CIT”), przez co w konsekwencji Spółka ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania
    przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, koszty ponoszone w związku z
    otrzymaną pożyczką od udziałowca przeznaczoną na nabywanie certyfikatów
    inwestycyjnych z uwzględnieniem limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    Transakcje kapitałowe
    Art. 15c ust. 12 ustawy o CIT wskazuje, że: „[...] przez koszty finansowania dłużnego
    rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w
    tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych
    środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości
    początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje,
    premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie

    zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych
    instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione”.
    Zdaniem Spółki, w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że koszty poniesione w
    związku z pożyczką uzyskaną przez Spółkę od C, będą stanowiły tzw. koszty finansowania
    dłużnego.
    Jednocześnie, art. 16 ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT wskazuje, że nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów: „[...] kosztów finansowania dłużnego uzyskanego od podmiotu
    powiązanego w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4, w części, w jakiej zostało ono
    przeznaczone na transakcje kapitałowe, w szczególności na nabycie lub objęcie udziałów
    (akcji), nabycie ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną, wniesienie
    dopłat, podwyższenie kapitału zakładowego lub wykup udziałów własnych w celu ich
    umorzenia”.
    Przy czym pojęcie „transakcje kapitałowe" nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT (w
    tym brak takiej definicji w przepisach o cenach transferowych) ani w innych przepisach
    podatkowych.
    Art. 16 ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT wprowadzając pojęcie „transakcji kapitałowych”, podaje
    przykładowe ich wyliczenie, tj.: nabycie lub objęcie udziałów (akcji), nabycie ogółu praw i
    obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną, wniesienie dopłat, podwyższenie
    kapitału zakładowego lub wykup udziałów własnych w celu ich umorzenia.
    W uzasadnieniu do ustawy z dnia 29 października o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105, dalej: „Ustawa Zmieniająca”),
    która wprowadza art. 16 ust. 1 pkt 13f do ustawy o CIT dla zobrazowania pojęcia
    „transakcji kapitałowych” ustawodawca posłużył się również przykładem wkładu
    pieniężnego do innej spółki.
    Dodatkowo, jak zostało wskazane np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 29 września 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.224.2022.1.PB:
    „Nabycie certyfikatów inwestycyjnych nie zostało wymienione w przepisie art. 16 ust. 1
    pkt 13f ustawy CIT jako przykładowa transakcja kapitałowa. Nie wymienia się jej jako
    takiej w uzasadnieniu do projektu ustawy, którą dodano przepis. A projektowana zmiana
    przepisu (Druk sejmowy nr 2544) wskazuje na nieobjęcie nim certyfikatów
    inwestycyjnych, skoro w wyjątkach, stanowiących katalog zamknięty, uwzględniono
    wyłącznie koszty finansowania nabycia od podmiotów niepowiązanych udziałów, akcji i
    ogółu praw i obowiązków”.
    W ocenie Spółki z powyższego wynika, że przez transakcje kapitałowe należy rozumieć
    transakcje związane z kapitałami w spółkach prawa handlowego (np. podwyższenie lub
    obniżenie kapitału zakładowego), które jednocześnie bezpośrednio wpływają na prawa
    udziałowe poszczególnych wspólników (w związku ze zwiększeniem bądź zmniejszeniem
    liczby lub wartości nominalnej posiadanych udziałów), tj. w szczególności transakcje takie
    jak przejęcia, połączenia, wymiany udziałów, wkłady do innych spółek, dopłaty lub
    transakcje na akcjach lub udziałach.
    Za przyjęciem takiego rozumienia pojęcia „transakcji kapitałowych” przemawia
    przytoczenie przez ustawodawcę w treści art. 16 ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT oraz w
    uzasadnieniu do Ustawy Zmieniającej przykładowego katalogu transakcji, które uważa on
    za transakcje kapitałowe. W ten bowiem sposób ustawodawca wskazał charakter
    transakcji kapitałowych objętych tą regulacją. Opierając się zatem na podanych przez
    ustawodawcę przykładach oraz w świetle faktu, że pojęcie „transakcji kapitałowych” nie
    zostało zdefiniowane w polskim prawie podatkowym, należy uznać, że zamiarem
    ustawodawcy było objęcie zakresem tego pojęcia czynności i zdarzeń dotyczących spółek
    prawa handlowego mających odzwierciedlenie w ich strukturze kapitału, jak np.

    wskazane wyżej nabywanie i obejmowanie udziałów, podwyższenie kapitału
    zakładowego, wykup udziałów czy też wniesienie wkładu do innej spółki, a nie nabycie
    certyfikatów inwestycyjnych.
    Należy również wskazać na umiejscowienie regulacji dotyczących funduszy
    inwestycyjnych, w tym funduszy sekurytyzacyjnych, w odmiennej gałęzi prawa niż
    regulacji dotyczących spółek. Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek
    handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej: „KSH”) nie zawiera przepisów
    regulujących pozycję prawną funduszy inwestycyjnych - przepisów tych należy szukać
    przede wszystkim w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i
    zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1034 ze
    zm., dalej: „ustawa o funduszach inwestycyjnych”) oraz w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o
    obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 722 ze zm., dalej: „ustawa o
    obrocie instrumentami finansowymi”). Ponadto fundusze inwestycyjne nie mogą
    uczestniczyć w łączeniu, podziale i przekształceniu spółek, o których mowa w KSH.
    Również mechanizm dopłat, o którym mowa w art. 492 § 2 KSH, zgodnie z którym
    wspólnicy spółki przejmowanej lub spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki
    mogą otrzymać obok udziałów lub akcji spółki przejmującej bądź spółki nowo zawiązanej
    dopłaty w gotówce, nie znajdzie zastosowania do podmiotu takiego jak fundusz
    inwestycyjny. Na koniec należy wskazać na tak oczywistą kwestię jak to, że spółki prawa
    handlowego wydają udziały, akcje lub przyznają udział kapitałowy (odpowiednio dla
    spółek kapitałowych i osobowych), podczas gdy fundusze inwestycyjne emitują certyfikaty
    inwestycyjne (lub jednostki uczestnictwa).
    Zatem, przedstawione powyżej różnice między funduszami inwestycyjnymi, w tym
    funduszami sekurytyzacyjnymi, a spółkami prawa handlowego zdaniem Wnioskodawcy
    wskazują jednoznacznie, iż nabycie czy zbycie certyfikatów inwestycyjnych nie mieści się
    w definicji transakcji kapitałowych.
    W konsekwencji, zdaniem Spółki, rozumienie transakcji kapitałowych na gruncie art. 16
    ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT powinno dotyczyć wyłącznie transakcji dotyczących udziałów
    lub akcji w spółkach prawa handlowego.
    Przychód z umorzenia certyfikatów inwestycyjnych a koszty uzyskania przychodów
    W uzasadnieniu do Ustawy Zmieniającej ustawodawca wskazał, że celem art. 16 ust. 1 pkt
    13f ustawy o CIT jest „przeciwdziałanie sytuacjom obniżenia dochodu podatkowego w
    ramach grupy podmiotów powiązanych na skutek przekształcenia finansowania dłużnego
    w finansowanie własne”. Ustawodawca przykładowo wskazał, że: „działanie to polega na
    zaciągnięciu przez podatnika pożyczki od podmiotu powiązanego, która następnie jest
    zmieniana na transakcję kapitałową (np. wkład pieniężny do innej spółki). W ten sposób
    dochodzi do erozji podstawy opodatkowania w ramach grupy kapitałowej na poziomie
    podatnika uzyskującego finansowanie długiem, który dokonuje jego konwersji na kapitał.
    Odsetki od finansowania długiem pomniejszają jego dochód i jednocześnie podatnik nie
    wykazuje z tego tytułu przychód na skutek przekwalifikowania na finansowanie
    kapitałem”.
    W kontekście powyższego uzasadnienia, Wnioskodawca pragnie wskazać, że w
    przeciwieństwie do dywidend wypłacanych przez spółki kapitałowe, przychód z tytułu
    umorzenia certyfikatów inwestycyjnych nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art.
    22 ust. 4 ustawy o CIT - to zwolnienie jest ograniczone do przychodów wskazanych w art.
    22 ust. 4 ustawy o CIT, który odsyła do art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o CIT (przychody z
    dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych).
    Przywołany art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a zawiera zamknięty katalog przychodów z udziału w
    zyskach osób prawnych i nie obejmuje przychodów (dochodów) uzyskiwanych w wyniku
    umorzenia certyfikatów inwestycyjnych.
    Cel wprowadzonej regulacji, tj. przeciwdziałanie erozji podstawy opodatkowania, nie
    odnosi się zatem do sytuacji Spółki. Zdaniem Spółki, w analizowanym stanie faktycznym

    (winno być: „zdarzeniu przyszłym”) co prawda mogą wystąpić koszty uzyskania
    przychodów w postaci odsetek zapłaconych od pożyczki otrzymanej od C, z której
    częściowo może zostać sfinansowane nabycie 50% certyfikatów inwestycyjnych
    posiadanych przez X w Y, natomiast po stronie przychodowej w rozliczeniach
    podatkowych Spółki powstanie również przychód z tytułu wykupienia certyfikatów
    inwestycyjnych w celu ich umorzenia (lub wypłaconego zysku), do którego nie znajdzie
    zastosowanie zwolnienie z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT. Zatem, w przedmiotowej sprawie
    nie dojdzie do erozji podstawy opodatkowania poprzez podatkowy koszt finansowania
    dłużnego i brak odpowiadającego mu przychodu podatkowego. Przychód podatkowy
    powstanie w wyniku każdej transakcji zbycia certyfikatów inwestycyjnych.
    Dodatkowo, art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT wskazuje, że: „Nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów (...) wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach
    kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z tytułu wykupu
    przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów
    uczestnictwa w funduszach kapitałowych (...)”.
    W rozumieniu powyższych przepisów, Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód w
    wysokości wynagrodzenia otrzymanego za umorzone certyfikaty inwestycyjne oraz koszt
    uzyskania przychodów w wysokości wydatków poniesionych na ich nabycie lub objęcie.
    Tym samym dochód podatkowy Spółki wynikający z umorzenia certyfikatów
    inwestycyjnych będzie podlegał opodatkowaniu stawką 19%.
    Powyższe zostało również potwierdzone np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 października 2018 r., Znak: 0114-KDIP2-
    1.4010.303.2018.3.AJ, w której wskazano, że: „dochody określone w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit.
    c u.p.d.o.p. podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych”.
    Zatem, na poziomie Spółki, w związku z nabyciem certyfikatów inwestycyjnych, które
    będą częściowo sfinansowane z pożyczki udzielonej przez C, będzie zachodziła
    równowaga między stroną kosztową i przychodową w rozliczeniach podatkowych Spółki
    rozumiana w ten sposób, że z jednej strony występować będzie koszt podatkowy m.in. z
    tytułu zapłaconych odsetek, a z drugiej strony Spółka będzie płacić podatek od dochodu
    podatkowego z tytułu wykupu certyfikatów inwestycyjnych w celu ich umorzenia. W
    konsekwencji, w odróżnieniu od sytuacji wskazanej przez ustawodawcę w uzasadnieniu
    do Ustawy Zmieniającej, w Spółce nie wystąpią wyłącznie koszty podatkowe związane z
    otrzymanym finansowaniem od C i nieopodatkowane przychody ze spółki kapitałowej
    (wskutek zaangażowania kapitału w formie wkładu).
    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki cel, jaki ustawodawca wyznaczył dla art. 16
    ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT nie obejmuje sytuacji, w której Wnioskodawca nabywa
    certyfikaty inwestycyjne, albowiem w drodze takiej inwestycji nie dochodzi do „zamiany
    finansowania dłużnego w finansowanie własne”, o czym mowa w uzasadnieniu do Ustawy
    Zmieniającej.
    W konsekwencji przedstawionych powyżej argumentów, koszty finansowania dłużnego
    od otrzymanej przez Spółkę pożyczki od C będą stanowiły koszty uzyskania przychodów a
    A nie będzie podlegał ograniczeniom wynikającym z art. 16 ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT.
    Limitowanie możliwości zaliczenia kosztów finansowania dłużnego do kosztów uzyskania
    przychodu
    Art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT.

    Jednocześnie - zgodnie ze stanowiskiem Spółki wskazanym powyżej - ograniczenie
    wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 13f ustawy o CIT nie będzie miało zastosowania w
    przedmiotowej sprawie, w konsekwencji Spółka będzie uprawniona do zaliczenia kosztów
    finansowania dłużnego (od otrzymanej pożyczki od C) do kosztów uzyskania przychodów.
    Tym niemniej, mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że art. 15c ust. 1 ustawy o
    CIT wskazuje, że podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z
    kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
    kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot, tj.:
      a) 3 mln zł, lub
      b) kwotę obliczoną według wzoru wskazanego w art. 15c ust. 1 pkt 2) ustawy o CIT (tj.
        30% tzw. „wskaźnika EBITDA”).
    Analizując brzmienie wskazanego powyżej przepisu należy dojść do wniosku, że koszty od
    uzyskanego finansowania dłużnego w przedmiotowej sprawie będą podlegały
    limitowaniu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji, Spółka
    będzie zobowiązana do wyłączenia nadwyżki kosztów finansowania dłużnego z kosztów
    uzyskania przychodu w przypadku przekroczenia wyższej wartości ze wskazanych
    powyżej w pkt a) lub b), bowiem jak zostało wskazane w uzasadnieniu do Ustawy
    Zmieniającej: „(...) podatnik zaliczyć może do swoich kosztów uzyskania przychodów
    nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego w limicie wyznaczonym przez wartość 30%
    uzyskanego w roku podatkowym EBITDA albo skorzystać może z „bezpiecznej przystani”
    (tj. kwoty 3 mln zł - przypis Spółki). Nie może jednak „łączyć” obu tych limitów i stosować
    ich jednocześnie”.
    Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia
    kosztów poniesionych w związku z otrzymaną od C pożyczką przeznaczoną na nabycie
    certyfikatów inwestycyjnych do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem limitu 3
    mln zł lub 30% EBIDTA - w zależności od tego, która ze wspomnianych wartości będzie
    wyższa i zostanie przekroczona.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, iż
    została ona wydana w indywidualnej sprawie podmiotu, który o jej wydanie wystąpił,
    zatem nie jest ona wiążąca dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej zgodnie z którym:
      Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.