Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.153.2021.9.MF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Dotyczy ustalenia, czy poniesione przez Wnioskodawcę kary
umowne za nieterminowe wykonanie napraw stanowi dla
Spółki koszt uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna
koszt-koszty uzyskania przychodów
naprawa
nieterminowość
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 22

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 31 marca 2021 r. do tut. Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie
    ustalenia, czy poniesione przez Wnioskodawcę kary umowne za nieterminowe
    wykonanie napraw stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Sp. z o.o. (zwana dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym.
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług w zakresie:
    - napraw okresowych (...) różnych serii,
    - napraw (...) w kooperacji i innych (...),
    - napraw (...) luzem do różnego typu (...), głównie do (...),
    - wykonywania okresowych (...),
    - regulacji (...).
    Na przestrzeni lat Spółka zawiera umowy na naprawy (...). Większość umów podpisywana
    jest w wyniku wyboru Wnioskodawcy w postępowaniu przeprowadzonym w trybie
    przetargu w oparciu o ustawę Prawo zamówień publicznych (podmioty z grupy (...)).
    Zgodnie z zawartymi umowami Wnioskodawca zobowiązany jest do zapłaty kar
    umownych z tytułu niedotrzymania terminu wykonania naprawy (opóźnienia w wykonaniu
    naprawy).
    W latach 2019 i 2020 Spółka została obciążona notami z tytułu kar umownych za
    nieterminowe wykonanie napraw z umów zawartych z:
      a) z A nr (...), z dn. (...)
      b) z B nr (...), z dn. (...).
    Pomimo naliczenia przez odbiorców usług kary umownych Wnioskodawca i tak uzyskał
    zysk z tytułu realizacji ww. umów. Poniesienie ww. kary umownej ma wpływ na dalszą
    współpracę z zamawiającymi i osiąganie przez Wnioskodawcę wysokich (mając na
    względzie wartości przedmiotów umów w specjalistycznej branży, w której działalność
    prowadzi Wnioskodawca) przychodów z niej. Dla przykładu należy wskazać, iż kary
    umowne naliczone Spółce przez A, wynikające z umowy nr (...), z dn. (...), i dotyczące
    realizacji trzyletniej umowy (2018 - 2020) na naprawę i (...), której okres obowiązywania
    kończy się 31 grudnia 2020 r. Porównując wysokość kar umownych naliczonych przez A do
    wartości przychodów netto osiągniętych z realizacji w/w umowy oraz dodatkowych dwóch
    2 - letnich umów na naprawy i (...) wg stanu rozliczeń na dzień 31.12.2020 r. wynosi ponad
    (...) zł, co oznacza że naliczone kary umowne stanowią około 5% w/w przychodów.

    Pomimo poniesionych kosztów kar umownych wieloletnia współpraca z A jest bardzo
    korzystna dla Spółki. Wnioskodawca nie wyklucza dalszej współpracy z dotychczasowymi
    zamawiającymi (na zasadach odpłatności), wręcz ją zakłada. Ponadto uznanie
    przedmiotowej kary umownej pozwoliło Wnioskodawcy na ograniczenie ewentualnych
    dalszych strat, w tym wizerunkowych.

## Pytanie

Czy poniesione przez Wnioskodawcę kary umowne za nieterminowe wykonanie napraw
    stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: „u.p.d.o.p.”) kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1. W świetle powyższego, aby dany wydatek mógł zostać
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, musi spełniać łącznie następujące przesłanki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - został poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.f.
    (winno być: „u.p.d.o.p.”), nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. wskazano, że nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów: kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów,
    wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki
    w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Wyłączenie z kosztów uzyskania
    przychodów przewidziane w zacytowanym przepisie nie obejmuje zatem wszelkich bez
    wyjątku kar umownych i odszkodowań, lecz tylko takie, które zostały w nim sprecyzowane.
    Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II
    FSK 1330/19 należy przyjąć, że art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. stanowiąc wyjątek od zasady
    określonej w art. 15 ust. 1 tej ustawy winien być interpretowany ściśle, to jest powinien
    być rozumiany jako przepis wyłączający możność uznania za koszty uzyskania przychodów
    kar umownych i odszkodowań wskazanych expressis verbis w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.
    p. Dalej, w cytowanym wyroku wskazano, że przepis ten dotyczy zdarzeń gospodarczych
    spowodowanych wadliwością towarów lub robót albo usług będących przedmiotem
    działalności gospodarczej. Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji
    poniesionych kosztów z kosztów podatkowych. Błędem jednak byłoby kwalifikowanie do
    art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. wszelkich kar umownych i odszkodowań, zamiast - jak
    wynika z tego przepisu - kar umownych i odszkodowań ze ściśle określonych tytułów.

    Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że przyjęcie poglądu, że kara umowna
    lub odszkodowanie ze swej istoty nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów,
    czyniłoby regulację zawartą w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. zbędną.
    Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1365/10,
    a także WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Po 1000/18, WSA
    we Wrocławiu w wyroku z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 392/19, a także WSA w
    Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 września 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 383/20. Rozpatrując
    niniejszą sprawę należy zatem wnikliwie odnieść się do treści art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.
    p. Obejmuje on odszkodowania i kary umowne - jak to już wskazano - z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Zatem przedmiotowy przepis ma zastosowanie do kar umownych i odszkodowań, dla
    których podstawą wypłaty były:
      a) wada dostarczonego towaru,
      b) wada wykonanych robót i usług,
      c) zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
      d) zwłoka w usunięciu wad towarów,
      e) zwłoka w usunięciu wad wykonanych robót bądź usług.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w zaistniałym stanie faktycznym to wypunktowanie sytuacji
    objętych treścią pkt 22 jednoznacznie prowadzi do wniosku, że przepis art. 16 ust. 1 pkt
    22 u.p.d.o.p. nie ma zastosowania do kar umownych za nieterminowe wykonanie napraw.
    Opóźnienie w wykonaniu napraw nie stanowi - w szczególności - „wady wykonanych robót
    lub usług”.
    Nie można postawić znaku równości między „wadą wykonanej usługi”, a nienależytym
    wykonaniem zobowiązania. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. nie mówi o „wadliwości”
    wykonania usługi, ale o tym, że usługa miała „wadę”, wadliwość, a wada to nie to samo. W
    dalszej części tego samego przepisu mowa jest wszak o zwłoce w „usunięciu wady” i o
    zwłoce w dostarczeniu towaru „wolnego od wad”. Słownikowe pojęcie „wady”
    (rzeczownik), [a nie przymiotnika „wadliwy”] zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego to „1.
    «ujemna cecha charakteru», 2. «brak, uszkodzenie obniżające wartość jakiegoś
    przedmiotu, systemu», 3. «niedorozwój lub nieprawidłowa budowa jakiegoś narządu
    żywego organizmu»” [https://sjp.pwn.pl /slowniki/wada.html].
    Zdaniem Spółki, opóźnienie się tu nie mieści. Ponadto, skoro w przepisie (art. 16 ust. 1 pkt
    22) mowa jest o „odszkodowaniu” i „karze umownej”, tj. instytucjach cywilistycznych, to
    uzasadnione jest trzymanie się prawniczej konwencji znaczeniowej przystającej do pojęć
    odszkodowania i kary umownej. Terminy „odszkodowanie” oraz „kara umowna” nie
    zostały w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. użyte w znaczeniu potocznym. Nie ma potocznego
    znaczenia pojęcia tak specjalistycznego, jak „kara umowna”.
    Na gruncie kodeksu cywilnego wada fizyczna istnieje bowiem w szczególności wówczas,
    gdy rzecz sprzedana:
      a) nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w
        umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia,
      b) nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym
        przedstawiając próbkę lub wzór,

      c) nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu
        umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia,
      d) zostaje wydana w stanie niezupełnym,
      e) została nieprawidłowo zamontowana i uruchomiona.
    Natomiast z wadą prawną mamy do czynienia wówczas, gdy rzecz:
      a) stanowi własności osoby trzeciej,
      b) jest obciążona prawem osoby trzeciej, oraz gdy
      c) ograniczenie w korzystaniu lub rozporządzaniu rzeczą wynika z decyzji lub
        orzeczenia właściwego organu (por. art. 556 (1) § 1, § 3 i art. 556 (3) k.c.).
    Kary umowne za nieterminowe wykonanie naprawy literalnie nie mieszczą się w
    wyłączeniu przewidzianym w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z
    dnia 12 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1173/20).
    Uznając, że kary umowne nie mieszczą się w wyłączeniu przewidzianym w art. 16 ust. 1
    pkt 22 u.p.d.o.p., dopuszczalność jej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów należy
    oceniać w świetle ogólnej reguły wyrażonej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., a także przykładać
    szczególne znaczenie do prawidłowej wykładni terminów „zachowanie” i „zabezpieczenie”
    źródła przychodów.
    Aby wydatek dokonany w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
    stanowił koszt uzyskania przychodu powinien zastać poniesiony w celu utrzymania źródła
    przychodu w stanie nienaruszonym lub zapewniać bezpieczne, nie zagrożone jego
    funkcjonowanie.
    W szczególności, jeżeli jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty
    poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób,
    aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych
    wydatków (zapłata kary umownej nie wyłączonej z kosztów uzyskania przychodów w art.
    16 ust. 1 pkt 22 p.d.o.p. czy odszkodowania) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby
    możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
    Za koszty uzyskania przychodu należy zatem uważać takie wydatki, których poniesienie
    przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością
    osiągnięcia przychodu (lub zachowania albo zabezpieczenia tego źródła) i które nie zostały
    wymienione w art. 16 ust. 1 p.d.o.p. (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK
    234/08 oraz uchwały składu siedmiu sędziów NSA: z 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6
    /10, a także z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12). Zapłata ww. kar umownych przez
    Spółkę służy co najmniej zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodu.
    Ustawodawca nie stawia wymogu, aby koszt przyniósł określony przychód. Kwalifikując
    dany wydatek jako koszt podatkowy należy uwzględniać logiczny ciąg zdarzeń
    determinujących określone i konkretne działania podatnika. Należy zatem oceniać
    racjonalność określonego działania dla całokształtu prowadzonej przez niego aktywności
    gospodarczej.
    Podkreślić należy, że za koszty uzyskania przychodu uważa się również koszty pośrednio
    związane z przychodami oraz dotyczące całokształtu działalności podatnika. Ocena
    zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu nie powinna zaś ograniczać się do
    jednostkowego zdarzenia, ale uwzględniać i rozpatrywać dany wydatek (tu: karę umowną)
    w ramach całości źródła przychodu, które nie tylko przynosi przychód, ale którego

    funkcjonowanie nierozerwanie wiąże się z ponoszeniem kosztów. Wydatki poniesione
    przez Spółkę na wypłatę kar umownych na rzecz zamawiających pozostają w związku z jej
    działalnością gospodarczą.
    Zapłata przez Spółkę kar umownych nosi również znamiona działania racjonalnego i
    uzasadnionego, gdyż w rzeczywistości ma na celu minimalizację negatywnych skutków
    niewywiązania się z terminowego wykonania napraw. Zapłata kar umownych nakierowana
    jest na utrzymanie stosunków gospodarczych z kontrahentami, a tym samym służy
    zachowaniu względnie zabezpieczeniu źródła przychodów (usługi były, są i będą
    świadczone na rzecz kontrahentów). Dzięki zachowaniu wiarygodności - związanemu z
    zapłatą kar umownych - Spółka może rozsądnie oczekiwać, że podmioty, na rzecz których
    płaci kary umowne, będą w przyszłości korzystać z jej usług, co będzie generować kolejne
    przychody. W razie nieuregulowania należnych kar umownych Spółka nie tylko musiałaby
    być gotowa na konieczność wypłacenia ich wskutek działań windykacyjnych, ale także - na
    pogorszenie wizerunku wobec podmiotów trzecich, mogącym skutkować utratą szeroko
    rozumianej wiarygodności biznesowej, a tym samym na utratę możliwości uzyskania
    potencjalnych przychodów.
    W związku z tym uznać należy, że wydatki z tytułu kar umownych zostały poniesione przez
    Spółkę w celu co najmniej zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Spełniony
    jest zatem wynikający z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. pozytywny warunek merytoryczny
    pozwalający na zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 28 maja 2021 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-1.4010.153.2021.1.MF, w której uznałem Państwa
    stanowisko w zakresie ustalenia, czy poniesione przez Wnioskodawcę kary umowne za
    nieterminowe wykonanie napraw stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów – za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 14 czerwca 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 4 lipca 2021 r., wysłanym w tym samym dniu, za pośrednictwem platformy e-
    PUAP wnieśli Państwo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skargę na
    ww. interpretację indywidualną.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo o:
      - uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji,
      - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Pismem  z  3  sierpnia  2021  r.  Znak:  0111-KDIB1-1.4010.153.2021.2.MF  udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną interpretację – wyrokiem z
    25 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1073/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK
    409/22 oddalił ww. skargę kasacyjną Organu.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął do tut.
    Organu 17 marca 2025 r.

    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą
      w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
        Warszawie w ww. wyrokach;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku – jest
        prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym, tj. 2021 r.
    Odnosząc się zaś do powołanych we wniosku interpretacji oraz wyroków sądów
    administracyjnych, Organ zauważa, że interpretacje indywidualne i wyroki sądowe
    rozstrzygają w indywidualnych sprawach, w konkretnym, indywidualnie określonym stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wiążą tylko strony postępowania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności które są
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.