Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.886.2025.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-09
Teza: Zaniechanie poboru podatku; umorzenie wierzytelności i
wypłata kwoty dodatkowej (ugoda w 2025 r.).
Słowa kluczowe: kwota-kwota dodatkowa
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go

    Pani pismem z 10 listopada 2025 r. (data wpływu 13 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 21 marca 2008 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem zawarła umowę kredytową z ...
    Bank na zakup nieruchomości mieszkalnej opisanej w par. 3 ust. 1 umowy kredytowej.
    Nieruchomość zakupiona została przez małżonków na zasadach współwłasności
    ustawowej. Prawo do ww. nieruchomości przysługuje wyłącznie małżonkom. Prawnym
    zabezpieczeniem kredytu jest hipoteka kaucyjna wpisana w księdze wieczystej ww.
    nieruchomości, ubezpieczenie oraz cesja na rzecz Banku wierzytelności z tytułu
    ubezpieczenia. Kwota udzielonego kredytu 281 927,90 zł, kwota postawiona do dyspozycji
    270 000,00 zł, indeksowana kursem CHF.
    W dniu 22 kwietnia 2008 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem zakupiła nieruchomość,
    będącą przedmiotem umowy kredytowej. Ponieważ umowa zawiera postanowienia, które
    są podobne lub identyczne z postanowieniami uznawanymi przez sądy powszechne za
                                      1postanowienia abuzywne - niedozwolone na podstawie art. 385 i następnych Kodeksu
    cywilnego, albo nieważne - na podstawie ogólnych przepisów prawa polskiego, lub w
    odniesieniu do których kierowane są takie zarzuty, w tym przez organy administracji
    publicznej, w szczególności Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
    Wnioskodawczyni wraz z mężem złożyła w Sądzie ... pozew o ustalenie nieważności
    Umowy kredytu nr .... z dnia 21 marca 2008 r. i zapłatę kwoty 84 837,42 PLN wraz z
    odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia
    zapłaty. Mając na uwadze, że wynik postępowania sądowego nie jest pewny,
    Wnioskodawczyni z mężem zdecydowała się na zawarcie z Bankiem ugody.
    Ugoda została zawarta w dniu 5 czerwca 2025 r. Na jej podstawie dojdzie do:
      całkowitego umorzenia pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu wynikającej z
      Umowy,
      pełnego i ostatecznego uregulowania roszczeń Stron poprzez zapłatę przez Bank na
      rzecz Klienta kwoty uzgodnionej w Ugodzie,
      cofnięcia przez Klienta pozwu w Postępowaniu z powództwa Klienta, a także
      zrzeczenia przez Klienta roszczeń wobec Banku w związku z zawarciem i
      wykonywaniem Umowy na dotychczasowych warunkach ponad kwotę zapłaty na
      rzecz Klienta uzgodnioną w Ugodzie,
      cofnięcia przez Bank powództwa w postępowaniu z powództwa Banku, a także
      zrzeczenie się przez Bank wszelkich dalszych roszczeń w związku z zawarciem i
      wykonywaniem Umowy.
    Według postanowień par. 3:
    W wykonaniu Umowy, Bank wypłacił na rzecz Klienta kwotę 269 999,98 PLN. Na dzień
    sporządzenia Ugody, Klient zapłacił na rzecz Banku kwotę 370 061,32 PLN. Klient
    potwierdza, że Bank wypłacił kwotę, o której mowa w zdaniu pierwszym, oraz że kwoty
    wskazane w zdaniu drugim zostały zapłacone w wykonaniu Umowy, uznaje uprawnienie
    Banku do otrzymania tych kwot i nie zgłasza żadnych roszczeń względem tych kwot, bez
    uszczerbku dla rozliczenia, o którym mowa w § 3 ust. 4 poniżej.
    W ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikającej z Umowy lub w
    związku z nią, Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Klienta kwoty 50 000,00 PLN w
    terminie 30 dni kalendarzowych od wystąpienia ostatniego z dwóch zdarzeń:

      otrzymania przez Bank pisma procesowego Klienta dotyczącego cofnięcia pozwu w
      Postępowaniu z powództwa Klienta (z potwierdzeniem nadania do Sądu), oraz
      otrzymania przez Bank pisemnej dyspozycji Klienta dotyczącej wypłaty.
    Formularz dyspozycji wypłaty stanowi załącznik D do Ugody.
    Z dniem zawarcia ugody, Bank w całości zwalnia Klienta z długu (tj. umarza Aktualne
    Zadłużenie Klienta) oraz zrzeka się wszelkich dalej idących roszczeń wynikających z
    Umowy lub w związku z nią. Klient oświadcza i zgadza się, że przyjmuje to zwolnienie z
    długu.
    Jednocześnie Wnioskodawczyni składa oświadczenie, o którym mowa w art. 14b par. 4
    Ordynacji podatkowej, tzn.: „Oświadcza, że elementy stanu faktycznego objętego
    wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego
    się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w
    tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu
    organu podatkowego”.
    Wnioskodawczyni informuje też, że:
      za środki z zaciągniętego kredytu Wnioskodawczyni wraz z mężem kupiła
      nieruchomość mieszkalną (dom) - kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku,
      został udzielony 21 marca 2008 r. przez Bank, tzn. podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów,
      zaciągnięty kredyt został zaciągnięty na zaspokojenie celów mieszkaniowych
      małżonków, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych,
      kredyt zaciągnięty został na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      kredyt został zaciągnięty przez Wnioskodawczynię i Jej męża i małżonkowie
      odpowiadają za jego spłatę solidarnie w pełnej wysokości,
      Bank nie wystawił Wnioskodawczyni PIT-11,
      w przeszłości Wnioskodawczyni nie korzystała z umorzenia wierzytelności z tytułu
      innego kredytu na potrzeby mieszkaniowe.
    W odniesieniu do kwoty 50 000 zł Wnioskodawczyni wskazuje, że:
      została wypłacona w dniu 10 lipca 2025 r.,
      kwota ta nie stanowi świadczenia z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania,
      kwota 50 000 zł - jako współkredytobiorcy małżonkowie otrzymali z Banku pełne i
      ostateczne rozliczenie roszczeń, to wynegocjowana z Bankiem kwota, która jest
      umownym rozliczeniem pobranych przez Bank: nadpłaty, rat kapitałowo-
      odsetkowych.
    Uzupełnienie wniosku
    Za środki z zaciągniętego kredytu Wnioskodawczyni wraz z mężem kupiła nieruchomość
    mieszkalną (dom). Kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku, został udzielony 21
    marca 2008 r. przez Bank tzn. podmiot, którego działalność podlega nadzorowi

    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów. Zaciągnięty kredyt został zaciągnięty na zaspokojenie celów mieszkaniowych
    Wnioskodawczyni i Jej męża, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Kredyt zaciągnięty został na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej. Kredyt został zaciągnięty przez Wnioskodawczynię i Jej męża i
    małżonkowie odpowiadają za jego spłatę solidarnie w pełnej wysokości. Stronami kredytu
    i ugody są Bank .. z siedzibą w ..., ul. ...., KRS: ....., jako kredytodawca oraz
    Wnioskodawczyni (...) i .... (zam. .... ....) jako kredytobiorcy, ugoda polega na całkowitym
    rozliczeniu udzielonego kredytu oraz skutkuje wygaśnięciem umowy, całkowitym
    umorzeniem pozostałego zadłużenia, także umorzeniem postępowania sądowego z
    powództwa małżonków (cofnięcie pozwu o ustalenie nieważności umowy).
    Umorzenie ww. kredytu nastąpiło na podstawie dobrowolnej decyzji małżonków i Banku,
    na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w szczególności na
    podstawie Kodeksu cywilnego. W ramach pełnego rozliczenia roszczeń Bank wypłacił
    kwotę 50 000 zł i zwolnił w całości z długu, tj. umorzył pozostałą część zadłużenia, a w
    zamian za to małżonkowie, jako kredytobiorcy, wycofają z Sądu powództwo o uznanie
    umowy kredytowej za nieważną. Na kwotę objętą umową składa się kwota pozostałego do
    spłaty zadłużenia (66 381,16 CHF, w tym 66 429,98 CHF kapitału kredytu oraz odsetki -
    48,82 CHF), co po kursie z 26 maja 2025 r. 4,5450 wynosi 301 702,37 zł oraz 50 000 zł
    wypłacone w ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń. Umorzenie dotyczy
    wszystkich współkredytobiorców, tj. Wnioskodawczyni i Jej męża oraz skutkuje
    wygaśnięciem wszystkich zobowiązań u wszystkich stron umowy. Bank nie wystawił
    Wnioskodawczyni PIT-11. W przeszłości Wnioskodawczyni nie korzystała z umorzenia
    wierzytelności z tytułu innego kredytu na potrzeby mieszkaniowe.
    W odniesieniu do kwoty 50 000 zł Wnioskodawczyni wskazuje, że została wypłacona w
    dniu 10 lipca 2025 r. Kwota ta nie stanowi świadczenia z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania. Ustalona kwota nie stanowi przysporzenia ponad wpłacone tytułem
    spłaty kredytu raty kapitałowo-odsetkowe. Kwota ta stanowi zwrot nadpłaconego kredytu
    – raty. Kwota 50 000 zł została ustalona w drodze negocjacji.
    Pytanie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy Wnioskodawczyni słusznie uznaje, że zarówno kwota wynikająca z umorzonej kwoty
    pozostałej do spłaty części kapitału, jak i kwota 50 000 zł, którą otrzyma wraz z mężem
    (współkredytobiorcą) od Banku w ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń -
    nie będą u Wnioskodawczyni opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ kwota umorzonego zadłużenia podlega zaniechaniu poboru podatku, a
    pozostała część wynikająca z ugody nie stanowi przysporzenia majątkowego więc nie
    podlega opodatkowaniu?
    Pani stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Wnioskodawczyni uważa, że ponieważ kredyt hipoteczny został udzielony przed 15
    stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego
    organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jego funkcjonowania. Kredyt został
    zaciągnięty na zakup nieruchomości na potrzeby mieszkaniowe Wnioskodawczyni i Jej
    męża.
    Ponieważ Wnioskodawczyni i Jej mąż spełnia warunki zawarte w Rozporządzeniu Ministra
    Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe:
      kredyt hipoteczny został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      kredyt zabezpieczony został hipoteką kaucyjną,

      kredyt udzielony przed 15 stycznia 2015 r. na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej.
    Do dnia zawarcia ugody Wnioskodawczyni wraz z mężem nie skorzystała z zaniechania
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego,
    zabezpieczonego hipotecznie, zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej
    niż określona w umowie kredytu będącego przedmiotem ugody.
    Wnioskodawczyni wraz z mężem może skorzystać z zaniechania poboru podatku.
    Kwota 50 000,00 zł, którą Wnioskodawczyni wraz z mężem otrzyma tytułem „rozliczenia
    umowy”, to wynegocjowana z Bankiem kwota z tytułu pobrania przez Bank nie należnych
    rat kapitałowo-odsetkowych z zastosowaniem klauzul abuzywnych.
    Przed podpisaniem ugody Wnioskodawczyni kontaktowała się z adwokatem ..., który
    prowadził sprawę małżonków w Sądzie ..... Pan mecenas wystąpił z pismem dnia 28
    stycznia 2025 r. do Banku ..... Po analizie Wnioskodawczyni wraz z mężem zdecydowała się
    na ugodę z Bankiem, gdzie w punkcie 5 wynika: „Z dniem zawarcia ugody Bank w całości
    zwalnia Klienta z długu, tj. umarza aktualne zadłużenie klienta oraz zrzeka się wszelkich
    dalej idących roszczeń wynikających z Umowy. Bank w ciągu 30 dni kalendarzowych po
    spełnieniu wszystkich warunków zawartych w ugodzie wypłaci kwotę 50 000 zł na
    rachunek Bankowy Klienta, suma stanowi rozliczenie nadpłaconych rat kredytu”.
    Kwota 50 000 zł, którą jako współkredytobiorcy małżonkowie otrzymali z Banku, pełne i
    ostateczne rozliczenie roszczeń, to wynegocjowana z Bankiem kwota, która jest umownym
    rozliczeniem pobranych przez Bank nadpłat, rat kapitałowo-odsetkowych. Kwota ta nie
    stanowi przysporzenia majątku. Bank udostępnił w umowie 270,000 zł, do dnia zawarcia
    ugody spłacone zostało na rachunek kredytowy 370 061,32 zł. W związku z tym należy
    przyjąć, że o ponad 100 000 zł przekroczona została wartość spłat ponad wartość kapitału
    udostępnionego przez Bank. W związku z tym, kwota 50 000 zł wynikająca z ugody jest
    ostatecznym rozliczeniem z Banku, którą to kwotę należy traktować jako zwrot
    nadpłaconych rat kredytu. A zatem, kwota ta powinna być neutralna podatkowo i nie
    stanowi przychodu do opodatkowania na podstawie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Kwota 50 000 zł jest jedyną kwotą, którą wypłacił Bank. Jest to pełne i
    ostateczne rozliczenie wynegocjowane w ugodzie z Bankiem nadpłaconych rat kredytowo-
    odsetkowych. Kwota ta nie stanowi przysporzenia majątku.
    Bank udostępnił małżonkom kwotę 270 000 zł (z ugody 269 999,98 zł), małżonkowie do
    dnia zawarcia ugody wpłacili na rachunek kredytowy kwotę 370 061,32 zł. W związku z
    tym, znacznie przekroczyli wartość kapitału, który udostępnił im Bank (ponad 100 000 zł)
    W związku z tym, kwota 50 000 zł wynikająca z ugody nie przekracza 50% nadpłaty
    kapitału. Zgodnie z zawartą ugodą, Bank zwraca Wnioskodawczyni i Jej mężowi
    nadpłaconą kwotę kredytu. A w związku z tym, kwota ta powinna być neutralna
    podatkowo.
    Stanowisko doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku
    Na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe Wnioskodawczyni uważa, że: ponieważ
    kredyt hipoteczny został udzielony przed 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym
    uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    jego funkcjonowania. Kredyt został zaciągnięty na zakup nieruchomości mieszkalnej
    przeznaczonej na potrzeby mieszkaniowe Wnioskodawczyni.
    Ponieważ Wnioskodawczyni spełnia warunki zawarte w Rozporządzeniu Ministra
    Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe:

      kredyt hipoteczny został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      kredyt zabezpieczony został hipoteką kaucyjną,
      kredyt udzielony przed 15 stycznia 2015 r na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej,
      do dnia zawarcia ugody Wnioskodawczyni nie korzystała z zaniechania poboru
      podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      zabezpieczonego hipotecznie zaciągniętego na realizację innej inwestycji
      mieszkaniowej niż określona w umowie kredytu będącego przedmiotem ugody,
    Wnioskodawczyni może skorzystać z zaniechania poboru podatku od umorzonej kwoty
    aktualnego zadłużenia.
    Kwota 50 000 zł, którą jako współkredytobiorcy Wnioskodawczyni wraz z mężem ma
    otrzymać z Banku jako „pełne i ostateczne rozliczenie roszczeń”, to wynegocjowana z
    Bankiem kwota, która jest umownym rozliczeniem pobranych przez Bank nie należnych
    rat kapitałowo-odsetkowych z zastosowaniem klauzul abuzywnych. Kwota ta nie stanowi
    przysporzenia majątku. Bank udostępnił w umowie kredytowej 270 000 zł (według ugody
    269 999,98 zł), do dnia zawarcia ugody spłacone zostało na rachunek kredytowy 370
    061,32 zł. W związku z tym, należy przyjąć, że o ponad 100 000 zł przekroczona została
    wartość spłat ponad wartość kapitału udostępnionego przez Bank. W związku z tym kwota
    50 000 zł wynikająca z ugody nie przekracza 50% nadpłaty kapitału. Zgodnie z zawartą
    ugodą Bank wypłaca 50 000 zł w ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń,
    którą to kwotę należy traktować jako zwrot nadpłaconej kwoty kredytu. A zatem kwota ta
    powinna być neutralna podatkowo i nie stanowi przychodu do opodatkowania na
    podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przed podpisaniem ugody
    kontaktowano się z adwokatem ..., który prowadził sprawę Wnioskodawczyni i Jej męża w
    Sądzie we ..... Pan mecenas wystąpił z pismem dnia 28 stycznia 2025 r. do Banku .....
    Treść tego pisma: „Z wcześniejszych analiz do Sprawy Sądowej wynika, że w razie wygranej
    sprawy Bank ma wypłacić około 91 tys. zł i pokrycie przez Bank kosztów procesu obu
    postępowań z Pani i banku powództwa, kwota ta stanowi nadwyżkę rat kredytowo-
    odsetkowych uznaną za nadpłatę kredytu”.
    Dnia 9 marca 2025r Bank odpisał pismo do mecenasa, cytat:
    „Komitet Kredytowy zaakceptował zawarcie ugody, na podstawie której rozliczone
    zostałyby wzajemne roszczenia i Bank zobowiązałby się do umorzenia pozostałego salda
    kredytu oraz do zwrotu nadpłaconego kredytu na rzecz Kredytobiorców kwoty wysokości
    50 000 zł”.
    Po analizie małżonkowie zdecydowali się na ugodę z Bankiem, gdzie w punkcie 5 wynika,
    że z dniem zawarcia ugody Bank w całości zwalnia Klienta z długu, tj. umarza aktualne
    zadłużenie klienta oraz zrzeka się wszelkich dalej idących roszczeń wynikających z Umowy.
    Bank w ciągu 30 dni kalendarzowych, po spełnieniu wszystkich warunków zawartych w
    ugodzie, wypłaci kwotę 50 000 zł na rachunek bankowy Klienta, suma stanowi rozliczenie
    nadpłaconych rat kredytu.
    Kwota 50 000 zł, którą jako współkredytobiorcy, małżonkowie otrzymali z Banku, pełne i
    ostateczne rozliczenie roszczeń, to wynegocjowana z Bankiem kwota, która jest umownym
    rozliczeniem pobranych przez Bank nadpłat rat kapitałowo-odsetkowych. Kwota ta nie
    stanowi przysporzenia majątku. Bank udostępnił w umowie 270 000 zł, do dnia zawarcia
    ugody spłacone zostało na rachunek kredytowy 370 061,32 zł. W związku z tym należy
    przyjąć, że o ponad 100 000 zł przekroczona została wartość spłat ponad wartość kapitału
    udostępnionego przez Bank. W związku z tym kwota 50 000 zł wynikająca z ugody jest
    ostatecznym rozliczeniem z Banku, którą to kwotę należy traktować jako zwrot
    nadpłaconych rat kredytu. A zatem, kwota ta powinna być neutralna podatkowo i nie

    stanowi przychodu do opodatkowania na podstawie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Kwota 50 000 zł jest jedyną kwotą, którą wypłacił Bank, jest to pełne i
    ostateczne rozliczenie wynegocjowane w ugodzie z Bankiem nadpłaconych rat kredytowo-
    odsetkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika
      – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;

      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;
      w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

    Wskazała Pani, że 5 czerwca 2025 r. doszło do zawarcia ugody między Panią, Pani mężem
    a Bankiem, na podstawie której doszło do umorzenia pozostałej do spłaty kwoty kapitału.
    Dodatkowo Bank wypłacił Pani kwotę 50 000 zł wynikającą z pełnego i ostatecznego
    rozliczenia z Bankiem.
    Należy zatem przeanalizować skutki podatkowe powyższych czynności.
    Umorzenie wierzytelności
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z
    tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego wyjaśniam, że instytucja kredytu uregulowana
    została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Podkreślam, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie
    kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego.
    Tym samym, umorzona Pani kwota wierzytelności z tytułu zaciągniętego 21 marca 2008 r.
    kredytu hipotecznego (kwota kapitału i odsetek), stanowi przychód w rozumieniu art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy.
    Zaniechanie poboru podatku

    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń.
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102) w brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia
    2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty
      mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba

      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu

      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
      kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
      kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
      kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
      kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Pani skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że
      21 marca 2008 r. wraz z mężem zawarła Pani umowę kredytu na zakup
      nieruchomości mieszkalnej, indeksowanego kursem CHF,
      kredyt hipoteczny został udzielony 21 marca 2008 r. przez Bank,
      kredyt został zaciągnięty na nabycie domu, w którym realizuje Pani własne cele
      mieszkaniowe i do którego przysługuje Pani prawo własności (nabycie domu
      nastąpiło do majątku wspólnego małżonków),
      zabezpieczeniem kredytu jest hipoteka kaucyjna wpisana w księdze wieczystej ww.
      nieruchomości, ubezpieczenie oraz cesja na rzecz Banku wierzytelności z tytułu
      ubezpieczenia,
      za spłatę kredytu wraz z mężem odpowiada Pani solidarnie do pełnej wysokości,
      5 czerwca 2025 r. doszło do podpisania ugody z Bankiem, której stroną była Pani,
      Pani mąż i Bank,
      na postawie ugody doszło do umorzenia pozostałej do spłaty kwoty kapitału, Bank
      zwolnił Panią z długu w całości,
      umorzenie dotyczy wszystkich współkredytobiorców oraz skutkuje wygaśnięciem
      wszystkich zobowiązań u wszystkich stron umowy,
      Bank nie wystawił Pani PIT 11,

      nie korzystała Pani w przeszłości z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu
      zabezpieczonego hipotecznie, zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe, o którym
      mowa w przedmiotowym rozporządzeniu Ministra Finansów.
    Podsumowując stwierdzam, że umorzona przez Bank kwota kredytu (kapitału), na
    podstawie zawartej ugody z Bankiem, stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Jednocześnie wskazuję, że w przypadku uzyskania przez Panią przychodu związanego z
    umorzeniem wierzytelności z tytułu zaciągniętego w 2008 r. kredytu hipotecznego (na
    nabycie domu), zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Spełnia Pani wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania.
    Wypłata kwoty dodatkowej
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

    Jak już wcześniej wskazałem, otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach
    przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie
    kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części
    lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe
    (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Skutki podatkowe zwrotu przez Bank kwoty dodatkowej
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty na Pani rzecz kwoty dodatkowej w
    wysokości 50 000 zł, to w opisie sprawy wskazała Pani, że ugoda z Bankiem wyodrębnia
    kwotę 50 000 zł, która zostanie wypłacona przez Bank w ciągu 30 dni od daty podpisania
    ugody (kwota została wypłacona 10 lipca 2025 r.). Kwota ta jest ostatecznym rozliczeniem
    z Bankiem i stanowi rozliczenie nadpłaconych rat kredytu.
    W przypadku zwrotu wcześniej wpłacanych środków pieniężnych – taka operacja nie
    spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez
    zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy
    nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z
    powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo – po
    jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc w wyniku wzajemnych potrąceń wierzytelności otrzymała Pani od Banku zwrot
    środków nienależnie pobranych, to otrzymany przez Panią zwrot nie stanowi przychodu w
    rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego
    do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do
    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ
    nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w
    zakresie zaistniałego stanu faktycznego.
    Wydając interpretacje indywidualne Organ nie weryfikuje kwot i obliczeń. Zgodnie bowiem
    z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na

    podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość
    takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu
    podatkowym.
    Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie
    zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, niniejsza
    interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób
    (Pani męża).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.