Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.115.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-07
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej możliwości
zaliczenia do kup odszkodowania za anulowanie kontraktów
forward.
Słowa kluczowe: kontrakt-kontrakt forward
koszt-koszty uzyskania przychodów
kurs
odszkodowania
waluta-waluta obca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 22

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „A” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992
    r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 278 t.j. ze zm., dalej:
    „Ustawa o CIT”), który ma siedzibę i zarząd oraz terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Spółka podlega również w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez
    względu na miejsce ich osiągania.
    Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT w rozumieniu art. 15 i art.
    96 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775 t.
    j. ze zm., dalej: „Ustawa o VAT”).
    A należy do międzynarodowej grupy kapitałowej B (dalej: „Grupa” lub „Grupa B”), w której
    spółką dominującą jest C z siedzibą we Francji (dalej: „C”). C posiada pośrednio 100%
    udziałów w A.
    Grupa jest międzynarodowym liderem w dziedzinie (...), działając w (...) krajach. Model
    biznesowy Grupy opiera się na przejmowaniu (...) klienta, czego efektem są oszczędności
    klienta w zakresie czasu, miejsca, personelu i kapitału.
    Grupa B działa w poszczególnych krajach za pośrednictwem lokalnych podmiotów
    operacyjnych. Podmioty te realizują działania operacyjne Grupy. Działania operacyjne
    obejmują kompleksowe świadczenie usług na rzecz klientów. Lokalny podmiot operacyjny
    w każdym kraju działa na podstawie zasady przedsiębiorczości. Odpowiada on za
    przeprowadzanie kontroli jakości i procesów dostarczania rozwiązań Grupy, jak również
    za zarządzanie nimi.
    Spółka jest jednym z lokalnych podmiotów operacyjnych i prowadzi działalność Grupy B w
    Polsce w sześciu głównych obszarach:
    · (...),
    · (...),
    · (...),
    · (...),
    · (...),
    · (...).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz w związku z funkcjonowaniem w
    ramach międzynarodowej grupy kapitałowej, A oraz inne spółki należące do Grupy
    angażują się regularnie w transakcje w walucie, która nie jest ich walutą funkcjonalną
    (dalej: „Waluta Funkcjonalna”). Innymi słowy, przeprowadzają transakcje w walucie obcej.
    W celu zabezpieczenia się przed niekorzystnymi wahaniami kursów walut, spółki
    wchodzące w skład Grupy B mogą zawierać umowy zabezpieczające przed ryzykiem
    walutowym (poprzez instrumenty finansowe w formie terminowych transakcji kupna lub
    sprzedaży).
    W celu optymalizacji zarządzania zabezpieczeniem przed ryzykiem walutowym w ramach
    Grupy B, C jako podmiot dominujący w Grupie podjęła się centralizowania działań
    zabezpieczających oraz zawierania w swoim imieniu, ale na rzecz z Grupy:
    a) umów zabezpieczenia przed ryzykiem walutowym umożliwiających jej wymianę walut
      ze Spółkami Scentralizowanymi odpowiednio do ich potrzeb, i/lub

    b) umów kupna walut po kursie rynkowym, umożliwiających jej dostarczanie walut
      Spółkom Scentralizowanym odpowiednio do potrzeb.
    Podstawą tych operacji jest Umowa o zarządzaniu ryzykiem walutowym (dalej: „Umowa”)
    zawarta pomiędzy C - pełniącą funkcję tzw. Spółki Centralizującej, oraz poszczególnymi
    spółkami z Grupy, które zdecydowały się przystąpić do wspomnianej Umowy - pełniące
    funkcję tzw. Spółek Scentralizowanych.
    Umowa o zarządzaniu ryzykiem stanowi umowę ramową zawartą przez Spółkę
    Centralizującą i Spółki Scentralizowane (dalej: „Strony”) w celu ustalenia warunków, na
    jakich Strony mają zawierać transakcje wymiany walut.
    W ramach transakcji Strony zobowiązują się do wymiany walut w uzgodnionym w
    przyszłości momencie, po z góry ustalonym kursie. Transakcje stanowią w swej istocie
    kontrakty typu forward. Przed dniem (...) każdego roku obrotowego (dalej: „Dzień
    Referencyjny”) każda ze Spółek Scentralizowanych (w tym B) przekazuje Spółce
    Centralizującej budżet tymczasowy (dalej: „Budżet Wstępny”) według ustalonego wzoru,
    zawierającego następujące informacje dla każdej waluty obcej, którą Spółka
    Scentralizowana zamierza stosować (dalej: „Wnioskowana Waluta”):
    · nazwa Wnioskowanej Waluty,
    · charakter i kwoty zakupów lub sprzedaży, które Spółka Scentralizowana zamierza
      dokonać we Wnioskowanej Walucie, w łącznej kwocie na cały rok.
    Następnie Spółka Centralizująca może w ciągu 30 dni kalendarzowych od Dnia
    Referencyjnego przekazać każdej Spółce Scentralizowanej, która przekazała Budżet
    Wstępny (w tym A) ofertę zabezpieczenia (dalej: „Oferta Zabezpieczenia”), która określa
    dla każdej Wnioskowanej Waluty w odpowiednim Budżecie Wstępnym:
    · okres, w jakim Spółka Scentralizowana może dokonywać wymiany Wnioskowanej
      Waluty lub Walut na Walutę Funkcjonalną,
    · maksymalną kwotę we Wnioskowanych Walutach, jaką Spółka Centralizująca oferuje się
      wymienić na Walutę Funkcjonalną w okresie zabezpieczenia,
    · kurs terminowy według średniego terminu zapadalności w okresie zabezpieczenia z
      zastosowanym obniżeniem (degradacją) w zależności od waluty, jaki Spółka
      Centralizująca proponuje Spółce Scentralizowanej jako kurs wymiany Wnioskowanej
      Waluty lub Walut na Walutę Funkcjonalną.
    Spółka Centralizująca w żadnym wypadku nie jest zobowiązana do przedstawienia Oferty
    Zabezpieczenia (może ją przedstawić, ale nie musi). Sama Oferta Zabezpieczenia stanowi
    ofertę zawarcia umowy na warunkach w niej określonych.
    Przyjęcie oferty przez Spółkę Scentralizowaną odbywa się w formie wysłania wiadomości
    (...).
    W związku z powyższym, od chwili wysłania wiadomości (...) Oferty Zabezpieczenia:
    a) Spółka Centralizująca staje się dłużnikiem w stosunku do Spółki Scentralizowanej,
      która kontrasygnowała Ofertę Zabezpieczenia, zobowiązanym do wymiany, na
      pierwsze żądanie Spółki Scentralizowanej Wnioskowanej Waluty lub Walut, o których
      mowa w Ofercie Zabezpieczenia na Walutę Funkcjonalną na warunkach określonych w
      Ofercie Zabezpieczenia, tj.:
      i. w okresie odpowiadającym okresowi zabezpieczenia,
      ii. w maksymalnej kwocie odpowiadającej kwocie objętej zabezpieczeniem, wskazanej
        w Ofercie Zabezpieczenia,
      iii. poprzez zastosowanie kursu wymiany wskazanego w Ofercie Zabezpieczenia.
    b) W przypadku, gdy Spółka Scentralizowana nie przystąpi do wymiany maksymalnej
      ilości Wymaganej Waluty lub Walut w okresie zabezpieczenia, Spółka Scentralizowana

      będzie zobowiązana, w zależności od przypadku, do wypłaty odszkodowania Spółce
      Centralizującej.
    Wymiana Wnioskowanej Waluty jest dokonywana zgodnie z powiadomieniem przesłanym
    przez Spółkę Scentralizowaną Spółce Centralizującej i określającym:
    · ilość Wnioskowanej Waluty, której wymiana jest wymagana, oraz szczegóły rachunku
      bankowego, na który Spółka Scentralizowana chce otrzymać Wnioskowane Waluty.
    W terminie (...) dni roboczych od otrzymania przez Spółkę Centralizującą powiadomienia o
    wymianie, spółka ta dokona wymiany Wnioskowanej Waluty w ilości określonej w
    powiadomieniu o wymianie na Walutę Funkcjonalną, pod warunkiem, że w dniu
    otrzymania powiadomienia o wymianie przez Spółkę Centralizującą ilość Wnioskowanej
    Waluty nie przekracza dostępnej kwoty objętej zabezpieczeniem we Wnioskowanej
    Walucie.
    Wymiana walut jest dokonywana poprzez:
    a) przelew przez Spółkę Centralizującą Wnioskowanych Walut w ilości określonej w
      powiadomieniu o wymianie na konto wpływów Spółki Scentralizowanej,
    b) zależnie od decyzji Spółki Centralizującej:
      i. przelew przez Spółkę Scentralizowaną na rachunek Spółki Centralizującej środków w
        ilości równiej ilości Walut Wnioskowanych, podzielonej przez obowiązujący Kurs
        Referencyjny (przelew w tej samej dacie co przelew zrealizowany przez Spółkę
        Centralizującą), lub
      ii. po przesłaniu przez Spółkę Centralizującą powiadomienia odpowiedniej Spółce
        Scentralizowanej, realizacja zaliczki równiej ilości Wnioskowanych Walut,
        podzielonej przez obowiązujący Kurs Referencyjny.
    Jeżeli na koniec danego Okresu Zabezpieczenia Spółka Scentralizowana (w tym A) nie
    dokonała wymiany Wnioskowanych Walut w ilości równiej odpowiedniej Maksymalnej
    Kwocie Objętej Zabezpieczeniem, Spółka Scentralizowana musi wypłacić odszkodowanie
    Spółce Centralizującej obliczone zgodnie ze wzorem określonym w Umowie (dalej:
    Odszkodowanie).
    I = M x (S% - T%)
    gdzie:
    M - to dodatnia różnica pomiędzy Maksymalną Kwotą Objętą Zabezpieczeniem
    odpowiadającą wygasłemu Okresowi Zabezpieczenia a sumą Wnioskowanych Walut, które
    były już przedmiotem skutecznej wymiany w danym Okresie Zabezpieczenia. Jeżeli M jest
    mniejsze od zera, uznaje się że M jest równe zero,
    T% - kurs kupna Waluty Wnioskowanej w stosunku do Waluty Funkcjonalnej odpowiedniej
    Spółki Centralizującej stosowany, gdy Spółka Centralizująca nabyła Walutę Wnioskowaną
    po przyjęciu Oferty Zabezpieczającej, która wygenerowała odpowiednie Zobowiązanie
    Zabezpieczające (wyrażony jako stosunek Waluty Wnioskowanej (w liczniku) do Waluty
    Funkcjonalnej (w mianowniku) do 5 miejsc po przecinku)
    S% - kurs spot Waluty Wnioskowanej w stosunku do Waluty Funkcjonalnej danej Spółki
    Scentralizowanej obowiązujący w ostatnim dniu Okresu Zabezpieczenia (wyrażonego jako
    stosunek Waluty Żądanej (w liczniku) do Waluty Funkcjonalnej (w mianowniku) z
    dokładnością do 5 miejsc po przecinku).
    Kwota odszkodowania płacona jest w Walucie Funkcjonalnej Spółki Scentralizowanej w
    ciągu 10 dni roboczych od zakończenia Okresu Zabezpieczenia, który spowodował jego
    płatność.
    Podobnie jak w latach poprzednich, również pod koniec 2024 r. A zabezpieczyła swoje
    potrzeby walutowe na 2025 r. w postaci kontraktów forward zawartych na podstawie

    Umowy. Realizacja tych kontraktów miała nastąpić w trakcie 2025 r. (Okres
    Zabezpieczenia).
    A zawarł na 2025 r. kontrakty forward na zakup waluty EUR w łącznej kwocie (...). Na
    moment zawierania kontraktów forward kurs EUR kształtował się na poziomie (...) EUR
    /PLN z tendencją wzrostową. Ustalony przez Strony gwarantowany kurs walutowy, po
    którym A miał nabywać EUR w 2025 r. w ramach kontraktów forward wynosił (...) EUR/PLN.
    Do (...) 2025 roku A nabył od C walutę EUR na podstawie kontraktów forward zawartych w
    ramach Umowy w łącznej kwocie (...) EUR. Z drugiej strony faktyczny kurs EUR w 2025 r.
    kształtował się znacząco poniżej (...) EUR/PLN. W związku z tym realizacja kontraktów
    forward w 2025 r. przynosiła Spółce znaczące straty finansowe. Prognozy na kolejne
    miesiące 2025 r. wskazują na spodziewaną tendencję spadkową kursu EUR/PLN lub
    utrzymanie się na dotychczasowym poziomie tj. w okolicach (...) EUR/PLN.
    Mając powyższe na uwadze, Spółka zdecydowała w (...) 2025 r. o skorzystaniu z
    przewidzianej w Umowie możliwości niewykorzystania Maksymalnej Kwoty Objętej
    Zabezpieczeniem. Innymi słowy Spółka anulowała pozostałe do końca 2025 r. kontrakty
    forward na zakup waluty EUR po kursie forward (...) EUR/PLN na łączną kwotę (...). Główną
    przesłanką tej decyzji było uniknięcie konieczności zakupu waluty po kursie forward
    znacznie wyższym niż kurs spotowy.
    W związku z tą decyzją, Spółka jest obowiązana zgodnie z zapisami Umowy do zapłaty
    odszkodowania w wysokości (...) zł za anulowanie pozostałych do końca 2025 r.
    kontraktów forward, skalkulowanego według wzoru opisanego w stanie faktycznym.
    Odszkodowanie zostało udokumentowane notą debetową wystawioną przez C na A.
    Odszkodowanie jest bezzwrotne i zostało pokryte ze środków finansowych Spółki.

## Pytanie

Czy Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów podatkowych zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT Odszkodowania za anulowanie pozostałych do końca 2025 r. kontraktów
    forward, skalkulowanego według wzoru opisanego w stanie faktycznym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Według Spółki jest ona uprawniona do zaliczenia do kosztów podatkowych zgodnie z art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT Odszkodowania za anulowanie pozostałych do końca 2025 r.
    kontraktów forward, skalkulowanego według wzoru opisanego w stanie faktycznym.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Na podstawie ugruntowanego stanowiska organów podatkowych i sądów
    administracyjnych powszechnie przyjmuje się również, że aby dany wydatek mógł zostać
    uznany za koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione w stosunku do niego
    następujące warunki formalne:
    1) wydatek został poniesiony przez podatnika tzn. został pokryty z majątku podatnika,
    2) wydatek został poniesiony definitywnie,
    3) wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
      gospodarczą,
    4) wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    5) wydatek został właściwie udokumentowany,
    6) wydatek nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT jako niestanowiący kosztu
      uzyskania przychodów.

    Cytowana regulacja oraz powszechnie przyjęte warunki formalne wprowadzają ogólne
    przesłanki zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodu na gruncie Ustawy o CIT,
    przy czym każdy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie pod kątem spełnienia tych przesłanek - pozytywnych (punkty 1-5) i negatywnych
    (punkt 6).
    Art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia,
    jakim jest osiągnięcie przychodu lub zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów.
    Cel ten musi być widoczny, zaś poniesione wydatki powinny go bezpośrednio lub
    pośrednio realizować lub co najmniej powinny go zakładać jako realny do osiągnięcia.
    Określenie „w celu” oznacza pozostawanie kosztu w takim związku z przychodami lub
    zachowaniem albo zabezpieczeniem ich źródła, że poniesienie go ma lub może mieć
    wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich
    źródeł.
    Przyjmuje się, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które
    poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu
    występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało.
    Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty
    poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło
    funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Art. 15 ust. 1 ustawy o CIT stanowi również, że za koszty uzyskania przychodów nie mogą
    być uznane wydatki wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Przepis ten wskazuje
    enumeratywnie kategorie kosztów, które zostały bezwzględnie wyłączone z kosztów
    uzyskania przychodu przez ustawodawcę. Wśród takich wydatków wskazane zostały
    konkretne przypadki kar umownych i odszkodowań, które nie mogą stanowić kosztów
    uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT). Są to kary i odszkodowania
    związane z:
    · wadami dostarczonych towarów,
    · wadliwym wykonaniem robót lub usług,
    · zwłoką w dostarczeniu towarów wolnych od wad,
    · zwłoką w usunięciu wad towarów,
    · zwłoką w usunięciu wad wykonanych robót i usług.
    Należy podkreślić, że wyżej wymieniony przepis nie wyłącza z możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodu wszelkich wydatków poniesionych przez podatnika na kary
    umowne, a jedynie na te kary umowne, które zostały w tym przepisie wskazane. Oznacza
    to, że tylko wskazane powyżej kategorie kar i odszkodowań nie mogą zostać zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów. Wszystkie inne kary i odszkodowania powinny stanowić
    koszt uzyskania przychodów, oczywiście pod warunkiem, że spełniają ogólne (pozostałe)
    kryteria uznania za koszt podatkowy - w tym przede wszystkim powinny służyć
    zabezpieczeniu źródła przychodu.
    Powyższą wykładnię przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy CIT potwierdza również
    Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt II FSK 2961/20 NSA
    stwierdził, iż, cyt.:
    „Skoro zatem ustawodawca wyjątek od zasady uznawania za koszty uzyskania
    przychodów wszelkich kosztów poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.) w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.
    d.o.p. odniósł tylko do określonej kategorii kar umownych, rozszerzanie tego wyjątku na
    inne kategorie kar umownych, płaconych z innych tytułów, nie jest uprawnione ani
    dopuszczalne. Oceny tej nie może zmienić nawet powołanie się na zasadę autonomii
    prawa podatkowego i zanegowanie prawidłowości odwołania się do rozumienia

    określonych pojęć w prawie cywilnym, albowiem już sama analiza gramatyczna art. 16 ust.
    1 pkt 22 u.p.d.o.p. nie prowadzi do odnalezienia w nim pojęć, które tam nie występują, w
    szczególności dostarczenia towarów lub usług obarczonych wadami nie sposób utożsamić
    z dostarczeniem towarów lub usług niewadliwych, ale z opóźnieniem. Jakkolwiek organ
    interpretacyjny słusznie podnosi, że omawiany przepis prawa podatkowego nie różnicuje
    kar umownych i odszkodowań w zależności od przyczyn nienależytego wykonania
    zobowiązań oraz zawinienia dłużnika, niemniej ta okoliczność nie ma znaczenia w
    rozpoznawanej sprawie, bowiem spór dotyczy kategorii kar umownych, a nie przyczyn ich
    wypłacenia, w tym zawinienia lub dochowania należytej staranności przez podmiot, który
    jest nimi obciążony.”
    Przyjęcie poglądu zakładającego, że żadna kara umowna i/lub odszkodowanie nie mogą
    zostać uznane za koszt uzyskania przychodów czyniłoby regulację zawartą w art. 16 ust. 1
    pkt 22 ustawy o CIT zbędną. Takie stanowisko również znajduje potwierdzenie w
    orzecznictwie sądów administracyjnych - np. wyrok NSA z 7 czerwca 2023 r. sygn.: II FSK
    2961/20, wyrok WSA z 18 sierpnia 2021 r. sygn.: I SA/Po 357/21).
    Zgodnie natomiast z wyrokiem NSA z dnia 21 czerwca 2023 r. sygn.: II FSK 68/21, cyt.:
    „Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby wyłączenie in genere możliwości zaliczenia kar
    umownych do kosztów uzyskania przychodów, dałby temu wyraz inaczej formułując
    wyłączenie. (...) Katalog wyłączeń dotyczy zdarzeń spowodowanych wadliwością, w tym z
    tytułu wykonania usługi lub wad towaru, to znaczy, że zaistnienie wady jest w tym
    przypadku podstawową przyczyną eliminacji kar umownych z kosztów podatkowych.
    Zatem przepis ten nie obejmuje przypadków odstąpienia od umowy.”
    Zdaniem Wnioskodawcy Odszkodowanie, o którym mowa w stanie faktycznym nie jest
    odszkodowaniem opisanym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, tzn. nie jest to
    odszkodowanie z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz
    zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
    wykonanych robót i usług.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do zaliczenia
    Odszkodowania do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem, że wydatek ten
    spełnia pozostałe przesłanki uznania za koszt podatkowy na podstawie art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT.
    W tym kontekście należy zauważyć, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez
    organy podatkowe od wielu lat, koszty związane z działalnością gospodarczą, oprócz tego,
    że muszą być wynikiem racjonalnego i celowego działania nie mogą obciążać budżetu
    skutkami zaniedbań przedsiębiorcy, powodujących zmniejszenie jego wpływów.
    Zgodnie z tym poglądem podatnik nie może kwalifikować do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków, będących następstwem jego niewłaściwego lub nieracjonalnego
    działania albo niezachowania przez niego należytej staranności. Działalność podmiotu
    gospodarczego powinna cechować dbałość i zachowanie należytej staranności tak w
    procesie decyzyjnym jak i wykonawczym. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej
    ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa.
    Wyjątkiem mogą być jedynie nieprzewidywalne sytuacje, których uniknięcie było
    niemożliwe, pomimo podjęcia przez podatnika wszelkich koniecznych działań w celu
    zapobieżenia im.
    Przystępując do Umowy o zarządzaniu ryzykiem walutowym i zawierając w ramach tej
    Umowy kontrakty forward, Spółka miała na celu ograniczenie ryzyka walutowego i
    związanego z tym ryzykiem kosztów finansowych. W opinii Spółki jest to przejaw
    racjonalnego i ekonomicznego sposobu jej działania, którego celem było zabezpieczenie
    źródła przychodów.
    W opinii Wnioskodawcy przedmiotowe Odszkodowanie jest wynikiem racjonalnych
    przesłanek biznesowych i jest ostatecznie związane z zabezpieczeniem źródła
    przychodów. Tym samym powinno stanowić koszt uzyskania przychodu dla Spółki. Sama

    Umowa przewiduje sytuację, w której limit Wymiany waluty nie zostanie osiągnięty przez
    Spółkę Scentralizowaną (A) - strony dopuściły taką możliwość. W takim wypadku Spółka
    Scentralizowana zobowiązana jest jednak do zapłaty Odszkodowania z tego tytułu na
    rzecz Spółki Centralizującej. A skorzystał z tej opcji z uwagi na spadkowy trend dotyczący
    kursu EUR/PLN. Główną przesłanką tej decyzji było uniknięcie konieczności zakupu waluty
    po kursie forward znacznie wyższym niż kurs spotowy. Patrząc na to w ten sposób,
    decyzja o anulowaniu kontraktów forward jest racjonalna z ekonomicznego punktu
    widzenia i służy zabezpieczeniu źródła przychodu.
    Decyzja o skorzystaniu z przewidzianej w Umowie opcji anulowania pozostałych do końca
    2025 roku kontraktów forward oparta została na dostępnych analizach rynkowych
    dotyczących przewidywanego trendu kształtowania się kursu EUR/PLN uwzględniających
    przede wszystkim sytuację polityczną, kondycję gospodarki oraz inne czynniki
    makroekonomiczne mogące wpływać na ten kurs. Analiza ta wykazała, że kurs EUR/PLN
    do końca 2025 r. Analizy rynkowe wskazują, że do końca 2025 r. kurs EUR/PLN będzie
    kształtował się znacząco poniżej kursu forward (...) EUR/PLN - najprawdopodobniej w
    okolicach (...) EUR/PLN.
    Mając powyższe na uwadze, Spółka zdecydowała w (...) 2025 r. o skorzystaniu z
    przewidzianej w Umowie możliwości niewykorzystania Maksymalnej Kwoty Objętej
    Zabezpieczeniem. Innymi słowy Spółka anulowała pozostałe do końca 2025 r. kontrakty
    forward na zakup waluty EUR po kursie forward (...) EUR/PLN na łączną kwotę (...).
    Z kalkulacji Spółki wynika, że zapłata Odszkodowania w wysokości (...) zł będzie stanowiła
    dla Spółki niższy koszt niż przewidywane straty związane z realizacją kontraktów forward
    pozostałych do końca 2025 roku. Z punktu widzenia Spółki jest to działanie racjonalne
    ekonomiczne i ostatecznie służy zabezpieczeniu źródła przychodu.
    Odszkodowanie zostało udokumentowane notą debetową wystawioną przez C na A.
    Odszkodowanie jest bezzwrotne i zostało pokryte ze środków finansowych Spółki.
    Podsumowując - w opinii Spółki Odszkodowanie, o którym mowa w stanie faktycznym
    spełnia wszystkie przesłanki uznania go za koszt podatkowy. W szczególności jest to
    wydatek poniesiony w celu zabezpieczenia źródła przychodów i nie stanowi kary
    umownej, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. Ponadto jest to wydatek
    definitywny, pokryty ze środków finansowych Spółki. Został również właściwie
    udokumentowany. W konsekwencji, Spółka jest uprawniona do zaliczenia tego
    Odszkodowania do kosztów podatkowych zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy,
    oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:

    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Jednocześnie trzeba podkreślić, że przez pojęcie zachować należy rozumieć dochować coś
    w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać. Natomiast zabezpieczyć oznacza
    uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę. Można więc przyjąć, ze koszty
    poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby
    przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym
    stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła
    przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła
    przychodów, które umożliwią dalsze funkcjonowanie źródła. Za koszty związane z
    zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów należy więc uznać przede wszystkim
    koszty prawidłowego funkcjonowania podatnika oraz prawidłowego prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są
    jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie
    te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie
    w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania
    przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do
    osiągnięcia przychodów.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodów.
    W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku w postaci
    Odszkodowania i jego wpływu na powstanie przychodu, względnie zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodu.
    Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 15 ust. 1 ustawa o CIT), ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art.
    16 ust. 1 ww. ustawy, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego,

    choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    kryteria normatywne.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
      tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
      dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
      wykonanych robót i usług.
    Przepis ten stanowi katalog zamknięty, dotyczący zdarzeń gospodarczych
    spowodowanych wadliwością towarów lub robót i usług będących przedmiotem
    działalności gospodarczej. Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji
    poniesionych wydatków z kosztów podatkowych. Ustawodawca wyłączył zatem z kosztów
    uzyskania przychodów te wydatki, nie chcąc „premiować” przypadków nienależytego
    wykonania zobowiązania.
    Oceniając sytuację opisaną we wniosku pod kątem zaliczenia poniesionych wydatków do
    katalogu wyłączeń zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy stwierdzić należy, że poniesione przez
    Spółkę wydatki na zapłatę odszkodowania nie podlegają ograniczeniom wymienionym w
    tym katalogu.
    Niemniej wskazać należy, że samo negatywne wyliczenie kosztów, które zostało
    uregulowane w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie
    przesądza jeszcze o tym, że wydatek niewskazany w tym przepisie staje się automatycznie
    kosztem uzyskania przychodów. Zatem do uznania przedmiotowego wydatku Spółki za
    koszt uzyskania przychodów niezbędne jest wykazanie, że został on poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a więc
    winien być spełniony ogólny warunek określony w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz w związku z funkcjonowaniem w ramach
    międzynarodowej grupy kapitałowej, Państwa Spółka oraz inne spółki należące do Grupy
    przeprowadzają transakcje w walucie obcej.
    W celu zabezpieczenia się przed niekorzystnymi wahaniami kursów walut, spółki
    wchodzące w skład Grupy mogą zawierać umowy zabezpieczające przed ryzykiem
    walutowym.
    Została zawarta umowa o zarządzaniu ryzykiem walutowym pomiędzy C - pełniącą funkcję
    tzw. Spółki Centralizującej, oraz poszczególnymi spółkami z Grupy, które zdecydowały się
    przystąpić do wspomnianej Umowy (Spółki Scentralizowane). W ramach transakcji Strony
    zobowiązują się do wymiany walut w uzgodnionym w przyszłości momencie, po z góry
    ustalonym kursie.
    Jeżeli na koniec danego Okresu Zabezpieczenia Spółka Scentralizowana nie dokonała
    wymiany Wnioskowanych Walut w ilości równiej odpowiedniej Maksymalnej Kwocie
    Objętej Zabezpieczeniem, Spółka Scentralizowana musi wypłacić odszkodowanie Spółce
    Centralizującej.
    Pod koniec 2024 r. Państwa Spółka zabezpieczyła swoje potrzeby walutowe na 2025 r. w
    postaci kontraktów forward zawartych na podstawie Umowy. Realizacja tych kontraktów
    miała nastąpić w trakcie 2025 r. (Okres Zabezpieczenia).
    W 2025 r. Państwa Spółka zawarła kontrakty forward na zakup waluty EUR w łącznej
    kwocie (...). Ustalony przez Strony gwarantowany kurs walutowy, po którym Państwa
    Spółka miała nabywać EUR w 2025 r. w ramach kontraktów forward wynosił (...) EUR/PLN.
    Kurs faktyczny EUR w 2025 r. kształtował się znacząco poniżej (...) EUR/PLN. W związku z
    tym realizacja kontraktów forward w 2025 r. przynosiła Spółce znaczące straty finansowe.

    Spółka zdecydowała w (...) 2025 r. o skorzystaniu z przewidzianej w Umowie możliwości
    niewykorzystania Maksymalnej Kwoty Objętej Zabezpieczeniem, Spółka anulowała
    pozostałe do końca 2025 r. kontrakty forward na zakup waluty EUR po kursie forward (...)
    EUR/PLN. Główną przesłanką tej decyzji było uniknięcie konieczności zakupu waluty po
    kursie forward znacznie wyższym niż kurs spotowy.
    W związku z tą decyzją, Spółka jest obowiązana zgodnie z zapisami Umowy do zapłaty
    odszkodowania za anulowanie pozostałych do końca 2025 r. kontraktów forward.
    Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że samo działanie polegające na
    anulowaniu kontraktów forward i zapłata odszkodowania celem zmniejszenia straty
    ekonomicznej, nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że mamy do czynienia z
    wydatkiem poniesionym w celu uzyskania lub zachowania czy zabezpieczenia źródła
    przychodów. Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionuje sensu ekonomicznego
    poniesionego wydatku, czy też racjonalności podejmowanych przez przedsiębiorcę decyzji
    gospodarczych i ich efektywności, dokonuje natomiast oceny celowości wydatku w
    granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy konkretny wydatek został
    poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu (zachowania lub
    zabezpieczenia jego źródła).
    W obrocie gospodarczym występują przypadki, że strona chce bądź zmuszona jest
    odstąpić od umowy, aby zapobiec wynikającej bądź mogącej wyniknąć z wykonania tej
    umowy stracie. Zdarza się to najczęściej z uwagi na nieodpowiednie z punktu widzenia
    prawa lub zasady prawidłowego gospodarowania wynegocjowanie i (lub) zawarcie albo też
    wykonanie umowy, jak również w przypadkach mieszczących się w granicach ryzyka
    gospodarczego, z którym podmiot uczestniczący w obrocie powinien się liczyć. Nie ulega
    wątpliwości, że wykładnia celowościowa przytaczanych przepisów podatkowych nie
    obejmuje przenoszenia na Skarb Państwa konsekwencji, które z tego tytułu zarówno w
    sferze faktów gospodarczych, jak i skutków prawnych wynikają dla podatnika.
    W opisanej sprawie Spółka ponosi ryzyko gospodarcze decydując się na zawarcie takiej
    umowy, której zapisy (w świetle cywilistycznej zasady swobody umów) nie przyznają jej
    prawa do rozwiązania tej umowy bez konieczności zapłaty świadczenia pieniężnego,
    gdyby okazało się, że byłaby ona dla Spółki mniej korzystna pod względem
    ekonomicznym. Należy podkreślić, że poniesienia kosztów stanowiących efekt podjętego
    ryzyka gospodarczego podatnik nie może sobie rekompensować za pomocą przepisów
    podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet
    ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. W przeciwnym
    wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej można by
    przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie
    dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania (por. wyrok NSA z 12 marca 1999 r.
    sygn. akt I SA/Po 1362/98, wyrok NSA z 30 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1388/05, wyrok
    NSA w Krakowie z 18 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr 1768/94).
    Zatem, zapłata Odszkodowania z tytułu anulowania pozostałych kontraktów forward nie
    spełnia przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. nie jest poniesiona w
    celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i w
    konsekwencji nie może być uznana za koszty uzyskania przychodów.
    W tym miejscu warto wskazać na wyrok WSA w Poznaniu z 21 stycznia 2009 r. sygn. akt I
    SA/Po 1369/08, w którym Sąd stwierdził:
      Jednak zapłaty przedmiotowej kary umownej w celu uniknięcia konieczności
      poniesienia większych wydatków nie można uznać za „działanie w celu zachowania
      albo zabezpieczenia źródła przychodów” w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop. Podzielić
      tutaj należy pogląd organu podatkowego wyrażony w zaskarżonej interpretacji,
      zgodnie z którym sama chęć zapobieżenia jeszcze większej stracie niż zapłacona kara
      umowna, która mogłaby wystąpić w przypadku realizacji inwestycji, nie przesądza
      jeszcze, że jest to działanie w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo

      zabezpieczenia źródła przychodów” oraz wyrok z 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA
      /Po 748/10, zgodnie z którym: „Przepis art. 15 ust. 1 updop nie przewiduje
      możliwości wpisywania w ciężar kosztów podatkowych odszkodowań, które
      ponoszone są w celu uniknięcia strat. Celem poniesionego kosztu wyartykułowanym
      w tym przepisie jest jedynie osiąganie przychodów. Jedynie de lege ferenda celowe
      byłoby wprowadzenie takich regulacji prawnych, które umożliwiałyby zaliczenie do
      kosztów podatkowych wydatków z tytułu zapobiegania czy też zminimalizowania
      strat. Jednakże de lege lata proponowana przez stronę skarżącą wykładnia
      analizowanego przepisu nie jest możliwa (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, t. 25 do
      art. 22 w PIT. Komentarz, Lex, 2009).
    W innym orzeczeniu ten sam Sąd zauważył:
      Jednocześnie samo działanie polegające na ograniczeniu uszczuplenia majątku
      podatnika nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do uznania, iż mamy do
      czynienia z zabezpieczeniem źródła przychodów.
    Należy zwrócić uwagę na tezę zawartą w wyroku NSA z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 460
    /10, gdzie Sąd uznał że:
      Z analizy treści tego przepisu (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych – przypis Organu) wynika, że nie obejmuje on swoją dyspozycją działań
      „negatywnych” zmierzających do ograniczenia straty lecz wyłącznie działania o
      charakterze pozytywnym zmierzające do uzyskania przychodu ewentualnie do
      zachowania lub zabezpieczenia jego źródeł.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądu administracyjnego nie mogą
    wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionych przez Państwa kwestii. Nie negując
    tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm
    prawa podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – teza badanych rozstrzygnięć nie
    ma zastosowania w tym postępowaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.