Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.861.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: W zakresie skutków podatkowych rozliczenia wzajemnych
roszczeń, zwrotu kosztów procesu i wypłaty odsetek.
Słowa kluczowe: koszt-koszty zastępstwa procesowego
kredyt-kredyt hipoteczny
odsetki
przychód
roszczenia
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    30 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 21 października 2025 r. (wpływ 21 października 2025 r.) -
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A.A.
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

Pan A.A. oraz Pani B.B. (dalej: Wnioskodawcy), zawarli z (...) Bank S.A. w (...) (poprzednia
    firma (...) Bank S.A. w (...) (dalej: Bank) w dniu 17 lipca 2006 r. umowę nr (...) o kredyt
    hipoteczny (dalej: Umowa). Przedmiotem Umowy było udzielenie kredytu na kwotę 253
    096,15 PLN, która w momencie sporządzania Umowy kredytu została przez Bank
    przeliczona na równowartość 105 238,40 CHF przy zastosowaniu wyznaczonego przez
    Bank kursu kupna CHF w tym dniu.
    Kredyt ten, denominowany w walucie obcej (CHF), został zaciągnięty celem sfinansowania
    nabycia lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (...) w (...).
    Wnioskodawcy są małżeństwem, a ich ustrój majątkowy na moment składania niniejszego
    wniosku to umowna rozdzielność majątkowa.
    Wnioskodawcy w momencie podpisywania Umowy byli we wspólności majątkowej.
    Wnioskodawcy dokonali całkowitej spłaty kredytu udzielonego na podstawie Umowy z
    dniem 26 czerwca 2017 r. Tytułem spłaty kredytu Wnioskodawcy wpłacili na rzecz Banku
    88.803,08 PLN i 110.551,31 CHF (w tym 80.553,14 PLN, 110.551,31 CHF tytułem rat
    kapitałowych i odsetkowych oraz 8.249,94 PLN tytułem innych opłat i prowizji).
    W związku z zakwestionowaniem przez Wnioskodawców ważności Umowy wnieśli Oni
    pozew.
    Sprawa z powództwa Wnioskodawców o sygnaturze (...) toczy się przed Sądem
    Okręgowym w (...). Bank wytoczył przeciwko Wnioskodawcom pozew w sprawie o zapłatę
    kwoty 253.096,15 PLN, która odpowiada wypłaconemu przez Bank kapitałowi na
    podstawie Umowy. Postępowanie zainicjowane pozwem Banku toczy się przed Sądem
    Okręgowym w (...) pod sygn. akt. (...).

    W związku z negocjacjami dotyczącymi wzajemnych rozliczeń Bank zaoferował
    Wnioskodawcom ugodę (dalej: Ugoda), która ureguluje kwestię wzajemnych
    wierzytelności wynikających z Umowy.
    Ugoda ta przewiduje, że:
    1) Wnioskodawcom przysługuje roszczenie w stosunku do Banku wynikające ze świadczeń
    spełnionych w wykonaniu Umowy w kwocie 795 417,20 PLN, na które składają się:
        80.553,14 PLN tytułem rat kapitałowo - odsetkowych;
        110.553,41 CHF tytułem rat kapitałowo - odsetkowych;
        5.212,78 PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego;
        3.037,16 PLN tytułem opłaty i prowizje związanej z kredytem;
        202.413,18 PLN tytułem ustalonych przez Wnioskodawców oraz Bank części
        odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu
        do Banku (tj. 1 czerwca 2020 r. do dnia 28 lipca 2025 r.).
    2) Bankowi przysługuje roszczenie wobec Wnioskodawców w wysokości odpowiadającej
    wypłaconemu przez Bank kapitałowi na podstawie Umowy tj. 253.096,15 PLN.
    3) Wnioskodawcy oraz Bank dokonają potrącenia roszczenia Wnioskodawców z
    roszczeniem Banku, wobec czego wierzytelności te umorzą się nawzajem do wysokości
    niższej z tych wierzytelności. Na skutek dokonanego potrącenia, Bank zobowiązany będzie
    do zapłaty na rzecz Wnioskodawców pozostałej kwoty przysługującego im roszczenia tj.
    542.321,05 PLN.
    4) Ponadto Bank zobowiąże się do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w kwocie
    10.800,00 PLN, która to kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa
    procesowego możliwych do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra
    Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
    (Dz. U. 2023 poz. 1935 t. j. z 20 września 2023 r.).
    5) Bank zobowiąże się do zapłaty ww. kwot w terminie 30 dni od dnia zawarcia Ugody.
    6) W związku z zawarciem Ugody:
    - Bank zobowiąże się cofnąć w całości pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w sprawie
    przeciwko Wnioskodawcom o zwrot nominalnej kwoty wypłaconego kapitału. Ponadto,
    Bank zobowiąże się cofnąć w całości żądanie zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów
    procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego;
    b) Wnioskodawcy zobowiążą się cofnąć pozew przeciwko Bankowi w całości ze
    zrzeczeniem się roszczenia wraz z żądaniem zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów
    procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
    Na dzień sporządzenia wniosku Ugoda z Bankiem nie została jeszcze podpisana.
    Wnioskodawcy pragną zawrzeć ją dopiero po uzyskaniu pisemnej interpretacji
    indywidualnej.
    W tym kontekście wskazać należy, że kwota, którą Wnioskodawcy mają otrzymać od
    Banku na podstawie Ugody, będzie zwrotem na rzecz Wnioskodawców m.in. środków
    pieniężnych, które wcześniej, na mocy Umowy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty
    rat kapitałowo-odsetkowych.
    Na mocy Ugody, Bank oraz Wnioskodawcy ustalą, że na kwotę przysługującą
    Wnioskodawcom składa się:
        80.553,14 PLN tytułem rat kapitałowo - odsetkowych;

        110.553,41 CHF tytułem rat kapitałowo - odsetkowych;
        5.212,78 PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego;
        3.037,16 PLN tytułem opłaty i prowizje związanej z kredytem;
        202.413,18 PLN tytułem ustalonych przez Wnioskodawców oraz Bank części
        odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu do
        Banku (tj. 1 czerwca 2020 r. do 28 lipca 2025 r.).
    Tym samym, środki pieniężne, które mają podlegać zwrotowi przez Bank na rzecz
    Wnioskodawców przed dokonaniem potrącenia z wierzytelnością Banku, będą opiewały
    na kwotę 291.216,26 PLN oraz 110.553,41 CHF, a więc łącznie w kwocie 795.417,20 PLN -
    spłaty dokonywane w CHF zostały przeliczone na PLN po średnim kursie CHF z 28 lipca
    2025 r. według tabeli kursów średnich walut obcych publikowanej przez Narodowy Bank
    Polski na stronie internetowej.
    Jednak ze względu na to, że Bankowi przysługuje roszczenie wobec Wnioskodawców o
    zwrot kapitału kredytu w wysokości 253.096,15 PLN, to powyższe roszczenie
    Wnioskodawców (795.417,20 PLN) ulegnie obniżeniu do kwoty 542.321,05 PLN, w ramach
    planowanego potrącenia wierzytelności Wnioskodawców z wierzytelnością Banku.
    Dlatego też, na rzecz Wnioskodawców Bank ma przekazać kwotę 542.321,05 PLN, co
    będzie stanowiło różnicę pomiędzy roszczeniem Wnioskodawców (795.417,20 PLN) a
    wierzytelnością Banku (253.096,15 PLN).
    Kwota, które będzie podlegała zwrotowi na rzecz Wnioskodawców (542.321,05 PLN)
    będzie mieścić się w kwocie wpłaconej przez Wnioskodawców w tym sensie, że kwota
    podlegająca zwrotowi na rzecz Wnioskodawców (542.321,05 PLN) będzie niższa, niż ta
    która podlega zwrotowi przez Bank na rzecz Wnioskodawców (795.417,20 PLN). Kwota
    zwracana na rzecz Wnioskodawców w wysokości 542.321,05 PLN będzie również niższa
    niż środki pieniężne wpłacone na rzecz Banku podczas spłaty kredytu przez
    Wnioskodawców (593.004,02 PLN).
    Należy bowiem mieć na uwadze, że na całkowite roszczenie Wnioskodawców w stosunku
    do Banku składają się kwoty tytułem:
        rat kapitałowo-odsetkowych;
        składek na poczet ubezpieczenia;
        opłaty i prowizji związanych z kredytem;
    opiewających łączenie na kwotę 593.004,02 PLN.
    Jednak na roszczenie Wnioskodawców składa się również kwota w wysokości 202.413,18
    PLN. Kwota ta powstała tytułem odsetek za opóźnienie, które to należą się
    Wnioskodawcom w wysokości przez nich ustalonej w Ugodzie, z powodu opóźnienia w
    zapłacie przez Bank kwoty 593.004,02 PLN. W wyniku czego, łączne roszczenie
    Wnioskodawców wynosi 795.417,20 PLN.
    Środki pieniężne, które zostaną przekazane przez Bank na rzecz Wnioskodawców nie
    będą stanowiły odszkodowania ze strony Banku. Środki te nie będą również stanowiły
    wynagrodzenia za zaniechanie dochodzenia przez Wnioskodawców roszczeń wobec
    Banku na drodze sądowej lub odstąpienie od takich roszczeń.
    Co prawda, w treści Ugody wskazano, że:
    W związku z zawarciem i wykonaniem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, że nie będą
    występować w przyszłości względem siebie z żadnym roszczeniem wywodzonym z treści
    postanowień Umowy, w tym związanych z zawarciem lub wykonaniem Umowy, a ugoda w
    całości wyczerpuje ich wszelkie roszczenia, w tym dochodzone przez klienta indywidualnie

    przeciwko Bankowi przed sądem Sąd Okręgowy w (...) [sygn. akt (...)] oraz z powództwa
    Banku w sprawie o zapłatę kapitału.
    Jednak należy zauważyć, że żadna z kwot składających się na roszczenie Wnioskodawców
    nie powstała tytułem wynagrodzenia za zaniechanie dochodzenia roszczeń przez
    Wnioskodawców wobec Banku na drodze sądowej lub za odstąpienie od takich roszczeń.
    Tak jak wskazywano wyżej, roszczenie Wnioskodawców powstało z tytułu uiszczonych
    przez nich:
        rat kapitałowo-odsetkowych oraz
        składek na poczet ubezpieczenia;
        opłaty i prowizji związanych z kredytem
    oraz części odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu
    pozwu do Banku (tj. 1 czerwca 2020 r. do 28 lipca 2025 r.).
    Dlatego też, nie sposób jest zakwalifikować kwoty 542.321,05 PLN jako wynagrodzenie za
    zaniechanie dochodzenia przez Wnioskodawców roszczeń wobec Banku na drodze
    sądowej lub odstąpienie od takich roszczeń.
    Środki pieniężne, które zostaną przekazane przez Bank na rzecz Wnioskodawców nie
    będą stanowiły zadośćuczynienia ze strony Banku na rzecz Wnioskodawców. Środki te nie
    będą również stanowiły świadczenia z tytułu kredytu mieszkaniowego związanego z
    powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Kwota, która ma zostać zwrócona przez Bank tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
    procesowego, będzie niższa od kosztów faktycznie poniesionych przez Wnioskodawców.
    Kwota 10.800,00 zł nie pokrywa w całości kosztów zastępstwa procesowego, które ponieśli
    Wnioskodawcy.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem Ugody opisanej w zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawcy będą
    zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym zawarcie Ugody nie
    spowoduje powstania po ich stronie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast
    z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.

      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) - mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter - nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    W tym miejscu należy również odwołać się do art. 69 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Sam fakt zawarcia umowy kredytu nie generuje po stronie podatnika przychodu,
    albowiem dopiero umorzenie kredytu, jego części lub odsetek odnosiłoby takowy skutek
    jako definitywne i realne przysporzenie po stronie podatnika.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm., dalej jako: k.c.):

      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Zatem Ugoda stanowi porozumienie pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem bazujące na
    wzajemnych ustępstwach stron. Ugoda nie kreuje nowego stosunku prawnego, a odnosi
    się do już istniejącego, który to powstał na mocy zawartej Umowy.
    Wobec powyższego, skoro kwota którą Wnioskodawcy otrzymają od Banku w wyniku
    zawartej Ugody, stanowi zwrot środków pieniężnych, które wcześniej zostały wpłacone
    przez kredytobiorców do Banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat kapitałowo-
    odsetkowych) oraz innych opłat związanych z kredytem, a które - w wyniku przeliczenia
    świadczeń wyrażonych w CHF i dokonania wzajemnego potrącenia roszczeń stron -
    okazały się nienależne bankowi to jej otrzymanie nie spowoduje po stronie
    Wnioskodawców dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    W konsekwencji pieniądze te nie będą Wnioskodawców przychodem w rozumieniu art. 11
    ust. 1 Ustawy o PIT i ich uzyskanie nie będzie skutkowało po stronie Wnioskodawców
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
    W konsekwencji, po stronie Wnioskodawców nie powstanie przychód w rozumieniu art. 11
    ust. 1 Ustawy o PIT, a co za tym idzie Wnioskodawcy nie będą obowiązani do zapłaty
    podatku PIT od wypłaconej przez Bank kwoty w ramach Ugody.
    Przechodząc do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie, które Bank ma wypłacić,
    należy wskazać na treść art. 481 § 1 k.c.:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy
    przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b Ustawy o PIT:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    2) świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów Ordynacji
    podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Skoro zatem zwrot kwot od Banku na rzecz Wnioskodawców tytułem:
    a) rat kapitałowo-odsetkowych (w walucie PLN oraz CHF, z tym, że kwota wyrażona w
    walucie CHF zostanie przeliczona na walutę PLN);
    b) składek na poczet ubezpieczenia;
    c) opłat i prowizji związanych z kredytem;

    nie będzie skutkował powstaniem u Wnioskodawców zobowiązania w podatku PIT, to
    również przekazane na rzecz Wnioskodawców od Banku odsetki ustawowe za opóźnienie
    nie będzie podlegały opodatkowaniu podatkiem PIT.
    W kwestii zwrotu kosztów zastępstwa procesowego należy wskazać, iż koszty te mają
    charakter niezbędnych wydatków poniesionych przez Wnioskodawców.
    W myśl art. 98 § 2 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 z późn. zm., dalej jako: „k.p.c.”):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei jak stanowi art. 98 § 3 k.p.c.:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zwrócone na rzecz Wnioskodawców koszty zastępstwa procesowego nie będą stanowiły
    realnego i definitywnego przysporzenia majątkowego po ich stronie, albowiem będą
    stanowić zwrot kosztów już poniesionych. W konsekwencji, zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego na rzecz Wnioskodawców od Banku nie spowoduje po ich stronie powstania
    zobowiązania w podatku PIT.
    Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że na podstawie przepisów Ustawy o PIT - art.
    11 ust. 1 Ustawy o PIT oraz art. 21 ust. 1 pkt 95b Ustawy o PIT (w stosunku do odsetek
    ustawowych za opóźnienie) kwota, która zostanie wypłacona na podstawie Ugody tytułem:
    a) rat kapitałowo-odsetkowych (w walucie PLN oraz CHF, z tym, że kwota wyrażona w
    walucie CHF zostanie przeliczona na walutę PLN);
    b) składek na poczet ubezpieczenia;
    c) opłat i prowizji związanych z kredytem;
    d) odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu do
    Banku do oznaczonego dnia przypadającego w trakcie 2025 r.
    e) zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
    pomniejszona o roszczenie Banku o zapłatę wypłaconej Wnioskodawcom kwoty kapitału,
    nie będzie stanowiła przychodu w rozumieniu Ustawy o PIT po stronie Wnioskodawców i
    nie będzie opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższe stanowisko zostało przedstawione przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w:
        interpretacji indywidualnej z 26 marca 2025 r., znak: 0112-KDIL2-1.4011.89.2025.1.
        AK;
        interpretacji indywidualnej z 3 marca 2025 r., 0112-KDIL2-1.4011.62.2025.1.KF;
        interpretacji indywidualnej z 19 marca 2025 r., znak: 0112-KDIL2-1.4011.57.2025.1.
        AK;
        interpretacji indywidualnej z 20 lutego 2025 r., znak: 0112-KDIL2- 1.4011.988.2024.2.
        KF;

        interpretacji indywidualnej z 3 grudnia 2024 r., znak: 0115-KDIT1.4011.656.2024.1.
        JG.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.

    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazali Państwo, że na podstawie zawartej ugody dojdzie do potrącenia i rozliczenia
    wzajemnych roszczeń, wypłaty odsetek oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy będzie to skutkować zapłatą przez Państwa podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Rozliczenie wzajemnych roszczeń
    Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa

    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.

      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony.
    Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych),
    prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do
    zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek
    potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu rozliczenia roszczeń
    Jak wynika z opisu sprawy, w wyniku ugody dojdzie do potrącenia Państwa roszczenia z
    roszczeniem Banku, a na skutek tej czynności Bank zwróci Państwu pozostałą kwotę
    przysługującego Państwu roszczenia.
    Taki zwrot nie spełnia zatem celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika -
    ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie
    Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje
    on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu ponad roszczenie, które przysługiwało Bankowi.
    Taka wypłata będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie
    powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Tym samym - nie będzie na Państwu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych z tego tytułu.
    W tej kwestii Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe wypłaty odsetek
    Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję
    prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe
      za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku
      Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest
      oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
      według tej wyższej stopy.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z
    opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami,
    które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro zwrot wpłaconych przez Państwa środków tytułem wykonania umowy kredytu nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego
    tytułu odsetki podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tej kwestii Państwa stanowisko również jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu -
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek

      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:
      Koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie
      postanowiły inaczej.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
    cywilnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 ze zm.):
      Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki.
    W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Wydatki obejmują w szczególności wynagrodzenie należne innym osobom lub
      instytucjom oraz zwrot poniesionych przez nie kosztów.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa) mają charakter
    zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku
    podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o
    ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie
    poniesionych przez powoda wydatków.
    Z opisu sprawy wynika, że kwota zwrotu zastępstwa procesowego, która ma zostać
    Państwu zwrócona, będzie niższa niż koszty faktycznie przez Państwa poniesione.
    Skoro kwota zwrotu będzie stanowić zwrot poniesionych przez Państwa wydatków i nie
    będzie przewyższać kosztów faktycznie przez Państwa poniesionych, to zwrot ten nie
    będzie stanowić po Państwa stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem w tej kwestii Państwa stanowisko również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy
    prawidłowo postrzegają Państwo, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów
    prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez Państwa stan faktyczny. W polskim
    systemie prawa podatkowego obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Wydanie
    interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia podstawy
    opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego. Stąd też nie analizowałem
    przedstawionych przez Państwa kwot.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A. (Zainteresowany będąca stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.