Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/415-743/14-4/SJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2015-04-01
Teza: Czy wydatki związane z nieodpłatnym dowozem pracowników do pracy i z pracy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy?
Słowa kluczowe: dojazdy; koszt-koszty uzyskania przychodów; transport
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 17 grudnia 2014 r. (data wpływu 22 grudnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 marca 2015 r. (data wpływu 17 marca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej kosztów eksploatacji i amortyzacji samochodu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług.

Wniosek nie spełniał wymogów, określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 5 marca 2015 r., Nr IPTPB1/415-743/14-2/SJ i Nr IPTPP4/443-911/14-2/JM, wezwano Wnioskodawcę, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie wysłane zostało w dniu 5 marca 2015 r. (data doręczenia 10 marca 2015 r.). Uzupełnienie wniosku wpłynęło w dniu 17 marca 2015 r. (data nadania 16 marca 2015 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej oraz posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 tej ustawy. Przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest produkcja okien aluminiowych i drewnianych. Z tytułu prowadzonej działalności Wnioskodawca uzyskuje przychody kwalifikowane jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.).

Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność stanowi jednocześnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w związku z czym posiada status czynnego podatnika tego podatku, zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy. Sprzedaż okien aluminiowych i drewnianych opodatkowana jest podatkiem VAT.

Wnioskodawca jest podmiotem rozwijającym się, co znajduje odzwierciedlenie w systematycznym wzroście produkcji okien. Z uwagi na ograniczenia w zatrudnieniu pracowników na rynku lokalnym, tj. w miejscu prowadzenia działalności w niewielkiej miejscowości, zmuszony jest proponować zatrudnienie osobom z innych miejscowości, oddalonych o około 30 km., gdzie na rynku pracy znajdują się pracownicy zwolnieni z miejscowej huty.

Z uwagi na wskazane okoliczności, Wnioskodawca zamierza zakupić samochód typu BUS 7 osobowy do dowożenia przyszłych pracowników do pracy i z pracy zabezpieczając w ten sposób możliwość dalszej kontynuacji działalności i rozwoju firmy. Wnioskodawca zaznacza, że obecnie brak jest bezpośredniego połączenia komunikacyjnego z X do Y, a dojazd tzw. transportem łączonym trwa do kilku godzin, zatem ze względów praktycznych nie jest możliwy. Korzystanie ze zbiorowej komunikacji jest w tym przypadku niemożliwe, a racjonalnym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest dowóz pracowników do pracy i z pracy.

Powodem finansowania transportu pracowników jest - jak wskazano - lokalizacja zakładu, brak i utrudnienia w dopasowaniu komunikacji publicznej oraz sytuacja na lokalnym rynku pracy. Ponoszenie kosztów dowozu pracowników do pracy jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa i zapewnienia ciągłości produkcji. Całkowite pokrycie kosztów przewozu pracowników dokonywane będzie w pełni ze środków obrotowych, a pracownicy nie będą dokonywać ich zwrotu na rzecz Wnioskodawcy.

Samochód, który zostanie zakupiony:

*   wykorzystywany będzie przez Wnioskodawcę wyłącznie do prowadzonej działalności gospodarczej,

*   zostaną określone reguły zapewniające wyeliminowanie możliwości wykorzystania tego samochodu do celów prywatnych - w formie zarządzenia wewnętrznego,

*   prowadzona będzie do niego ewidencja przebiegu pojazdu,

*   złożona zostanie do urzędu skarbowego informacja VAT-26.

Miejscem parkowania samochodu będzie plac parkingowy, który znajduje się na terenie nieruchomości należącej do Wnioskodawcy. Nieruchomość ta jest składnikiem majątkowym związanym z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.

W uzupełnieniu wniosku, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dodano, że:

1.  Wnioskodawca opodatkowany jest na zasadach podatku liniowego (19%).
2.  Wnioskodawca rozlicza się na zasadach pełnej rachunkowości - prowadzi księgi rachunkowe.
3.  Z tytułu dowozu pracowników Wnioskodawca będzie ponosił w szczególności koszty paliwa i oleju, koszty płynu do chłodnicy, koszty zużywających się części eksploatacyjnych do samochodu, koszty naprawy i konserwacji, koszty przeglądu technicznego, koszty wymiany opon, koszty amortyzacji.
4.  Wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika z tytułu organizowanego przez pracodawcę dowozu pracowników autobusem nie będzie zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.).
5.  Samochód, który zamierza zakupić Wnioskodawca do celów dowozu pracowników do i z pracy nie będzie autobusem w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.), ponieważ będzie posiadał 9 miejsc siedzących (w pierwotnym wniosku omyłkowo wskazano 7 miejsc siedzących).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (pytania Nr 1 i Nr 2 ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku):

1.  Czy wydatki, w szczególności koszty paliwa i oleju, koszty płynu do chłodnicy, koszty zużywających się części eksploatacyjnych do samochodu, koszty naprawy i konserwacji, koszty przeglądu technicznego, koszty wymiany opon, koszty amortyzacji pojazdu, związane z nieodpłatnym dowozem pracowników do pracy i z pracy, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu Wnioskodawcy?
2.  Czy Wnioskodawca zobowiązany będzie, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do Urzędu Skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od świadczenia na rzecz pracowników, związanego z ich dowozem do pracy i z pracy?
3.  Czy od zakupu ww. samochodu można będzie odliczyć w całości podatek naliczony oraz czy od ponoszonych w przyszłości kosztów eksploatacji tego samochodu i zakupu paliwa podatek naliczony będzie także do odliczenia w całości?
4.  Czy nieodpłatne świadczenie usług transportowych na rzecz pracowników, w którym całość kosztów transportu pracowników ponosi Wnioskodawca, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 1 dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych. W pozostałym zakresie wniosek zostanie rozstrzygnięty odrębnie.

Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku), wydatki na paliwo i olej, płyn do chłodnicy, zużywające się części eksploatacyjne do samochodu, naprawy i konserwację, przegląd techniczny, wymianę opon, amortyzację pojazdu, związane z nieodpłatnym dowozem pracowników do pracy i z pracy, na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będą stanowić koszty uzyskania przychodu. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawodawca nie wskazał w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, że wydatki, w szczególności koszty zakupu paliwa i oleju, koszty płynu do chłodnicy, koszty zużywających się części eksploatacyjnych do samochodu, koszty naprawy i konserwacji, koszty przeglądu technicznego, koszty wymiany opon, koszty amortyzacji pojazdu związane z nieodpłatnym dowozem pracowników do pracy i z pracy, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów podatnika podatku dochodowego. Samochód po jego nabyciu zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych i jako środek trwały Wnioskodawcy wykorzystywany będzie wyłącznie do działalności gospodarczej tzn. dowożenia pracowników do i z pracy z odległej miejscowości, aby zapewnić w sposób nieprzerwany i ciągły produkcję okien. Zgodnie z art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają stanowiące własność podatnika nabyte m.in. środki transportu, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Pojazd, który zostanie zakupiony będzie spełniał wymagania wynikające z ww. przepisu. Natomiast pozostałe wskazane wyżej przewidywane wydatki wynikać będą z normalnego używania pojazdu i powstaną w związku z wykorzystywaniem go do bieżącej działalności gospodarczej Wnioskodawcy związanej z dowożeniem do pracy i z pracy pracowników. Są to wydatki typowe, których nie da się wykluczyć w działalności, w której używa się pojazdu samochodowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej kosztów eksploatacji i amortyzacji samochodu – jest prawidłowe.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem, kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wykazania owego związku spoczywa na osobie, która wywodzi z tego określone skutki prawne.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

*   być właściwie udokumentowany.

Zgodnie zaś z przepisem art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie wg zasad określonych w art. 22a – 22o tej ustawy.

Przepis art. 22a ust. 1 tej ustawy stanowi, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która prowadzi działalność gospodarczą Przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej jest produkcja okien aluminiowych i drewnianych. Wnioskodawca opodatkowany jest na zasadach podatku liniowego i prowadzi pełną rachunkowość.

Z uwagi na ograniczenia w zatrudnieniu pracowników w miejscu prowadzenia działalności, zmuszony jest proponować zatrudnienie osobom z innych miejscowości. Z tego powodu Wnioskodawca zamierza zakupić samochód typu BUS 9-osobowy do dowożenia przyszłych pracowników do pracy i z pracy. Samochód, ten nie będzie autobusem w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.).

Wnioskodawca z tytułu dowozu pracowników, będzie ponosił w szczególności koszty paliwa i oleju, koszty płynu do chłodnicy, koszty zużywających się części eksploatacyjnych do samochodu, koszty naprawy i konserwacji, koszty przeglądu technicznego, koszty wymiany opon, koszty amortyzacji. Całkowite pokrycie kosztów przewozu pracowników dokonywane będzie w pełni ze środków obrotowych, a pracownicy nie będą dokonywać ich zwrotu na rzecz Wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie Wnioskodawca zamierza nabyć samochód typu BUS. Zatem, jeżeli nabyty samochód zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości materialnych i prawnych oraz jeżeli Wnioskodawca będzie wykorzystywał przedmiotowy samochód na potrzeby działalności gospodarczej, to wówczas może – stosownie do treści art. 22 ust. 8 ww. ustawy – uznać za koszty uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W kwestii wydatków poniesionych na zakup paliwa, oleju, płynu do chłodnicy, zużywających się części eksploatacyjnych do samochodu, naprawy i konserwacje, przegląd techniczny, wymianę opon, do samochodu typu BUS uznać należy, że będą one stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności gospodarczej Wnioskodawcy, pod tym jednak warunkiem, że ww. wydatki zostaną prawidłowo udokumentowane i będą związane z używaniem samochodu w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Przy czym wykazanie związku poniesionych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz ich wpływu na wysokość osiągniętych przychodów spoczywa na podatniku.

Biorąc powyższe pod uwagę stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydawania interpretacji indywidualnej.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.