Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.197.2025.1.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-26
Teza: Brak powstania przychodu w związku z pobieraniem opłat od
opakowań jednorazowego użytku.
Słowa kluczowe: opakowania
opłata
przychód-przychód z działalności gospodarczej
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    braku powstania przychodu w związku z pobieraniem opłat od opakowań jednorazowego
    użytku.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan (dalej: „Wnioskodawca”, „Podatnik” lub „Franczyzobiorca”) podatnikiem
    prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą, zarejestrowanym jako podatnik
    VAT czynny. Miejscem prowadzonej działalności gospodarczej jest Polska. Podatnik
    prowadzi jako franczyzobiorca lokale gastronomiczne funkcjonujące pod marką „X”.
    W związku z wejściem w życie przepisów ustawy z 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy
    o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz
    o opłacie produktowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 877),
    implementujących Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 z 5
    czerwca 2019 r. w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw
    sztucznych na środowisko (Dz. U. UE. L. z 2019 r. Nr 155, str. 1, dalej: „Dyrektywa SUP”),
    na przedsiębiorców zajmujących się sprzedażą posiłków oraz napojów, także w formule
    „na wynos”, nałożono szereg obowiązków związanych ze zmniejszeniem produkcji
    towarów z tworzyw sztucznych oraz uświadamiania społeczeństwa w zakresie
    szkodliwego wpływu tych produktów na środowisko.
    Przedmiotowe przepisy wprowadziły obowiązek pobierania przez przedsiębiorców
    opłaty za jednorazowe opakowania na żywność i napoje sprzedawane na wynos (dalej:
    „opłata SUP”). Jednocześnie nie zostały zaimplementowane żadne regulacje odnoszące
    się do prawidłowego oznaczania wskazanej opłaty na paragonach fiskalnych/fakturach
    oraz kwestii jej rozliczeń podatkowych, zarówno w odniesieniu do podatku VAT oraz
    podatków dochodowych.
    Zgodnie ze zmianami wprowadzonymi do ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach
    przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie
    produktowej (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1903 ze zm.; dalej: „ustawa SUP”), w związku z
    implementacją Dyrektywy SUP, przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu
    detalicznego, jednostkę handlu hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w których są
    oferowane produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w
    załączniku nr 6 do ustawy SUP, będące opakowaniami lub napoje, lub żywność
    pakowane przez tego przedsiębiorcę w te produkty, jest obowiązany do pobrania
    opłaty od użytkownika końcowego nabywającego te produkty lub napoje, lub żywność
    w tych produktach.
    Kwota, która będzie pobierana od pojedynczego opakowania jest zróżnicowana i zależy
    od tego, czy jest to np. kubek, czy opakowanie typu box. Zgodnie z założeniami
    wdrażanych przepisów, to na przedsiębiorcy - a zatem - na Franczyzobiorcy, ciąży
    obowiązek „ściągnięcia” przedmiotowej opłaty od swojego klienta, ale to konsumenta
    obciążać ma ta opłata. Celem Dyrektywy SUP jest bowiem zniechęcenie właśnie tego
    końcowego odbiorcy, jakim jest konsument do korzystania z jednorazowych opakowań
    z tworzyw sztucznych. Ma to skutkować z założenia zmniejszeniem ilości używanych
    opakowań plastikowych oraz ograniczeniem ich produkcji.
    Zatem Franczyzobiorca będzie zobowiązany do pobierania opłaty SUP od swoich
    klientów. Pierwsze rozliczenie opłaty SUP za 2024 r. nastąpi w sprawozdaniu o
    produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi,
    składanym do marszałka województwa elektronicznie, za pomocą konta w systemie
    BDO, do 15 marca 2025 r.
    Do tej pory traktował Pan pobraną od klientów opłatę SUP jako przychód podatkowy i
    powiększał o ich wartość zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Mając jednak na uwadze, że przedmiotowe przepisy nie regulują szczegółowo
    obowiązków podatkowych przedsiębiorcy w zakresie pobierania opłaty SUP, ma Pan
    wątpliwości, czy przedmiotowa opłata stanowi przychód i koszt jego uzyskania na
    gruncie ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 163; dalej: „ustawa o PIT”).

    Pytania
      1. Czy w świetle tak przedstawionego stanu faktycznego oraz przepisów ustawy o PIT,
        opłata SUP stanowi dla Pana przychód?
      2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie Nr 1, czy ma Pan prawo
        potraktować opłatę SUP jako koszt uzyskania przychodu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    W świetle tak przedstawionego stanu faktycznego oraz przepisów ustawy o PIT, opłata
    SUP nie stanowi dla Pana przychodu.
    Ad. 2.
    Nie ma Pan prawa traktować opłaty SUP, jako kosztu uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o PIT, źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze
        albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników
        majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c);
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
        - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej
        zamiany;
    8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
    8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da podatek od dochodów z
        niezrealizowanych zysków;

    9) inne źródła.
    Natomiast, jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-
    15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Najbardziej istotny wydaje się jednak przepis art. 14 ustawy o PIT. I tak, ust. 1 cytowanego
    artykułu wskazuje, że za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3,
    uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
    zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
    sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z
    tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Natomiast ust. 2 art. 14 ww. ustawy wyszczególnia, co może być uznane za przychód z
    działalności gospodarczej na gruncie niniejszej ustawy.
    Co do zasady, jeśli jakiegoś przychodu nie ma wymienionego w cytowanych przepisach,
    nie można uznać go za przychód z działalności gospodarczej, choć trzeba przyznać, że
    katalog w nich określony jest dość szeroki.
    Jednym z kluczowych warunków uznania danych przysporzeń za przychód jest ich
    definitywny charakter. Nie stanowi przychodu kwota, która nie jest należna podatnikowi
    lub taka, którą być może będzie musiał zwrócić po zakończeniu umowy, np. kaucja, która
    już ze swej istoty ma zwrotny charakter. Nie będzie przychodem m.in. zwrot wydatków
    niezaliczonych wcześniej do kosztów uzyskania przychodów (por. art. 14 ust. 3 pkt 3a
    ustawy o PIT oraz art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT). Chodzi o zwrot tzw. kosztów
    wyłożonych, które nie są elementem wynagrodzenia sprzedawcy (por. interpretacja
    indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r. Nr ITPB1/415-447
    /14/AD).
    Przychodem jest natomiast opłata recyklingowa, o której mowa w art. 40c ustawy z 13
    czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 1658 ze zm.) - art. 14 ust. 2 pkt 18 ustawy o PIT.
    O ile zgodnie z definicją przychodów określoną w art. 14 ust. 1 ustawy o PIT, opłata SUP
    mogłaby być uznana za przychód, tak fakt, że ta opłata wprost nie została wymieniona w
    katalogu przychodów (jak np. opłata recyklingowa) budzi wątpliwości dotyczące woli
    ustawodawcy w zakresie uznania jej za ów przychód. Racjonalny ustawodawca wskazując
    przykładowe opłaty uznane w sposób szczególny za przychód podatkowy powinien
    konsekwentnie wymienić wszystkie opłaty, które chciałby za ten przychód uznać. W
    przeciwnym razie, wyróżnienie opłaty recyklingowej nie miałoby większego sensu, gdyż i
    tak stanowiłaby ona przychód. Pobierana jest przecież na podobnych zasadach, co opłata
    SUP.
    Maksymalna stawka opłaty recyklingowej wynosi 1 zł za sztukę torby na zakupy z
    tworzywa sztucznego, a pobrana opłata recyklingowa jest wnoszona na odrębny rachunek
    bankowy prowadzony przez marszałka województwa w terminie do 15 dnia miesiąca
    następującego po kwartale, w którym została pobrana.
    Jak jednak wskazywano w opisie stanu faktycznego, opłata SUP jest pobierana od
    konsumenta i przekazywana na rachunek marszałka województwa. Przedsiębiorca pełni w
    tym przypadku jedynie formę płatnika zobowiązanego do obliczenia, pobrania i wpłacenia
    opłaty SUP do właściwego organu. Opłata nie jest więc należna przedsiębiorcy, jako
    element jego oferty powstały wyłącznie z jego inicjatywy. Gdyby nie ustawa SUP
    przedsiębiorca takiej opłaty SUP od konsumentów by nie pobierał, gdyż celem tej opłaty
    jest zniechęcenie konsumentów do korzystania z plastikowych opakowań.

    Z tych powodów, w Pana ocenie, zasadne jest przyjęcie, że opłata SUP nie stanowi dla
    Pana przychodu podatkowego.
    W zakresie kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 23.
    Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną
    spełnione kryteria wynikające z tego przepisu.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem
    a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodów istnieje
    związek przyczynowy (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła
    przychodów).
    Przyjmuje się, że warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt
    uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      został właściwie udokumentowany,
      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonych wydatków, należy rozstrzygnąć, czy spełniają
    one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT oraz czy nie podlegają wyłączeniu z
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy.
    Przenosząc jednak powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego, na wstępie należy
    wskazać, że ustawodawca w żadnym akcie prawnym nie wskazał, czy w zakresie opłaty

    SUP możemy mówić o przychodzie i koszcie podatkowym po stronie podatnika, tj.
    przedsiębiorcy pobierającego od konsumentów, a potem wpłacającego pobraną opłatę na
    konto marszałka województwa.
    Nie ma także żadnych wytycznych Ministerstwa odnoszących się do tych kwestii. Jedynie w
    zakresie podatku VAT, Ministerstwo Finansów wypowiedziało się, podkreślając, że opłata
    SUP jest opodatkowana podatkiem VAT, a wynika to wprost z ustawy o VAT.
    Natomiast w odniesieniu do kosztów podatkowych, w Pana ocenie, nie ma wątpliwości, że
    opłata SUP nie powinna być kwalifikowana w ten sposób, po pierwsze ze względu na brak
    wymienienia jej w katalogu kosztów w art. 22 ustawy o PIT, a po drugie opłata SUP nie
    spełnia przesłanek definiujących dany wydatek jako koszt podatkowy.
    W katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów wymieniono
    wprost niektóre opłaty naliczane na podstawie ustawy SUP. Nie będzie takim kosztem
    dodatkowa opłata produktowa, o której mowa w art. 17 ust. 2 ustawy SUP, z tym że
    kosztem uzyskania przychodów jest poniesiona opłata produktowa, o której mowa w art.
    12 ust. 2 tej ustawy (art. 23 ust. 1 pkt 16a ustawy o PIT). Przepis art. 17 ust. 2 ustawy SUP,
    do której odwołuje się art. 23 ust. 1 pkt 16a ustawy o PIT ma charakter sankcyjny. Chodzi
    bowiem o dodatkową opłatę produktową w wysokości odpowiadającej 50% kwoty
    niewpłaconej opłaty produktowej naliczanej przez marszałka województwa w drodze
    decyzji.
    Jednocześnie ten sam art. 23 ust. 1 pkt 16a ustawy o PIT doprecyzowuje, że kosztem
    uzyskania przychodów będzie już poniesiona opłata produktowa, o której mowa w art. 12
    ust. 2 ustawy SUP.
    Ten z kolei stanowi, że przedsiębiorca, organizacja albo przedsiębiorca wprowadzający do
    obrotu narzędzia połowowe zawierające tworzywa sztuczne, którzy nie wykonali
    obowiązków, o których mowa odpowiednio w art. 3 albo w art. 8d ust. 3, są obowiązani do
    wniesienia opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia
    odpowiednio wymaganego poziomu:
      1) odzysku;
      2) recyklingu;
      3) zbierania.
    Ponadto, kosztem uzyskania przychodu nie będzie także dodatkowa opłata produktowa, o
    której mowa w art. 37 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i
    odpadami opakowaniowymi, z tym że kosztem uzyskania przychodów jest poniesiona
    opłata produktowa, o której mowa w art. 34 ust. 2 tej ustawy.
    Wskazać także należy, że za nieuznawaniem opłaty SUP za koszt podatkowy przemawia
    fakt, że koszt opłaty SUP nie będzie poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym
    rozrachunku nie zostanie pokryty z zasobów majątkowych podatnika, nie jest definitywny i
    nie zostanie poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów, a
    jedynie może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów.
    W tym kontekście można by posiłkować się wytycznymi wydanymi przy okazji
    wprowadzania tzw. opłaty recyklingowej za torebki foliowe. W tym przypadku resort
    finansów wskazał, że taka opłata dodatkowa stanowi dla przedsiębiorcy przychód oraz
    koszt podatkowy. Na gruncie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    prawnych opłata recyklingowa, o której mowa powyżej jest zaliczana nie tylko do
    przychodów z działalności gospodarczej (art. 14 ust. 2 pkt 18 ustawy o PIT), lecz także do
    kosztów uzyskania tego przychodu (art. 22 ust. 1aa ustawy o PIT). I zostało to wprost w
    ustawie wskazane.
    Wydaje się zatem, że jeśli wolą ustawodawcy byłoby objęcie opłaty SUP możliwością
    zakwalifikowania jej do przychodów i kosztów działalności gospodarczej, to takie przepisy
    - jak w przypadku opłaty recyklingowej - zostałyby uwzględnione w ustawie o PIT.

    Kolejnym argumentem przemawiającym za tym, że przedmiotowa opłata nie stanowi ani
    przychodu, ani kosztu jego uzyskania jest fakt, że tak naprawdę proces jej pobierania
    przez przedsiębiorcę, a następnie jej wpłacania na konto marszałka województwa sprawia,
    że ów przedsiębiorca jest swoistym płatnikiem.
    W Pana ocenie, procedura poboru i wpłaty opłaty SUP jest niczym innym niż obliczeniem,
    pobraniem należności od podatnika, a następnie wpłaceniem jej na konto właściwego
    organu. Oznacza to, że pobrana opłata SUP „nie zasila” Pana budżetu, a jedynie trafia do
    niego tymczasowo, na okres od jej uiszczenia przez klienta do 15 dnia marca
    następującego po roku kalendarzowym, w którym opłata została pobrana. A zatem, opłata
    SUP przez cały rok jest „zbierana” przez Pana, a następnie w terminie do 15 marca roku
    kolejnego wpłacana na rachunek bankowy właściwego marszałka województwa.
    Pana stanowisko potwierdza Ministerstwo Finansów oraz Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej w swoich interpretacjach indywidualnych. Ministerstwo Finansów potwierdziło
    w komunikacie z 28 marca 2024 r., że opłata SUP jest neutralna dla przedsiębiorcy, tj. nie
    stanowi ani przychodu, ani kosztu jego uzyskania. Skoro już nie stanowi przychodu, to tym
    samym nie powinna być podatkowym kosztem jego uzyskania, który w jakikolwiek sposób
    pozwala obniżyć podstawę opodatkowania. Jak wskazano w ww. dokumencie, cyt.
    „pobrana opłata nie stanowi dla przedsiębiorcy przychodu ani kosztu uzyskania
    przychodów. Pobrana opłata jest przez przedsiębiorcę wnoszona na odrębny rachunek
    bankowy, prowadzony przez marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce
    jej pobrania, w terminie do dnia 15 marca roku, następującego po roku kalendarzowym, w
    którym została pobrana.
    Przepisy ustawy PIT i ustawy CIT nie zawierają szczególnych regulacji, które dla celów
    podatku dochodowego uzasadniałyby traktowanie pobranej i odprowadzonej opłaty jako
    przychodu i kosztu uzyskania przychodów (źródło: https://www.podatki.gov.pl/wyjasnienia
    /zasady-rozliczenia-oplat-pobieranych-z-tytulusprzedazy-opakowan-jednorazowego-
    uzytku-z-tworzyw-sztucznych-na-napoje-lub-zywnosc-nagruncie-vat-oraz-podatkow-
    dochodowych/dostęp: 14 lutego2025 r.).
    Z kolei, w interpretacji indywidualnej z 2 lutego 2024 r. Nr 0114-KDIP3-1.4011.128.2024.1.
    EC, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podkreślił, że opłata od plastiku
    jednorazowego użytku (tzw. single-use-plastic) nie stanowi dla podatnika trwałego,
    bezzwrotnego i definitywnego przysporzenia majątkowego.
    „Definitywne przysporzenie należy bowiem rozumieć jako w sposób trwały i ostateczny
    zwiększający aktywa podatnika. W analizowanej sprawie takie zwiększenie aktywów nie
    następuje. Pobrana opłata jest przez Panią wnoszona na odrębny rachunek bankowy,
    prowadzony przez marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce jej
    pobrania, w terminie do dnia 15 marca roku następującego po roku kalendarzowym, w
    którym została pobrana. Ponadto, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie zawierają szczególnych regulacji, które dla celów podatku dochodowego
    uzasadniałyby traktowanie pobranej i odprowadzonej opłaty jako przychodu i kosztu
    uzyskania przychodów”.
    W Pana ocenie, skoro w żadnym akcie prawnym, ani w ustawie SUP, ani w ustawie o PIT,
    ustawodawca nie wskazał, że opłata SUP stanowi przychód oraz koszt podatkowy dla
    przedsiębiorcy, a proces jej pobierania jest niczym innym jak inkasowaniem należności
    podatkowych, to należy uznać, że prawidłowym jest stwierdzenie, że opłata SUP nie
    stanowi dla przedsiębiorcy przychodu oraz kosztu podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 10 ust. 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c);
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da podatek od dochodów z
      niezrealizowanych zysków;
      9) inne źródła.
    Z kolei, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Literalna wykładnia powołanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że do
    przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są
    trwałe, definitywne i bezwarunkowe.

    W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik powinien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady
    więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie którymi może on
    rozporządzać jak właściciel.
    Opierając się na orzecznictwie, jak i wypowiedziach przedstawicieli doktryny prawa
    podatkowego stwierdzić należy, że do powstania przychodu podatkowego konieczne jest,
    aby kumulatywnie wystąpiły poniższe przesłanki:
      dane przysporzenie ostatecznie, trwale i definitywnie powiększa majątek podatnika;
      podatnik może danym przysporzeniem swobodnie dysponować, oraz
      przysporzenie nie znajduje się na liście wyłączeń przewidzianych w ustawie o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że jest Pan podatnikiem prowadzącym
    jednoosobową działalność gospodarczą. Prowadzi Pan jako franczyzobiorca lokale
    gastronomiczne funkcjonujące pod marką „x”. W związku z wejściem w życie przepisów
    ustawy z 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie
    gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz niektórych innych
    ustaw w zakresie szkodliwego wpływu tych produktów na środowisko, pobiera Pan opłatę
    za jednorazowe opakowania na żywność i napoje sprzedawane na wynos (SUP). Kwota,
    która będzie pobierana od pojedynczego opakowania jest zróżnicowana i zależy od tego,
    czy jest to np. kubek, czy opakowanie typu box. Zgodnie z założeniami wdrażanych
    przepisów, to na przedsiębiorcy - a zatem - na franczyzobiorcy, będzie ciążył obowiązek
    „ściągnięcia” przedmiotowej opłaty od swojego klienta, ale to konsumenta obciążać ma ta
    opłata. Zatem franczyzobiorca będzie zobowiązany do pobierania opłaty SUP od swoich
    klientów.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, przedmiotowa opłata stanowi przychód.
    W odniesieniu do przedstawionego problemu należy wskazać, że od 1 stycznia 2024 r.
    pobranie opłaty od opakowań jest obowiązkiem nałożonym na przedsiębiorców ustawą z
    14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy dotyczącej obowiązków przedsiębiorców w zakresie
    gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz niektórych innych
    ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 877 ze zm.).
    Zgodnie z art. 3b ust. 1 ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w
    zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 433 ze zm.):
      Przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, jednostkę handlu
      hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w których są oferowane produkty
      jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do
      ustawy będące opakowaniami lub napoje lub żywność pakowane przez tego
      przedsiębiorcę w te produkty, jest obowiązany do pobrania opłaty od użytkownika
      końcowego nabywającego te produkty lub napoje lub żywność w tych produktach.
    W myśl art. 3d ust. 1 ww. ustawy:
      Przedsiębiorcy, o których mowa w art. 3b ust. 1 i 2, wnoszą pobraną opłatę na
      odrębny rachunek bankowy prowadzony przez marszałka województwa właściwego
      ze względu na miejsce jej pobrania, w terminie do dnia 15 marca roku
      następującego po roku kalendarzowym, w którym została pobrana.

    Wysokość opłaty określa rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z 7 grudnia 2023 r.
    w sprawie stawek opłaty za produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych będące
    opakowaniami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2679).
    Z powyższego wynika, że w przypadku opłaty za produkty jednorazowego użytku z
    tworzyw sztucznych, przedsiębiorca jest obowiązany do pobrania tej opłaty od
    użytkownika końcowego i przekazania jej do marszałka województwa.
    Wobec tego opłata od plastiku jednorazowego użytku (tzw. single-use-plastic) nie stanowi
    dla Pana trwałego, bezzwrotnego i definitywnego przysporzenia majątkowego.
    Definitywne przysporzenie należy bowiem rozumieć jako w sposób trwały i ostateczny
    zwiększające aktywa podatnika. W analizowanej sprawie takie zwiększenie aktywów nie
    następuje. Pobrana opłata jest przez Pana wnoszona na odrębny rachunek bankowy,
    prowadzony przez marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce jej
    pobrania, w terminie do dnia 15 marca roku następującego po roku kalendarzowym, w
    którym została pobrana.
    Ponadto, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają
    szczególnych regulacji, które dla celów podatku dochodowego uzasadniałyby traktowanie
    pobranej i odprowadzonej opłaty jako przychodu i kosztu uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym Pana stanowisko w zakresie braku powstania przychodu w
    związku z pobieraniem opłat od opakowań jednorazowego użytku, należy uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie nie udziela się odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku Nr 2, gdyż
    oczekiwał Pan odpowiedzi na nie wyłącznie w sytuacji uznania, że opłata SUP stanowi
    dla Pana przychód.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie
    faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej stwierdzam, że została
    ona wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie ma zastosowania w sprawie
    będącej przedmiotem Pana wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.