Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.897.2024.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z korzystaniem z samochodu kempingowego (kampera) oraz odpisów amortyzacyjnych.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; koszt-koszty uzyskania przychodów; limit; samochód-samochód kempingowy (kamper); samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 4-lit. b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 46a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanów
    faktycznych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Dnia 18 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 17 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 15 stycznia 2025 r. (wpływ 15 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanów faktycznych
    Pan (...) (dalej: ,,Wnioskodawca”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod
    firmą (...), zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej
    (CEiDG), NIP: (...).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zajmuje się
    przeważająco sprzedażą hurtową metali oraz rud metali (PKD 46.72.Z).
    Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza sprowadza się w głównej
    mierze do produkcji oraz montażu małej architektury (...) oraz prac ziemnych w obrębie
    gruntów należących do (...).
    Prace związane z modernizacją (...), które muszą zostać dostosowane do współczesnych
    standardów, w tym pod kątem dostępności dla osób z niepełnosprawnościami,
    bezpieczeństwa (...) oraz poprawy komfortu (...) .
    W praktyce zmiany obejmują co do zasady modernizację małej architektury (...), która
    obejmuje elementy takie, jak:
    - wiaty,
    - ławki,
    - tablice informacyjne,
    - oświetlenie,
    - a także urządzenia umożliwiające wygodne i bezpieczne korzystanie (...).
    Celem prac modernizacyjnych jest stworzenie przestrzeni, która będzie nie tylko
    funkcjonalna, ale również estetyczna, zapewniając (...) odpowiednie warunki (...).
    Z uwagi na fakt, iż (...) jest właścicielem (...) na terenie całej Polski, Wnioskodawca co do
    zasady wykonuje prace na terytorium całego kraju, a więc również w znacznej odległości
    od miejsca swojej siedziby.
    Z uwagi na powyższe Wnioskodawca pragnie zauważyć, iż wykonywanie przez niego prac
    wiąże się z odbywaniem delegacji, które trwają średnio 35 tygodni w ciągu roku
    kalendarzowego.
    W celu realizacji zadań, które są przedmiotem umów ze spółką (...), Wnioskodawca jest
    zobowiązany m.in. do:
    - ciągłego dozoru dokumentacji projektowej i wykonawczej na miejscu montażu,
    - omówień z kierownikami budów bieżących spraw związanych z realizacją powierzonego
      zadania.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć, iż prace związane z modernizacją infrastruktury (...) co
    do zasady obejmują (...).
    Skutkuje to tym, iż przygotowanie przez Wnioskodawcę małej architektury (...) dotyczy
    niejednokrotnie wielu (...), które znajdują się w znacznej odległości od siebie, często
    oddzielonych kilkoma kilometrami.
    Taka znaczna odległość między (...), a tym samym między miejscami, które stanowią
    obszar prac Wnioskodawcy, wymaga od niego wyjątkowej mobilności. Bez odpowiedniej
    zdolności do szybkiego przemieszczania się pomiędzy poszczególnymi lokalizacjami,
    Wnioskodawca nie będzie w stanie efektywnie nadzorować postępu prac w sposób
    bieżący i kontrolować ich przebiegu na każdym etapie realizacji.

    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca podjął decyzję o zakupie samochodu, który
    będzie pełnił funkcję mobilnego biura. Pojazd ten posiada dopuszczalną masę całkowitą
    nieprzekraczającą 3,5 tony, przeznaczony do przewozu nie więcej niż 4 osoby.
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że pojazd nie jest wykorzystywany jako miejsce
    noclegowe w trakcie wykonywania zleceń w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Pojazd ten został zakupiony przez Wnioskodawcę w listopadzie 2024 r. za kwotę 183 000
    zł brutto (transakcja kupna potwierdzona fakturą VAT marża) i został wprowadzony do
    ewidencji środków trwałych.
    Pojazd zostanie wyposażony w urządzenia niezbędne do prowadzenia biura.
    Do wspomnianych urządzeń należą m.in.:
    - komputer,
    - drukarka, czy też
    - router internetowy.
    Wspomniane urządzenia umożliwiają Wnioskodawcy np.:
    - prowadzenie bieżącej obsługi papierowej budowy,
    - przygotowywanie protokołów odbiorów,
    - zamawianie materiałów,
    - przygotowywanie zestawień materiałów oraz przerobu,
    - przygotowywanie projektów wykonawczych prac ziemnych, a także projektów
      wykonawczych elementów metalowych.
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, iż sporadycznie pojazd będzie wykorzystywany przez
    Wnioskodawcę do prywatnych wyjazdów wakacyjnych.
    Plany Wnioskodawcy nie przewidują jakiegokolwiek wynajmowania pojazdu innym
    podmiotom.
    W sytuacji, gdy pojazd nie będzie użytkowany przez Wnioskodawcę (dotyczy to
    okoliczności, kiedy nie ma żadnych zleceń), jego miejscem stacjonowania będzie parking
    pod siedzibą jego firmy.
    W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca wskazał, że prowadzona
    przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza pod firmą (...) opodatkowana jest liniową 19-
    procentową stawką podatku dochodowego od osób fizycznych, o której mowa w art. 30c
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 226 z późn. zm.).
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art.
      22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki w wysokości 75%
      kwoty wydatków związanych z korzystaniem z przedmiotowego pojazdu, takie jak m.
      in.: koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw,
      koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, koszty wymiany opon, w związku z art. 23 ust.
      1 pkt 46a ww. ustawy?
    2. Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy
      amortyzacyjne na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych z zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł wynikającego z art. 23 ust.
      1 pkt 4 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – może zaliczać do kosztów
    uzyskania przychodów 75% wydatków związanych z korzystaniem z przedmiotowego
    pojazdu.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.) (dalej: ,,ustawa o PIT”) nie uważa
    się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z tytułu kosztów
    używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest
    wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
    prowadzoną przez podatnika.
    Tym samym, jeżeli samochód będący środkiem trwałym jest wykorzystywany również do
    celów prywatnych (a więc nie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą),
    wówczas do kosztów podatkowych można zaliczyć jedynie 75% ponoszonych na niego
    wydatków.
    Z uwagi na przywołany wcześniej art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT istotne jest ustalenie,
    czy wykorzystywany w działalności pojazd jest samochodem osobowym w rozumieniu
    ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o PIT ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie
    osobowym – oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu
    drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie
    przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
    a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części
      przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
    - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
      wielozadaniowy, van lub
    - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
    b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i
      nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne
      elementy pojazdu,
    c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:
    - agregat elektryczny/spawalniczy,
    - do prac wiertniczych,
    - koparka, koparko-spycharka,
    - ładowarka,
    - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
    - żuraw samochodowy,
    d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a
      ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o PIT wymienione warunki powinny być
    zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik ,,i". Oznacza to, że pojazdem
    specjalnym w rozumieniu niniejszej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu

    określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a
    także (jednocześnie) w przypadku którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza
    stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
    W związku z powyższym na gruncie ustawy o PIT dla przyznania danemu pojazdowi
    przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi
    dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne
    zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt
    19a lit. c ww. ustawy.
    Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że zakupiony przez Wnioskodawcę
    samochód kwalifikowany jest na gruncie ustawy o PIT jako samochód osoby, co za tym
    idzie Wnioskodawca ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów 75% wydatków
    związanych z tym samochodem.
    Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 2 – może zaliczać do kosztów
    uzyskania przychodów amortyzację przedmiotowego pojazdu do limitu 150 000 zł.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.
    W myśl powyższego przepisu wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, które nie są zawarte w katalogu wyłączeń, są kosztami
    uzyskania przychodów, pod warunkiem, że pozostają w związku przyczynowo-skutkowym
    z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.
    Należy również przywołać art. 22 ust. 8 ustawy o PIT, zgodnie z którym kosztem uzyskania
    przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z
    uwzględnieniem art. 23.
    W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o PIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o PIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art.
    22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej
    w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad

    określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej
    kwotę:
    a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w
      rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i
      paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1083 i 1260) oraz w przypadku
      samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu
      art. 2 pkt 15 tej ustawy,
    b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich
    zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy
    amortyzacyjne. Przy czym ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych
    odpisów w koszty podatkowe – nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części
    ustalonej od wartości samochodu osobowego ponad kwotę 150 000 zł.
    Jak zostało przedstawione w stanie faktycznym, Wnioskodawca w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej zajmuje się produkcją oraz montażem małej architektury (...)
    oraz pracami ziemnymi znajdujących się w zarządzie (...), będącego właścicielem (...).
    Współpraca z tak dużym podmiotem, jakim jest (...), sprawia, iż Wnioskodawca wykonuje
    zadania w różnych miejscach w kraju, co znajduje odzwierciedlenie w średniej długości
    odbywanych delegacji w skali roku (35 tygodni).
    Nie bez znaczenia jest także specyfika branży, w jakiej działa Wnioskodawca. Z uwagi na
    długość (...), a tym samym znajdujących się przy nich (...), musi on nadzorować
    prowadzone prace w podobnym okresie czasowym w odległych od siebie miejscach.
    Pojazd został wyposażony w urządzenia niezbędne do prowadzenia biura (komputer,
    drukarka, router internetowy).
    Wspomniane urządzenia umożliwiają Wnioskodawcy przede wszystkim:
    - prowadzenie bieżącej obsługi papierowej budowy,
    - przygotowywanie protokołów odbiorów,
    - zamawianie materiałów,
    - przygotowywanie zestawień materiałów oraz przerobu, czy też
    - przygotowywanie projektów wykonawczych prac ziemnych, a także projektów
      wykonawczych elementów metalowych.
    Zakupiony przez Wnioskodawcę samochód kempingowy wraz z opisanym wyposażeniem
    zapewnia mu wysoką mobilność, która jest niezbędna w prowadzonej przez niego
    działalności gospodarczej.
    Z uwagi na obszar prowadzonych prac związanych opisanych w stanie faktycznym,
    możliwość szybkiego przemieszczania się pomiędzy poszczególnymi punktami jest
    niezbędna w celu prawidłowego i terminowego zrealizowania zadań w ramach zawartych
    kontraktów.
    Dzięki wyposażeniu pojazdu w urządzenia biurowe, Wnioskodawca na bieżąco może
    dopełniać kwestie formalne, przy jednoczesnym nadzorowaniu prac. Brak takiego
    pojazdu, w którym może przechowywać urządzenia biurowe czy też dokumentacje
    budowy, wymagałyby od Wnioskodawcy częstszych podróży do biura, co naraziłoby go na
    dodatkowe koszty, a czasami ze względu na odległość mogłoby być niewykonalne.
    Jak wcześniej zaznaczył Wnioskodawca, wykonywane przez niego prace nie są ograniczone
    do jednego, konkretnego regionu, lecz obejmują cały obszar Polski. Oznacza to, że w
    niektórych sytuacjach podróż do biura mogłaby okazać się niemożliwa lub wyjątkowo
    trudna, ze względu na odległość.

    Dodatkowo, biorąc pod uwagę fakt, iż wiele (...) przebiega przez obszary znacznie
    oddalone od większych ośrodków miejskich, Wnioskodawca w razie konieczności może
    napotkać trudności, takie jak niemożność wydrukowania potrzebnych dokumentów, co
    jeszcze bardziej utrudniałoby mu wykonywanie zadań wynikających z zawartych umów.
    Zakup samochodu kempingowego, wyposażonego w urządzenia biurowe, w którym
    Wnioskodawca może przetrzymywać dokumentację danej budowy, eliminuje powyższe
    ryzyka oraz niepodważalnie usprawnia wykonywanie zadań w ramach zawartych umów.
    Zdaniem Wnioskodawcy posiadanie przedmiotowego pojazdu zabezpiecza jego źródło
    przychodów, a także chroni przed ponoszeniem nieracjonalnych wydatków związanych z
    czasowym wynajmem biur w miejscach świadczenia usług.
    Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że Wnioskodawca ma możliwość zaliczania
    do kosztów uzyskania przychodów amortyzację przedmiotowego samochodu do limitu
    150 000 zł.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać

    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.
    W związku z tym stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione
    w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty ponoszone
    przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania
    przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Z tego wynika, że podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pod warunkiem, że ich poniesienie
    ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów).
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą

      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
        a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
          elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 875, 1394,
          1506 i 1681) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
        b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich
    zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy
    amortyzacyjne. Przy czym ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych
    odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części
    ustalonej od wartości samochodu osobowego ponad kwotę 150 000 zł.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu
      kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te
      wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów
      pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych
      z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Natomiast jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a
      ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest
      wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      podatnika.
    Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o
      podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z
      wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a
      ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy stanowiący środek trwały z
    tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów
    innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów
    podatkowych.
    Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wykorzystywany w działalności pojazd jest
    samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.

    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
      części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      – klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
      wielozadaniowy, van lub
      – z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem
      siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie
      oddzielne elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:
      – agregat elektryczny/spawalniczy,
      – do prac wiertniczych,
      – koparka, koparko-spycharka,
      – ładowarka,
      – podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      – żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
      86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
        1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania
          technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
          potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu
          rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu
          tych wymagań;
        2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie
          z przepisami o ruchu drogowym.
    W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy
    spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie
    wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania
    zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status
    „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami
    o ruchu drogowym.
    W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla
    przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko
    wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym,
    ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych
    w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem liniowym kupił Pan w listopadzie 2024 r. za kwotę 183 000 zł
    brutto samochód, który będzie pełnił funkcję mobilnego biura. Pojazd ten posiada
    dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony, przeznaczony do przewozu nie
    więcej niż 4 osób. Pojazd ten nie jest wykorzystywany jako miejsce noclegowe w trakcie
    wykonywania zleceń w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Pojazd
    ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Pojazd zostanie wyposażony w
    urządzenia niezbędne do prowadzenia biura. Zaznaczył Pan, że pojazd ten będzie
    wykorzystywany przez Pana również do celów prywatnych.
    W związku z tym pojazd, o którym mowa we wniosku, stanowi samochód osobowy
    zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Stąd stwierdzam, że skoro wskazany w Pana wniosku samochód osobowy będzie
    wykorzystywany przez Pana zarówno dla celów działalności gospodarczej oraz do celów
    prywatnych, to będzie miał Pan prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych 75%
    ponoszonych wydatków eksploatacyjnych obejmujących: koszty paliwa, koszty przeglądów
    technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu,
    koszty wymiany opon oraz do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy
    amortyzacyjne wydatków poniesionych na jego zakup z zastosowaniem limitu
    wynoszącego 150 000 zł.
    Podsumowanie: może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art.
    22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki w wysokości 75%
    kwoty wydatków związanych z korzystaniem z tego pojazdu, takich jak koszty paliwa,
    koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia
    pojazdu, koszty parkingu, koszty wymiany opon, w związku z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto może Pan zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych z zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł
    wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jednocześnie zaznaczam, że zaliczając określony wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów, podatnik stosuje przepis prawa podatkowego o charakterze
    materialnoprawnym, tj. uznaje, że zaistniałe po jego stronie okoliczności wypełniają
    hipotezę określonej normy prawnej (mieszczą się w zakresie zastosowania danej normy
    prawnej/danego przepisu). Podejmując decyzję o zastosowaniu danego przepisu prawa
    podatkowego, podatnik musi liczyć się jednak z koniecznością przedstawienia dowodów
    potwierdzających prawidłowość tej czynności, jaka może się pojawić na etapie
    ewentualnych postępowań podatkowych lub kontrolnych. Udowodnienie prawidłowości
    zaliczenia opisanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów może
    zatem wymagać w szczególności udowodnienia: poniesienia wydatków, ich charakteru, w
    szczególności ich celowości, racjonalności działań podatnika, a w konsekwencji braku
    okoliczności uniemożliwiających uznanie tych kosztów za koszty uzyskania przychodów. W
    ramach postępowania dowodowego może również zostać dokonana szczegółowa analiza
    związku ponoszonych wydatków z przychodami podatnika.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanów faktycznych i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.