Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.767.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-29
Teza: Uznanie, że gmina obciążając strony kosztami
administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego nie
działa jako podatnik podatku VAT.
Słowa kluczowe: geodezja
gmina
koszt-koszty postępowania
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że Gmina
    obciążając strony kosztami administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego nie
    działa jako podatnik podatku VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowana na potrzeby podatku od
    towarów i usług (dalej: VAT) jako podatnik VAT czynny.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej:
    ustawa o samorządzie gminnym), Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i
    na własną odpowiedzialność.
    Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, do zakresu działania Gminy należą
    wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz
    innych podmiotów.
    Do zadań własnych Gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, stosownie
    do art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
    Burmistrz na wniosek stron wszczął postępowanie rozgraniczeniowe między
    nieruchomościami.
    Do przeprowadzenia czynności ustalenia przebiegu granic upoważnił uprawnionego
    geodetę. Upoważniony geodeta podjął czynności ustalenia przebiegu granic pomiędzy
    przedmiotowymi nieruchomościami przy udziale stron. Z przeprowadzonych czynności
    został sporządzony protokół graniczny. Następnie geodeta sporządził operat techniczny
    przedstawiający przebieg granic.
    Powołanemu przez Burmistrza uprawnionemu geodecie zostało wypłacone
    wynagrodzenie zgodnie z umową za wykonanie usługi geodezyjnej dotyczącej określenia
    położenia znaków granicznych granicy działek, stanowiących przedmiot postępowania
    rozgraniczeniowego. Burmistrz wydał postanowienie o ustaleniu kosztów postępowania,
    w którym ustala koszty postępowania na podstawie art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: Kodeks cywilny).
    Postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące spornej granicy między nieruchomościami
    prowadzone jest przez Burmistrza Gminy na wniosek jednej ze stron. Ponadto Gmina jest
    jedną ze stron postępowania.
    Na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne,
    Burmistrz działa wyłącznie jako organ prowadzący postępowanie administracyjne, w
    ramach którego wyłania geodetę prowadzącego czynności techniczne, wobec powyższego
    Gmina zawarła z geodetą umowę na wykonanie czynności i sporządzenie dokumentacji
    geodezyjnej.
    Za wykonane prace Gmina dokonuje zapłaty dla geodety.
    Burmistrz ostatecznie 17 marca 2025 r. wydał postanowienie w sprawie podziału kosztów,
    a następnie na podstawie art. 264 § w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 oraz art. 263 § 1 ustawy z 14

    czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572),
    obciążył kosztami strony postępowania. Kosztem postępowania jest wynagrodzenie
    uprawnionego geodety przeprowadzającego czynności techniczne ustalenia granic.

## Pytanie

Czy Gmina, dokonując rozgraniczenia nieruchomości a następnie obciążając strony
    kosztami administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, działa w charakterze
    podatnika VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina, dokonując rozgraniczenia nieruchomości a następnie obciążając strony kosztami
    administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, nie działa w charakterze podatnika
    VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Gminy
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy - przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...),
    towarami zaś – w myśl art. 2 pkt 6 ustawy - są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym
    imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że
    ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące

    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza – jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT – obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
      1. podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa oraz
      2. podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących
    te organy z kategorii podatników ma charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    Aby ww. podmioty mogły korzystać z wyłączenia z kategorii podatników podatku od
    towarów i usług na mocy art. 15 ust. 6 ustawy, konieczne jest łączne spełnienie dwóch
    warunków:
      1. czynności - co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT - muszą być wykonane
        przez ściśle określone podmioty,
      2. ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te
        podmioty władztwa publicznego.
    Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje
    zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy
    publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, do zadań własnych gminy należy zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb wspólnoty.

    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników VAT – w zakresie czynności nałożonych przepisami prawa, dla realizacji
    których zostały powołane.
    Jest to wyłączenie podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez
    ten organ dwóch warunków:
      1. jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
      2. odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano
        te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
        cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami VAT w
    związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli
    pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są natomiast podatnikami
    VAT w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników VAT, a
    realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, wyłączone z opodatkowania VAT są czynności wykonywane
    przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy obsługujące te
    organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Za podstawowe przepisy materialnoprawne, dotyczące obowiązków właścicieli gruntów
    sąsiadujących, uznaje się art. 152 i 153 Kodeksu cywilnego. Regulują one współdziałanie
    przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych i rozgraniczeniu, a także określają kryteria,
    według których należy przeprowadzić postępowanie rozgraniczające w przypadku sytuacji
    spornych.
    Artykuł 152 Kodeksu cywilnego stanowi, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani
    są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków
    granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków
    granicznych ponoszą po połowie.
    Pomimo istnienia zapisu art. 152 Kodeksu cywilnego, mają miejsce spory o granice
    pomiędzy nieruchomościami sąsiadującymi, których właściciele nie dopełniają wcześniej
    wymienionych obowiązków. W takich sytuacjach istnieje potrzeba wszczęcia
    postępowania administracyjnego, mającego na celu rozstrzygnięcie sporu.
    Z kolei z art. 153 Kodeksu cywilnego wynika, że jeżeli granice gruntów stały się sporne, a
    stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala się granice według ostatniego spokojnego
    stanu posiadania.
    Gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie
    rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między zainteresowanymi, sąd ustali
    granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z
    właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną.
    Osoby zainteresowane rozgraniczeniem nieruchomości nie mają możliwości wyboru trybu
    postępowania. Rozgraniczenie nieruchomości może nastąpić w trybie postępowania
    administracyjnego lub też w postępowaniu sądowym. Zgodnie z przepisami prawa,
    pierwszeństwo ma postępowanie rozgraniczeniowe przed organami administracji

    samorządowej, a sąd powszechny staje się właściwy tylko wtedy, kiedy przewidują taką
    możliwość odpowiednie przepisy.
    Problematykę rozgraniczenia nieruchomości w postępowaniu administracyjnym reguluje
    ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne.
    W myśl art. 29 ust. 1-3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozgraniczenie
    nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia
    punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz
    sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby,
    wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami
    lub innymi gruntami. Rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie,
    prezydenci miast) oraz w wypadkach określonych w ustawie, sądy.
    Zgodnie z art. 30 ust. 1-4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wójtowie
    (burmistrzowie, prezydenci miast) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu
    lub na wniosek strony.
    Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scaleniu
    gruntów, a także jeżeli jest brak wniosku strony, a potrzeby gospodarki narodowej lub
    interes społeczny uzasadniają przeprowadzenie rozgraniczenia. Postanowienie o
    wszczęciu postępowania w sprawie scalenia gruntów zastępuje postanowienie o
    wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Na postanowienie o wszczęciu
    postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie służy zażalenie.
    Z art. 31 ust. 1-2 i ust. 4 ww. ustawy wynika, że czynności ustalania przebiegu granic
    wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Przy
    ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne
    dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. W razie sporu co do przebiegu linii
    granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą
    posiada moc ugody sądowej.
    Z kolei art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że wójt (burmistrz,
    prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani
    właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na
    podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.
    Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 ww. ustawy, wykonanie decyzji poprzedza:
      1. dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości
        wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez
        upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami;
        w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu
        geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia;
      2. włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i
        kartograficznego.
    Artykuł 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi natomiast, że strona
    niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia
    doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi.
    Jak stanowi art. 34 ust. 1 ww. ustawy, jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych
    nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w
    art. 33 ust. 1, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według

    ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na
    szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu
    wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta).
    Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Organ, o którym mowa
    w ust. 1, umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do
    rozpatrzenia sądowi.
    Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej regulacje prawne należy stwierdzić, że skoro
    przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nakładają na Burmistrza jako organ
    wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego obowiązek rozgraniczenia
    nieruchomości, to w okolicznościach niniejszej sprawy czynności wykonywane przez
    upoważnionego geodetę będą miały bezpośredni związek z ustaleniem stanu faktycznego
    (przebiegu granicy) w toku postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek stron
    przez Burmistrza Gminy. Gmina, która zleciła upoważnionemu geodecie wykonanie
    czynności ustalenia przebiegu granic będzie odbiorcą świadczenia wykonując
    jednocześnie nałożony na nią przepisami prawa obowiązek.
    Zatem należy uznać, że czynności Gminy, polegające na rozgraniczeniu nieruchomości na
    podstawie art. 31 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, mieszczą się w
    zadaniach z zakresu administracji publicznej.
    Zatem Gmina jako organ władzy publicznej, w zakresie, w jakim realizuje zadania z
    zakresu administracji publicznej, nałożone odrębnymi przepisami prawa, jest objęta
    regulacją przepisu art. 15 ust. 6 ustawy, a zatem ww. czynności nie podlegają przepisom
    tej ustawy.
    Zdaniem Gminy, obciążając strony kosztami administracyjnego postępowania
    rozgraniczeniowego Gmina działa jako organ władzy publicznej, a nie w charakterze
    podatnika VAT.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji
    indywidualnej z 27 października 2021 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.457.2021.1.NF, w której
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że: „Gmina, która zleciła
    upoważnionemu geodecie wykonanie czynności ustalenia przebiegu granic będzie
    odbiorcą świadczenia wykonując jednocześnie nałożony na nią przepisami prawa
    obowiązek. Zatem należy uznać, że czynności Gminy, polegające na rozgraniczeniu
    nieruchomości na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne,
    mieszczą się w zadaniach z zakresu administracji publicznej. (...) Podsumowując, Gmina,
    obciążając strony kosztami administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego, nie
    działa w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, lecz
    na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy jest wyłączona z kategorii podatników.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwa Gmina przedstawiła i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany

    przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponoszą Państwo ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o
    ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.

    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.