Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-842/14-2/AA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-11-07
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie obowiązku ujmowania w spisie z natury wskazanych we wniosku środków medycznych wykorzystywanych do świadczenia usług dentystycznych.
Słowa kluczowe: ewidencjonowanie; koszt-koszty uzyskania przychodów; księgi-księgi przychodów i rozchodów; materiały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 11 sierpnia 2014 r. (data wpływu 20 sierpnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku ujmowania w spisie z natury wskazanych we wniosku środków medycznych wykorzystywanych do świadczenia usług dentystycznych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 sierpnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku ujmowania w spisie z natury wskazanych we wniosku środków medycznych wykorzystywanych do świadczenia usług dentystycznych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność w ramach praktyki lekarskiej dentystycznej (PKD 86.23). Udzielane przez Wnioskodawcę świadczenia mają charakter usług niematerialnych, stąd też Wnioskodawca ma wątpliwość odnośnie prawidłowego ujęcia w podatkowej księdze przychodów rozchodów oraz w spisie z natury środków medycznych używanych podczas udzielania świadczeń.

Przy wykonywaniu usług dentystycznych wykorzystuje następujące materiały:

*   materiały do wypełniania zębów,
*   materiały do wypełniania kanałów zębowych,
*   preparaty do lakowania i lakierowania zębów,
*   cementy i inne materiały do mocowania prac protetycznych,
*   preparaty stosowane przy wypełnianiu zębów (wytrawiacze, bondy, itp.).
*   preparaty do płukania kanałów zębowych,
*   masy wyciskowe,
*   leki i znieczulenia,
*   materiały opatrunkowe.

Wszystkie ww. materiały nie są przeznaczone do sprzedaży i ulegają zużyciu w trakcie udzielania usługi stomatologicznej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wymienione powyżej środki medyczne wykorzystywane podczas świadczenia usług dentystycznych należy zaliczyć do materiałów lub materiałów pomocniczych, w rozumieniu § 3 pkt 1 lit. b i c przywołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a tym samym czy Wnioskodawca jest zobowiązany wykazywać je w kol. 10 PKPiR i ujmować w spisie z natury zgodnie z § 21 ww. rozporządzenia?

Zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na niematerialny charakter świadczonych usług ww. środki medyczne zużywane podczas świadczenia usług dentystycznych, nie spełniają definicji materiałów lub materiałów pomocniczych określonej w § 3 pkt 1 lit. b i c rozporządzenia.

W związku z powyższym nie należy ich wykazywać w kol. 10 PKPiR (a w kol. 13 PKPiR) oraz nie powinny być one ujmowane w spisie z natury, o którym mowa w § 21 rozporządzenia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. (…).

Tym samym w remanencie początkowym oraz końcowym podatnik zobowiązany jest ująć m.in. materiały podstawowe oraz materiały pomocnicze.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji wyżej wskazanych pojęć. Wyjaśnienia tych pojęć można odnaleźć w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1037). Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 24a ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Stosownie do treści § 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, materiałami (surowcami) podstawowymi są materiały, które w procesie produkcji lub przy świadczeniu usług stają się główną substancją gotowego wyrobu; do materiałów podstawowych zalicza się również materiały stanowiące część składową (montażową) wyrobu lub ściśle z wyrobem złączone (np. opakowania - puszki, butelki) oraz opakowania wysyłkowe wielokrotnego użytku (np. transportery, palety), jeżeli opakowania te nie są środkami trwałymi.

Materiałami pomocniczymi są materiały niebędące materiałami podstawowymi, które są zużywane w związku z działalnością gospodarczą i bezpośrednio oddają wyrobowi swoje właściwości (§ 3 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia).

Zgodnie z § 3 pkt 1 lit. d) ww. rozporządzenia, wyrobami gotowymi są wyroby własnej produkcji, których proces przerobu został całkowicie zakończony, wykonane usługi, prace naukowo-badawcze, prace projektowe, geodezyjno-kartograficzne, zakończone roboty, w tym także budowlane.

Zasady dotyczące sporządzenia spisu z natury określa § 27 ust. 1 ww. rozporządzenia, w świetle którego, podatnicy są obowiązani do sporządzenia i wpisania do księgi spisu z natury towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadów, zwanego dalej „spisem z natury”, na dzień 1 stycznia, na koniec każdego roku podatkowego, na dzień rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego, a także w razie zmiany wspólnika, zmiany proporcji udziałów wspólników lub likwidacji działalności.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność w ramach praktyki lekarskiej dentystycznej. Przy wykonywaniu ww. usług wykorzystuje materiały do wypełniania zębów i kanałów zębowych, preparaty do lakowania i lakierowania zębów, cementy i inne materiały do mocowania prac protetycznych, preparaty stosowane przy wypełnianiu zębów (wytrawiacze, bondy, itp.), preparaty do płukania kanałów zębowych, masy wyciskowe, leki i znieczulenia, materiały opatrunkowe. Wszystkie ww. materiały nie są przeznaczone do sprzedaży i ulegają zużyciu w trakcie udzielania usługi stomatologicznej.

Mając na względzie powołane powyżej przepisy oraz informacje przedstawione we wniosku stwierdzić należy, że finalnym efektem usługi dentystycznej jest wyrób gotowy, zaś wskazane we wniosku materiały zużywane w toku świadczonych usług, które stają się główną substancją (elementem) gotowego wyrobu, bądź bezpośrednio oddają wyrobowi swoje właściwości, zaliczane są odpowiednio do materiałów podstawowych i pomocniczych, o których mowa w powołanym powyżej § 3 pkt 1 lit. b i c ww. rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

W konsekwencji, materiały zużywane w toku świadczonych usług dentystycznych podlegają ujęciu w spisie z natury, jako materiały podstawowe i pomocnicze.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.