Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-219/09/ES
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-06-04
Teza: Opodatkowanie sprzedaży udziałów w nieruchomości niezabudowanej.
Słowa kluczowe: działki; grunty-grunt niezabudowany; grunty-sprzedaż gruntów; udział-zbycie udziałów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 27 lutego 2009r. (data wpływu 9 marca 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 maja 2009r. (data wpływu 29 maja 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w nieruchomości niezabudowanej **\- jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 marca 2009r. wpłynął ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w nieruchomości niezabudowanej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 27 maja 2009r. (data wpływu 29 maja 2009r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 15 maja 2009r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca w 2006r. nabył udział w nieruchomości gruntowej jako świadczenie zwalniające z długu. Obecnie, tak jak i w chwili nabycia udziału w nieruchomości Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, a rzeczony udział w nieruchomości zamierza sprzedać jednemu nabywcy.

Ponadto Wnioskodawca dodaje, iż jego dłużnikiem była spółka z o.o., z którą uzgodnił, że zamiast spłacać dług, spółka przekaże Wnioskodawcy udział w nieruchomości i w ten sposób doszło do rozliczenia.

Przedmiotowa działka jest niezabudowana i od zakupu Wnioskodawca nie prowadzi na niej żadnej działalności, ponadto nie prowadził na tej działce działalności rolniczej i nie dokonywał dostawy produktów rolnych, nie jest też rolnikiem ryczałtowym. Grunt nie był przedmiotem najmu, dzierżawy i Wnioskodawca nie czerpał z niego żadnych pożytków. W planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ma częściowo przeznaczenie produkcyjno-usługowe, a częściowo mieszkaniowo-jednorodzinne.

Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży innych gruntów, nie składał VAT-R, VAT-7 i nie płacił podatku VAT z tego tytułu. Nie posiada też innych gruntów przeznaczonych do sprzedaży, sprzedaje nieruchomość, ponieważ potrzebuje pieniędzy w związku z utratą pracy we wrześniu 2008r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy jednorazowa sprzedaż udziału w nieruchomości nabytego jako zwolnienie z długu przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, definiujący pojęcie działalności gospodarczej posługuje się m.in. kryterium ciągłości. W związku z powyższym nie można uznać, że czynność dokonana jednorazowo w okolicznościach, które potwierdzają incydentalność tej czynności tj. dokonanie jej bez zamiaru wykonywania w przyszłości w sposób częstotliwy, powinna być uznana za wykonywanie działalności gospodarczej. Oznacza to, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, osoba dokonująca takiej czynności nie może w odniesieniu do tej czynności zostać uznana za podatnika podatku od towarów i usług i tym samym nie może zostać na nią nałożony obowiązek zapłaty podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6).

Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. W myśl tych przepisów przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Ustawodawca w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.

Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług.

Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.

Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do:

1.  podwójnego opodatkowania,
2.  braku opodatkowania,
3.  zakłócenia konkurencji.

Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1.  powszechność opodatkowania,
2.  faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3.  stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.

Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowoprawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż sprzedaż udziałów w przedmiotowych działkach, z majątku osobistego, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż jest wykonywana okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem nadania mu stałego charakteru.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawca w 2006r. nabył udział w nieruchomości gruntowej jako świadczenie zwalniające z długu. Obecnie, tak jak i w chwili nabycia udziału w nieruchomości Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, a rzeczony udział w nieruchomości zamierza sprzedać jednemu nabywcy.

Ponadto Wnioskodawca dodaje, iż jego dłużnikiem była spółka z o.o., z którą uzgodnił, że zamiast spłacać dług, spółka przekaże Wnioskodawcy udział w nieruchomości i w ten sposób doszło do rozliczenia.

Przedmiotowa działka jest niezabudowana i od zakupu Wnioskodawca nie prowadzi na niej żadnej działalności gospodarczej, ponadto nie prowadził na tej działce działalności rolniczej i nie dokonywał dostawy produktów rolnych , nie jest też rolnikiem ryczałtowym. Grunt nie był przedmiotem najmu, dzierżawy i Wnioskodawca nie czerpał z niego żadnych pożytków. W planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ma częściowo przeznaczenie produkcyjno-usługowe, a częściowo mieszkaniowo-jednorodzinne.

Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży innych gruntów, nie składał VAT-R, VAT-7 i nie płacił podatku VAT z tego tytułu. Nie posiada też innych gruntów przeznaczonych do sprzedaży, sprzedaje nieruchomość, ponieważ potrzebuje pieniędzy w związku z utratą pracy we wrześniu 2008r.

Z powyższego wynika zatem, iż Wnioskodawca w 2006r. nie dokonał zakupu udziału w nieruchomości gruntowej niezabudowanej, lecz udział ten otrzymał od spółki z o.o., będącej dłużnikiem Wnioskodawcy, jako rozliczenie z tytułu niespłaconego przez spółkę długu.

Nie można w przedmiotowej sprawie stwierdzić zatem, że Wnioskodawca dokonał zakupu udziału w nieruchomości, celem wykorzystania go w jakikolwiek sposób dla celów działalności gospodarczej.

Ponadto dostawa udziałów w prawie własności niezabudowanej nieruchomości będzie pierwszą dostawą nieruchomości, gdyż Wnioskodawca nie dokonywał żadnych innych dostaw nieruchomości (nie składał zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R, deklaracji VAT-7 i nie płacił podatku VAT z tego tytułu), a środki uzyskane z tej sprzedaży Wnioskodawca przeznaczy na potrzeby bytowe, ponieważ potrzebuje pieniędzy w związku z utratą pracy we wrześniu 2008r.

Nie można zatem uznać, aby planowana dostawa udziału w gruncie dokonywana była w sposób częstotliwy i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ustawy o VAT.

W związku z powyższym, dostawę udziałów w prawie własności niezabudowanej nieruchomości uznać należy za transakcję okazjonalną, jednorazową czyli taką, która nie będzie czyniona z zamiarem nadanie jej stałego charakteru.

Zatem w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie można uznać Wnioskodawcy za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w myśl ww. art. 15 ustawy o VAT w odniesieniu do dostawy ww. udziałów w prawie własności niezabudowanej działki, gdyż nic nie wskazuje, aby dokonując sprzedaży ww. działki działał w takim charakterze.

Podsumowując, w oparciu o przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny należy stwierdzić, że dostawa przedmiotowych udziałów w prawie własności niezabudowanej działki nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zaznacza się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.