Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.339.2025.1.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-07
Teza: Kwoty wypłacone zgodnie z treścią ugody, a także wydatki
towarzyszące zawarciu przedmiotowej ugody, w szczególności
koszty ekspertyz oraz inne koszty przygotowawcze związane z
zawarciem ugody, opisanej we wniosku nie mogą zostać
zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania
przychodów.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-wyłączenie z kosztów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X Sp. z o.o. (dalej jako „X”, „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem
    podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka prowadzi
    działalność gospodarczą w formie Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
    X jest częścią Grupy X, tj. producenta produktów dla technologii sieci danych i
    infrastruktury sieciowej. Główna działalność gospodarcza Spółki prowadzona jest w
    zakresie PKD 46.51.Z Sprzedaż hurtowa komputerów, urządzeń peryferyjnych i
    oprogramowania.
    Spółka zawarła ugodę z Ubezpieczycielem w związku ze szkodą powstałą na skutek
    pożaru, który objął teren, na którym Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. W
    ramach zawartej ugody strony uzgodniły wysokość odszkodowania w wysokości (...) mln
    PLN oraz warunki jego wypłaty, rezygnując z dalszego dochodzenia roszczeń na drodze
    postępowania sądowego. W związku z koniecznością oszacowania skutków pożaru oraz
    przygotowaniem do zawarcia ugody, Spółka poniosła również dodatkowe koszty, w tym
    koszty opinii i ekspertyz specjalistycznych (m.in. z zakresu ochrony przeciwpożarowej), jak
    również koszty obsługi prawnej i doradczej.
    Opisane powyżej roszczenie związane było z pożarem na terenie, gdzie Spółka wynajmuje
    hale magazynowe i pomieszczenia biurowe. Zdarzenie to miało miejsce w dniu (...) 2019 r.
    przy (...) na terenie kompleksu z lokalami użytkowymi na wynajem dla (...) podmiotów, w
    tym Wnioskodawcy.
    Zdarzenie miało postać pożaru hali magazynowo-produkcyjnej (...). Zarówno
    przedmiotowy budynek, jak i cały kompleks budynków w przedmiotowej lokalizacji
    stanowi własność Y (...) (dalej jako: „Właściciel”, „Wynajmujący”). Poszczególne budynki
    kompleksu są wynajmowane przez Właściciela różnym podmiotom. Pożar hal
    magazynowo produkcyjnych objął własność Wynajmującego w których znajdowało się
    mienie należące m.in. do najemców hal w tym Wnioskodawcy oraz pożaru (...), czym
    spowodowano straty dużej wartości na rzecz Właściciela. Na skutek pożaru i podjętej akcji
    pożarniczej zniszczeniu uległo mienie znajdujące się w budynkach.
    Pożar został zainicjowany na terenie wspólnym, bezpośrednio przylegającym do hal
    magazynowych. Pożar rozpoczął się na placu przed jedną z hal w narożniku pomiędzy
    budynkiem Spółki oraz innym najemcą, tj. Z (dalej jako „Z”), tym samym zarzewie ognia
    znajdowało się na wspólnej przestrzeni ogólnodostępnej dla wszystkich najemców. Plac
    stanowił monitorowany obszar, który nie jest wynajmowany przez żadnego z najemców, a
    jego przeznaczenie to teren odstawienniczy, plac manewrowy oraz przestrzeń do innych
    czynności operacyjnych. Za niniejszy teren ponosi odpowiedzialność tylko i wyłącznie
    Wynajmujący. Teren jest ogólnodostępny dla wszystkich najemców, jednak nie jest
    nadzorowany przez żadną konkretną osobę ani instytucję. Cały teren kompleksu
    budynków jest ogrodzony. Na teren przy ul. (...) oprócz pracowników firm wynajmujących
    od Właściciela powierzchnie użytkowe, wstęp miały także inne osoby postronne. Z placu,
    który nie był objęty umową najmu, X korzystał w taki sposób, jak robili to inni najemcy, a
    który to sposób był przez Wynajmującego akceptowany. Zarówno X, jak i Z ustawiali na
    tym obszarze swoje śmietniki i kontenery na śmieci. Odpady, w tym palety były
    umieszczane na Placu przede wszystkim w celu umożliwienia ich odbioru przez odbiorcę
    odpadów, a jedynie czasami były one zabierane lub zużywane przez osoby trzecie lub
    Spółkę na potrzeby prowadzonej przez niego działalności. Wynajmujący nie zgłaszał uwag
    co do sposobu korzystania z placu mimo utrzymywania stałego kontaktu. Zarządcą terenu
    był Wynajmujący, który nie przekazał w użytkowanie przedmiotowego terenu
    któremukolwiek użytkownikowi wraz z przejęciem odpowiedzialności za ochronę
    przeciwpożarową w trybie art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Zatem
    faktycznie władającym terenem był Właściciel.
    Ognisko pożaru zlokalizowane było w (...).

    W dniu (...) 2019 r. Prokuratura Rejonowa (...) wszczęła śledztwo (...) w sprawie
    przestępstwa ściąganego w trybie publicznoskargowym z urzędu na podstawie art. 163
    Kodeksu karnego (dalej „k.k.”).
    Pożar charakteryzował się nagłością, gwałtownością i możliwością dużego zasięgu. Był to
    ogień o wielkich rozmiarach, a więc taki, który ogarnął przedmioty w takim rozmiarze, że
    opanowanie go wymagało znacznych wysiłków. Jednocześnie był to ogień o wielkim
    zasięgu, obejmujący z siłą żywiołową mieniu w znacznych rozmiarach. W wyniku pożaru
    doszło do zagrożenia mienia w wielkich rozmiarach (powierzchnia), a także wartość mienia
    miała znaczną wartość, bowiem wszyscy poszkodowani, których mienie ucierpiało
    wskutek zdarzenia, ponieśli łączną szkodę wycenioną przez ubezpieczycieli na kwotę ok.
    (...) mln PLN. Suma powierzchni objętej pożarem wyniosła (...) m2, kubatura (...) m3.
    Klasyfikacja pożaru zgodnie z rozporządzeniem ministra Spraw wewnętrznych i
    Administracji w sprawie Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego - „pożar - bardzo
    duży”.
    W trakcie prowadzonego śledztwa, zainicjowanego w wyniku pożaru, prokuratura badała
    okoliczności zdarzenia, aby ustalić, czy doszło do przestępstwa. Prowadzone śledztwo
    miało na celu analizę przyczyn pożaru, a także ewentualne wskazanie osób
    odpowiedzialnych za jego wywołanie. W toku postępowania, prokuratorzy mieli możliwość
    przeprowadzenia dochodzenia w celu zebrania dowodów, w tym przesłuchania świadków,
    sprawdzenie dokumentacji związanej z obiektem, w którym wybuchł pożar, a także
    ekspertyzy biegłych, aby dokładnie określić, czy doszło do zaniedbania lub działań, które
    mogły doprowadzić do pożaru. W ramach prowadzonego śledztwa uzyskano
    dokumentację fotograficzną, zabezpieczono nagrania monitoringu z miejsca zdarzenia,
    uzyskano opinię biegłego z zakresu elektrotechniki oraz opinię biegłego z zakresu
    pożarnictwa.
    W wyniku braku wystarczających dowodów, trudności w jednoznacznym ustaleniu
    przyczyn pożaru mimo podjętych działań śledczych, Prokuratura w dniu (...) 2019 r.
    umorzyła postępowanie prowadzone na podstawie art. 163 k.k. w wyniku niewykrycia
    sprawcy. Pomimo przeprowadzenia dochodzenia nie udało się ustalić, kto jest
    odpowiedzialny za wywołanie pożaru. Powołany w sprawie biegły z zakresu pożarnictwa w
    swej opinii wskazał, że bezpośrednią przyczyną powstania pożaru najprawdopodobniej
    mogło być zaprószenie ognia przez nieustalone osoby.
    Część najemców, którzy zostali poszkodowani w wyniku pożaru, złożyła zażalenie na
    postanowienie Prokuratury o umorzeniu postępowania. W zażaleniu najemcy
    zakwestionowali decyzję Prokuratury o zakończeniu dochodzenia z powodu niewykrycia
    sprawcy, wyrażając przekonanie, że postępowanie mogło zostać umorzone przedwcześnie
    lub bez wystarczającego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Najemcy
    argumentowali, że istnieją dodatkowe dowody lub okoliczności, które nie zostały
    odpowiednio uwzględnione, i domagali się dalszego prowadzenia śledztwa.
    Pomimo złożenia zażalenia w dniu (...) 2020 r. postępowanie prowadzone na podstawie
    artykułu 163 k.k. zostało ponownie umorzone. Postanowieniem z dnia (...) 2020 r. (...) Sąd
    Rejonowy (...) na podstawie art. 329 kodeksu postępowania karnego (dalej jako: „kpk”) nie
    uwzględnił zażaleń pokrzywdzonego Z i zaskarżone postanowienie o umorzeniu śledztwa
    utrzymano w mocy. Sąd zważył, że z akt postępowania wynika, iż organy ścigania podjęły
    szereg czynności operacyjnych zmierzających do ustalenia sprawców przestępstwa.
    Czynności te nie doprowadziły jednak do ustalenia sprawcy bądź sprawców. W związku z
    tym, postanowienia o umorzeniu postępowania z powodu niewykrycia sprawcy jest
    prawomocne, co kończy sprawę w zakresie postępowania karnego.
    Niezależnie od postępowania karnego, prowadzone było równolegle postępowanie
    cywilne dotyczące roszczeń odszkodowawczych, w którym najemcy, którzy ucierpieli w

    wyniku pożaru, dochodzili swoich praw wobec ubezpieczycieli. Celem tego postępowania
    było uzyskanie odszkodowania za poniesione straty majątkowe, takie jak zniszczenie
    mienia lub koszty związane z naprawą szkód.
    Przed umorzeniem śledztwa w postępowaniu karnym, najemcy rozpoczęli procedurę
    ubiegania się o rekompensatę z tytułu ubezpieczenia. Jeden z najemców hali
    magazynowej, która została objęta pożarem wystąpił z roszczeniem z powództwa
    cywilnego wskazując, że odpowiedzialnym za pożar jest X z uwagi, że na placu
    przylegającym do hali, gdzie pożar się rozpoczął były składowane kontenery, przy których
    mogły znajdować się odpady Wnioskodawcy. Najemca uzyskał z polisy OC Wnioskodawcy
    odszkodowanie jeszcze przed zakończeniem postępowania karnego. Ubezpieczyciel Spółki
    przyznał mocą decyzji z dnia (...) 2019 r. odszkodowanie za pożar hali magazynowo-
    produkcyjnej najmowanej przez Z na rzecz Z w wysokości (...) tys. PLN. Spółka wniosła
    odwołanie (reklamację) od decyzji o przyznaniu odszkodowania. Spółka skarżyła podjętą
    decyzję wskazując, że Ubezpieczyciel Spółki (A S.A.) nie przedstawił uzasadnienia swojego
    stanowiska, w tym okoliczności oraz przepisów prawa, które pozwoliły mu na przyjęcie tej
    odpowiedzialności odszkodowawczej. Ubezpieczyciel nie skorzystał z przysługującego mu
    prawa wstrzymania się z podjęciem decyzji co do odpowiedzialności za szkodę i wypłatą
    świadczenia ubezpieczeniowego do czasu wyjaśnienia okoliczności koniecznych do
    ustalenia odpowiedzialności.
    Inni najemcy wystąpili z analogicznym roszczeniem odszkodowawczym. Ubezpieczyciele
    poszczególnych najemców wypłacili odszkodowanie poszkodowanym w wyniku pożaru,
    obejmujące straty materialne poniesione przez najemców. Jednakże, po dokonaniu
    wypłat, ubezpieczyciele wystąpili z roszczeniem regresowym do Wnioskodawcy, uznając ją
    za stronę odpowiedzialną za to zdarzenie. Decyzja o wystąpieniu z regresem opierała się
    na przekonaniu Ubezpieczycieli, że Spółka może ponosić odpowiedzialność za powstanie
    pożaru, mimo że brak było jednoznacznych dowodów w postępowaniu karnym, które
    mogłyby potwierdzić jej winę.
    W tym przypadku, mimo że postępowanie karne nie zostało umorzone, Ubezpieczyciele
    wskazali na Spółkę jako potencjalnie odpowiedzialną za pożar, uznając, że to jej odpady
    mogły przyczynić się do wybuchu pożaru. Stąd podjęcie przez nich kroków regresowych,
    mających na celu odzyskanie wypłaconych sum. Większość z Ubezpieczycieli najemców z
    uwagi na niejednoznaczny charakter zdarzenia szacując ryzyko związane z
    postępowaniem odstąpiła od swoich roszczeń. Jeden z ubezpieczycieli, tj. B S.A. (dalej „B S.
    A. ”), który jest ubezpieczycielem z ramienia Właściciela terenu, którego szkody są
    największe, dalej dochodził swoich roszczeń. Na potrzeby postępowań i poparcie swoich
    roszczeń zlecano na rzecz niezależnych podmiotów przeprowadzenie opinii i ekspertyz (m.
    in. biegłego sporządzona na zlecenie Prokuratury; opinia wykonana na zlecenie Spółki
    przez Szkołę Główną Służby Pożarnictwa). Żaden z przedstawionych dokumentów nie
    pozwala na jednoznaczne ustalenie przyczyny pożaru. Opinie nie są ze sobą spójne, a w
    niektórych aspektach pozostają wzajemnie sprzeczne, co uniemożliwia przyjęcie jednolitej
    i niebudzącej wątpliwości wersji zdarzeń.
    Pomimo tego, że postępowanie karne zostało umorzone, B S.A. dalej dochodziła swoich
    roszczeń i w dniu (...) 2022 r. wniosła o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu
    upominawczym. Dokumenty opierały się na roszczeniu, które Ubezpieczyciel skierował do
    Spółki, uznając ją za stronę odpowiedzialną za wywołanie pożaru. Ubezpieczyciel domagał
    się zwrotu wypłaconych kwot w wysokości (...) mln PLN, powołując się na fakt, że to
    odpady Spółki mogły być przyczyną zdarzenia, co skutkowało koniecznością wypłaty
    odszkodowań. Spółka odwołała się od nakazu zapłaty i złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty.
    Po złożeniu sprzeciwu rozpoczęło pomiędzy Wnioskodawcą a B S.A. proces mediacji. W
    ramach procesu mediacyjnego Ubezpieczyciel zracjonalizował wysokość swoich żądań i
    wskazał na roszczenie w wysokości (...) mln PLN. Strony dążyły do wypracowania ugody. W
    efekcie negocjacji sporządzono ugodę opiewającą w wysokości (...) mln PLN. Do dnia
    zawarcia ugody Spółka poniosła koszty związane z dążeniem do wyjaśnienia okoliczności

    zdarzenia oraz zabezpieczenia swoich roszczeń. Wydatki te obejmowały w szczególności
    koszty zleconych niezależnym podmiotom opinii i ekspertyz, jak również inne nakłady
    poniesione w związku z prowadzonymi negocjacjami ugodowymi.
    Spółka, zdecydowała się na zawarcie ugody, na mocy której Spółka zobowiązała się
    zapłacić kwotę (...) mln PLN. Zawarcie ugody na wskazanym poziomie finansowym było
    racjonalną decyzją gospodarczą, związaną z ryzykiem, że jeżeli nie dojdzie do jej zawarcia,
    postępowanie zawisłe przed sądem zakończy się wyrokiem zasądzającym odszkodowanie
    na poziomie znacznie wyższym, niż przyjętym w ugodzie. Dodatkowo skierowanie sprawy
    na drogę postępowania sądowego wiązałoby się z koniecznością poniesienia dalszych
    kosztów, obejmujących m.in. opłaty sądowe, wynagrodzenie pełnomocników
    procesowych oraz potencjalne koszty związane z powoływaniem biegłych sądowych i
    prowadzeniem postępowania dowodowego. Decyzja o zawarciu ugody podyktowana była
    potrzebą ograniczenia ewentualnego uszczuplenia majątku, co z kolei ma ułatwić
    przywrócenie działalności Spółki do poziomu działalności sprzed pożaru.
    Pytania
    Czy kwoty wypłacone zgodnie z treścią ugody, a także wydatki towarzyszące zawarciu
    przedmiotowej ugody, w szczególności koszty ekspertyz oraz inne koszty przygotowawcze
    związane z zawarciem ugody, opisanej we wniosku mogą zostać zaliczone przez
    Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278; dalej jako „ustawa o CIT”), kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ustawy o CIT.
    Przy czym zgodnie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, nie uważa się za koszt uzyskania
    przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu:
      - wad dostarczonych towarów,
      - wad wykonanych robót,
      - wad wykonanych usług,
      - zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
      - zwłoki w usunięciu wad towarów,
      - zwłoki w usunięciu wad wykonanych robót i usług.
    Przyjęcie poglądu, że kara umowna lub odszkodowanie ze swej istoty nie mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodów, czyniłoby regulację zawartą w art. 16 ust. 1 pkt 22
    ustawy o CIT zbędną, bowiem skoro określony zbiór nie jest kosztem podatkowym na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, to nieracjonalnym jest uznawanie poszczególnych
    elementów tego zbioru za koszt i wyłączanie go z tego zbioru na podstawie innego
    przepisu - art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Odszkodowanie ma wyrównać uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia
    wyrządzonego szkodą. Zgodnie z regulacją Kodeksu cywilnego dłużnik obowiązany jest do
    naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania,
    chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które
    dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT dotyczy jedynie odszkodowań kontraktowych (art. 471 k.
    c.). Odszkodowania deliktowe (za szkody wyrządzone działaniami i zaniechaniami

    faktycznymi - art. 415 k.c.) podlegają ocenie jedynie na zasadach ogólnych. W praktyce
    podatkowej również one często są uznawane za koszty. W odróżnieniu od kary umownej
    wysokość odszkodowania odpowiada, co do zasady, wysokości szkody. Za koszt
    podatkowy uznaje się wtedy odszkodowanie odpowiadające rzeczywistej stracie
    poszkodowanego, jak również korzyściom, których nie uzyskał w wyniku poniesienia
    szkody (art. 361 k.c.). Do wystąpienia odpowiedzialności odszkodowawczej konieczne jest
    łączne wystąpienie trzech przesłanek, tj.:
      - wystąpienie zdarzenia, z którym prawo łączy obowiązek naprawienia szkody,
      - powstanie szkody, którą jest uszczerbek po stronie poszkodowanego oraz
      - istnienie związku przyczynowego między zdarzeniem a szkodą.
    Aktualnie w orzecznictwie dominująca wydaje się linia orzecznicza, która zakłada, że kary
    umowne i odszkodowania, o ile nie są wskazane explicite w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o
    CIT mogą ze względu na związek, zwłaszcza z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła
    przychodów, stanowić koszt uzyskania przychodu. Konieczne jest jednak wykazanie
    rzeczywistego zagrożenia dalszego prowadzenia działalności gospodarczej oraz związku
    zapłaconej kary z możliwością jej kontynuowania. Zaliczenie do kosztów uzyskania
    przychodów powinno być związane ze stwierdzeniem braku zaniedbań po stronie
    podatnika, które doprowadziły do powstania obowiązku uiszczenia tej kary lub
    odszkodowania. Powstanie obowiązku uiszczenia kary lub odszkodowania powinno być w
    przeważającej mierze uwarunkowane okolicznościami niezależnymi od podatnika. Z tym
    tylko zastrzeżeniem, że mogą one stanowić takie koszty, o ile służą uzyskiwanym
    przychodom oraz zdarzenie, z którym są związane nie zostało w żaden sposób przez
    podatnika zawinione. Przy czym należy zwrócić uwagę na fakt, że w orzecznictwie zwraca
    się uwagę na odrębność sytuacji, w której wydatki ponoszone są w związku z ryzykiem
    prowadzenia działalności gospodarczej, od sytuacji, w której wydatki spowodowane
    zawinieniem podatnika (wyrok NSA z 27.03.2015 r., II FSK 582/13).
    Kary umowne i odszkodowania wypłacane z tytułów innych niż wymienione w art. 16 ust.
    1 pkt 22 ustawy o CIT, stanowią koszty uzyskania przychodów, jeżeli są ponoszone przez
    podatnika w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów. Potwierdził to NSA w wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r. (II FSK 1770/10), w
    którym czytamy, że „kary umowne i odszkodowania wypłacane z tytułów innych niż
    określone w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT- co do zasady, jeżeli tylko miałyby związek z
    przychodem lub miałyby na celu zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, będą
    stanowić koszt uzyskania przychodów”.
    Jakkolwiek odszkodowania i kary umowne stanowią dwie odrębne instytucje prawne i
    choćby ze względu na odmienne podstawy prawne nie powinny być utożsamiane, to
    jednak m.in. z uwagi na podobieństwo funkcji realizowanych w obrocie gospodarczym
    rozpatrywanie ich łącznie pod kątem skutków podatkowych wydaje się dopuszczalne.
    Następstwa kar umownych stosowanych w przypadku nierzetelności kontrahenta,
    podobnie jak konsekwencje wypłaty odszkodowań służących naprawieniu szkód z tytułu
    poniesionych strat oraz utraconych korzyści, wymagają przeanalizowania na gruncie
    ustawy o CIT. Przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej jest natomiast działanie lub
    zaniechanie, szkoda oraz związek przyczynowo-skutkowy między działaniem lub
    zaniechaniem a wyrządzoną szkodą.
    W przypadku wynagrodzeń, odszkodowań, kar umownych i innych wydatków,
    wynikających z odstąpienia lub przedterminowego rozwiązania umowy przez podatnika, w
    orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że wykazują one związek z
    przychodami wówczas, gdy podatnik ma na uwadze możliwość osiągnięcia, choćby nawet
    potencjalnie, jakiegoś przychodu, czy to z określonej innej transakcji, czy też na skutek
    redukcji kosztów pośrednich, czyli ogólnych, dotyczących całej działalności. Stanowisko to

    potwierdzone zostało w interpretacji indywidualnej z 8 czerwca 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.627.2021.4.MF, która dotyczy możliwości ujęcia w koszty uzyskania przychodów
    kary umownej stanowiącej rekompensatę na rzecz Dostawcy, która to zapłata była
    równoznaczna z wygaśnięciem innych zobowiązań Spółki wynikających z Umowy (kar
    umownych za niezrealizowany przedmiot umowy). Zgodnie z interpretacją „Ponoszona
    przez Wnioskodawcę płatność jako element „kompleksowych” uzgodnień wynikających z
    podpisanego aneksu do umowy, warunkuje odstąpienie od jej pierwotnych zapisów.
    Kalkulacja wysokości płatności, którą Wnioskodawca zobowiązany jest ponieść na rzecz
    dostawcy określona została w wyniku „bieżących” negocjacji. Przyjęte „nowe” uzgodnienia
    między kontrahentami (których elementem jest poniesienie ciężaru płatności na rzecz
    dostawcy) mają przy tym na celu zachowanie dotychczasowej współpracy i są efektem
    kompromisu (polubownego rozwiązania), który można uznać jako wypełniający warunek,
    o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.” Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    potwierdza, że działania Wnioskodawcy były racjonalne i ekonomicznie uzasadnione z
    punktu widzenia specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej i niezależnych od niego
    okoliczności zewnętrznych (jak pandemia COVID-19). Zawarcie ugody miedzy stronami
    Umowy, umożliwiło niezakłócone wykorzystanie wyspecjalizowanego Towaru
    sprawdzonego, długoletniego kontrahenta, co wypełnia przesłankę zabezpieczenia źródła
    przychodów z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT.
    Odnosząc powyższe do wydatków, stanowiących przedmiot opisanego stanu faktycznego
    należy stwierdzić, że koszty zawartej ugody nie mieszczą się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt
    22 ustawy o CIT, w szczególności nie stanowią odszkodowań, kar umownych z tytułu wad
    wykonanych robót i usług bądź zwłoki w usunięciu wad wykonywanych robót i usług. Z
    okoliczności wskazanych w treści wniosku nie wynika również, aby podlegały one
    wyłączeniu z kategorii kosztów podatkowych na podstawie któregokolwiek z pozostałych
    punktów art. 16 ust. 1 omawianej ustawy. Po uwzględnieniu powyższego, kolejnym
    krokiem jest ocena celowości kosztów poniesionych przez Spółkę, w oparciu o całokształt
    okoliczności dotyczących poniesienia tego konkretnego wydatku.
    Jeżeli określony wydatek nie został wyłączony postanowieniami ustawy z kosztów
    uzyskania przychodów nie oznacza to, iż automatycznie powinien być zaliczony do
    kosztów podatkowych, bowiem konieczna jest jego analiza pod kątem celu działania. W
    konsekwencji, aby wydatek poniesiony przez Spółkę stanowił dla niej koszt uzyskania
    przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    1. został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik);
    2. jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w żaden sposób zwrócona;
    3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    4. poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
    5. został właściwie udokumentowany;
    6. nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Ad. 1

    Spółka poniosła koszty z tytułu zawartej ugody w celu rozwiązania sporu oraz w celu
    uniknięcia dalszych kosztów związanych z procesem sądowym. Koszt został ostatecznie
    poniesiony z własnych zasobów majątkowych Spółki i nie został przeniesiony na żaden
    inny podmiot.
    W tym przypadku nie ma znaczenia, że odszkodowania Spółka nie wypłaca bezpośrednio
    Poszkodowanemu, ale Towarzystwu Ubezpieczeniowemu, które domaga się jego zapłaty
    w ramach regresu ubezpieczeniowego. Nie zmienia to bowiem charakteru wypłacanej
    kwoty, tj. pozostanie ona odszkodowaniem z tytułu zdarzenia losowego, co potwierdza
    interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2 lutego 2010 r.,
    sygn. IBPBI/1/415-911/09/BK.
    Ad. 2
    Koszty poniesione w wyniku zawartej ugody są dla X kosztem definitywnym, ponieważ
    stanowią ostateczny wydatek, który został poniesiony przez Wnioskodawcę. Po zapłacie
    odszkodowania nie ma możliwości zmiany, zwrotu kwoty ani jej zmniejszenia, co sprawia,
    że jest to wydatek definitywny. Wartość poniesionego wydatku nie została zwrócona w
    jakiejkolwiek postaci Wnioskodawcy.
    W odniesieniu do przedstawionego w niniejszym wniosku stanu faktycznego, nie ulega
    wątpliwości, że poniesiony przez Wnioskodawcę wydatek na spłatę roszczenia
    regresowego został poniesiony przez Wnioskodawcę i ma charakter definitywny. Wniosek
    taki wynika z faktu, że kwota odpowiadająca roszczeniu została faktycznie przelana przez
    Wnioskodawcę i z jego środków na rachunek bankowy Towarzystwa Ubezpieczeń, a przy
    tym Wnioskodawcy nie służy wobec Towarzystwa Ubezpieczeń roszczenie o jej zwrot.
    Ad. 3
    Niewątpliwie wydatek ten pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną przez
    Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, gdyż pożar, który był przyczyną powstania
    zobowiązania regresowego, miał miejsce na terenie nieruchomości wykorzystywanej przez
    Spółkę w ramach tej działalności. W wynajmowanej hali prowadzono bieżącą działalność
    operacyjną. Zdarzenie miało charakter losowy, jednak jego skutki pozostają w ścisłym
    związku z funkcjonowaniem Wnioskodawcy. Przeniesienie się ognia mogło być
    konsekwencją charakteru prowadzonej działalności, w tym specyfiki składowanych
    materiałów oraz sposobu ich przechowywania. W związku z powyższym, ewentualna
    zapłata przez Spółkę wynagrodzenia tytułem regresu ubezpieczeniowego stanowi koszt
    pozostający w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Ad. 4
    Każdorazowy wydatek z tytułu odszkodowania poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Należy zbadać
    istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu. Przy
    kwalifikacji wydatków do kosztów uzyskania przychodów powinno brać się pod uwagę
    potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Przy ocenie dopuszczalności kwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków
    z tytułu odszkodowań należy każdorazowo odnosić je do stanu faktycznego sprawy, jak
    również przykładać szczególne znaczenie do wykładni terminów „zachowanie” i
    „zabezpieczenie” źródła przychodów. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy przez
    zabezpieczenie źródła przychodów rozumie się koszty poniesione na ochronę istniejącego
    (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w
    bezpieczny sposób w dalszym ciągu. W konsekwencji ograniczenie strat finansowych w
    postaci rezygnacji z wydatku, pomimo poniesienia pewnych kosztów, służy właśnie temu
    celowi. W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych
    wydatków (koszty powstałe w wyniku ugody) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby

    możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
    Konieczne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać
    również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne
    działania podatnika. W istocie chodzi bowiem o przeprowadzenie analizy, swoistego
    „ważenia”, co w konkretnym przypadku jest dla podatnika - przedsiębiorcy korzystniejsze
    ze względów ekonomicznych: kontynuowanie procesu, czy też zawarcie ugody, powiązane
    z obniżeniem kwoty, którą podatnik będzie zobowiązany uiścić.
    Użycie w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zwrotu „w celu” oznacza, że nie zawsze wydatek
    przynieść musi skutek w postaci osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia
    jego źródła. Dla oceny, czy dany wydatek został poczyniony w celu zachowania lub
    zabezpieczenia jego źródła należy mieć na względzie charakter związku przyczynowo-
    skutkowego między kosztem, a przychodem. Należy mieć na uwadze, że „celowy” wydatek
    to przede wszystkim ten, który racjonalnie przyczynia się do osiągnięcia przychodu,
    ewentualnie zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Działania podatnika muszą mieć
    zatem charakter pozytywny, wpływający na przychód podatkowy w ten sposób, że
    zostanie on zwiększony lub zabezpieczony przed uszczupleniem. Nie mogą to być wydatki,
    których przyczyną poniesienia jest niewłaściwe postępowanie podatnika.
    W przypadku odszkodowań, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego
    przyjęto, że wykazują one związek z przychodami, wówczas gdy podatnik ma na uwadze
    możliwość osiągnięcia, choćby nawet potencjalnie jakiegoś przychodu, czy to z określonej
    innej transakcji, czy też na skutek redukcji kosztów pośrednich, czyli ogólnych,
    dotyczących całej działalności. Podkreślić należy, że tam, gdzie występują koszty pośrednio
    związane z przychodami oraz dotyczące całokształtu działalności podatnika, można
    nierzadko, w przypadku zapłaty odszkodowań, powiązać je z zabezpieczeniem źródła
    przychodu. Kluczowe jest istnienie związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie
    (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie
    osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. W
    tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego
    określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z perspektywy związku
    tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy o związkach
    przyczynowych. Chodzi zatem o racjonalne rozstrzygniecie w tym zakresie, czy dany
    wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu
    (osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła), co jednak
    oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty. Postuluje się przy tym
    interpretowanie prawa podatkowego w oparciu o tzw. wykładnię gospodarczą, czyli taką,
    która przewiduje m.in. przyjęcie, ze podatnik działa i powinien działać w sposób typowy
    dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą i dąży do osiągnięcia zysku, a nie
    strat. Zgodnie z wyrokiem NSA z 25 czerwca 2012 r. II FPS 2/12, „działając w warunkach
    rynkowych podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na
    ekonomicznych analizach i kalkulacjach działania zmierzające do uzyskania możliwie
    największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na
    dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków,
    minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy też eliminowaniu
    nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie
    sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna
    i zacząć przynosić straty. Tym samym, zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest
    prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady,
    każde tego rodzaju przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji,
    powinno być postrzegane jako prowadzące do zachowania, bądź zabezpieczenia źródła
    przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.”
    Jak wskazał m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z
    31 sierpnia 2021 r. Sygn. 0111-KDIB2-1.4010.138.2021.MK: „ugoda ze swej natury oznacza
    czynienie ustępstw przez każdą ze stron. Tym samym z racjonalnego punktu widzenia

    oraz literalnej wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy uznać, że wydatki związane z
    zawartą w trakcie procesu sądowego ugodą są ponoszone w celu zabezpieczenia, bądź
    zachowania źródła przychodów. Zauważyć należy, że zasadnicze znaczenie dla dokonania
    oceny możliwości zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodu
    będzie miało - jak wskazano to powyżej - określenie, czy są one ponoszone w celu
    osiągnięcia przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, co wynika
    wprost z normy art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. (...) Należy mieć na uwadze, że celowość kosztu
    oznacza jego nakierowanie na osiągnięcie przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie
    źródła przychodu. Przy czym za celowe można uznać jedynie takie wydatki, które oceniane
    przez pryzmat całokształtu okoliczności faktycznych pozwalają na przyjęcie, że zamiarem
    Spółki w momencie poniesienia wydatku było właśnie albo osiągniecie przychodu albo
    ewentualnie jego zachowanie, czy też zabezpieczenie. Badanie całokształtu okoliczności
    faktycznych ma w sprawie kluczowe znaczenie, albowiem kategoria „kosztu podatkowego”
    nie ma charakteru czysto obiektywnego, rozumianego w sposób formalistyczny, lecz
    zakłada istnienie elementów/subiektywnych zależnych od oceny tych okoliczności. Skoro
    bowiem ustawodawca zakłada, że wydatek musi być celowy, to tym samym konieczne jest
    przeprowadzenie analizy owej celowości, która możliwa jest jedynie w oparciu o fakty
    przedstawione przez Wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego.”
    Co do zasady nie można kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatków
    będących następstwem niewłaściwego lub nieracjonalnego działania podatnika. Ryzyko
    prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia
    tego ryzyka na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być jedynie nieprzewidywalne sytuacje,
    których uniknięcie było niemożliwe pomimo podjęcia przez podatnika wszelkich
    koniecznych działań w celu zapobieżenia ich powstaniu. To powoduje, że jeżeli wypłacone
    odszkodowanie nie jest związane z nieprawidłowościami, których powstanie zostało
    spowodowane (zawinione) przez podatnika, to tylko takie odszkodowanie może stanowić
    koszt podatkowy. Takie wnioski prowadzą zatem do pojęcia należytej staranności w
    działaniach podatnika. Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy rozumieć
    sposób postępowania odpowiadający pewnym wzorcom postępowania w danej branży.
    Pamiętać przy tym należy, że możliwa jest sytuacja, w której pomimo zachowania należytej
    staranności pojawią się okoliczności, na które podatnik nie ma wpływu, a skutkujące
    szkodą, która będzie rekompensowana w drodze odszkodowania.
    W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca stanął przed koniecznością wyboru
    pomiędzy ryzykiem zapłaty kwoty dochodzonej przez Ubezpieczyciela w drodze
    postępowania sądowego - odpowiadającej wysokości szkody poniesionej przez
    Poszkodowanego - a uregulowaniem zobowiązania na podstawie zawartej ugody. Decyzja
    o zawarciu ugody była podyktowana zarówno względami ekonomicznymi, jak i racjonalną
    oceną ryzyka. W przypadku skierowania sprawy na drogę sądową Wnioskodawca byłby
    narażony na poniesienie dodatkowych kosztów, w tym opłat sądowych, kosztów
    zastępstwa procesowego oraz potencjalnych kosztów opinii biegłych. Co istotne, wynik
    postępowania sądowego oraz wysokość ewentualnego zasądzonego świadczenia
    pozostawały niepewne, co mogło skutkować wyższym obciążeniem finansowym niż
    ustalona w drodze ugody kwota. Z perspektywy prowadzonej działalności gospodarczej,
    wybór rozwiązania minimalizującego ryzyko i ograniczającego skalę wydatków należy
    uznać za działanie racjonalne i ekonomicznie uzasadnione.
    Ad. 5
    Warunek odpowiedniego udokumentowania wydatku został spełniony poprzez zawarcie
    ugody, która stanowi wiążący dokument potwierdzający zarówno istnienie zobowiązania,
    jak i jego wysokość. Ugoda została zawarta w drodze mediacji w formie pisemnej i
    podpisana przez uprawnione strony, co stanowi wystarczające źródło dowodowe. Inne
    wydatki, takie jak usługi doradcze, opinie, ekspertyzy oraz podobne, są dokumentowane
    fakturami.
    Ad. 6

    W ocenie Wnioskodawcy, analizowany wydatek nie może zostać zaliczony do żadnego z
    wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, a zatem podstawę
    rozstrzygnięcia wyznacza subsumcja zdarzenia przyszłego, pod normę prawną zawartą w
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powyższego za koszty uzyskania przychodu należy zatem uważać takie
    wydatki, których poniesienie przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i
    obiektywną możliwością osiągnięcia przychodu (lub zachowania albo zabezpieczenia tego
    źródła) i które nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT (wyrok NSA z 10
    czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 2347/08 oraz uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 24
    stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10, a także z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt II FPS 2/12).
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między działaniem lub zaniechaniem a zaistniałą
    w jego wyniku szkodą musi istnieć adekwatny związek przyczynowy. Dla zaliczenia
    odszkodowań, podobnie jak kar umownych, do kosztów uzyskania przychodów niezbędne
    jest każdorazowo wykazanie, że odszkodowanie spełnia ogólną definicję kosztu
    podatkowego w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Kiedy stosuje się tenże przepis,
    należy wszakże uwzględnić specyfikę odszkodowań. Inaczej bowiem niż zwykłe koszty
    gospodarcze - odszkodowania nie mają charakteru pozytywnych działań, nakierowanych
    na uzyskanie przychodu. Cel ich poniesienia oceniany jest w kontekście konsekwencji
    (ryzyka) prowadzenia działalności. Za koszty uzyskania przychodów mogą być uznane te
    odszkodowania, które wynikają z naturalnego ryzyka gospodarczego - ponoszonego mimo
    zapewnienia staranności działania. Jeżeli zaś roszczenie odszkodowawcze wynika z działań
    niegospodarnych, świadomych, rażąco zawinionych itp., odszkodowanie nie spełnia
    ogólnej definicji kosztu.
    W praktyce dla zaliczenia wydatku do kosztu uzyskania przychodu konieczne jest
    wykazanie, że odpowiedzialność odszkodowawcza powstała mimo należytej staranności
    podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 27 marca 2015 r.
    sygn. IPPB3/423-1242/14-4/DP podał następujące przesłanki odpowiedzialności
    odszkodowawczej, których wystąpienie w przypadku wypłaty odszkodowania umożliwia
    rozpoznanie kosztu podatkowego:
      1. nie występuje ewidentna wina umyślna w działaniach podatnika,
      2. nie dochodzi do obejścia przepisów prawa,
      3. roszczenia nie wynikają z działań podatnika niezgodnych z zasadami współżycia
      społecznego.
    Ad. 1
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II GSK 404/10
    wskazał, że sytuacja taka ma miejsce, gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi
    osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie
    niezależnych od podatnika.
    Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność, tzn. uczynił wszystko, czego
    można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub
    nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa.
    W niniejszej sprawie Spółka ponosi odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, a nie na
    zasadzie winy. Zauważalne jest, że nie sposób przypisać działaniu Spółki celowości w
    działaniu w powstaniu szkody.
    Konieczność poniesienia przedmiotowego wydatku nie wynika bowiem z winy Spółki,
    stwierdzonej w toku zakończonego postępowania sądowego. Postępowanie prowadzono

    w oparciu o art. 163 k.k. Czynność mającą doprowadzić do któregokolwiek z
    niebezpiecznych zdarzeń, w tym pożaru określono czasownikiem „sprowadza”.
    Sprowadzeniem zdarzenia jest każde zachowanie, które wywołuje je bezpośrednio lub
    pośrednio. Sposób wywołania któregokolwiek ze zdarzeń wymienionych w art. 163 § 1 KK
    jest w dużej mierze zależny od jego rodzaju. W literaturze wskazuje się, że sprowadzenie
    pożaru może mieć postać bezpośredniego rozniecenia ognia, jak też może zostać
    zrealizowane w drodze wyzyskania praw przyrody przez celowe wprowadzenie wad do
    konstrukcji różnego rodzaju urządzeń lub też celowe nienależyte przechowywanie i
    konserwację materiałów (B. Hołyst, Kryminalistyczna, s. 66-67). W grę co do wszystkich
    typów tego przestępstwa wchodzi zarówno działanie, jak i zaniechanie (wyr. SN z
    20.2.1953 r., I K 999/52, OSNCK 1953, Nr 4, poz. 57), z tym że przez zaniechanie może być
    popełnione tylko przez tego, na kim ciążył prawny szczególny obowiązek zapobiegnięcia
    skutkowi (art. 2 KK). Postępowanie karne zostało umorzone na skutek niewykrycia
    sprawcy, tym samym nie przypisano żadnemu podmiotowi winy, w tym X.
    Postępowanie cywilne jest niezależne od postępowania karnego i nie zależy od wykrycia
    sprawcy pożaru. W tej sprawie kluczowe są warunki polisy ubezpieczeniowej oraz
    ustalenie wysokości odszkodowania na podstawie oceny szkód. Warto podkreślić, że choć
    na terenie, gdzie pożar został zainicjowany, składowane były kontenery z odpadami, przy
    których mogły być umieszczone palety drewniane Spółki, to nie można jednoznacznie
    przypisać jej winy w wywołaniu pożaru co zostało potwierdzone w postępowaniu karnym.
    - Brak nadzoru i zabezpieczeń: Teren był ogólnodostępny, co oznacza, że wszyscy
      najemcy mają dostęp do niego, a odpowiedzialność za jego nadzór i zapewnienie
      bezpieczeństwa nie została przypisana żadnemu z nich. Brak stałego nadzoru,
      zabezpieczeń czy systemu kontroli może utrudniać ustalenie jednoznacznej
      odpowiedzialności.
    - Charakterystyka terenu: Plac, na którym doszło do pożaru, ma funkcję odstawienniczą i
      manewrową, co oznacza, że jest to teren, który jest użytkowany przez najemców w
      różnym celu. Teren przed budynkiem użytkowany był wspólnie przez Najemców
      powierzchni w przyległych budynkach, nie zawarto umów cywilnoprawnych
      przekazujących w użytkowanie terenu przed budynkiem. Teren nie jest przeznaczony
      wyłącznie na odpady Spółki, a odpady mogły pochodzić także od innych najemców.
      Ponadto, brak precyzyjnych zapisów dotyczących odpowiedzialności za
      bezpieczeństwo tego obszaru stanowi trudność w przypisaniu odpowiedzialności.
    - Brak jednoznacznych dowodów: W toku dochodzenia nie udało się zgromadzić
      wystarczających dowodów na to, że pożar został spowodowany przez odpady Spółki
      lub jej zaniedbanie. Niezidentyfikowanie sprawcy pożaru sprawia, że przypisanie
      odpowiedzialności konkretnej stronie, nawet jeśli na tym terenie znajdowały się
      odpady Spółki, jest trudne. Konieczne byłyby konkretne dowody wskazujące na to, że
      odpady Spółki były bezpośrednią przyczyną pożaru, co w tym przypadku nie zostało
      wykazane.
    - Wspólna odpowiedzialność: Ponieważ teren jest wspólny dla wszystkich najemców,
      odpowiedzialność za stan techniczny, bezpieczeństwo i nadzór nad tym obszarem nie
      spoczywa wyłącznie na jednej stronie. Inni najemcy, którzy również korzystali z tego
      terenu, mogli doprowadzić swoim zachowaniem/zaniedbaniem do powstania sytuacji

      sprzyjających pożarowi. Z uwagi na fakt, że nie zawarto umów cywilnoprawnych
      przekazujących w użytkowanie terenu przed budynkiem, odpowiedzialność za
      realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie
      władającym terenem, w tym przypadku Właścicielu/Zarządcy terenu.
    Zatem, nie sposób pominąć faktu, iż jakiekolwiek umyślności w działaniu Spółki nie można
    przypisać, co jest istotne przy uzasadnieniu prawnym zaprezentowanego przez Spółkę
    stanowiska. W związku z tym, że nie ustalono jednoznacznie przyczyny pożaru i nie można
    było nikomu przypisać odpowiedzialności za powstanie szkody, Strony zawarły ugodę. Z
    powyższego wynika, pożar był elementem ryzyka gospodarczego związanego z
    prowadzoną przez Spółkę działalnością (było zdarzeniem losowym), na powstanie którego
    Spółka nie miała wpływu.
    Z powyższych względów, choć odpady Spółki mogły znajdować się na tym terenie, brak
    jednoznacznych dowodów na przyczynienie się jej do wywołania pożaru oraz brak
    nadzoru nad całym terenem utrudnia przypisanie jej winy w tej sprawie.
    Należy podkreślić, że postępowanie karne oraz cywilne są odrębnymi trybami
    dochodzenia odpowiedzialności, które podlegają różnym reżimom prawnym i kierują się
    odmiennymi zasadami. Umorzenie postępowania karnego w zakresie ustalenia
    odpowiedzialności za pożar nie wyłącza możliwości dochodzenia roszczeń
    odszkodowawczych w postępowaniu cywilnym. W przeciwieństwie do odpowiedzialności
    karnej, która opiera się na zasadzie winy i wymaga wykazania zawinionego działania
    sprawcy, odpowiedzialność cywilna może być oparta również na zasadzie ryzyka,
    niezależnie od winy. Oznacza to, że nawet w sytuacji, gdy brak jest podstaw do przypisania
    konkretnej osobie odpowiedzialności karnej, poszkodowany może dochodzić roszczeń
    cywilnych wobec podmiotu odpowiedzialnego za prowadzenie działalności, której
    charakter wiąże się z podwyższonym ryzykiem powstania szkody.
    W świetle dostępnych ustaleń nie sposób przypisać Wnioskodawcy winy, w szczególności
    winy umyślnej. Jednocześnie, mimo braku jednoznacznych dowodów przesądzających o
    źródle pożaru, nie można całkowicie wykluczyć, że znajdujące się na terenie wspólnym
    palety należące do Spółki - mogły stanowić zarzewie ognia i tym samym wykazywać z
    wiązek przyczynowo-skutkowy z powstaniem i rozprzestrzenieniem się pożaru. W
    konsekwencji, ewentualne postępowanie cywilne w tej sprawie wiązałoby się z istotnym
    ryzykiem procesowym i finansowym dla Spółki, zarówno z uwagi na trudność obalenia
    domniemania odpowiedzialności, jak i na możliwość zastosowania reżimu
    odpowiedzialności niezależnej od winy, w szczególności na zasadzie ryzyka.
    Ad. 2
    Zapłata odszkodowania w ramach zawartej ugody nie stanowi obejścia przepisów prawa.
    Ugoda służy zakończeniu istniejącego oraz potencjalnego zawisłego przed sądem sporu
    poprzez wzajemne ustępstwa stron, a jej zawarcie - w formie pozasądowej - stanowi
    dopuszczalny i legalny sposób zakończenia sprawy.
    Ugoda ma podstawę w okolicznościach faktycznych i prawnych oraz nie zmierzała do
    obejścia przepisów prawa. Ugoda służy realnemu uregulowaniu zobowiązań stron i nie
    prowadzi do naruszenia interesu publicznego ani obejścia przepisów. Tym samym, zapłata
    odszkodowania nie nosi znamion obejścia prawa ani unikania odpowiedzialności, lecz
    służy realizacji wartości istotnych z perspektywy prawa cywilnego, w tym zasady
    polubownego rozstrzygania sporów, równości stron i poszanowania uzasadnionych
    interesów drugiej strony.
    Ad. 3
    Zapłata odszkodowania w ramach zawartej ugody związana jest z powstaniem roszczeń,
    które nie wynikają z działań Wnioskodawcy sprzecznych z zasadami współżycia
    społecznego.

    Roszczenia objęte ugodą powstały w następstwie sytuacji spornych, których źródłem były
    okoliczności niezależne od działań budzących wątpliwości natury etycznej czy prawnej.
    Podatnik w swoim działaniu kierował się dobrą wiarą, zasadami należytej staranności oraz
    obowiązującymi przepisami prawa, a powstały spór miał charakter merytoryczny i dotyczył
    skutków zdarzenia losowego (pożaru).
    Odszkodowanie zostało wypłacane w celu wykonania ugody, których zawarcie ma na celu
    zakończenie przeciągających się sporów, zwłaszcza gdy wolno zakładać, że kwoty, do
    których pokrycia X jest zobowiązany na mocy ugody, są niższe niż m.in. koszty wynikające
    z ekspertyz zlecanych w trakcie procesu sądowego, dalsze koszty sądowe. Wydatek
    poniesiony w celu wykonania ugody, oceniany z tej perspektywy, może być traktowany
    jako koszt uzyskania przychodu, spełniający kryteria zawarte w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    a przede wszystkim cel zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.
    Organy podatkowe zgadzają się, by podatnik ujął w kosztach uzyskania przychodu
    odszkodowanie, które zapłacił na podstawie ugody. Jako przykład można wskazać
    interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010
    r. Sygn. IPPB3/423-128/10-6/JB, uznającą za koszt podatkowy odszkodowanie za
    uszkodzenie stacji transformatorowej, będące wynikiem zdarzenia losowego, w którym
    nie było winy podatnika. Także Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu ocenił, że w stanie
    faktycznym, do którego odniósł się w interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2009 r.
    Sygn. ILPB3/423-136/09-2/ŁM zaszły okoliczności uprawniające spółkę do ujęcia w
    kosztach podatkowych odszkodowania wypłaconego w konsekwencji zawartej ugody.
    Warto ponadto zacytować korzystny dla podatnika, prawomocny wyrok NSA z dnia 27
    czerwca 2013 r. II FSK 2192/11, w którym sąd przedstawił następującą argumentację:
    „Stanowisko, zgodnie z którym kary umowne (o charakterystyce zbliżonej do „kar”
    ponoszonych przez spółkę) mogą stanowić koszty uzyskania przychodów jest powszechnie
    potwierdzane przez sądy administracyjne, w tym w najnowszych wyrokach takich jak
    powoływany wyżej wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1365/10, wyrok WSA
    we Wrocławiu z 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1264/11, wyrok WSA w Warszawie z
    21 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2735/10, wyrok WSA w Gdańsku z 4 stycznia 2011 r.,
    sygn. sygn. akt I SA/Gd 1107/10, wyrok WSA w Łodzi z 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd
    1059/09, wyrok WSA w Poznaniu z 29 lipca 2010 r., I SA/Po 265/10, wyrok NSA z 19
    czerwca 2012 r., II FSK 2486/10). Pogląd prezentowany w powyższych wyrokach, Naczelny
    Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, rozciąga na ugodę
    sądową, która pełni funkcje kary umownej, obok funkcji gospodarczego rozwiązania
    sporu, tj. ugody sądowej. (...) Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, że gospodarczo
    uzasadnione i racjonalne decyzje gospodarcze, podejmowane pierwotnie w określonych
    warunkach, mające oczywisty związek z przychodami, w związku z negatywną zmianą
    okoliczności mogą wywoływać lub wywołują konieczność podejmowania przez podatnika
    działań zmierzających nie do osiągnięcia przychodów, ale do zachowania lub
    zabezpieczenia źródeł przychodów”.
    Dla potrącenia kosztu nie jest istotne, czy wypłata odszkodowania następuje na mocy
    wyroku, ugody sądowej, ugody pozasądowej lub innego aktu. W przypadku dobrowolnych
    aktów stanowiących podstawę wypłaty odszkodowania, podatnik powinien być jednak w
    stanie wykazać, iż istniało prawdopodobieństwo uznania roszczenia odszkodowawczego
    za zasadne. Wypłata odszkodowania na podstawie oczywiście bezzasadnych roszczeń nie
    spełnia definicji kosztu racjonalnie poniesionego. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w
    Warszawie w interpretacji z 20.04.2015 r. (IPPB3/4510-14/15-4/PK1) wskazał, że wypłata
    odszkodowania w przypadkach, gdy brak jest pewności, czy szkoda (wadliwość produktu)
    wynikała z wadliwości surowców dostarczonych przez podatnika - nie spełnia definicji
    kosztu poniesionego w celu uzyskania przychodów.
    Na skutek zawartej ugody pomiędzy X a B S.A. doszło do wzajemnych ustępstw co do
    roszczeń powstałych w związku zaistniałym zdarzeniem w postaci pożaru.

    W świetle powyższego uznać należy, że działania Spółki, których efektem było zapłacenie
    odszkodowania za zniszczenia wskutek pożaru zdeterminowane były, nie tyko celem w
    postaci zapobieżenia (minimalizowania) strat związanych z wykonywaniem działalności,
    ale równolegle, celem uzyskania przychodów oraz zachowania ich źródła. W związku z
    możliwością przegrania procesu na Spółce ciążyło ryzyko zapłaty kwoty wyższej niż
    ostatecznie wynegocjowana. Zawarcie przedmiotowej ugody, a w konsekwencji odsunięcie
    ryzyka zapłaty większego odszkodowania skutkowało ograniczeniem potencjalnego
    zobowiązania wobec Ubezpieczyciela. Powyższe przesądza o gospodarczej celowości
    rozwiązania sporu z Ubezpieczycielem, a poniesiony koszt to wydatek ekonomicznie
    uzasadniony z punktu widzenia prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.
    Ugoda pozwala na szybkie zakończenie sporu, co redukuje koszty prawne i
    administracyjne. Postępowanie sądowe, choć dopuszczalne, wiąże się z określonym
    poziomem niepewności co do jego przebiegu i ostatecznego rozstrzygnięcia. Ugoda daje
    pewność co do kosztów i pozwala uniknąć ryzyka niekorzystnego wyroku. Publiczne
    procesy sądowe mogą negatywnie wpłynąć na wizerunek firmy. Ugoda, zwłaszcza jeśli jest
    poufna, pozwala na zachowanie dobrego imienia Wnioskodawcy.
    Długotrwałe spory sądowe mogą odciągać uwagę zarządu i pracowników od kluczowych
    działań biznesowych. Ugoda pozwala skupić się na rozwoju firmy. Ugoda może być
    związana przyczynowo- skutkowo z przychodem, ponieważ pozwala na uniknięcie
    dalszych strat finansowych i potencjalnych kosztów związanych z procesem sądowym.
    Ponadto, szybkie rozwiązanie sporu może umożliwić Spółce kontynuowanie działalności
    bez zakłóceń, co pozytywnie wpływa na stabilność finansową i przychody. Zgodnie z
    wyrokiem NSA sygnatura akt: II FSK 2940/18 ugodowe załatwienie sporu i zapłata
    kontrahentowi uzgodnionej kwoty mogą zostać uznane za działanie racjonalne z
    ekonomicznego punktu widzenia, a co za tym idzie, mogą stanowić koszt podatkowy.
    Ustawa o CIT pozwala na rozliczenie podatkowe wydatków zmierzających do
    zabezpieczenia źródeł przychodów. Takim wydatkiem jest zapłata należności ugodowej,
    aby uchronić swoje inne źródła przychodów, ograniczyć potencjalnie wyższe straty, czy też
    relokować zasoby finansowe poprzez rozwiązanie rezerwy.
    W okolicznościach niniejszej sprawy zawarcie ugody na warunkach akceptowalnych z
    perspektywy ekonomicznej z punktu widzenia Wnioskodawcy - obejmujących kwotę
    istotnie niższą zarówno od pierwotnie zgłaszanego roszczenia, stanowiło rozwiązanie
    racjonalne ekonomicznie. Wybór ten pozwolił uniknąć długotrwałego postępowania
    sądowego, którego wynik - jak w każdej sprawie spornej - pozostawał trudny do
    przewidzenia, a jednocześnie wiązałby się z ryzykiem zasądzenia wyższego świadczenia
    oraz dodatkowymi kosztami procesowymi. Strony zdecydowały się zawrzeć ugodę
    sądową, aby rozwiać wątpliwości co do sytuacji prawnej, zmniejszyć koszty postępowania,
    uniknąć konieczności toczenia między sobą długiego postępowania sądowego Zapłacona
    kwota roszczenia, do zapłaty której został zobowiązany Wnioskodawca, służy
    zabezpieczeniu źródła przychodu, jaką jest działalność gospodarcza. Poniesienie tego
    wydatku w takiej formie jak została określona w ugodzie gwarantują ciągłość
    funkcjonowania działalności, tak aby nadal przynosiła przychody.
    Analiza orzeczeń i interpretacji organów podatkowych prowadzi wobec powyższego do
    wniosku, że podstawą do uznania przez sądy i organy podatkowe kwoty ustalonej w
    wyniku ugody za koszt uzyskania przychodów jest nie sam fakt zawarcia ugody między
    stronami, lecz cel tej ugody i warunki jej towarzyszące.
    W ocenie Wnioskodawcy, możliwe jest zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków
    związanych z zawartą ugodą z uwagi na zajście okoliczności niezależnych od podatnika.
    Konieczność jej zapłaty nie wynikała z ewidentnej winy podatnika, co więcej Spółka
    dołożyła wszelkich starań, by zapobiec wystąpieniu okoliczności, które są przyczyną
    wypłacenia odszkodowania. Roszczenie odszkodowawcze mogłaby okazać się zasadne z
    uwagi, że pożar został zainicjowany na terenie wspólnym, gdzie z dużym
    prawdopodobieństwem znajdowały się odpady należące m.in. do Spółki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy,
    oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Z przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wynika zatem, że aby wydatki poczynione przez
    podatnika można uznać za koszt uzyskania przychodu, muszą być poniesione w sposób
    celowy. Podatnik więc, podejmując decyzję o dokonaniu wydatku, musi być
    przeświadczony o racjonalności, z punktu widzenia prowadzonej przez niego działalności,
    wydatkowania środków finansowych.
    Jednocześnie zauważyć należy, że obowiązkiem podatników, jako odnoszących
    ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania
    przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy
    poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy).

    W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są
    jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie
    te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie
    w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania
    przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do
    osiągnięcia przychodów.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem, to podatnik zobowiązany jest
    wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków,
    których charakter budzi wątpliwości.
    W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionych wydatków w postaci kwoty
    wypłaconej zgodnie z treścią ugody, a także wydatków towarzyszących zawarciu
    przedmiotowej ugody, w szczególności kosztów ekspertyz oraz innych kosztów
    przygotowawczych związanych z zawarciem ugody i ich wpływu na powstanie przychodu,
    względnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Analiza ta nie byłaby pełna
    bez uwzględnienia, czy powstaniu tych kosztów towarzyszyło Państwa racjonalne działanie.
    Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art.
    16 ust. 1 ww. ustawy, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego,
    choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    kryteria normatywne.
    I tak, w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, wśród wydatków niestanowiących kosztów
    uzyskania przychodów ustawodawca wymienił kary umowne i odszkodowania z tytułu
    wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczaniu
    towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i
    usług.
    Jednocześnie wskazać należy, że kary umowne i odszkodowania z innego tytułu, które nie
    zostały wymienione w zamkniętym katalog, zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT,
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem istnienia związku
    przyczynowego pomiędzy karą lub odszkodowaniem a możliwością uzyskania przychodu.
    Jak wynika z opisu sprawy Spółka zawarła ugodę z Ubezpieczycielem w związku ze szkodą
    powstałą na skutek pożaru, który objął teren, na którym Wnioskodawca prowadzi
    działalność gospodarczą. W ramach zawartej ugody strony uzgodniły wysokość
    odszkodowania w wysokości (...) mln PLN oraz warunki jego wypłaty, rezygnując z
    dalszego dochodzenia roszczeń na drodze postępowania sądowego. W związku z
    koniecznością oszacowania skutków pożaru oraz przygotowaniem do zawarcia ugody,
    Spółka poniosła również dodatkowe koszty, w tym koszty opinii i ekspertyz
    specjalistycznych (m.in. z zakresu ochrony przeciwpożarowej), jak również koszty obsługi
    prawnej i doradczej.

    Opisane powyżej roszczenie związane było z pożarem na terenie, gdzie Spółka wynajmuje
    hale magazynowe i pomieszczenia biurowe. Zdarzenie to miało miejsce w dniu (...) 2019 r.
    przy (...) na terenie kompleksu z lokalami użytkowymi na wynajem dla kilkunastu
    podmiotów, w tym Wnioskodawcy.
    W dniu (...) 2019 r. Prokuratura Rejonowa (...) wszczęła śledztwo (....) w sprawie
    przestępstwa ściąganego w trybie publicznoskargowym z urzędu na podstawie art. 163
    Kodeksu karnego (dalej „k.k.”).
    W wyniku braku wystarczających dowodów, trudności w jednoznacznym ustaleniu
    przyczyn pożaru mimo podjętych działań śledczych, Prokuratura w dniu (...) 2019 r.
    umorzyła postępowanie prowadzone na podstawie art. 163 k.k. w wyniku niewykrycia
    sprawcy. Pomimo przeprowadzenia dochodzenia nie udało się ustalić, kto jest
    odpowiedzialny za wywołanie pożaru. Powołany w sprawie biegły z zakresu pożarnictwa w
    swej opinii wskazał, że bezpośrednią przyczyną powstania pożaru najprawdopodobniej
    mogło być zaprószenie ognia przez nieustalone osoby.
    Przed umorzeniem śledztwa w postępowaniu karnym, najemcy rozpoczęli procedurę
    ubiegania się o rekompensatę z tytułu ubezpieczenia. Jeden z najemców hali
    magazynowej, która została objęta pożarem wystąpił z roszczeniem z powództwa
    cywilnego wskazując, że odpowiedzialnym za pożar jest X z uwagi, że na placu
    przylegającym do hali, gdzie pożar się rozpoczął były składowane kontenery, przy których
    mogły znajdować się odpady Wnioskodawcy. Najemca uzyskał z polisy OC Wnioskodawcy
    odszkodowanie jeszcze przed zakończeniem postępowania karnego. Ubezpieczyciel Spółki
    przyznał mocą decyzji z dnia (...) 2019 r. odszkodowanie za pożar hali magazynowo-
    produkcyjnej najmowanej przez Z na rzecz Z w wysokości (...) tys. PLN. Spółka wniosła
    odwołanie (reklamację) od decyzji o przyznaniu odszkodowania. Spółka skarżyła podjętą
    decyzję wskazując, że Ubezpieczyciel Spółki (A S.A.) nie przedstawił uzasadnienia swojego
    stanowiska, w tym okoliczności oraz przepisów prawa, które pozwoliły mu na przyjęcie tej
    odpowiedzialności odszkodowawczej. Ubezpieczyciel nie skorzystał z przysługującego mu
    prawa wstrzymania się z podjęciem decyzji co do odpowiedzialności za szkodę i wypłatą
    świadczenia ubezpieczeniowego do czasu wyjaśnienia okoliczności koniecznych do
    ustalenia odpowiedzialności.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące przepisy ustawy o CIT należy stwierdzić,
    że Państwa stanowisko w analizowanej sprawie jest nieprawidłowe.
    O braku możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów przesądza fakt, że
    świadczenia wypłacone zgodnie z treścią ugody oraz wydatki towarzyszące zawarciu
    ugody zostały poniesione na zasadzie „uznaniowości” i swoistej dobrowolności w sytuacji,
    gdy nie byli Państwo do tego zobowiązani. Tym samym, poniesione przez Państwa wydatki
    nie spełniają ustawowych przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, aby uznać te wydatki za
    koszt uzyskania przychodów.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego
    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia”. (por. wyrok
    NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn.
    akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym: „przy
    ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w
    ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego
    związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje,

    w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według
    zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por.
    wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 roku, sygn. akt II FSK 4009/13).
    Zaliczenie wskazanych we wniosku wydatków do kosztów podatkowych w warunkach art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT nie może być oparte na kryteriach uznaniowości i dobrowolności,
    komu mogą zostać przedmiotowe wydatki wypłacone.
    Zawarcie przez Państwa ugody w takiej sytuacji nie jest działaniem racjonalnie
    uzasadnionym w celu osiągnięcia przychodów, gdyż nie wiadomo, której ze stron w
    przypadku sporu sąd przyznałby rację. W toku postępowania sądowego, mogłoby się
    okazać że Państwo nie będą zobowiązani do poniesienia jakichkolwiek kosztów. Bowiem,
    jak sami Państwo wskazali, postępowanie karne nie doprowadziło do ustalenia sprawców
    pożaru i zakończyło się postanowieniem o umorzeniu postępowania z powodu
    niewykrycia sprawcy.
    Działania zmierzające do ograniczenia ewentualnej straty polegające na wypłacie
    określonej kwoty z ugody w celu uniknięcia roszczeń o wyższej wysokości, nie spełnia
    przesłanki ani działania w celu osiągnięcia przychodu, ani w celu zabezpieczenia lub
    zachowania jego źródeł, określonej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Swoboda w dobrowolności przy wypłacaniu świadczenia ugodowego nie może być
    utożsamiana z dobrowolnym kształtowaniem stosunków obligacyjnych w celu obniżenia
    podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Swoboda w wypłacaniu przez
    Państwa świadczeń ugodowych nie jest bowiem swobodą stanowienia kosztów uzyskania
    przychodów.
    Wprawdzie to Państwo decydują o tym, jaki wydatek jest celowy z punktu widzenia
    prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej, ale to nie pozbawia w toku
    postępowania interpretacyjnego prawa do oceny, czy na gruncie podatkowym wydatek
    ten wypełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Przy interpretacji art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie można tracić z pola widzenia jego treści
    normatywnej, a także całego kontekstu tej ustawy.
    Uznanie za koszt uzyskania przychodu wydatków, o których mowa we wniosku, a
    ponoszonych przez Państwa w związku z zawartą ugodą pozasądową z ubezpieczycielem
    w przypadku zaistnienia wyjątkowych sytuacji, w których wypłata świadczenia jest
    niejednoznaczna i na co sami Państwo wskazali - pozostawia wątpliwości co do zasadności
    wypłaty bądź wysokości świadczenia, przez co istnieje ryzyko negatywnego dla Państwa
    rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu sądowym - sprzeczne jest z analizowanymi
    przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ich brzmieniem, jak i
    wyraźnie i jasno sprecyzowanym celem prawodawcy.
    Nie ulega wątpliwości, że ratio legis art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie obejmuje przenoszenia
    na Skarb Państwa konsekwencji, które z tego tytułu zarówno w sferze faktów
    gospodarczych, jak i skutków prawnych wynikają dla podatnika.
    Jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2022 r. w sprawie sygn. akt
    II FSK 3063/19: „Poniesienie kosztów stanowiących efekt podjętego ryzyka gospodarczego
    podatnik nie może sobie rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie
    wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie
    uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. W przeciwnym wypadku każde
    ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej można by przenosić przy
    użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie dochodu
    stanowiącego podstawę opodatkowania.”

    Zatem, nie mogą Państwo oczekiwać, że ponosząc ryzyko ekonomiczne związane z
    podejmowanymi decyzjami biznesowymi w ramach działalności gospodarczej, ciężar tych
    decyzji spoczywał będzie na Skarbie Państwa.
    Przerzucanie na Budżet Państwa skutków finansowych własnych decyzji, gdy przeciwko
    temu świadczą przepisy podatkowe jest w ocenie tut. organu nieuprawnione. (por. wyrok
    NSA z 12 marca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1362/98, wyrok NSA z 30 listopada 2006 r. sygn.
    akt II FSK 1388/05, wyrok NSA w Krakowie z 18 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr 1768/94).
    Podkreślenia wymaga, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty,
    które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu
    występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało.
    Natomiast za koszty poniesione na zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów tak, aby to
    źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    W przedmiotowej sprawie nie można w jednoznaczny sposób powiązać wydatków
    wypłaconych zgodnie z treścią ugody, a także wydatków towarzyszących zawarciu
    przedmiotowej ugody, w szczególności kosztów ekspertyz oraz innych kosztów
    przygotowawczych związanych z zawarciem ugody z przychodami, jakie zamierzają
    Państwo osiągnąć w przyszłości bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów.
    Działanie polegające na poniesieniu wydatków w związku z zawartą ugodą w oparciu o
    przesłanki uznaniowe w celu uniknięcia kosztów procesu sądowego, nie spełnia przesłanki
    działania w celu osiągnięcia ani w celu zabezpieczenia lub zachowania jego źródeł,
    określonej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością stanowić może koszt
    uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Takimi
    kosztami, tj. nie spełniającymi kryteriów kosztów podatkowych, są w istocie ponoszone
    przez Państwa wydatki z tytułu zawartej ugody, które skutkować mają m. in. polubownym
    rozstrzygnięciem potencjalnych sporów.
    Jak wynika z Państwa wyjaśnień, zawarcie ugody na wskazanym poziomie finansowym
    było racjonalną decyzją gospodarczą, związaną z ryzykiem, że jeżeli nie dojdzie do jej
    zawarcia, postępowanie zawisłe przed sądem zakończy się wyrokiem zasądzającym
    odszkodowanie na poziomie znacznie wyższym, niż przyjętym w ugodzie. Dodatkowo
    skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego wiązałoby się z koniecznością
    poniesienia dalszych kosztów, obejmujących m.in. opłaty sądowe, wynagrodzenie
    pełnomocników procesowych oraz potencjalne koszty związane z powoływaniem biegłych
    sądowych i prowadzeniem postępowania dowodowego. Decyzja o zawarciu ugody
    podyktowana była potrzebą ograniczenia ewentualnego uszczuplenia majątku, co z kolei
    ma ułatwić przywrócenie działalności Spółki do poziomu działalności sprzed pożaru.
    Nie mogę się zgodzić z taką argumentacją. Brak jest związku z poniesieniem takich
    wydatków, a uzyskaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodu.
    Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionuje sensu ekonomicznego, czy też
    racjonalności podejmowanych przez Państwa decyzji biznesowych i ich efektywności. Rolą
    organu w toku postępowania interpretacyjnego jest jednak zbadanie opisanego we
    wniosku ORD-IN wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj.
    czy konkretny wydatek został poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu
    (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła).
    Poniesienia kosztów stanowiących efekt podjętego ryzyka gospodarczego podatnik nie
    może sobie rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione,
    stanowią koszty uzyskania przychodów.
    Wskazanie we wniosku argumentu, że skierowanie sprawy na drogę sądową mogłoby
    doprowadzić do wygenerowania dodatkowych wydatków po stronie Spółki nie potwierdza

    związku przyczynowo-skutkowego tego wydatku, bowiem skoro jak sami Państwo
    twierdzą we wniosku: na potrzeby postępowań i poparcie swoich roszczeń zlecano na
    rzecz niezależnych podmiotów przeprowadzenie opinii i ekspertyz (m.in. biegłego
    sporządzona na zlecenie Prokuratury; opinia wykonana na zlecenie Spółki przez Szkołę
    Główną Służby Pożarnictwa). Żaden z przedstawionych dokumentów nie pozwala na
    jednoznaczne ustalenie przyczyny pożaru. Opinie nie są ze sobą spójne, a w niektórych
    aspektach pozostają wzajemnie sprzeczne, co uniemożliwia przyjęcie jednolitej i
    niebudzącej wątpliwości wersji zdarzeń.
    Zatem w wyniku postępowania sądowego mogło okazać się, że nie będą Państwo
    zobowiązani do poniesienia jakichkolwiek kosztów. Należy mieć na uwadze, iż „celowy”
    wydatek to przede wszystkim ten, który racjonalnie przyczynia się do osiągnięcia
    przychodu, ewentualnie zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. W związku z
    powyższym poniesione przez Państwa wydatki nie mogą zostać zakwalifikowane jako
    działanie podmiotu gospodarczego podjęte w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów. Zapłacili Państwo kwotę tytułem ugody bez dochodzenia swoich racji, a
    zatem zapłata tej kwot nie ma związku z osiągnięciem przez Państwa przychodu, ani też
    zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Zawarcie przez Państwo ugody w
    takiej sytuacji nie jest działaniem racjonalnie uzasadnionym w celu osiągnięcia
    przychodów.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych oraz
    orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzić należy, że interpretacje te oraz orzeczenia
    zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Jednakże dokonując interpretacji normy art. 15 ustawy o CIT należy mieć także na uwadze
    wnioski płynące z analizy orzeczeń sądów administracyjnych. Jak bowiem orzekł WSA w
    Poznaniu w wyroku z 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1369/08, (...) zapłaty
    przedmiotowej kary umownej w celu uniknięcia konieczności poniesienia większych
    wydatków nie można uznać za „działanie w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów” w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop. Podzielić tutaj należy pogląd organu
    podatkowego wyrażony w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym sama chęć
    zapobieżenia jeszcze większej stracie niż zapłacona kara umowna, która mogłaby wystąpić
    w przypadku realizacji inwestycji, nie przesądza jeszcze, że jest to działanie w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz
    wyrok z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 748/10, zgodnie z którym przepis art. 15
    ust. 1 u.p.d.o.p. nie przewiduje możliwości wpisywania w ciężar kosztów podatkowych
    odszkodowań, które ponoszone są w celu uniknięcia strat. Celem poniesionego kosztu
    wyartykułowanym w tym przepisie jest jedynie osiąganie przychodów. Jedynie de lege
    ferenda celowe byłoby wprowadzenie takich regulacji prawnych, które umożliwiałyby
    zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków z tytułu zapobiegania czy też
    zminimalizowania strat. Jednakże de lege lata proponowana przez stronę skarżącą
    wykładnia analizowanego przepisu nie jest możliwa (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, t.25
    do art. 22 w PIT. Komentarz, Lex, 2009”).
    W innym orzeczeniu ten sam Sąd stwierdził, że jednocześnie samo działanie polegające na
    ograniczeniu uszczuplenia majątku podatnika nie stanowi jeszcze wystarczającej
    podstawy do uznania, iż mamy do czynienia z zabezpieczeniem źródła przychodów (wyrok
    z 2 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 436/10).
    W tym miejscu warto również powołać wyrok NSA z 20 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 460
    /10 dotyczący zapłaty odszkodowania przy rozwiązaniu umów najmu, gdzie Sąd uznał, że z
    analizy treści tego przepisu (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych - przypis Organu) wynika, że nie obejmuje on swoją dyspozycją działań
    „negatywnych” zmierzających do ograniczenie straty lecz wyłącznie działania o charakterze
    pozytywnym zmierzające do uzyskania przychodu ewentualnie do zachowania lub
    zabezpieczenia jego źródeł.

    Argumentacja zawarta w niniejszej interpretacji znajduje potwierdzenie w całości
    orzeczeniu WSA w Warszawie z 19 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2025/12, również
    dotyczącym możliwości rozpoznania jako kosztu podatkowego kwoty wynagrodzenia
    wypłaconego za zrzeczenie się roszczenia. Sąd ten stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie
    przedmiotem oceny, czy doszło do spełnienia wymogów z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. są
    wydatki poniesione przez Skarżącą z tytułu wypłaty wynagrodzenia za zrzeczenie się
    roszczeń, na podstawie zawartej Ugody. Jak wskazywała Skarżąca zawarcie Ugody miało
    na celu przede wszystkim ograniczenie ryzyka strat, jakie niewątpliwie mogłyby wyniknąć z
    dalszego narastania sporu z Operatorem. Zapłata wynagrodzenia doprowadziła do
    zakończenia sporu, ograniczenia ryzyka wynikającego z narastających roszczeń i związanej
    z tym niepewności co do kwoty potencjalnych zobowiązań, określeniu maksymalnej kwoty
    roszczeń, a także wyeliminowaniu ryzyka nałożenia na Spółkę kar administracyjnych.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko, że kwoty wypłacone zgodnie z treścią ugody,
    a także wydatki towarzyszące zawarciu przedmiotowej ugody, w szczególności koszty
    ekspertyz oraz inne koszty przygotowawcze związane z zawarciem ugody, opisanej we
    wniosku mogą zostać zaliczone przez Państwa do kosztów uzyskania przychodów,
    należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci
    swą aktualność.
    Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem wyłącznie w oparciu o opis
    okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu
    faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To
    na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę
    postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy okoliczności podanych we
    wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które zawsze musi
    być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej
    sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania kontrolnego
    organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
      się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.