Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.503.2025.3.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Miejscem świadczenia usług (...) przez Spółkę na rzecz Banku
jest miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada
siedzibę działalności gospodarczej; gdy w przyszłości Bank
zdecyduje się prowadzić działalność poprzez oddział na
terytorium Polski, świadczenie usług przez Spółkę na rzecz
Banku w związku z nabywaniem wierzytelności będzie
podlegało zwolnieniu od podatku VAT; brak obowiązku
dokumentowania sprzedaży usług związanych z umową cesji
za pomocą faktur VAT; brak obowiązku do wykazywania
sprzedaży usług związanych z umową cesji w pliku JPK_V7M.
Słowa kluczowe: faktura
jednolity plik kontrolny (JPK)
pośrednictwo
wierzytelność-nabycie wierzytelności
zwolnienie
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 31
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 5
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie depozytów
środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe-Deklaracje miesięczne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące
-informacje podsumowujące o świadczonych usługach
na rzecz podatników podatku od wartości dodanej lub
osób prawnych niebędących podatnikami
zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości
dodanej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Brak obowiązku
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Wystawienie faktury
na żądanie
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 2. Ewidencje-Ewidencja
sprzedaży -Ewidencja sprzedaży - sprzedaż zwolniona
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 15
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 11c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 7c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 3-art. 100-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
2

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3a
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich
nabywca
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od towarów i usług w kwestii:
      czy miejscem świadczenia przez Państwa usług pośrednictwa kredytowego na rzecz
      Banku jest miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę
      działalności gospodarczej zgodnie z art. 28b ustawy VAT tj. (Z) (kwestia objęta
      pytaniem oznaczonym we wniosku nr 1),
      czy miejscem świadczenia przez Państwa usług związanych z umową cesji, jest
      miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej zgodnie z art. 28b ustawy VAT tj. (Z) (kwestia objęta pytaniem
      oznaczonym we wniosku nr 2),
      czy w przypadku, gdy w przyszłości Bank zdecyduje się prowadzić działalność
      poprzez oddział na terytorium Polski, co spowoduje powstanie jego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, świadczenie usług przez Państwa
      na rzecz Banku w związku z cyklicznym nabywaniem wierzytelności na podstawie
      umowy cesji, będzie podlegało zwolnieniu od podatku VAT (kwestia objęta pytaniem
      oznaczonym we wniosku nr 3),
      w przypadku uznania Państwa stanowiska za prawidłowe w zakresie pytania nr 2, czy
      są Państwo obowiązani do dokumentowania sprzedaży usług związanych z umową
      cesji za pomocą faktur VAT (kwestia objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 4),
      w przypadku uznania Państwa stanowiska za prawidłowe w zakresie pytania nr 3, czy
      są Państwo zobowiązani do dokumentowania sprzedaży na rzecz Banku usług
      związanych z umową cesji za pomocą faktur VAT (kwestia objęta pytaniem
      oznaczonym we wniosku nr 5),
      w przypadku uznania Państwa stanowiska za prawidłowe w zakresie pytania nr 2, czy
      są Państwo obowiązani do wykazywania sprzedaży usług związanych z umową cesji
      w pliku JPK_V7M (kwestia objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 6).
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 lipca 2025 r. (wpływ 21
    lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (X) S.A. („Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym z siedzibą na
    terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.
    o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), opodatkowanym
    podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości osiąganych dochodów. Spółka jest
    również zarejestrowanym w Polsce czynnym podatnikiem VAT.

    Dotychczas przedmiotem działalności Wnioskodawcy było m.in. udzielanie pożyczek,
    pośrednictwo w zawieraniu i obsłudze leasingu (...).
    Spółka nawiązała współpracę z (Y)(„Bank”) z siedzibą (Z) i w dniu 26 sierpnia 2024 r.
    zawarła z Bankiem Umowę główną regulującą założenia współpracy pomiędzy Bankiem a
    Spółką.
    Bank jest unijną instytucją kredytową na (Z). Bank jest podatnikiem podatku od wartości
    dodanej, z tytułu którego jest zobowiązany do rozliczania świadczonych na jego rzecz
    usług (podatnik VAT zarejestrowany (Z)). Bank nie zatrudnia w Polsce personelu, ani nie
    wynajmuje w Polsce biur i innych nieruchomości. Bank nie prowadzi działalności na
    terytorium Polski poprzez oddział. Działalność Banku polegająca na udzielaniu kredytów w
    Polsce (wirtualna lub fizyczna karta kredytowa) prowadzona jest przez Bank ze swojej
    siedziby (Z) w ramach działalności transgranicznej, w rozumieniu art. 48i ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, w oparciu o zawiadomienie otrzymane przez polską
    Komisję Nadzoru Finansowego od (Z) Urzędu ds. Nadzoru Finansowego. Bank nie
    prowadzi w Polsce działalności inwestycyjnej. Decyzje dotyczące zarządzania Bankiem w
    tym spotkania zarządu odbywają się na (Z). W powyższym zakresie nie jest planowane aby
    Bank był zarządzany z terytorium Polski. Wszystkie zasoby Banku w tym zaplecze
    personalne i techniczne znajdują się poza terytorium Polski. Bank nie posiada agentów
    oraz pełnomocników działających w Polsce, którzy byliby umocowani do zawierania umów
    w imieniu Banku. W powyższym zakresie, wszelkie umowy, których Bank jest stroną są
    zawierane przez osoby upoważnione do reprezentacji Banku, bezpośrednio z terytorium
    (Z). Bank nie jest w Polsce ani w innym kraju członkowskim UE (oprócz (Z)) zarejestrowany
    jako podatnik VAT.
    Bank udziela polskim konsumentom („Klient”) finansowania w formie wystawianych przez
    Bank wirtualnych lub fizycznych kart kredytowych („(A)”). Umowy z konsumentami są
    zawierane na odległość, w formie elektronicznej. Złożenie wniosku o kartę kredytową
    przez Klienta, zawarcie (A) oraz obsługa karty kredytowej są realizowane z wykorzystaniem
    przeglądarki internetowej. (A) jest umową o kredyt konsumencki w rozumieniu ustawy z
    dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim oraz umową ramową o świadczenie
    usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o usługach
    płatniczych, zawieraną pomiędzy Bankiem a Klientem. Jest to odnawialny limit kredytowy
    na wirtualnej lub fizycznej karcie kredytowej. Limit kredytowy jest ustalany indywidualnie
    dla każdego Klienta, w tym maksymalna kwota zadłużenia Klienta wobec Banku w
    rachunku karty kredytowej („Limit kredytowy”). Bank oferuje usługi dodatkowe,
    opcjonalne i odpłatne na rzecz Klienta takie jak m.in. zarządzanie kartą (B) w oparciu o
    Aneksy do (A) („Aneksy”).
    Rachunki Banku do rozliczeń z Klientami i odrębnie ze Spółką są prowadzone w polskim
    banku, niepowiązanym z Bankiem.
    Spółka i Bank na mocy Umowy głównej określili ramowe założenia współpracy polegającej
    na:
      - świadczeniu przez Spółkę na rzecz Banku usług pośrednictwa kredytowego,
      - nabywaniu przez Spółkę wierzytelności przyszłych warunkowych wynikających z (A) i
        Aneksów.
    Spółka i Bank nie są podmiotami powiązanymi. Bank i Spółkę łączą umowy o świadczenie
    usług.
    Spółka świadczy usługi na rzecz różnych klientów, a więc jej działalność nie jest
    ograniczona do świadczenia usług wyłącznie na rzecz Banku. Spółka wykonuje usługi
    poprzez swoich pracowników i współpracowników, którzy podlegają jej kierownictwu.
    Bank nie jest uprawniony do wydawania im poleceń w ramach świadczonych usług.
    Bank może nabywać inne usługi od podmiotów zlokalizowanych w Polsce m.in. usługi
    biura informacji kredytowej, usługi bankowe, usługi prawne.

    Usługi pośrednictwa kredytowego
    Spółka prowadzi działalność polegającą na świadczeniu na rzecz Banku usług
    pośrednictwa kredytowego. Usługi pośrednictwa kredytowego wykonywane przez Spółkę
    na rzecz Banku polegają na dokonywaniu czynności faktycznych związanych z
    oferowaniem (A) i obejmują w szczególności pozyskiwanie Klientów i przekazywanie im
    niezbędnych informacji oraz zebranie informacji potrzebnych do zbadania zdolności
    kredytowej przez Bank i podjęcia przez Bank decyzji o zawarciu (A). Usługi pośrednictwa
    kredytowego są świadczone na podstawie Umowy pośrednictwa kredytowego.
    Stronami (A) i Aneksów są Bank oraz Klienci.
    Spółka nie zawiera (A) ani w imieniu Banku, ani w imieniu Klientów i nie posiada
    pełnomocnictw w tym zakresie. Jednocześnie Spółka jest zobowiązana nie oferować
    Klientom rozwiązań finansowych oferowanych przez innych kredytodawców.
    Zobowiązanie, o którym mowa w poprzednim zdaniu, nie ma zastosowania do umów
    kredytu konsumenckiego, których kredytodawcą jest Spółka. Ponadto Spółka może
    świadczyć usługi pośrednictwa w zakresie zawierania i obsługi umów leasingu (...).
    Z tytułu świadczenia usług pośrednictwa kredytowego Spółce należne jest od Banku
    wynagrodzenie w formie prowizji naliczanej od transakcji kartowych. Prowizja jest
    rozliczana w okresach miesięcznych i jest płatna na rachunek bankowy Spółki.
    Usługi dodatkowe
    W celu uatrakcyjnienia oferty, Bank oferuje dodatkowe i opcjonalne dla klienta usługi, tj.
    produkty i usługi, w ramach których Klienci są uprawnieni do dodatkowych usług w
    przypadku Klientów (B) oraz do otrzymania kodów rabatowych i promocji na usługi
    różnych podmiotów trzecich. Jednym z elementów usług dodatkowych oferowanych przez
    Bank jest aplikacja udostępniana wszystkim Klientom. Aplikacja umożliwia Klientom
    monitorowanie ich zadłużenia, terminów spłat oraz dokonanych już płatności.
    Administratorem tej aplikacji jest Spółka. Za pośrednictwem tej aplikacji mogą również być
    udostępniane dodatkowe usługi podmiotów trzecich, w tym kody rabatowe i promocje
    oferowane przez podmioty trzecie (np. kody rabatowe na zakup usług podmiotów
    trzecich).
    Obecnie, Spółka udostępnia tę aplikację również innym swoim klientom bez
    wynagrodzenia, jako element wspomagający usługi świadczone obecnie przez Spółkę
    dotychczasowym klientom. Z tytułu udostępnienia aplikacji Spółka nie pobiera żadnego
    wynagrodzenia. Powyższe nie wiąże się z przyznaniem Bankowi uprawnień do kontroli,
    nadzorowania lub innej formy wpływania na działalność Spółki w zakresie związanym z
    takim udostępnieniem.
    Umowa ramowa cesji wierzytelności
    Spółka i Bank zawarli również umowę ramową nabywania wierzytelności przyszłych
    warunkowych („Umowa cesji”) wynikających z (A) oraz Aneksów. Przez wierzytelności
    przyszłe warunkowe („Wierzytelności”) należy rozumieć wszelkie wierzytelności pieniężne
    z (A) i Aneksów zawartych przez Bank, jak również z tytułu odstąpienia przez Klientów od
    umów, powstałe w stosunku do Klientów w okresie obowiązywania Umowy cesji, w tym w
    szczególności wierzytelności z tytułu:
      (i) zwrotu udostępnionego kapitału wykorzystanego Limitu Kredytowego,
      (ii) wszelkich naliczonych opłat, w tym opłaty za transakcje lub prowizji, w tym
        określonych w Aneksie oraz opłaty na rzecz podmiotów trzecich,
      (iii) odsetek kapitałowych lub
      (iv) odsetek za opóźnienie.
    Wraz z Wierzytelnościami na Spółkę przechodzą wszelkie związane z nimi prawa, w tym
    zwłaszcza roszczenia o należności uboczne (opłaty, odsetki). Tym samym wszelkie

    uiszczone kwoty i płatności otrzymywane przez Bank z tytułu (A) i Aneksów, o ile zostaną
    zawarte, objętych cesją, mają skutek względem Spółki.
    Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż po dokonaniu cesji Wierzytelności stroną (A) i
    Aneksu pozostaje Bank i Klient (następuje cesja wierzytelności, a nie wszystkich praw i
    obowiązków wynikających z (A) i Aneksów). Wobec powyższego, z prawnego punktu
    widzenia pierwotnym wierzycielem poszczególnych komponentów Wierzytelności jest
    Bank. To Bank, pozostając po Dniu przeniesienia stroną (A) i Aneksu, ma obowiązek
    naliczać Klientom stosowne opłaty (w tym opłaty za transakcje lub prowizje). Zatem, na
    mocy Umowy cesji Spółka staje się właścicielem tych komponentów Wierzytelności, które
    po Dniu przeniesienia zostaną naliczone przez Bank zgodnie z postanowieniami (A) i
    Aneksu.
    Na mocy Umowy cesji Bank cyklicznie sprzedaje na rzecz Spółki wszelkie Wierzytelności.
    Nabywanie wierzytelności przybiera postać umowy sprzedaży określonej w art. 535
    Kodeksu cywilnego i na jej podstawie dochodzi do przelewu Wierzytelności na Spółkę
    zgodnie z art. 509 Kodeksu cywilnego. Wierzytelności przenoszone są na Spółkę
    automatycznie, odrębnie dla każdej (A) i Aneksów spełniających odpowiednie kryteria, w
    dniu, w którym zawarto (A) lub Aneks („Dzień przeniesienia").
    Z chwilą cesji ryzyko spłaty scedowanej wierzytelności przechodzi na Spółkę. Na mocy
    Umowy cesji ani żadnej innej umowy, nie zostały na Spółkę przeniesione żadne
    zobowiązania Banku wobec Klientów wynikające z (A) i Aneksów.
    Cena oznacza kwotę, którą Spółka każdorazowo płaci Bankowi za Wierzytelności. Cena
    została naliczona od wartości transakcji kartowych wymienionych w Umowie cesji. Jest
    ona wyliczana z zastosowaniem różnych współczynników określonych Umową cesji, w tym
    z uwzględnieniem opłat systemowych (opłaty naliczane przez podmioty trzecie niezależne
    od Banku, w szczególności operatorów płatności online lub operatorów sieci
    bankomatów). W praktyce cena nabycia Wierzytelności przekracza wysokość
    udostępnionego Klientom kapitału przez Bank tzw. cena z premią („Premia”).
    Natomiast w przypadku odstąpienia przez Klienta od (A) lub Aneksu w terminie 14 dni od
    dnia ich zawarcia cena jest odpowiednio powiększana o kwotę wskazaną w Umowie cesji.
    Cena naliczana jest od danej Wierzytelności z dniem dokonania transakcji kartowej lub z
    dniem naliczenia Kredytobiorcy opłaty na podstawie Aneksu lub w innych szczegółowo
    opisanych w umowie terminach. Cena jest płacona zbiorczo, z dołu, w ratach i z
    określonym w Umowie Cesji odroczeniem w stosunku do Dnia przeniesienia.
    Ze względu na specyfikę transakcji, co do zasady, wydatek w postaci ceny nie jest
    rozpoznawany przez Spółkę jako koszt dla celów księgowych. Na koncie kosztowym
    Spółka ujmuje tylko część ceny odpowiadającą różnicy między wartością nominalną
    zobowiązania z tytułu nabycia wierzytelności przyszłych a wartością zdyskontowanych
    przyszłych przepływów. Jednocześnie Spółka pragnie zauważyć, że cena nie jest ujmowana
    jako koszty rezerw ani biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów dla potrzeb
    księgowych.
    Po Dniu przeniesienia Klienci dokonują spłat na rzecz Spółki na rachunki płatnicze kart
    kredytowych lub dokonują spłat w gotówce do rąk przedstawicieli Spółki.
    Możliwe jest również dokonywanie przez klientów spłat przelewem na konto bankowe
    Spółki, w tym korzystając z aplikacji mobilnej Spółki. W aplikacji tej Klienci mają możliwość
    śledzenia spłat zadłużenia.
    Każda ze stron rozpatruje reklamacje dotyczące działań danej strony we własnym
    zakresie, informując drugą stronę o reklamacjach mogących mieć wpływ na wykonywanie
    przez tę drugą stronę jej praw lub obowiązków wynikających z Umowy cesji.
    W pewnych okolicznościach (przykładowo niespełnienia przez wierzytelność kryteriów
    wskazanych w umowie, nie wykorzystania przez Klienta w żadnej części przyznanego
    Limitu kredytowego w ogóle lub gdy okaże się, że wierzytelność nie istniała), Spółka może

    żądać od Banku zwrotu ceny uiszczonej za daną wierzytelność, za zwrotnym
    przeniesieniem wierzytelności na Bank („Odkup”).
    W pewnych okolicznościach stronom przysługuje prawo zawieszenia wykonywania przez
    nie usług.
    Umowa cesji stanowi dodatkowe źródło finansowania Banku i pozytywnie wpływa na
    rozwój w obszarze finansowania polskich konsumentów przez Bank poprzez zwiększanie
    wolumenu zawieranych przez Bank (A) i Aneksów. Dodatkowo, Bank jest zabezpieczony od
    ryzyka braku spłaty przez Klienta, tzn. co do zasady (z pewnymi wyjątkami) w przypadku
    braku spłaty kredytu przez Klienta, Bank nie jest zobowiązany do Odkupu.
    Uzupełnienie
    1. Czy podmiot zagraniczny Bank ((Y) z siedzibą (Z)) jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz.
      775)?
      Zgodnie z art. 28a pkt 1 lit. a Ustawy o VAT, ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie
      się przez to podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której
      mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6.
      Z kolei na podstawie art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje
      wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
      pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
      wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności
      polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w
      sposób ciągły dla celów zarobkowych.
      Bank prowadzi samodzielnie działalność gospodarczą na (Z), a tym samym zdaniem
      Wnioskodawcy spełnia materialną definicję podatnika, o której mowa w powołanych
      wyżej przepisach.
    2. Czy podmiot zagraniczny Bank ((Y) z siedzibą (Z)) posiada na terytorium Polski siedzibę
      działalności gospodarczej, lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej?
      Nie, zgodnie z oświadczeniem Banku, nie posiada on na terytorium Polski siedziby
      działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    3. Czy Państwo ((X) Spółka Akcyjna) posiadają na terytorium (Z) siedzibę działalności
      gospodarczej, lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, lub też są
      zarejestrowani dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium (Z) i czy na
      terytorium (Z) wykonują Państwo czynności związane z realizacją Umowy głównej
      regulującej założenia współpracy pomiędzy Bankiem, a Państwem?
      Nie, Spółka nie posiada na terytorium (Z) siedziby działalności gospodarczej ani
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie jest również
      zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium (Z). Spółka nie
      wykonuje na terytorium (Z) czynności związanych z realizacją Umowy głównej
      regulującej założenia współpracy z Bankiem.
    4. W jakim celu nabywają Państwo wierzytelności od Banku?
      Nabywanie wierzytelności od Banku jest podyktowane celami biznesowymi
      związanymi z zamiarem osiągnięcia zysku przez obie strony transakcji. Skoro Bank jest
      zainteresowany rozwojem produktu kart kredytowych dla polskich konsumentów, a
      jednocześnie nie posiada w Polsce siedziby czy stałego miejsca prowadzenia
      działalności, które umożliwiałyby nawiązywania osobistych relacji z konsumentami i
      później ich fizycznej obsługi, a z drugiej strony Wnioskodawca posiada wieloletnie
      doświadczenie w prowadzeniu działalności finansowej w Polsce oraz szerokie
      kontakty, strony transakcji, tj. Bank i Wnioskodawca postanowiły nawiązać

      długofalową współpracę i uzyskać efekt synergii biznesowej. Parametry transakcji z
      Bankiem są ustalone w taki sposób, żeby obie strony osiągnęły zysk.
    5. Proszę opisać przebieg transakcji nabycia przez Państwa wierzytelności od Banku.
      Zgodnie z Umową Cesji, wierzytelności przyszłe są nabywane od Banku automatycznie
      odrębnie dla każdej (A), w dniu zawarcia przez Bank (A). Automatyczne nabywanie
      wierzytelności oznacza, że Spółka oraz Bank nie dokonują dodatkowych czynności
      prawnych mających na celu przeniesienie wierzytelności z Banku na Spółkę.
      Innymi słowy, automatyzm nabycia wierzytelności polega na tym, że z dniem zawarcia
      przez Bank (A), Spółka nabywa jednocześnie wierzytelności przyszłe z tej (A) i w
      powyższym zakresie nie jest konieczne dokonanie dodatkowych czynności prawnych
      celem nabycia tych przyszłych wierzytelności. Nabycie wierzytelności przyszłych z (A)
      dotyczy tych wierzytelności, które spełniają parametry określone w załączniku do
      Umowy Cesji (m.in. dotyczących wieku, braku obciążeń prawami osób trzecich,
      niepowstania w wyniku przestępstwa).
      Przeniesienie wierzytelności jest potwierdzane raportami cesji, sporządzanymi przez
      Bank. Raporty są sporządzane odrębnie dla każdego kredytobiorcy, który w danym
      dniu zawarł (A). Oznacza to, że raporty cesji będą sporządzane codziennie w
      odniesieniu do zawartych w danym dniu (A).
      Na dzień przeniesienia wierzytelności przyszłych, zgodnie z oświadczeniem Banku są
      bezsporne, a ich zbycie nie podlega ograniczeniom, a Bank nie będzie stroną
      postępowań sądowych, egzekucyjnych ani upadłościowych dotyczących tych
      wierzytelności.
      Podsumowując, jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
      Spółka jest pośrednikiem w zawieraniu (A). Jakkolwiek stronami (A) są Klienci oraz
      Bank, to na podstawie Umowy Cesji, z dniem zawarcia danej (A), Spółka nabywa
      automatycznie wierzytelności przyszłe z tej umowy, co jest z kolei potwierdzane
      raportami cesji sporządzanymi przez Bank i przekazywanymi Spółce.
    6. Jakie warunki muszą spełniać nabywane przez Państwa wierzytelności od Banku?
      Wierzytelności muszą spełniać następujące warunki określone w załączniku do Umowy
      Cesji:
      a) wiek kredytobiorcy na moment zawarcia (A) wynosi nie mniej niż (...) oraz nie więcej
        niż (...) lat;
      b) wierzytelności nie są zabezpieczone hipotecznie ani nie są obciążone innymi
        prawami osób trzecich
      c) wierzytelności mają charakter pieniężny;
      d) wierzytelności powstały z (A), które to umowy nie są związane z prowadzonymi
        przez kredytobiorców działalnościami gospodarczymi;
      e) wierzytelności wynikają tytułu zawartych przez Bank z kredytobiorcami (A)/Aneksów
        lub wynikają z odstąpienia od tych (A)/Aneksów przez Kredytobiorców;
      f) kredytobiorcy żyją;
      g) wierzytelności nie powstały w wyniku przestępstwa lub wykroczenia.
    7. Czy wierzytelności w dacie ich nabycia przez Państwa będą stanowić wierzytelności
      wymagalne?
      Nie, wierzytelności w dacie nabycia ich przez Spółkę od Banku nie będą stanowić
      wierzytelności wymagalnych. Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie 5, nabycie
      wierzytelności przez Spółkę nastąpi automatycznie z momentem zawarcia przez Bank
      (A) i są to wierzytelności przyszłe.

    8. Czy na dzień nabycia wierzytelności przez Państwa istnieją przesłanki do uznania tych
      wierzytelności za zagrożone nieściągalnością?
      Nie, na dzień nabycia wierzytelności przez Spółkę nie istnieją przesłanki do uznania
      tych wierzytelności za zagrożone nieściągalnością.
    9. Czy w stosunku do nabywanych przez Państwa wierzytelności od Banku jest
      prowadzone postępowanie egzekucyjne, sądowe?
      Nie, w stosunku do nabywanych przez Spółkę wierzytelności od Banku, na moment ich
      nabycia nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne ani postępowanie sądowe.
    10. Czy umowa dotycząca nabycia przez Państwa wierzytelności zawiera zastrzeżenia o
      zwrotnym przeniesieniu wierzytelności?
      Umowa dotycząca nabycia przez Spółkę wierzytelności zawiera zastrzeżenia o
      zwrotnym przeniesieniu wierzytelności w ściśle określonych sytuacjach, m.in.
      - w sytuacji braków w dokumentacji karty kredytowej uniemożliwiających dochodzenie
        wierzytelności,
      - gdy kredytobiorca nie wykorzystał w jakiejkolwiek części limitu kredytowego
        przyznanego na karcie kredytowej przez Bank,
      - wierzytelność nie spełnia parametrów określonych w załączniku do Umowy Cesji,
        opisanych w pkt 6 powyżej,
      - reklamacja kredytobiorcy mająca wpływ na wysokość wierzytelności lub możliwość jej
        dochodzenia została uznana przez Bank,
      - na żądanie Spółki w sytuacji, gdy informacje dotyczące wierzytelności przekazane
        Spółce przez Bank okażą się nieprawdziwe, niepoprawne lub niekompletne w
        zakresie, który w rozsądnej opinii Spółki uniemożliwia dochodzenie wierzytelności w
        całości lub części lub jeżeli wyjaśnienie lub usunięcie niezgodności jest konieczne w
        celu wywiązania się z obowiązku wynikającego z przepisu prawa lub żądania
        właściwych organów publicznych.
      W takiej sytuacji, Spółka oraz Bank zawrą stosowne porozumienie w sprawie
      zwrotnego przeniesienia wierzytelności.
    11. Czy cena sprzedaży nabywanych przez Państwa od Banku wierzytelności odpowiada
      ich wartości rynkowej w chwili ich zbycia?
      Tak, cena sprzedaży nabywanych przez Spółkę od Banku wierzytelności odpowiada ich
      wartości rynkowej w chwili ich zbycia. Spółka oraz Bank nie są podmiotami
      powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
      podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278).
    12. Czy umowa dotycząca nabycia przez Państwa wierzytelności od Banku nosi cechy
      umowy Sekurytyzacji, jeżeli tak to proszę wskazać czy w ramach tej umowy dochodzi
      do zapewnienia finansowania np. poprzez emisję papierów wartościowych, itp.)?
      Nie, umowa dotycząca nabycia przez Spółkę wierzytelności od Banku nie nosi cechy
      umowy sekurytyzacji w rozumieniu art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu
      Europejskiego i Rady (UE) 2017/2402 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia
      ogólnych ram dla sekurytyzacji oraz utworzenia szczególnych ram dla prostych,
      przejrzystych i standardowych sekurytyzacji, a także zmieniające dyrektywy 2009/65
      /WE, 2009/138/WE i 2011/61/UE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648
      /2012 (Dz.U.UE.L.2017.347.35 z dnia 2017.12.28).
      W szczególności w ramach nabycia wierzytelności nie dochodzi do zapewnienia
      finansowania poprzez emisję papierów wartościowych.
    13. Jakie czynności wykonują Państwo w ramach umowy dotyczącej nabycia wierzytelności
      od Banku?

      Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie nr 5, Spółka nabywa wierzytelności
      automatycznie, na podstawie samych postanowień Umowy Cesji. W powyższym
      zakresie, Spółka oraz Bank nie dokonują dodatkowych czynności prawnych mających
      na celu przeniesienie wierzytelności.
      Przeniesienie wierzytelności jest dokumentowane sporządzonymi przez Bank
      raportami cesji.
      Po nabyciu wierzytelności, Spółka zajmuje się jej obsługą polegającą na przyjmowaniu
      płatności od klientów, we własnym imieniu i na własny rachunek. Wnioskodawca
      nabywa wierzytelności na tzw. własny portfel i nie zajmuje się obsługą wierzytelności
      na zlecenie Banku na żadnym etapie.
    14. Czy mogą Państwo wybrać jakie wierzytelności będą nabywać od Banku?
      Spółka nabywa wszystkie wierzytelności przyszłe wynikające z zawartych przez Bank za
      jej pośrednictwem (A), które spełniają parametry wskazane w załączniku do Umowy
      Cesji.
    15. Czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonują Państwo wyłącznie
      czynności opodatkowane?
      Nie, Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonuje czynności
      opodatkowane podatkiem od towarów i usług według stawki 23%, stawki 8%, jak
      również czynności zwolnione z opodatkowania VAT.
    16. Czy obowiązek ściągania długów spoczywa na Państwu? Jeżeli tak to, czy ściągają
      Państwo długi we własnym imieniu i na własny rachunek?
      W związku z tym, że Spółka nabywa od Banku wierzytelności do własnego portfela
      wierzytelności, to wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki wierzyciela. Stąd też, w
      przypadku braku spłaty wymagalnych wierzytelności przez dłużników Spółka będzie
      we własnym imieniu i na własny rachunek podejmować działania mające na celu
      uzyskanie spłaty wymagalnych wierzytelności.
    17. Jakie uzyskują Państwo wynagrodzenie w związku z nabyciem wierzytelności od Banku?
      W związku z nabyciem wierzytelności od Banku, Spółka uzyskuje spłaty tych
      wierzytelności od Klientów. Spłaty dokonywane przez klientów są traktowane przez
      Spółkę jako przychód. W momencie, gdy wysokość tego przychodu przekroczy cenę
      nabycia wierzytelności od Banku, po stronie Spółki powstaje dochód.
    18. Czy zgodnie z przepisami obowiązującymi na (Z), transakcje dotyczące długów
      korzystają ze zwolnienia od podatku VAT
      Zgodnie z przepisami obowiązującymi na (Z), transakcje dotyczące długów korzystają
      ze zwolnienia od podatku VAT.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczenie pytań jak we wniosku)
    1. Czy miejscem świadczenia przez Spółkę usług pośrednictwa kredytowego na rzecz
      Banku jest miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej zgodnie z art. 28b ustawy VAT ((Z))?
    2. Czy miejscem świadczenia przez Spółkę usług związanych z umową cesji, jest miejsce, w
      którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej zgodnie
      z art. 28b ustawy VAT ((Z))?
    3. Czy w przypadku, gdy w przyszłości Bank zdecyduje się prowadzić działalność poprzez
      oddział na terytorium Polski, co spowoduje powstanie jego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, świadczenie usług przez Spółkę na
      rzecz Banku w związku z cyklicznym nabywaniem wierzytelności na podstawie umowy
      cesji, będzie podlegało zwolnieniu od podatku VAT?

    4. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania nr 2,
      czy Spółka jest obowiązana do dokumentowania sprzedaży usług związanych z umową
      cesji za pomocą faktur VAT?
    5. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania nr 3,
      czy Spółka będzie zobowiązana do dokumentowania sprzedaży na rzecz Banku usług
      związanych z umową cesji za pomocą faktur VAT?
    6. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania nr 2,
      czy Wnioskodawca jest obowiązany do wykazywania sprzedaży usług związanych z
      umową cesji w pliku JPK_V7M?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Pytanie 1
    Stanowisko
    Zgodnie z art. 28b ustawy VAT miejscem świadczenia usług pośrednictwa kredytowego
    przez Spółkę na rzecz Banku jest miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej ((Z)).
    Uzasadnienie
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, podlegają m.in.: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
    jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Usługą jest zatem każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności
    gospodarczej, które nie jest dostawą towarów. Dana czynność podlega opodatkowaniu
    jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze
    stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Zatem
    w celu uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT,
    powinien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną
    korzyść. Dodatkowo powinien występować związek pomiędzy świadczeniem na rzecz
    beneficjenta a płatnością otrzymywaną przez usługodawcę.
    Usługi pośrednictwa kredytowego wykonywane przez Spółkę na rzecz Banku polegają na
    dokonywaniu czynności faktycznych związanych z oferowaniem (A) i obejmują w
    szczególności pozyskiwanie Klientów i przekazywanie im niezbędnych informacji oraz
    zebranie informacji potrzebnych do zbadania zdolności kredytowej przez Bank i podjęcia
    przez Bank decyzji o zawarciu (A). Z tego tytułu Spółka otrzymuje wynagrodzenie
    (prowizję) od Banku.
    W ocenie Spółki, świadczenie usług pośrednictwa stanowi usługę w rozumieniu przepisów
    ustawy VAT, ponieważ:

    1) usługa świadczona jest w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej,
    2) Spółka wykonuje świadczenie na rzecz Banku w formie pozyskiwania dla niego klientów
    zainteresowanych zawarciem (A) i Aneksów,
    3) Spółka uzyska z tego tytułu wynagrodzenie w postaci prowizji.
    W przypadku świadczenia usług, gdy jedna ze stron posiada siedzibę poza terytorium
    kraju, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie
    miejsca świadczenia danej usługi. Kwestie te zostały uregulowane w rozdziale 3 działu V
    ustawy VAT.
    Stosownie do art. 28a ustawy VAT, na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
    1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
    a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art.
    15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel
    czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
    b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana
    lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
    2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
    za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5
    ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz
    usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy VAT wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy
    VAT. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Ustawodawca odwołuje się
    w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. W
    konsekwencji na potrzeby ustalenia miejsca świadczenia usług za podatników są
    uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami
    innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy VAT, miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Jak
    stanowi art. 28b ust. 2 ustawy VAT, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym
    miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej („rozporządzenie 282/2011”).

    W myśl art. 11 ust. 1 tego rozporządzenia: na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006
    /112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce -
    inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10
    niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011: na użytek stosowania
    następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza
    dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym
    mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą
    stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
    a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
    b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
    c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
    d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 192a
    dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
    jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że generalną zasadą w przypadku świadczenia
    usług na rzecz podatnika jest opodatkowanie świadczonych usług w miejscu, w którym
    usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Powołaną powyżej zasadę
    ogólną należy stosować, gdy wskazane w art. 28b ustawy VAT nie przewidują innych zasad
    ustalenia miejsca świadczenia usług. Dodatkowo jedynie w drodze wyjątku usługi mogą
    podlegać obowiązkowi podatkowemu w innym państwie. „(...) najbardziej użytecznym
    łącznikiem w celu określenia miejsca świadczenia usług z podatkowego punktu widzenia, a
    zatem łącznikiem głównym, jest miejsce, w którym podatnik ma siedzibę działalności
    gospodarczej, uwzględnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    podatnika stanowi odstępstwo od tej ogólnej zasady, jeżeli są spełnione określone
    warunki” - wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r., Welmory, C-605/12).
    Z powyższych regulacji wynika również, że opodatkowanie usług w innym miejscu niż
    siedziba nabywcy będącego podatnikiem jest możliwe m.in. w przypadku zidentyfikowanie
    stałego miejsca prowadzenia działalności, które uczestniczy w danej transakcji i
    charakteryzuje się następującymi przesłankami:
    a) posiada odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    b) odznaczającą się wystarczającą stałością,

    c) i umożliwiającą odbiór oraz wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb
    tej struktury.
    Bank nie zatrudnia w Polsce personelu, ani nie wynajmuje w Polsce biura i innych
    nieruchomości. Spółka i Bank nie są podmiotami powiązanymi. Bank i Spółkę łączą umowy
    o świadczenie usług. Spółka świadczy usługi na rzecz różnych klientów, a więc jej
    działalność nie jest ograniczona do świadczenia usług wyłącznie na rzecz Banku. Spółka
    wykonuje usługi poprzez swoich pracowników i współpracowników, którzy podlegają jej
    kierownictwu. Bank nie jest uprawniony do wydawania im poleceń w ramach
    świadczonych usług. Bank nie posiada zatem odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, odznaczającej się wystarczającą stałością, która umożliwia
    mu odbiór oraz wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tej struktury.
    Co istotne w działalności podmiotów finansowych, zgodnie z art. 48i. ustawy Prawo
    bankowe, instytucja kredytowa może prowadzić działalność na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej.
    Wydaje się, że również w ustawie Prawo bankowe, podobnie jak w przypadku regulacji
    VAT, ustawodawca rozróżnia formy prowadzenia działalności gospodarczej przez
    zagraniczne podmioty od tego, czy posiadają one odpowiednie zaplecze na terytorium
    Polski.
    Zagraniczna instytucja kredytowa może działać poprzez oddział na terytorium Polski lub
    poprzez działalność transgraniczną nie wymagająca utworzenia oddziału na terytorium
    Polski. Jak wskazano powyżej, Bank nie prowadzi działalności na terytorium Polski poprzez
    oddział. Działalność Banku polegająca na udzielaniu kredytów w Polsce (wirtualna karta
    kredytowa) prowadzona jest przez Bank ze swojej siedziby na (Z) w ramach działalności
    transgranicznej, w rozumieniu art. 48i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe,
    w oparciu o zawiadomienie otrzymane przez polską Komisję Nadzoru Finansowego od (Z)
    Urzędu ds. Nadzoru Finansowego. Umowa z konsumentem zawierana jest na odległość.
    W ocenie Spółki, Bank nie posiada zatem w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej dla potrzeb VAT.
    W przedmiotowej sprawie nie mają więc zastosowania szczególne zasady ustalania
    miejsca świadczenia usług, odmienne od zasady ogólnej wskazanej w art. 28b ust. 1
    ustawy VAT.
    W świetle powyższego, na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy VAT należy przyjąć, że
    miejscem świadczenia usług pośrednictwa kredytowego świadczonych przez Spółkę jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej. Bank jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy VAT posiadającym
    siedzibę działalności gospodarczej na terytorium (Z) i w konsekwencji usługi pośrednictwa
    kredytowego podlegają opodatkowaniu według przepisów obowiązujących na (Z).
    Dodatkowo, na (Z) Bank jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, z tytułu którego
    jest zobowiązany do rozliczania świadczonych na jego rzecz usług (podatnik
    zarejestrowany na (Z)).
    Podejście takie zostało potwierdzone przykładowo w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 30 października 2023 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.430.2023.1.
    MR) dotyczącej miejsca świadczenia usług pośrednictwa.
    Pytanie 2
    Stanowisko
    Zgodnie z art. 28b ustawy VAT miejscem świadczenia przez Spółkę usług związanych z
    umową cesji, jest miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej zgodnie z art. 28b ustawy VAT ((Z)).
    Uzasadnienie

    Z przepisów przytoczonych w poprzednim punkcie wynika, że usługą jest każde
    świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, które nie jest
    dostawą towarów. Dana czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Zatem w celu uznania
    danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT, powinien istnieć
    bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.
    Dodatkowo powinien występować związek pomiędzy świadczeniem na rzecz beneficjenta
    a płatnością otrzymywaną przez usługodawcę.
    W ocenie Spółki, cykliczne nabywanie przez Spółkę wierzytelności wynikających z Umów o
    Kart Kredytowe i Aneksów stanowią usługę w rozumieniu przepisów VAT, ponieważ:
    1) nabycie Wierzytelności następuje w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności
    gospodarczej (działanie w charakterze podatnika),
    2) Spółka wykonuje świadczenie w zakresie długów na rzecz Banku (beneficjenta
    świadczenia) poprzez cykliczne nabywanie wierzytelności i zapewnia Bankowi w ten
    sposób dodatkowe źródło finansowania,
    3) Spółka uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie (pożytki z przeniesionej wierzytelności –
    spłaty Klientów),
    4) Usługa jest świadczona na podstawie umów zawartych przez Spółkę i Bank (istnienie
    stosunku prawnego).
    W orzecznictwie i interpretacjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przyjmuje się,
    że aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi świadczący usługę
    powinien otrzymać wynagrodzenie. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na
    podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść
    na rzecz świadczącego usługę.
    Należy przy tym zauważyć, że biorąc pod uwagę specyfikę usług finansowych, występują
    przypadki, gdy wynagrodzeniem podmiotu świadczącego usługi finansowe jest zysk
    osiągnięty na transakcji. Stanowi on wyraźną i bezpośrednią korzyść świadczącego usługę,
    o której mowa w orzecznictwie i interpretacjach.
    Stanowisko takie zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych:
    - „(...) ekonomicznym celem nabywania Portfeli wierzytelności hipotecznych przez Bank
    hipoteczny będzie uzyskiwanie spłat rat kredytowych wraz z należnymi odsetkami oraz
    innymi należnościami ubocznymi. (...), w ocenie Wnioskodawcy, nabywanie Portfeli
    wierzytelności hipotecznych należy uznać za świadczenie odpłatne. (...) brak jest podstaw
    do rozpatrywania przesłanki odpłatności wyłącznie w kontekście wynagrodzenia wprost
    określonego w umowie łączącej strony transakcji, transakcja ma charakter odpłatny
    również, gdy w związku z jej dokonywaniem podatnik efektywnie osiąga wynagrodzenie” -
    interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn.
    0114-KDIP4.4012.619.2018.2.BS;

    - „(...) wynagrodzeniem Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usługi polegającej na
    zapewnieniu Bankowi zagranicznemu finansowania oraz przejęcia biznesowego
    (ekonomicznego) ryzyka wykonania wybranych umów zawartych przez Bank zagraniczny
    w ramach prowadzonej działalności bankowej jest (...) również osiągnięcie ewentualnych,
    przyszłych korzyści (zysku) (...)” – interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z
    dnia 20 marca 2014 r., sygn. IPPP3/443-23/14-2/IG.
    W ocenie Spółki, świadczone przez nią usługi związane z umową cesji obejmujące
    cykliczne nabywanie przez Spółkę wierzytelności stanowią odpłatne świadczenie usług na
    rzecz Banku w rozumieniu przepisów VAT.
    W przypadku świadczenia usług, gdy jedna ze stron posiada siedzibę poza terytorium
    kraju, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie
    miejsca świadczenia danej usługi. Z przepisów przytoczonych w poprzednim punkcie
    wynika, że generalną zasadą w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    opodatkowanie świadczonych usług w miejscu, w którym usługobiorca posiada siedzibę
    działalności gospodarczej. Jedynie w drodze wyjątku usługi mogą podlegać obowiązkowi
    podatkowemu w innym państwie.
    Z regulacji wskazanych w poprzednim punkcie wynika również, że opodatkowanie usług w
    innym miejscu niż siedziba nabywcy będącego podatnikiem jest możliwe m.in. w
    przypadku zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności, które uczestniczy w
    danej transakcji i charakteryzuje się następującymi przesłankami:
    a) posiada odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    b) odznaczającą się wystarczającą stałością,
    c) i umożliwiającą odbiór oraz wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb
    tej struktury.
    Bank nie zatrudnia w Polsce personelu, ani nie wynajmuje w Polsce biura i innych
    nieruchomości. Spółka i Bank nie są podmiotami powiązanymi. Bank i Spółkę łączą umowy
    o świadczenie usług. Spółka świadczy usługi na rzecz różnych klientów, a więc jej
    działalność nie jest ograniczona do świadczenia usług wyłącznie na rzecz Banku. Spółka
    wykonuje usługi poprzez swoich pracowników i współpracowników, którzy podlegają jej
    kierownictwu. Bank nie jest uprawniony do wydawania im poleceń w ramach
    świadczonych usług. Bank nie posiada zatem odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, odznaczającej się wystarczającą stałością, która umożliwia
    mu odbiór oraz wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tej struktury.
    Co istotne w działalności podmiotów finansowych, zgodnie z art. 48i ustawy Prawo
    bankowe instytucja kredytowa może prowadzić działalność na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej. Wydaje się, że również
    w ustawie Prawo bankowe, podobnie jak w przypadku regulacji VAT, ustawodawca
    rozróżnia formy prowadzenia działalności gospodarczej przez zagraniczne podmioty od
    tego, czy posiadają one odpowiednie zaplecze na terytorium Polski. Zagraniczna instytucja
    kredytowa może działać poprzez oddział na terytorium Polski lub poprzez działalność
    transgraniczną nie wymagająca utworzenia oddziału na terytorium Polski.
    Jak wskazano powyżej, Bank nie prowadzi działalności na terytorium Polski poprzez
    oddział. Działalność Banku polegająca na udzielaniu kredytów w Polsce (wirtualna karta
    kredytowa) prowadzona jest przez Bank ze swojej siedziby (Z) w ramach działalności
    transgranicznej, w rozumieniu art. 48i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe,

    w oparciu o zawiadomienie otrzymane przez polską Komisję Nadzoru Finansowego od (Z)
    Urząd ds. Nadzoru Finansowego. Umowa z konsumentem zawierana jest na odległość.
    W ocenie Spółki, Bank nie posiada zatem w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej dla potrzeb VAT.
    W przedmiotowej sprawie nie mają więc zastosowania szczególne zasady ustalania
    miejsca świadczenia usług, odmienne od zasady ogólnej wskazanej w art. 28b ust. 1
    ustawy VAT.
    W świetle powyższego, na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy VAT należy przyjąć, że
    miejscem świadczenia przez Spółkę usług związanych z umową cesji jest miejsce, w
    którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej zgodnie z
    art. 28b ustawy VAT ((Z)).
    Bank jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy VAT posiadającym siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium (Z) i w konsekwencji przedmiotowe usługi
    podlegają opodatkowaniu według przepisów obowiązujących na (Z).
    Dodatkowo na (Z) Bank jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, z tytułu którego
    jest zobowiązany do rozliczania świadczonych na jego rzecz usług (podatnik
    zarejestrowany (Z)).
    Stanowisko takie zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych, przykładowo:
      „W niniejszej sprawie przedmiotem transakcji sekurytyzacji są wierzytelności będące
      wierzytelnościami tzw. performującymi, czyli niestanowiącymi wierzytelności
      nieściągalnych ani zagrożonych nieściągalnością. (...) Skoro usługodawca tj. podmiot
      z Luksemburga dokona czynności na podstawie Umowy Ramowej oraz Umowy
      Zbycia Aktywów na rzecz podmiotu polskiego tj. na rzecz Inicjatora, to czynności
      wykonywane na podstawie ww. Umów będą podlegać opodatkowaniu w miejscu
      siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy (...)” - interpretacja Dyrektor Krajowej
      Informacji Skarbowej z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.305.2023.4.
      ICZ.
    Wskazana interpretacja dotyczy wierzytelności nabywanych przez zagraniczny podmiot
    (odwrotny kierunek), ale konkluzje dotyczące generalnej zasady określenia miejsca
    świadczenia dla takich usług na potrzeby VAT są analogiczne jak w przypadku, który jest
    przedmiotem wniosku o interpretację;
      „Nabywając wierzytelności wchodzące w skład P. z Wyłączeniem Obligacji,
      Wnioskodawca wyświadczy zatem na rzecz Banku zagranicznego usługę (...) nabycie
      od Banku zagranicznego przez Wnioskodawcę, w ramach prowadzonej przez
      Wnioskodawcę działalności gospodarczej (działalności bankowej), P. z Wyłączeniem
      Obligacji stanowić będzie usługę, miejscem świadczenia której jest miejsce, w którym
      podatnik będący usługobiorcą (tekst jedn.: Bank zagraniczny) posiada siedzibę
      działalności gospodarczej, tj. Szwecja.” - interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w
      Warszawie z dnia 20 marca 2014 r. (sygn. IPPP3/443-23/14-2/IG).
    Pytanie 3
    Stanowisko
    Zdaniem Spółki, gdy w przyszłości Bank zdecyduje się prowadzić działalność poprzez
    oddział na terytorium Polski, co spowoduje powstanie jego stałego miejsca prowadzenia

    działalności gospodarczej w Polsce, świadczenie usług przez Spółkę na rzecz Banku w
    związku z cyklicznym nabywaniem wierzytelności na podstawie umowy cesji będzie
    podlegało zwolnieniu od podatku VAT.
    Uzasadnienie
    Nie można wykluczyć, że Bank w przyszłości może rozpocząć prowadzenie działalności na
    terytorium Polski poprzez oddział na podstawie art. 48i ustawy Prawo bankowe, co
    spowoduje powstanie jego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce.
    Umowy, które zostaną bowiem zawarte z Bankiem nie przewidują, żeby Bank był
    ograniczony w przyszłości w możliwości podjęcia decyzji o otworzeniu w Polsce oddziału.
    Jak wskazała Spółka w poprzednich punktach, wykonywane przez nią czynności na rzecz
    Banku stanowią usługę w rozumieniu przepisów VAT, ponieważ:
    1) nabycie Wierzytelności następuje w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności
    gospodarczej (działanie w charakterze podatnika),
    2) Spółka wykonuje świadczenie na rzecz Banku (beneficjent świadczenia) poprzez
    cykliczne nabywanie wierzytelności i zapewnia Bankowi w ten sposób dodatkowe źródło
    finansowania,
    3) Spółka uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie (pożytki z przeniesionej wierzytelności –
    spłaty Klientów).
    4) Usługa jest świadczona na podstawie umów zawartych przez Spółkę i Bank (istnienie
    stosunku prawnego).
    Zgodnie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT zwolnione z podatku są usługi w zakresie
    depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
    rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
    weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Jednocześnie na podstawie art. 43 ust. 15 ustawy VAT powyższe zwolnienie nie ma
    zastosowania do czynności ściągania długów, w tym faktoringu.
    Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy kilka świadczeń
    obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być
    sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia
    usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną
    usługę kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Usługa kompleksowa
    zawiera zatem kilka czynności, z tym, że jedna z nich jest usługą główną, przeważającą,
    nadającą danej usłudze jej główny charakter, przy czym wszystkie zmierzają do
    bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego wskazanej w umowie.
    Istotą usługi świadczonej przez Spółkę jest zapewnienie Bankowi dodatkowego źródła
    finansowania i poprawienie jego płynności finansowej poprzez zapewnienia środków na
    działalność i rozwój Banku w obszarze, którym jest zainteresowana Spółka, tj. zwiększanie
    wolumenu zawieranych przez Bank (A) i Aneksów.
    Uwzględniając całokształt okoliczności i ekonomiczny aspekt transakcji, należy zauważyć,
    że poprzez nabywanie wierzytelności przyszłych od Banku, Wnioskodawca refinansuje
    finansowanie udzielone przez Bank klientom. Z perspektywy biznesowej transakcja ma w
    istocie ten sam cel co standardowa transakcja sekurytyzacji wierzytelności realizowana z

    funduszem sekurytyzacyjnym. Z tą tylko różnicą, że Spółka nie jest funduszem
    sekurytyzacyjnym.
    „Najważniejszym celem procesu sekurytyzacji jest pozyskanie kapitałów na prowadzenie
    dalszej działalności oraz rozwój. Wówczas najczęściej stosowana jest sekurytyzacja
    wierzytelności przyszłych, a więc takich, które jeszcze nie powstały, natomiast istnieją
    przesłanki ich prawnego i ekonomicznego ukonstytuowania się w przyszłości” -
    (interpretacja dyrektora KIS z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. 0114-KDIP4-3.4012.706.2021.1.
    RK).
    Ekonomicznym, zasadniczym celem świadczonej przez Spółkę usługi jest zapewnienie
    środków finansowych niezbędnych do udzielania kolejnych kredytów poprzez nabywanie
    wierzytelności przyszłych, które będą odzyskiwane od dłużników. Nabycie wierzytelności
    będzie stanowiło zatem element usługi finansowej w zakresie długów świadczonej przez
    Spółkę na rzecz Banku.
    „W analizowanej sprawie charakter czynności wykonywanych przez SPV na rzecz Spółki
    wskazuje, że SPV poprzez nabycie wierzytelności udziela Spółce finansowania i poprawia
    jej płynność finansową. (...) Zatem celem transakcji zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a
    Spółką nie będzie czynność zbycia wierzytelności (uwolnienie się od konieczności
    odzyskania środków pieniężnych od dłużników), lecz uzyskanie przez Spółkę
    finansowania.” – interpretacja Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 kwietnia
    2017 r. sygn. 1462-IPPP1.4512.110.2017.1.MPE.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT usługi w zakresie długów, korzystają ze
    zwolnienia z podatku. Należy dodać, że usługa refinansowania tożsama z sekurytyzacją
    świadczona przez Spółkę na podstawie umowy obejmować będzie nabywanie
    wierzytelności niespornych, pozbawionych wad prawnych.
    W konsekwencji w przypadku, gdy Bank zdecyduje się utworzyć oddział w Polsce, co
    spowodowałoby powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Banku
    w Polsce, świadczenie usługi w zakresie długów przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie
    Umowy cesji będzie podlegało zwolnieniu od podatku VAT.
    Powyższe podejście zostało potwierdzone w licznych interpretacjach podatkowych:
    •„Sprzedaż Wierzytelności ma zasadniczo charakter definitywny, tj. ryzyko zwłoki w
    zapłacie przez dłużnika/niedokonania zapłaty przez dłużnika jest generalnie przeniesione
    do Nabywcy. Tym samym skoro czynności wykonywane na podstawie Umowy w ramach
    przeprowadzanych transakcji sekurytyzacji dotyczą/będą dotyczyć nabywania
    wierzytelności niespornych, pozbawionych wad prawnych, to czynności te stanowić będą
    usługę finansową w zakresie długów, korzystającą ze zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.” – interpretacja Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia
    29 marca 2024 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.25.2024.3.ICZ,
      "Nabycie będzie dokonywane poprzez zapłatę ceny na ryzyko Wnioskodawcy, tj.
      Wnioskodawca będzie ponosić ryzyko wyegzekwowania długu od poszczególnych
      dłużników. (...) czynności wykonywane przez Państwa na rzecz inicjatorów tj.
      podmiotów od których będą nabywane wierzytelności w ramach sekurytyzacji na
      podstawie transakcji sekurytyzacji wierzytelności, których przedmiotem będą
      wierzytelności wymagalne, niesporne, pozbawione wad prawnych stanowić będą
      świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT jednakże
      korzystające - w myśl art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy - ze zwolnienia od podatku.” –

      interpretacja Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 maja 2023 r. sygn.
      0111-KDIB3-1.4012.187.2023.2.MG,
      „Należy podkreślić, że Program sekurytyzacji, w którym bierze udział Wnioskodawca,
      nie jest typową transakcją sekurytyzacji wierzytelności zawieraną przez fundusz
      sekurytyzacyjny utworzony na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o
      funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami
      inwestycyjnymi (...) usługę świadczoną przez Kupującego w ramach Programu
      Sekurytyzacji polegającą na nabyciu wierzytelności i zapewnieniu Państwu
      finansowania potraktować należy jako usługę w zakresie długów, która korzysta ze
      zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40
      ustawy.” – interpretacja Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 stycznia
      2022 r. sygn. 0114-KDIP4-3.4012.706.2021.1.RK,
      „W dniu przelewu wierzytelności, Bank hipoteczny przejmie wszelkie istniejące
      ryzyka w odniesieniu do nabywanych wierzytelności, w tym ryzyko braku spłaty
      udzielonego kredytu hipotecznego oraz ryzyko kredytowe (...) Usługa refinansowania
      będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT w myśl art. 8
      ust. 1 ustawy o VAT jako odpłatne świadczenie usług. Jednocześnie, jako usługa w
      zakresie długów, Usługa refinansowania będzie podlegać zwolnieniu z
      opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.” - interpretacja
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 czerwca 2018 r. sygn. 0114-KDIP4.
      4012.186.2018.2.AKO,
      „(...) przedmiotem opisywanej Transakcji nie będzie wyłącznie cesja Wierzytelności
      przez Spółkę do SPV. Nabycie Wierzytelności przez SPV będzie stanowiło element
      świadczonej przez SPV szerszej usługi finansowej (...) W konsekwencji, usługę
      świadczoną przez SPV polegającą na nabyciu Wierzytelności i zapewnieniu Spółce
      finansowania potraktować należy jako usługę w zakresie długów, która będzie
      korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o
      VAT.” - interpretacja Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 kwietnia 2023
      r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.121.2023.2.ICZ,
      „Wobec tego należy stwierdzić, że skoro czynności wykonywane na podstawie
      Umowy Ramowej w ramach przeprowadzanych transakcji sekurytyzacji
      wierzytelności, będą dotyczyć nabywania wierzytelności niespornych, pozbawionych
      wad prawnych, to stanowić będą usługę finansową w zakresie długów, korzystającą
      ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.” - interpretacja
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 lipca 2023 r. sygn. 0111-KDIB3-
      1.4012.305.2023.4.ICZ,
    • „Zatem istotą przedmiotowej transakcji będzie uzyskanie przez Spółkę finansowania
    potrzebnego do prowadzonej działalności. W konsekwencji, usługę świadczoną przez SPV
    polegającą na nabyciu wierzytelności i zapewnieniu Spółce finansowania potraktować
    należy jako usługę w zakresie długów, która korzysta ze zwolnienia od podatku od

    towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.” - interpretacja Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 marca 2022 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.95.2022.2.
    ICZ.
    Należy przy tym podkreślić, że w opisywanym zdarzeniu przyszłym Spółka nie będzie
    świadczyć na rzecz Banku usług ściągania długów, w tym faktoringu.
    Pytanie 4
    Stanowisko
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe
    w zakresie pytania nr 2, Spółka nie jest obowiązana do dokumentowania sprzedaży usług
    związanych z umową cesji za pomocą faktur VAT.
    Uzasadnienie
    Zasady dotyczące dokumentowania czynności wykonywanych przez podatnika zostały
    wskazane w dziale XI w rozdziale 1 Ustawy VAT.
    Zgodnie z art. 106a Ustawy VAT przepisy Działu XI, rozdziału 1 ustawy VAT, w tym art. 106b
    ust. 1 stosuje się do:
  1. 1. sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
        w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
  2. 2. dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na
    terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na
    terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania
    albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
    miejscem świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego.
    Z kolei katalog czynności, w stosunku do których podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę został zawarty w art. 106b ust. 1 Ustawy VAT.
    Zgodnie z treścią powołanego przepisu, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą:
    1) Sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, dokonywane przez niego na
    rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
    charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

    2) Sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju na
    rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
    3) Wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
    pkt 1;
    4) Otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
    których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek
    podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lub dostawy towarów dla których
    obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
    Natomiast w art. 106b ust. 2 Ustawy VAT wskazano, że podatnik nie jest obowiązany do
    wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy o
    VAT.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Transakcja na terytorium kraju
    Należy zauważyć, że polskie przepisy określające zasady wystawiania faktur stosuje się, co
    do zasady, do sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, czyli w celu dokumentowania
    odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, eksportu
    towarów oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
    Należy zatem uznać, że w przypadku, gdy miejscem świadczenia usług jest terytorium
    kraju, a usługi korzystają dodatkowo ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 Ustawy VAT,
    to nie występuje obowiązek wystawienia faktur dokumentujących te czynności na
    podstawie art. 106b ust. 2 Ustawy VAT, chyba, że na podstawie art. 106b ust. 3 Ustawy
    VAT nabywca zgłosi żądanie jej wystawienia w terminie 3 miesięcy.
    W związku z faktem, że usługi związane z umową cesji nie będą świadczone na terytorium
    kraju i w konsekwencji nie będą mieściły się w definicji sprzedaży, art. 106b ust. 2 i 3
    Ustawy VAT pozostają poza zakresem analizy przepisów w ramach uzasadnienia do
    pytania 4.
    Transakcja transgraniczna
    Z kolei kwestia dokumentowania transgranicznego świadczenia usługa w ramach Unii
    Europejskiej została uregulowana w Ustawie VAT w art. 106a pkt 2 lit. a oraz art. 106b ust.
    1 pkt 1.
    W przypadku usług zwolnionych kwestia ta jest również uregulowana w Dyrektywie 2006
    /112/WE. Zgodnie z art. 220 ust. 2 Dyrektywy w drodze odstępstwa od ust. 1 i bez
    uszczerbku dla art. 221 ust. 2 nie wymaga się wystawienia faktury w odniesieniu do
    świadczenia usług zwolnionych na mocy art. 135 ust. 1 lit. a) - g) Dyrektywy.
    Należy zatem zauważyć, że wskazany wyżej katalog usług zwolnionych, w przypadku
    których nie wymaga się wystawienia faktury, obejmuje również transakcje dotyczące
    długów, ponieważ zostały one wymienione w art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 2006/112/WE.
    Jednakże zgodnie z art. 137 ust. 1 lit. a) Dyrektywy państwa członkowskie mogą przyznać
    podatnikom prawo wyboru opodatkowania transakcji finansowych, o których mowa w art.
    135 ust. 1 lit. b) - g). Zatem nie można automatycznie przyjmować, że usługi finansowe
    wymienione w art. 135 ust. 1 Dyrektywy będą jednakowo we wszystkich państwach UE
    zwolnione od podatku.

    Zgodnie z przepisami obowiązującymi na (Z), transakcje dotyczące długów korzystają ze
    zwolnienia od podatku VAT. Przepis ten stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. d)
    Dyrektywy 2006/112/WE do porządku krajowego.
    Jednocześnie (Z) nie zaimplementowała opcji opodatkowania VAT transakcji finansowych.
    Mając na uwadze, że:
      nabywca (Bank) ma siedzibę prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
      państwa członkowskiego UE innego niż terytorium kraju ((Z)),
      miejscem świadczenia usług w zakresie długów będzie (Z),
      na (Z) usługi w zakresie długów objęte są zwolnieniem z VAT na skutek implementacji
      do krajowego porządku prawnego przepisów art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 2006/112
      /WE, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają z opodatkowania transakcje
      dotyczące długów,
    • usługi w zakresie długów mieszczą się w katalogu usług zwolnionych w odniesieniu, do
    których nie wymaga się wystawienia faktury na podstawie art. 220 Dyrektywy 2006/112
    /WE,
    - Spółka nie będzie obowiązana do dokumentowania za pomocą faktur vat
      transgranicznego świadczenia usług związanych z umową cesji (usługi w zakresie
      długów) na rzecz Banku w oparciu o art. 106a pkt 2 lit. a oraz art. 106b ust. 1 pkt 1
      ustawy VAT.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 7 lipca 2021 roku sygn. 0114-KDIP1-1.4012.148.2021.1.JO: „Należy
    zaznaczyć, że polskie przepisy określające zasady wystawiania faktur stosuje się – co do
    zasady – do sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, czyli w celu dokumentowania
    odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, eksportu
    towarów oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. (...) W związku z faktem, że w
    przedmiotowej sprawie usługi udzielenia pożyczek na terytorium państw członkowskich
    wskazanych w opisie stanu faktycznego są zwolnione z podatku, to Wnioskodawca nie ma
    obowiązku wystawienia faktur na podstawie art. 106b ust. 1 w zw. z art. 106a pkt 2 lit. a)
    ustawy o podatku do towarów i usług”.
    Co prawda wskazana interpretacja dotyczy umowy pożyczki, ale konkluzje dotyczące
    dokumentowania są analogiczne i mają zastosowanie w analizowanym przypadku.
    Pytanie 5
    Stanowisko
    Zdaniem Wnioskodawcy w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe
    w zakresie pytania nr 3, Spółka w przypadku braku żądania ze strony Banku nie będzie
    zobowiązana do dokumentowania sprzedaży usług związanych z umową cesji za pomocą
    faktur vat.
    Uzasadnienie
    Zasady dotyczące dokumentowania czynności wykonywanych przez podatnika zostały
    wskazane w dziale XI w rozdziale 1 Ustawy VAT. Katalog czynności, w stosunku do których
    podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę został zawarty w art. 106b ust. 1 Ustawy VAT.
    Zgodnie z treścią powołanego przepisu, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą:

    1) Sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, dokonywane przez niego na
    rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
    charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
    2) Sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju na
    rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
    3) Wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
    pkt 1;
    4) Otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
    których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek
    podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lub dostawy towarów dla których
    obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
    Natomiast w art. 106b ust. 2 Ustawy VAT wskazano, że podatnik nie jest obowiązany do
    wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy o
    VAT.
    Powyższe oznacza, że w przypadku, gdy miejscem świadczenia przez Spółkę usług
    związanych z umową cesji na rzecz Banku będzie terytorium kraju oraz będą one
    korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy VAT to Wnioskodawca
    nie będzie obowiązany do wystawienia faktur dokumentujących te czynności na
    podstawie art. 106b ust. 2 Ustawy o VAT.
    Niemniej jednak wskazać należy, że art. 106b ust. 3 Ustawy o VAT przewiduje sytuację, w
    której podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę na żądanie nabywcy.
    Dotyczy to: 1. czynności, o których mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem czynności, o
    których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4, oraz otrzymanie całości lub części zapłaty przed
    wykonaniem tych czynności, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów - jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
    wynika z ust. 1, 2. sprzedaży zwolnionej, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117
    pkt 1 i art. 118 - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy,
    licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź
    otrzymano całość lub część zapłaty.
    Z zacytowanego przepisu wynika, że podatnik jest zobowiązany wystawić fakturę
    dotyczącą sprzedaży zwolnionej z VAT na żądanie nabywcy.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Spółka będzie
    zobowiązana do wystawienia faktury VAT dotyczącej usług związanych z umową cesji
    zwolnionych z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT w przypadku
    otrzymania stosownego żądania ze strony Banku w terminie 3 miesięcy, licząc od końca
    miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub
    część zapłaty.
    Reasumując w ocenie Wnioskodawcy przy założeniu, że miejscem świadczenia przez
    Spółkę usług związanych z umową cesji na rzecz Banku będzie terytorium kraju i będą
    korzystać one ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy VAT, to w
    przypadku braku żądania ze strony Banku Spółka nie będzie zobowiązana do
    dokumentowania sprzedaży usług związanych z umową cesji za pomocą faktur Vat.
    Pytanie 6

    Stanowisko
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe
    w zakresie pytania nr 2, Spółka nie jest obowiązana do wykazywania sprzedaży usług
    związanych z umową cesji w pliku JPK_V7M.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy VAT podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących
    wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów
    wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona
    od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić
    ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i
    sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
    1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w
    tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
    2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
    podatku naliczonego;
    3) kontrahentów;
    4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Na podstawie z art. 109 ust. 3a tej ustawy podatnicy świadczący usługi, których miejscem
    świadczenia nie jest terytorium kraju, są obowiązani w prowadzonej ewidencji podać
    nazwę usługi, wartość usługi bez podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
    charakterze, uwzględniając moment powstania obowiązku podatkowego określany dla
    tego rodzaju usług świadczonych na terytorium kraju. W przypadku usług, do których
    stosuje się art. 28b, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19a ust. 1-3 i 8.
    Jak stanowi art. 109 ust. 3b ustawy VAT, podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są
    obowiązani przesyłać, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do
    urzędu skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której
    mowa w ust. 3, łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Z kolei zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są
    obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w
    terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z
    zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Na podstawie art. 99 ust. 7c ustawy VAT deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-
    3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym
    wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także
    dane dotyczące podatnika.
    Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy VAT deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3,
    są składane zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia
    17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne,
    który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3 („plik JPK_V7M”).
    Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
    określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
    zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Natomiast w art. 99 ust. 13b tej ustawy minister właściwy do spraw finansów publicznych
    określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c,

    wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji
    podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając
    konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ
    podatkowy.
    Na podstawie powyższej delegacji ustawowej zostało wydane Rozporządzenie Ministra
    Finansów, Inwestycji i rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego
    zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku
    od towarów i usług („Rozporządzenie w zakresie pliku JPK_V7M”), które jak sama nazwa
    wskazuje reguluje kwestie danych, które należy wykazywać w pliku JPK_V7M.
    Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że plik JPK_V7M obejmuje deklarację i ewidencję.
    Na podstawie § 4 pkt 1 i pkt 2 Rozporządzenia w zakresie pliku JPK_V7M dane niezbędne
    do obliczenia wysokości podatku należnego, o których mowa w § 2 pkt 8 w deklaracji
    obejmują wysokość podstawy opodatkowania, a w przypadkach określonych w lit. d-f oraz
    i-m - także wysokość podatku należnego, z tytułu:
    b) dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się
    poza terytorium kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9
    ustawy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z
    wyłączeniem czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII
    w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy, w tym odrębnie z tytułu świadczenia usług, o których mowa
    w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy,
    Na podstawie § 10 ust. 1 Rozporządzenia w zakresie pliku JPK_V7M ewidencja zawiera
    następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku należnego:
    • pkt 3 - wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z dostawy towarów oraz
      świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju
      i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje
      prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z wyłączeniem czynności
      objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub
      9 ustawy, w tym odrębnie z tytułu świadczenia usług, o których mowa w art. 100 ust. 1
      pkt 4 ustawy.
    Natomiast w załączniku do Rozporządzenia w zakresie pliku JPK_V7M znajdują się
    Objaśnienia co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji oraz sposób
    wykazywania danych w ewidencji, w których wskazano:
    • w części „Objaśnienia do deklaracji” - pkt 4.1 - w części deklaracji dotyczącej obliczenia
      wysokości podatku należnego wykazuje się wszystkie czynności podlegające
      opodatkowaniu (wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość podatku
      należnego), dla których obowiązek podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za
      który jest składana deklaracja, po uwzględnieniu korekt wynikających z przepisów o
      podatku, jeżeli mają wpływ na rozliczenie w tym okresie. Dotyczy to również dostaw
      towarów oraz świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza
      terytorium kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9
      ustawy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z
      wyłączeniem czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale
      XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy,
    • w części „Sposób wykazywania danych w ewidencji” – pkt 3 – podatnik wykazuje w
      ewidencji dane, które dotyczą realizowanych w danym okresie rozliczeniowym
      czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w rozporządzeniu. Pola w
      ewidencji dotyczące transakcji, które nie były realizowane przez podatnika, podatnik
      pozostawia puste. Zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy VAT podatnik ma również
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której
      mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą:

      1) dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju,
        jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na
        terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek
        odliczonego podatku z tymi czynnościami;
      2) (uchylony);
      3) dostawy towarów, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16.
    Z kolei na podstawie art. 86 ust. 9 ustawy VAT podatnik ma również prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli
    importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą czynności zwolnionych od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 oraz pkt 37-41, wykonywanych na terytorium kraju, w
    przypadku gdy miejscem świadczenia tych usług zgodnie z art. 28b lub art. 28l jest
    terytorium państwa trzeciego lub gdy usługi dotyczą bezpośrednio towarów
    eksportowanych, pod warunkiem że podatnik posiada dokumenty, z których wynika
    związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Z przytoczonych wyżej przepisów wprost wynika, że w przypadku świadczenia usług, dla
    których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju, usługi takie wykazuje się
    pliku JPK_VAT, tylko gdy podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku
    naliczonego. W analizowanym przypadku Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia
    podatku VAT. Nie znajdują zastosowania następujące przepisy:
    • art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy VAT – nawet gdyby czynności te były wykonywane na
    terytorium kraju, to na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT usługi związane z
    umową cesji korzystałyby ze zwolnienia jako usługi w zakresie długów, a więc kwoty nie
    mogłyby być odliczone,
    • art. 86 ust. 9 ustawy VAT – przepis ten dotyczy świadczenia usług na terytorium państwa
    trzeciego, a w przypadku usług związanych z umową cesji miejscem świadczenia jest
    terytorium państwa członkowskiego.
    W świetle powyższego oraz uwzględniając generalną dyrektywę wyrażoną pkt 3 załącznika
    do rozporządzenia o wykazywaniu w ewidencji tylko danych, o których mowa w
    Rozporządzeniu w zakresie pliku JPK_V7M, Spółka nie będzie obowiązana do wykazywania
    sprzedaży usług związanych z umową cesji w pliku JPK_V7M.
    Powyższe podejście zostało potwierdzone m.in.:
      w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 sierpnia 2024 roku
      o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.257.2024.4.AKS: „Zgodnie z objaśnieniami do deklaracji
      dla podatku od towarów i usług, w polu K_11 wykazuje się wysokość podstawy
      opodatkowania wynikającą z dostaw towarów oraz świadczenia usług, dla których
      miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju, w stosunku do których
      podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli importowane lub
      nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez
      podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby
      czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z
      których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami. (...) w tej pozycji

      wykazywane są wyłącznie dostawy towarów oraz świadczenie usług, dla których
      miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju, w stosunku do których
      podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego”.
      w opublikowanej w maju 2023 roku przez Ministerstwo Finansów „Broszurze
      informacyjnej dot. struktury JPK_VAT z deklaracją, zgodnie z którą:
      - w poz. K_11 i P_11 pliku JPK VAT wykazuje się wyłącznie wysokość podstawy
        opodatkowania wynikającą z dostawy towarów oraz świadczenia usług poza
        terytorium kraju, w stosunku do których podatnik ma prawo do odliczenia
        podatku naliczonego,
      - w poz. K_12 i P_12 jak wskazano wprost w broszurze „nie wykazuje się usług, które
        są zwolnione od podatku od wartości dodanej lub opodatkowane stawką 0%”.
    Podsumowując, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe w
    zakresie pytania nr 2, Spółka nie jest obowiązana do wykazywania sprzedaży usług
    związanych z umową cesji w pliku JPK_V7M.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 4 i pkt 5ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a. (pkt. 1)
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. (pkt 4)
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3. (pkt 5)
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    świadczenie usług, co do zasady, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy
    czynność ta jest wykonywana odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatne świadczenie usług
    podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być
    wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do tej czynności.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o
    podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą
    towarów.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od
    działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa
    towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy
    są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy
    uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej
    sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:
      - istnieje związek prawny między dostawcą i odbiorcą bądź między usługodawcą i
        usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
      - wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę/usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za dokonywane dostawy bądź świadczone usługi na rzecz
        odbiorcy,
      - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
        lub usługi,
      - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
        związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
      - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

    Wobec powyższego, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy
    dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub
    dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia
    wzajemne.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług
    dotyczą kwestii czy miejscem świadczenia przez Państwa usług pośrednictwa kredytowego
    na rzecz Banku jest miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej zgodnie z art. 28b ustawy VAT (kwestia objęta pytaniem
    oznaczonym we wniosku nr 1).
    Z Państwa wniosku wynika, że usługi pośrednictwa kredytowego wykonywane przez
    Państwa na rzecz Banku polegają na dokonywaniu czynności faktycznych związanych z
    oferowaniem (A) i obejmują w szczególności pozyskiwanie Klientów i przekazywanie im
    niezbędnych informacji oraz zebranie informacji potrzebnych do zbadania zdolności
    kredytowej przez Bank i podjęcia przez Bank decyzji o zawarciu (A). Usługi pośrednictwa
    kredytowego są świadczone na podstawie Umowy pośrednictwa kredytowego. Z tytułu
    świadczenia usług pośrednictwa kredytowego Państwu należne jest od Banku
    wynagrodzenie w formie prowizji naliczanej od transakcji kartowych.
    W związku z tym usługi pośrednictwa kredytowego wykonywane przez Państwa na rzecz
    Banku w okolicznościach wskazanych we wniosku stanowią odpłatne świadczenie usług w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym podlegają opodatkowaniu na podstawie art.
    5 ust. 1 tej ustawy.
    Przy czym w przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku
    od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Podkreślić należy, że opodatkowaniu podatkiem VAT w danym państwie podlegają tylko te
    czynności, które zostaną uznane – na tle przepisów o miejscu świadczenia – za wykonane
    w tym państwie. Zatem określenie miejsca świadczenia danej transakcji determinuje jej
    miejsce opodatkowania.
    Regulacje prawne w zakresie określania miejsca świadczenia usług, zostały zawarte w
    ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy
    świadczeniu usług”.
    W myśl art. 28a ustawy:
      1) Ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej

    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej.
    Powołaną powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz
    podatnika, a przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad
    ustalenia miejsca świadczenia usług.
    W myśl art. 2 pkt 9 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o
        którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym
        mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z
        art. 97 ust. 4.
    Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Powiązanie tego mechanizmu z
    regulacjami w zakresie określenia miejsca świadczenia usług ma na celu, z jednej strony
    opodatkowanie usług w miejscu ich „konsumpcji”, a z drugiej strony, zaoszczędzenie
    usługodawcy obowiązków związanych z rejestracją oraz rozliczeniem podatku.
    Jak wynika z okoliczności sprawy w omawianej sprawie usługodawcą są Państwo –
    podmiot z siedzibą w Polsce bowiem świadczą Państwo usługi pośrednictwa kredytowego
    za wynagrodzeniem na rzecz Banku – podmiotu z siedzibą (Z). Nie posiadają Państwo na
    terytorium (Z) siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Nie są Państwo zarejestrowani dla celów podatku od wartości
    dodanej na terytorium (Z) i nie wykonują Państwo na terytorium (Z) czynności związanych
    z realizacją Umowy głównej regulującej założenia współpracy z Bankiem. Natomiast

    usługobiorca – Bank ((Y) Bank z siedzibą (Z)) – jak wskazali Państwo we wniosku – spełnia
    materialną definicję podatnika, o której mowa w art. 28a ustawy o VAT. Nie posiada na
    terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Jednocześnie dla świadczonych przez Państwa usług
    pośrednictwa kredytowego na rzecz Banku przepisy nie przewidują szczególnych zasad
    ustalania miejsca świadczenia.
    W związku z powyższym, w analizowanej sprawie miejsce świadczenia przedmiotowych
    usług pośrednictwa kredytowego na rzecz podatnika (Banku), należy ustalić zgodnie z
    ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b
    ustawy, zatem będzie to miejsce, w którym usługobiorca (Bank) posiada siedzibę
    działalności gospodarczej albo stałe miejsce prowadzenia działalności, jeżeli usługa jest
    świadczona dla tego miejsca.
    Skoro zatem Państwo jako usługodawca będą dokonywać czynności – świadczyć usługę
    pośrednictwa kredytowego na podstawie Umowy głównej na rzecz podmiotu z siedzibą (Z)
    tj. na rzecz (Y) Bank, to czynności te wykonywane na podstawie ww. umowy podlegają
    opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy tj. (Y) Bank,
    czyli zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu na terytorium (Z).
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii objętej
    pytaniem oznaczonym we wniosku nr 1, że zgodnie z art. 28b ustawy VAT miejscem
    świadczenia usług pośrednictwa kredytowego przez Spółkę na rzecz Banku jest miejsce, w
    którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej ((Z)), jest
    prawidłowe.
    Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą w drugiej kolejności
    kwestii czy miejscem świadczenia przez Państwa usług związanych z umową cesji, jest
    miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej
    zgodnie z art. 28b ustawy VAT (kwestia objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 2).
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może
    być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071) - zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie, której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz
    (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta.
    Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).

    Z powyższych przepisów wynika, że przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które następuje na
    podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do
    przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez
    dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa
    własności. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się
    do spełnienia określonego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności (cedenta).
    Spełnienie świadczenia wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 ustawy, polega
    bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych, w związku z tym
    stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Z punktu
    widzenia nabywcy wierzytelności do świadczenia usług dochodzi już w momencie samego
    nabycia wierzytelności, obojętnie czy nabycie zostało dokonane w celu windykacji tej
    wierzytelności przez samego nabywcę, czy też innego jej wykorzystania do celów prawno-
    gospodarczych. Celem nabycia cudzej wierzytelności nie musi być jej odsprzedaż, ale także
    inne wykorzystanie do celów prawno-gospodarczych przez nabywcę. Sposób
    wykorzystania nabytej wierzytelności może decydować o charakterze usługi nie zaś o
    istocie czynności prawnej, jaką jest nabycie cudzej wierzytelności. Zatem usługą na rzecz
    cedenta jest nabycie wierzytelności danego podmiotu w celu jej wykorzystania do operacji
    prawno-podatkowych.
    Zatem zakup wierzytelności stanowi usługę polegającą na przeniesieniu wierzytelności z
    majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy umowy zawartej
    między zbywcą wierzytelności (cedentem), a jej nabywcą (cesjonariuszem). Oznacza to, że
    w takim przypadku nabywca wierzytelności świadczy na rzecz jej zbywcy usługę, której
    celem jest uwolnienie sprzedawcy od ciężaru egzekwowania wierzytelności. Jednakże jak
    wskazano na wstępie ww. usługa podlega opodatkowaniu wówczas, gdy jest świadczona
    odpłatnie.
    Powyższe rozumienie przelewu wierzytelności jako usługi znajduje potwierdzenie w
    wyrokach polskich sądów administracyjnych. Przykładowo w orzeczeniu z 6 listopada 2009
    r. sygn. akt I SA/Po 628/09 WSA w Poznaniu stwierdził:
      Biorąc pod uwagę powyższe Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że
      wierzytelność nie jest towarem, a zakup wierzytelności jest usługą. Istotą tej usługi
      jest zdjęcie z dotychczasowego wierzyciela (zbywcy) ciężaru egzekucji, czy też
      niewypłacalności dłużnika. Usługa ta wyraża się w tym, że usługodawca uzyskuje
      zysk generowany "kosztem zbywcy". Zbywca w tym wypadku otrzymuje za
      wierzytelność cenę niższą od jej wartości nominalnej. Z drugiej strony zbywca
      uzyskuje konkretne świadczenie w postaci zdjęcia z niego: ryzyka niewypłacalności
      dłużnika, konieczności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też opóźnień
      związanych z egzekwowaniem gotówki.
      Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy należy podkreślić,
      że stosunek cywilnoprawny pomiędzy zbywcą i nabywcą wierzytelności kończy się po
      dokonaniu tej czynności prawnej. Po zbyciu wierzytelności, zbywca nie ma wpływu
      na dalszy byt wierzytelności i nie jest zainteresowany dalszym postępowaniem
      nabywcy w tym względzie.
    Natomiast w kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości
    nominalnej wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 27 października
    2011 r. w sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services
    AG. W powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że:
      Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
      sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do

      podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
      podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który
      na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości
      nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje
      tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem
      stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
      wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość
      owych wierzytelności w chwili sprzedaży.
    W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że:
      Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich
      sprzedaży nie stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz
      odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili
      sprzedaży, która jest uzależniona od wątpliwych perspektyw na ich spłatę i
      zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty.
    Natomiast jak wskazali Państwo we wniosku, Wierzytelności muszą spełniać warunki
    określone w załączniku do Umowy Cesji. Wierzytelności w dacie nabycia ich przez Państwa
    od Banku nie będą stanowić wierzytelności wymagalnych. Na dzień nabycia wierzytelności
    przez Państwa nie istnieją przesłanki do uznania tych wierzytelności za zagrożone
    nieściągalnością. W stosunku do nabywanych przez Państwa wierzytelności od Banku, na
    moment ich nabycia nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne ani postępowanie
    sądowe.
    Zatem w opisanych okolicznościach nie będzie dochodzić do nabycia wierzytelności tzw.
    „trudnych”.
    Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach przedstawionych we
    wniosku, czynność nabycia przez Państwa opisanych Wierzytelności od Banku - podmiotu
    z siedzibą (Z), należy uznać za świadczenie usług w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.
    W niniejszej sprawie spełnione są wszystkie warunki do uznania opisanych transakcji za
    świadczenie usług: beneficjentem świadczenia jest Bank – podmiot z siedzibą (Z) od
    którego kupujący - Państwo – zobowiązują się nabyć Wierzytelności. Zatem pomiędzy
    stronami istnieje stosunek prawny – zawierana jest umowa sprzedaży wierzytelności
    (Umowa cesji). Opisane usługi, wykonywane na podstawie umowy ramowej nabywania
    wierzytelności przyszłych warunkowych wynikających z (A) oraz Aneksów są wykonywane
    odpłatnie – jak wskazali Państwo we wniosku – cena sprzedaży nabywanych przez
    Państwa od Banku wierzytelności odpowiada ich wartości rynkowej w chwili ich zbycia.
    Cena została naliczona od wartości transakcji kartowych wymienionych w Umowie cesji.
    Jest ona wyliczana z zastosowaniem różnych współczynników określonych Umową cesji, w
    tym z uwzględnieniem opłat systemowych (opłaty naliczane przez podmioty trzecie
    niezależne od Banku, w szczególności operatorów płatności online lub operatorów sieci
    bankomatów). W praktyce cena nabycia Wierzytelności przekracza wysokość
    udostępnionego Klientom kapitału przez Bank tzw. cena z premią. W związku z nabyciem
    wierzytelności od Banku, uzyskują Państwo spłaty tych wierzytelności od Klientów. Spłaty
    dokonywane przez klientów są traktowane przez Państwa jako przychód. W momencie,
    gdy wysokość tego przychodu przekroczy cenę nabycia wierzytelności od Banku, po
    Państwa stronie powstaje dochód.
    Wobec powyższego mając na uwadze przedstawiony stan prawny oraz charakter
    opisanych czynności należy uznać, że w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki do
    uznania tych czynności za świadczenie usług. W przedmiotowej sprawie beneficjentem

    świadczenia jest podmiot z (Z) tj. (Y) z siedzibą (Z), od którego Państwo jako kupujący –
    podmiot z Polski ((X) Spółka Akcyjna), zobowiązują się na podstawie umowy ramowej
    wykonać czynności zmierzające do nabycia wierzytelności za wynagrodzeniem.
    Zatem pomiędzy stronami zaistnieje stosunek prawny – zawierana będzie umowa, a
    czynności wykonywane na podstawie ww. umowy będą dokonane odpłatnie.
    Zatem w przedmiotowej sprawie czynności wykonywane na podstawie umowy ramowej
    nabywania wierzytelności przyszłych warunkowych (Umowa cesji) wypełniają znamiona
    określone w art. 8 ust. 1 ustawy i w związku z tym stanowią świadczenie usług w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT
    na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Jak już zostało wcześniej wskazane, w przypadku świadczenia usług, istotnym dla
    prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia
    danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Z opisu sprawy wynika, że usługobiorca – Bank tj. (Y) Bank z siedzibą (Z) spełnia materialną
    definicję podatnika, o której mowa w art. 28a ustawy o VAT. Bank nie posiada na
    terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Natomiast usługodawca tj. Państwo są zarejestrowanym w
    Polsce czynnym podatnikiem VAT. Nie posiadają Państwo na terytorium (Z) siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i nie
    są Państwo zarejestrowani dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium (Z).
    Mając na uwadze przedstawiony stan prawny oraz przedstawione we wniosku
    okoliczności sprawy należy stwierdzić, że czynności wykonywane na podstawie umowy
    ramowej nabywania wierzytelności przyszłych warunkowych wynikających z (A) oraz
    Aneksów podlegają opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej
    usługobiorcy tj. (Y)Bank, czyli zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu na
    terytorium (Z).
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii objętej
    pytaniem oznaczonym we wniosku nr 2, że zgodnie z art. 28b ustawy VAT miejscem
    świadczenia przez Spółkę usług związanych z umową cesji, jest miejsce, w którym Bank
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej zgodnie z art. 28b ustawy
    VAT ((Z)), jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą również kwestii czy w
    przypadku, gdy w przyszłości Bank zdecyduje się prowadzić działalność poprzez oddział na
    terytorium Polski, co spowoduje powstanie jego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, świadczenie usług przez Państwa na rzecz Banku w związku z
    cyklicznym nabywaniem wierzytelności na podstawie umowy cesji, będzie podlegało
    zwolnieniu od podatku VAT (kwestia objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 3).
    Jak zostało wskazane, w przedmiotowej sprawie czynności wykonywane na podstawie
    umowy ramowej nabywania wierzytelności przyszłych warunkowych (Umowa cesji)
    wypełniają znamiona określone w art. 8 ust. 1 ustawy i w związku z tym stanowią
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym podlegają
    opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Przy czym przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń
    wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od
    podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.

    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 lit. b i c Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      b) udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez
        kredytodawcę;
      c) pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i
        wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami
        kredytowymi przez kredytodawcę;
    Przytoczone przepisy Dyrektywy 2006/112/WE dotyczą tylko ściśle wymienionych
    rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług
    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub zakres ich jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki, biura maklerskie, fundusze
    inwestycyjne i powiernicze itp.
    Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Z powołanych przepisów wynika, że usługi w zakresie długów, co do zasady, korzystają ze
    zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
    Jednakże w odniesieniu do usług, o których mowa w art. 43 ust. 15 ustawy, tj. m.in. w
    odniesieniu do usług ściągania długów, w tym faktoringu, nie stosuje się zwolnienia od
    podatku.
    Każda transakcja mająca za cel windykację należności jest wyłączona ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wspomnieć należy również, że stosownie
    do art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.):
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące
      rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów,
      czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji
      należności.
    Przytoczony przepis Dyrektywy 2006/112/WE Rady dotyczy tylko ściśle wymienionych
    rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług

    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub zakres ich jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki, biura maklerskie, fundusze
    inwestycyjne i powiernicze itp.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, zwolnieniu od podatku VAT podlegają usługi w
    zakresie długów (niestanowiące ściągania długów ani faktoringu). Każda transakcja mająca
    za cel windykację należności jest wyłączona ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Zatem, dla ustalenia opodatkowania, bądź też zastosowania zwolnienia od podatku w
    niniejszej sprawie, niezbędnym jest dokonanie analizy wykonywanych przez Państwa
    czynności, z uwzględnieniem charakteru prawnego usług ściągania długów oraz
    faktoringu.
    Usługi ściągania długów i faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach
    prawa. Co do zasady, przez faktoring rozumie się nabywanie przez faktora określonych
    wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z tytułu dokonania sprzedaży lub
    wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej
    wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.
    Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor zobowiązuje się dodatkowo do
    świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy) różnorodnych czynności, które
    przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka wypłacalności dłużników (przy
    faktoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności, finansowanie przez dyskonto,
    udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa tego typu polega więc na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu. W pojęciu usług
    ściągania długów i faktoringu mieści się zatem m.in. skup wierzytelności w celu ich
    windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego typu polegająca na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze zwolnienia.
    Ustawa nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej
    pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Natomiast istota rozróżnienia usług obrotu
    wierzytelnościami oraz faktoringu sprowadza się do zapisów umów łączących strony
    przelewu wierzytelności, analizy ich treści oraz czynności faktycznych wynikających z tych
    umów. W każdym przypadku, gdy celem działania jest przejęcie wierzytelności (długu)
    innego podmiotu w celu wyegzekwowania (ściągnięcia długu) - usługę tę należy
    opodatkować, także wówczas, gdy środkiem tego celu jest nabycie cudzej wierzytelności (z
    ryzykiem lub bez ryzyka wypłacalności dłużnika), która to czynność mieści się w pojęciu
    szeroko pojętego pośrednictwa finansowego.
    Zakup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub dalszej odprzedaży
    mieści się w zakresie zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT wyłącznie w przypadku, w

    którym dana transakcja zakupu wierzytelności (tj. odpłatnej cesji wierzytelności) jest
    dokonywana w celu świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu. Natomiast w
    przypadku, w którym transakcja zakupu wierzytelności nie jest dokonywana w celu
    świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu, w stosunku do takiej transakcji nie
    będzie miał zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo z Bankiem umowę ramową nabywania
    wierzytelności przyszłych warunkowych (Umowa cesji) wynikających z (A) oraz Aneksów.
    Na mocy Umowy cesji Bank cyklicznie sprzedaje na rzecz Państwa wszelkie Wierzytelności.
    Wierzytelności przenoszone są na Państwa automatycznie, odrębnie dla każdej (A) i
    Aneksów spełniających odpowiednie kryteria, w dniu, w którym zawarto (A) lub Aneks.
    Nabycie wierzytelności dotyczy tych Wierzytelności, które spełniają parametry określone w
    załączniku do Umowy Cesji (m.in. wieku, braku obciążenia prawami osób trzecich).
    Wierzytelności w dacie nabycia ich przez Państwa od Banku nie będą stanowić
    wierzytelności wymagalnych. Na dzień nabycia wierzytelności przez Państwa nie istnieją
    przesłanki do uznania tych wierzytelności za zagrożone nieściągalnością. W stosunku do
    nabywanych przez Państwa wierzytelności od Banku, na moment ich nabycia nie jest
    prowadzone postępowanie egzekucyjne ani postępowanie sądowe.
    Wraz z Wierzytelnościami przechodzą na Państwa wszelkie związane z nimi prawa, w tym
    zwłaszcza roszczenia o należności uboczne (opłaty, odsetki).
    Wszelkie uiszczone kwoty i płatności otrzymywane przez Bank z tytułu (A) i Aneksów, o ile
    zostaną zawarte, objętych cesją, mają skutek względem Państwa.
    Po dokonaniu cesji Wierzytelności, stroną (A) i Aneksu pozostaje Bank i Klient (następuje
    cesja wierzytelności, a nie wszystkich praw i obowiązków wynikających z (A) i Aneksów.
    Bank, pozostając po Dniu przeniesienia stroną (A) i Aneksu, ma obowiązek naliczać
    Klientom stosowne opłaty (w tym opłaty za transakcje lub prowizje).
    Z chwilą cesji ryzyko spłaty scedowanej wierzytelności przechodzi na Państwa. Na mocy
    Umowy cesji ani żadnej innej umowy, nie zostały na Państwa przeniesione żadne
    zobowiązania Banku wobec Klientów wynikające z (A) i Aneksów.
    Przeniesienie wierzytelności jest potwierdzane raportami cesji, sporządzanymi przez
    Bank.
    Po Dniu przeniesienia Klienci dokonują spłat na rzecz Państwa na rachunki płatnicze kart
    kredytowych lub dokonują spłat w gotówce do rąk Państwa przedstawicieli. Możliwe jest
    dokonywanie przez klientów spłat przelewem na Państwa konto bankowe, w tym
    korzystając z Państwa aplikacji mobilnej.
    Po nabyciu wierzytelności, zajmują się Państwo jej obsługą polegającą na przyjmowaniu
    płatności od klientów, we własnym imieniu i na własny rachunek.
    Nabywają Państwo wierzytelności na tzw. własny portfel i nie zajmują się obsługą
    wierzytelności na zlecenie Banku na żadnym etapie.
    Każda ze stron rozpatruje reklamacje dotyczące działań danej strony we własnym
    zakresie, informując drugą stronę o reklamacjach mogących mieć wpływ na wykonywanie
    przez tę drugą stronę jej praw lub obowiązków wynikających z Umowy cesji.
    W pewnych okolicznościach (przykładowo niespełnienia przez wierzytelność kryteriów
    wskazanych w umowie, nie wykorzystania przez Klienta w żadnej części przyznanego
    Limitu kredytowego w ogóle lub gdy okaże się, że wierzytelność nie istniała), mogą
    Państwo żądać od Banku zwrotu ceny uiszczonej za daną wierzytelność, za zwrotnym
    przeniesieniem wierzytelności na Bank (Odkup).
    Nabywanie wierzytelności od Banku jest podyktowane celami biznesowymi związanymi z
    zamiarem osiągnięcia zysku.

    Automatyczne nabywanie wierzytelności, oznacza, że Państwo oraz Bank nie dokonują
    dodatkowych czynności prawnych mających na celu przeniesienie wierzytelności.
    Umowa dotycząca nabycia przez Państwa wierzytelności od Banku nie nosi cechy umowy
    sekurytyzacji.
    Nie będą Państwo świadczyć na rzecz Banku usług ściągania długów, w tym faktoringu.
    Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że na Dzień przeniesienia Wierzytelności
    na Państwa nie muszą Państwo podejmować czynności windykacyjnych względem
    klientów, których Wierzytelności będą przedmiotem Umowy cesji. Czynności te nie będą
    stanowiły ściągania długów. Wierzytelności będą mogły być egzekwowane przez Państwa,
    ale już na własną rzecz, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Opisane czynności polegające na
    nabywaniu przez Państwa Wierzytelności Banku ((Y) z siedzibą (Z)) nie będą również
    usługami w zakresie factoringu. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby poza nabyciem
    Wierzytelności świadczyli Państwo na rzecz zbywcy Wierzytelności tj. Banku jakieś
    dodatkowe usługi.
    W świetle powyższego wyłączenie zawarte w art. 43 ust. 15 ustawy o VAT w analizowanym
    przypadku nie znajdzie zastosowania. W konsekwencji, nabycie Wierzytelności przez
    Państwa od Banku ((Y)z siedzibą na (Z)) jeżeli Bank w przyszłości zdecyduje się prowadzić
    działalność przez oddział na terytorium Polski, co spowoduje powstanie jego stałego
    miejsca prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce, będzie korzystać ze zwolnienia
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy jako usługi w zakresie długów.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii objętej
    pytaniem oznaczonym we wniosku nr 3, że gdy w przyszłości Bank zdecyduje się
    prowadzić działalność poprzez oddział na terytorium Polski, co spowoduje powstanie jego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, świadczenie usług przez
    Spółkę na rzecz Banku w związku z cyklicznym nabywaniem wierzytelności na podstawie
    umowy cesji będzie podlegało zwolnieniu od podatku VAT, jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą również kwestii czy w
    przypadku uznania Państwa stanowiska za prawidłowe w zakresie pytania nr 2, są
    Państwo obowiązani do dokumentowania sprzedaży usług związanych z umową cesji za
    pomocą faktur VAT (kwestia objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 4).
    W myśl art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Zasady dotyczące wystawiania faktur zostały zawarte w rozdziale 1 Działu XI ustawy.
    Zgodnie z art. 106a przepisy Działu XI, rozdziału 1 stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
        w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe

        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe
        miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
        miejscem świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
      3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
        których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
        Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest
        Rzeczpospolita Polska.
    W myśl art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
      pkt 4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
      ust. 1b.
    Przepis art. 106b ust. 2 ustawy stanowi, że:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
      wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    W świetle art. 106b ust. 3 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
        wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 1,
      jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust.
      5 pkt 4 oraz
      art. 106a pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy:
      W przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do
      rozliczenia podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
      charakterze jest nabywca towaru lub usługi faktura powinna zawierać wyrazy
      „odwrotne obciążenie”.
    Natomiast w myśl art. 106e ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy:
      Faktura może nie zawierać:
      1) w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a – danych określonych w ust. 1
        pkt 10 i 12-14;
      2) w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. b – danych określonych w ust. 1
        pkt 5 i 12-14.
    Jak wynika z treści art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się
    do dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego
    na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na
    terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania
    albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
    miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju,
    a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub
    usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego
    nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy w przypadku dostawy towarów lub wykonania
    usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku, podatku od wartości dodanej lub
    podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi faktura powinna
    zawierać wyrazy „odwrotne obciążenie”.

    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie określonej transakcji, a
    ustawodawca określił w jakich okolicznościach należy ją wystawić. Przede wszystkim
    wystawiane przez podatników podatku od towarów i usług faktury muszą dokumentować
    wykonanie przez nich czynności, tj. dostawy towarów lub świadczenia usług. Faktury, które
    dokumentują dostawy lub usługi na rzecz podmiotów z Unii Europejskiej lub państw
    trzecich zobowiązanych do rozliczenia podatku winna zawierać wyrazy „odwrotne
    obciążenie”.
    Należy zaznaczyć, że polskie przepisy określające zasady wystawiania faktur stosuje się –
    co do zasady – do sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, czyli w celu
    dokumentowania odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług na
    terytorium kraju, eksportu towarów oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
    Kwestia sposobu dokumentowania czynności mających miejsce świadczenia i
    opodatkowania na terytorium (Z), rozliczania podatku i jego wysokości oraz podmiotu
    zobowiązanego do jego rozliczenia są autonomicznymi zagadnieniami porządku
    prawnego obowiązującego na terytorium (Z), regulowanymi przez akty prawne wydane
    przez upoważnione do tego organy i instytucje mające siedziby w tym kraju.
    Zatem, na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy,
    polski podatnik ma obowiązek wystawić fakturę dokumentującą jego sprzedaż na rzecz
    podatnika podatku od wartości dodanej w przypadku, gdy miejscem świadczenia jest
    terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
    zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca.
    Przy czym sformułowanie „osoba zobowiązana do zapłaty podatku” zawarte w art. 106a
    pkt 2 lit. a ustawy, należy rozumieć szerzej i odnosić do mechanizmu opodatkowania, a
    nie wiązać z faktycznym naliczeniem podatku i zawężać tylko do sytuacji, w której nabywca
    faktycznie ma rozliczyć podatek i nie obejmować sytuacji, gdy nabywca nie będzie
    zobowiązany do zapłaty podatku, bo czynność będzie w innym państwie członkowskim
    zwolniona z VAT.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, państwa
    członkowskie zwalniają z podatków udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe oraz
    zarządzanie kredytami przez kredytobiorcę. Jak wynika z art. 220 Dyrektywy w drodze
    odstępstwa od ust. 1 i bez uszczerbku dla art. 221 ust. 2 nie wymaga się wystawienia
    faktury w odniesieniu do świadczenia usług zwolnionych na mocy art. 135 ust. 1 lit. a) - g).
    Jednakże zgodnie z art. 137 ust. 1 lit. a) Dyrektywy państwa członkowskie mogą przyznać
    podatnikom prawo wyboru opodatkowania transakcji finansowych, o których mowa w art.
    135 ust. 1 lit. b) - g).
    Z powyższego wynika, że nie można z góry przyjmować, że usługi finansowe (wymienione
    w art. 135 ust. 1 Dyrektywy) będą jednakowo we wszystkich państwach UE zwolnione od
    podatku.
    Jak wynika z okoliczności sprawy usługobiorca – Bank tj. (Y) Bank z siedzibą (Z) spełnia
    materialną definicję podatnika, o której mowa w art. 28a ustawy o VAT. Bank nie posiada
    na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Czynności wykonywane na podstawie umowy ramowej
    nabywania wierzytelności przyszłych warunkowych wynikających z (A) oraz Aneksów
    podlegają opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy tj. (Y)
    Bank, czyli zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu na terytorium (Z).
    Ponadto – jak wskazali Państwo we wniosku - zgodnie z przepisami obowiązującymi na (Z),
    transakcje dotyczące długów korzystają ze zwolnienia od podatku VAT. Przepis ten
    stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. d) Dyrektywy 2006/112/WE do porządku
    krajowego. Jednocześnie (Z) nie zaimplementowała opcji opodatkowania VAT transakcji
    finansowych.
    Wobec powyższego w związku z faktem, że w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez
    Państwa usług związanych z umową cesji na rzecz podatnika z UE (Bank z siedzibą (Z)),

    których miejscem świadczenia jest miejsce, w którym Bank będący usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej tj. (Z), to co do zasady są Państwo zobowiązani do
    wystawienia faktury z adnotacją „odwrotne obciążenie”. Jednakże w drodze odstępstwa od
    zasady, z uwagi na fakt, że – jak wskazali Państwo w opisie sprawy – zgodnie z przepisami
    obowiązującymi na (Z), transakcje dotyczące długów korzystają ze zwolnione z podatku, to
    nie mają Państwo obowiązku dokumentowania sprzedaży usług związanych z Umową
    cesji fakturą na podstawie art. 106b ust. 1 w zw. z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy o podatku
    do towarów i usług. Przy czym nie ma jednocześnie przeszkód, aby wystawiali Państwo
    faktury dokumentujące przedmiotowe czynności. Wówczas stosownie do treści art. 106e
    ust. 5 pkt 1 ustawy, faktury te mogą nie zawierać m.in. stawki podatku; sumy wartości
    sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i
    sprzedaż zwolnioną od podatku; kwoty podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z
    podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii
    objętej pytaniem oznaczonym we wniosku nr 4, że w przypadku uznania stanowiska
    Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania nr 2, Spółka nie jest obowiązana do
    dokumentowania sprzedaży usług związanych z umową cesji za pomocą faktur VAT, jest
    prawidłowe.
    Następnie Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą kwestii czy
    w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania nr 3,
    będą Państwo zobowiązani do dokumentowania sprzedaży na rzecz Banku usług
    związanych z umową cesji za pomocą faktur VAT (kwestia objęta pytaniem oznaczonym
    we wniosku nr 5).
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Natomiast stosownie do treści art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
      wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Jednakże jak stanowi art. 106b ust. 3 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      2) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
        wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 1,
      jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust.
      5 pkt 4 oraz
      art. 106a pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Powyższe oznacza, że podatnik nie ma obowiązku wystawienia faktury z tytułu
    świadczenia usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 usługi, pod
    warunkiem niezgłoszenia przez nabywcę żądania jej wystawienia w terminie, o którym
    mowa w art. 106b ust. 3 ustawy.
    Jak zostało wskazane, nabycie Wierzytelności w ramach Umowy cesji przez Państwa od
    Banku ((Y) z siedzibą (Z)) jeżeli Bank w przyszłości zdecyduje się prowadzić działalność
    przez oddział na terytorium Polski, co spowoduje powstanie jego stałego miejsca
    prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce, będzie korzystać ze zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy jako usługi w zakresie długów.
    Biorąc pod uwagę uregulowania zawarte ww. przepisach dotyczących dokumentowania
    czynności wykonywanych przez podatnika oraz okoliczność, że gdy miejscem świadczenia
    przez Państwa usług związanych z Umową cesji (nabycie Wierzytelności) na rzecz Banku
    będzie terytorium Polski oraz przedmiotowe usługi będą korzystać ze zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT to nie będą Państwo
    zobowiązani do wystawienia faktury z tytułu świadczenia zwolnionej od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy jako usługi w zakresie długów, chyba że żądanie
    wystawienia faktury zostanie zgłoszone przez nabywcę (Bank) w ciągu 3 miesięcy, licząc od
    końca miesiąca, w którym wykonano usługę.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii objętej
    pytaniem oznaczonym we wniosku nr 5, że w przypadku uznania stanowiska
    Wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania nr 3, Spółka w przypadku braku żądania
    ze strony Banku nie będzie zobowiązana do dokumentowania sprzedaży usług związanych
    z umową cesji za pomocą faktur vat, jest prawidłowe.
    Końcowo Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą kwestii czy
    w przypadku uznania Państwa stanowiska za prawidłowe w zakresie pytania nr 2, są
    Państwo obowiązani do wykazywania sprzedaży usług związanych z umową cesji w pliku
    JPK_V7M (kwestia objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 6).
    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Jednocześnie w myśl art. 99 ust. 7c ustawy o VAT:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Według art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.

    Jednocześnie z treści art. 109 ust. 3 ustawy o VAT wynika, że:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję
      zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie
      informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
        należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym
        korekty podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Stosownie do art. 109 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy świadczący usługi, których miejscem świadczenia nie jest terytorium kraju,
      są obowiązani w prowadzonej ewidencji podać nazwę usługi, wartość usługi bez
      podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze, uwzględniając
      moment powstania obowiązku podatkowego określany dla tego rodzaju usług
      świadczonych na terytorium kraju. W przypadku usług, do których stosuje się art.
      28b, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19a ust. 1-3 i 8.
    Przy czym, na mocy art. 99 ust. 13b ustawy zostało wydane rozporządzenie z dnia 15
    października 2019 r. Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju w sprawie szczegółowego
    zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku
    od towarów i usług (Dz. U. 2019, poz. 1988), dalej: „rozporządzenie JPKVAT”, które określa
    szczegółowy zakres danych, o których mowa w art. 99 ust. 7c ustawy o VAT, wraz z
    objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych oraz
    niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku
    oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.
    W myśl § 2 pkt 8 i 10 ww. rozporządzenia JPKVAT:
      Deklaracje zawierają dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego.
      Dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku lub zwrotu podatku wraz z
      oznaczeniem sposobu dokonania tego zwrotu.
    Zgodnie z § 4 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia:
      Dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego, o których mowa w § 2
      pkt 8, obejmują m.in. wysokość podstawy opodatkowania, a w przypadkach
      określonych w lit. d-f oraz i-m - także wysokość podatku należnego, z tytułu dostawy
      towarów oraz świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza
      terytorium kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9
      ustawy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z
      wyłączeniem czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w
      dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy, w tym odrębnie z tytułu świadczenia usług,
      o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy.
    Natomiast w myśl § 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia JPKVAT:
      Ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku
      należnego wysokość podstawy opodatkowania wynikającą z dostawy towarów oraz
      świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium
      kraju i w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy
      przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z

      wyłączeniem czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w
      dziale XII w rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy, w tym odrębnie z tytułu świadczenia usług,
      o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy.
    Z powyższego wynika więc, że zarówno w części deklaracyjnej jak też ewidencyjnej
    wykazuje się świadczenia usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza
    terytorium kraju, ale tylko w przypadku gdy w stosunku do tych usług na podstawie art. 86
    ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o
    podatek naliczony.
    W przedmiotowej sprawie, świadczą Państwo usługi w zakresie długów związane z Umową
    cesji (nabycie Wierzytelności) na rzecz Banku z siedzibą działalności na terytorium (Z).
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Jak stanowi art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
      terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w
      art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
      wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
      związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    W tym miejscu wskazać należy, że z treści art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy wynika, że podatnik
    podatku od towarów i usług, który dokonuje dostawy towarów lub świadczenia usług poza
    terytorium kraju, zachowuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony,
    pod warunkiem, że wykonując takie czynności na terytorium kraju miałby również prawo
    do odliczenia.
    Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 9 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą czynności zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7
      oraz pkt 37-41, wykonywanych na terytorium kraju, w przypadku gdy miejscem
      świadczenia tych usług zgodnie z art. 28b lub art. 28l jest terytorium państwa
      trzeciego lub gdy usługi dotyczą bezpośrednio towarów eksportowanych, pod
      warunkiem że podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego
      podatku z tymi czynnościami.
    Należy zauważyć, iż wskazane we wniosku czynności związane z Umową cesji (nabycie
    Wierzytelności) świadczone przez Państwa na rzecz Banku ((Y) z siedzibą (Z)) – jak wynika z
    okoliczności sprawy – stanowią usługi w zakresie długów, które gdyby były świadczone na
    terytorium Polski, byłyby zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
    Zatem przedstawiony we wniosku opis sprawy wskazuje, że nie mają Państwo prawa do
    odliczenia podatku VAT na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 w związku ze świadczeniem na
    podstawie Umowy cesji (nabycia Wierzytelności) usług w zakresie długów na rzecz
    podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium innego
    państwa członkowskiego UE tj. (Z).
    Zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z tytułu tej transakcji będzie usługobiorca ((Y) z
    siedzibą (Z)), który zastosuje do rozliczenia tego podatku przepisy obowiązujące na
    terytorium (Z).

    W związku z powyższym należy stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w
    przypadku świadczenia usług w zakresie długów (Umowa cesji) na rzecz usługobiorcy z (Z),
    w stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy nie przysługuje Państwu
    prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, nie są Państwo zobowiązani
    do wykazania sprzedaży usług związanych z Umową cesji w pliku JPK_VAT z deklaracją VAT.
    W myśl art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      usługach, do których stosuje się art. 28b, na rzecz podatników podatku od wartości
      dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na
      potrzeby podatku od wartości dodanej, świadczonych na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju, innych niż zwolnionych od podatku od
      wartości dodanej lub opodatkowanych stawką 0%, dla których zobowiązanym do
      zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca,
    Z przytoczonego art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika, że informacja podsumowująca
    powinna zawierać tylko te usługi świadczone na rzecz podatników podatku od wartości
    dodanej lub osób prawnych niebędących podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby
    podatku od wartości dodanej świadczonych na terytorium państwa usługobiorcy innych
    niż terytorium kraju, które nie są opodatkowane stawką 0% lub zwolnione z
    opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, dla których to obowiązanym do zapłaty
    podatku od wartości dodanej jest usługobiorca.
    Zatem należy stwierdzić, że Państwo nie są zobowiązani do wykazania świadczonej przez
    Państwa w ramach Umowy cesji (nabycia Wierzytelności) usługi w zakresie długów na
    rzecz podmiotu z (Z) w zbiorczej informacji, o której mowa w art. 100 ustawy, bowiem
    usługi te świadczone na terytorium kraju korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów
    i usług, tym samym nie dają one prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego oraz prawa do zwrotu kwoty podatku naliczonego.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii objętej
    pytaniem oznaczonym we wniosku nr 6, że Spółka nie jest obowiązana do wykazywania
    sprzedaży usług związanych z umową cesji w pliku JPK_V7M, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług.
    Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    oraz podatku od czynności cywilnoprawnych jest przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć.
    Ponadto informuję, że interpretacja wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko dla Państwa
    tj. (X) Spółka Akcyjna, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej;
    wydana interpretacja nie wywołuje więc skutków prawnopodatkowych dla innych
    podmiotów.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie
    zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w
    wydanej interpretacji rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we

    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.