Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.31.2025.2.MBN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-25
Teza: Uznanie za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą
działek.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
teren-teren niezabudowany
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek (brak daty sporządzenia wniosku) o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działek.
    Uzupełnił go Pan pismem z 18 marca 2025 r. (wpływ 18 marca 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W wyniku umów sprzedaży i darowizny Wnioskodawca, wraz z żoną (...), nabył w dniu (...)
    maja 1994 r., (...) sierpnia 1994 r. do prowadzonego przez siebie gospodarstwa − grunt
    rolny, określony jako działka nr (...) i (...) o powierzchni łącznej (...) ha, położony w (...).
    Działki te − od momentu ich nabycia do chwili zbycia części tych działek, były
    wykorzystywane do prowadzenia na nich działalności rolniczej, na działkach w żadnej
    formie nie była prowadzona jakakolwiek inna działalność gospodarcza.
    Do 2017 roku działalność rolniczą prowadził wraz z żoną Wnioskodawca, zaś od (...) marca
    2017 roku do nadal, w związku z przejściem Wnioskodawcy na emeryturę, na gruntach
    tych działalność rolniczą prowadził i prowadzi w oparciu o umowę dzierżawy − zawarta w
    trybie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników − (...), syn Wnioskodawcy. Umowa
    dzierżawy została zawarta z przeznaczeniem na prowadzenie działalności rolniczej i
    zobowiązywała dzierżawcę do wykonywania dzierżawy zgodnie z wymaganiami
    prawidłowej gospodarki. (...) jest rolnikiem ryczałtowym, zamieszkuje i prowadzi swoje
    gospodarstwo również we wsi (...).
    Do roku 2024 działki pozostawały w uprawie i były zgłoszone do płatności obszarowych w
    ARiMR jako, że była na nich prowadzona produkcja rolna. Z tytułu prowadzenia
    działalności rolniczej, ani Wnioskodawca, ani dzierżawca nie byli i nie są czynnymi
    podatnikami VAT.
    Żadna z działek nie była wcześniej, ani nie jest obecnie, udostępniana osobom trzecim
    innym niż (...).
    W roku 2023 Wnioskodawca postanowił zbyć część swoich gruntów. Zainteresowania
    okolicznych rolników z powodu niskiej klasy ziemi (rola V i VI klasy) oraz ukształtowania
    terenu (wzgórze), zakupem całych działek praktycznie nie było. Przy rozpatrywaniu
    ewentualnej możliwości sprzedaży Wnioskodawca pozyskał informację będącą
    powszechną wiedzą, że działki o powierzchni ponad 0,3 ha praktycznie nie da się
    sprzedać, gdyż brak jest nabywców zainteresowanych tak dużą parcelą oraz w związku z
    ustawowymi ograniczeniami w obrocie gruntami rolnymi. Niezbędne do podziału jest
    natomiast, aby w stosunku do działek powstałych w jego wyniku były wydane decyzje o
    warunkach zabudowy, art. 94 ust. 1, ustawy o gospodarce nieruchomościami (warunki
    dopuszczalności podziału nieruchomości) stanowi, że podział działki w przypadku braku
    mpzp jest możliwy, jeżeli nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi albo jest zgodny
    warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Wnioskodawca wniósł zatem w roku 2023 wniosek o wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na ich działkach 3 budynków
    mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej.
    W dniu (...) listopada 2023 r. wydane zostały 3 decyzje o warunkach zabudowy dla
    inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie
    wolnostojącej.
    W roku 2024 Wnioskodawca wniósł o podział działek (...) i (...) − na części tych działek
    powstały, decyzją Wójta Gminy (...) z dnia (...) października 2024 r., działki nr (...), (...) i (...)
    oraz (...) − stanowiąca drogę.
    Bezwzględna konieczność wyznaczenia drogi dojazdowej do działek spowodowana została
    dyspozycją art. 93 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Warunki

    dopuszczalności podziału nieruchomości), który to przepis stanowi, że podział
    nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie
    mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również
    wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich
    służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych
    służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z
    nieruchomości objętej podziałem.
    Dla działek tych nie ma opracowanego obowiązującego planu zagospodarowania
    przestrzennego, gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzania takiego planu.
    Wobec okoliczności, że emerytury Wnioskodawcy i jego żony są relatywnie niskie, a grunty
    te niezbyt nadają się do uprawy − jest to rola klasy V i VI, ponadto sąsiedztwo lasu
    powoduje szkody w uprawach czynione przez dziką zwierzynę, zaś przychód z dzierżawy
    odpowiada wartości ca (...) kg zboża/ha, Wnioskodawca wraz z żoną postanowili zbyć
    działki (...), (...) oraz udziały w działce (...) stanowiącej drogę, co uczynili w roku 2024 r.
    Działki mimo dokonania podziału geodezyjnego do czasu ich sprzedaży nie były w żaden
    sposób fizycznie podzielone i cały czas stanowiły jedną działkę rolną.
    Nieruchomość powyższa była użytkowana rolniczo do roku 2024 i nie przeprowadzono
    przed sprzedażą tych działek, na powyższych gruntach, żadnych inwestycji, w
    szczególności żadnych instalacji stanowiących uzbrojenie terenu.
    W roku 2024, w związku z pojawiającymi się i ponawianymi ofertami zakupu posiadanych
    przez Wnioskodawcę działek, podjął on decyzję o sprzedaży dwóch działek oraz sprzedaży
    na rzecz nabywców działek − udziałów w działce stanowiącej drogę wewnętrzną.
    Podnieść w tej sprawie należy, że do transakcji sprzedaży doszło nie w wyniku
    jakichkolwiek podjętych przez Wnioskodawcę działań związanych z przekształceniem,
    przygotowaniem do sprzedaży czy też ogłoszeniami o sprzedaży działek, to nabywcy
    działek wystąpili do Wnioskodawcy z ofertą i On tę ofertę przyjął. Jak tłumaczyli oferenci,
    informację o działkach, które być może są na sprzedaż uzyskali od innych mieszkańców
    wsi.
    Wnioskodawca nie ponosił jakichkolwiek nakładów na działki, które zbył. W szczególności
    nie ponosił żadnych nakładów inwestycyjnych, w tym co oczywiste, nakładów związanych z
    uzbrojeniem terenu.
    Wnioskodawca nie zamieszczał ogłoszeń o zamiarze sprzedaży przedmiotowych działek.
    Żadna z działek nie była wcześniej, za wyjątkiem dzierżawy na rzecz syna wnioskodawców
    na cele wyłącznie rolne, w żadnej formie udostępniana osobom trzecim.
    Wnioskodawcy działki zbyli jako elementy majątku prywatnego, a podział działek (...) i (...)
    na mniejsze działki był wynikiem racjonalnego zarządzania majątkiem prywatnym wobec
    braku możliwości racjonalnej sprzedaży całych działek (...) i (...).
    Uzupełnił Pan opis sprawy odpowiadając na poniższe pytania:
    1. Czy umowa dzierżawy przedmiotowych gruntów, zawarta z Pana synem, miała
      charakter odpłatny, czy nieodpłatny?
    Odp.: Umowa miała charakter odpłatny. Odpłatność wynosiła (...)kg zboża rocznie i była
    wnoszona w naturze.
    2. Czy działki będące przedmiotem sprzedaży (grunty rolne) były wydzierżawiane na cele
      rolnicze − czynność zwolniona od VAT?
    Odp.: Umowa dzierżawy działek wprost stanowiła, że grunty te są wydzierżawione na cele
    rolnicze. Działalność rolnicza była na tych działkach faktycznie prowadzona.
    3. Kto był stroną umowy dzierżawy (Pan czy małżonka)?

    Odp.: Ze względu na okoliczność, iż wydzierżawione grunty stanowiły przedmiot
    wspólności ustawowej małżeńskiej, stroną umowy określoną jako wydzierżawiający byli
    (...) oraz jego żona (...), zaś stroną określoną jako dzierżawca, ich syn − (...).
    4. Kto uzyskiwał korzyści z czynszu z tytułu dzierżawy działek − czy wyłącznie Pan?
    Odp.: Jako pożytek z majątku wspólnego czynsz wchodził do majątku objętego
    wspólnością ustawową.
    5. Czy rozliczał się Pan z umowy? Jeśli nie, kto rozliczał umowę?
    Odp.: Pytanie jest niezrozumiałe, nie sposób domyślić się co organ ma na myśli − czy
    rozliczenie między stronami czy z osobami trzecimi?
    6. Czy wystąpił podatek należny z tytułu umowy dzierżawy? Jeśli tak, to kto rozliczał
      podatek należny z tytułu dzierżawy działek? Gdy podatek należny z tytułu dzierżawy
      działek nie był rozliczany, proszę wskazać, z jakiego powodu ten podatek nie był
      rozliczany?
    Odp.: Pytanie jest nieprecyzyjne, gdyż nie sposób z niego wywieść czy organ ma na myśli
    podatek VAT należny przy sprzedaży czy należny podatek dochodowy z tytułu dzierżawy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, żaden z tych podatków nie obciążał przychodu uzyskiwanego z
    umowy dzierżawy na cele rolne.
    Należny podatek od towarów i usług nie wystąpił, gdyż ani (...), ani (...) nie są czynnymi
    podatnikami VAT.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy PIT, dzierżawa stanowi przychód podatkowy, jeżeli
    odbywa się na cele nierolnicze. W przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z
    gruntem wydzierżawionym na cele rolnicze.
    Natomiast na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie
    zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień
    zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze.
    Okoliczność, iż dzierżawa gruntów rolnych była przeznaczona na cele wykonywania
    działalności rolniczej w oparciu o wyżej wskazane przepisy podatek należny od towarów i
    usług oraz dochodowy nie były rozliczane.
    7. Kto i w jaki sposób dokumentował umowę? Czy czynsz z tytułu dzierżawy działek był
      dokumentowany fakturami VAT? Jeśli tak, to kto wystawiał faktury?
    Odp.: Umowa została zawarta w formie pisemnej z datą pewną (podpisy poświadczył Wójt
    Gminy (...)) oraz wprowadzona do operatu ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w
    (...) − są to jedyne formy poświadczenia umowy.
    Czynsz nie był dokumentowany fakturami z powodów braku takiego obowiązku z przyczyn
    wskazanych w pkt 6.
    8. Czy jest Pan rolnikiem ryczałtowym w myśl art. 2 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004
      r. od podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)?
    Odp.: Zgodnie z treścią art. 2 ust. 19 ustawy o podatku od towarów i usług rolnikiem
    ryczałtowym jest rolnik dokonujący dostawy produktów rolnych lub świadczącego usługi
    rolnicze. (...) jest emerytem, który prowadził gospodarstwo rolne, posiada grunty rolne, ale
    nie dokonuje już dostaw produktów rolnych oraz nie świadczy usług rolniczych, grunty
    rolne ze swego gospodarstwa wydzierżawił synowi celem prowadzenia przez tegoż syna
    gospodarstwa rolnego. Obecnie wobec powyższego nie spełnia kryteriów kwalifikujących
    do statusu rolnika ryczałtowego.
    9. Czy Pana małżonka była/jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT?
      Jeśli tak, to w jakim okresie i z jakiego tytułu − działalności rolniczej, prowadzenia
      działalności gospodarczej (jakiej)?

    Odp.: (...) nie jest i nigdy nie była czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
    10. Czy zawierał Pan umowę przedwstępną/umowy przedwstępne z nabywcą/nabywcami
      działek? Jeżeli tak, to:
    · czy w umowie przedwstępnej zawartej z kupującym/kupującymi zostały ustalone
      warunki, które muszą zostać spełnione w celu zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży,
      przenoszącej własność sprzedawanych działek na nabywcę? (należy wskazać
      konkretnie jakie).
    · jakie prawa i obowiązki wynikające z postanowień umowy przedwstępnej ciążyły na
      kupującym/kupujących, a jakie na Panu jako Sprzedającym?
    · czy nabywca/nabywcy ponosili jakiekolwiek nakłady finansowe związane z
      poszczególnymi działkami od momentu podpisania umowy przedwstępnej do
      zawarcia umowy finalnej? Informacji należy udzielić odrębnie dla każdej działki
      będącej przedmiotem sprzedaży.
    Odp.: (...) nie zawierał umów przedwstępnych z nabywcami działek.
    11. Czy kupującemu/kupującym oraz osobom przez niego/nich wskazanym zostało
      udzielone pełnomocnictwo lub jakiekolwiek inne umocowanie prawne do działania w
      Pana imieniu, do wykonania czynności warunkujących zawarcie umowy kupna
      sprzedaży (działki/działek)? Informacji należy udzielić odrębnie dla każdej działki
      będącej przedmiotem sprzedaży.
    Odp.: (...) nie udzielał pełnomocnictw lub jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do
    działania w jego imieniu, do wykonania czynności warunkujących zawarcie umowy kupna
    sprzedaży w stosunku do żadnej z działek będących przedmiotem sprzedaży.
    12. Jaki był zakres udzielonego pełnomocnictwa kupującemu/kupującym, tj. do uzyskania
      jakich konkretnie decyzji, pozwoleń, uzgodnień udzielił Pan pełnomocnictwa
      kupującemu/kupującym do występowania w Pana imieniu?
      Informacji należy udzielić odrębnie dla każdej działki będącej przedmiotem
      sprzedaży.
    Odp.: (...) nie udzielał pełnomocnictw lub jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do
    działania w jego imieniu, do wykonania czynności warunkujących zawarcie umowy kupna
    sprzedaży w stosunku do żadnej z działek będących przedmiotem sprzedaży.
    13. Czy przed sprzedażą działki/działek zawarł Pan z nabywcą umowę dzierżawy lub najmu
      działki/działek? Jeśli tak, czy w ramach tej umowy ustalił Pan miesięczną kwotę najmu
      lub dzierżawy?
      Informacji należy udzielić odrębnie dla każdej działki, będącej przedmiotem sprzedaży.
    Odp.: (...) nie zawierał z nabywcami działek umów dzierżawy lub najmu działki/działek.
    14. Czy posiada Pan inne działki, które zamierza Pan w przyszłości sprzedawać? Jeśli tak, to
      ile i jakie?
    Odp.: (...) i (...) posiadają działki rolne, obecnie nie planują sprzedaży w najbliższej
    przyszłości posiadanych działek rolnych.
    15. Czy dokonywał Pan już wcześniej sprzedaży działek? Jeśli tak, to proszę podać
      informacje odrębnie dla każdej sprzedanej działki:
    · kiedy i w jaki sposób wszedł Pan w ich posiadanie?
    · w jakim celu działki te zostały przez Pana nabyte?
    · w jaki sposób działki te były wykorzystywane przez Pana od momentu wejścia w ich
      posiadanie do chwili sprzedaży?
    · kiedy dokonał Pan ich sprzedaży i co było przyczyną ich sprzedaży?

    · ile działek zostało przez Pana sprzedanych i jakich (niezabudowanych, czy
      zabudowanych, a jeśli zabudowanych − to czy były to nieruchomości mieszkalne, czy
      użytkowe)?
    · czy z tytułu sprzedaży którejkolwiek działki (należy wskazać której) był Pan zobowiązany
      zarejestrować się jako czynny podatnik VAT i wykazać należny podatek VAT od tej
      sprzedaży?
    Odp.: Przed sprzedażą działek objętych wnioskiem (...) i (...) nie dokonywali sprzedaży
    innych działek.

## Pytanie

Czy poprzez wspomniane wyżej czynności sprzedaży działek Wnioskodawca stał się w
    zakresie dokonanych transakcji sprzedaży płatnikiem podatku od towarów i usług i czy
    sprzedaż działek podlega podatkowi od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej. W szczególności nie jest taką
    działalnością dzierżawa gruntów rolnych na cele prowadzenia działalności rolniczej
    dokonana w trybie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Wg oceny
    Wnioskodawcy, dokonana sprzedaż dwóch działek w żaden sposób nie była przejawem
    działalności gospodarczej i jako, że następowała w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, była związana ze zwykłym wykonywaniem prawa własności będąc sprzedażą
    nieopodatkowaną, albowiem:
    − zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniem
      podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju. Przy czym przez towar zgodnie z art. 2 pkt 6 ,
      rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii,
    − zgodnie z art 15. ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby
      prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne
      wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w art. 15 ust. 2 bez
      względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym w myśl art. 15 ust. 2 ustawy
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów handlowców lub
      usługodawców w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas gdy czynność
      została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar
      wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje
      również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
      niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z istniejącego opisu stanu faktycznego wynika, że nie można przypisać Wnioskodawcy
    znamion działalności gospodarczej, która czyniłaby Wnioskodawcę podatnikiem podatku
    od towarów i usług w zakresie sprzedaży gruntów stanowiących majątek prywatny. Brak
    jest możliwości przypisania Wnioskodawcy zamiaru nabycia działek w celu odsprzedaży,
    gdyż było to na bycie w celu prowadzenia gospodarstwa rolnego i cel ten przez okres 30
    lat był i do dnia złożenia niniejszego wniosku jest realizowany. Nie wystąpił żaden przejaw
    aktywności Wnioskodawcy w zakresie obrotu nieruchomościami − nie uzbroił terenu, nie
    prowadził żadnych czynności marketingowych, nie ogłaszał w żadnych mediach.
    Stanowisko Wnioskodawcy, iż sprzedaży dokonał w ramach racjonalnego gospodarowania
    majątkiem prywatnym, a nie w ramach jakkolwiek rozumianej działalności gospodarczej −
    bowiem takowej (...) nie prowadził − znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Wskazane jest przywołać np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 27 czerwca
    2024 r. sygn. akt I SA/Ke 219/24, którym to wyrokiem Sąd orzekł, iż: „Dokonując kwalifikacji
    działalności związanej z obrotem nieruchomościami w celu oceny możliwości zaliczenia jej
    do działalności gospodarczej, należy uwzględnić, że przed sprzedażą nieruchomości
    właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np. wystąpić o zatwierdzenie

    podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia
    działki pod drogę oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji
    nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych
    działek, same przez się nie dają podstaw do zakwalifikowania, że są one typowe dla
    działań «handlowca», a więc podatnika podatku VAT”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą VAT” lub „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października
    2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy zauważyć, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).

    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
    Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego
    właściciela.
    Zgodnie z art. 198 ustawy Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Zatem,
    w zakresie pojęcia towarów (gruntów) mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy
    wspólnej. W konsekwencji, towarem jest udział w prawie własności nieruchomości.
    Należy więc stwierdzić, że właściciel udziału jest równocześnie właścicielem części
    ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności). W przypadku zbycia udziału w
    nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do
    rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawniała go do
    tego wysokość jego udziału.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że:

      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną, uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału
    we współwłasności nieruchomości, dokonywane przez podatnika (w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.

    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r.
    str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jak stanowi art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym

    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży ww. gruntów, podjął Pan
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika
    należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki
    wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    W tym miejscu należy wskazać, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie
    analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w
    której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb

    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wynika z opisu sprawy, w wyniku umów sprzedaży i darowizny nabył Pan wraz z żoną
    działki nr (...) i (...) do prowadzonego przez siebie gospodarstwa. Działki te − od momentu
    ich nabycia do chwili zbycia części tych działek, były wykorzystywane do prowadzenia na
    nich działalności rolniczej. Na działkach w żadnej formie nie była prowadzona jakakolwiek
    inna działalność gospodarcza. Z tytułu prowadzenia działalności rolniczej nie był Pan
    czynnym podatnikiem podatku VAT. Nie jest Pan rolnikiem ryczałtowym. Od 2017 r., w
    związku z przejściem Pana na emeryturę, na gruntach tych, działalność rolniczą prowadzi,
    w oparciu o umowę dzierżawy − zawartą w trybie przepisów o ubezpieczeniu społecznym
    rolników − Pana syn. Umowa dzierżawy została zawarta z przeznaczeniem na
    prowadzenie działalności rolniczej i zobowiązywała dzierżawcę do wykonywania dzierżawy
    zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki. Umowa miała charakter odpłatny.
    Odpłatność wynosiła (...) kg zboża rocznie i była wnoszona w naturze.
    W 2023 r. postanowił Pan zbyć część swoich gruntów. W związku z brakiem
    zainteresowania zakupem dużej działki, wniósł Pan wniosek o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na ich działkach 3 budynków
    mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej.
    W 2024 r. wniósł Pan wniosek o podział działek nr (...) i (...). Na części tych działek powstały
    działki nr (...), (...) i (...) oraz (...) − stanowiąca drogę. Dla powstałych działek nie ma
    opracowanego obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, gmina nie
    ogłosiła o przystąpieniu do sporządzania takiego planu.
    Wobec okoliczności, że Pana i Pana żony emerytury są relatywnie niskie, a przedmiotowe
    grunty niezbyt nadają się do uprawy − jest to rola klasy V i VI, ponadto sąsiedztwo lasu
    powoduje szkody w uprawach czynione przez dziką zwierzynę, zaś przychód z dzierżawy
    odpowiada wartości ca (...) kg zboża/ha, wraz z żoną postanowił Pan zbyć działki nr (...), (...)
    oraz udziały w działce nr (...) stanowiącej drogę. Dokonał Pan tego w 2024 r.
    Powyższa nieruchomość była użytkowana rolniczo do roku 2024 i nie przeprowadzono
    przed sprzedażą tych działek, żadnych inwestycji, w szczególności żadnych instalacji
    stanowiących uzbrojenie terenu.
    Nie zamieszczał Pan ogłoszeń o zamiarze sprzedaży przedmiotowych działek. Żadna z
    działek nie była wcześniej, za wyjątkiem dzierżawy na rzecz Pana syna, w żadnej formie
    udostępniana osobom trzecim.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż działek nr (...), (...) oraz udziału w działce nr
    (...) stanowiącej drogę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz czy w
    związku ze sprzedażą działek zostanie Pan uznany za podatnika podatku VAT
    prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży działek.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że na mocy art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Dzierżawa jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i
    pobierania pożytków jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.

    W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w
    sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie
    objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie
    odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja
    „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich
    działalności gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, że czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie
    podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko
    czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego
    znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione
    przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po
    kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile
    tylko pobrano za nie wynagrodzenie.
    W tym miejscu należy zauważyć, że orzecznictwo TSUE wskazuje, że odpłatność ma
    miejsce, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem
    usług, a otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym; dostawcę
    towarów lub usługodawcę łączy z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek
    dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia
    wzajemnego) za dokonanie tych czynności; wynagrodzenie jest wyrażalne w pieniądzu, co
    oznacza, że istnieje możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do
    świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub
    świadczenie usług.
    Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i
    rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za
    świadczenie usługi, czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług. Zatem, odpłatną
    dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji
    klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany
    barterowej.
    Barter w rozumieniu powszechnym to wymiana bezgotówkowa, czyli zamiana towaru
    (bądź usługi) za towar (bądź usługę). Polega na wzajemnej wymianie, bez konieczności
    sięgania po pieniądze. Pomimo braku rozliczenia w środkach pieniężnych, ma charakter
    umowy odpłatnej. Istotne jest, aby wymieniane towary/usługi były sobie równe co do
    wartości. Celem umów barterowych jest niedokonywanie dodatkowych rozliczeń
    pieniężnych pomiędzy kontrahentami, a w konsekwencji maksymalne uproszczenie
    obrotu gospodarczego. Należy dodać, że z orzecznictwa TSUE wynika, że zapłata musi być
    wyrażalna w formie pieniężnej, choć niekoniecznie w jednostkach pieniężnych (może to
    być np. świadczenie usługi lub dostawa towarów). Podstawą opodatkowania jest zapłata
    faktycznie otrzymana (którą ma otrzymać podatnik), a nie wartość oszacowana według
    obiektywnych kryteriów (m.in. wyroki w sprawie C-33/93 czy C-154/80).
    Podkreślenia wymaga, że osiąganie zysku w związku z wykonywaniem danej czynności nie
    jest warunkiem niezbędnym dla uznania jej za czynność odpłatną.
    W przedmiotowej sprawie, w przypadku dzierżawy przedmiotowych działek na rzecz Pana
    syna, na cele działalności rolniczej w zamian za (...) kg zboża rocznie, mamy do czynienia

    ze świadczeniem za wynagrodzeniem – usługi za usługę. W każdym z tych przypadków
    istnieje także bezpośredni konsument.
    W konsekwencji dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8
    ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy
    definicję działalności gospodarczej.
    W rozpatrywanej sprawie – jak wynika z opisu sprawy – od marca 2017 r. dzierżawił Pan
    na rzecz Pana syna działki nr (...) i (...), które zostały podzielone na działki nr (...), (...) i (...)
    oraz (...) (stanowiąca drogę). Zatem, była to dzierżawa długoterminowa.
    Wobec powyższego wskazania wymaga, że dzierżawa przedmiotowych działek
    spowodowała, że straciły one charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych przedmiotowych działek spowodowało, że ww.
    nieruchomości były wykorzystywane w działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w
    ramach majątku osobistego.
    Jak wskazano wyżej dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art.
    8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy
    definicję działalności gospodarczej. Jednocześnie w rozpatrywanej sprawie bez znaczenia
    pozostaje fakt, że umowa dzierżawy została podpisana z Pana synem oraz że odpłatność
    była wnoszona w naturze, skoro taki sposób rozliczenia został ustalony między Panem a
    Pana synem.
    W związku z tym, dokonując sprzedaży prawa współwłasności działek nr (...), (...) oraz
    udziału w działce nr (...), które były przedmiotem dzierżawy nie zbywał Pan majątku
    osobistego. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby
    fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać
    zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego.
    Wobec powyższego, skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego
    działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży działek nr
    (...), (...) oraz udziału w działce nr (...) stanowiącej drogę, które powstały w wyniku podziału
    działek nr (...) i (...), podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa
    towarów, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, w związku ze sprzedażą działek nr (...), (...) oraz udziału w działce nr (...)
    będących we współwłasności małżeńskiej, należy uznać Pana za podatnika podatku VAT
    prowadzącego działalność gospodarczą, a w konsekwencji czynność ta podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W kwestii skutków prawnych, jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Pana,
    należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
    został złożony przez Pana (...), zaznacza się, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego

    dla Pana małżonki, która chcąc uzyskać interpretację indywidualną, powinna wystąpić z
    odrębnym wnioskiem o jej wydanie.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-(...) Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.