Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/4511-16/15-5/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-04-09
Teza: Wnioskodawca nie może ww. wydatków zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Brak jest bowiem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ich poniesieniem a uzyskiwaniem przychodów. Przedmiotowe wydatki nie spełniają przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że wskazane we wniosku, a poniesione przez Wnioskodawcę wydatki, nie mogą obiektywnie przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź też służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
Słowa kluczowe: aktor; działalność-działalność gospodarcza; strój
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 7 stycznia 2015 r. (data wpływu 12 stycznia 2015 r.) uzupełnionego pismem (data wpływu 03 kwietnia 2015 r.) na wezwanie IPPB1/4511-16/15-2/AM o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków na zakupu ubrań, kosmetyków, usług pralniczych oraz wydatków związanych z utrzymaniem właściwej kondycji fizycznej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 stycznia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków na zakupu ubrań, kosmetyków, usług pralniczych oraz wydatków związanych z utrzymaniem właściwej kondycji fizycznej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest aktorem prowadzącym działalność gospodarczą. W ramach tej działalności świadczy usługi na rzecz teatrów, producentów filmowych, agencji artystycznych. Przed rozpoczęciem współpracy Wnioskodawca podpisuje umowy o dzieło, na wykonanie roli w spektaklu, filmie lub występie scenicznym. Wnioskodawca bierze również udział w różnego rodzaju castingach w celu uzyskania roli scenicznej. Honorarium za wykonanie powierzonego dzieła obejmuje: wykonanie roli, prace towarzyszące przygotowaniu roli w tym korepetycje, szkolenia, próby, oswojenia, playbacki, postsynchrony, miary kostiumów, próby charakteryzacji, nagrania radiowe i inne, dojazdy, udział w kampaniach reklamowych wykonywanych z użyciem zleconej roli, a także przeniesienie praw autorskich.

W celu należytego wykonania dzieła Wnioskodawca dba o swoją kondycję fizyczną uczestnicząc w zajęciach sportowych (fitnes, siłownia, basen), dokonuje zakupu ubrań stanowiących jego garderobę wykorzystywaną w trakcie prób scenicznych oraz dokonuje zakupu kosmetyków wykorzystywanych do wykonania makijażu przed scenicznego. Garderoba wykorzystywana do prób scenicznych jest oddawana do pralni, w celu utrzymania jej w należytym, schludnym stanie. Wnioskodawca nadmienia, że kostiumy oraz kosmetyki do wykonania dzieła scenicznego finalnego zapewnia teatr lub producent filmowy.

Pismem uzupełniającym (data wpływu 03 kwietnia 2015 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie organu z dnia 9 lutego 2015 r. Nr IPPB1/4511-16/15-2/AM Wnioskodawca uzupełnił wniosek we wskazany zakresie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

1.  Czy Wnioskodawca będąc aktorem, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodu wydatki związane z zakupem ubrań wykorzystywanych do prób scenicznych jak również kosmetyków niezbędnych do wykonania makijażu przed scenicznego oraz usług pralniczych do utrzymania w należytym stanie ubrań wykorzystywanych do prób scenicznych?
2.  Czy Wnioskodawca będąc aktorem, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodu wydatki związane z utrzymaniem właściwej kondycji fizycznej zakupując usługi sportowe (fitnes, siłownia, basen)?

Zdaniem Wnioskodawcy

Ad. 1

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jako aktor prowadzący działalność gospodarczą, zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, 362, 596, 769, 1278, 1342, 1448, 1529, 1540 oraz z 2013 r. poz. 21, 888, 1036, 1287, 1304, 1387, 1717), koszt zakupu ubrań do uczestniczenia w próbach scenicznych, kosmetyków do makijaży przed scenicznego oraz usług pralniczych jest kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu przywołanego art. 22 ustawy o pdoof, gdyż są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Ad.2

Wnioskodawca stoi również na stanowisku,że wydatki związane z utrzymaniem właściwej kondycji fizycznej (fitnes, siłownia, basen) są kosztami uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ustawy o pdoof, gdyż właściwy wygląd fizyczny oraz kondycja zdrowotna są wymagane do uzyskania angażu aktorskiego wymagającego dobrej prezencji, sprawności fizycznej czy też odporności na warunki atmosferyczne. Wnioskodawca uważa również, że wykonując specyficzny zawód, jego koszty uzyskania przychodu związane z utrzymaniem właściwej kondycji fizycznej mieszczą się w katalogu kosztów uzyskania przychodu, gdyż są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Bez dobrej prezencji, dobrego zdrowia czy też dobrej kondycji fizycznej uzyskanie angażu w filmie czy też w teatrze nie byłoby możliwe, a tym samym nie byłoby możliwe uzyskanie przychodu z tytułu wykonywania usług aktorskich.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Przy czym zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. A zatem przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w ustawie - wymaga nie tylko oceny pod kątem, czy jego poniesienie miało związek z konkretnym przychodem, ale także z punktu widzenia racjonalności określonego działania dla osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Odnosząc się do przesłanki celowości wydatku, należy podkreślić, że kosztem uzyskania przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. W każdym przypadku konieczne jest jednak zaistnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem, a uzyskiwaniem bądź też szansą uzyskiwania przychodów przez podmiot ponoszący ten koszt.

W oparciu o kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem, jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia przy tym koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Kosztami uzyskania przychodów będą zatem takie koszty, które spełniają łącznie następujące warunki:

*   zostały poniesione przez podatnika,

*   pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością,

*   ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,

*   nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy podkreślić, że o tym co jest celowe i potrzebne w ramach prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów oraz okoliczności, iż ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.

Odnosząc się zatem do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że aby wydatki na zakup odzieży można było uznać za koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej ubiór musi utracić charakter osobisty, np. poprzez trwałe opatrzenie zakupionej odzieży cechami charakterystycznymi logo reprezentowanej przez Wnioskodawcę firmy.

Zakupy odpowiednich ubrań, pod kątem wykonywania działalności gospodarczej należy więc oceniać na tle przepisów prawa pracy lub innych przepisów branżowych. Generalnie zakupy tego rodzaju stanowią wydatki związane z faktem funkcjonowania danej jednostki w życiu społecznym. Zatem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań odzież i obuwie. Dlatego też zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży czy też obuwia a rzeczy te utraciły charakter osobisty na przykład z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji bądź zawodów.

Obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp.

Niewątpliwie w wykonywanym przez Wnioskodawcę zawodzie dbałość o wygląd zewnętrzny jest bardzo istotna jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych. Wydatki związane z uczęszczaniem na fitness, basen czy siłownię mają charakter wydatków osobistych, związanych z poprawą kondycji fizycznej i w konsekwencji nie można ich uznać za ściśle związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Wnioskodawcę. Wydatki te są powszechnie ponoszone przez obywateli, bez względu na ich wiek i stan zdrowia.

Wprawdzie poniesione przez Wnioskodawcę wydatki nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów, zawartym w treści art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednakże nie stanowi to wystarczającej przesłanki do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Dla uzyskania takiego statusu, konieczne jest bowiem również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem, a celem jakim jest osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Wydatki Wnioskodawcy związane z poprawą wyglądu zewnętrznego oraz utrzymaniem kondycji fizycznej są wydatkami związanymi z ogólnie pojmowanym funkcjonowaniem danej jednostki w życiu społecznym. Każda osoba, niezależnie od tego jaki wykonuje zawód, może ponosić ww. wydatki.

Jednocześnie wydatki ponoszone na zakup ubrań, kosmetyków czy też korzystanie z usług pralniczych stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby, niezależnie od tego, jaki uprawia zawód. Nie zależą również od charakteru wykonywanej pracy. Nie można zatem uznać, że ww. wydatki mają związek z uzyskiwanym przez Wnioskodawcę przychodem i tym samym nie mogą być uznane za koszt uzyskania tego przychodu.

W świetle powyższego, mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz biorąc pod uwagę przedstawione unormowania prawne, uznać należy, że Wnioskodawca nie może ww. wydatków zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Brak jest bowiem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy ich poniesieniem a uzyskiwaniem przychodów. Przedmiotowe wydatki nie spełniają przesłanek, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co oznacza, że wskazane we wniosku, a poniesione przez Wnioskodawcę wydatki, nie mogą obiektywnie przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź też służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

A zatem stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.