Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.202.2025.1.JMS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Dotyczy ustalenia, czy dodatkowe koszty poniesione przez
Spółkę w związku z ustaleniami kontroli ZUS, wynikające z
wyższych składek na ubezpieczenia wypadkowe, powinny
zostać rozliczone zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT,
tj. w dacie faktycznej ich zapłaty.
Słowa kluczowe: data
koszt-koszty dodatkowe
składki
składki-składki ZUS
zapłata
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Świadczenia na
rzecz pracowników-Składki na ubezpieczenie społeczne,
Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4h
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 8 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym.
    Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o CIT Spółka podlega obowiązkowi podatkowemu od
    całości swoich dochodów w Polsce, bez względu na miejsce ich osiągania.
    W dniach od (...) 2025 r. do (...) 2025 r. przeprowadzono kontrolę z upoważnienia
    Głównego Inspektora Kontroli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: „kontrola ZUS”) w
    zakresie m.in.:
    • prawidłowości i rzetelności obliczania składek na ubezpieczenia społeczne oraz innych
      składek, do których pobierania zobowiązany jest ZUS oraz zgłaszania do ubezpieczeń
      społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego,
    • ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych, wypłacania tych
      świadczeń oraz dokonywania rozliczeń z tego tytułu,
    • wystawiania zaświadczeń lub zgłaszania danych dla celów ubezpieczeń społecznych.
    W wyniku ustaleń kontroli ZUS stwierdzono, że płatnik składek w informacji o danych do
    ustalenia składki na ubezpieczenie wypadkowe (ZUS IWA) za 2021 r. i 2022 r. wykazał kod
    PKD (...). Z kolei, na podstawie danych zawartych w Głównym Urzędzie Statystycznym i
    Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego ustalono, że przedmiotem
    przeważającej działalności płatnika zakodowanej według Polskiej Klasyfikacji Działalności
    w rejestrze REGON jest (...). W toku kontroli ZUS Spółka wyjaśniła, że powyższa
    rozbieżność spowodowana jest błędem pracownika, który nie wynikał z celowego
    działania.
    W związku z powyższym w protokole kontroli ZUS przywołano art. 29 ust. 1 ustawy z dnia
    30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i
    chorób zawodowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1243 z późn. zm.), zgodnie z którym: Płatnik
    składek, o którym mowa w art. 28 ust. 2, należy do grupy działalności ustalonej dla jego
    rodzaju działalności według PKD ujętego w rejestrze REGON w dniu 31 grudnia
    poprzedniego roku.
    Wobec powyższego, zdaniem organu kontroli ZUS, wysokość składek wypadkowych
    powinna być ustalana w oparciu o przedmiot przeważającej działalności wskazany w
    rejestrze REGON. W konsekwencji Spółka zaniżyła wysokość składek na ubezpieczenie
    wypadkowe, ponieważ ich przeliczenie następowało przy wykorzystaniu niższych stóp
    procentowych.
    Spółka złożyła korektę informacji ZUS IWA dotyczących składek na ubezpieczenie
    wypadkowe. W następstwie tej korekty otrzymała pismo od Zakładu Ubezpieczeń
    Społecznych, określające wysokość stóp procentowych do przeliczenia składek na
    ubezpieczenie wypadkowe, zgodnie z przeważającym przedmiotem działalności
    ujawnionym w rejestrze REGON. Przeliczenie składek według nowych, „pokontrolnych”
    stawek spowodowało konieczność dopłaty przez Spółkę różnicy, wynikającej z zaniżenia
    wysokości składek na ubezpieczenie wypadkowe.

    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotowy stan faktyczny dotyczy składek
    od wynagrodzeń pracowników, a więc należności, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz.
    163 – dalej: „ustawa o PIT”).

## Pytanie

Czy dodatkowe koszty poniesione przez Spółkę w związku z ustaleniami kontroli ZUS,
    wynikające z wyższych składek na ubezpieczenia wypadkowe, powinny zostać rozliczone
    zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT, tj. w dacie faktycznej ich zapłaty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, dodatkowe koszty poniesione przez Spółkę w związku z
    ustaleniami kontroli ZUS, wynikające z wyższych składek na ubezpieczenia wypadkowe,
    powinny zostać rozliczone zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT, tj. w dacie
    faktycznej ich zapłaty.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Jak stanowi art. 15 ust. 4h ustawy o CIT, składki z tytułu należności, o których mowa w ust.
    4g, określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
    społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy,
    Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z
    zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za
    który należności te są należne, pod warunkiem, że składki zostaną opłacone w terminie
    wynikającym z odrębnych przepisów. W przypadku uchybienia temu terminowi do składek
    tych stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d.
    Warto wskazać, że powyższe brzmienie art. 15 ust. 4h ustawy o CIT obowiązuje od 1
    stycznia 2023 r. w związku z uchwaleniem Ustawy o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw z dnia 7 października 2022
    r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2180). Niniejsza zmiana precyzuje termin do opłacenia składek
    poprzez odesłanie do odrębnych przepisów, określających ten termin.
    Na wstępie należy podkreślić, że art. 15 ust. 4h ustawy o CIT, określa szczególne zasady
    ujmowania wskazanych w nim składek w kosztach uzyskania przychodów. Zgodnie z jego
    brzmieniem, do kosztów tych można zaliczyć m.in. składki na ubezpieczenie społeczne od
    należności sprecyzowanych w art. 15 ust. 4g ustawy o CIT, w części finansowanej przez
    płatnika składek, w miesiącu, w którym należności te są należne, pod warunkiem
    opłacenia tych składek w wyznaczonym terminie.
    Z kolei, skutki nieopłacenia w terminie należnych składek zostały sprecyzowane w art. 16
    ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT, zgodnie z którym: Nie uznaje się za koszty uzyskania
    przychodów nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem
    pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o
    systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.
    Wobec powyższego, składki na ubezpieczenia społeczne opłacone po terminie wskazanym
    w art. 15 ust. 4h ustawy o CIT, należy ująć w dacie ich faktycznej zapłaty.
    Warto również podkreślić, że ustawodawca precyzyjnie definiuje składki, dla których
    zastosowanie mają powyższe przepisy. Jak ustanowiono, są to składki z tytułów
    wskazanych w art. 15 ust. 4g ustawy o CIT, zgodnie z którym: Należności z tytułów, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez
    zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu,
    za który są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w
    terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego
    łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się
    art. 16 ust. 1 pkt 57.

    Ponadto, są to składki określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie
    ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497 – dalej: „ustawa o ub. społ.”). Zapisy
    ustawy o ub. społ. w poszczególnych jej artykułach wskazują, że:
    • Składki w rozumieniu ustawy oznaczają składki na ubezpieczenia społeczne
      ubezpieczonych (art. 4 pkt 3);
    • Ubezpieczonymi są osoby fizyczne podlegające chociaż jednemu z ubezpieczeń
      społecznych, o których mowa w art. 1 ustawy (art. 4 pkt 1);
    • Ubezpieczenia społeczne obejmują: emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe (art.
      1).
    Co więcej, dalsze przepisy ustawy o ub. społ. wskazują m.in. sposób określania wysokości
    składek (art. 15), podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia chorobowe i wypadkowe
    (art. 20) oraz stopy procentowe składek (art. 22).
    Tym samym należnymi składkami, mogącymi podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów na gruncie art. 15 ust. 4h i art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT, będą składki
    wymienione i obliczone według przepisów ustawy o ub. społ., naliczane z tytułów
    wskazanych w art. 15 ust. 4g ustawy o CIT.
    Przenosząc powyższe na grunt stanu faktycznego, Wnioskodawca w pierwszej kolejności
    podkreśla, że Spółka ponosiła wydatki na wynagrodzenia pracowników w rozumieniu art.
    12 ust. 1 ustawy o PIT, w tym należne składki na ubezpieczenia wypadkowe, i ujmowała je
    jako koszty uzyskania przychodów. Natomiast ustalenia kontroli ZUS wskazały Spółce, że
    w zakresie wyliczeń składek na ubezpieczenia wypadkowe, stosowała niewłaściwe stopy
    procentowe, co doprowadziło do ich zaniżenia. W konsekwencji Spółka nie opłaciła w
    całości należnych składek na ubezpieczenia wypadkowe w terminie.
    Mając na uwadze powyższe, dopłacone przez Spółkę składki na ubezpieczenie wypadkowe
    w związku z ustaleniami kontroli ZUS, powinny zostać uznane za należne składki w
    rozumieniu art. 15 ust. 4h ustawy o CIT, które z tytułu ich nieopłacenia w terminie
    powinny zostać rozliczone zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT, tj. w dacie ich
    faktycznej zapłaty. Dla potwierdzenia stanowiska Wnioskodawcy można przywołać
    interpretację indywidualną z dnia 24 stycznia 2014 r. o sygnaturze ITPB3/423-554/13/AW,
    zgodnie z którą, w okolicznościach przypisania dodatkowych składek na ubezpieczenia
    społeczne od wynagrodzeń pracowników, takie zaległe składki stanowią koszt podatkowy
    w momencie wskazanym w art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT, tj. w dacie faktycznej ich
    zapłaty. Jak bowiem zauważono: W analizowanym stanie faktycznym ww. wydatki należy
    zaliczyć do tzw. „kosztów pracowniczych”. Co więcej, to na Wnioskodawcy ciąży ustawowy
    obowiązek zapłaty przedmiotowych składek. Dodatkowo, jako że ich zapłata nie wypełnia
    warunków wynikających z art. 15 ust. 4h ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, to – stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 57a oraz art. 16 ust. 7d ww. ustawy – składki
    te stanowią koszty podatkowe w dacie ich faktycznej zapłaty.
    W ocenie Spółki, punktem wyjścia do rozważań nad kwestią poruszoną w pytaniu
    Wnioskodawcy, powinna być właściwa kwalifikacja dodatkowych kosztów poniesionych w
    związku z kontrolą ZUS, a nie fakt, iż Spółka uiściła „przedkontrolne” składki na
    ubezpieczenie wypadkowe w nieprawidłowej wysokości. Za zasadnością tego podejścia
    przemawia fakt, że stanowią one jedną z kategorii kosztów uzyskania przychodów, dla
    których w ustawie o CIT przewidziano szczególne regulacje dotyczące momentu ich ujęcia
    w wyniku.
    Niemniej, warto również odnieść się do możliwości rozpatrywania okoliczności stanu
    faktycznego w kontekście art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, zgodnie z którym: Jeżeli korekta
    kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana
    błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez

    zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie
    rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku
    faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.
    Spółka nie znajduje uzasadnienia dla zastosowania w omawianym przypadku ww.
    przepisu. Rozważając niniejsze zagadnienie, należy wskazać, iż w okolicznościach
    zbliżonych do stanu faktycznego, gdy prawidłowa kwota składek jest ustalana w wyniku
    kontroli przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, możliwe są następujące rozstrzygnięcia:
    (i) stwierdzenie nadpłaty składek na ubezpieczenia społeczne, podlegających zwrotowi
    oraz (ii) stwierdzenie zaniżenia kwoty składek na ubezpieczenia społeczne z koniecznością
    ich dopłaty.
    W pierwszym przypadku nadpłacone składki nie są w rzeczywistości składkami w
    rozumieniu ustawy o ub. społ., choć fakt niezasadności ich naliczania jest ujawniany
    dopiero w wyniku kontroli odpowiednich organów ZUS. W takiej sytuacji nadpłacone
    składki w ogólne nie powinny być ujmowane w kosztach uzyskania przychodów, a w
    szczególności nie powinny być kwalifikowane jako składki, o których mowa w art. 15 ust.
    4h i art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT.
    W drugim przypadku zaniżone składki na ubezpieczenia społeczne są należnymi
    składkami w rozumieniu ustawy o ub. społ., choć, z powodu nieopłacenia ich w terminie,
    stały się składkami zaległymi. Przypisanie dodatkowych składek na ubezpieczenia
    społeczne dopiero w wyniku kontroli organu ZUS nie zmienia faktu, że istniała
    konieczność naliczania ich z tytułów wskazanych w art. 15 ust. 4g ustawy o CIT, zgodnie z
    regulacjami przewidzianymi w ustawie o ub. społ., w szczególności w zakresie określania
    ich wysokości oraz podstawy wymiaru. Wobec tego, zaległe składki na ubezpieczenia
    społeczne w dalszym ciągu podlegają zaliczeniu do szczególnej kategorii kosztów, dla
    której – jak już wskazano – ustawa o CIT przewiduje szczególny moment ujmowania w
    wyniku podatkowym.
    Biorąc powyższe pod uwagę, objęcie dodatkowych kosztów wynikających z ustaleń
    kontroli ZUS zakresem art. 15 ust. 4i ustawy o CIT i rozpoczęcie rozważań, czy mamy do
    czynienia z „błędem rachunkowym” lub „inną oczywistą omyłką”, mogłoby wystąpić tylko,
    jeśli dodatkowe składki na ubezpieczenie wypadkowe, będące przedmiotem wniosku
    Spółki, stanowiłyby składki nienależne, tj. Spółka, wskutek zastosowania niewłaściwych
    stóp procentowych do przeliczenia składki na ubezpieczenie wypadkowe, rozpoznałaby
    nadpłatę z tego tytułu.
    Uwzględniając powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że dodatkowe koszty
    poniesione przez Spółkę w związku z ustaleniami kontroli ZUS, wynikające z wyższych
    składek na ubezpieczenia wypadkowe, powinny zostać rozliczone zgodnie z art. 16 ust. 1
    pkt 57a ustawy o CIT, tj. w dacie faktycznej ich zapłaty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „u.p.d.o.p.”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej

    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    - został poniesiony przez podatnika,
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.,
    - został właściwie udokumentowany.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Podkreślić należy, że wśród kosztów uznawanych za koszty uzyskania przychodów są
    także tzw. „koszty pracownicze” obejmujące m.in. świadczenia wypłacane na rzecz
    pracowników wraz z narzutami, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety, ale również i
    inne wydatki ponoszone na rzecz pracowników, które w sposób pośredni wpływają na
    zwiększenie ich motywacji do pracy, poprawę jakości wykonywanej pracy oraz zdrowie i
    samopoczucie.
    Wydatki na rzecz pracowników co do zasady są kosztami podatkowymi, jednak tylko te,
    które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem (zabezpieczeniem)
    źródła przychodów.
    Odnosząc się do przedmiotu Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia, czy dodatkowe
    koszty poniesione przez Państwa Spółkę w związku z ustaleniami kontroli ZUS, wynikające
    z wyższych składek na ubezpieczenia wypadkowe, powinny zostać rozliczone zgodnie z
    art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT, tj. w dacie faktycznej ich zapłaty, należy wskazać, że
    zgodnie z art. 15 ust. 4g u.p.d.o.p.:
      Należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991
      r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty
      uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały

      wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa
      pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku
      uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57.
    Na podstawie art. 15 ust. 4h u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2022 r.:
      Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13
      października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej
      przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz
      Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1
      pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są
      należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone:
        1) z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu, za
          który są należne – w terminie wynikającym z odrębnych przepisów;
        2) z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu
          następnym, w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub
          innego stosunku prawnego łączącego strony - nie później niż do 15 dnia tego
          miesiąca.
      W przypadku uchybienia tym terminom do składek tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt
      57a i ust. 7d.
    Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 4h u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia
    2023 r.:
      Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13
      października
      1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika
      składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz
      Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40,
      stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są należne,
      pod warunkiem że składki zostaną opłacone w terminie wynikającym z odrębnych
      przepisów. W przypadku uchybienia temu terminowi do składek tych stosuje się
      przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d.
    Na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r.
    poz. 2180), przepis art. 15 ust. 4h u.p.d.o.p., w nowym brzmieniu, stosuje się do składek z
    tytułu należności, o których mowa w tym przepisie, należnych od 1 stycznia 2023 r.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57 u.p.d.o.p.,
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, niewypłaconych, niedokonanych lub
      niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów
      określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu
      odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r.
      o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu
      uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
      oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, z późn. zm.), a także zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15
      ust. 4g.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 57a u.p.d.o.p.:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów nieopłaconych do Zakładu
      Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h,
      określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
      społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.

    Cytowane unormowanie wyłącza z kategorii kosztów uzyskania przychodów wartość
    nieopłaconych obciążeń spoczywających na podatniku jako płatniku składek na
    ubezpieczenia społeczne, tj. wartość nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne,
    które – zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – płatnik
    składek finansuje z własnych środków. Zatem – a contrario – składki te są kosztem
    uzyskania przychodów, gdy zostaną opłacone.
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o
    systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 350 ze zm.),
      Ubezpieczenia społeczne obejmują:
      1) ubezpieczenie emerytalne;
      2) ubezpieczenia rentowe;
      3) ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa, zwane dalej „ubezpieczeniem
      chorobowym”;
      4) ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwane dalej
      „ubezpieczeniem wypadkowym”.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Obowiązkowo ubezpieczeniu wypadkowemu podlegają osoby podlegające
      ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych:
      Stopa procentowa składek na ubezpieczenie wypadkowe jest zróżnicowana dla
      poszczególnych płatników składek i ustalana w zależności od poziomu zagrożeń
      zawodowych i skutków tych zagrożeń.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 tej ustawy,
      Składki na ubezpieczenia emerytalne:
      1) pracowników,
      2) osób wykonujących pracę nakładczą,
      3) członków spółdzielni,
      4) zleceniobiorców,
      5) posłów i senatorów,
      6) stypendystów sportowych,
      7) pobierających stypendium słuchaczy Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im.
      Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego,
      7a) otrzymujących stypendium doktoranckie doktorantów,
      8) osób wykonujących odpłatnie pracę, na podstawie skierowania do pracy, w czasie
      odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania,
      9) osób współpracujących ze zleceniobiorcami,
      10) (uchylony)
      11) osób odbywających służbę zastępczą,
      12) członków rad nadzorczych
      - finansują z własnych środków, w równych częściach, ubezpieczeni i płatnicy składek.
    Na podstawie art. 16 ust. 3 ww. ustawy,
      Składki na ubezpieczenie wypadkowe osób wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 3-10, osób
      współpracujących z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność, bezrobotnych

      pobierających stypendium oraz osób pobierających stypendium finansują w całości,
      z własnych środków, płatnicy składek.
    W myśl art. 17 ust. 1 i ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,
      Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz chorobowe za
      ubezpieczonych, o których mowa w art. 16 ust. 1–3, 5, 6, 9, 9a, 9c i 10–12a, obliczają,
      rozliczają i przekazują co miesiąc do Zakładu w całości płatnicy składek.
      Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe
      ubezpieczeni niewymienieni w ust. 1 sami obliczają i przekazują co miesiąc do
      Zakładu.
    Odnosząc powyższe unormowania do przedstawionego przez Państwa stanu faktycznego
    należy stwierdzić, że zapłata zaległych składek na ubezpieczenie wypadkowe nie wypełnia
    warunków wynikających z art. 15 ust. 4h u.p.d.o.p., a zatem stosownie do art. 16 ust. 1 pkt
    57a u.p.d.o.p. składki te stanowią koszty podatkowe w dacie ich faktycznej zapłaty.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy dodatkowe koszty poniesione
    przez Spółkę w związku z ustaleniami kontroli ZUS, wynikające z wyższych składek na
    ubezpieczenia wypadkowe, powinny zostać rozliczone zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57a
    ustawy o CIT, tj. w dacie faktycznej ich zapłaty, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.