Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.194.2025.2.RMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-30
Teza: Korekta podatku naliczonego z tytułu nabycia nieruchomości,
która jest wykorzystywana również do czynności zwolnionych
od podatku.
Słowa kluczowe: budynek
korekta-korekta podatku naliczonego
nieruchomości
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
Korekta podatku naliczonego w przypadku towarów i
usług zaliczanych do środków trwałych oraz wartości
niematerialnych i prawnych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
1

Korekta podatku naliczonego w związku ze zmianą
przeznaczenia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
Korekta środki trwałe i nieruchomości
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 7a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy prawidłowości korekty odliczonego podatku naliczonego. Uzupełniła go Pani
    pismem z 26 maja 2025 r.(wpływ 27 maja 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, jest czynnym podatnikiem VAT.
    Prowadzi Pani działalność zarówno opodatkowaną, jak i zwolnioną z podatku VAT, w
    związku z tym co rok liczony jest współczynnik szacunkowy struktury sprzedaży, na
    podstawie którego odlicza Pani VAT.
    W dniu 25 lipca 2023 roku został oddany do użytkowania obiekt budowlany kat. XIII, VIII -
    budynek mieszkalno-usługowy wraz z instalacjami oraz towarzyszącą infrastrukturą
    (756,87 m²), od którego podczas budowy odliczyła Pani cały VAT. Przez cały rok budynek
    wykorzystywany był do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Od dnia 1 sierpnia
    2024 roku, w jednym z pomieszczeń (biuro - 44,12 m² + część wspólna łazienka, korytarz
    pomieszczenie socjalne, kotłownia - 47,3 m²) w wyżej wymienionym budynku otworzyła
    Pani agencję ubezpieczeniową, która jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Od stycznia 2025 roku przez kolejne 9 lat powinna Pani robić korektę naliczonego VAT w
    związku ze zmianą przeznaczenia części budynku. W deklaracji VAT za styczeń 2025 roku
    zrobiona została korekta podatku naliczonego od nabycia środków trwałych. Korektę
    obliczyła Pani na podstawie współczynnika szacunkowego struktury sprzedaży na 2025
    rok.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Wskazany budynek kat. XIII, VIII - mieszkalno-usługowy wraz z instalacjami oraz
    infrastrukturą towarzyszącą stanowi nieruchomość, która została zaliczona przez
    podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o
    podatku dochodowym.
    Wartość początkowa ww. nieruchomości wynosi 5.671.160,94 zł.
    Nieruchomość została oddana do użytkowania w dniu 25 lipca 2023 r.
    Obniżenie podatku należnego dokonano w kwocie 1.209.581 zł w następujących okresach:

    Styczeń 2017
    Kwiecień 2018
    Luty 2019
    Kwiecień 2019
    Styczeń 2020
    Luty 2020
    Styczeń 2021
    Listopad 2021
    Grudzień 2021
    Styczeń 2022 - Grudzień 2022
    Styczeń 2023 - Grudzień 2023
    Luty 2024 - Październik 2024
    Kwota korekty podatku naliczonego od nabycia środków trwałych w deklaracji za styczeń
    2025 r. została obliczona na podstawie współczynnika szacunkowego struktury sprzedaży
    na 2025 rok. Współczynnik ten został wyliczony na podstawie danych za rok 2024.
    Sprzedaż opodatkowana w okresie od stycznia 2024 roku do grudnia 2024 roku wyniosła
    14.916.108,09 zł, natomiast nieopodatkowana 2.143.670,73 zł, co daje nam współczynnik
    szacunkowy 86%.
    Korekta podatku naliczonego od nabycia środków trwałych wynosiła 16.934 zł.
    Pytanie (sprecyzowane w uzupełnieniu z 26 maja 2025 r.)
    Czy korekta została naliczona prawidłowo? Czy przez kolejne lata należy dokonywać
    korekty tak samo tzn. na podstawie współczynnika szacunkowego struktury sprzedaży
    wyliczonego w kolejnych latach?
    Czy w opisanym stanie faktycznym, korekta podatku VAT naliczonego z tytułu wydatków
    poniesionych na budowę budynku powinna zostać dokonana na podstawie:
        współczynnika struktury sprzedaży (proporcji), o którym mowa w art. 90 ustawy o
        VAT
      czy też
        proporcji ustalonej w oparciu o metraż - w odniesieniu do powierzchni
        wykorzystywanej do działalności zwolnionej z VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Od stycznia 2025 roku przez kolejne 9 lat powinna Pani robić korektę naliczonego VAT w
    związku ze zmianą przeznaczenia części budynku. W deklaracji VAT za styczeń 2025 roku
    zrobiona została korekta podatku naliczonego od nabycia środków trwałych. Korektę
    obliczyła Pani na podstawie współczynnika szacunkowego struktury sprzedaży na 2025
    rok.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    775), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w
    ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas - po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych - odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    W każdym więc przypadku należy dokonać oceny, czy intencją dokonującego określonej
    czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było wykonywanie czynności
    opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy
    intencja zrealizowania czegoś. Istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają
    dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych
    czynności.
    W tym miejscu należy podkreślić, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    wielokrotnie stwierdzał, że prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie
    uwolnić przedsiębiorcę od kosztów podatku VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie
    w toku jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej
    konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i
    efektu, pod warunkiem że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie
    neutralny.
    Potwierdzeniem powyżej przedstawionej linii orzecznictwa jest m.in. wyrok TSUE w
    sprawie C#268/83 D. A. Rompelman i E. A. Rompelman-Van Deelen z którego wynika, że
    regulacja dotycząca odliczenia ma za cel całkowicie odciążyć podmiot podlegający
    opodatkowaniu VAT od podatku od wartości dodanej, który jest winien zapłacić w związku
    ze swoją działalnością gospodarczą. Wspólny system wartości dodanej zapewnia, że
    obciążenie podatkiem VAT jest całkowicie neutralne wobec każdego przedsiębiorstwa,
    niezależnie od celów i wyników przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że takie
    przedsiębiorstwo samo w sobie podlega opodatkowaniu VAT.
    Wyrażoną w cytowanym wyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 90 ustawy.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:

      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego.
    Na mocy art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1,
      podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    W myśl art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Art. 90 ust. 4 ustawy stanowi, że:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu
      do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej
      liczby całkowitej.
    Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje, że na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy,
    występuje obowiązek wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w
    stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot
    podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie
    przysługuje.
    Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku
    związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku
    z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego
    rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy.
    W art. 91 ustawy zostały określone zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania
    korekt podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest
      on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-
      10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90
      ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i
      12, dla zakończonego roku podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania
      gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i
      prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza
      15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a

      w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat,
      licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w
      przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku
      nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty
      podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie
      przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty
      dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.
    W świetle art. 91 ust. 3 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za
      pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    Zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów
      lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z
      art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby
      czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu
      korekty.
    Natomiast, w myśl art. 91 ust. 5 ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo
      w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w
      deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w
      przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za
      okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    W świetle art. 91 ust. 6 ustawy:
      W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
      1) opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie
        tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
      2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty
        przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane
        wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi
        opodatkowaniu.
    W myśl art. 91 ust. 7 ustawy:
      Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie
      miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania
      gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i
      prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza
      15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w
      ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej
      zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.

    Z wniosku wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, jest czynnym
    podatnikiem VAT. Prowadzi Pani działalność zarówno opodatkowaną, jak i zwolnioną z
    podatku VAT.
    W dniu 25 lipca 2023 roku został oddany do użytkowania obiekt budowlany -
    nieruchomość, która została zaliczona przez podatnika do środków trwałych
    podlegających amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym, od
    którego podczas budowy odliczyła Pani cały VAT. Przez cały rok budynek wykorzystywany
    był do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Od dnia 1 sierpnia 2024 roku, w
    jednym z pomieszczeń w wyżej wymienionym budynku otworzyła Pani agencję
    ubezpieczeniową, która jest zwolniona z podatku VAT.
    Od stycznia 2025 roku przez kolejne 9 lat powinna Pani robić korektę naliczonego VAT w
    związku ze zmianą przeznaczenia części budynku. W deklaracji VAT za styczeń 2025 roku
    zrobiona została korekta podatku naliczonego od nabycia środków trwałych. Korektę
    obliczyła Pani na podstawie współczynnika szacunkowego struktury sprzedaży na 2025
    rok. Współczynnik ten został wyliczony na podstawie danych za rok 2024.
    Pani wątpliwości dotyczą prawidłowości dokonanej korekty podatku naliczonego.
    Przepisy art. 91 ustawy wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego
    dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego
    przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony). Wprowadzenie
    procedury korekty związane jest z tym, że w systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia
    niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie związek towaru z danym
    rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter
    planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny
    związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia
    albo uzasadniając dokonanie odliczenia.
    Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do
    środków trwałych oraz nieruchomości ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i
    równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla
    pozostałych składników majątku przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie
    odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o
    charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też
    czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej
    perspektywie czasu, a nie jednorazowo.
    Jeśli zatem podatnik nabył towary lub usługi z zamiarem ich wykorzystania do określonych
    czynności (opodatkowanych lub niepodlegających opodatkowaniu czy zwolnionych od
    podatku) i nie wykorzystał ich zgodnie z takim zamiarem (zmiana przeznaczenia), wówczas
    konieczne jest dokonanie korekty podatku. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy podatnik miał
    prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
    wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, jak również
    w sytuacji, gdy nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Podatnik jest zobowiązany dokonać korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmienia
    się przeznaczenie środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, podlegających
    amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały
    zaliczone do środków trwałych nabywcy (np. ze związanych z czynnościami niedającymi
    prawa do odliczenia na związane z czynnościami opodatkowanymi lub na odwrót albo gdy
    podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego w wyższej lub niższej wartości niż
    wyliczona na dany rok).
    Jak Pani wskazała, w dniu 25 lipca 2023 roku został oddany do użytkowania obiekt
    budowlany kat. XIII, VIII - budynek mieszkalno-usługowy wraz z instalacjami oraz
    towarzyszącą infrastrukturą - tj. nieruchomość, która została zaliczona przez podatnika do
    środków trwałych podlegających amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o podatku

    dochodowym, od którego podczas budowy odliczyła Pani cały VAT. Przez cały rok budynek
    wykorzystywany był do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Od dnia 1 sierpnia
    2024 roku, w jednym z pomieszczeń w wyżej wymienionym budynku otworzyła Pani
    agencję ubezpieczeniową, która jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 37 ustawy.
    Zachodzi zatem sytuacja, o której mowa w art. 91 ust. 7 ustawy, gdyż doszło do zmiany
    prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w związku ze zmianą
    przeznaczenia nieruchomości z wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług na związaną z wykonywaniem czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych od podatku.
    Biorąc zatem pod uwagę uregulowania: art. 91 ust. 7a, ust. 2 (zdanie pierwsze i drugie),
    ust. 1 (w związku z ust. 2) oraz ust. 3 ustawy - jest Pani obowiązana po zakończeniu roku
    przez kolejnych 10 lat, licząc od roku, w którym nieruchomość została oddana do
    użytkowania (tj. od 2023 r.), do dokonywania rocznej korekty dotyczącej jednej dziesiątej
    kwoty podatku naliczonego przy nabyciu/wytworzeniu nieruchomości, z uwzględnieniem
    proporcji obliczonej dla zakończonego roku podatkowego.
    Jak Pani wskazała, przez cały rok (od momentu oddania do użytkowania 25 lipca 2023 r.)
    budynek był wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług. Do zmiany sposobu wykorzystywania budynku (przeznaczenia jego części do
    czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług) doszło od 1 sierpnia 2024 r.
    Pierwsza realna kwota korekty podatku naliczonego wystąpiła zatem po zakończeniu tego
    roku (2024) - w deklaracji za styczeń 2025 r. (tj. w drugim roku z 10-letniego okresu
    korekty).
    Z wniosku wynika, że kwota korekty podatku naliczonego od nabycia środków trwałych w
    deklaracji za styczeń 2025 została obliczona przez Panią na podstawie współczynnika
    szacunkowego struktury sprzedaży na 2025 rok. Współczynnik ten został wyliczony na
    podstawie danych za rok 2024.
    Tym samym należy uznać, że korekta została naliczona prawidłowo.
    Zatem ma Pani obowiązek kontynuowania korekty podatku naliczonego od nabycia
    środków trwałych przez kolejnych 9 lat (tj. do końca 10-letniego okresu korekty w 2033
    roku) w taki sam sposób, jak korekta dokonana przez Panią w styczniu 2025 r., tj. korekta
    ta będzie dotyczyć jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy nabyciu/wytworzeniu
    nieruchomości z uwzględnieniem proporcji obliczonej dla zakończonego roku
    podatkowego.
    Pani stanowisko jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo\
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.