Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.40.2024.13.MSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-31
Teza: Brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług
otrzymanej przez Spółkę od Gminy Rekompensaty, oraz brak
prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego.
Słowa kluczowe: koszt-rekompensata kosztów
odliczenia-odliczenie podatku
transport-transport drogowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
1

Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 stycznia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 16 stycznia 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy:
      - braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług otrzymanej przez Spółkę od
        Gminy Rekompensaty,
      - braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 25 stycznia 2024 r. (data wpływu 29 stycznia 2024 r.) oraz
    – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 marca 2024 r. (data wpływu 12 marca 2024 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem:
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    1.
    Gmina (dalej: Gmina lub Organizator) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Gmina realizuje zadania publiczne na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm., dalej: ustawa o samorządzie
    gminnym). Zasadniczo, zadania te wykonywane są przez Gminę w ramach reżimu
    publicznoprawnego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4) ustawy o samorządzie gminnym, do
    zadań własnych Gminy należy zaspokajanie potrzeb wspólnoty w zakresie lokalnego
    transportu zbiorowego.
    Dodatkowo, jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym
    transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2778 ze zm., dalej: ustawa o publicznym

    transporcie zbiorowym), publiczny transport zbiorowy może być wykonywany przez
    operatora publicznego transportu zbiorowego, zwanego dalej „operatorem”, lub
    przewoźnika spełniających warunki do podejmowania i wykonywania działalności w
    zakresie przewozu osób określone w odrębnych przepisach.
    W związku z powyższym, Gmina zawarła z Sp. z o.o. (dalej: Spółka lub Operator) umowę w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym obowiązującą w
    okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. (dalej: Umowa).
    Gmina i Spółka będą dalej łącznie zwani Zainteresowanymi.
    W umowie określono, że Organizatorem publicznego transportu zbiorowego jest Gmina, a
    Operatorem publicznego transportu zbiorowego jest Spółka.
    Spółka jest odrębną od Gminy osobą prawną działającą w szczególności na podstawie
    ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 18 ze
    zm.). Operator jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Zgodnie z Umową, Operator zobowiązany jest świadczyć usługi w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego na liniach komunikacyjnych zaspokajających potrzeby
    transportowe mieszkańców Gminy w ramach drogowych przewozów pasażerskich o
    charakterze użyteczności publicznej.
    W ramach działalności z zakresu zbiorowego transportu publicznego Spółka uzyskuje
    przychody ze sprzedaży biletów, z których pokrywane są koszty działalności przewozowej.
    Spółka wyżej wymienione bilety emituje oraz dystrybuuje we własnym zakresie, poprzez
    zapewnienie ciągłej sprzedaży biletów jednorazowych w pojazdach Operatora oraz co
    najmniej jednego punktu sprzedaży ogólnodostępnych biletów miesięcznych.
    Środki finansowe pozyskane ze sprzedaży biletów, w zakresie korzystania z usług
    publicznego transportu zbiorowego oraz opłaty dodatkowe wynikające, np. z tytułu jazdy
    bez ważnego biletu, stanowią przychód Spółki.
    Operator w celu realizacji powierzonych przez Organizatora zadań zapewnia odpowiedni
    tabor autobusów oraz prowadzi sprzedaż biletów na rzecz pasażerów.
    2.
    Gmina rekompensuje Spółce koszty związane ze świadczeniem usług przez Spółkę na
    rzecz pasażerów w zakresie publicznego transportu zbiorowego, poprzez dofinansowanie
    bieżącej działalności Spółki w formie rekompensaty wypłacanej na zasadach określonych
    w Umowie (dalej: Rekompensata).
    Zgodnie z Umową, Rekompensata jest obliczana zgodnie z zasadami zawartymi w
    Umowie, przepisami Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady
    z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i
    drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191
    /69 i (EWG) nr 1107/70 oraz ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.
    Elementami bazowymi niezbędnymi do wyliczenia wysokości Rekompensaty są:
      - suma kosztów poniesionych przez Operatora w związku ze świadczeniem usług
        transportu zbiorowego na rzecz pasażerów;
      - suma przychodów taryfowych i innych przychodów wygenerowanych przez Operatora
        w związku ze świadczeniem usług transportu zbiorowego na rzecz pasażerów;
      - rozsądny zysk.
    Wysokość Rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto Spółki, który obliczany jest jako: (i) suma kosztów poniesionych przez
    Operatora w związku ze świadczeniem usług transportu publicznego minus, (ii) przychody
    taryfowe i inne przychody Operatora wygenerowane w związku ze świadczeniem usług
    transportu publicznego plus (iii) rozsądny zysk.

    Wypłata Rekompensaty przez Gminę następuje w miesięcznych transzach na podstawie
    wniosku o wypłatę Rekompensaty, który sporządzany jest przez Operatora i składany
    najpóźniej do 5 dnia roboczego miesiąca, następującego po miesiącu, którego wniosek o
    wypłatę Rekompensaty dotyczy.
    Miesięczna wysokość Rekompensaty za zrealizowane przez Spółkę zadanie przewozowe
    stanowi iloczyn stawki Rekompensaty na pokrycie kosztu jednostkowego netto
    wozokilometra i realizowanych przez Spółkę zadań przewozowych wyrażonych w
    kilometrach. Planowana stawka Rekompensaty na pokrycie kosztu jednostkowego
    wozokilometra wynosi ...PLN.
    Co istotne, wypłacana Rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów (wysokość opłaty za
    wykonywanie przez Spółkę usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na rzecz
    pasażerów). Celem omawianej Rekompensaty jest dofinansowanie całej działalności Spółki
    w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Dodatkowo, należy wskazać, iż na wysokości Rekompensaty wypłacanej przez Gminę nie
    ma wpływu ilość sprzedanych biletów przez Spółkę czy ich rodzaj.
    3.
    Należy zaznaczyć, iż Rekompensata jest świadczeniem pieniężnym - wynikającym z reżimu
    publicznoprawnego, któremu podlega Gmina - należnym Operatorowi w związku z
    ponoszeniem ogólnych kosztów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej,
    którą Spółka zobowiązała się wykonywać na podstawie Umowy.
    Co istotne, wykonywane przez Operatora usługi w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego - charakteryzujące się użytecznością publiczną - są świadczone na rzecz
    mieszkańców Gminy. Tym samym, beneficjentami omawianych usług są osoby fizyczne
    (mieszkańcy Gminy), a nie Organizator.
    W uzupełnieniu wskazali Państwo, iż Gmina zawarła ze Skarbem Państwa - Wojewodą,
    zgodnie z art. 27 ustawy z 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych
    o charakterze użyteczności publicznej, umowę o dopłatę w formie dofinansowania zadań
    własnych organizatorów w zakresie przewozów autobusowych o charakterze użyteczności
    publicznej w 2024 r. (dalej: Umowa o dofinansowanie).
    Zgodnie z treścią Umowy o dofinansowanie, przedmiotem umowy jest dofinansowanie
    zadania polegającego na utworzeniu linii komunikacyjnych, na których będą wykonywane
    przewozy autobusowe o charakterze użyteczności publicznej.
    Kwota przyznanej Gminie pomocy finansowej stanowi dopłatę do 1 wozokilometra
    przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, przy czym dopłata
    przyznawana jest w wysokości nie większej niż ... zł do wozokilometra.
    Zgodnie z Umową o dofinansowanie, dopłata zostanie przekazana przez Wojewodę w
    formie przelewu bankowego na wyodrębniony rachunek bankowy Gminy, która jest
    organizatorem przewozów autobusowych.
    Co istotne, zgodnie z treścią Umowy o dofinansowanie, w przypadku gdy w okresie
    rozliczeniowym dla pojedynczej linii komunikacyjnej w przewozach autobusowych o
    charakterze użyteczności publicznej wystąpi dodatni wynik finansowy, pomimo
    pomniejszenia go o kwotę rozsądnego zysku, organizator nie występuje z wnioskiem o
    dopłatę na tej linii.
    Zgodnie z Umową o dofinansowanie, Gmina zobowiązała się wykorzystać dopłatę z
    Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej
    zgodnie z celem, na jaki ją uzyskała.
    W konsekwencji, Gmina utworzyła na terenie Gminy linie komunikacyjne, na których są
    /będą wykonywane przewozy autobusowe o charakterze użyteczności publicznej oraz
    zawarła Umowę ze Spółką w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie

    drogowym obowiązującą w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. (opisaną w
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wniosku).
    Tym samym, Gmina przeznaczy omawiane dofinansowanie otrzymane na podstawie
    Umowy o dofinansowanie na wypłatę Rekompensaty na rzecz Spółki - będącej
    operatorem przewozów autobusowych - pokrywającą koszty związane ze świadczeniem
    usług przez Spółkę na rzecz pasażerów w zakresie transportu zbiorowego o charakterze
    użyteczności publicznej zgodnie z Umową.
    Dodatkowo, co istotne 22 stycznia 2024 r. Gmina otrzymała od ... Urzędu Wojewódzkiego,
    Wydział ... pismo, w którym zostało wyrażone stanowisko, iż rekompensata przekazywana
    przez organizatorów przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej na
    rzecz operatorów tych przewozów nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT - wraz ze
    wskazaniem, iż Gmina powinna stosować się do wskazanego stanowiska.
    Do wskazanego pisma zostały dołączone wyjaśnienia Ministerstwa Infrastruktury z 11
    września 2019 r., znak sprawy: „w związku z pojawiającymi się wątpliwościami odnośnie
    opodatkowania podatkiem VAT rekompensat przekazywanych operatorom przewozów
    autobusowych o charakterze użyteczności publicznej przez organizatorów tych
    przewozów, a w konsekwencji ujęcia w kwocie dopłaty, o której mowa w ustawie o
    Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej,
    podatku VAT, Departament Budżetu w Ministerstwie Infrastruktury przedstawia poniżej -
    uzgodnione z Ministerstwem Finansów - stanowisko w przedmiotowej sprawie.
    Przekazywane przez wojewodów poszczególnym organizatorom dofinansowanie realizacji
    zadań własnych tych organizatorów w zakresie przewozów autobusowych o charakterze
    użyteczności publicznej (tzw. dopłata do ceny usług, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o
    Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej) nie
    obejmuje podatku VAT. Dofinansowanie to nie ma bowiem bezpośredniego wpływu
    zarówno na ceny biletów za przejazd, jak i ceny usług świadczonych przez tych
    operatorów.
    Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów
    administracyjnych rekompensaty za świadczone usługi przewozowe przyznawane
    operatorom na podstawie przepisów rozdziału 6 ustawy o publicznym transporcie
    zbiorowym nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym
    charakterze zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług. Rekompensata służy - zgodnie z ustawą o
    publicznym transporcie zbiorowym - pokryciu deficytu, czyli straty powstałej w związku ze
    świadczeniem usług publicznych. Otrzymywana przez operatora rekompensata nie
    stanowi bezpośredniej dopłaty związanej z realizacją usług w ramach umowy o
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, gdyż nie wpływa wprost
    na wysokość ceny tych usług oferowanych przez operatora. Celem tej rekompensaty jest
    dofinansowanie całej działalności operatora (jego wyniku finansowego), na który zgodnie z
    rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady składają się: koszty
    poniesione w związku ze zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług publicznych
    wynikającym z umowy o świadczenie usług publicznych, pomniejszone o wszystkie
    dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w ramach danego
    zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych oraz o przychody taryfowe i
    jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas wypełniania danego zobowiązania z
    tytułu świadczenia usług publicznych, a powiększone o rozsądny zysk. Tym samym należy
    przyjąć, że przekazywana przez organizatora rekompensata ma na celu dofinansowanie
    ogólnych kosztów działalności operatora i nie można jej powiązać z konkretnymi
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (np. ceną
    biletu).
    Jednocześnie z uwagi na brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    przekazywanej operatorom rekompensaty, prawidłowe jest rozliczanie organizatora z
    operatorem poprzez noty obciążeniowe."

    W uzupełnieniu na następujące pytania Organu, wskazali Państwo odpowiednio:
        1. Czy obrót uzyskiwany z tytułu świadczenia usług w zakresie publicznego
        transportu zbiorowego stanowi bezpośredni obrót Gminy, czy też Operatora Sp.
        z o.o.?
    Obrót uzyskiwany z tytułu świadczenia usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego stanowi bezpośredni obrót Operatora Sp. z o.o.
        2. Jeżeli obrót z tytułu realizacji ww. usługi w zakresie publicznego transportu
        zbiorowego stanowi obrót Spółki, a nie Gminy, należy wskazać z jakimi
        czynnościami Państwa Gminy będzie związana przedmiotowa rekompensata
        objęta zakresem przedstawionego we wniosku pytania? (należy szczegółowo
        opisać, wskazując przy tym czy są to czynności opodatkowane).
    Przedmiotowa rekompensata objęta zakresem przedstawionego we Wniosku pytania nie
    jest związana z żadnymi czynności wykonywanymi przez Gminę (w tym czynnościami
    podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT).
    Usługi dotyczące publicznego transportu zbiorowego - podlegające opodatkowaniu
    podatkiem VAT - wykonuje Spółka na rzecz osób fizycznych (nie na rzecz Gminy).
        3. Czy otrzymana przez Operatora rekompensata jest wypłacana wyłącznie w celu
        realizacji zadań powierzonych, tj. usług w zakresie publicznego transportu
        zbiorowego?
    Otrzymana przez Operatora rekompensata jest wypłacana wyłącznie w celu
    dofinansowania całej działalności Spółki w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    (rekompensata kosztów ponoszonych przez Spółkę związanych z publicznym transportem
    zbiorowym).
        4. Czy rekompensata może być wykorzystana na inny cel niż realizowany przez
        Operatora publiczny transport zbiorowy, np. może zostać przeznaczona na
        ogólną działalność Spółki?
    Rekompensata może być/jest wykorzystywana na ogólną działalność Spółki dotyczącą
    publicznego transportu zbiorowego (pokrycie kosztów działalności Spółki w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego).
        5. Czy z ekonomicznego punktu widzenia Sp. z o.o. jest w stanie świadczyć usługi w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego bez otrzymanej od Państwa Gminy
        rekompensaty za powierzone zadania własne gminy, a jeśli tak, to w jaki sposób
        Spółka pokrywałaby powstałe deficyty?
    Jeżeli Gmina dobrze rozumie powyżej wskazane pytanie ma ono za zadanie ustalić, czy
    Spółka jest w stanie świadczyć usługi na rzecz pasażerów bez otrzymania od Gminy
    rekompensaty.
    Żądanie uzupełnienia przez podatnika alternatywnego stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego wykracza poza rozpatrywane w niniejszej sprawie interpretacyjnej pytanie.
    Jak wielokrotnie wskazywał tutejszy Organ podatkowy, pojęcie „stanu faktycznego” oraz
    „zdarzenia przyszłego” musi mieć zindywidualizowany i jednoznaczny charakter.
    Interpretacja indywidualna ma nie tylko informować w sposób konkretny, a nie
    warunkowy, ale przede wszystkim dać się zastosować w procesie samoobliczania podatku
    i to w takich okolicznościach, które będą się pokrywały z wcześniej opisanymi i wziętymi
    pod uwagę przy jej wydawaniu. Opis musi być zatem zindywidualizowany przedmiotowo
    tak, aby było możliwe porównanie stanu wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji
    ze stanem występującym w rzeczywistości. W tym celu zasadniczo niezbędne jest podanie
    informacji w zakresie elementów pozwalających na uchwycenie tożsamości zdarzeń,

    zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa podatkowego będących w danym
    przypadku przedmiotem interpretacji (zgodnie m.in. z wyrokiem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 376/12).
    Ponadto, indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art.
    14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
    zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) nie stanowi porady prawnej lub optymalizacji
    podatkowej w zakresie wielu wariantów zdarzenia przyszłego przedstawionych przez
    Gminę.
    Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, Organ wydając interpretację ocenia
    prawidłowość - czyli zgodność z prawem - stanowiska Gminy w konkretnym i adekwatnym
    do pytania stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. W przypadku negatywnej oceny
    stanowiska Gminy, Organ – na podstawie art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej - przedstawia
    wskazanie prawidłowego stanowiska, wraz z jego uzasadnieniem prawnym, dotyczącego
    konkretnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we Wniosku.
    Przedstawienie zagadnienia interpretacyjnego w relacji do wielu stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych i stanowisk własnych Gminy, uzasadniałoby ocenę, że Gmina w istocie
    domagałaby się w tym zakresie wykładu prawa podatkowego, a nie udzielenia odpowiedzi
    na pytanie poprzez weryfikację odnoszącego się do niego stanowiska prawnego oraz
    (ewentualne) wskazanie i uzasadnienie prawidłowego stanowiska.
    Indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, dlatego są indywidualne, że
    mają udzielać wnioskodawcy informacji o możliwości stosowania i wykładni konkretnych
    przepisów prawa w relacji do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, nie
    zaś porady prawnej w obszarze wielu unormowań i stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych, w celu zapoznania się we wszystkich tych zakresach ze stanowiskiem prawnym
    Organu interpretacyjnego dla (ewentualnego) wybrania jednej z przedstawionych
    możliwości stosowania i wykładni prawa lub jednego z możliwych sposobów
    ukształtowania prowadzonej bądź planowanej działalności.
    W tym kontekście Gmina pragnie uniknąć sytuacji, w której wskazałaby alternatywne
    zdarzenia przyszłe (otrzymanie rekompensaty przez Spółkę lub jej nieotrzymanie), gdyż
    uniemożliwiłoby to de facto wydanie Organowi podatkowemu jednoznacznej interpretacji
    indywidualnej w tym zakresie. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w
    szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być
    ocena abstrakcyjnych i jednocześnie hipotetycznych sytuacji faktycznych lub zdarzeń
    przyszłych. Przyjęcie jako podstawy do wydania interpretacji indywidualnej ogólnikowego
    opisu zdarzeń mogłoby prowadzić do naruszenia zasady zaufania do organów
    podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h tej
    ustawy (zgodnie z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z: (i) 27 czerwca 2013 r.
    (sygn. akt I FSK 864/12); (ii) 25 lutego 2015 r. (sygn. akt II FSK 900/13); (iii) 10 kwietnia 2015
    r. (sygn. akt II FSK 2356/13); (iv) 4 listopada 2015 r. (sygn. akt II FSK 2548/13)).
    W przedstawionym przez Gminę stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym opisano
    konkretną sytuację. W istocie nie sposób logicznie odpowiedzieć na pytanie, czy w
    przypadku nieuzyskania rekompensaty Spółka jest w stanie świadczyć usługi na rzecz
    pasażerów, gdyż zdarzenie takie nie miało miejsca – jak zostało wskazane we Wniosku -
    Gmina wypłaca rekompensatę na rzecz Spółki z mocy prawa (Rozporządzenia (WE) nr 1370
    /2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług
    publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające
    rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 oraz ustawa o publicznym
    transporcie zbiorowym).
    Gmina podkreśla zatem, że przedstawiona poniżej informacja nie stanowi elementu opisu
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ale wychodząc naprzeciw oczekiwaniom Organu,
    Gmina odniesie się do hipotetycznych zdarzeń, o które pyta Organ.

    W przypadku braku otrzymania rekompensaty Spółka musiałaby rozważyć, czy i w jaki
    sposób realizować usługi na rzecz pasażerów. W przypadku podjęcia decyzji o ich dalszej
    realizacji teoretycznie Spółka mogłaby zdecydować się na ograniczenie kosztów ogólnej
    działalności w tym zakresie i/lub rozsądnego zysku. Niemniej jednak, Spółka nie rozważała
    dotychczas takich alternatywnych scenariuszy, gdyż nie było takiej potrzeby.
    Należy zaznaczyć, iż Rekompensata jest świadczeniem pieniężnym - wynikającym z reżimu
    publicznoprawnego, któremu podlega Gmina - należnym Operatorowi w związku z
    ponoszeniem ogólnych kosztów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej,
    którą Spółka zobowiązała się wykonywać na podstawie Umowy.
        6. Czy możliwa byłaby realizacja ww. zadań powierzonych, gdyby nie otrzymywana
        rekompensata? Czy Spółka świadczyłaby ww. usługi, gdyby nie otrzymywała
        rekompensaty?
    Jeżeli Gmina dobrze rozumie powyżej wskazane pytanie ma ono również za zadanie
    ustalić, czy Spółka świadczyłaby usługi na rzecz pasażerów bez otrzymania od Gminy
    rekompensaty.
    Żądanie uzupełnienia przez podatnika alternatywnego stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego wykracza poza rozpatrywane w niniejszej sprawie interpretacyjnej

## Pytanie

podatnika.
    W odpowiedzi na niniejsze pytanie ma również zastosowanie odpowiedź udzielona przez
    Gminę na pytanie nr 5.
    Gmina podkreśla zatem, że przedstawiona poniżej informacja nie stanowi elementu opisu
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ale wychodząc naprzeciw oczekiwaniom Organu,
    Gmina odniesie się do hipotetycznych zdarzeń, o które pyta Organ.
    W przypadku braku otrzymania rekompensaty Spółka musiałaby rozważyć, czy i w jaki
    sposób realizować usługi na rzecz pasażerów. W przypadku podjęcia decyzji o ich dalszej
    realizacji teoretycznie Spółka mogłaby zdecydować się na ograniczenie kosztów ogólnej
    działalności w tym zakresie i/lub rozsądnego zysku. Niemniej jednak, Spółka nie rozważała
    dotychczas takich alternatywnych scenariuszy, gdyż nie było takiej potrzeby.
        7. Czy umowa zawarta z Państwa Gminą o świadczenie usług publicznych w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego reguluje zasady wykonywania przez
        Operatora usług w związku z przyznawaną rekompensatą, a jeśli tak, to jakie to
        są zasady?
    Gmina zawarła z Sp. z o.o. umowę w zakresie publicznego transportu zbiorowego w
    transporcie drogowym obowiązującą w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2024
    r., z której wynika m.in.:
      - wykaz linii komunikacyjnych, na których mają być świadczone usługi transportu
        drogowego przez Spółkę na rzecz pasażerów;
      - obowiązek posiadania przez Operatora w okresie obowiązywania umowy
        wymaganych przez obowiązujące przepisy prawa licencji, koncesji, zezwoleń,
        świadectw, zaświadczeń lub innych niezbędnych dokumentów;
      - obowiązek świadczenia przez Operatora usług zgodnie z rozkładem jazdy
        opracowanym przez Operatora w uzgodnieniu z Gminą;
      - obowiązek Operatora do emitowania i organizowania sprzedaży biletów;
      - cennik opłat usług świadczonych przez Operatora na rzecz pasażerów;
      - obowiązek Operatora do zapewnienia odpowiedniej jakości obsługi pasażerów.
        8. Jakie warunki wynikające z umowy zawartej przez Państwa Gminę, o której mowa
        we wniosku, muszą być spełnione, aby Operator otrzymał rekompensatę?

    Podstawą wypłacenia miesięcznych transz rekompensaty jest wniosek o wypłatę
    rekompensaty sporządzony przez Operatora, z którego wynika:
      - suma kosztów poniesionych przez Operatora w związku ze świadczeniem usług
        transportu zbiorowego na rzecz pasażerów;
      - suma przychodów taryfowych i innych przychodów wygenerowanych przez Operatora
        w związku ze świadczeniem usług transportu zbiorowego na rzecz pasażerów;
      - rozsądny zysk.
    Wysokość Rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto Spółki, który obliczany jest jako: (i) suma kosztów poniesionych przez
    Operatora w związku ze świadczeniem usług transportu publicznego minus, (ii) przychody
    taryfowe i inne przychody Operatora wygenerowane w związku ze świadczeniem usług
    transportu publicznego plus (iii) rozsądny zysk.
    Tym samym, jeżeli wynik finansowy netto Spółki kalkulowany zgodnie z powyżej wskazaną
    instrukcją wynosiłby 0 PLN rekompensata nie zostałaby w danym okresie rozliczeniowym
    wypłacona Spółce.
    Miesięczna wysokość Rekompensaty za zrealizowane przez Spółkę zadanie przewozowe
    stanowi iloczyn stawki Rekompensaty na pokrycie kosztu jednostkowego netto
    wozokilometra i realizowanych przez Spółkę zadań przewozowych wyrażonych w
    kilometrach.
        9. Czy – gdyby Spółka nie otrzymywała rekompensaty – cena wykonywanych
        świadczeń byłaby wyższa, tj. kalkulowana w taki sposób, aby zrekompensować
        niedobory?
    Jeżeli Gmina dobrze rozumie powyżej wskazane pytanie ma ona za zadanie ustalić, jaka
    byłaby cena biletów, gdyby Spółka nie otrzymała rekompensaty.
    Żądanie uzupełnienia przez podatnika alternatywnego stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego wykracza poza rozpatrywane w niniejszej sprawie interpretacyjnej pytanie
    podatnika.
    W odpowiedzi na niniejsze pytanie ma również zastosowanie odpowiedz udzielona przez
    Gminę na pytanie nr 5.
    Gmina podkreśla zatem, że przedstawiona poniżej informacja nie stanowi elementu opisu
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ale wychodząc naprzeciw oczekiwaniom Organu,
    Gmina odniesie się do hipotetycznych zdarzeń, o które pyta Organ.
    W przypadku braku otrzymania rekompensaty Spółka musiałaby rozważyć, czy i w jaki
    sposób realizować usługi na rzecz pasażerów. W przypadku podjęcia decyzji o ich dalszej
    realizacji teoretycznie Spółka mogłaby zdecydować się na ograniczenie kosztów
    działalności w tym zakresie i/lub rozsądnego zysku i tym samym nie podwyższaniu ceny
    wykonywanych świadczeń na rzecz pasażerów. Niemniej jednak, Spółka nie rozważała
    dotychczas takich alternatywnych scenariuszy, gdyż nie było takiej potrzeby.
        10. Czy wysokość rekompensaty jest uzależniona od ilości wykonywanych kursów w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego, ilości pasażerów, itp.?
    Nie, wysokość rekompensaty nie jest uzależniona od ilości wykonywanych kursów w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego oraz ilości pasażerów.
    Wysokość rekompensaty uzależniona jest od wyniku finansowego netto Spółki, stawki
    rekompensaty i realizowanych przez Spółkę zadań przewozowych wyrażonych w
    kilometrach.
        11. Czy odpłatność pasażerów jest niższa w związku z otrzymywaną rekompensatą?

    Wypłacana Rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów (wysokość opłaty za
    wykonywanie przez Spółkę usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na rzecz
    pasażerów).
    Dodatkowo, należy wskazać, iż na wysokości Rekompensaty wypłacanej przez Gminę nie
    ma wpływu ilość sprzedanych biletów przez Spółkę czy ich rodzaj.
        12. Czy dzięki rekompensacie, niektóre osoby mogą korzystać np. ze zniżek, bądź
        przejazdy mogą być bezpłatne dla wyznaczonych grup pasażerów? Jeżeli tak,
        należy wskazać, na jakiej podstawie i dla jakich konkretnie grup pasażerów.
    Nie, rekompensata nie ma wpływu na to czy niektóre osoby mogą korzystać np. ze zniżek,
    bądź przejazdy mogą być bezpłatne dla wyznaczonych grup pasażerów.
        13. Czy przychody uzyskiwane ze sprzedaży biletów pokrywają koszty działalności
        związanej z zapewnieniem lokalnego transportu w takim zakresie, w jakim
        określa to zawarta z Państwa Gminą umowa?
    Umowa zawarta pomiędzy Gminą a Spółką nie określa poziomu, w jakim przychody
    uzyskiwane ze sprzedaży biletów powinny pokrywać koszty działalności związanej z
    zapewnieniem lokalnego transportu zbiorowego.
        14. Czy usługi publicznego transportu zbiorowego, do których jest wypłacana
        rekompensata, stanowią czynności, które są rentowne (dochodowe) dla Spółki?
    Spółka w związku ze świadczeniem usług publicznego transportu zbiorowego na rzecz
    pasażerów osiąga zysk (rozsądny zysk jest elementem kalkulacji wyniku finansowego
    netto Spółki, co zostało wskazane powyżej).
    Pytania
      1. Czy przekazywana - na podstawie Umowy - Rekompensata przez Gminę na rzecz
        Spółki stanowi podstawę opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust.
        1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r.
        poz. 1570 ze zm. dalej: ustawa o VAT)?
      2. W przypadku jeżeli zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
        Rekompensata wypłacana przez Gminę na rzecz Spółki stanowiłaby wynagrodzenie
        z tytułu wykonywania usług przez Spółkę na rzecz Gminy, tym samym podstawę
        opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, czy
        Gminie przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego dotyczącego
        przedmiotowej Rekompensaty?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    1. Zdaniem Zainteresowanych, przekazywana - na podstawie Umowy - Rekompensata
        przez Gminę na rzecz Spółki nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem
        VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, tym samym nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem VAT.
    2. Zdaniem Zainteresowanych, w przypadku jeżeli zdaniem Dyrektora Krajowej
        Informacji Skarbowej, Rekompensata wypłacana przez Gminę na rzecz Spółki
        stanowiłaby wynagrodzenie z tytułu wykonywania usług przez Spółkę na rzecz
        Gminy, tym samym podstawę opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art.
        29a ust. 1, Gminie nie przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku VAT
        naliczonego dotyczącego przedmiotowej Rekompensaty.
    Poniżej Zainteresowani przedstawiają szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska.
    Ad. 1
    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.
    Na wstępie należy zaznaczyć, iż Spółka nie świadczy usług na rzecz Gminy, lecz na rzecz
    osób fizycznych (pasażerów, mieszkańców Gminy). W konsekwencji, zdaniem Gminy i
    Spółki Rekompensata wypłacana przez Gminę na rzecz Operatora nie stanowi
    wynagrodzenia z tytułu wykonywania usług na rzecz Gminy. W szczególności, w stosunku
    pomiędzy Gminą a Spółką nie występuje świadczenie o charakterze ekwiwalentnym i
    wzajemnym. Odbiorcami usług świadczonych przez Spółkę są osoby korzystające z usług
    w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Natomiast, stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika.
    Wskazany przepis ustawy o VAT stanowi odzwierciedlenie art. 73 Dyrektywy Rady 2006
    /112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej, z treści którego wynika, że w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług
    innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko,
    co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za
    dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Zatem, z powyżej wskazanych przepisów wynika, iż - co do zasady - podstawa
    opodatkowania podatkiem VAT obejmuje wszystko co stanowi zapłatę.
    Jednakże, w sytuacji, gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub
    świadczeniem usług, otrzymuje dotacje, subwencje lub inne dopłaty o podobnym
    charakterze, stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie
    stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej
    dostawy lub świadczenia.
    W konsekwencji, kryterium uznania dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
    charakterze za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT jest zatem stwierdzenie, że
    dopłaty te dokonywane są w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. mają bezpośredni wpływ na cenę
    konkretnej dostawy towarów lub konkretnego świadczenia usług podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z kolei dopłaty, których nie da się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu
    przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Również w doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że kluczowe dla uznania kwoty
    otrzymanej przez podatnika dopłaty od podmiotu trzeciego za składnik podstawy
    opodatkowania z tytułu dokonanej dostawy towarów lub świadczonej usługi jest
    możliwość jednoznacznego przyporządkowania kwoty dopłaty do konkretnej transakcji
    (por. M. Wojda w: Dyrektywa VAT 2006/112/WE, Komentarz 2010 pod. red. J. Martini,
    Wrocław 2010 s. 422-425 i tam powołane orzecznictwo ETS).
    Zatem, jeżeli z okoliczność faktycznych wynika, że taki bezpośredni związek nie istnieje, to
    nawet, gdy dzięki dopłacie do działalności prowadzonej przez podatnika jest on w stanie

    efektywnie obniżyć cenę oferowanych towarów i usług, otrzymane dofinansowanie nie
    powinno być uwzględniane w podstawie opodatkowania.
    W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał lub TSUE)
    podkreśla się, że istotne znaczenie z perspektywy opodatkowania dotacji jest określenie
    związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą towaru jako
    bezpośredniego. Przykładowo, w wyroku TSUE z 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184/00
    (Office de produits wallons ASBL v. Belgia State) stwierdzono, że sam fakt, iż dotacja (czy
    inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze
    ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać
    podstawę opodatkowania. Konieczne jest stwierdzenie, że dotacja jest dokonywana w celu
    sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej podatkiem VAT (dostawy towarów
    lub świadczenia usług).
    Podobne stanowisko jest prezentowane w jednolitym orzecznictwie polskich sądów
    administracyjnych, które rozstrzygały już kwestię opodatkowania na gruncie podatku VAT
    rekompensaty wypłacanej przez jednostki samorządu terytorialnego w związku z
    publicznym transportem zbiorowym.
    Przykładowo, w wyroku z 21 października 2021 r. (sygn. akt I FKS 1247/18) Naczelny Sąd
    Administracyjny (dalej: NSA) - orzekając w sprawie bardzo zbliżonej do przedstawionego
    stanu faktycznego - stwierdził, że: „rekompensaty za świadczone usługi transportu
    zbiorowego nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym
    charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa art. 29a ust. 1 u.p.t.u.
    Rekompensaty te nie mają bowiem bezpośredniego wpływu na ceny za usługi świadczone
    przez spółkę (ceny za bilety). Celem rekompensat ma być przede wszystkim pokrycie strat
    związanych z tego rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i
    umożliwienie jej prowadzenia w tego rodzaju sytuacji. Także sposób przyznania tych
    rekompensat wskazuje, że stanowią one dopłatę o charakterze podmiotowym związaną z
    kosztami funkcjonowania spółki w zakresie, w jakim świadczy przewozy o charakterze
    użyteczności publicznej, a nie z cenami usług przewozowych, na które rekompensata nie
    oddziaływuje. Rekompensata, którą skarżąca otrzymuje od związku powiatowo-gminnego,
    nie jest związana z ceną sprzedawanych biletów. Głównym wskaźnikiem służącym do
    wyliczenia dotacji/refundacji jest w tym wypadku tzw. współczynnik wozokilometra, który z
    założenia odnosi się do organizowanych przejazdów (ilości kursów, przejechanych
    kilometrów), z pominięciem takich czynników jak chociażby ilość sprzedanych biletów, a
    także ich rodzaj. Oznacza to, że rekompensata ma charakter ogólny, a jej celem jest
    wyłącznie dotowanie działalności skarżącej. Tym samym, w okolicznościach analizowanej
    sprawy, zasadnie orzekł sąd pierwszej instancji, że nie da się powiązać tej rekompensaty z
    konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Naczelny Sąd Administracyjny podziela tym samym ocenę sądu administracyjnego
    pierwszej instancji, że opisana we wniosku spółki o udzielenie interpretacji indywidualnej
    rekompensata nie może być uznana za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym
    charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w tym przepisie. Nie
    ma bowiem bezpośredniego wpływu na cenę dostarczanych towarów lub świadczonych
    usług”.
    Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane również m.in. w wyrokach NSA, tj.: (i) 28
    marca 2023 r. (sygn. akt I FSK 974/22), (ii) 24 stycznia 2023 r. (sygn. akt I FKS 2264/19), (iii)
    17 stycznia 2023 r. (sygn. akt I FSK 780/19), (iv) 22 czerwca 2021 r. (sygn. akt I FSK 813/20),
    (v) 24 czerwca 2021 r. (sygn. akt I FSK 1598/19), (vi) 15 czerwca 2021 r. (sygn. akt I FSK 1629
    /19), (vii) 27 maja 2021 r. (sygn. akt I FSK 445/18), (viii) 15 października 2020 r. (sygn. akt I
    FSK 706/18), (ix) 30 stycznia 2019 r. (sygn. akt I FSK 1673/16), (x) 27 sierpnia 2019 r. (sygn.
    akt I FSK 1072/17) oraz (xi) 7 listopada 2018 r. (sygn. akt I FSK 1692/16).
    Zatem, zdaniem Zainteresowanych, z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż kluczowe znaczenie dla
    uznania kwoty rekompensaty za składnik podstawy opodatkowania podatkiem VAT jest

    możliwość jednoznacznego i bezpośredniego przyporządkowania kwoty rekompensaty do
    konkretnej transakcji. Jeżeli jednak taki związek bezpośredni nie występuje, rekompensata
    nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Należy zaznaczyć, iż - zdaniem Zainteresowanych - w analizowanym przypadku
    Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę za usługi świadczone przez Spółkę
    na rzecz pasażerów (cenę biletów).
    Celem przedmiotowej Rekompensaty jest dotowanie działalności Spółki poprzez pokrycie
    strat związanych ze świadczeniem przez Spółkę omawianej działalności oraz uzyskanie
    rozsądnego zysku i umożliwienie Spółce prowadzenia tego rodzaju działalności.
    Tym samym, w opinii Zainteresowanych, wskazana Rekompensata stanowi dopłatę – o
    charakterze wyłącznie podmiotowym, ogólnym - związaną z kosztami funkcjonowania
    Spółki w zakresie, w jakim świadczy ona przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a
    nie z cenami usług przewozowych, na które Rekompensata nie oddziałuje.
    Innymi słowy, Rekompensata funkcjonuje w oderwaniu od dostawy konkretnych towarów
    lub świadczenia konkretnych usług.
    Należy ponownie pokreślić, iż wypłacana Rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów
    (wysokość opłat za wykonywanie przez Spółkę usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego na rzecz pasażerów).
    Bowiem, wypłacana przez Gminę Rekompensata przeznaczona jest na finansowanie
    ogólnej działalności Spółki w powyżej wskazanym zakresie.
    W związku z powyższym, zdaniem Zainteresowanych, przekazywana - na podstawie
    Umowy - rekompensata przez Gminę na rzecz Spółki nie stanowi podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, tym samym nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej - przykładowo w interpretacji indywidualnej z: (i) 2
    października 2023 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.893.2018.10.IK); (ii) 3 lipca 2023 r. (sygn.
    0112-KDIL2-1.4012.229.2018.10.AS) oraz (iii) 16 maja 2022 r.
    (sygn. 0112-KDIL2-2.4012.311.2017.12.AKR).
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124 tej ustawy.
    W myśl przywołanej regulacji, główną przesłanką wynikającą z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT -
    warunkującą możliwość skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego - jest
    wykorzystanie nabytych towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych
    VAT. Związek zakupionych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi podatnika
    może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.
    Należy zaznaczyć, iż - w opinii Zainteresowanych - Spółka nie świadczy usług na rzecz
    Gminy, lecz na rzecz osób fizycznych (pasażerów, mieszkańców Gminy).
    Zatem, zdaniem Zainteresowanych, usługi dotyczące publicznego transportu zbiorowego -
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT - wykonuje Spółka na rzecz osób fizycznych.
    Dodatkowo, Gmina nie wykonuje żadnych czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

    Tym samym - w opinii Zainteresowanych - główna przesłanka wynikająca z art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT - warunkująca możliwość skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego nie zostanie spełniona.
    W konsekwencji, zdaniem Zainteresowanych, w przypadku jeżeli zdaniem Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, Rekompensata wypłacana przez Gminę na rzecz Spółki
    stanowiłaby wynagrodzenie z tytułu wykonywania usług przez Spółkę na rzecz Gminy, tym
    samym podstawę opodatkowania podatkiem VAT w rozumieniu art. 29a ust. 1, Gminie nie
    przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego dotyczącego
    przedmiotowej Rekompensaty.
    Mając na uwadze powyższe, Zainteresowani zwracają się o potwierdzenie prawidłowości
    przedstawionego stanowiska.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 18 marca 2024 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0113-KDIPT1-1.4012.40.2024.2.MSU, w której uznałem Państwa stanowisko za:
      - nieprawidłowe - w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług
        otrzymanej przez Spółkę od Gminy Rekompensaty,
      - prawidłowe - w zakresie braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w
        przypadku opodatkowania przedmiotowej Rekompensaty.
    Skarga na interpretację indywidualną
    16 kwietnia 2024 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi. Skarga wpłynęła do mnie 17 kwietnia 2024 r.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie zaskarżonej Interpretacji w części dotyczącej odpowiedzi na pytanie nr 1;
    2) zasądzenie od  Organu  interpretacyjnego  na  rzecz  strony  skarżącej  kosztów
      postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 10 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 296
    /24 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko Gminy
    jako nieprawidłowe.
    Pismem z 8 sierpnia 2024 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    7 lipca 2025 r. wniosłem do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wycofanie skargi
    kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 lipca 2024 r. w
    sprawie o sygn. akt I SA/Łd 296/24.
    Naczelny Sąd Administracyjny - postanowieniem z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 1671/24
    umorzył postępowanie kasacyjne.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 296
    /24, uchylający zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającą stanowisko za
    nieprawidłowe, wpłynął do Organu 16 października 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w ww. wyroku;
    · ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 10 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 296/24.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego
        w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od
    towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych.
    Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały
    sklasyfikowane w PKWiU, o której mowa w art. 5a ustawy. Zauważyć jednak należy, że
    usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W
    związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy

    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W
    znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także
    odszkodowanie, nagroda. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny. Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia
    jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą.
    Należy stwierdzić, że czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały
    wykonane odpłatnie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje
    bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie świadczącego usługę. Zatem
    pod pojęciem odpłatności świadczenia usług należy rozumieć prawo podmiotu
    świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje
      w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
      niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy
      w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności:
    czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów
    za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nich odpłatne dostawy
    towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że zarówno Gmina, jak i
    utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonując we własnym imieniu i na
    własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy, działają w charakterze podatników podatku VAT.

    Wskazania również wymaga, że dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia
    rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również
    podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności
    komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na
    cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe itd.).
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 40 ze zm.), dalej ustawa o samorządzie gminnym:
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 powołanej ustawy:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego;
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2778), dalej ustawa o publicznym transporcie zbiorowym.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata to środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
      1) gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
      pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
      mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
      komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
      zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
      świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
      zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
      przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

      Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych
      przewozach pasażerskich. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te
      przysługują Radzie Warszawy.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być
      w szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym wyjaśnia:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina zawarła z Sp. z o.o. umowę w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego w transporcie drogowym obowiązującą w okresie od 1 stycznia
    2024 r. do 31 grudnia 2024 r., z której wynika m.in.:
      - wykaz linii komunikacyjnych, na których mają być świadczone usługi transportu
        drogowego przez Spółkę na rzecz pasażerów;
      - obowiązek posiadania przez Operatora w okresie obowiązywania umowy
        wymaganych przez obowiązujące przepisy prawa licencji, koncesji, zezwoleń,
        świadectw, zaświadczeń lub innych niezbędnych dokumentów;
      - obowiązek świadczenia przez Operatora usług zgodnie z rozkładem jazdy
        opracowanym przez Operatora w uzgodnieniu z Gminą;
      - obowiązek Operatora do emitowania i organizowania sprzedaży biletów;
      - cennik opłat usług świadczonych przez Operatora na rzecz pasażerów;
      - obowiązek Operatora do zapewnienia odpowiedniej jakości obsługi pasażerów.
    W umowie określono, że Organizatorem publicznego transportu zbiorowego jest Gmina, a
    Operatorem publicznego transportu zbiorowego jest Spółka. Spółka jest odrębną od
    Gminy osobą prawną działającą w szczególności na podstawie ustawy z 15 września 2000
    r. Kodeks spółek handlowych. Operator jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku VAT. Zgodnie z Umową, Operator zobowiązany jest świadczyć usługi w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego na liniach komunikacyjnych zaspokajających potrzeby
    transportowe mieszkańców Gminy w ramach drogowych przewozów pasażerskich o
    charakterze użyteczności publicznej. Środki finansowe pozyskane ze sprzedaży biletów, w
    zakresie korzystania z usług publicznego transportu zbiorowego oraz opłaty dodatkowe
    wynikające, np. z tytułu jazdy bez ważnego biletu, stanowią przychód Spółki. Gmina
    rekompensuje Spółce koszty związane ze świadczeniem usług przez Spółkę na rzecz
    pasażerów w zakresie publicznego transportu zbiorowego, poprzez dofinansowanie
    bieżącej działalności Spółki w formie rekompensaty wypłacanej na zasadach określonych

    w Umowie (dalej: Rekompensata). W przypadku braku otrzymania rekompensaty Spółka
    musiałaby rozważyć, czy i w jaki sposób realizować usługi na rzecz pasażerów. W
    przypadku podjęcia decyzji o ich dalszej realizacji teoretycznie Spółka mogłaby
    zdecydować się na ograniczenie kosztów ogólnej działalności w tym zakresie i/lub
    rozsądnego zysku. Niemniej jednak, Spółka nie rozważała dotychczas takich
    alternatywnych scenariuszy, gdyż nie było takiej potrzeby.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia, czy przekazywana przez
    Gminę na rzecz Spółki Rekompensata podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Odnosząc się do ww. kwestii wskazania wymaga, że w świetle art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    Ponadto, w myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że - co do zasady - podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane
    do podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.

    Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną
    danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę),
    taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można - i należy - potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie sygn. akt I SA
    /Łd 296/24 wskazał, że wykładnia przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o podarku od towarów
    i usług - na podstawie analogicznych okoliczności, jak te podane we wniosku o wydanie
    interpretacji niniejszej sprawy - była już przedmiotem wypowiedzi orzeczniczych
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 28
    marca 2023 r. o sygn. akt I FSK 974/22 (por. wyroki NSA z dnia: 7 listopada 2018 r., I FSK
    1692/16; 27 sierpnia 2019 r., I FSK 1072/17; 30 stycznia 2019 r., I FSK 1673/16; 15
    października 2020 r., I FSK 706/18; 27 maja 2021 r., I FSK 445/18; 15 czerwca 2021 r., I
    FSK 1629/19; 21 czerwca 2021 r., I FSK 1598/19; 22 czerwca 2021 r., I FSK 813/20 oraz z
    dnia 12 października 2021 r., sygn. akt I FSK 1247/18). Naczelny Sąd Administracyjny (w
    wyroku z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt I FSK 1247/18), nawiązując do swoich
    wcześniejszych orzeczeń, przyjął w szczególności, że: (1) kluczowa dla uznania kwoty
    otrzymanego przez podatnika dofinansowania za składnik podstawy opodatkowania z
    tytułu dokonanej dostawy towarów lub świadczenia usług jest możliwość
    jednoznacznego przyporządkowania kwoty dofinansowania do konkretnej transakcji. Z
    okoliczności faktycznych transakcji musi wynikać, że dofinansowanie zostało udzielone
    przez podmiot trzeci jako część wynagrodzenia podatnika z tytułu konkretnej transakcji.
    W przypadku, gdy taki bezpośredni związek nie istnieje należy uznać, że otrzymane
    przez podatnika dofinansowanie prowadzonej przez niego działalności nie powinno być
    uwzględniane w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nawet, jeśli
    dzięki opodatkowaniu efektywnie podatnik jest w stanie obniżyć cenę oferowanych
    towarów lub usług; (2) rekompensaty za świadczone usługi transportu zbiorowego nie
    mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze,
    zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Rekompensaty te nie mają bowiem bezpośredniego wpływu na ceny za usługi
    świadczone przez spółkę (ceny za bilety). Celem rekompensat ma być przede wszystkim
    pokrycie strat związanych z tego rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie
    rozsądnego zysku) i umożliwienie jej prowadzenia w tego rodzaju sytuacji. Także
    sposób przyznania tych rekompensat wskazuje, że stanowią one dopłatę o charakterze
    podmiotowym związaną z kosztami funkcjonowania spółki w zakresie, w jakim świadczy
    przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a nie z cenami usług przewozowych,
    na które rekompensata nie oddziałuje. Oznacza to, że rekompensata ma charakter
    ogólny, a jej celem jest dotowanie działalności spółki.
    WSA w Łodzi w orzeczeniu dotyczącym niniejszej sprawy wskazał, że przepis art. 29a
    ust. 1 ustawy o VAT jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zgodnie
    z którym „w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których
    mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia”.
    W doktrynie wskazuje się, że ww. przepis ustawy o VAT i Dyrektywy 112, w związku z
    wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-353/00 i C-184/00,
    należy interpretować w ten sposób, że w praktyce, kiedy podatnik otrzymuje od osoby
    trzeciej (w tym organu publicznego) dofinansowanie jako pokrycie części ceny
    konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego
    świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zawsze zaliczana do podstawy
    opodatkowania VAT. Natomiast w przypadku subwencji (dotacji) służących pokryciu

    całości lub części kosztów podatnika, mających umożliwić temu podatnikowi
    wykonywanie określonych czynności, konieczna jest szczegółowa analiza relacji
    pomiędzy warunkami otrzymania dotacji a obowiązkiem wykonywania określonych
    świadczeń i wpływem dotacji na cenę konkretnego świadczenia (zob. „Dyrektywa VAT
    Komentarz” pod red. K. Sachsa i R. Namysłowskiego, Wolters Kluwer Sp. z o.o.
    Warszawa 2008, s. 455).
    Zdaniem WSA w Łodzi, z powyższego wynika, że aby sprawdzić, jaki wpływ ma
    przedmiotowa Rekompensata na wykonywanie określonych czynności transportu
    publicznego przez Spółkę, konieczne jest przeanalizowanie całokształtu działalności
    tego podmiotu z uwzględnieniem wszelkich kosztów i wpływu tej dotacji (subwencji) na
    cenę świadczonych usług transportowych. Jednakże takie działania organ podatkowy
    może przeprowadzić w ramach kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego w
    przedmiocie prawidłowości rozliczania podatku VAT. Postępowanie w sprawie
    wydawania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, do którego
    nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy
    Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które
    może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub
    czynności sprawdzających.
    WSA podkreślił, że skoro Państwa Gmina wskazała, iż „wypłacana Rekompensata nie ma
    wpływu na cenę biletów (wysokość opłaty za wykonywanie przez Spółkę usług w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego na rzecz pasażerów), a celem omawianej
    Rekompensaty jest dofinansowanie całej działalności Spółki w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego”, to te dane są wiążące dla organu interpretacyjnego. Organ
    wydający interpretację porusza się tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz wyrażonej przez
    niego na gruncie tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oceny prawnej.
    Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania
    dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w
    zakresie sformułowanego pytania. Dyrektor KIS nie miał zatem podstaw do przyjęcia, że
    „otrzymywana rekompensata jest przyznawana konkretnemu podmiotowi w celu
    sfinansowania wykonywanych przez niego konkretnych usług (usługa publicznego
    transportu zbiorowego)”.
    W tym miejscu, odnosząc się do okoliczności sprawy, zasadnym jest odwołanie się również
    do wyroku TSUE z 8 maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej przeciwko P.S.A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której
    Spółka realizująca (na podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego)
    publiczny transport zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą
    część uzyskuje w formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi
      odbiorcami usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług
      zamierza świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w
      zamian za te usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu
      operatorowi nie jest uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie
      organizator ten posiada status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio
      z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje
      przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów
      lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
      przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C

      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam
      orzecznictwo] (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest
      bezpośrednio związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja,
      subwencja powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu
      po to, by dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w
      takim przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem
      dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać
      opodatkowaniu [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r.,
      C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone
      tam orzecznictwo]. (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73
      dyrektywy VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie
      lub częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub
      świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub
      świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą
      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu
      terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie
      może przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu
      wynikającemu ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty
      ustalonej na dany okres. (pkt 28)
      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu
      świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i
      nie ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest
      ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty
      wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie
      rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a
      posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz

      zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi
      zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu
      art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku,
      przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z
      orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
      finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako
      subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
      podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00,
      EU:C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
      (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa (pkt 40).
    Jak wynika z wniosku i co podkreślał WSA w Łodzi w zapadłym w niniejszej sprawie
    wyroku, wypłacana Rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów (wysokość opłaty za
    wykonywanie przez Spółkę usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na rzecz
    pasażerów), a celem omawianej Rekompensaty jest dofinansowanie całej działalności
    Spółki w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Zatem w analizowanym przypadku nie zachodzi bezpośredni związek między otrzymaną
    rekompensatą a ceną biletu czy konkretnym świadczeniem na rzecz pasażera. Organizator
    transportu – jednostka samorządu terytorialnego - nie nabywa odpłatnej usługi, lecz za
    pomocą rekompensaty wspiera działalność Spółki i umożliwia realizację celu publicznego,
    jakim jest dostępność usług transportowych.
    Podsumowując, mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz zapadłe w niniejszej
    sprawie orzeczenie WSA w Łodzi z 10 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 296/24 oraz wyrok
    TSUE w sprawie C-615/23 stwierdzić należy, że przekazywana - na podstawie Umowy -
    Rekompensata przez Gminę na rzecz Spółki, nie stanowi/nie będzie stanowiła podstawy
    opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie podlega/nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie stanowi czynności wymienionych w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc natomiast do kwestii objętej pytaniem nr 2, należy wskazać, że zgodnie z art.
    86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Zauważenia wymaga, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy, warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Ponadto, ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek
    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że nie
    występuje/nie wystąpi po stronie Państwa Gminy związek między ponoszonymi w ramach
    wykonywania zadań własnych wydatkami z zakresu lokalnego transportu zbiorowego
    (rekompensatą) a czynnościami opodatkowanymi. Obrót uzyskiwany z tytułu świadczenia
    usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego stanowi bezpośredni obrót Spółki.
    Jak wyjaśniono powyżej, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art.
    86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane

    przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności
    gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, w opisanym przypadku Państwa Gminie nie przysługuje/nie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Tym samym stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 2 uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji z
    18 marca 2024 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.40.2024.2.MSU.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Gmina (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.