Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-104/09/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-04-08
Teza: Możliwość wystawienia faktury dla kontrahenta z Ukrainy w złotych polskich.
Słowa kluczowe: faktura-wystawienie faktury; waluta-waluta obca
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 9 lutego 2009 r. (data wpływu 11 lutego 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 16 marca 2009 r. (data wpływu 17 marca 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu wystawiania faktur dla kontrahenta z Ukrainy -**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 lutego 2009 r. złożono wniosek, uzupełniony pismem z dnia 16 marca 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu wystawiania faktur dla kontrahenta z Ukrainy.

W przedmiotowym wniosku, uzupełnionym ww. pismem, zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka podpisała kontrakt handlowy na sprzedaż skrobi ziemniaczanej z firmą z Ukrainy. W kontrakcie, w części dotyczącej warunków płatności strony uzgodniły, że należność za sprzedany towar będzie fakturowana i płatna w walutach: EUR, USD, a także PLN.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy handlując z kontrahentem z Ukrainy, Spółka może wystawiać faktury za sprzedawany towar w PLN.

Zdaniem Wnioskodawcy, można wystawić faktury za towar sprzedany kontrahentowi z Ukrainy w PLN.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W prawie polskim obowiązuje zasada walutowości wyrażona w art. 358 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z tą zasadą, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, zobowiązania pieniężne na obszarze Polski mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim.

Stosownie do art. 3531 powyższej ustawy, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Kwestie dotyczące transakcji z podmiotami zagranicznymi zawiera ustawa z 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 141, poz. 1178 ze zm.), której przepisy regulują zasady zaciągania zobowiązań pieniężnych oraz dokonywania płatności w ramach obrotu dewizowego. Przepisy tej ustawy nie uchylają zasady walutowości, a jedynie zawierają ograniczenia dotyczące obrotu dewizowego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 17 lit. a) powyższej ustawy, "obrót dewizowy z zagranicą" należy rozumieć jako zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej, powodującej lub mogącej powodować dokonywanie między rezydentem i nierezydentem rozliczeń pieniężnych lub przeniesienie między rezydentem i nierezydentem własności wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, a także wykonywanie takich umów lub czynności.

Rezydentami są osoby lub podmioty, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Za rezydentów uznaje się również znajdujące się w kraju oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez nierezydentów (art. 2 ust. 1 pkt 1 Prawa dewizowego).

Za nierezydenta (podmiot zagraniczny) uznaje się nie tylko osobę lub podmiot mający miejsce zamieszkania (siedzibę) poza granicami Polski, ale także znajdujące się za granicą oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez rezydentów (art. 2 ust. 1 pkt 2 Prawa dewizowego).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, dokonywanie obrotu dewizowego jest dozwolone, z zastrzeżeniem ograniczeń. Ograniczenia wymienione są w art. 9 i 10 tej ustawy i dotyczą obrotu wartościami dewizowymi, środkami płatniczymi, papierami wartościowymi, wierzytelnościami i prawami, w kraju i z zagranicą.

Z powyższego wynika, że obrotem dewizowym są czynności, do których zawierane są umowy pomiędzy rezydentem, a nierezydentem, których konsekwencją jest dokonywanie płatności pomiędzy stronami. Jednakże należy wskazać, iż przepisy te nie określają waluty, w jakiej winny być dokonywane rozliczenia pomiędzy rezydentem, a nierezydentem. Zasada swobody umów (art. 3531 KC) gwarantuje, iż osobie uprawnionej do otrzymania zapłaty przysługuje wybór waluty płatności. A zatem zobowiązania pieniężne w obrocie dewizowym z zagranicą mogą być wyrażone zarówno w walucie polskiej jak i w walutach obcych.

Na podstawie art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

W myśl ust. 12 tegoż artykułu, minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inny niż określony w art. 31a ust. 1 sposób przeliczania wykazywanych na fakturach kwot w walutach obcych, stosowanych do określenia podstawy opodatkowania, z uwzględnieniem specyfiki rozliczania należności z tytułu świadczenia tych usług lub tych towarów.

Zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej, ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Według uregulowań przepisu § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337), kwoty podatku wykazuje się w złotych bez względu na to, w jakiej walucie określona jest kwota należności w fakturze.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają innych unormowań w zakresie waluty, w której wystawia się faktury.

Z powyższego należy wnioskować, iż w przypadku kontraktów zawartych w walucie obcej wykonawca krajowy wystawia fakturę podając kwotę netto w tej walucie oraz w PLN (wg średniego kursu NBP z dnia poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego), a podatek jedynie w PLN.

Biorąc pod uwagę przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy, należy podzielić stanowisko Wnioskodawcy o możliwości wystawienia faktury VAT kontrahentowi z Ukrainy w walucie polskiej (PLN).

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania niniejszej interpretacji.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.