Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.798.2024.2.WH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-28
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Powiat dokumentujących zwrot kosztów wykupu nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; faktura-faktura VAT; koszt-zwrot kosztów; odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych
    przez Powiat dokumentujących zwrot kosztów wykupu nieruchomości. Uzupełnili Państwo
    wniosek w odpowiedzi na wezwanie pismem z 12 lutego 2025 r. (wpływ 20 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. S.A. (dalej zwana: „Spółką”) jest czynnym podatnikiem VAT. Spółka jest zarządcą linii (...).
    W ramach zarządzania infrastrukturą (...) Spółka udostępnia linie (...) przewoźnikom i
    uzyskuje z tego tytułu obrót opodatkowany podatkiem od towarów i usług. W ramach
    działalności gospodarczej Spółka buduje oraz modernizuje linie (...). Spółka wykonuje
    zadania zarządcy infrastruktury określone ustawą (...).
    Spółka dokonała płatności na rzecz Powiatu (...) (zwanego dalej „Powiatem”, „Zarządcą”)
    celem pokrycia kosztów odszkodowań dotyczących wywłaszczenia gruntów na mocy
    decyzji. Spółka realizuje inwestycję (...) w ramach projektu p.n.: „(...)” wraz
    zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą (dalej zwana: „Inwestycją
    niedrogową”. Spółka zawarła umowę z (...) r. w sprawie określenia szczegółowych
    warunków przy realizacji infrastruktury drogowej w ramach projektu „(...)” (zwanej dalej:
    „Umową”) oraz aneks do Umowy z (...) r. (dalej zwany: „Aneksem") ze Starostwem
    Powiatowym.
    Zgodnie z Umową, Inwestor realizując inwestycję (...) w ramach Projektu pn. (...) będzie
    wykonywać przedsięwzięcie polegające na podniesieniu maksymalnej dopuszczalnej
    prędkości do 200 km/h na linii (...) nr (...) na odcinku (...).
    Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych,
    jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii (...) z drogami, w celu uzyskania parametrów
    technicznych opisanych w pkt 1 Preambuły, Inwestor będzie wykonywać przedsięwzięcie
    polegające na likwidacji (...) nr (...) oraz na budowie: (...).
    Przedmiotem Umowy jest ustalenie zakresu i szczegółowych warunków wykonania przez
    Inwestora Inwestycji Drogowej, tj. przebudowy/budowy odcinków dróg publicznych,
    wiaduktów drogowych, tuneli drogowych, dojazdów do ww. obiektów inżynierskich
    powiązanych z układem drogowym o kategorii dróg powiatowych, która to przebudowa
    jest niezbędna w celu zapewnienia przez Inwestora w ramach prowadzonej Inwestycji
    Niedrogowej, prawidłowej obsługi komunikacyjnej tej inwestycji oraz usunięcia
    ewentualnej kolizji z infrastrukturą techniczną wynikającej z przebudowy/budowy, które
    inwestor zobowiązuje się wykonać własnym staraniem i na własny koszt oraz określenie
    warunków przekazania na rzecz Zarządcy, wybudowanej przez Inwestora w ramach
    realizacji inwestycji (...), Infrastruktury Drogowej.
    W celu realizacji inwestycji drogowej i (...) przeprowadzono procedurę określoną w
    ustawie z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych, tj. przeprowadzenie z urzędu postępowania
    administracyjnego w przedmiocie ustalania i wypłacania odszkodowań za nieruchomości
    przejmowane pod realizację inwestycji drogowej. Spółka nie zdecydowała się na
    zastosowanie procedury określonej tzw. (...).
    Zarządcą dróg powiatowych, w oparciu o art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o
    drogach publicznych jest Zarząd Powiatu, a inwestor inwestycji niedrogowej to Spółka.
    Budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy
    do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy tych
    dróg określa umowa zawarta pomiędzy zarządcą drogi, a inwestorem inwestycji
    niedrogowej.
    Zgodnie z treścią zawartej Umowy:
    (...)

    Z kolei w myśl § 1 Aneksu:
    „Strony jednie postanawiają, że zapisy w § 8 pkt 1 i 2 zmienia się treść i otrzymuje
    brzmienie:
    (...)
    Do wpłat Powiat doliczył VAT i wystawił faktury Spółce.
    Powiat otrzymał interpretację indywidualną DKIS nr 0112-KDIL1-2.4012.504.2021.1.DS z 6
    grudnia 2021 r., którą przedstawił Spółce. We wniosku o wydanie powyższej interpretacji
    Powiat przedstawił następujący

## Opis zdarzenia przyszłego

, który DKIS przywołał w
    przedmiotowej interpretacji: „Powiat (...) (dalej: "Powiat" lub "Wnioskodawca") jest
    jednostką samorządu terytorialnego zarejestrowaną na potrzeby podatku od towarów i
    usług, jako podatnik VAT czynny.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, Powiat
    wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność.
    Jednocześnie w myśl art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy, Powiat wykonuje zadania publiczne o
    charakterze ponadgminnym m.in. w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty
    obejmujących sprawy powiatowych dróg, mostów.
    Na terenie powiatu (...) realizowana będzie przez inwestora zewnętrznego (...) (dalej:
    "Spółka") inwestycja niedrogowa polegająca na realizacji inwestycji (...).
    Spółka zgodnie z Rozporządzeniem (...), w celu uzyskania parametrów technicznych będzie
    wykonywać przedsięwzięcie polegające na (...) oraz na budowie:
        (...)
    W celu realizacji inwestycji drogowej i (...) niezbędne będzie przeprowadzenie procedury
    określonej w ustawie z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, tj. przeprowadzenie z urzędu
    postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalania i wypłacania odszkodowań za
    nieruchomości przejmowane pod realizację inwestycji drogowej.
    Na mocy art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021
    r. poz. 1376 ze zm.), budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją
    niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki budowy lub
    przebudowy tych dróg określa umowa z zarządcą drogi, a inwestorem inwestycji
    niedrogowej.
    Zarządcą dróg powiatowych Powiatu, w oparciu o art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy z 21 marca
    1985 r. o drogach publicznych jest Powiat, a inwestor inwestycji niedrogowej to Spółka.
    W związku z powyższym Powiat zawarł ze Spółką umowę, na mocy której, m.in.: ustalony
    został zakres i szczegółowe warunki wykonania przez Spółkę przebudowy/budowy
    odcinków dróg publicznych, wiaduktów drogowych, tuneli drogowych, dojazdów do ww.
    obiektów inżynierskich powiązanych z układem drogowym o kategorii dróg powiatowych,
    która to przebudowa jest niezbędna w celu zapewnienia przez Spółkę, w ramach
    prowadzonej inwestycji niedrogowej, prawidłowej obsługi komunikacyjnej tej inwestycji
    oraz usunięcia ewentualnej kolizji z infrastrukturą techniczną wynikającej z przebudowy
    /budowy, które Spółka zobowiązuje się wykonać własnym staraniem i na własny koszt
    oraz określone warunki przekazania na rzecz zarządcy, wybudowanej infrastruktury
    drogowej. Spółka zobowiązała się pokryć wszelkie koszty związane z nabyciem przez
    Powiat prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego gruntów koniecznych pod
    budowę inwestycji drogowej będącej przedmiotem umowy, oraz ewentualne koszty

    procesu w sytuacji złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzje wydane przez
    organ wyższego stopnia w postępowaniach odwoławczych od decyzji ustalających
    wysokość odszkodowań.
    Powiat zwrócił się do DKIS z następującym pytaniem:
    „Czy otrzymane przez Powiat środki na pokrycie wykupu nieruchomości celem realizacji
    inwestycji drogowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?”
    W wyniku rozpatrzenia wniosku DKIS uznał stanowisko Powiatu za nieprawidłowe i
    uzasadnił swoje stanowisko jak następuję: „Z opisu sprawy wynika, że Powiat jest
    jednostką samorządu terytorialnego zarejestrowaną na potrzeby podatku od towarów i
    usług, jako podatnik VAT czynny. Na terenie powiatu realizowana będzie przez Spółkę
    inwestycja polegająca na realizacji inwestycji (...). Spółka w celu uzyskania wymaganych
    parametrów technicznych będzie wykonywać przedsięwzięcie polegające na likwidacji (...)
    oraz na budowie: wiaduktów drogowych, tunelu drogowego, dojazdów do ww. obiektów
    inżynierskich powiązanych z układem drogowym oraz przejść pieszo-rowerowych pod
    torami.
    W celu realizacji inwestycji niezbędne będzie przeprowadzenie z urzędu postępowania
    administracyjnego w przedmiocie ustalania i wypłacania odszkodowań za nieruchomości
    przejmowane pod realizację inwestycji drogowej.
    Powiat zawarł ze Spółką umowę, na mocy której, m.in. ustalony został zakres i
    szczegółowe warunki wykonania przez Spółkę przebudowy/budowy odcinków dróg
    publicznych, wiaduktów drogowych, tuneli drogowych, dojazdów do ww. obiektów
    inżynierskich powiązanych z układem drogowym oraz usunięcia ewentualnej kolizji z
    infrastrukturą techniczną wynikającej z przebudowy/budowy oraz określone warunków
    przekazania na rzecz zarządcy, wybudowanej infrastruktury drogowej. Spółka zobowiązała
    się pokryć wszelkie koszty związane z nabyciem przez Powiat prawa własności lub prawa
    użytkowania wieczystego gruntów koniecznych pod budowę inwestycji drogowej będącej
    przedmiotem umowy, oraz ewentualne koszty procesu w sytuacji złożenia skargi do sądu
    administracyjnego na decyzje wydane przez organ wyższego stopnia w postępowaniach
    odwoławczych od decyzji ustalających wysokość odszkodowań.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy
    otrzymane przez Powiat środków na pokrycie wykupu nieruchomości podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W tym miejscu zaznaczam, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega
    konkretna czynność, a nie przekazanie środków pieniężnych.
    Odnosząc się do przedstawionego przez Państwa opisu sprawy, wskazać należy, że co do
    zasady, sama czynność przekazania środków finansowych nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT i nie rodzi żadnych obowiązków podatkowych, o ile nie pełni funkcji
    zapłaty lub zaliczki z tytułu jakiegokolwiek świadczenia usług lub dostawy towarów
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu przepisów ustawy. Aby
    uznać, że pomiędzy podmiotami doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług, musi
    istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy przekazaną zapłatą, a
    wykonanym świadczeniem.
    Przekazana zaplata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia - wynagrodzenie
    musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Zatem mając na uwadze przedstawione przez Państwa okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego stwierdzam, że w analizowanym przypadku
    mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki.
    Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że wszelkie czynności dokonane
    przez Powiat w związku z przejęciem nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej
    oraz ustaleniem i wypłaceniem odszkodowań za te nieruchomości dokonane zostaną
    wyłącznie w interesie Spółki. Celem podjętych przez Powiat czynności będzie umożliwienie

    Spółce realizacji inwestycji. W Państwa przypadku Spółka nie może dokonać czynności
    wywłaszczenia we własnym zakresie, gdyż nie ma takiej prawnej możliwości, stwierdzam,
    że w Państwa sprawie przekazanie przez Spółkę środków mających pokryć wszelkie koszty
    związane z nabyciem przez Powiat prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego
    gruntów koniecznych pod budowę inwestycji oraz ewentualne koszty procesu, stanowi w
    istocie zapłatę za umożliwienie tej Spółce prowadzenia inwestycji. Budowa lub
    przebudowa dróg spowodowana inwestycją (...) należy z mocy prawa do inwestora tej
    inwestycji nie drogowej, tj. do Spółki.
    Zatem, umożliwienie Spółce inwestycji, stanowi świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1
    ustawy.
    Podsumowując, czynności umożliwiające Spółce prowadzenie inwestycji, za które
    Wnioskodawca otrzyma środki na pokrycie wykupu nieruchomości będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług".
    Spółka dotychczas nie skorzystała z prawa do odliczenia podatku naliczonego na
    podstawie faktur otrzymanych od Powiatu.

## Pytanie

Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych
    przez Powiat dokumentujących zwrot kosztów wykupu nieruchomości?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka jest zdania, że przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    wystawionych przez Powiat dokumentujących zwrot kosztów wykupu nieruchomości.
    Podstawowe zasady odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT. W zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art.
    114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wtedy, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.:
        odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, oraz
        gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
        wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, powinien spełnić przesłanki
    umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika podatku od towarów i usług,
    działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Artykuł 88 ustawy o VAT określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Stosownie do brzmienia art. 88 ust. 3a ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia
    podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy:
    1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
    a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący,

    b) (uchylona);
    2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku;
    3) (uchylony).
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Jednocześnie nie występuje, któraś z
    przesłanek wyłączających prawo do odliczenia określona w art. 88 ust. 3a ustawy.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników
    w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy.
    Stosowanie do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Za czynność podlegającą opodatkowaniu uważane mogą być takie sytuacje, w których:
    1. istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
      następuje świadczenie wzajemne,
    2. wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną
      w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
    3. istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
      lub usługi,
    4. odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
    5. istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz
    art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Na mocy art. 29a ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje:

    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego „zapłata” to „uiszczenie należności za coś",
    „należność za coś", „odpłacenie komuś za coś". Wydaje się, że z kontekstu przepisu
    wynika, że pojęcie zapłaty użyte w komentowanym artykule 29a ustawy powinno być
    rozumiane właśnie jako należność za daną czynność opodatkowaną. Zapłata jest więc
    należnością (kwotą należną) za czynność opodatkowaną. Zapłata, o której mowa,
    obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Wskazuje się, że co do zasady sama
    czynność przekazania środków finansowych nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i
    nie rodzi żadnych obowiązków podatkowych, o ile nie pełni funkcji zapłaty lub zaliczki z
    tytułu jakiegokolwiek świadczenia usług lub dostawy towarów podlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i
    usług. Dla uznania, że pomiędzy podmiotami doszło do dostawy towarów lub świadczenia
    usług, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy
    przekazaną zapłatą, a wykonanym świadczeniem. Przekazana zapłata powinna być
    konsekwencją wykonania świadczenia -wynagrodzenie musi być należne za wykonanie
    tego świadczenia.
    Dla oceny prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesionych w ramach
    realizacji umowy istotne jest m.in. ustalenie, czy Powiat w ramach realizacji zadania działa
    jako podatnik podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - według art. 15 ust. 2 ustawy - obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy - nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    W doktrynie podkreśla się, że dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. należy rozgraniczyć sferę imperium, która została wyłączona z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług od sfery dominium, w której stosownie do wskazanych
    wyżej przepisów, organy powinny być traktowane jak podatnicy tego podatku.
    Organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług, wyłącznie przy wykonywaniu czynności
    nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie
    podmiotowo-przedmiotowe. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i
    usług w przypadku wykonywania czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. Kryterium podziału, stanowi więc charakter wykonywanych czynności:
    czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów
    za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.

    Zatem wyłączenie z opodatkowania podatkiem VAT jednostek samorządu terytorialnego
    możliwe jest wówczas, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji samorządowych (publicznych) i tylko w odniesieniu do tych
    czynności, które nie są wykonywane na podstawie zawartych przez gminę umów
    cywilnoprawnych.
    W tym miejscu należy wskazać na art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, zgodnie
    z którym budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją
    niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki budowy lub
    przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a
    inwestorem inwestycji niedrogowej.
    Z kolei zasady nabywania nieruchomości pod inwestycje w zakresie dróg publicznych, a
    także organy właściwe w tych sprawach reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o
    szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
    Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i
    wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta
    w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację
    inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich
    albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu
    do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
    drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 6
    powołanej ustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w
    szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości,
    które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu
    terytorialnego.
    Stosowanie do brzmienia art. 12 ust. 4 nieruchomości lub ich części, o których mowa w
    art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa:
    1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
    2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg
      wojewódzkich, powiatowych i gminnych
    - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
    ostateczna.
    Stosownie do brzmienia ust. 4a decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za
    nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu
    na realizację inwestycji drogowej.
    Z kolei ust. 4b stanowi, że decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w
    terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
    stała się ostateczna. Na mocy art. 12 ust. 4f ww. ustawy, odszkodowanie za
    nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom
    nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym
    przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe.
    W oparciu o art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych, do ustalenia wysokości i wypłacenia
    odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o
    gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18.
    W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a,
    ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację

    inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w
    którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania.
    W myśl art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, działki gruntu wydzielone
    pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której
    podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio
    na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja
    zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne.
    Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek
    użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu
    wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca
    podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się
    odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg
    publicznych. Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w
    wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym
    organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie
    dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i
    wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (art. 98
    ust. 3 ww. ustawy).
    Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
    rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
    odpowiadającym wartości tych praw (art. 128 ust. 1 cyt. wyżej ustawy).
    W ocenie Wnioskodawcy Powiat dokonując wskazanych we wniosku czynności nie może
    skorzystać z wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.
    Podmioty publiczne nie są uznawane za podatników w zakresie czynności, które mieszczą
    się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane, dodatkowo pod
    warunkiem, że czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. W sytuacji opisanej przez Wnioskodawcę nie są realizowane zadania,
    dla realizacji których organy te zostały powołane. Działania Powiatu są w tym przypadku
    tożsame z działaniami każdego innego podmiotu dokonującego dostawy gruntów.
    Z orzecznictwa TSUE wynika, że opodatkowanie działalności gospodarczej prowadzonej
    przez organy publiczne ma na celu zapobieżenie zakłóceniom konkurencji na poziomie
    podatku VAT oraz aby podatek VAT obejmował opodatkowaną dziedzinę w jak
    najszerszym zakresie (np. C-520/14 ).
    W orzecznictwie wskazuje się, że jednostki samorządu występują na rynku w roli
    właścicieli i zarządców nieruchomości, zbywców bądź nabywców praw do nieruchomości
    czy zleceniodawców usług dla podmiotów działających na rynku. Przy odpowiednim
    poziomie aktywności mogą w widoczny sposób wpływać na kształtowanie się cen na rynku
    lokalnym. Wskazać należy, że Powiat oddziałuje na lokalny rynek nieruchomości, zarówno
    od strony popytowej, jak i podażowej. Powyższe pozwala uznać, na rynku obrotu
    nieruchomościami ma pozycję taką jak przedsiębiorca, który z tego tytułu uzyskuje stałe
    dochody. Ponadto okoliczność, że krajowy ustawodawca zdecydował się na uregulowanie
    kwestii gospodarowania (w tym również zbywania) przez jednostki samorządu
    terytorialnego nieruchomościami, wskazuje na znaczny stopień zorganizowania tego
    rodzaju działalności prowadzonej przez te podmioty, a także na fakt, że nie są to czynności
    o charakterze incydentalnym.
    Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w
    zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie
    realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Naczelny Sąd Administracyjny w
    orzecznictwie wypracowanym na gruncie opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    gospodarowania mieniem komunalnym zwracał uwagę na znaczenie tego aspektu
    działalności jednostek samorządowych zarówno dla lokalnej społeczności, jak i lokalnego
    rynku nieruchomości (np. wyroki: z 31 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 1588/16 oraz z 28
    listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1210/17).

    Podkreślano w tym zakresie, że JST jako jednostka gospodarcza jest właścicielem mienia,
    którego znaczną część stanowi gminny zasób nieruchomości, a gospodarowanie tymi
    zasobami jest szczególnie istotne z punktu widzenia rozwoju gminy i dlatego powinno być
    racjonalne i sprzyjać tworzeniu warunków rozwoju aktywności lokalnej. Wykorzystanie
    gminnego zasobu nieruchomości służy celom publicznym, w tym przede wszystkim
    świadczeniu usług o charakterze użyteczności publicznej, realizacji zorganizowanej
    działalności inwestycyjnej oraz innym działaniom zmierzającym do stymulowania rozwoju
    lokalnego. Powiększanie bądź uszczuplanie gminnych zasobów nieruchomości powinno
    być podporządkowane z góry określonym celom wynikającym ze strategii zarządzania
    mieniem komunalnym, będącej elementem długookresowej strategii społeczno-
    gospodarczej. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że JST działająca
    na rynku, poprzez szerokie kompetencje w zakresie gospodarki gruntami oraz gospodarki
    komunalnym zasobem mieszkaniowym, może kształtować i wpływać na rynek
    nieruchomości, ma także istotny wpływ na kształtowanie polityki przestrzennej.
    Zdaniem Spółki przekazanie przez nią na rzecz Powiatu równowartości odszkodowania,
    jakie Powiat musi zapłacić za wywłaszczone nieruchomości stanowi w istocie zapłatę za
    umożliwienie inwestorowi dalszego prowadzenia jego inwestycji i włączenie tej inwestycji
    do układu komunikacyjnego. Czynności dokonane przez Powiat w związku z przejęciem
    gruntów i wypłata odszkodowania dokonane zostały wyłącznie w interesie Spółki jako
    inwestora, w celu umożliwienia jej prowadzenia inwestycji. Spółka nie mogła dokonać
    czynności wywłaszczenia we własnym zakresie, gdyż nie ma takiej prawnej możliwości.
    Tym samym w analizowanej sprawie przekazanie przez inwestora na rzecz Powiatu
    równowartości odszkodowania jakie musi on zapłacić za wywłaszczone grunty stanowi w
    istocie zapłatę za umożliwienie inwestorowi dalszego prowadzenia jego inwestycji i
    włączenie tej inwestycji do układu komunikacyjnego. Jak już wskazano, budowa dróg
    spowodowana inwestycją niedrogową należy z mocy prawa do inwestora tej inwestycji
    (art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych).
    Trybunał wskazał, że zwolnienie przewidziane w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy
    112 obejmuje zasadniczo czynności wykonywane przez podmioty publiczne działające
    jako organy władzy publicznej, które to czynności, pomimo że mają charakter
    gospodarczy, są ściśle związane z wykonywaniem prerogatyw władztwa publicznego
    (wyrok (...), C-288/07, EU:C:2008:505, pkt 31).
    Władztwo publiczne (administracyjne) stanowi natomiast atrybut organu władzy
    publicznej, który polega na możności jednostronnego określenia praw i obowiązków
    drugiego podmiotu, jako uczestnika stosunku publicznoprawnego. Konstrukcja tego
    władztwa opiera się na nierównorzędności podmiotów, wyrażającej się w możliwości
    kształtowania przez organ administracji publicznej sytuacji drugiego podmiotu,
    niezależnie od jego woli, ale zgodnie z prawem przedmiotowym. Jeżeli treścią stosunku
    prawnego jest obowiązek - władztwo publiczne polega na możności stosowania przez
    organ władzy publicznej własnych środków przymusu do wyegzekwowania tego
    obowiązku. O takim władztwie publicznym nie można mówić w przypadku omawianej
    inwestycji niedrogowej. Jak wyżej natomiast wskazano zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o
    drogach publicznych, budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana
    inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki
    budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą
    drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.
    Podsumowując Powiat dokonując wywłaszczenia przez organ władzy publicznej
    nieruchomości gruntowej oraz udostępniając je prywatnemu inwestorowi w celu
    wybudowania drogi publicznej, w zamian za zwrot kosztów wywłaszczenia oraz
    nieodpłatne przeniesienie nakładów na budowę drogi, nie korzysta z wyłączenia z
    katalogu podatników VAT na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. W ocenie
    Wnioskodawcy zapłata przez Spółkę (inwestora) na rzecz Powiatu wynagrodzenia w
    postaci zwrotu kosztów odszkodowań za przejęte nieruchomości od dotychczasowych

    właścicieli, użytkowników wieczystych, stanowi zapłatę za umożliwienie inwestorowi
    prowadzenia inwestycji.
    W ocenie Wnioskodawcy, popartej otrzymaną przez Powiat interpretacją, istnieje odpłatne
    świadczenie jakie wykonują jednostki samorządu, względem inwestora w związku z
    wywłaszczeniem nieruchomości pod inwestycje. Ponieważ Spółka nie może dokonać
    wywłaszczenia we własnym zakresie w ramach procedury określonej w ustawie z 10
    kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie
    dróg publicznych z uwagi na brak możliwości prawnej, w ocenie Wnioskodawcy uznać
    należy, że przekazanie przez Spółkę na rzecz Miasta równowartości Odszkodowań, będzie
    stanowić w istocie zapłatę za usługę polegającą na umożliwieniu Spółce dalszego
    prowadzenia inwestycji i włączenia jej do układu komunikacyjnego. Należy zatem uznać,
    że działanie Powiatu będzie mieć charakter odpłatny.
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 16 września 2021 r., sygn. I FSK 1327/18, w którym NSA
    wskazał, że: „Inwestor nie mógł dokonać czynności wywłaszczenia we własnym zakresie
    gdyż nie ma takiej prawnej możliwości. Tym samym w analizowanej sprawie przekazanie
    przez inwestora na rzecz Miasta równowartości odszkodowania jakie Miasto musi zapłacić
    za wywłaszczone granty stanowi w istocie zapłatę za umożliwienie inwestorowi dalszego
    prowadzenia jego inwestycji i włączenie tej inwestycji do układu komunikacyjnego. Jak już
    wskazano budowa dróg spowodowana inwestycją niedrogową należy z mocy prawa do
    inwestora tej inwestycji (art. 16 ust. 2 u.d.p.)”.
    Powyższe stanowisko potwierdza także praktyka DKIS w podobnych sprawach. W
    interpretacji indywidualnej z 14 maja 2021 r., wydanej przez DKIS, sygn. 0112-KDIL1-
    1.4012.220.2021.1.MB. w której DKIS wskazał, że: „Stwierdzić należy, że w przedmiotowej
    sprawie przekazanie przez Inwestora równowartości pokrycia kosztów odszkodowań za
    przejęte nieruchomości dla dotychczasowych właścicieli, użytkowników wieczystych, osób,
    którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe oraz kosztów wynikających z
    wywłaszczenia nieruchomości, stanowi w istocie zapłatę za umożliwienie Inwestorowi
    prowadzenia jego Inwestycji Niedrogowej. Budowa drogi spowodowana Inwestycją
    Niedrogową należy z mocy prawa do inwestora tej Inwestycji Niedrogowej”.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również DKIS w interpretacji z 12 lipca 2023 r.,
    sygn. 0111-KDIB3-1.4012.328.2023.1.IK, W której organ wskazał: „Zatem mając na uwadze
    przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa
    podatkowego stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    odpłatnym świadczeniem usług przez Miasto na Państwa rzecz. Z okoliczności
    przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że wszelkie czynności dokonane przez Miasto w
    związku z przejęciem nieruchomości właścicieli, użytkowników wieczystych oraz wypłatą
    odszkodowań dokonane zostaną wyłącznie w interesie Inwestora. To Państwo zostali
    zobowiązani na mocy przepisów ustawy o drogach publicznych do wybudowania odcinka
    drogi publicznej. Podejmowane przez Miasto działania nastąpią na Państwa wniosek.
    Celem podejmowanych przez Miasto czynności będzie umożliwienie Państwu realizacji
    Inwestycji niedrogowej. W analizowanym przypadku Państwo nie będą mogli dokonać
    czynności wywłaszczenia we własnym zakresie, gdyż nie ma takiej prawnej możliwości.
    Tym samym w analizowanej sprawie zapłata przez Państwa na rzecz Miasta
    wynagrodzenia w postaci zwrotu kosztów odszkodowań za przejęte nieruchomości od
    dotychczasowych właścicieli, użytkowników wieczystych, stanowi w istocie zapłatę za
    umożliwienie Państwu prowadzenia inwestycji.
    Zatem, umożliwienie Państwu prowadzenie Inwestycji, stanowi świadczenie usług
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z
    art. 8 ust. 1 ustawy o VAT (...).
    W interpretacji DKIS z 6 grudnia 2021 r., nr 0112-KDIL1-2.4012.504.2021.1.DS, którą
    otrzymał Powiat stwierdzono: „(...) Odnosząc się do przedstawionego przez Państwa opisu

    sprawy, wskazać należy, że co do zasady, sama czynność przekazania środków
    finansowych nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i nie rodzi żadnych obowiązków
    podatkowych, o ile nie pełni funkcji zapłaty lub zaliczki z tytułu jakiegokolwiek świadczenia
    usług lub dostawy towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu
    przepisów ustawy. Aby uznać, że pomiędzy podmiotami doszło do dostawy towarów lub
    świadczenia usług, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym
    pomiędzy przekazaną zapłatą, a wykonanym świadczeniem. Przekazana zapłata powinna
    być konsekwencją wykonania świadczenia - wynagrodzenie musi być należne za
    wykonanie tego świadczenia.
    Zatem mając na uwadze przedstawione przez Państwa okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego stwierdzam, że w analizowanym przypadku
    mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki.
    Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że wszelkie czynności dokonane
    przez Powiat w związku z przejęciem nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej
    oraz ustaleniem i wypłaceniem odszkodowań za te nieruchomości dokonane zostaną
    wyłącznie w interesie Spółki. Celem podjętych przez Powiat czynności będzie umożliwienie
    Spółce realizacji inwestycji. W Państwa przypadku Spółka nie może dokonać czynności
    wywłaszczenia we własnym zakresie, gdyż nie ma takiej prawnej możliwości (...). Zatem
    DKIS konieczność opodatkowania przekazywanych środków wywodzi z faktu, że Spółka w
    wyniku wywłaszczenia ma możliwość realizacji inwestycji (mamy do czynienia ze
    świadczeniem wzajemnym). Kierując się aktualnym orzecznictwem DKiS Spółka stoi na
    stanowisku, że zapłata przez nią na rzecz Powiatu wynagrodzenia w postaci zwrotu
    kosztów odszkodowań za przejęte nieruchomości od dotychczasowych właścicieli,
    użytkowników wieczystych, stanowi w istocie zapłatę za umożliwienie inwestorowi
    prowadzenia inwestycji. Zwrot kosztów z tytułu wywłaszczenia nieruchomości stanowi
    wynagrodzenie za świadczoną przez powiat usługę polegającą na umożliwieniu Spółce
    realizacji inwestycji. Zważywszy na bezpośredni związek z działalnością Spółki, która w
    ramach zarządzania infrastrukturą (...) Spółka udostępnia (...) i uzyskuje z tego tytułu obrót
    opodatkowany podatkiem od towarów i usług, Spółka jest uprawniona do odliczenia
    podatku naliczonego z otrzymanych faktur.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy

    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wskazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą zasadą, z prawa do odliczenia podatku naliczonego mogą skorzystać
    wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podatnik nie może jednak
    skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z
    tego względu, że został wskazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja m.in. nie podlega
    opodatkowaniu.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem VAT oraz zarządcą linii (...). W
    ramach zarządzania infrastrukturą (...) udostępniają Państwo linie (...) przewoźnikom i
    uzyskują z tego tytułu obrót opodatkowany podatkiem od towarów i usług. W ramach
    działalności gospodarczej budują oraz modernizują Państwo linie (...). Dokonali Państwo
    płatności na rzecz Powiatu (...) celem pokrycia kosztów odszkodowań dotyczących
    wywłaszczenia gruntów na mocy decyzji. Realizują Państwo inwestycję (...) w ramach
    projektu p.n.: „(...)” wraz zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą (dalej
    zwana: „Inwestycją niedrogową”. Zawarli Państwo umowę z (...) r. w sprawie określenia
    szczegółowych warunków przy realizacji infrastruktury drogowej w ramach projektu „(...)”
    oraz aneks do Umowy z (...) r. ze Starostwem Powiatowym. Przedmiotem Umowy jest
    ustalenie zakresu i szczegółowych warunków wykonania przez Inwestora Inwestycji
    Drogowej, tj. przebudowy/budowy odcinków dróg publicznych, wiaduktów drogowych,
    tuneli drogowych, dojazdów do ww. obiektów inżynierskich powiązanych z układem
    drogowym o kategorii dróg powiatowych, która to przebudowa jest niezbędna w celu

    zapewnienia przez Inwestora w ramach prowadzonej Inwestycji Niedrogowej, prawidłowej
    obsługi komunikacyjnej tej inwestycji oraz usunięcia ewentualnej kolizji z infrastrukturą
    techniczną wynikającej z przebudowy/budowy, które inwestor zobowiązuje się wykonać
    własnym staraniem i na własny koszt oraz określenie warunków przekazania na rzecz
    Zarządcy, wybudowanej przez Inwestora w ramach realizacji inwestycji (...), Infrastruktury
    Drogowej.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z faktur wystawionych przez Powiat dokumentujących zwrot kosztów wykupu
    nieruchomości.
    Odnosząc się do powyższej kwestii należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w
    analizowanej sprawie w związku z realizacją inwestycji (...) - Powiat (...) świadczył na
    Państwa rzecz usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W
    konsekwencji należy ustalić, czy znajdzie zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy,
    zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu
    różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku,
    gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast, z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Należy wyjaśnić, że pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie,
    na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej
    osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, że
    usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy wykonywana jest
    w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
      106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
      korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
      w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
      4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
      ust. 1b.
    Z powołanego art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że organy władzy publicznej oraz urzędy
    obsługujące te organy są podatnikami podatku od towarów i usług wyłącznie w zakresie
    czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. w przypadku gdy czynności takie są
    wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że w pozostałym
    zakresie, np. w zakresie zadań własnych nałożonych na organy władzy publicznej oraz
    urzędy obsługujące te organy na podstawie odrębnych przepisów, nie występują jako
    podatnicy podatku od towarów i usług.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji organu władzy publicznej. Pod
    tym pojęciem należy rozumieć organy władzy ustawodawczej, sądowniczej i wykonawczej,
    w tym organy administracji publicznej, rządowej i samorządowej, powołane w Konstytucji
    RP, ustawach lub na ich podstawie, których wykonywane w określonych formach
    czynności uważane są za działania państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
    Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do następujących wniosków:

    1) wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii
      podatników podatku od towarów i usług ma charakter wyłącznie
      podmiotowo#przedmiotowy,
    2) w celu skorzystania przez ww. podmioty z wyłączenia z podatku konieczne jest
      spełnienie dwóch kumulatywnych warunków:
    a) czynności - co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT - muszą być wykonane
      przez ściśle określone podmioty,
    b) ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te
      podmioty władztwa publicznego.
    W związku z powyższym należy podkreślić, że tylko spełnienie ww. warunków łącznie daje
    możliwość legalnego wyłączenia z kategorii podatników podatku od towarów i usług na
    mocy art. 15 ust. 6 ustawy. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych
    czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii
    podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
    podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne
    dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy,
    gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji
    państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas
    wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji. Organy
    władzy publicznej są podatnikami VAT jedynie w zakresie czynności, które mają charakter
    cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zauważyć również należy, że art. 15 ust. 6 ustawy o VAT stanowi zaimplementowany art.
    13 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), zwanej
    Dalej Dyrektywą.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 Dyrektywy:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami (...).
    Ponadto należy zwrócić uwagę, że kwestie uznania organu władzy za podatnika podatku
    VAT były przedmiotem analizy dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. Wskazać należy, że TSUE w orzeczeniu z 26 marca 1987 r. C-235/85 uznał, że
    analiza wskazanego przepisu dyrektywy prowadzi do następujących wniosków: w celu
    skorzystania przez organ publiczny ze statusu podmiotu, który nie jest podatnikiem
    konieczne jest spełnienie przez niego dwóch kumulatywnych warunków. Czynności - co do
    zasady podlegające opodatkowaniu VAT - muszą być wykonywane przez podmiot prawa
    publicznego. Ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego
    przez niego władztwa publicznego. TSUE podkreślił, że tylko spełnienie obydwu warunków
    łącznie daje możliwość legalnego uniknięcia przez organy publiczne zapłaty podatku. Jest
    to o tyle istotne, że poprzez wskazany powyżej przepis VI Dyrektywy ustawodawca
    europejski wprowadził istotny wyjątek od zasady powszechności opodatkowania
    podatkiem od wartości dodanej. Jeżeli chodzi o charakter władzy publicznej, to nie można
    - zdaniem Trybunału - opierać się na przesłankach o charakterze przedmiotowym,
    odnoszących się do samej działalności, czy też na celach działalności wykonywanej przez
    podmioty prawa publicznego.

    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z
    2024 r. poz. 107 ze zm.):
      Powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na
      własną odpowiedzialność.
    Natomiast na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy:
      Powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze
      ponadgminnym w zakresie transportu zbiorowego i dróg publicznych.
    Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320):
      Budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową
      należy do inwestora tego przedsięwzięcia.
      Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1,
      określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.
    Wskazać należy, że zasady nabywania nieruchomości pod inwestycje w zakresie dróg
    publicznych, a także organy właściwe w tych sprawach reguluje ustawa z 10 kwietnia 2003
    r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg
    publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 311 ze zm.).
    Przepis art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi, że:
      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
      zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
      powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
      oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają
      się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
    Na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
      1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
      2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
      dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych
      - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
      ostateczna.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4a ww. ustawy,
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Na mocy art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:

      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    W oparciu o art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.
    Zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      W przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4, jeżeli przejęta jest część
      nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na
      dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na
      wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz
      Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości.
    W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych,
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
      przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie
      wysokości odszkodowania.
    Natomiast na mocy art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie,
      krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela,
      przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa
      lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się
      ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do
      nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego,
      z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi
      publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się
      ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio
      przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych.
    Zgodnie z art. 98 ust. 3 ww. ustawy:
      Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości
      uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym
      organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie
      dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala
      się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu
      nieruchomości.
    Stosownie do art. 128 ust. 1 ww. ustawy:
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.
    Co do zasady sama czynność przekazania środków finansowych nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT i nie rodzi żadnych obowiązków podatkowych, o ile nie
    pełni funkcji zapłaty lub zaliczki z tytułu jakiegokolwiek świadczenia usług lub dostawy
    towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu przepisów ustawy o

    podatku od towarów i usług. Aby uznać, że pomiędzy podmiotami doszło do dostawy
    towarów lub świadczenia usług, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy przekazaną zapłatą, a wykonanym świadczeniem. Przekazana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia - wynagrodzenie musi być
    należne za wykonanie tego świadczenia.
    Zatem mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w analizowanym
    przypadku mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług przez Powiat na Państwa
    rzecz. Z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że wszelkie czynności
    dokonane przez Powiat w związku z przejęciem nieruchomości pod realizację inwestycji
    niedrogowej oraz ustaleniem i wypłaceniem odszkodowań za te nieruchomości dokonane
    zostały wyłącznie w interesie Inwestora. To Państwo zostali zobowiązani na mocy
    przepisów ustawy o drogach publicznych do budowy lub przebudowy dróg publicznych
    spowodowana inwestycją. Podejmowane przez Powiat działania nastąpiły na Państwa
    wniosek. Celem podejmowanych przez Powiat czynności było umożliwienie Państwu
    realizacji Inwestycji niedrogowej. W analizowanym przypadku nie mogli Państwo dokonać
    czynności wywłaszczenia we własnym zakresie, gdyż nie ma takiej prawnej możliwości.
    Tym samym w analizowanej sprawie zapłata przez Państwa na rzecz Powiatu
    wynagrodzenia w postaci zwrotu kosztów odszkodowań za przejęte nieruchomości
    stanowi w istocie zapłatę za umożliwienie Państwu prowadzenia inwestycji.
    Zatem, umożliwienie Państwu prowadzenia Inwestycji, stanowi świadczenie usług
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z
    art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie warunki uprawniające do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy będą
    spełnione. Są Państwo podatnikiem VAT czynnym, a realizowana inwestycja ma związek z
    prowadzoną działalnością opodatkowaną podatkiem VAT [udostępnianie (...)].
    Jednocześnie, jak wskazano powyżej, umożliwienie Państwu prowadzenia Inwestycji,
    stanowi świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Ponadto ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie
    przewidują zwolnienia od podatku dla ww. usług. A zatem w rozpatrywanej sprawie nie
    znajdzie zastosowania wyłączenie wynikające z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    wystawionych przez Powiat dokumentujących zwrot kosztów wykupu nieruchomości.
    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.