Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1286/14-4/SJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-02-27
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; działalność-działalność gospodarcza; przedsiębiorstwa; przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa; zbycie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku 27 listopada 2014 r. (data doręczenia 8 grudnia 2014 r.) uzupełnionym pismem z 20 lutego 2015 r. (data doręczenia 23 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. Wniosek uzupełniono 23 lutego 2015 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca w dniu 16 listopada 2001 r. nabył – razem z małżonką do majątku wspólnego małżeńskiego, jako osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej – od spółki jawnej nieruchomość zabudowaną budynkiem przeznaczonym na cele wczasowo-turystyczne położoną w K. W momencie zakupu stan techniczny budynku uzasadniał jego rozbiórkę lub remont kapitalny. Transakcja ta została udokumentowana aktem notarialnym, nie została wystawiona z tytułu sprzedaży nieruchomości zabudowanej faktura VAT (mimo, że spółka jawna – sprzedawca – na moment zawarcia transakcji była podatnikiem podatku VAT). Zatem z tytułu nabycia ww. nieruchomości zabudowanej Zainteresowanemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT od tej transakcji.

Następnie w dniu 22 listopada 2001 r. Wnioskodawca rozpoczął jednoosobową działalność gospodarczą (uzyskał właściwy wpis do rejestru CEiDG). Zgodnie z tym wpisem przeważająca działalność gospodarcza (kod PKD) to 55.10.7 – Hotele i podobne obiekty zakwaterowania.

Wkrótce potem Zainteresowany wpisał opisaną wyżej nieruchomość zabudowaną jako środek trwały w swojej działalności gospodarczej.

Jak już wcześniej wskazano nieruchomość, o której wyżej mowa wymagała generalnego remontu bądź rozbiórki. W związku z tym, że Wnioskodawca zakupił przedmiotową nieruchomość celem prowadzenia działalności gospodarczej (prowadzenia hotelu), na nieruchomości tej przeprowadził inwestycję polegającą na zrobieniu generalnego remontu. Wartość tej inwestycji (remontu i modernizacji) przekroczyła 30% wartości nieruchomości oraz od tych wydatków Zainteresowanemu przysługiwało prawo do odliczenia podatku, z czego Wnioskodawca skorzystał.

W 2002 r. Wnioskodawca zakończył remont budynku i od tego czasu prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu hotelu, tj. budynek został oddany do użytkowania w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Zainteresowany wykorzystywał oraz wykorzystuje przedmiotową nieruchomość w celu wykonywania czynności wyłącznie opodatkowanych podatkiem VAT. Wnioskodawca nie wykonuje żadnych czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług.

W przeciągu ostatnich co najmniej 5 lat Wnioskodawca nie ponosił żadnych wydatków na ulepszenie nieruchomości, o której mowa we wniosku, a jeżeli takie wydatki ponosił to nie przekroczyły one 30% wartości początkowej nieruchomości. Jak wcześniej wskazano, nieruchomość zabudowana budynkiem hotelu była i jest nadal wykorzystywana w celu wykonywania czynności wyłącznie opodatkowanych podatkiem VAT.

W chwili obecnej, tj. w 2014 r., bądź w niedalekiej przyszłości (najdalej w I kwartale 2015 r.) Zainteresowany chce wyżej opisaną nieruchomość zabudowaną sprzedać. W akcie notarialnym z tytułu sprzedaży tej nieruchomości Wnioskodawca wystąpi jako osoba fizyczna razem z małżonką.

Przedmiotem sprzedaży będą wszystkie aktywa, środki trwałe, wyposażenie oraz należności i zobowiązania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kupujący przejmie także wszelkie umowy, zarówno handlowe, jak i z dostawcami mediów, które ma zawarte sprzedający. Na kupującego przejdą także inne prawa, które dotychczas przysługują Wnioskodawcy, np. koncesje na sprzedaż alkoholu. Nabywca będzie miał także prawo do posługiwania się nazwą hotelu – „A”., który jest znakiem zastrzeżonym.

Nabywca na przedmiotowej nieruchomości będzie mógł prowadzić działalność gospodarczą. Wszystkie składniki sprzedawanego majątku pozwolą na kontynuowanie prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie hoteli i obiektów zakwaterowania.

Na dzień dzisiejszy oraz na moment dokonania transakcji sprzedaży Wnioskodawca nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej oprócz prowadzenia hotelu w ww. budynku mającym być przedmiotem sprzedaży. Po przeprowadzeniu transakcji sprzedaży nieruchomości Zainteresowany albo wypisze się z ewidencji CEiDG i nie będzie prowadził już żadnej działalności gospodarczej albo rozpocznie wykonywanie innej działalności, w innej branży.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wyjaśnił, że przedmiotem planowanej sprzedaży będzie sprzedaż całego przedsiębiorstwa w postaci nieruchomości. Jak zostało wyraźnie wskazane w opisie sprawy (w poz. 68 złożonego formularza ORD-IN) przedmiotem sprzedaży będzie nieruchomość zabudowana budynkiem hotelu razem ze wszystkimi aktywami, które do niego należą, tj. zarówno środki trwałe, wyposażenie łącznie z należnościami oraz zobowiązaniami związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nabywca tego obiektu wejdzie także jako strona we wszelkie umowy (zarówno handlowe, jak i z dostawcami np. mediów), które zawarł Zainteresowany. Dodatkowo kupujący przejmie także pozostałe prawa, które przysługują sprzedającemu, np. koncesje na sprzedaż alkoholu. Przedmiotem sprzedaży będzie także nazwa budynku, którą posługuje się Wnioskodawca, tj. „A”, a zatem nabywca będzie mógł się nią posługiwać w prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hotelu.

Ponadto – jak wynikało z opisu sprawy – nabywca nieruchomości, o której mowa we wniosku, będzie mógł kontynuować działalność gospodarczą. Wszystkie ww. składniki, które będą sprzedane, pozwolą na kontynuowanie działalności gospodarczej w postaci prowadzenia hotelu.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121), przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególni:

1.  oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2.  własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3.  prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4.  wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5.  koncesje, licencje i zezwolenia;
6.  patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7.  majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8.  tajemnice przedsiębiorstwa;
9.  księgi i dokumenty związane z powadzeniem działalności gospodarczej.

Biorąc pod uwagę powyższą definicję przedsiębiorstwa w kontekście przedstawionego opisu sprawy (a w szczególności elementów będących przedmiotem sprzedaży) stwierdzić należy, że sprzedawany majątek spełnia definicję przedsiębiorstwa, o którym mowa w powołanym artykule kodeksu cywilnego.

Dodatkowo – na potwierdzenie powyższej tezy – w opisie sprawy wyraźnie zostało wskazane, że na dzień dzisiejszy oraz na moment sprzedaży Wnioskodawca nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej oraz po przeprowadzeniu transakcji Zainteresowany nie będzie już prowadził żadnej innej działalności lub rozpocznie zupełnie nową działalność gospodarczą.

Natomiast. w sytuacji gdyby Organ nie uznał sprzedawanych składników za przedsiębiorstwo, to należy stwierdzić, że spełniają one definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), tj. majątek ten będzie wyodrębniony zarówno na płaszczyźnie organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej.

Przedmiotowy zespół składników majątkowych i niemajątkowych będzie wystarczający do samodzielnego wykonywania zadań, a prowadzenie działalności przez wydzieloną część przedsiębiorstwa nie wymaga udziału pozostałych struktur przedsiębiorstwa podmiotu zbywającego.

Jednakże – w opinii Wnioskodawcy – sprzedawany majątek spełnia definicję przedsiębiorstwa i to będzie przedmiotem sprzedaży.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy sprzedaż opisanej powyżej nieruchomości zabudowanej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?
2.  W sytuacji, gdy odpowiedź na powyższe pytanie będzie negatywna, to czy sprzedaż tej nieruchomości będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Sprzedaż nieruchomości będącej przedmiotem wniosku nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ad. 2

Natomiast w sytuacji, gdy Organ uzna stanowisko Zainteresowanego za nieprawidłowe odnośnie pyt. nr 1, to Wnioskodawca uważa, że sprzedaż opisanej nieruchomości będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie.

Ad. 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Z kolei, na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (\`(...)\`).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.

Zatem, z powyższych przepisów wynika, że generalnie każda odpłatna dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Jednocześnie przepisy art. 6 ustawy wskazują na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Są tutaj wskazane te czynności, które co do zasady należą do grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszcząc się w zakresie odpłatnej dostawy towarów, czy też odpłatnego świadczenia usług. Z uwagi jednakże na stosowne wyłączenie, czynności te – chociaż można je zakwalifikować jako odpłatną dostawę towarów, czy też odpłatne świadczenie usług – nie podlegają opodatkowaniu.

Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ustawodawca w art. 6 pkt 1 ustawy wskazując, że jej przepisów nie stosuje się m.in. do transakcji zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.

Zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej, w tym także w formie umowy sprzedaży.

Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.

Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”. Dlatego też, dla potrzeb przepisów ustaw podatkowych należy posłużyć się definicją sformułowaną w art. 55(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121).

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

1.  oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2.  własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3.  prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4.  wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5.  koncesje, licencje i zezwolenia;
6.  patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7.  majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8.  tajemnice przedsiębiorstwa;
9.  księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl art. 55(2) Kodeksu cywilnego, czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

Zatem, składniki materialne i niematerialne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa, powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej.

O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.

Stosownie do art. 2 pkt 27e ustawy, przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.

Podstawowym wymogiem dla uznania, że transakcja dotyczy zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest więc to, aby obejmowała ona zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).

Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.

Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także posiada wewnętrzną samodzielność finansową.

Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część, musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.

Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym.

Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego.

Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.

Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).

Przesłanki takiego wyodrębnienia są spełnione w sytuacji organizacyjnego wyodrębnienia w wewnętrznej strukturze przedsiębiorstwa oraz ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w sposób pozwalający na przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań związanych z tą częścią przedsiębiorstwa.

Jednocześnie zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna być gospodarczo samodzielna, zanim dojdzie do transakcji zbycia. Zatem, wydzielona jednostka jeszcze przed jej zbyciem powinna uzyskać samodzielność gospodarczą i realizować ją w praktyce. Skutki prawne po stronie zbywcy nie powinny bowiem zależeć od zdarzeń przyszłych i niepewnych (samodzielne realizowanie zadań gospodarczych) powstałych już w innym podmiocie (u nabywcy).

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że nie wystarczy zatem zorganizowanie jakiejkolwiek masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością organizacyjną i finansową, z możliwością samodzielnego funkcjonowania w razie zaistnienia takiej potrzeby w obrocie gospodarczym. W przeciwnym razie nie można bowiem uznać, iż dojdzie do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy więc do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są wszystkie następujące przesłanki:

1.  istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań,
2.  zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie,
3.  składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych,
4.  zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące ww. zadania gospodarcze.

Jak zostało wskazane w opisie sprawy, Wnioskodawca zamierza sprzedać nieruchomość zabudowaną budynkiem hotelu, w którym prowadzi działalność gospodarczą – hotel. Przedmiotem sprzedaży będą wszystkie aktywa, środki trwałe, wyposażenie oraz należności i zobowiązania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kupujący przejmie także wszelkie umowy, zarówno handlowe, jak i z dostawcami mediów, które ma zawarte sprzedający. Na kupującego przejdą także inne prawa, które dotychczas przysługują Wnioskodawcy, np. koncesje na sprzedaż alkoholu. Na nabywcę przejdzie także prawo do korzystania z nazwy hotelu, które jest znakiem zastrzeżonym. Nabywca na przedmiotowej nieruchomości będzie mógł prowadzić działalność gospodarczą. Wszystkie składniki sprzedawanego majątku pozwolą na kontynuowanie prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie hoteli i obiektów zakwaterowania. Na dzień dzisiejszy oraz na moment dokonania transakcji sprzedaży Wnioskodawca nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej oprócz prowadzenia hotelu w ww. budynku mającym być przedmiotem sprzedaży.

Biorąc pod uwagę powyższe informacje w powiązaniu z powołanymi przepisami należy stwierdzić, że nieruchomość (hotel), który Zainteresowany chce sprzedać, będzie stanowił z całą pewnością przedsiębiorstwo albo co najmniej zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Majątek, który zostanie sprzedany pozwoli na samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej przez przyszłego nabywcę.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wszystkie ww. elementy będą się składać w funkcjonalną całość. Elementy te w sensie funkcjonalnym, finansowym oraz organizacyjnym będą stanowić pewien zespół służący realizacji określonych zadań gospodarczych.

Reasumując, nieruchomość zabudowana w postaci hotelu, która zostanie przez Zainteresowanego sprzedana stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, a już na pewno zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.

Pod pojęciem sprzedaży, w myśl art. 2 pkt 22 ustawy, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że mimo, że sprzedaż przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów (dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania jak właściciel zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy), a zatem – co do zasady – powinno być czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy), to czynność ta jest wyłączona spod jej działania na podstawie regulacji zawartej w art. 6 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji sprzedaż przez Wnioskodawcę nieruchomości zabudowanej budynkiem (hotelu), o którym mowa we wniosku, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym będzie wyłączona od opodatkowania tym podatkiem na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy, w związku z tym Zainteresowany nie będzie zobowiązany do wystawienia faktury z tytułu tej transakcji i w celu sprzedaży tej nieruchomości wystarczy sam akt notarialny.

Ad. 2

Natomiast w sytuacji, gdyby Organ uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe w zakresie pyt. nr 1, to Zainteresowany uważa, że sprzedaż nieruchomości zabudowanej opisanej we wniosku będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Natomiast jak stanowi art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do niej przewidziano możliwość zastosowania obniżonych stawek podatku lub zwolnień od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia nie minęły co najmniej dwa lata.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Co istotne, oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką można rozumieć m.in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie zamieszkała, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Jednakże czynność ta nie musi być faktycznie opodatkowana (nie musi prowadzić do powstania podatku należnego), bowiem za czynność taką należy również rozumieć czynność podlegającą opodatkowania w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże na mocy przepisów szczególnych – korzystającą ze zwolnienia od tego podatku.

Z powyższej definicji wynika, że oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, przez którą należy rozumieć sprzedaż, a także umowy najmu i dzierżawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment sprzedaży w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, a także moment oddania budynku do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy).

Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej dwa lata.

Ponadto, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku również dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat – art. 43 ust. 7a ustawy.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z dwóch podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Należy podkreślić, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:

1.  są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
2.  złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.

Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, po spełnieniu określonych warunków, możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Powyższe prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Z powyższego przepisu wynika, że do dostawy gruntu, zastosowanie znajdzie stawka podatku VAT analogiczna jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z tym gruntem związanych. Tym samym, w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu (prawa użytkowania wieczystego gruntu) będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.

Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawcy w momencie zakupu przedmiotowej nieruchomości nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT oraz jej sprzedaż nie nastąpi w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim (bowiem do pierwszego zasiedlenia przedmiotowej nieruchomości – w myśl art. 2 pkt 14 ustawy – doszło z chwilą jej zakupu albo w momencie zakończenia remontu, gdzie wydatki przekroczyły 30% wartości początkowej nieruchomości). Ponadto, od momentu pierwszego zasiedlenia nieruchomości do czasu jej sprzedaży upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

Jak już wcześniej wskazano, dla dostawy nieruchomości – budynków, budowli lub ich części, ustawodawca przewidział możliwość stosowania zwolnienia od podatku w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 lub też pkt 10a. Jednakże, dla możliwości zastosowania zwolnienia od podatku w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy istotne jest, czy dostawa będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, czy też nie.

Przypomnieć należy, że w celu skorzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, muszą być spełnione odpowiednie warunki, które wynikają z tego przepisu, tj. dostawa budynku, budowli lub ich części nie jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

Co należy rozumieć przez „pierwsze zasiedlenie” ustawodawca określił w przywołanym wyżej art. 2 pkt 14 ustawy.

Zatem, biorąc pod uwagę definicję pierwszego zasiedlenia i powyższe informacje stwierdzić należy, że sprzedaż tej nieruchomości, nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, w myśl art. 2 pkt 14 ustawy, ani przed nim. Bowiem do pierwszego zasiedlenia doszło z chwilą ponoszenia nakładów na jej ulepszenie, które to przekroczyły 30% wartości początkowej nieruchomości. Jednocześnie pomiędzy pierwszym zasiedleniem a ich dostawą upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Tym samym w niniejszej sprawie są spełnione warunki pozwalające na zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Reasumując, sprzedaż opisanej nieruchomości korzystać będzie ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Jednocześnie ze zwolnienia od podatku będzie korzystać także sprzedaż gruntu na którym budynek ten jest położony – w myśl art. 29a ust. 8 ustawy.

Zatem, w tej sytuacji Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawienia faktury VAT z zastosowaniem zwolnienia od podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy (…).

Jednocześnie przepisy art. 6 ustawy wskazują na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle art. 6 pkt 1 ustawy – przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Należy zauważyć, że regulacja zawarta w art. 6 pkt 1 ustawy, stanowi implementację art. 19 ust. 1 i 2 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 06. 347. 1), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE.

W myśl art. 19 ust. 1 i ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE – w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.

Wobec tego w niniejszej sprawie kwestią wymagającą interpretacji jest ustalenie istnienia lub nieistnienia podstaw do zastosowania przepisu art. 6 pkt 1 ustawy.

Ustawodawca w ww. przepisie nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie to należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności jak właściciel np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego (aport) itp.

Wyłączenie stosowania ustawy o podatku od towarów i usług przewidziane w przepisie art. 6 pkt 1 ustawy obejmuje jednakże tylko te czynności zrównane z pojęciem dostawy towarów, których przedmiotem jest przedsiębiorstwo lub zorganizowana część przedsiębiorstwa.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują terminu „przedsiębiorstwo”. Z tej przyczyny dla celów określenia zakresu pojęcia „przedsiębiorstwo” wykorzystuje się regulację zawartą w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.), który to przepis stanowi, że przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

1.  oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2.  własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3.  prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4.  wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5.  koncesje, licencje i zezwolenia;
6.  patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7.  majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8.  tajemnice przedsiębiorstwa;
9.  księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Należy tu wskazać również art. 55,sup>2 Kodeksu cywilnego, w którym ustawodawca wprowadza zasadę, że czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

Zatem, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami tak, żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej.

Podsumowując, przedsiębiorstwem w rozumieniu Kodeksu cywilnego jest takie przedsiębiorstwo, które jest zorganizowane i wyposażone w składniki zapewniające realizowanie celów gospodarczych, jest samodzielnym podmiotem prawa funkcjonującym w obrocie gospodarczym. Ponadto, nie można traktować jako przedsiębiorstwo wyodrębnionej gospodarczo części będącej zespołem składników majątkowych i niemajątkowych, jeżeli nie będzie obejmować ksiąg i dokumentów związanych z prowadzeniem działalności.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Wnioskodawca jako zarejestrowany, czynny podatnik podatku VAT prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu hotelu. Zainteresowany w dniu 16 listopada 2001 r. nabył – razem z małżonką do majątku wspólnego małżeńskiego, jako osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej – od spółki jawnej nieruchomość zabudowaną budynkiem przeznaczonym na cele wczasowo-turystyczne położoną w K. W momencie zakupu stan techniczny budynku uzasadniał jego rozbiórkę lub remont kapitalny. Następnie w dniu 22 listopada 2001 r. Wnioskodawca rozpoczął jednoosobową działalność gospodarczą (uzyskał właściwy wpis do rejestru CEiDG). Zgodnie z tym wpisem przeważająca działalność gospodarcza (kod PKD) to 55.10.7 – Hotele i podobne obiekty zakwaterowania. Wkrótce potem Zainteresowany wpisał opisaną wyżej nieruchomość zabudowaną jako środek trwały w swojej działalności gospodarczej. Z uwagi na fakt, że nieruchomość wymagała generalnego remontu, bądź rozbiórki, Wnioskodawca na nieruchomości tej przeprowadził inwestycję polegającą na zrobieniu generalnego remontu. W 2002 r. Zainteresowany zakończył remont budynku i od tego czasu prowadzi działalność polegającą na prowadzeniu hotelu, tj. budynek został oddany do użytkowania w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu VAT.

W chwili obecnej, tj. w 2014 r., bądź w niedalekiej przyszłości (najdalej w I kwartale 2015 r.) Zainteresowany chce wyżej opisaną nieruchomość zabudowaną sprzedać. Przedmiotem sprzedaży będą wszystkie aktywa, środki trwałe, wyposażenie oraz należności i zobowiązania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kupujący przejmie także wszelkie umowy, zarówno handlowe, jak i z dostawcami mediów, które ma zawarte sprzedający. Na kupującego przejdą także inne prawa, które dotychczas przysługują Wnioskodawcy, np. koncesje na sprzedaż alkoholu. Nabywca będzie miał także prawo do posługiwania się nazwą hotelu – H., który jest znakiem zastrzeżonym. Nabywca na przedmiotowej nieruchomości będzie mógł prowadzić działalność gospodarczą. Wszystkie składniki sprzedawanego majątku pozwolą na kontynuowanie prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie hoteli i obiektów zakwaterowania.

Jak wskazał Wnioskodawca, na dzień dzisiejszy oraz na moment dokonania transakcji sprzedaży nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej oprócz prowadzenia hotelu w ww. budynku mającym być przedmiotem sprzedaży. Po przeprowadzeniu transakcji sprzedaży nieruchomości Zainteresowany albo wypisze się z ewidencji CEiDG i nie będzie prowadził już żadnej działalności gospodarczej albo rozpocznie wykonywanie innej działalności, w innej branży.

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedawany majątek spełnia definicję przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 551 kodeksu cywilnego.

W przedmiotowej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży przedmiotowej nieruchomości.

Wskazać należy, że zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność gospodarczą zbywcy. O tym, czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres zbywanego majątku, praw i zobowiązań; wyodrębnienie to musi dotyczyć przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, że doszło do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo. Ponadto jak wskazano powyżej, decydujące jest to, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami umożliwiające kontynuowanie określonej działalności gospodarczej.

W rozpatrywanej sprawie – jak wynika z treści wniosku – przedmiotem sprzedaży będzie prowadzone przez Wnioskodawcę przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy Kodeks cywilny. Przedmiotem sprzedaży będą wszystkie aktywa, środki trwałe, wyposażenie oraz należności i zobowiązania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kupujący przejmie także wszelkie umowy, zarówno handlowe, jak i z dostawcami mediów, które ma zawarte sprzedający. Na kupującego przejdą także inne prawa, które dotychczas przysługują Wnioskodawcy, np. koncesje na sprzedaż alkoholu. Nabywca będzie miał także prawo do posługiwania się nazwą hotelu – H., który jest znakiem zastrzeżonym. Nabywca na przedmiotowej nieruchomości będzie mógł prowadzić działalność gospodarczą.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa uznać zatem należy, że skoro przedmiotem sprzedaży będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy Kodeks cywilny, to zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy, czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Reasumując, skoro przedmiotem opisanej transakcji sprzedaży będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego – to czynność ta będzie korzystała z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy i w konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcie pytanie nr 2 Wnioskodawcy stało się bezprzedmiotowe.

Końcowo wskazać należy, że stosownie do treści art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zatem, to z wyczerpującego opisu przedstawionego przez wnioskodawcę musi wynikać stan faktyczny sprawy umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej zawierającej ocenę stanowiska zainteresowanego wraz z uzasadnieniem tej oceny (art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa).

Organ podatkowy wydając interpretację indywidualną rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku (a nie pytania, czy też stanowiska Zainteresowanego) oraz wyrażonej przez Wnioskodawcę oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Tym samym, Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) przedstawionego przez Wnioskodawcę.

Ponadto należy wskazać, że definitywnej oceny przedmiotu czynności prawnej dokonuje sam podatnik, który jest w pełni zorientowany, czy przekazywane w ramach tej czynności składniki majątkowe wypełniają definicję przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 551 Kodeksu cywilnego.

Należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego zdarzenia przyszłego, udzielona interpretacja traci swą aktualność.

Tutejszy Organ informuje ponadto, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisywanym zdarzeniu przyszłym oraz własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Dodatkowo tut. Organ informuje, że w zakresie wynikającym z uzupełnienia wniosku

z 20 lutego 2014 r., dotyczącym rozszerzenia jego zakresu o pytanie odnoszące się do opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości, która wcześniej została wycofana z działalności i przekazana na własne potrzeby osobiste – zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Rozstrzygniecie w powyższej kwestii zostanie wydane w terminie określonym w art. 14d Ordynacji podatkowej, przy czym bieg tego terminu rozpoczął się od dnia złożenia ww. uzupełnienia do wniosku – wszczynającego odrębne postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w powyższym zakresie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.