Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.476.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-10
Teza: Skutki podatkowe otrzymania "kwoty dodatkowej" w ramach
rozliczeń z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismem z 4 czerwca 2025 r. (wpływ 4 czerwca 2025 r.) oraz z 11 czerwca 2025 r.
    (wpływ 11 czerwca 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego wraz z uzupełnieniem
    24 listopada 2006 roku w (...) zawarł Pan z Bankiem A. z siedzibą w (...) (obecnie następcą
    prawnym jest Bank B. z siedzibą w (...)) umowę kredytu hipotecznego w walucie
    wymienialnej CHF na kwotę 128.304,15 CHF, wypłacając w rzeczywistości kwotę
    299.872,46 zł.
    Kredyt przeznaczony był na nabycie lokalu mieszkalnego (na cele własne w związku z
    koniecznością przeprowadzki rodziny do (...)) położonego w (...) przy ul. (...) i na
    refinansowanie poniesionych środków własnych.
    Za spłatę kredytu wszyscy kredytobiorcy odpowiadali solidarnie (tj. Pan oraz Pana żona B.
    B.).
    Kredyt został udzielony przez podmiot będący w dniu zawarcia umowy pod nadzorem
    Komisji Nadzoru Finansowego.
    Bank celem zabezpieczenia spłaty kredytu ustanowił hipotekę na ww. nieruchomości w
    postaci hipoteki umownej zwykłej i hipoteki umownej kaucyjnej.
    W 2023 roku, z pomocą profesjonalnego pełnomocnika, wraz z Pana małżonką B.B. złożył
    Pan pozew przeciwko Bank B. (Bank) o ustalenie nieważności umowy oraz o zapłatę kwoty
    353.856,61 zł tytułem świadczenia nienależnego spełnionego przez Państwa na podstawie
    całkowicie nieważnej umowy kredytu hipotecznego w walucie CHF, w postaci uiszczonych
    na rzecz banku rat kapitałowo-odsetkowych w okresie od początku obowiązywania
    umowy do 10 listopada 2022 r.
    W toku procesu doszli Państwo do porozumienia i 27 czerwca 2024 r. zawarli Państwo z
    pozwanym bankiem sądową ugodę, na mocy której bank dokonał zmiany waluty z CHF na
    złotówki oraz zwolnił Państwa jako kredytobiorców z długu.
    Na kwotę umorzenia długu składała się kwota 115.369,86 PLN kapitału bieżącego
    (niewymagalnego).
    Ponadto bank zobowiązał się dodatkowo wypłacić Państwu łącznie (Panu oraz Pana żonie)
    kwotę 41.000,00 zł w związku z rozliczeniem umowy kredytu.
    Kwota dodatkowa była zwrotem środków pieniężnych, które wcześniej zostały przekazane
    na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych przez cały okres trwania
    umowy.
    Bank dodatkowo zdecydował się przyjąć, że wypłacona Panu oraz Pana małżonce kwota
    jest przychodem podlegającym opodatkowaniu oraz wystawił Państwu PIT-11. Zarówno
    Panu, jak i Pana żonie bank wystawił PIT-11, każdy na kwotę po 20.500,00 zł.
    Nigdy wcześniej nie korzystali Państwo w przeszłości z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    Czy wypłata przez bank kwoty dodatkowej, o której mowa we wniosku stanowi przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    Bank w ramach zawartej przez Pana ugody sądowej wypłacił Panu oraz Pana żonie łącznie
    kwotę 41.000,00 zł. Jest to kwota, która została przez Państwa jako kredytobiorców
    wpłacona w ramach spłaty rat kapitałowo odsetkowych, resztę zobowiązania bank
    umorzył w ramach ugody.

    Bank powinien zwrócić Panu kwotę wyższą w przypadku, gdyby sąd wydał wyrok
    korzystny dla Pana, tj. unieważniający umowę kredytu.
    Jednakże w celu szybkiego zakończenia sporu doszli Państwo z bankiem do porozumienia,
    w którym ten umarzał saldo zadłużenia na podstawie zawartej umowy kredytu, a także
    wypłacił część kwoty, która została przez Państwa wpłacona do banku ponad spłacony
    kapitał.
    Zakończyło to spór z bankiem, jednak ten z uwagi na zakończenie sporu ugodą wystawił
    PIT-11 na kwotę 20.500,00 zł na Pana oraz PIT-11 na kwotę 20.500,00 zł na Pana żonę.
    Bank uznał wypłacone przez siebie kwoty jako Państwa dochód, co nie jest zgodne z
    prawdą, gdyż jest to zwrot części środków, jakie uiścili Państwo do banku celem spłaty
    kredytu.
    Uważa Pan, że nie jest to przychód oraz że nie podlega on podatkowi od osób fizycznych.
    W Pana ocenie, kwota jaką uzyskał Pan od Banku w wyniku zawarcia ugody nie stanowi
    przychodu do opodatkowania. Wskazać należy, że wartość spłaconych rat kredytu
    znacznie przewyższyła wysokość kredytu udzielonego przez Bank. Na mocy ugody
    sądowej otrzymał Pan zwrot kwoty, którą spłacił Pan wcześniej do Banku. Zatem,
    zwrócona przez Bank kwota nie stanowi przysporzenia majątkowego, które w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi przychód do
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji zwrot
    nienależnie pobranego świadczenia nie stanowi przychodu. Otrzymał Pan bowiem zwrot
    nienależnie zapłaconych Bankowi kwot.
    Mając na uwadze art. 11 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy
    z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024.226),
    przychód został zdefiniowany jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
    roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń
    w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym do osób fizycznych można mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik,
    czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Tymczasem kwota zwrócona przez Bank nie spowodowała przyrostu Pana majątku.
    Otrzymany zwrot środków pieniężnych na mocy ugody sądowej stanowi bowiem jedynie
    kwotę wcześniej przekazaną do Banku w ramach spłaty kredytu hipotecznego.
    Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102),
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczy kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku, gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty
    mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej,
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
    udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
    waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania.

    Zaniechanie poboru podatku dotyczy kredytów, spełniających łącznie trzy warunki:
    1) zostały udzielone przed 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów,
    2) zostały zabezpieczone w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
    nieruchomości bądź prawie wieczystego użytkowania gruntu czy udziale w takim prawie,
    lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego bądź udziale w takim
    prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej bądź udziale w
    takim prawie,
    3) zostały zaciągnięte na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT (m.
    in. nabycie budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, działki budowlanej, a także na
    budowę czy remont).
    Ponadto zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do dochodów uzyskanych w
    okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2024 r.
    Z tych względów, kwota jaką otrzymał Pan od Banku w ramach zawartej ugody sądowej
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z wieloma przypadkami wystawiania PIT-11 przez banki działające na terenie
    Polski, tego typu interpretacje są wielokrotnie wystawiane na korzyść konsumentów.
    Również orzecznictwo wymiaru sprawiedliwości wykazuje, że kwota wypłacana w ramach
    ugody nie stanowi przychodu.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2019 roku sygn.
    akt II FSK 799/18:
      Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za
      przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają
      charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem
      majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2017 roku, sygn. akt II FSK
    2253/15, Sąd stwierdził, że:
      Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.
      p.d.o.f.), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia
      aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc
      przedmiotu opodatkowania.
    Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 3 marca
    2022 roku, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP wskazał, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód
      uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie
      których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem
      majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. (...) Wobec tego do przychodów
      podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot
      uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych poczynionych za
      inny podmiot (...).
    Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29
    listopada 2024 roku, 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR:
      Podkreślenia wymaga, że wypłata świadczenia z tytułu dodatkowej kwoty stanowi w
      rzeczywistości zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy
      finansowania hipotecznego walutowego, klient przekazał na rzecz banku w ramach
      spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Dodatkowa kwota -
      bez względu na to, jak jest określana w przepisach wewnętrznych banku, czy ugodzie -

      jest w swej istocie zwrotem wpłat dokonanych przez klienta, podobnie, jak takim
      zwrotem są świadczenia wynikające ze zmiany waluty zadłużenia. Potwierdzeniem
      tego jest to, że przyjęty w banku sposób ustalania wysokości wypłacanej klientowi
      dodatkowej kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zawarcia
      ugody, klient uiściłby na rzecz banku kwotę niższą aniżeli otrzymana od banku kwota
      finansowania. Strony negocjując warunki ugody określają akceptowalne przez nich
      warunki, co nie zmienia faktu, że dopóki wypłacana kwota "mieści się w wartościach
      wpłat dokonanych uprzednio przez klienta, w ujęciu ekonomicznym i faktycznym
      stanowi dla tego Klienta zwrot kwot zapłaconych w związku z daną umową
      finansowania hipoteczne walutowego, która jest zmieniana Ugodą. W konsekwencji
      należy uznać, że w związku z wypłatą dodatkowej kwoty, klient otrzymuje środki
      będące ekwiwalentem części wydatków, które były uprzednio poniesione z jego
      własnych środków. Kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a
      jedynie "wyrównanie" wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji
      wypłata dodatkowej kwoty nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku
      podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    W interpretacji z 14 października 2022 roku, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA,
    DKIS wskazał, że:
      (...) w związku z zawarciem ugody kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent
      środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy klient przekazał na rzecz banku
      w ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych od otrzymanego kredytu. Klient
      otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z
      jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego
      majątku, a jedynie "wyrównanie" wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W
      konsekwencji, można uznać za Państwem, że taka operacja nie spełnia celu przychodu
      jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani
      poprzez zmniejszenie jego pasywów. Zatem, należy zgodzić się z Państwem, że w
      związku z zawarciem ugody i otrzymaniem zwrotu, po stronie Kredytobiorcy nie
      powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.
    Tożsame stanowisko przyjął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach
    indywidualnych:
        z 21 lutego 2025 r. 0113-KDIPT2-2.4011.937.2024.2.DA;
        z 27 stycznia 2025 r. 0115-KDIT1.4011.830.2024.1.AS;
        z 1 sierpnia 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy

      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Z informacji przedstawionych przez Pana wynika, że:
    1. złożył Pan pozew przeciwko bankowi o uznanie umowy kredytowej za nieważną i o
      zapłatę kwoty tytułem świadczenia nienależnie spełnionego;
    2. bank zaproponował zawarcie ugody i wypłatę „kwoty dodatkowej”.
    Powziął Pan wątpliwość, czy kwota ta będzie stanowić przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe wypłaty kwoty przez bank
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania

    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Skoro - otrzyma Pan od banku zwrot środków będących nadpłatą kredytu, to otrzymana
    przez Pana kwota będzie zatem stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie
    wpłacił Pan do banku.
    Wobec powyższego, wypłata przez bank na Pana rzecz tej kwoty będzie dla Pana
    neutralna podatkowo. W wyniku tej wypłaty nie osiągnie Pan bowiem konkretnego
    przysporzenia majątkowego, a więc zwrot ten nie spowoduje po Pana stronie powstania
    przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze powyższe - nie będzie Pan miał obowiązku rozliczenia tych środków dla
    celów podatkowych.
    Pana stanowisko należało więc uznać za prawidłowe.
    Na marginesie należy wskazać, że powołane przez Pana we własnym stanowisku
    Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym
    udzielonym na cele mieszkaniowe nie znalazłoby zastosowania w Pana sprawie, ponieważ
    odnosi się ono do kwot umorzonych, a nie do kwot zwróconych/wypłaconych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Wydając interpretacje indywidualną nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą
    samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku
    spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej
    dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym. Dlatego też, nie odniosłem się do kwot wskazanych we
    wniosku.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych i wyroków sądu
    wskazuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    bądź zdarzenia przyszłego.
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to interpretacja nie wywołuje skutków
    podatkowych dla Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.