Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/4510-543/15-2/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-12-29
Teza: Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w razie wyboru przez klienta formy płatności za zamówiony towar „z góry” (przed wysyłką towaru do klienta i przed wystawieniem faktury VAT), u Wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy - w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym - w dacie uregulowania przez Klienta płatności za towar w serwisie X lub Y?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; przychód; rachunki-rachunek bankowy; wydatek; wynagrodzenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z poźn. zm.) oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) - Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 16 października 2015 r. – data wpływu 20 października 2015 r. – o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia przychodu podatkowego oraz momentu jego rozpoznania (pytanie oznaczone we wniosku numerem 1) - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 października 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie określenia przychodu podatkowego i momentu jego rozpoznania oraz kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujące stany faktyczne.

Wnioskodawca – spółka akcyjna w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się sprzedażą detaliczną artykułów wyposażenia wnętrz oraz wyposażenia kuchni. Sprzedaż detaliczna artykułów wyposażenia wnętrz realizowana jest przez Wnioskodawcę w ramach sieci punktów sprzedaży detalicznej marki „XY”, zaś sprzedaż artykułów wyposażenia kuchni realizowana jest przez Wnioskodawcę w ramach punktów sprzedaży detalicznej marki „XA”.

Niezależnie od sprzedaży realizowanej w punktach sprzedaży detalicznej Wnioskodawca dokonuje sprzedaży towarów na terenie Polski za pośrednictwem sklepów internetowych prowadzonych oddzielnie dla marki „XY” oraz marki „XA”.

Zasady sprzedaży towarów w sklepach internetowych Wnioskodawcy są tożsame, tzn. klient składa, za pośrednictwem Internetu, zamówienie na towary znajdujące się w asortymencie sklepu internetowego dokonując jednocześnie wyboru formy płatności za towar w postaci płatności przelewem bankowym „z góry”, która to płatność realizowana jest przed dostawą towaru do klienta za pośrednictwem serwisu XYZ lub XZZ albo płatności za pobraniem „z dołu”, która dokonywana jest z chwilą dostarczenia towaru do klienta przez pocztę lub kuriera.

Mechanizm płatności dokonywanych za pośrednictwem wymienionych serwisów płatniczych (XYZ lub XZZ) jest tożsamy.

Wnioskodawca, występujący jako akceptant płatności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych posiada panel dostępu do serwisu, który stanowi podstronę serwisu. Przy użyciu panelu Wnioskodawca na bieżąco monituje informację o płatnościach wykonanych przez klientów za pośrednictwem serwisu, co jest również dla niego sygnałem, iż płatność została wykonana a co za tym idzie należy wysłać do klienta zakupiony przez niego towar. Płatność dokonana przez klienta za pośrednictwem serwisu jest następnie rozliczana przez serwis z Wnioskodawcą na warunkach uzgodnionych w umowie pomiędzy Wnioskodawcą a serwisem. Z chwilą wykonania płatności w serwisie klient realizuje swoje zobowiązanie finansowe wobec Wnioskodawcy z tytułu umowy sprzedaży towaru i zyskuje roszczenie o wydanie towaru.

W przypadku wyboru formy płatności za towar w postaci płatności przelewem bankowym „z góry”, po dokonaniu płatności przez Klienta, Wnioskodawca stosownie do wyboru Klienta wystawia paragon lub fakturę. Następnie towar wraz z paragonem lub fakturą dostarczany jest przez Wnioskodawcę, za pośrednictwem poczty lub kuriera, do miejsca wskazanego przez klienta. Wyboru miejsca i sposobu dokonania dostawy towaru (pocztą lub kurierem) dokonuje klient. Zgodnie z regulaminem sklepu internetowego Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za dostarczenie zamówionego towaru do momentu jego doręczenia Klientowi.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w razie wyboru przez klienta formy płatności za zamówiony towar „z góry” (przed wysyłką towaru do klienta i przed wystawieniem faktury VAT), u Wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy - w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym - w dacie uregulowania przez Klienta płatności za towar w serwisie XYZ lub XZZ?
2.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w razie wyboru przez klienta formy płatności za zamówiony towar „z góry” (przed wysyłką towaru do klienta i przed wystawieniem faktury VAT lub paragonu), podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym powinna zostać ustalona, jako różnica kwoty netto z wpłaty on-line uiszczonej przez klienta z góry przy składaniu zamówienia internetowego na towar a poniesionym przez Wnioskodawcę kosztem wytworzenia/nabycia sprzedawanego towaru?

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź na pytanie pierwsze. Wniosek Spółki w zakresie pytania drugiego zostanie rozpatrzony odrębnymi interpretacjami indywidualnymi.

Zdaniem Wnioskodawcy, w razie wyboru przez klienta formy płatności za zamówiony towar „z góry” (przed wysyłką towaru do klienta), u Wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy w dacie uregulowania przez Klienta płatności za towar w serwisie XYZ lub XZZ, ponieważ z chwilą wykonania płatności w serwisie XYZ lub XZZ klient realizuje swoje zobowiązanie finansowe wobec Wnioskodawcy z tytułu umowy sprzedaży towaru.

W ocenie Wnioskodawcy za przyjęciem powyższego stanowiska przemawiają następujące okoliczności:

Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 851, z późn. zm.) (dalej: „Ustawa o CIT”) za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji działalności gospodarczej. Działalność gospodarczą ustawodawca zdefiniował w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 584, z późn. zm.), zgodnie z którym działalność gospodarczą stanowi działalność zarobkowa, działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Pojęcie działalności gospodarczej rozszerzone zostało przepisem art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2015, poz. 613), zgodnie z którym przez działalność gospodarczą rozumie się każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet, gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców.

W myśl art. 12 ust. 3 Ustawy o CIT do przychodów z działalności gospodarczej stosuje się zasadę memoriałową zgodnie z którą podstawowym kryterium pojawiania się przychodu dla celów podatku dochodowego jest przychód należny, to jest powstanie wierzytelności związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 12 ust. 3a Ustawy o CIT za datę powstania przychodu, z działalności gospodarczej, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1.  wystawienia faktury albo
2.  uregulowania należności.

Z przepisu art. 12 ust. 3a Ustawy o CIT wynika, iż o momencie powstania przychodu z działalności gospodarczej decyduje to, które z wymienionych w tym przepisie zdarzeń (dostawa towaru/wykonanie usługi, wystawienie faktury, uregulowanie należności) zachodzi jako pierwsze.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w opisanym przez niego stanie faktycznym w razie sprzedaży towarów, za pośrednictwem sklepu internetowego, na rzecz klienta, który dokonuje zapłaty ceny za towar przed jego dostawą i przed wystawieniem na rzecz klienta faktury, u Wnioskodawcy powstanie przychód podatkowy w momencie dokonania przez klienta płatności na rzecz Wnioskodawcy w serwisie XYZ lub XZZ, ponieważ w tym dniu klient realizuje w sposób definitywny płatność z tytułu umowy sprzedaży towaru i zyskuje roszczenie o wydanie zakupionego towaru.

W tym stanie rzeczy podkreślić również należy, iż zapłata dokonywana przez klienta przed dostawą towaru i wystawieniem faktury ma charakter zapłaty definitywnej i równa się cenie zakupionego towaru. Zapłata ta nie jest zaliczką ani zapłatą częściową za nabywany towar.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy w przedmiocie ustalenia momentu powstania przychodu z działalności gospodarczej potwierdzają liczne interpretacje podatkowe organów podatkowych, w tym m.in. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, z dnia 14 maja 2009 r., znak IPPB3/423-165/09-2/KK, w której stwierdzono, iż: „W celu określenia momentu powstania przychodu, spółka powinna określić, które ze zdarzeń (wykonanie usługi serwisowej, wystawienie faktury, zapłata należności) miało miejsce najwcześniej i zgodnie z tym rozpoznać przychód podatkowy.”

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Natomiast powołana przez Wnioskodawcę rozstrzygnięcie w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego została wydana w indywidualnej sprawie, przez co nie może wpływać na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Na mocy art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. W toku wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego każdą sprawę organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie. Tym samym, przywołana interpretacje indywidualna ma jedynie walor informacyjny i nie jest wiążąca dla tutejszego organu w przedmiotowej sprawie - nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.