Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.432.2021.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-07-30
Teza: Obowiązek złożenia zeznania podatkowego w Polsce za 2020 rok.
Słowa kluczowe: abolicja; Irlandia; nierezydent; zeznania-zeznania podatkowe; zeznania-zeznania roczne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku (data wpływu 19 kwietnia 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 23 lipca 2021 r. (data wpływu 27 lipca 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej obowiązku złożenia w Polsce zeznania podatkowego za rok 2020 – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 19 kwietnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązku złożenia w Polsce zeznania podatkowego za rok 2020.

Z uwagi na braki formalne, o których mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pismem z dnia 15 lipca 2021 r. znak 0112-KDIL2-1.4011.432.2021.1.DJ (data doręczenia 20 lipca 2021 r.) tutejszy organ na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ww. ustawy wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Pismem z dnia 23 lipca 2021 r. (data wpływu 27 lipca 2021 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni jako osoba niezamężna, w roku 2019 wyjechała do Irlandii w celu osiedlenia się w tym kraju. Załatwiła na miejscu wszelkie niezbędne formalności, w tym uzyskała nr PPS niezbędny do pracy oraz rozliczeń podatkowych w Irlandii. W październiku 2019 r. Wnioskodawczyni rozpoczęła w Irlandii pracę i od tamtego czasu pracowała jedynie za granicą, wszelkie jej dochody pochodziły jedynie z Irlandii.

Ponieważ przed wyjazdem za granicę była ubezpieczona w KRUS-ie chciała zrezygnować z tego ubezpieczenia ze względu na udane przeniesienie całego centrum życia do Irlandii. Miała zaplanowaną wizytę w Polsce w marcu 2020 r. aby dopełnić wszelkich formalności w urzędzie. Jednak ze względu na ograniczenia spowodowane pandemią COVID-19 lot Wnioskodawczyni został odwołany. Wnioskodawczyni została poinformowana, że zaświadczenie o niepodleganiu ubezpieczeniu KRUS należy złożyć osobiście dlatego nie mogła załatwić tej sprawy. Ponieważ w roku 2020 sytuacja na świecie nie ulegała poprawie, a jej sytuacja rodzinna uległa zmianie, Wnioskodawczyni musiała podjąć decyzję o powrocie do Polski na stałe. W tym celu, pod koniec roku, w grudniu 2020 r. Wnioskodawczyni zrezygnowała z pracy w Irlandii i w styczniu 2021 r. wróciła do Polski.

Na miejscu Wnioskodawczyni złożyła dokumenty wycofujące składki KRUS z okresu pobytu za granicą. Rozliczenia podatkowego za rok 2020 Wnioskodawczyni dokona w Irlandii, ponieważ tam było centrum jej życia w tym roku. Wnioskodawczyni jest świadoma, że od bycia tzw. rezydentem bądź nierezydentem podatkowym zależy czy ma obowiązek rozliczenia się z dochodów jedynie za granicą czy za granicą oraz w Polsce.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni podała co następuje.

W 2019 r. Wnioskodawczyni zakończyła pracę w Polsce i w celu osiedlenia się w październiku 2019 r. przeniosła się do Irlandii. Wynajęła tam mieszkanie i 21 października 2019 r. podjęła w Irlandii pracę. Wnioskodawczyni przeniosła do Irlandii swój ośrodek interesów życiowych i tym samym zmieniła rezydencję podatkową.

W grudniu 2020 r. z powodu sytuacji spowodowanej pandemią COVID-19 Wnioskodawczyni była zmuszona zmienić swoje plany chcąc przenieść swoje centrum interesów życiowych z powrotem do Polski. Pracę w Irlandii Wnioskodawczyni zakończyła (…) grudnia 2020 r.

W styczniu 2021 r. Wnioskodawczyni powróciła do Polski zmieniając rezydencję z irlandzkiej na polską. Wnioskodawczyni podkreśla, że do tej zmiany nakłoniła ją wyłącznie nieoczekiwana sytuacja związana z pandemią koronawirusa. W przeciwnym razie jej centrum interesów życiowych pozostałoby w Irlandii.

Wnioskodawczyni wraz z wyjazdem do Irlandii przeniosła tam centrum interesów życiowych, przeniosła tam cały dobytek, wynajęła mieszkanie, uzyskała wszelkie niezbędne dokumenty (numer PPS) aby być rezydentem Irlandii i podjęła tam pracę. Wraz z powrotem do Polski Wnioskodawczyni przeniosła tu centrum interesów życiowych.

Wnioskodawczyni dochody w Irlandii uzyskiwała z tytułu umowy o pracę oraz pracy na własny rachunek prowadząc jednoosobową działalność gospodarczą. W roku 2020 Wnioskodawczyni nie uzyskała w Polsce żadnych dochodów. W 2020 r. Wnioskodawczyni nie miała ukończonych 26 lat, a jej dochody uzyskane w Irlandii nie przekroczyły kwoty 85.528 zł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w roku 2020 r. Wnioskodawczyni ma obowiązek rozliczenia się również w Polsce?

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z prawem, m.in. z Umową zawartą między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatku od dochodu z dnia 13 listopada 1995 r. nie jest w obowiązku płacenia podatku dochodowego również w Polsce. Za rok 2020 dokonała rozliczenia w Irlandii oraz w roku tym nie miała centrum życia w Polsce. W roku 2020 mieszkała na stałe oraz pracowała jedynie w Irlandii, tam również była ubezpieczona, a w Polsce nie przebywała dłużej niż 183 dni. Zdaniem Wnioskodawczyni jej centrum interesów życiowych w roku 2020 znajdowało się w Irlandii i nie była rezydentem podatkowym Polski.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Na podstawie art. 3 ust. 2a ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy).

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Jak wynika ze stanu faktycznego opisanego we wniosku i jego uzupełnieniu, w roku podatkowym 2020, którego dotyczy zapytanie, Wnioskodawczyni posiadała irlandzką rezydencję podatkową. Wnioskodawczyni spędziła w Irlandii cały rok 2020. W 2019 r. Wnioskodawczyni zakończyła pracę w Polsce i w październiku 2019 r. przeniosła się do Irlandii, gdzie wynajęła mieszkanie i podjęła w Irlandii pracę. Wnioskodawczyni przeniosła do Irlandii swój ośrodek interesów życiowych i tym samym zmieniła rezydencję podatkową z polskiej na irlandzką. Pracę w Irlandii Wnioskodawczyni zakończyła (…) grudnia 2020 r., a w styczniu 2021 r. Wnioskodawczyni powróciła do Polski przenosząc tu z powrotem ośrodek interesów życiowych i tym zmieniając rezydencję z irlandzkiej na polską.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że skoro Wnioskodawczyni w roku podatkowym 2020 nie przebywała w ogóle na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jednocześnie nie posiadała ośrodka interesów życiowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (bo jej ośrodek interesów życiowych znajdował się w Irlandii), brak jest przesłanek uprawniających uznanie jej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu cyt. art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, Wnioskodawczyni na terytorium Polski mogłaby mieć jedynie ograniczony obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ww. ustawy, objawiający się w podleganiu obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – których jednak w przedmiotowym okresie – jak wskazała – nie osiągnęła.

Jak wykazano wyżej, skoro w stosunku do Wnioskodawczyni nie znajduje zastosowania przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych to jednocześnie nie znajduje zastosowania przepis art. 4a tej ustawy. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1996 r. poz. 129).

W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni nie może być uznana za polskiego rezydenta podatkowego, tym samym nie będzie zobowiązana do opodatkowania w Polsce dochodów uzyskanych z tytułu pracy najemnej i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Irlandii.

W konsekwencji, rację ma Wnioskodawczyni, że na gruncie opisanego stanu faktycznego nie ma obowiązku rozliczania się w Polsce za rok 2020.

Końcowo należy podkreślić, że zakres interpretacji indywidualnej, zdeterminowany jest przede wszystkim przedstawionym przez Wnioskodawczynię stanem faktycznym jak i jej własnym stanowiskiem. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Należy też zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Odnośnie dokumentów stanowiących załączniki do wniosku, tutejszy Organ wyjaśnia, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny przesłanych załączników.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.