Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.673.2024.2.DB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-03
Teza: Ustalenie braku powstania przychodu w wyniku wypłaty przez bank kwoty wynikającej z ugody.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny; nadpłata; umowa-nieważność umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie braku powstania przychodu w wyniku wypłaty
    przez bank kwoty wynikającej z opisanej ugody jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełniła Pani wniosek – na wezwanie organu – 30 grudnia 2024 r. (data wpływu). Treść
    wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    29 września 2004 r. Wnioskodawczyni A. A wraz z B. A zawarli z X Spółką Akcyjną z siedzibą
    w V umowę kredytu hipotecznego (...) nr (...). Kredyt został udzielony w złotych w kwocie
    stanowiącej równowartość 72.620,00 CHF, co stanowiło 198 020,21 zł.
    Kredyt przeznaczony został na dokończenie budowy domu mieszkalnego położonego w C
    na działce nr 1 należącego do Państwa A. A i B. A, dla którego Sąd Rejonowy (...) prowadzi
    księgę wieczystą (...). Powyższy cel został zrealizowany.
    Na skutek powzięcia wiadomości o zawarciu w umowie kredytu klauzul niedozwolonych
    Wnioskodawczyni wraz z B. A złożyli pozew z dnia 3 października 2023 r. o ustalenie
    nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu oraz o zapłatę kwoty 296
    300,54 zł tytułem całości rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych na rzecz banku. Sprawa
    zawisła przed Sądem Okręgowym (...) pod sygn. (...).
    19 września 2024 r. celem polubownego zakończenia sporu zawarta została ugoda. Celem
    rozliczenia zakończonej umowy kredytu bank jednostronnie – na podstawie wytycznych
    KNF w sprawie warunków ugód – dokonał w ugodzie zmiany w zakresie waluty, wysokości
    i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Za podstawę wysokości zadłużenia na dzień
    zawarcia ugody przyjęto fikcję, że kredyt udzielony na podstawie umowy kredytu zostanie
    rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy kredytu stanowił kredyt złotowy udzielony
    na warunkach:
    a) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
      198.020,21 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, bank przeliczył ją na
      walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty;
    b) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
      suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,24 %; w dniu
      wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 8,14 %, zaś
      wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej
      transzy kredytu wynosiła 6,90 %; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika
      referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy
      i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności
      raty kredytu i odsetek.
    Inna forma ugody nie była przez bank dopuszczana. Na skutek ugody bank zobowiązał się
    do wypłaty w terminie 21 dni od daty podpisania ugody m.in. kwoty w wysokości
    100.000,00 PLN na rachunek kredytobiorców (A. A i B. A). Jednocześnie wskazano, iż
    kredytobiorca przyjął do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego
    stronie przychód, a na banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (sporządzanie
    informacji PIT-11). Strony ugody zgodnie oświadczyły, że zawarta ugoda wyczerpuje
    wszelkie wzajemne roszczenia w zakresie objętym sporem.
    Kwota 100 000 zł wypłacona A. A i B. A przez Bank wskutek zawarcia ugody mieści się w
    kwocie wpłaconej przez Kredytobiorców podczas spłaty kredytu hipotecznego. Kwota
    wpłacona przez Kredytobiorców do Banku w trakcie spłaty kredytu hipotecznego wynosi
    299 240,14 zł.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem ugody z bankiem przez Wnioskodawczynię i jej męża, mającej
    na celu zakończenie sporu na tle wadliwej Umowy, otrzymana kwota 100 000,00 zł
    stanowić będzie dla Wnioskodawczyni przychód i czy w związku z tym po stronie
    Wnioskodawczyni powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.)?
    Pani stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota 100 000,00 zł otrzymana od banku wskutek zawarcia
    ugody nie będzie stanowić dla niej przychodu, w związku z czym nie powstanie po jej
    stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    "u.p.d.o.f.") wymienia źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu Cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w projekcie ugody nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawczyni kwoty 100 000,00 zł, kwota ta tym
    bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z założeniami ugody
    Wnioskodawczyni miała otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania umowy kredytu
    świadczyła. Zwrot tego, co świadczono, nie stanowi przychodu.
    Bank na podstawie umowy udzielił Wnioskodawczyni kredytu na łączną kwotę 198.020,21
    zł, a w wyniku zawarcia w umowie klauzul abuzywnych miał dowolność ustalania kursu
    CHF. Kwota uiszczana przez Kredytobiorców na skutek abuzywności umowy stanowi
    świadczenie nienależne, a otrzymana przez Wnioskodawczynię w wyniku ugody kwota
    100.000,00 zł stanowi jedynie niewielki zwrot część kosztu, jaki poniosła w związku z
    zawarciem z bankiem wadliwej umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi dla
    Wnioskodawczyni żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń,
    który jest zgodny z prawem, tj. stanowi następstwo pozbawienia umowy kredytu jej
    abuzywnych postanowień.
    Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania danego świadczenia do
    jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do "innych źródeł przychodu", o których
    mowa w art. 20 u.p.d.o.f.), to nie można go uznać za przychód podatkowy, choćby nawet
    odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartego w przepisach art. 11 u.p.d.o.f.
    Ponadto ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa dochód jako
    nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód
    podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że
    dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może
    powstać dochód podatkowy.
    Otrzymanego zwrotu Wnioskodawczyni nie może traktować w kategorii przychodu
    podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie
    z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie następuje po
    stronie Wnioskodawczyni żadne przysporzenie majątkowe. Podkreślić należy, że
    otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. Zaś, w następstwie dokonanego ugodą
    przewalutowania, ustalenia wysokości zadłużenia do rozliczenia kredytu i przyjęcia przez
    strony określonego sposobu zaliczenia dokonanych spłat strony uznały, że dochodzi do

    całkowitego rozliczenia kredytu (jego spłaty), a ponadto kredytobiorca w następstwie
    zawarcia ugody otrzymuje nadpłacone przez niego kwoty.
    Zatem Wnioskodawczyni, otrzymuje Ona jedynie zwrot tego, co w czasie trwania umowy
    kredytowej świadczyła. Jednocześnie zwrot ten nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści dla
    Wnioskodawczyni, ponieważ ma on na celu doprowadzenie do rozliczeń w następstwie
    zastosowania postanowień ugody, które mają na celu usunięcie abuzywności. Otrzymanie
    zwrotu prowadzi zatem do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. nie jest
    następstwem stosowania abuzywnych postanowień umowy.
    Wnioskodawczyni wskazuje, że zgodnie z art. 917 k.c., przez ugodę strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie, albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Ugoda ma na celu
    uniknięcie sporu pomiędzy stronami poprzez przewalutowanie i dokonanie rozliczenia
    dotychczas spłaconych rat kredytu, aby w ten sposób zapobiec uznaniu niektórych
    postanowień umowy za bezskuteczne czy też uznaniu całej umowy za bezskuteczną czy
    też nieważną.
    Wnioskodawczyni utrzymuje stanowisko, że jej zdaniem (które znajduje potwierdzenie w
    ukształtowanej linii orzeczniczej) wiążąca ją z bankiem umowa kredytu zawierała
    postanowienia abuzywne, a także, że umowa jest nieważna. Zawarcie ugody przez
    Wnioskodawczynię nie stanowi zaprzeczenia twierdzeniom podnoszonym w toku procesu
    zawisłego przed Sądem Okręgowym (...) w zakresie nieważności umowy. Celem ugody było
    zakończenie sporu i rozliczenie z bankiem.
    W oparciu o dorobek orzecznictwa sądów powszechnych i orzecznictwo Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w przypadku których postanowień w umowach
    kredytowych z bardzo wysokim prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością byłyby
    one uznane za abuzywne. W następstwie zawarcia ugody dochodzi do dobrowolnego
    wyeliminowania skutków stosowania postanowień abuzywnych i zastosowania w ich
    miejsce takich postanowień (ustalenie waluty zadłużenia w PLN, ustalenie wysokości
    zadłużenia do rozliczenia kredytu, ustalenie sposobu rozliczenia dokonanych spłat, itp.),
    które nie wiążą się z ryzykiem stwierdzenia bezskuteczności czy też nieważności. Zatem
    ugoda niejako zastępuje wyrok, który w relacji pomiędzy stronami mógłby doprowadzić
    do analogicznego skutku, do którego doprowadza ugoda.
    Tożsame stanowisko można zaobserwować w wielu interpretacjach podatkowych
    wydawanych w oparciu o analogiczny stan faktyczny jak w niniejszej sprawie, m.in. z
    interpretacji z 14 października 2022 r. nr 0112- KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA wynika, że
      „w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
      pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w
      ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient
      otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z
      jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego
      majątku, a jedynie "wyrównanie" wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W
      konsekwencji można uznać, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest
      zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
      zmniejszenie jego pasywów”.
    Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie również w następujących
    interpretacjach indywidualnych:
    · z 28 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1.MN oraz
    · z 28 sierpnia 2023 r., nr 0114-KDIP3- 2.4011.607.2023.2.MN.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawczyni podtrzymuje swoje stanowisko, że kwota
    100 000,00 zł otrzymana od Banku wskutek zawarcia Ugody nie będzie stanowić dla niej

    przychodu, w związku z czym nie powstanie po jej stronie obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko dotyczące skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego, które
    przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Dla ustalenia dochodu kluczowe znaczenie mają dwa elementy: przychód oraz koszty
    uzyskania przychodu.
    Przychód
    Ustawodawca określił, co jest przychodem w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca odróżnia przy tym przysporzenia, które mają charakter:
    · pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne;
    · niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne
      świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia
      polegające na udostępnia-niu rzeczy lub praw).
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Otrzymanie nieodpłatnego
    świadczenia następuje w stosunku dwustronnym – świadczeniodawca ma wolę
    przekazania czegoś nieodpłatnie, a świadczeniobiorca godzi się na przyjęcie takiego
    świadczenia.
    Instytucja kredytu a podatek dochodowy
    Instytucja kredytu jest uregulowana przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z art. 69 ust. 1 tej ustawy:

      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej co
    do zasady są obojętne podatkowo. Uzyskana kwota kredytu nie jest przychodem,
    ponieważ nie jest definitywnym przysporzeniem majątkowym kredytobiorcy –
    kredytobiorca musi ją zwrócić kredytodawcy. Jednocześnie, spłata kwoty kredytu oraz
    spłata odsetek co do zasady nie jest kosztem uzyskania przychodu.
    Pani zdarzenie przyszłe
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że zawarła Pani wraz z drugim kredytobiorcą ugodę z
    bankiem. Celem ugody było zakończenie sporu dotyczącego niedozwolonych klauzul
    zawartych w umowie kredytu. Na mocy ugody doszło do ponownego przeliczenia
    wynikających z umowy kredytowej zobowiązań stron umowy kredytu – na zasadach
    przyjętych w ugodzie. W konsekwencji bank zobowiązał się do wypłaty na rzecz Pani i
    drugiego kredytobiorcy kwoty 100 000 PLN.
    Skoro zatem:
    · w ramach ugody, Państwo i bank przyjęliście zmienione zasady rozliczenia umowy
      kredytu (aby zniwelować skutki wadliwych klauzul) i
    · w wyniku tych przeliczeń część Państwa wpłat do banku okazała się nienależna
      (podlegająca zwrotowi),
    to wypłata takich kwot – w części przypadającej na Panią jako jednego z kredytobiorców –
    nie jest Pani przychodem podatkowym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, wypłata tych środków nie będzie skutkować po Pani stronie powstaniem
    obowiązku w podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    · Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
      który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    · Ta interpretacja uznaje Pani stanowisko za prawidłowe wyłącznie w zakresie, w jakim
      odnosi się ono do okoliczności podanych w opisie sprawy i do przepisów prawa
      podatkowego. Interpretacja nie ocenia Pani stanowiska w zakresie, w jakim wykracza
      ono poza te ramy. W szczególności, nie ocenia Pani stanowiska w części, w jakiej
      twierdzi Pani, że umowa z bankiem jest nieważna, a „zawarcie ugody (...) nie stanowi
      zaprzeczenia twierdzeniom podnoszonym w toku procesu zawisłego przed Sądem
      Okręgowym (...) w zakresie nieważności umowy”. Elementy te nie korespondują
      bowiem z przedstawionym przez Panią opisem okoliczności faktycznych sprawy.
    · Ta interpretacja dotyczy tylko Pani sytuacji prawnopodatkowej i nie wywołuje skutków
      prawnych dla Pani męża.
    · Rozstrzygnięcia, które podała Pani we własnym stanowisku w sprawie zostały wydane
      dla odrębnych podmiotów, w ich indywidualnych sprawach. Wydając tę interpretację
      miałem jednak na względzie zawarte w nich stanowiska dotyczące rozumienia i
      stosowania przepisów prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.