Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.680.2025.2.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Zwolnienie z podatku VAT sprzedaży egzekucyjnej lokalu
mieszkalnego
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
komornik
lokal-lokal mieszkalny
sprzedaż
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    zwolnienia z podatku VAT sprzedaży egzekucyjnej lokalu mieszkalnego. Uzupełnił go Pan
    pismem z 29 września 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest Kancelaria Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (...)
    prowadzący egzekucję z nieruchomości o numerze księgi wieczystej KW nr (...)
    prowadzona przez Sąd Rejonowy (...). Właścicielami majątku w stosunku do którego to
    majątku planowana jest sprzedaż w drodze egzekucji (dłużnikiem) są małżonkowie P.K.
    (pesel (...), NIP (...)) oraz Ż.P. (pesel (...), NIP (...)). Zapisy w księdze wieczystej stanowią, iż
    nieruchomość to SPÓŁDZIELCZE WŁASNOŚCIOWE PRAWO DO LOKALU - właścicielami są
    wymienieni małżonkowie, we wspólności ustawowej małżeńskiej. Wymieniony lokal
    położony w (...) ul. (...). P.K. prowadził działalność gospodarczą w latach 2006-2014 - tak
    stanowią zapisy w CEIDG. Wówczas stałym miejscem wykonywania działalności
    gospodarczej dłużnika oraz miejscem doręczeń był adres wskazany w CEIGD jako (...) ul.
    (...), natomiast lokal położony w (...) ul. (...) zgłoszony był w CEIDG jako miejsce dodatkowe
    wykonywania działalności gospodarczej. Wg wyciągu z Wykazu podmiotów
    zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i
    przywróconych do rejestru VAT - podatnik ten nie figuruje w rejestrze VAT. Ż.P. prowadziła
    działalność gospodarczą w latach 2014-2017 - tak stanowią zapisy w CEIDG. Wówczas
    stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej dłużniczki oraz miejscem
    doręczeń był adres wskazany w CEIGD jako (...) ul. (...). Wg wyciągu z wykazu podmiotów
    zarejestrowanych jako podatnicy VAT, niezarejestrowanych oraz wykreślonych i
    przywróconych do rejestru VAT - podatniczka ta nie figuruje w rejestrze VAT.
    Wg operatu szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę majątkowego/biegłą sądową
    E.N. wynika, że omawiany lokal składa się z 3 pokoi, kuchni, łazienki, wc oraz przedpokoju,
                    2a powierzchnia lokalu to (...) m do lokalu przynależy balkon.
    Obaj właściciele oświadczyli, że nieruchomość opisana w KW nr (...) nie stanowi i nie
    stanowiła u nich majątku trwałego, nie wykorzystywali nieruchomości do wykonywania
    czynności opodatkowanych VAT, do nieruchomości nie zostały poczynione nakłady
    ulepszenia w wartości co najmniej 30% wartości początkowej (w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym) tej nieruchomości, pierwsze zasiedlenie lokalu wystąpiło w roku
    2003, właścicielom nie przysługiwało prawo odliczenia podatku VAT z nabycia
    nieruchomości - nie byli podatnikami VAT, nie wykonywali w ogóle czynności
    opodatkowanych VAT. Prócz zgłoszenia lokalu w CEIDG opisanego w treści powyżej -
    właściciele lokal wykorzystują głównie do celów mieszkaniowych.
    W uzupełnieniu wskazał Pan, że:
    Ad.1.
    Z opisu sprawy wynika, że P.K. prowadził działalność gospodarczą w latach 2006-2014 i
    wówczas lokal mieszkalny będący przedmiotem wniosku, zgłoszony był w CEIDG jako
    miejsce dodatkowe wykonywania działalności gospodarczej. Natomiast Ż.P. prowadziła
    działalność gospodarczą w latach 2014-2017 i wówczas ww. lokal mieszkalny był wskazany
    w CEIGD jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej dłużniczki oraz miejsce
    doręczeń. Proszę zatem o jednoznaczne wskazanie czy dłużnicy prowadzili fizycznie
    działalność gospodarczą w ww. lokalu mieszkalnym, o którym mowa we wniosku czy
    dłużnicy mieli tylko zarejestrowaną działalność gospodarczą pod adresem ww.
    nieruchomości, a faktycznie wykorzystywali ww. lokal wyłącznie do celów mieszkaniowych?
    Wskazał Pan, że Dłużnicy nie prowadzili fizycznie działalności gospodarczej w lokalu
    mieszkalnym. Lokal był przeznaczony wyłącznie do celów mieszkalnych.

    Ad.2.
    Czy ww. lokal mieszkalny był wprowadzony przez dłużników do ewidencji środków
    trwałych?
    Wskazał Pan, że zgodnie z odpowiedzią dłużników lokal nie był wprowadzony do ewidencji
    środków trwałych.
    Ad.3.
    Jeżeli ww. lokal mieszkalny był wprowadzony przez dłużników do ewidencji środków
    trwałych, to czy po zakończeniu działalności gospodarczej prowadzonej w latach 2006-
    2014 i 2014-2017 został on wycofany przez dłużników z ww. ewidencji środków trwałych?
    Wskazał Pan, że lokal nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych.
    Ad.4.
    Czy od momentu zakończenia działalności gospodarczej prowadzonej w latach 2006-2014
    i 2014-2017 ww. lokal mieszkalny jest wykorzystywany wyłącznie na potrzeby
    mieszkaniowe dłużników? Jeżeli nie, to w jaki sposób ww. lokal jest wykorzystywany przez
    dłużników?
    Wskazał Pan, że od momentu zakończenia działalności gospodarczej prowadzonej w
    latach 2006-2014 i 2014-2017 lokal jest wykorzystywany wyłącznie na potrzeby
    mieszkaniowe dłużników.
    Ad.5
    Jeżeli nie posiada Pani informacji, o których mowa w ww. pytaniach, które są niezbędne do
    oceny, czy w przedmiotowej sprawie będzie miało zastosowanie zwolnienie od podatku na
    podstawie ustawy o podatku od towarów i usług, to należy wskazać:
    a) czy ten brak informacji jest wynikiem podjętych przez Panią jako Komornika działań?
    b) czy działania te zostały udokumentowane?
    c) czy podjęte działania potwierdzają brak możliwości uzyskania tych niezbędnych
        informacji od Dłużnika?
    Wskazał Pan, że: Komornik odpowiedział na żądane pytania.

## Pytanie

Czy planowana sprzedaż egzekucyjna opisanej nieruchomości będzie opodatkowana
    podatkiem VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem wnioskodawcy sprzedaż licytacyjna, w związku z prowadzeniem egzekucji z
    nieruchomości posiadającej księgę wieczystą nr (...) będzie zwolniona z VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z przepisem art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
    zwanej dalej ustawą, organy egzekucyjne określone w Ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o
    postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz komornicy sądowi wykonujący
    czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Ustawy 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
    egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
    naruszeniem obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa - gdzie płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka
    organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów
    prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we
    właściwym terminie organowi podatkowemu.

    Przepisy prawa wskazują więc, że komornik sądowy jest płatnikiem podatku od dostawy
    towaru dokonywanej w trybie egzekucji w przypadku, gdy wykonuje on czynności
    egzekucyjne. Komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika - dłużnika.
    Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby
    zobowiązany dłużnik. W przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby
    opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie
    będzie obowiązany do odprowadzenia podatku. Jeżeli na dłużniku spoczywa obowiązek
    podatkowy związany ze sprzedażą towarów, to komornik jest zobowiązany do
    wystawienia faktury w imieniu i na rzecz dłużnika. Komornik sądowy zobowiązany jest do
    przestrzegania przepisów Ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w
    trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
    zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z treści art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że dostawą towarów jest przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel w tym również:
    - przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
    odszkodowanie:
    - wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub Innej umowy o
    podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach
    odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń
    przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie
    przeniesione;
    - wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak
    również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    - wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
    komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    - ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego
    lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej
    własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o Innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na
    rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
    - oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    - zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt
    6 ustawy o VAT).
    Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów
    sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7
    ust. 1 ustawy), a towarami w świetle tej ustawy - co do zasady - są rzeczy ruchome i
    nieruchomości (art. 2 pkt 6 ustawy). Takie zdefiniowanie terminu „dostawa towarów”,
    odwołujące się do ekonomicznego władztwa nad rzeczą sprawia, iż przedmiotem
    opodatkowania może być nie tylko sprzedaż czy zamiana rzeczy jako fizycznie
    wyodrębnionych dóbr materialnych, ale także zbycie prawa wieczystego użytkowania
    gruntu, jak również inne transakcje wywierające, z ekonomicznego punktu widzenia,
    podobne skutki.

    Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z
    zastrzeżeniem art. 41 ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129
    ust. 1 ustawy o VAT.
    W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT - obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r., - w
    okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f,
    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów nieruchomości spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż, stanowi dostawę towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez
    podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - zgodnie z ust. 2 wskazanego wyżej artykułu - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik - podatnik określony w art. 15 ust. 1 wskazanej ustawy.
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział
    opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku
    (podmiotowe lub przedmiotowe).
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy. W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt
    10a ustawy, wskazane są zwolnienia od podatku VAT dla dostawy budynków, budowli lub
    ich części spełniających określone w tych przepisach warunki.
    I tak w treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    1) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    2) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Dostawa budynków, budowli lub ich części jest - co do zasady - zwolniona od podatku od
    towarów i usług, wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed
    nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich
    części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Pierwsze zasiedlenie to oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających
    opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich

    części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości począt
    kowej.
    Zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy
    całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich nastąpiło pierwsze
    zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest
    krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest
    dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od
    momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem,
    że:
    - w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    - dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na Ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Dodatkowo jak wynika z art. 43 ust. 7a ustawy, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a
    lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były
    wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.
    Przytoczone przepisy oznaczają, że prawo do zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w
    stosunku do obiektów będących przedmiotem sprzedaży nie przysługiwało dokonującemu
    ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w
    stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
    początkowej tych obiektów, chyba że budynki, budowle lub ich części w stanie
    ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez
    co najmniej 5 lat. A zatem wykorzystywanie obiektu przez okres co najmniej 5 lat do
    czynności opodatkowanych pozwala podatnikowi na zastosowanie zwolnienia od podatku
    nawet w sytuacji, gdy ponosił on wydatki wyższe niż 30% wartości początkowej tych
    obiektów, w związku z którymi to wydatkami miał prawo do odliczenia podatku VAT.
    Omawiana ustawa w art. 43 ust. 1 pkt 9 przewiduje również zwolnienie z podatku od
    towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych Innych niż tereny budowlane.
    Wymienione przepisy, jak wskazał biegły w treści opinii dotyczą podatników wymienionych
    w art. 15 omawianej ustawy.
    Art. 43 ust. 21 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że: jeżeli udokumentowane
    działania organów egzekucyjnych lub komorników sądowych, o których mowa w art. 18,
    nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania niezbędnych informacji od
    dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania do dostawy towarów, o
    której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a,
    przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są spełnione.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia
      i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi
      podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami
    zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto
    organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja
    taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy
    towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.
    Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania
    powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę
    płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych)
    towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie
    egzekucyjne.
    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika -
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.

    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z kolei przepis art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż nieruchomości w trybie egzekucji stanowi odpłatną
    dostawę towarów, co oznacza, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, objęta
    jest zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez odpłatną dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
      rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu
      organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub
      przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.
    W świetle powołanych powyżej przepisów grunty spełniają definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem
    cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom.
    Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych
    specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.

    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W tym miejscu zauważyć należy, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Określona czynność
    jest opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę
    prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Stosownie do
    treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów
    wymienionych w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla
    małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden
    z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub
    świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) - jako
    podatnik VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika
    podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W świetle powołanych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem, jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wynika z opisu sprawy, prowadzi Pan, jako komornik sądowy, egzekucję spółdzielczego
    własnościowego prawa do lokalu - lokalu mieszkalnego. Właścicielami majątku w stosunku
    do którego to majątku planowana jest sprzedaż w drodze egzekucji (dłużnikiem) są
    małżonkowie. Dłużnik prowadził działalność gospodarczą w latach 2006-2014 wówczas
    stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej dłużnika oraz miejscem
    doręczeń był adres wskazany w CEIGD, natomiast lokal będący przedmiotem wniosku
    zgłoszony był w CEIDG jako miejsce dodatkowe wykonywania działalności gospodarczej.
    Dłużnik ten nie figuruje w rejestrze VAT. Dłużniczka prowadziła działalność gospodarczą w
    latach 2014-2017 - wówczas stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej
    dłużniczki oraz miejscem doręczeń był przedmiotowy lokal. Wg wyciągu z wykazu
    podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, Dłużniczka nie figuruje w rejestrze VAT.
    Zgodnie odpowiedzią Dłużników lokal nie był wprowadzony do ewidencji środków
    trwałych. Dłużnicy nie prowadzili fizycznie działalności gospodarczej w lokalu
    mieszkalnym. Lokal był przeznaczony wyłącznie do celów mieszkalnych Dłużników.
    Dłużnicy oświadczyli, że ww. lokalu nie wykorzystywali do wykonywania czynności
    opodatkowanych VAT, nie przysługiwało Dłużnikom prawo odliczenia podatku VAT z
    nabycia nieruchomości - nie byli podatnikami VAT, nie wykonywali w ogóle czynności
    opodatkowanych VAT. Prócz zgłoszenia lokalu w CEIDG przedmiotowy lokal Dłużnicy
    wykorzystują głównie do celów mieszkaniowych.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że sprzedaż przedmiotowej
    nieruchomości tj. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu - lokalu mieszkalnego,
    która to nieruchomość wykorzystywana była wyłącznie na cele mieszkaniowe dłużników, a
    Dłużnicy nie wykorzystywali tego lokalu do wykonywania czynności opodatkowanych VAT,
    lokal nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych - jako sprzedaż majątku
    osobistego Dłużników, do którego unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie
    mają zastosowania - nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dłużnicy w związku ze sprzedażą ww. lokalu nie

    wystąpią w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy w związku z ww.
    dostawą.
    W konsekwencji powyższego wskazać należy, że transakcja sprzedaży egzekucyjnej
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu - lokalu mieszkalnego, nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem Pana stanowisko, że sprzedaż licytacyjna nieruchomości będzie zwolniona z VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się
    na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.