Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-917/14-2/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-02-23
Teza: Skoro Wnioskodawca nie zawarł ze swoją żoną umowy rozszerzenia małżeńskiej wspólności majątkowej, to odpłatne zbycie lokalu mieszkalnego żony Wnioskodawcy w ogóle nie stanowi dla Wnioskodawcy źródła przychodu. Sprzedaż własnościowego prawa do lokalu w 2010 r. nie rodzi dla Wnioskodawcy żadnych skutków podatkowych. Odpłatne zbycie prawa ww. lokalu, do którego Wnioskodawca nie posiadał tytułu własności, gdyż należał do majątku osobistego Jego żony, nie stanowi dla Niego źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z tą transakcją. Wnioskodawca nie mógł przychodu ze sprzedaży mieszkania przeznaczyć na spłatę kredytu hipotecznego, gdyż jak już wyżej wskazano, Wnioskodawca nie uzyskał przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe; kredyt; kredyt-spłata kredytu; sprzedaż
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 21 listopada 2014 r. (data wpływu 25 listopada 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 7 stycznia 2008 r. Wnioskodawca kupił mieszkanie, zaciągając na ten cel kredyt hipoteczny. W dniu 25 stycznia 2008 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński. Od chwili wstąpienia w związek małżeński Wnioskodawca z żoną pozostają we wspólności majątkowej. Żona Wnioskodawcy biorąc ślub od 1999 r. była lokatorem (prawo lokatorskie) w mieszkaniu spółdzielczym. W dniu 28 sierpnia 2009 r. nastąpiło ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do ww. mieszkania na żonę. Następnie w dniu 26 października 2009 r. nastąpiło przekształcenie prawa lokatorskiego na własnościowe na żonę Wnioskodawcy. Na spłatę zobowiązań spółdzielni mieszkaniowej Wnioskodawca zaciągnął kredyt konsumencki w wysokości 40.000 zł, ponieważ żona Wnioskodawcy nie pracuje.

W dniu 6 stycznia 2010 r. żona Wnioskodawcy wraz z Wnioskodawcą sprzedała mieszkanie za cenę 70.000 zł i przychód ze sprzedaży w całości został przeznaczony na spłatę kredytu hipotecznego, za który Wnioskodawca kupił mieszkanie w dniu 7 stycznia 2008 r., w którym to obecnie Wnioskodawca z żoną mieszka. Mieszkanie w B. Wnioskodawca z żoną sprzedał w celu spłaty kredytu, ponieważ znajdowali się w ciężkiej sytuacji finansowej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca mógł przychód ze sprzedaży mieszkania w B. z dnia 6 stycznia 2010 r. przeznaczyć na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup lokalu w dniu 7 stycznia 2008 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Przychód ze sprzedaży mieszkania z 6 stycznia 2010 r. Wnioskodawca mógł przeznaczyć na spłatę kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup obecnego mieszkania.

Z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego wynika, że w skład majątku wspólnego małżonków wchodzą wszystkie przedmioty nabyte w czasie trwania małżeństwa przez małżonków lub przez jednego z nich. Do przynależności przedmiotu majątkowego nie ma znaczenia, czy stroną czynności prawnej, której skutkiem jest nabycie przedmiotu majątkowego są oboje małżonkowie, czy też jedno z nich. Więc w tym przypadku nabycie przez żonę Wnioskodawcy spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu stało się składnikiem majątku wspólnego. Z uwagi na fakt, że każdy z małżonków ma prawo dysponować całością majątku wspólnego w dowody i nieograniczony sposób, Wnioskodawca miał pełne prawo przeznaczyć pieniądze ze sprzedaży mieszkania na spłatę kredytu hipotecznego na zakup lokalu w W., zaspakajając w ten sposób potrzeby mieszkaniowe swojej rodziny.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 cytowanej ustawy źródłem przychodów jest odpłatne zbycie,z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w dniu 7 stycznia 2008 r. Wnioskodawca kupił mieszkanie w W., zaciągając na ten cel kredyt hipoteczny. W dniu 25 stycznia 2008 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński. Od chwili wstąpienia w związek małżeński Wnioskodawca z żoną pozostają we wspólności majątkowej. Żona Wnioskodawcy biorąca ślub od 1999 r. była lokatorem (prawo lokatorskie) w mieszkaniu spółdzielczym w B. W dniu 28 sierpnia 2009 r. nastąpiło ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do ww. mieszkania na żonę. Następnie w dniu 26 października 2009 r. nastąpiło przekształcenie prawa lokatorskiego na własnościowe na żonę. W dniu 6 stycznia 2010 r. Wnioskodawca wraz z żoną sprzedali mieszkanie w B. i przychód ze sprzedaży w całości przeznaczyli na spłatę kredytu hipotecznego, za który Wnioskodawca kupił mieszkanie w W. w dniu 7 stycznia 2008 r.

Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788, z późn. zm.) z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Majątkiem wspólnym są więc co do zasady przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej przez oboje małżonków lub jednego z nich. Kodeks rodzinny i opiekuńczy dopuszcza jednak możliwość nabywania przedmiotów majątkowych również do majątków odrębnych małżonków podczas trwania tej wspólności. Majątek osobisty każdego z małżonków pomiędzy którymi istnieje majątkowa wspólność ustawowa obejmuje więc przedmioty majątkowe nabyte przez tego małżonka przed powstaniem wspólności ustawowej, lecz także przedmioty majątkowe nabyte w trakcie jej trwania przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego oraz inne przedmioty majątkowe wymienione w art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Zgodnie z art. 33 ww. ustawy do majątku osobistego każdego z małżonków należą:

1.  przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
2.  przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
3.  prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom;
4.  przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków;
5.  prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;
6.  przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;
7.  wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków;
8.  przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków;
9.  prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy;
10.  przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Innymi słowy sam fakt, że między małżonkami istnieje wspólność ustawowa nie czyni małżonków współwłaścicielami majątku osobistego jednego z nich.

Z treści wniosku wynika, że żona Wnioskodawcy od 1999 r. była lokatorem w mieszkaniu spółdzielczym. W dniu 28 sierpnia 2009 r. nastąpiło ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do ww. mieszkania na żonę Wnioskodawcy. W dniu 26 października 2009 r. nastąpiło przekształcenie prawa lokatorskiego na własnościowe na żonę Wnioskodawcy. Zatem należy uznać, że przedmiotowy lokal mieszkalny stanowi majątek osobisty żony Wnioskodawcy. W dniu 6 stycznia 2010 r. mieszkanie zostało sprzedane. Z treści wniosku nie wynika, że Wnioskodawca zawarł ze swoją żoną umowę rozszerzenia małżeńskiej wspólności majątkowej. W związku z czym odpłatne zbycie lokalu mieszkalnego żony Wnioskodawcy w ogóle nie stanowi dla Wnioskodawcy źródła przychodu.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skoro Wnioskodawca nie zawarł ze swoją żoną umowy rozszerzenia małżeńskiej wspólności majątkowej, to odpłatne zbycie lokalu mieszkalnego żony Wnioskodawcy w ogóle nie stanowi dla Wnioskodawcy źródła przychodu. Sprzedaż własnościowego prawa do lokalu w 2010 r. nie rodzi dla Wnioskodawcy żadnych skutków podatkowych. Odpłatne zbycie prawa ww. lokalu, do którego Wnioskodawca nie posiadał tytułu własności, gdyż należał do majątku osobistego Jego żony, nie stanowi dla Niego źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z tą transakcją. Wnioskodawca nie mógł przychodu ze sprzedaży mieszkania przeznaczyć na spłatę kredytu hipotecznego, gdyż jak już wyżej wskazano, Wnioskodawca nie uzyskał przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1Maja 10, 09-402 Płock.