Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.171.2025.2.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-28
Teza: Ewidencjonowanie importu usług zwolnionych.
Słowa kluczowe: deklaracje
ewidencja
import-import usług
usługi-usługi zwolnione
Zagadnienia: Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie depozytów
środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 3-art. 100-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3b
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie ewidencjonowania importu
    usług zwolnionych od podatku jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w
    zakresie podatku od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej także jako „Płatnik” lub „Spółka”) posiada siedzibę w Polsce, jest:
    - polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ustawy CIT,

    - podatnikiem podatku od towarów usług zarejestrowanym w Polsce zgodnie z art. 96 ust.
      1 ustawy VAT, który nie korzysta ze zwolnień wynikających z art. 43, 82 i art. 113
      ustawy VAT (podatnik VAT czynny).
    Ponadto Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1
    ustawy VAT.
    Główny przedmiot działalności Podatnika stanowi wytwarzanie energii odnawialnej.
    Podatnik zawarł umowę rachunku bankowego dla przedsiębiorców (dalej jako: „Umowa
    rachunku”) z zagranicznym bankiem posiadającym siedzibę na terenie Danii (dalej jako:
    „Bank”). Bank jest duńskim rezydentem podatkowym. Spółka posiada certyfikat
    potwierdzający rezydencję podatkową Banku.
    W związku z zawarciem Umowy rachunku, Bank prowadzi dla Spółki rachunek bankowy
    (zwany dalej Rachunkiem 1).
    Spółka otrzymała oraz zaakceptowała postanowienia Regulaminu i Tabelę Opłat i Prowizji
    (dalej jako „Regulamin”), który stanowi integralną część Umowy rachunku. Zgodnie z ww.
    Regulaminem Bank ma prawo do pobierania opłat za prowadzenie rachunku bankowego
    (obsługę rachunku bankowego) oraz za wykonywanie konkretnych operacji związanych z
    jego prowadzeniem (dalej jako: „Opłaty bankowe”).
    Zgodnie z Regulaminem Bank jest uprawniony do pobierania:
    - opłaty za otwarcie rachunku bankowego (opłata w stałej wysokości),
    - opłaty administracyjnej za prowadzenie rachunku bankowego, która naliczana jest
      kwartalnie, zaś wysokość tej Opłaty pozostaje niezależna od wysokości, ilości i
      częstotliwości operacji bankowych oraz niezależna od salda rachunku,
    - opłaty za transfery pieniężne krajowe i międzynarodowe, której wysokość jest zależna od
      kwoty transferu, jednakże pozostaje nienależna od czasu i częstotliwości dokonania
      transferu lub czasu dysponowania środkami pieniężnymi.
    Powyższe Opłaty nie są związane z uzyskaniem przez Spółkę finansowania zewnętrznego
    (kredytu) lub czasem dysponowania przez Spółkę środkami pochodzącymi takiego z
    kredytu, lecz pozostają w związku z prowadzeniem i obsługą rachunku bankowego oraz
    zdarzeniami w postaci transferu środków pieniężnych zgromadzonych na Rachunku 1.
    Wartość pobieranych przez Bank Opłat bankowych związanych z Rachunkiem 1 nie
    przekroczy kwoty 2.000.000 zł w roku podatkowym.
    Za pośrednictwem Rachunku 1 dokonywane są lub mogą być dokonywane w przyszłości,
    między innymi następujące transakcje powodujące:
    - zwiększenie salda z tytułu transferu środków pochodzących z innego rachunku
      należącego do Spółki,
    - zwiększenie salda z tytułu transferu środków pochodzących z pożyczki udzielonej
      Spółce przez podmiot powiązany,
    - zwiększenie salda z tytułu odsetek naliczonych przez Bank od środków zgromadzonych
      na Rachunku 1 (przychód),
    - zmniejszenie salda z tytułu opłacenia faktur dokumentujących nabycie towarów i usług
      od dostawców,
    - zmniejszenie salda z tytułu Opłat bankowych związanych z Rachunkiem 1,

    - zmniejszenie salda z tytułu poniesionej opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictwa
      lub związanej z uzyskaniem koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej,
    - zmniejszenie salda z tytułu zapłaty podatków,
    - zmniejszenie salda z tytułu spłaty pożyczki udzielonej Spółce przez podmiot powiązany.
    Rachunek 1 może zostać również obciążony prowizjami z tytułu uzyskania kredytu
    bankowego, o którym mowa poniżej.
    W związku z ponoszonymi przez Spółkę Opłatami bankowymi związanymi z Rachunkiem 1,
    Spółka nie pobiera i nie odprowadza podatku WHT do organu podatkowego.
    Bank udzielił Spółce kredyt (dalej jako: „Kredyt”). W związku z powyższym, Bank prowadzi
    dla Spółki oddzielny rachunek bankowy (zwany dalej Rachunkiem 2).
    Uzyskanie i spłata Kredytu wiąże się z ponoszeniem prowizji (dalej jako „Prowizje
    kredytowe”) na rzecz Banku, które zostały określone w Regulaminie. Prowizje są związane
    z uzyskaniem przez Spółkę finansowania w formie Kredytu.
    Zgodnie z Regulaminem Bank jest uprawniony do pobierania Prowizji za:
    - uruchomienie Kredytu,
    - spłatę Kredytu przed terminem spłaty,
    - przedłużenie terminu spłaty Kredytu,
    - podwyższenie kwoty udzielonego Kredytu.
    Prowizje kredytowe kalkulowane są w zależności od wysokości kapitału Kredytu oraz
    czasu, na który udzielony jest Kredyt lub czasu, w ciągu którego Spółka dysponuje
    środkami pochodzącymi z Kredytu.
    Wartość prowizji kredytowych pobieranych przez Bank nie przekroczy kwoty 2.000.000 zł
    w roku podatkowym.
    Za pośrednictwem Rachunku 2 są lub mogą być dokonywane w szczególności następujące
    transakcje:
    - zwiększenie salda z tytułu otrzymania kapitału Kredytu,
    - zmniejszenie salda z tytułu zapłaty Prowizji za uruchomienie kredytu,
    - zmniejszenie salda z tytułu poniesienia Prowizji za podwyższenie kwoty udzielonego
      Kredytu lub przedłużenia terminu spłaty Kredytu,
    - zmniejszenie salda z tytułu spłaty kapitału i odsetek Kredytu,
    - zmniejszenie salda z tytułu opłacenia faktur dokumentujących nabycie towarów i usług
      od dostawców,
    - zmniejszenie salda z tytułu spłaty pożyczki udzielonej Spółce przez podmiot powiązany,
    - zmniejszenie salda z tytułu dokonania Opłat bankowych związanych z Rachunkiem 2,
    - zmniejszenie salda z tytułu transferu środków na inny rachunek Spółki.
    Z tytułu transferu środków z Rachunku 2 na inny rachunek Spółki, Bank jest uprawniony
    do pobrania Opłaty bankowej. Powyższe Opłaty nie są związane z uzyskaniem przez
    Spółkę Kredytu lub czasem dysponowania przez Spółkę środkami pochodzącymi z
    Kredytu, lecz mają jednorazowy charakter i pozostają w związku z faktem dokonywania
    transferu środków pieniężnych zgromadzonych na Rachunku 2.

    Działając jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego (dalej jako podatek WHT)
    na podstawie art. 21 ustawy CIT, Spółka pobiera i odprowadza do organu podatkowego
    podatek WHT od wartości Prowizji kredytowych ponoszonych na rzecz Banku.
    Zgodnie z art. 11 konwencji z dnia 06.12.2001 r. w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku pomiędzy Polską a Danią, zmodyfikowanej przez Konwencję MLI (dalej
    jako umowa UPO), Płatnik zastosował stawkę 5% podatku WHT.
    Łączna wartość pobieranych przez Bank Prowizji bankowych nie przekroczy kwoty
    2.000.000 zł w roku podatkowym.
    Z tytułu ponoszonych przez Spółkę Opłat bankowych związanymi z Rachunkiem 2, Spółka
    nie pobiera i nie odprowadza podatku WHT do organu podatkowego.
    Łączna wartość pobieranych przez Bank Opłat bankowych związanych z Rachunkiem 1 i
    Rachunkiem 2 oraz Prowizji kredytowych nie przekroczy kwoty 2.000.000 zł w roku
    podatkowym.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (numeracja pytań jak we wniosku)
    4. Czy Spółka jest zobowiązana do wykazania w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust.
      3b oraz deklaracji wskazanej w art. 99 ust. 1 i ust. 11c ustawy VAT, w związku z § 4 i §
      10 pkt 1 Rozporządzenia JPK (dalej jako Ewidencja sprzedaży i deklaracja) – podstawy
      opodatkowania odpowiadającej kwotom Opłat bankowych i Prowizji kredytowych
      zapłaconych na rzecz Banku?
    5. Czy Spółka jest zobowiązana do wykazania Opłat bankowych i Prowizji kredytowych
      zapłaconych na rzecz Banku w Informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100
      ust. 1 ustawy VAT?
    6. Czy w związku z § 5 i 11 pkt 1 Rozporządzenia JPK, Spółka jest zobowiązana do
      wykazania w ewidencji i deklaracji (dalej jako: „Ewidencja zakupu i deklaracja”) –
      wartości netto z tytułu zapłaconych na rzecz Banku Opłat bankowych i Prowizji
      kredytowych?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Ad. 4.
    Spółka jest zobowiązana do wykazania w Ewidencji sprzedaży i deklaracji podstawy
    opodatkowania odpowiadającej kwotom Opłat bankowych i Prowizji kredytowych
    zapłaconych na rzecz Banku, gdyż są one związane z importem usług od podatników
    podatku od wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy VAT.
    Ad. 5.
    Spółka nie jest zobowiązana do wykazania Opłat bankowych i Prowizji kredytowych
    zapłaconych na rzecz Banku w Informacji podsumowującej, gdyż nie wykazuje się w niej
    importu usług.
    Ad. 6.

    Spółka nie jest zobowiązana do wykazania w Ewidencji zakupów i deklaracji wartości netto
    z tytułu zapłaty na rzecz Banku Opłat bankowych i Prowizji kredytowych, gdyż w związku z
    importem usług podlegających zwolnieniu nie przysługuje jej prawo do odliczenia podatku
    naliczonego.
    Uzasadnienie
    Ad. 4.
    Importem usług ustawodawca nazywa sytuację, w której dochodzi do świadczenia usług, z
    tytułu których podatnikiem jest usługobiorca (art. 2 pkt 9 ustawy VAT). W przypadku, gdy
    podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski nabywa usługi od podatnika
    nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski zastosowanie znajduje art. 17 ust. 1 pkt 4
    ustawy o VAT.
    Aby wystąpił import usług, miejsce świadczenia nabywanej usługi powinno znajdować się
    na terytorium Polski.
    Art. 28b ust. 1 ustawy VAT stanowi, że miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Taka sytuacja ma miejsce w
    okolicznościach, w których wypłacane są Opłaty bankowe i Prowizje kredytowe. W
    omawianym przypadku miejsce świadczenia znajduje się w Polsce.
    Ponadto, na podstawie art. 43 ust. 1:
  - pkt 38 ustawy VAT - usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a
    także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub
    pożyczkodawcę, oraz
  - pkt 40 ustawy VAT - usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych
    zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w
    świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez
    kredytodawcę lub pożyczkodawcę, są zwolnione od podatku VAT.
    Opłaty bankowe i Prowizje kredytowe podlegają zatem zwolnieniom opisanym w ww.
    przepisach.
    W myśl art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e) ustawy VAT - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    otrzymania całości lub części zapłaty z tytułu świadczenia usług zwolnionych od podatku
    zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37-41.
    Przepisy ustawy VAT nie wyłączają, jednakże powstania obowiązku podatkowego z tytułu
    importu usług zwolnionych z podatku VAT. A zatem Spółka ma i będzie mieć obowiązek
    rozpoznawać, a w konsekwencji zaraportować podstawę opodatkowania z tytułu importu
    usług zwolnionych z podatku VAT w Ewidencji sprzedaży i deklaracji, dotyczącej miesiąca,
    w którym Opłaty bankowe i Prowizje kredytowe zostają zapłacone. Wskazać należy
    również na brzmienie § 4 pkt 1 lit. L oraz § 10 pkt 7 lit. c Rozporządzenia JPK, które nie
    wprowadza rozróżnienia między czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi, w
    kontekście obowiązku ich wykazania w Ewidencji sprzedaży i deklaracji. Potwierdza to
    obowiązek wykazania w Ewidencji sprzedaży i deklaracji podstawy opodatkowania z tytułu
    zapłaty Opłat bankowych i Prowizji kredytowych na rzecz Banku.
    Ad. 5

    W związku z tym, że omawiane usługi (w związku z którymi płacone są lub będą Opłaty
    bankowe i Prowizje kredytowe) nabywane są od Banku, czyli podmiotu z siedzibą na
    terenie Unii Europejskiej, Spółka zarejestrowała się jako podatnik VAT UE na podstawie
    art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy VAT.
    W ocenie Spółki, nie ma i nie będzie ona mieć obowiązku wykazania importu ww. usług w
    informacji podsumowującej określonej w art. 100 ustawy VAT, gdyż w informacji takiej
    wykazuje się jedynie usługi wykonane przez polskich podatników na rzecz podatników
    zagranicznych, gdy miejsce świadczenia usług wyznaczane zastosowaniem art. 28b ustawy
    VAT, znajduje się poza Polską. W omawianym przypadku, Spółka nabywa usługi
    świadczone przez kontrahenta zagranicznego, nie zaś dokonała sprzedaży usług na rzecz
    takiego kontrahenta.
    Ad. 6.
    Zgodnie z § 5 Rozporządzenia VAT, w deklaracji wykazuje się dane niezbędne do
    obliczenia wysokości podatku naliczonego, zaś w myśl art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy VAT
    – w deklaracji wykazuje się kwotę podatku naliczonego z tytułu importu usług, którą
    stanowi kwota podatku należnego związanego z tą czynnością.
    W Ewidencji sprzedaży i deklaracji Spółka wykazuje zapłatę Opłat bankowych i Prowizji
    bankowych (wartość usług nabytych od Banku) jako podstawę opodatkowania, lecz od
    takich płatności nie nalicza podatku należnego z uwagi na zwolnienie tych usług z podatku
    VAT.
    Oznacza to, że dokonanie importu usług zwolnionych nie wiąże się z obowiązkiem
    rozliczenia podatku należnego, a co za tym idzie nie powstaje kwota podatku naliczonego,
    która przy imporcie usług odpowiada wysokości podatku należnego.
    Pod uwagę należy wziąć również § 11 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia JPK, zgodnie z którym w
    ewidencji zakupów wykazuje się dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku
    naliczonego. Odnośnie do zapłaconych Opłat bankowych i Prowizji kredytowych (nabycia
    usług od Banku), podatek naliczony w ogóle nie powstaje.
    Mając na uwadze całokształt ww. regulacji, w ocenie Spółki brak kwoty podatku
    naliczonego z tytułu importu usług zwolnionych, który mógłby podlegać odliczeniu, nie
    obliguje jej do wykazania w Ewidencji zakupów i deklaracji kwoty netto nabytych usług
    finansowych związanych z tą czynnością.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
        kraju;

        5 wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika tzw. zasada terytorialności,
    zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatne świadczenie
    usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określonym na podstawie
    przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, któ
    re nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy o VAT. Każde świadczenie niebędące
    dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś
    zachowania stanowi zatem, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak
    muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia. W związku z tym, czynność podlega opodatkowaniu
    jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze
    stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Aby świadczenie usługi podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT świadczenie musi być
    odpłatne, tj. musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usługi a
    otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym, zaś usługodawcę
    musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek świadczenia
    usługi oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych
    czynności. Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usługi a otrzymanym
    wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
    zindywidualizowana korzyść na rzecz świadczącego usługę i jeżeli świadczenie
    wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.

    Taka definicja świadczenia usług jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania
    podatkiem VAT wszelkich transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich
    działalności gospodarczej.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest zatem określenie miejsca świadczenia tych usług. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy bowiem, czy dane świadczenie będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Regulacje prawne
    obowiązujące w tym zakresie, zostały zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług
    w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług”.
    W świetle art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania przepisów regulujących miejsce świadczenia przy
      świadczeniu usług
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
          a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której
            mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej
            działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z
            uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
          b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
            zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub
            podatku od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności
    gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ww. ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W oparciu o zasadę ogólną zawartą w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.

    W myśl art. 28b ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku siedziby
    działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej –
    miejscem świadczenia usług, jest stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Powołaną powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz
    podatnika, a przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad
    ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Do powołanej w art. 28b ust. 1 ustawy zasady ogólnej, ustawodawca przewidział szereg
    zastrzeżeń, wskazując szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług. Jednakże
    w przedmiotowej sprawie nie mają one zastosowania.
    Stosownie do art. 2 pkt 9 cyt. ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług – rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
        - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w
          art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
        - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju –
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca
          podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
        - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
          którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Zgodnie z art. 17 ust. 2 ww. ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Z przepisów tych wynika, że w przypadku spełnienia warunków wynikających z wyżej
    cyt. przepisów podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku jest podatnik
    nabywający usługi.

    Z opisu sprawy wynika, że posiadają Państwo siedzibę w Polsce, są Państwo polskim
    rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ustawy CIT oraz czynnym zar
    ejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Są Państwo również zarejestrowani jako
    podatnik VAT UE na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. Głównym przedmiotem
    Państwa działalności jest wytwarzanie energii odnawialnej. Zawarli Państwo umowę z
    bankiem posiadającym siedzibę w Danii, Bank ten jest duńskim rezydentem
    podatkowym.
    W związku z zawarciem Umowy, Bank prowadzi dla Państwa:
    a) rachunek bankowy 1 (Rachunek 1) i pobiera z tego tytułu opłaty bankowe tj.:
      - opłata za otwarcie rachunku bankowego (opłata w stałej wysokości),
      - opłata administracyjna za prowadzenie rachunku bankowego, która naliczana jest
        kwartalnie, zaś wysokość tej Opłaty pozostaje niezależna od wysokości, ilości i
        częstotliwości operacji bankowych oraz niezależna od salda rachunku,
      - opłata za transfery pieniężne krajowe i międzynarodowe, której wysokość jest
        zależna od kwoty transferu, jednakże pozostaje nienależna od czasu i
        częstotliwości dokonania transferu lub czasu dysponowania środkami
        pieniężnymi.
    Rachunek 1 może zostać również obciążony prowizjami z tytułu uzyskania kredytu
    bankowego.
    Z tytułu udzielonego kredytu Bank prowadzi dla Państwa oddzielny rachunek bankowy
    (Rachunek 2).
    Uzyskanie i spłata Kredytu wiąże się z ponoszeniem prowizji (dalej jako „Prowizje
    kredytowe”) na rzecz Banku, które zostały określone w Regulaminie. Prowizje są związane
    z uzyskaniem przez Spółkę finansowania w formie Kredytu.
    Zgodnie z Regulaminem Bank jest uprawniony do pobierania Prowizji za:
    - uruchomienie Kredytu,
    - spłatę Kredytu przed terminem spłaty,
    - przedłużenie terminu spłaty Kredytu,
    - podwyższenie kwoty udzielonego Kredytu.
    Jak wskazano we wniosku, bank świadczący Państwu usługę prowadzenia rachunku
    oraz udzielenia kredytu ma siedzibę działalności gospodarczej w Danii. Z wniosku nie
    wynika, aby Bank świadczył na Państwa rzecz usługi ze stałego miejsca prowadzenia
    działalności, które jest znajduje się na terytorium Polski. Natomiast Państwo są
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług posiadającym siedzibę na
    terytorium kraju.
    Dokonując zakupu usług od zagranicznego podatnika mamy do czynienia z importem
    usług, który podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, zgodnie z art. 28b ustawy o VAT.
    Według jego treści, są Państwo - jako polski podatnik posiadający siedzibę w Polsce -
    zobligowani do opodatkowania transakcji na terytorium kraju. Przy czym będą Państwo
    spełniać warunki określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zatem w niniejszym przypadku rozpoznają Państwo po swojej stronie import usług na
    terytorium Polski zgodnie z obowiązującymi przepisami. Import ww. usług należy
    opodatkować przy zastosowaniu zasad przewidzianych dla danej usługi.
    W konsekwencji, w analizowanych okolicznościach, z tytułu zapłaty opłaty bankowej
    oraz prowizji za uruchomienie Kredytu, tj. spłatę Kredytu przed terminem spłaty,

    przedłużenie terminu spłaty Kredytu, podwyższenie kwoty udzielonego Kredytu,
    zobowiązani są Państwo do rozliczenia podatku od towarów i usług na zasadzie
    importu usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.
    Zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział w odniesieniu do niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 40 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    W świetle art. 43 ust. 15 ustawy o VAT:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:
    Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1
    pkt 7, 12 i 38–41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod
    warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
        opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
        rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie zaś do ust. 23 ww. artykułu:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
      od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
      których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
      podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
      pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. właśnie
    usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 38-40 ustawy, przy czym możliwość wyboru
    opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych
    podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art.
    43 ustawy należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią
    odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej
    usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.
    Przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy pozwalają stwierdzić, że nabywane
    przez Państwa usługi w ramach Rachunku 1 i Rachunku 2 nie znalazły się wśród usług
    wymienionych w ustawie o VAT jako wyłączone ze zwolnienia, tj. wymienione w art. 43
    ust. 15 ustawy o VAT.

    W celu ustalenia, czy nabywane przez Państwa opisane we wniosku usługi korzystają ze
    zwolnienia od podatku, uwzględnić należy orzecznictwo TSUE dotyczące usług
    finansowych (w tym usług stanowiących element usług finansowych).
    Istotne w tym zakresie są – co wskazano powyżej – orzeczenia TSUE, z 5 czerwca 1997 r.
    w sprawie C-2/95 SDC, z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services
    Ltd., oraz z 28 lipca 2011 r. C-350/10 Nordea Pankki Suomi Oyj.
    W wyroku w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) dotyczącym zwolnień
    przedmiotowych na gruncie wspólnego systemu VAT, TSUE wskazał cechy
    charakterystyczne usługi finansowej w kontekście ustalenia warunków stosowania
    zwolnienia dla konkretnych podtypów usług finansowych wymienionych w art. 13 (B) B
    (d) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. d i lit. f Dyrektywy 2006/112/WE).
    Sprawa dotyczyła usług świadczonych przez SDC (stowarzyszenie) przede wszystkim na
    rzecz banków oraz innych jednostek podłączonych do jego systemu informatycznego.
    SDC świadczyło usługi przetwarzania danych związanych z transakcjami prowadzonymi
    przez jego klientów, a także pewnych usług związanych ze sprawami administracyjnymi
    swoich członków. Trybunał orzekł, że ani sposób wykonywania usług, ani charakter
    prawny usługodawcy, ani nawet brak bezpośredniej umowy podmiotu wykonującego
    usługi z ostatecznym odbiorcą nie wykluczają zastosowania zwolnień, o których mowa
    w art. 13 (B) (D) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy, pod warunkiem, że usługi świadczone przez dany
    podmiot są przez klienta Banku postrzegane jako element otrzymanej usługi
    finansowej.
    Ponadto, aby świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do
    orzecznictwa TSUE dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną
    usługą finansową. Należy też wskazać, że TSUE w ww. orzeczeniu dodał, że „Sam fakt,
    że jakiś element jest niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie
    daje podstaw do konkluzji, że usługa, którą dany element reprezentuje jest zwolniona.”
    Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Trybunał w orzeczeniu z dnia 13
    grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd. W wyroku tym TSUE
    stwierdził, że „obrót papierami wartościowymi polega na działaniach zmieniających
    sytuację prawną i finansową między stronami i działania te są porównywalne do
    przypadków przeniesienia lub płatności. Dostawa zwykłej usługi technicznej lub
    administracyjnej, nie zmieniającej sytuacji prawnej lub finansowej nie wydaje się więc
    być objęta zwolnieniem ustalonym w art. 13 część B lit. d pkt 5 Szóstej dyrektywy.
    (...) Wynika z tego więc, że usługi o charakterze administracyjnym nie zmieniające
    prawnej bądź finansowej pozycji stron nie są objęte zwolnieniem ustalonym w art. 13
    część B lit. d pkt 5”.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-350/10 Nordea Pankki Suomi Oyj TSUE wskazał, że aby
    móc zakwalifikować świadczone usługi jako czynności zwolnione z opodatkowania w
    rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy, powinny one tworzyć
    odrębną całość, która – jeśli ją oceniać globalnie – w konsekwencji wypełnia specyficzne
    i istotne funkcje usługi opisanej w tym przepisie. W odniesieniu do operacji dotyczących
    przelewów w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy świadczone
    usługi muszą skutkować przekazaniem środków pieniężnych oraz prowadzić do zmian
    prawnych i finansowych. Należy dokonać rozróżnienia między usługą zwolnioną w rozu
    mieniu wspomnianej dyrektywy a dostarczaniem zwykłego świadczenia fizycznego lub
    technicznego, takiego jak udostępnienie bankowi systemu informatycznego. W tym celu
    sąd krajowy powinien w szczególności zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy
    względem banków, zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów
    technicznych, czy też obejmuje specyficzne i istotne elementy czynności.
    Z analizy ww. orzeczeń wynika więc, że ze zwolnienia będą korzystać usługi stanowiące
    element usług finansowych, jeżeli:

    - z ogólnego punktu widzenia stanowią osobną całość,
    - obejmują funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej,
    - świadczone usługi muszą pociągać za sobą zmiany w sytuacji prawnej i finansowej
      zainteresowanych podmiotów,
    - nie są zwykłym świadczeniem rzeczowym lub technicznym w przypadku którego
      usługodawca obarczony jest odpowiedzialnością za ich wykonanie tylko w zakresie
      technicznym.
    W orzeczeniu z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie C-607/14 Bookit Ltd TSUE podkreślił, że
    transakcje zwolnione na podstawie art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT zostały zdefinio
    wane ze względu na charakter świadczonych usług, a nie ze względu na usługodawcę
    lub usługobiorcę. Zwolnienie nie jest zatem uzależnione od spełnienia wymogu, by
    transakcje były dokonywane przez określony rodzaj zakładu lub osoby prawnej, jeśli
    wchodzą one w zakres transakcji finansowych.
    Trybunał orzekł, że „przelew jest transakcją polegającą na realizacji dyspozycji
    przekazania określonej sumy pieniędzy z jednego rachunku na drugi. Transakcja ta
    cechuje się w szczególności tym, że powoduje zmianę sytuacji prawnej i finansowej
    istniejącej z jednej strony między udzielającym dyspozycji a beneficjentem, a z drugiej
    strony między nimi a ich bankiem, w odpowiednim przypadku, między bankami. (...).
    „(...) brzmienie art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT nie wyklucza co do zasady, aby
    transakcja przelewu składała się z różnych odrębnych usług, które stanowią wówczas
    „transakcje dotyczące” przelewów w rozumieniu tego przepisu (...). Jakkolwiek nie
    można wykluczyć, że omawiane zwolnienie może obejmować usługi niebędące w swej
    istocie przelewami, to jednak zwolnienie to może dotyczyć jedynie transakcji
    tworzących odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny, których skutkiem jest pełnienie
    jedynie szczególnych i istotnych funkcji takich przelewów (zob. podobnie wyrok z dnia 5
    czerwca 1997r., SDC, C-2/95 EU:C:1997:278, pkt 66-68).”
    Zdaniem TSUE z powyższego wynika, że „aby można było zaklasyfikować świadczone
    usługi jako transakcje dotyczące przelewów w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d)
    dyrektywy VAT, muszą tworzyć odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny, której
    skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu i która w konsekwencji
    skutkuje przeniesieniem środków pieniężnych i powoduje zmiany prawne i finansowe.
    W tym względzie należy odróżnić usługę zwolnioną z podatku w rozumieniu dyrektywy
    VAT od wykonania zwykłego świadczenia rzeczowego lub technicznego. Istotne jest w
    szczególności, aby w tym celu zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy, a
    zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów technicznych, czy
    też obejmuje specyficzne i istotne elementy transakcji (zob. podobnie: wyrok z dnia 5
    czerwca 1997 r., SDC, C-2/95, z dnia 28 lipca 2011 r. Nordea Pankki Suomi, C-350/10).”
    Ponadto należy zauważyć, że w przypadku, gdy transakcja składa się z szeregu
    świadczeń i czynności, należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona
    dokonywana, celem określenia, po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia
    odrębne, czy też o świadczenie złożone (kompleksowe), a po drugie, czy w tym ostatnim
    przypadku świadczenie złożone należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako
    świadczenie usług. Wskazać przy tym należy, co podkreślał wielokrotnie Trybunał
    Sprawiedliwości UE, że koniecznym jest dokonywanie analizy takiej transakcji z punktu
    widzenia przeciętnego konsumenta.
    Podkreślić należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne,
    jednak w sytuacji gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka
    świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy

    traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do usługi zasadniczej.
    W orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd) TSUE, odnosząc
    się do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde
    świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i
    niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z
    ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to
    mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto, Trybunał
    podkreślił, że: „świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w
    przypadkach, gdy jeden lub więcej elementów może być uznany za tworzący
    świadczenie (usługę) główne podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być
    uznane za świadczenia (usługi) dodatkowe, do których stosuje się te same
    konsekwencje podatkowe, jak w przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi
    być uznana za dodatkową w stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy
    celu samego w sobie, ale środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej”.
    Jednym z istotniejszych orzeczeń przytaczanych przez szereg komentatorów, jak i sam
    TSUE w późniejszych orzeczeniach, jest sprawa z 27 października 2005 r. C-41/04 (Levob
    Verzekeringen).
    W wyroku tym TSUE zawarł kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie
    usług złożonych. By określić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy -
    wg TSUE – w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla
    rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi,
    rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też
    jedno świadczenie (por. przez analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29) (pkt 20
    orzeczenia Levob).
    W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku TSUE należy przyjąć, że nie ma
    charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby
    charakter działania sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc
    uznać świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego
    nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane
    rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi,
    że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te
    były uznane za świadczenie złożone.
    Wykonywane przez Bank czynności na Państwa rzecz za które pobiera opłaty bankowe,
    tj. opłaty za otwarcie rachunku, opłaty administracyjne za prowadzenie rachunku
    bankowego, opłaty za transfery pieniężne krajowe i międzynarodowe oraz prowizję za
    uruchomienie kredytu, spłatę kredytu przed terminem spłaty, przedłużenie terminu
    spłaty kredytu, podwyższenie kwoty udzielonego kredytu są związane z usługami
    finansowymi. Bank uczestniczy w zmianach prawnych i finansowych prowadzących do
    przeniesienia własności danych środków pieniężnych na Państwa rzecz. Bank dokonuje
    bezpośrednio świadczenia usług w zakresie udzielenia kredytu lub wykonania transakcji
    płatniczych, czy też prowadzenia rachunków pieniężnych. Usługi prowadzone w ramach
    Rachunku 1 oraz Rachunku 2 stanowią, kompleksowe usługi finansowe, objęte
    jednolitym traktowaniem z punktu widzenia VAT. Ścisły związek poszczególnych
    czynności potwierdza fakt, iż z perspektywy nabywcy (czyli Państwa) stanowią one
    jedno świadczenie w zakresie prowadzenia rachunku oraz jedno świadczenie w zakresie
    kredytu.
    Zatem usługi świadczone przez Bank na Państwa rzecz korzystają ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 oraz art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Ponadto wskazać należy, ze zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lit e) ustawy:

      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą świadczenia usług zwolnionych od podatku
      zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37-41.
    W świetle powyższego wskazać należy, że przepisy ustawy o VAT nie wyłączają
    powstania obowiązku podatkowego w tytułu importu usług zwolnionych.
    Stosownie do art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust.
      1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży za dany
      dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem sprzedaży w dniu następnym.
    Natomiast w myśl art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są zobowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Jak stanowi ust. 7c ww. artykułu:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1–3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Stosownie do art. 99 ust. 11c ustawy o VAT:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Zgodnie z art. 99 ust. 13b ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do
      sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w
      ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego
      rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.
    M.in. na podstawie wskazanej regulacji zostało wydane rozporządzenie Ministra
    Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego
    zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1988 ze zm.).
    Stosownie do § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia:
    Rozporządzenie określa:
      1) szczegółowy zakres danych zawartych w:
        a) deklaracjach podatkowych, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy z dnia 11
          marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą”,

        b) ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy, zwanej dalej „ewidencją”;
      2) objaśnienia co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych,
        o których mowa w art. 99 ust. 1 - 3 ustawy, zwanych dalej „deklaracjami”, oraz
        niezbędne pouczenia, a także sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej
        zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy.
    Natomiast zgodnie z § 4 pkt 1 lit. l) ww. rozporządzenia:
      Dane niezbędne do obliczenia wysokości podatku należnego, o których mowa w § 2
      pkt 8, obejmują wysokość podstawy opodatkowania, a w przypadkach określonych
      w lit. d-f oraz i-m - także wysokość podatku należnego, z tytułu importu usług
      nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do których stosuje się art.
      28b ustawy.
    Zgodnie zaś z § 10 pkt 7 lit. d) ww. rozporządzenia:
      Wysokość podstawy opodatkowania i wysokość podatku należnego wynikające z
      importu usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do których
      stosuje się art. 28b ustawy.
    Nabywają Państwo usługi od podmiotu będącego podatnikiem nieposiadającym
    siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski, będącego rezydentem innego kraju Unii Europejskiej (Dania), gdzie posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności. W opisanej sytuacji na Państwa rzecz jest świadczony
    import usług, z tytułu wykonania których Państwo są podatnikiem, o którym mowa w
    art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Usługi te korzystają ze zwolnienia od podatku.
    Zatem powinni Państwo wykazać import usług w Ewidencji sprzedaży i deklaracji.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4 jest
    prawidłowe.
    Przechodząc do kwestii obowiązku wykazywania importu usług w informacji
    podsumowującej, wskazać należy, że:
    Zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych:
        1) wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3,
          do których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od
          wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami,
          zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej,
        2) wewnątrzwspólnotowych nabyciach towarów, o których mowa w art. 9 ust. 1
          lub art. 11 ust. 1, od podatników podatku od wartości dodanej,
          zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej,
        3) dostawach towarów zgodnie z art. 136 ust. 1 lub 2, na rzecz podatników
          podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi
          podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej,
        4) usługach, do których stosuje się art. 28b, na rzecz podatników podatku od
          wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami,
          zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej, świadczonych
          na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, innych niż
          zwolnionych od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanych stawką
          0%, dla których zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej jest
          usługobiorca,

        5) przemieszczeniach towarów w procedurze magazynu typu call-off stock, o
          której mowa w dziale II rozdziale 3b, oraz o zmianach w zakresie tej procedury
          zawartych w informacjach
            - zwane dalej „informacjami podsumowującymi”.
    Należy podkreślić, że w informacji podsumowującej wykazuje się tylko te usługi, które
    polski podatnik wykona na rzecz podatnika z innego państwa członkowskiego i usługi te
    będą podlegały opodatkowaniu w innym niż Polska państwie UE. Podatnik nie wykazuje
    w informacji VAT-UE usług, które nabył od unijnych kontrahentów. Dlatego też należy
    uznać, iż import usług nie jest wykazywany w informacji podsumowującej.
    Zatem pomimo faktu, że są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT UE nie mają
    Państwo obowiązku wykazania importu ww. usług w informacji podsumowującej. W
    przedmiotowej sprawie Państwo nabywają usługi świadczone przez kontrahenta
    zagranicznego, nie zaś sprzedają usługi na rzecz takiego kontrahenta.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 5 jest
    prawidłowe.
    Z kolei, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    W orzeczeniu C-427/98 (Komisja Europejska v. Republika Federalna Niemiec) Trybunał
    Sprawiedliwości UE wskazał, że wynagrodzenie (kwota należna w rozumieniu art. 29
    ust. 1 ustawy) jest wartością subiektywną, a więc wartością faktycznie otrzymaną w
    danym przypadku. W szczególności, niedopuszczalna jest sytuacja, gdy podstawa
    opodatkowania byłaby wyższa od kwoty, którą podatnik ostatecznie otrzymuje.
    Pojęcie kwoty należnej z tytułu sprzedaży łączy się ściśle z pojęciem „wynagrodzenie”,
    które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy.
    O wynagrodzeniu w ramach danej sprzedaży można mówić, gdy istnieje bezpośredni
    związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym
    wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym. Dostawcę towarów lub
    usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek
    dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia
    wzajemnego). Za dokonanie tych czynności, wynagrodzenie musi być wyrażalne w
    pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono postać pieniężną, gdyż
    wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać
    rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub usługa), albo mieszaną
    (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy, musi istnieć możliwość
    określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego
    stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Mając na uwadze konstrukcję normatywną podstawy opodatkowania, wyrażoną w
    przytoczonych powyżej art. 29a ust. 1 i 6 ustawy, należy podkreślić, iż podstawą
    opodatkowania jest w istocie kwota należna, co istotne, pomniejszona o należny z
    tytułu danej usługi podatek.
    Stosownie zaś do § 11 pkt 1 ppkt 1 ww. rozporządzenia:

      Ewidencja zawiera następujące dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku
      naliczonego: wartość netto oraz wysokość podatku naliczonego przysługującego do
      odliczenia z podstaw określonych w art. 86 ust. 2 ustawy, na warunkach określonych
      w ustawie, w podziale na nabycie towarów i usług zaliczanych u podatnika do
      środków trwałych oraz nabycie pozostałych towarów i usług.
    Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że z uwagi na to, że nabywane przez
    Państwa usługi, o których mowa we wniosku korzystają ze zwolnienia od podatku, to
    podatek należny i naliczony nie wystąpi. Wykonanie tych usług przez podmiot z Danii na
    Państwa rzecz jest importem usług, który należy wykazać w ewidencji sprzedaży i
    deklaracji. Podstawą opodatkowania są Opłaty bankowe i Prowizje bankowe i to te
    kwoty należy wykazać w ewidencji sprzedaży i deklaracji.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 6 jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    zostanie zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego
    (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.