Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.139.2025.1.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-11
Teza: Możliwość zastosowania zwolnienia od podatku, na podstawie
art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, dla transakcji zbycia działki w
części, w jakiej nie ma możliwości jej zabudowy z uwagi na
nieprzekraczalną linię zabudowy.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
teren-teren niezabudowany
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług dotyczące możliwości zastosowania
    zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, dla transakcji zbycia
    działki nr 1 w części, w jakiej nie ma możliwości jej zabudowy z uwagi na nieprzekraczalną
    linię zabudowy jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania zwolnienia od podatku, na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, dla transakcji zbycia działki nr 1 w części, w jakiej nie
    ma możliwości jej zabudowy z uwagi na nieprzekraczalną linię zabudowy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Nieruchomość gruntowa niezabudowana oznaczona jako działka nr 1 o powierzchni
    0,0273 ha, stanowiąca własność Gminy A, została przeznaczona do sprzedaży w celu
    poprawy warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej stanowiącej własność
    osoby fizycznej.
    Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
    przedmiotowa nieruchomość znajduje się w terenie 6D 3MN/U - przeznaczenie
    podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca; przeznaczenie
    uzupełniające – usługi. Jednak na przeważającej części opisanej nieruchomości (około 96%
    powierzchni) nie ma możliwości zabudowy z uwagi na wynikające z planu
    zagospodarowania warunki urbanistyczne, tj. nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z
    rysunkiem planu.

## Pytanie

Czy można uznać, że ww. działka w przeważającej części nie spełnia definicji terenów
    budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) i tym samym, sprzedaż
    przedmiotowej nieruchomości w tym zakresie będzie korzystała ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 cytowanej ustawy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku od towarów i usług w części, w jakiej nie ma możliwości jej
    zabudowy z uwagi na nieprzekraczalną linię zabudowy oraz będzie podlegała
    opodatkowaniu w części, na której z uwagi na istniejące uwarunkowania urbanistyczne
    możliwa jest zabudowa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Zgodnie z przedstawionymi przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w
    art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty
    prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, będą
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez
    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko bowiem w tym zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że przedmiotem sprzedaży jest działka nr 1. Zgodnie z
    obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa
    nieruchomość znajduje się w terenie 6D 3MN/U - przeznaczenie podstawowe: zabudowa
    mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca; przeznaczenie uzupełniające – usługi. Na
    przeważającej części opisanej nieruchomości (około 96% powierzchni) nie ma możliwości
    zabudowy z uwagi na wynikające z planu zagospodarowania warunki urbanistyczne, tj.
    nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem planu.

    Należy zauważyć, że dostawa przez Państwa wskazanej we wniosku działki nr 1 będzie
    niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie publicznoprawną), nie będzie wykonywana w
    ramach zadań publicznych. W odniesieniu do dostawy działki nr 1 nie będą Państwo
    działali jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Dokonując
    odpłatnego zbycia działki objętej wnioskiem będziecie Państwo działali w charakterze
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w
    myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Wobec powyższego, sprzedaż przez Państwa działki nr 1 podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna
    dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Podkreślam, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może albo być opodatkowana, albo może korzystać ze zwolnienia od tego
    podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.
    in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym itp.
    Jak stanowi art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Z cytowanych przepisów wynika, że nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod
    zabudowę.
    W przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W zależności od rodzaju inwestycji
    będzie to albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albo decyzja o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W świetle art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
          inwestycji celu publicznego;
        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
          ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    W oparciu o art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 6 i pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      W planie miejscowym określa się obowiązkowo:
        1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym
          przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania;
        6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu,
          maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział
          powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy,
          maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do
          parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów
          zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów;
        9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich
          użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.
    Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo
    przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub
    różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww.
    plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod
    zabudowę.
    Ponadto wskazać należy, że stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju i
    Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404):
      Ustalenia części tekstowej projektu planu miejscowego formułuje się zgodnie z
      następującymi wymogami:
        1) ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów zawierają określenie przeznaczenia
          poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, w tym nazwę klasy
          przeznaczenia terenu oraz symbol wraz z numeracją wyróżniającą je spośród
          innych terenów, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia;
        2) ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego
          zawierają określenie:
          a) cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają
            ochrony, ukształtowania lub rewaloryzacji,
          b) nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów;
        3) ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zawierają
          nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;
        4) ustalenia dotyczące zasad kształtowania krajobrazu zawierają nakazy, zakazy,
          dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;
        5) ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym
          krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej zawierają określenie

          obiektów i terenów chronionych ustaleniami planu miejscowego, w tym
          określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu
          terenów;
        6) ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni
          publicznych zawierają w szczególności określenie zasad umieszczania w
          obszarach przestrzeni publicznej tymczasowych obiektów usługowych,
          urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów,
          dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów;
        7) ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu
          zawierają:
          a) zasady, parametry i wskaźniki, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6
            ustawy, w tym minimalną liczbę miejsc do parkowania w stosunku do
            liczby lokali mieszkalnych, liczby osób mogących jednocześnie przebywać
            w budynku, liczby zatrudnionych lub powierzchni obiektów usługowych i
            produkcyjnych,
          b) w zależności od potrzeb, ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 8 i
            10 ustawy;
        8) ustalenia dotyczące sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów, o
          których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy, zawierają nakazy, zakazy,
          dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;
        9) ustalenia dotyczące szczegółowych zasad oraz warunków scalania i podziału
          nieruchomości zawierają określenie parametrów działek uzyskiwanych w
          wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub
          maksymalnych:
          a) szerokości frontów działek oraz ich powierzchni,
          b) kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego lub linii
            rozgraniczających teren drogi;
        10) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich
          użytkowaniu zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w
          zagospodarowaniu terenów;
        11) ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów
          komunikacji i infrastruktury technicznej zawierają:
            a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej
              wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją dróg i innych szlaków
              komunikacyjnych,
            b) określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury
              technicznej z układem zewnętrznym;
        12) ustalenia dotyczące sposobów i terminów tymczasowego zagospodarowania,
          urządzenia i użytkowania terenów zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i
          ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, w tym określenie terminu, do
          którego tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu
          może być wykonywane;
        13) w zależności od potrzeb, ustalenia dotyczące obszarów rehabilitacji istniejącej
          zabudowy i infrastruktury technicznej, a także obszarów wymagających
          przekształceń lub rekultywacji zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i
          ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;
        14) w zależności od potrzeb, ustalenia dotyczące terenów rekreacyjno-
          wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych
          zawierają określenie zasad wyposażania tych terenów w urządzenia techniczne

          i budowlane oraz nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w
          zagospodarowaniu terenów;
        15) ustalenia dotyczące wysokości stawek procentowych stanowiących podstawę
          do określania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, mogą być różne dla
          poszczególnych terenów lub grup terenów.
    Według § 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego:
        1. Część graficzna projektu planu miejscowego zawiera:
          1) nazwę planu miejscowego;
          2) określenie skali w formie liczbowej i liniowej;
          3) informację o układzie współrzędnych zgodnym z obowiązującym
            państwowym systemem odniesień przestrzennych oraz wskazanie
            kierunku północy;
          4) informację o źródle pochodzenia użytego materiału państwowego zasobu
            geodezyjnego i kartograficznego, o której mowa w art. 40c ust. 3 ustawy z
            dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r.
            poz. 1990);
          5) wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
            przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem
            planu miejscowego wraz z legendą zawierającą oznaczenia występujące na
            tym wyrysie;
          6) legendę;
          7) granice obszaru objętego planem miejscowym;
          8) określenie przeznaczenia terenów oraz linie rozgraniczające tereny o
            różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich
            symbole i oznaczenia graficzne wraz z numeracją wyróżniającą je spośród
            innych terenów;
          9) linie zabudowy;
          10) granice i oznaczenia terenów lub obiektów, o których mowa w art. 15 ust.
            2 pkt 7 ustawy.
        2. Część graficzna projektu planu miejscowego zawiera, w zależności od potrzeb, w
          szczególności:
          1) granice obszarów, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 1-7 ustawy;
          2) oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu;
          3) oznaczenia elementów informacyjnych niebędących ustaleniami projektu
            planu miejscowego.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – jako akt indywidualny
    prawa administracyjnego.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje
    oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren

    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Z powyższego należy wywieść, że opodatkowaniu podlegają te dostawy nieruchomości
    gruntowych niezabudowanych, które stanowią tereny budowlane. Z kolei dostawy
    gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie
    są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług.
    Jak Państwo wskazali, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, działka nr 1 znajduje się w terenie 6D 3MN/U - przeznaczenie
    podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca; przeznaczenie
    uzupełniające – usługi, jednak na przeważającej części opisanej nieruchomości (około 96%
    powierzchni) nie ma możliwości zabudowy z uwagi na wynikające z planu
    zagospodarowania warunki urbanistyczne, tj. nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z
    rysunkiem planu.
    W konsekwencji należy uznać, że działka nr 1 w części, w jakiej nie ma możliwości
    zabudowy z uwagi na nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, nie
    spełnia definicji terenów budowlanych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy.
    Tym samym, dostawa działki nr 1 w części w jakiej nie ma możliwości zabudowy z uwagi
    na nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, będzie korzystała ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Zatem stwierdzam, że sprzedaż przez Państwa działki nr 1 w części w jakiej nie ma
    możliwości zabudowy z uwagi na nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem
    planu korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia od
    podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, dla transakcji zbycia działki nr 1 w
    części, w jakiej nie ma możliwości jej zabudowy z uwagi na nieprzekraczalną linię
    zabudowy jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.