Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.167.2025.1.MF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-28
Teza: Dotyczy ustalenia, czy wydatek poniesiony na nabycie tej
części gruntu (zbiornika wodnego) może zostać potraktowany
jako koszt pośredni, związany z prowadzoną działalnością
gospodarczą, i ujęty bezpośrednio w kosztach uzyskania
przychodów w roku jego poniesienia (tj. w roku nabycia gruntu
– 2024).
Słowa kluczowe: grunty
koszt-koszty uzyskania przychodów
nabycie
nieruchomości
zbiornik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 1-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą H Sp. z o.o. (dalej:
    „Spółka”), której przedmiotem działalności jest działalność (...). Pod koniec 2024 roku
    Spółka nabyła nieruchomość gruntową położoną w miejscowości (...).
    Nieruchomość ta obejmuje teren o łącznej powierzchni około (...) hektara, w tym:
      - około (...) hektara to teren wpisany w miejscowym planie zagospodarowania
        przestrzennego jako obszar przeznaczony pod zabudowę rekreacji indywidualnej,
        który ma zostać zagospodarowany po zakończeniu działalności wydobywczej (teren
        był uprzednio wykorzystywany jako (...)),
      - około (...) hektarów stanowi istniejący zbiornik wodny, który nie podlega zabudowie,
      - około (...) hektary stanowią drogi dojazdowe do działek.
    Zbiornik wodny stanowi istotny walor nieruchomości – jego obecność zwiększa
    atrakcyjność terenu przeznaczonego do dalszej sprzedaży w ramach działalności (...)
    Spółki. Spółka planuje, że każdy nabywca działki lub domu na tym terenie będzie
    zobowiązany do comiesięcznego uiszczania opłat za możliwość korzystania ze zbiornika
    wodnego. Obowiązek ten zostanie zabezpieczony poprzez ustanowienie odpowiednich
    służebności wpisanych do ksiąg wieczystych poszczególnych nieruchomości.
    Teren ze zbiornikiem wodnym nie będzie nigdy zbywany przez Spółkę – będzie on stanowił
    jej własność przez cały okres prowadzenia inwestycji, a jego funkcją będzie zwiększanie
    wartości sprzedawanych działek i domów, a także generowanie przychodów z tytułu opłat
    eksploatacyjnych. Jednocześnie, ze względu na charakter gruntu (zbiornik wodny), nie
    podlega on amortyzacji.
    Spółka nie ma również możliwości uznania kosztu jego nabycia jako kosztu
    bezpośredniego, ponieważ grunt nie jest i nie będzie przedmiotem sprzedaży.
    W związku z powyższym, Spółka powzięła wątpliwość, czy wydatek poniesiony na nabycie
    tej części gruntu (zbiornika wodnego) może zostać potraktowany jako koszt pośredni,

    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, i ujęty bezpośrednio w kosztach
    uzyskania przychodów w roku jego poniesienia (tj. w roku nabycia gruntu – 2024).

## Pytanie

Czy wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie gruntu o powierzchni około (...) hektarów,
    stanowiącego zbiornik wodny, który nie będzie przedmiotem sprzedaży, lecz będzie
    wykorzystywany w sposób trwały i bezpośrednio związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą (wpływając na wartość sprzedawanych działek i generując przychody z tytułu
    opłat), mogą zostać uznane za koszty pośrednie i ujęte w kosztach uzyskania przychodów
    w roku ich poniesienia (2024), pomimo że grunt ten nie podlega amortyzacji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony na nabycie wskazanej części nieruchomości
    (zbiornika wodnego) może zostać uznany za koszt pośredni i ujęty w kosztach uzyskania
    przychodów w momencie jego poniesienia, tj. w roku 2024.
    Grunt ten – mimo że nie będzie bezpośrednio przedmiotem sprzedaży – pozostaje w
    bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą Spółki, ponieważ wpływa na wartość
    oferowanych przez Spółkę działek oraz generuje regularne przychody z tytułu
    obowiązkowych opłat eksploatacyjnych. Wydatek ten nie stanowi kosztu bezpośredniego,
    ponieważ nie wiąże się z konkretną transakcją sprzedaży, a jednocześnie – z uwagi na
    charakter gruntu – nie może być amortyzowany. W konsekwencji należy uznać go za koszt
    pośredni, który może zostać ujęty jednorazowo w dacie poniesienia, tj. w momencie ujęcia
    w księgach rachunkowych (zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT).
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnej linii interpretacyjnej organów
    podatkowych, w tym m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 25 września 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.399.2023.1.IN. W
    przywołanej interpretacji organ uznał, że wydatki ponoszone przez spółkę celową na
    nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu pod inwestycję deweloperską mogą
    stanowić koszty inne niż bezpośrednie (pośrednie), wskazując m.in., że: „[...] nie mają one
    bezpośredniego odzwierciedlenia w uzyskanych przychodach, ale ich poniesienie jest
    niewątpliwie związane z całokształtem działalności lub też zachowaniem lub
    zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania”.
    Co istotne, w stanie faktycznym wskazanym w powyższej interpretacji spółka nabyła grunt,
    który miał być najprawdopodobniej sprzedany w ramach inwestycji deweloperskiej. Mimo
    to, organ podatkowy uznał, że koszt jego nabycia może być zaliczony do kosztów
    pośrednich, ponieważ brak było bezpośredniego związku z konkretnym przychodem.
    W przypadku H Sp. z o.o. sytuacja jest jeszcze bardziej jednoznaczna: nabyty grunt
    (zbiornik wodny) nie będzie w ogóle przedmiotem sprzedaży – pozostanie na stałe w

    majątku Spółki i będzie pełnił funkcję pomocniczą wobec podstawowej działalności
    operacyjnej.
    Tym bardziej więc – w świetle powyższej linii interpretacyjnej – należy uznać, że koszt jego
    nabycia może zostać zaliczony do kosztów pośrednich i ujęty jednorazowo w kosztach
    uzyskania przychodów w momencie jego poniesienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów określają
    przepisy art. 15 i 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych
    (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Konstrukcja tego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ww. ustawy), pod warunkiem, że wykaże
    istnienie związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem,
    zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Dotyczy to zarówno takich
    wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak
    i tych, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są
    racjonalnie uzasadnione, jako zmierzające do ich osiągnięcia.
    Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi
    spełniać łącznie następujące przesłanki, tj.:
    - musi być poniesiony przez podatnika, czyli w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - winien pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - musi być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - musi być właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy
    pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w
    postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne
    jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać
    takiego efektu.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, której celem jest osiągnięcie

    przychodów bądź zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Kierując się kryterium charakteru powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem,
    jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia:
    - koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, tj. takie wydatki,
    których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni)
    na uzyskanie konkretnych przychodów – w ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim
    okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód (np. wydatki na nabycie lub
    wytworzenie jednostki towaru handlowego);
    - koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty
    pośrednie), tj. takie wydatki, których nie da się przypisać wprost
    do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich
    osiągnięcia – są to wydatki związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i
    przyczyniające się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów, w przypadku
    których nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek
    służy (np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie
    obiektów, obsługę prawną).
    Innymi słowy – posługując się językowym znaczeniem – przez koszty bezpośrednio
    związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpłynęło
    bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu.
    Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są wszelkie inne
    koszty, w tym koszty dotyczące całokształtu działalności podatnika związane z jego
    funkcjonowaniem. W stosunku do tego rodzaju kosztów doszukiwanie się ich
    bezpośredniości w relacji z przychodami nie wchodzi w rachubę. Takie bowiem koszty,
    chociaż niewątpliwie związane z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym
    związku z konkretnymi przychodami.
    Koszty te jednak są związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniają
    się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić,
    uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Regulacje dotyczące potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami
    zawarte zostały w art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
        później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
        podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
        złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
        obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Natomiast, art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, regulują zasady potrącalności
    kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że przedmiotem Państwa działalności jest
    działalność (...). Pod koniec 2024 roku nabyli Państwo nieruchomość gruntową położoną w
    miejscowości (...).
    Nieruchomość ta obejmuje teren o łącznej powierzchni około (...) hektara, w tym:
      - około (...) hektara to teren wpisany w miejscowym planie zagospodarowania
        przestrzennego jako obszar przeznaczony pod zabudowę rekreacji indywidualnej,
        który ma zostać zagospodarowany po zakończeniu działalności wydobywczej (teren
        był uprzednio wykorzystywany jako (...)),
      - około (...) hektarów stanowi istniejący zbiornik wodny, który nie podlega zabudowie,
      - około (...) hektary stanowią drogi dojazdowe do działek.
    Zbiornik wodny stanowi istotny walor nieruchomości – jego obecność zwiększa
    atrakcyjność terenu przeznaczonego do dalszej sprzedaży w ramach działalności (...)
    Państwa Spółki. Planujecie Państwo, że każdy nabywca działki lub domu na tym terenie
    będzie zobowiązany do comiesięcznego uiszczania opłat za możliwość korzystania ze
    zbiornika wodnego. Obowiązek ten zostanie zabezpieczony poprzez ustanowienie
    odpowiednich służebności wpisanych do ksiąg wieczystych poszczególnych
    nieruchomości.
    Teren ze zbiornikiem wodnym nie będzie nigdy zbywany przez Państwa Spółkę – będzie
    on stanowił jej własność przez cały okres prowadzenia inwestycji, a jego funkcją będzie
    zwiększanie wartości sprzedawanych działek i domów, a także generowanie przychodów z
    tytułu opłat eksploatacyjnych. Jednocześnie, ze względu na charakter gruntu (zbiornik
    wodny), nie podlega on amortyzacji.

    Spółka nie ma również możliwości uznania kosztu jego nabycia jako kosztu
    bezpośredniego, ponieważ grunt nie jest i nie będzie przedmiotem sprzedaży.
    W związku z powyższym, powzięli Państwo wątpliwość, czy wydatek poniesiony na nabycie
    tej części gruntu (zbiornika wodnego) może zostać potraktowany jako koszt pośredni,
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, i ujęty bezpośrednio w kosztach
    uzyskania przychodów w roku jego poniesienia (tj. w roku nabycia gruntu – 2024).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że w
    zakresie kosztów związanych z nabyciem gruntu jako majątku trwałego w prowadzonej
    działalności, ustawodawca w ustawie CIT wskazał okoliczności w jakich wydatki na nabycie
    gruntu mogą stanowić koszty uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie gruntów lub
      prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste
      użytkowanie gruntów, wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami,
      pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1
      pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia
      środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich
      poniesienia.
    W myśl art. 16c pkt 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, zwane
      odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Z powyższych przepisów wynika zatem, że wydatki na nabycie gruntu stanowiącego
    składnik majątku trwałego nie stanowią kosztów uzyskania przychodu. Podatnicy nie
    mogą również dokonywać odpisów amortyzacyjnych od ich wartości początkowej i nie
    mogą zaliczyć ich do kosztów uzyskania przychodu. Jednakże wydatek ten może zostać
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w momencie sprzedaży środka trwałego –
    gruntu.
    Odnosząc powyższe do Państwa wątpliwości, zauważyć należy, że z wniosku wynika, iż
    grunt w którym znajduje się zbiornik wodny jest wykorzystywany w Państwa działalności
    gospodarczej jako istotny walor nieruchomości i nie będzie nigdy zbywany przez Państwa
    Spółkę – będzie on stanowił jej własność przez cały okres prowadzenia inwestycji, a jego
    funkcją będzie zwiększanie wartości sprzedawanych działek i domów, a także
    generowanie przychodów z tytułu opłat eksploatacyjnych. Jednocześnie, ze względu na
    charakter gruntu (zbiornik wodny), nie podlega on amortyzacji.
    Powyższe oznacza, że ww. grunt stanowi składnik majątku trwałego, który nie będzie przez
    Państwa sprzedany. Zatem skoro grunt wraz ze zbiornikiem wodnym nie będzie przez
    Państwa sprzedany, to wydatki poniesione na jego zakup nie będą mogły zostać uznane
    za koszty uzyskania przychodu, bowiem wynika to z literalnej treści przepisu art. 16 ust. 1
    pkt 1 lit. a ustawy o CIT.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko, iż wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie
    gruntu o powierzchni około (...) hektarów, stanowiącego zbiornik wodny, który nie będzie
    przedmiotem sprzedaży, lecz będzie wykorzystywany w sposób trwały i bezpośrednio
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą (wpływając na wartość sprzedawanych
    działek i generując przychody z tytułu opłat), mogą zostać uznane za koszty pośrednie i
    ujęte w kosztach uzyskania przychodów w roku ich poniesienia (2024), pomimo że grunt
    ten nie podlega amortyzacji, należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, iż
    została ona wydana w indywidualnej sprawie podmiotu, który o jej wydanie wystąpił,
    zatem nie jest ona wiążąca dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.