Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDWT.4011.148.2025.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: Ustalenie, czy kwoty wypłacone Wnioskodawcy przez Spółkę
na podstawie zawartego pomiędzy stronami Porozumienia,
korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem
dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: nieruchomości
przychód-przychody z innych źródeł
spółki
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
świadczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 5 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 15 września 2025 r. (data wpływu 24 września
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej (rezydentem
    podatkowym w Polsce), który w dniu (...) 2023 r. zawarł ze spółką A Sp. z o.o. z siedzibą
    przy ul. B 1, (...), zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym w Sądzie Rejonowym (...)
    pod numerem (...), NIP (...), REGON (...); pisemne porozumienie cywilnoprawne (dalej jako:
    „Porozumienie”). Porozumienie zostało zawarte z uwagi, na korzystanie przez A Sp. z o.o. z
    nieruchomości, której właścicielem był Wnioskodawca, podczas toczących się postępowań
    administracyjnych, odnośnie niniejszej nieruchomości.
    Zgodnie z treścią zawartego Porozumienia, Wnioskodawca miał nie podejmować
    jakichkolwiek czynności faktycznych przeciwko Spółce lub osobom upoważnionym przez
    Spółkę, które to czynności mogłyby utrudnić korzystanie z przedmiotowej nieruchomości.
    Natomiast spółka A Sp. z o.o. zobowiązała się do wypłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty
    (...) zł ((...) złotych) miesięcznie, tytułem odszkodowania na czas obowiązywania owego
    Porozumienia.
    Wnioskodawcę i Spółkę nie łączył żaden stosunek prawny. Pomiędzy stronami nie istniał
    nigdy stosunek pracy. Strony nie zawarły nigdy umowy o pracę ani innego rodzaju umowy.
    Istniejące Porozumienie pomiędzy stronami stanowiło odszkodowanie należne
    Wnioskodawcy za brak możliwości podejmowania czynności faktycznych i brak możliwości
    korzystania z nieruchomości przez Wnioskodawcę, za co Spółka wypłacała odszkodowanie.
    Porozumienie zostało zawarte na czas nieokreślony i obowiązywało od dnia (...) 2023 r.
    Spółka A Sp. z o.o. przez pierwsze cztery miesiące regulowała swoje zobowiązania
    wynikające z Porozumienia, wpłacając Wnioskodawcy należną kwotę odszkodowania w
    wysokości za pierwszy miesiąc umówione (...) zł a następnie przez trzy kolejne miesiące (...)
    zł. Następnie, Spółka zaprzestała wpłat, nie podając przy tym przyczyn oraz nie
    podejmując kontaktu w celu wyjaśnienia sytuacji ani ugodowego rozwiązania sprawy.
    Niniejsza kwota stanowi odszkodowanie dla Wnioskodawcy z uwagi na brak możliwości
    korzystania z nieruchomości. Nie jest to odszkodowanie otrzymane w związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej, nie dotyczy również korzyści, które podatnik
    mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Nie ma tutaj zastosowania tzw.
    lucrum cessans (utracone korzyści), z uwagi, iż Wnioskodawca nie używał ani nie miał
    zamiaru używać przedmiotowej nieruchomości w celach zarobkowych. Wnioskodawca nie
    prowadzi działalności gospodarczej, nie jest również zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Nie prowadził jakiejkolwiek działalności związanej z uzyskiwaniem przychodów z tego
    źródła w rozumieniu art. 10 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawca nie zawierał ze Spółką żadnej innej umowy cywilnoprawnej lub handlowej,
    nie świadczył usług na jej rzecz ani nie pozostawał z nią w stosunku pracy. Wnioskodawca
    nie otrzymał w związku z Porozumieniem żadnego innego świadczenia niż wskazane

    powyżej. Odszkodowanie, o którym mowa, nie było związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, sprzedażą składników majątku ani wykonywaniem pracy, usług lub
    działalności o charakterze zarobkowym. Było związane jedynie z brakiem możliwości
    korzystania przez Wnioskodawcę z nieruchomości z uwagi na działanie Spółki.
    Uzupełnienie wniosku
    1. Opisane we wniosku Porozumienie nie stanowiło ugody sądowej. Stanowiło ono
      pisemne porozumienie zawarte pomiędzy stronami z uwagi na brak możliwości
      podejmowania jakichkolwiek działań właścicielskich w stosunku do nieruchomości,
      której Wnioskodawca był właścicielem z uwagi na działania podejmowane przez A Sp. z
      o.o. w trakcie toczących się postępowań administracyjnych.
    2. Wskazane wyżej porozumienie stanowiło odszkodowanie wypłacane Wnioskodawcy na
      podstawie art. 361 k.c. oraz art. 363 k.c. Odszkodowanie to ustalono z uwagi na brak
      możliwości korzystania przez Wnioskodawcę z nieruchomości, której jest właścicielem.
      Zgodnie z treścią zawartego Porozumienia, Wnioskodawca miał nie podejmować
      jakichkolwiek czynności faktycznych względem nieruchomości, które to czynności
      mogłyby utrudnić Spółce korzystanie z przedmiotowej nieruchomości. Natomiast
      spółka A Sp. z o.o. zobowiązała się do wypłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty (...) zł ((...)
      złotych) miesięcznie, tytułem odszkodowania na czas obowiązywania owego
      Porozumienia.
    3. Wysokość odszkodowania wynika z zawartego Porozumienia i została określona na
      podstawie zgodnych ustaleń stron, w oparciu o rynkowe stawki ustalone na podstawie
      wyceny podobnych nieruchomości w okolicy oraz zakresu faktycznego nieruchomości,
      z której Wnioskodawca nie mógł korzystać. Kwota nie wynika z decyzji
      administracyjnej ani z wyceny rzeczoznawcy, lecz z uzgodnień kontraktowych zgodnie
                        1z zasadą swobody umów (art. 353 Kodeksu cywilnego).
    4. Wypłacone odszkodowanie dotyczyło szkody rzeczywistej poniesionej przez
      Wnioskodawcę, ponieważ - zgodnie z orzecznictwem - stratą (damnum emergens) jest
      pomniejszenie majątku poszkodowanego, polegające na uszczupleniu jego aktywów
      lub zwiększeniu jego pasywów. W niniejszym stanie faktycznym Wnioskodawca utracił
      możliwość podejmowania jakichkolwiek czynności w związku z nieruchomością, której
      faktycznie był właścicielem. Ponadto, aby lepiej zrozumieć istotę poniesionej szkody
      oraz cel zawarcia Porozumienia, należy przedstawić okoliczności dotyczące
      przedmiotowej nieruchomości:
        a) Decyzją z dnia (...) 1975 r., znak (...) Naczelnik (...) orzekł o wywłaszczeniu na rzecz
        Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako działka 1. (...), której prawo
        własnościowe przysługiwało poprzednikowi prawnemu Wnioskodawcy - A. A.
        Nieruchomość została wywłaszczona na cele (...).
        b) W dniu (...) 2015 r. Wnioskodawca złożył wniosek o zwrot nieruchomości
        niewykorzystanej na cel uwłaszczenia. Decyzją nr 1 Starosty (...) z dnia (...) 2020 r.
        wydaną w sprawie o znaku: (...) zmodyfikowanej decyzją Wojewody (...) orzeczono
        zwrot przedmiotowej nieruchomości. Gmina (...) wniosła odwołanie do ww.
        decyzji, a kolejno zaskarżyła decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
        (...). Końcowo zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) z dnia
        (...) 2021 r., sygn. akt: (...), który został utrzymany w mocy przez wyrok Naczelnego
        Sądu Administracyjnego z dnia (...) 2022 r., sygn. akt: (...).
        c) W dniu (...) 2022 r. Prezydent Miasta (...) wydał decyzję nr (...) o zezwoleniu na
        realizację inwestycji drogowej pn. (...), która obejmowała część nieruchomości
        Wnioskodawcy. O decyzji Wnioskodawca dowiedział się dopiero w (...) 2022 r.,
        bowiem Gmina (...) wydała decyzję bez zawiadomienia go o toczącym się
        postępowaniu administracyjnym oraz odmawiała udzielania informacji. Z uwagi

        na treść decyzji oraz okoliczności jej wydania, Wnioskodawca zainicjował szereg
        postępowań administracyjnych, karnych oraz cywilnych.
    d) Sąd Rejonowy dla (...) wydał na wniosek Wnioskodawcy postanowienie o
      zabezpieczeniu roszczenia w sprawie toczącej się pod sygn. (...), którym udzielono
      Wnioskodawcy zabezpieczenia roszczenia o wydanie części nieruchomości stanowiącej
      przedmiot niniejszej sprawy oraz o przywrócenie tej nieruchomości do stanu
      poprzedniego.
    e) W dniu (...) 2023 r. zostało zawarte porozumienie pomiędzy spółką A Sp. z o.o. a
      Wnioskodawcą. Zgodnie z treścią zawartego Porozumienia, Wnioskodawca miał nie
      podejmować jakichkolwiek czynności faktycznych przeciwko Spółce lub osobom
      upoważnionym przez Spółkę, które to czynności mogłyby utrudnić Spółce korzystanie
      z przedmiotowej nieruchomości. Natomiast spółka A Sp. z o.o. zobowiązała się do
      wypłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty (...) zł ((...) złotych) miesięcznie, tytułem
      odszkodowania na czas obowiązywania owego Porozumienia. Spółka oświadczyła, że
      znany był jej fakt toczących się postępowań oraz wszelkich wydanych orzeczeń do dnia
      zawarcia porozumienia oraz wynikających z nich skutków prawnych.
    Wypłacona kwota (...) zł stanowiła więc odszkodowanie za brak możliwości podejmowania
    działań związanych z nieruchomością, której był właścicielem, ponadto wypłacona kwota
    dotyczyła szkody rzeczywistej, jaką poniósł Wnioskodawca z uwagi na działania Spółki, jak i
    okoliczności działań Gminy (...). Działania Spółki zmierzały w rzeczywistości do
    pozbawienia własności Wnioskodawcy, zanim decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości
    stała się ostateczna i prawomocna. Gdyby nie działania Spółki Wnioskodawca nie
    poniósłby szkody.

## Pytanie

Czy kwoty wypłacone Wnioskodawcy przez Spółkę jako odszkodowanie na podstawie
    zawartego pomiędzy stronami Porozumienia, korzystają ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, uzyskana na podstawie porozumienia kwota jako odszkodowanie, korzysta
    ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,

      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, realną korzyścią
    majątkową podatnika. Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika;
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 tej
    ustawy. W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Niektóre z tych świadczeń – wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    określonym w art. 21 ust. 1 cyt. ustawy – korzystają ze zwolnienia od opodatkowania.
    Należy również zaznaczyć, że korzystanie z każdej preferencji lub ulgi podatkowej, w tym
    zwolnienia od opodatkowania, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są
    wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej
    preferencji lub ulgi. Przykładem świadczeń korzystających ze zwolnień podatkowych są
    niektóre, ściśle określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    odszkodowania.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z
      2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody
        sądowe.
    Zauważyć należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje
    pojęć odszkodowania i zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Podkreślenia wymaga, że to nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter
    świadczenia decyduje o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania/zadośćuczynienia,
    czy też nie.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że jakkolwiek ustawodawca nie
    zdefiniował w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia szkody czy
    odszkodowania, to rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego
    w systemie prawa cywilnego.
    Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071) także nie
    zawiera legalnej definicji odszkodowania, jednak można ją wywieść z zawartych w niej
    regulacji.
    W świetle art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Zaś w myśl art. 363 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź
      przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy
      pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo

      gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty,
      roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
      § 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
      powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
      szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
      chwili.
    O odszkodowaniu można więc mówić wyłącznie w przypadku powstania konkretnej
    szkody, która wywołana została określonym działaniem lub zaniechaniem drugiej strony,
    której można przypisać odpowiedzialność za jej powstanie. Odszkodowanie to rodzaj
    świadczenia, które należy się za wyrządzenie szkody od podmiotu, który szkodę wyrządził
    lub ponosi za nią odpowiedzialność. Odszkodowanie stanowić może przywrócenie stanu
    poprzedniego lub zapłatę pieniężną stanowiącą równowartość szkody majątkowej lub
    szkody na osobie.
    Szkodą jest przy tym uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    Z treści Pana wniosku wynika, że (...) 2022 r. Prezydent Miasta (...) wydał decyzję o
    zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która obejmowała część Pana
    nieruchomości. O decyzji dowiedział się Pan dopiero w (...) 2022 r. Z uwagi na treść decyzji
    oraz okoliczności jej wydania, zainicjował Pan szereg postępowań administracyjnych,
    karnych oraz cywilnych. Sąd Rejonowy wydał na Pana wniosek postanowienie, w którym
    udzielono Panu zabezpieczenia roszczenia o wydanie części nieruchomości stanowiącej
    przedmiot niniejszej sprawy oraz o przywrócenie tej nieruchomości do stanu
    poprzedniego.
    Jak wskazał Pan w uzupełnieniu wniosku, (...) 2023 r. zawarł Pan ze spółką A Sp. z o.o.
    (dalej „Spółka”) pisemne porozumienie cywilnoprawne. Zgodnie z treścią zawartego
    Porozumienia, miał Pan nie podejmować jakichkolwiek czynności faktycznych przeciwko
    Spółce lub osobom upoważnionym przez Spółkę, które mogłyby utrudnić Spółce
    korzystanie z przedmiotowej nieruchomości. Natomiast Spółka zobowiązała się do wypłaty
    na Pana rzecz kwoty (...) zł ((...) złotych) miesięcznie, tytułem odszkodowania na czas
    obowiązywania owego Porozumienia.
    Porozumienie nie stanowiło ugody sądowej. Wskazał Pan, że porozumienie stanowiło
    odszkodowanie wypłacane Panu na podstawie art. 361 oraz art. 363 kodeksu cywilnego.
    Wysokość odszkodowania wynikała z zawartego Porozumienia i została określona na
    podstawie zgodnych ustaleń stron, w oparciu o rynkowe stawki ustalone na podstawie
    wyceny podobnych nieruchomości w okolicy oraz zakresu faktycznego nieruchomości, z
    której nie mógł Pan korzystać. Kwota nie wynika z decyzji administracyjnej ani z wyceny
                                                      1rzeczoznawcy, lecz z uzgodnień kontraktowych zgodnie z zasadą swobody umów (art. 353
    Kodeksu cywilnego).
    Ponadto, wskazał Pan, że wypłacona kwota dotyczyła szkody rzeczywistej, jaką Pan poniósł
    z uwagi na działania Spółki, jak i okoliczności działań Gminy (...). Działania Spółki zmierzały
    w rzeczywistości do pozbawienia Pana własności, zanim decyzja o wywłaszczeniu
    nieruchomości stała się ostateczna i prawomocna. Gdyby nie działania Spółki nie
    poniósłby Pan szkody. Argumentuje Pan, że wypłacone odszkodowanie dotyczyło szkody
    rzeczywistej poniesionej przez Pana, ponieważ - zgodnie z orzecznictwem - stratą
    (damnum emergens) jest pomniejszenie majątku poszkodowanego, polegające na
    uszczupleniu jego aktywów lub zwiększeniu jego pasywów. W niniejszym stanie

    faktycznym utracił Pan możliwość podejmowania jakichkolwiek czynności w związku z
    nieruchomością, której faktycznie był Pan właścicielem. Wypłacona kwota nie dotyczy
    korzyści, które mógłby Pan osiągnąć, gdyby szkody Panu nie wyrządzono (tzw. lucrum
    cessans – utracone korzyści), z uwagi na to, że nie używał Pan ani nie miał zamiaru używać
    przedmiotowej nieruchomości w celach zarobkowych.
    Aby ustalić, czy świadczenie, które otrzymał Pan w wyniku zawartego porozumienia
    korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy
    świadczenie to stanowi odszkodowanie, w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.
    Fakt nazwania przez strony świadczenia odszkodowaniem nie przesądza o jego
    charakterze. O odszkodowaniu można więc mówić wyłącznie w przypadku powstania
    konkretnej szkody, która wywołana została określonym działaniem lub zaniechaniem
    drugiej strony, której można przypisać odpowiedzialność za jej powstanie. W niniejszej
    sprawie, wypłacone świadczenie nie służyło naprawieniu wyrządzonej Panu szkody, a
    stanowiło okresowe, powtarzające się świadczenie, w zamian za wypłatę którego
    zobowiązał się Pan wobec Spółki realizującej przedsięwzięcie objęte decyzją (...) do
    nieutrudniania korzystania z Pana nieruchomości jeszcze przed nabyciem przymiotu
    ostateczności przez tę decyzję. Świadczenie to ma więc charakter zapłaty/wynagrodzenia
    za powstrzymywanie się od działań i brak możliwości korzystania z nieruchomości. W
    Pana przypadku przyczyną wypłaty świadczenia nie była więc szkoda rzeczywista,
    uszczerbek w Pana majątku, którego doznał Pan na skutek działania Spółki. Co za tym
    idzie, ustalona wysokość świadczenia nie mogła służyć jej naprawieniu. Szkodą rzeczywistą
    jest niewątpliwie utrata przez Pana prawa własności nieruchomości w związku z
    wywłaszczeniem pod inwestycję drogową, jednakże wypłacone świadczenie nie stanowiło
    rekompensaty z tego tytułu. Nie było wynikiem zawłaszczenia nieruchomości przez
    Spółkę, pozbawienia Pana prawa własności. Kwota ta nie stanowi również naprawienia
    szkody w postaci utraconych korzyści, które mógł Pan uzyskać gdyby nieruchomość oddał
    w odpłatne użytkowanie, gdyż jak wskazał Pan we wniosku, jej wypłata uwarunkowana
    była niepodejmowaniem jakichkolwiek czynności faktycznych przeciwko Spółce lub
    osobom upoważnionym przez Spółkę, które to czynności mogłyby utrudnić korzystanie z
    przedmiotowej nieruchomości.
    Wobec powyższego, opisane we wniosku świadczenie pieniężne, otrzymane w wyniku
    porozumienia cywilnoprawnego zawartego ze Spółką – pomimo że tak zostało umownie
    określone – nie stanowi odszkodowania. Nie może więc ono korzystać ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis ten nie dotyczy świadczeń o charakterze innym niż odszkodowania i
    zadośćuczynienia.
    Wskazać również należy, że nawet w przypadku spełnienia przez przedmiotowe
    świadczenie przesłanek do uznania go za odszkodowanie, nie skorzystałoby ono ze
    zwolnienia na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
    Aby wypłacone odszkodowanie korzystało ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3
    ww. ustawy, muszą bowiem zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    · jego wysokość lub zasady ustalania muszą wynikać z przepisów odrębnych ustaw,
    · podstawą jego przyznania nie może być zawarta umowa lub ugoda pozasądowa (co
      wynika z art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Taka interpretacja ww. przepisu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie
    sądowoadministracyjnym. W prawomocnym wyroku z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl
    1113/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyjaśnił, że z brzmienia art. 21 ust.
    1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika jednoznacznie, że
    wypłacone odszkodowanie (zadośćuczynienie) korzysta ze zwolnienia w sytuacji, gdy
    spełnione są łącznie dwa warunki:

    1) jego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
      przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz
    2) że podstawą jego przyznania nie jest zawarta umowa lub ugoda (inna niż ugoda
      sądowa).
    Należy bowiem zauważyć, że analizowany przepis wyraźnie wskazuje, że wyłączeniu ze
    zwolnienia podlegają świadczenia przyznane na mocy zawieranych między stronami
    umów lub ugód pozasądowych. W sprawie będącej przedmiotem wniosku, kwota została
    wypłacona na podstawie porozumienia zawartego między Panem a Spółką, które nie
    stanowiło ugody sądowej. Z tej zatem przyczyny świadczenie to, nawet gdyby uznać je za
    odszkodowanie, nie korzystałoby ze zwolnienia z opodatkowania, z uwagi na wyłączenie
    zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Brak jest również możliwości objęcia opisanego we wniosku świadczenia którymkolwiek z
    pozostałych zwolnień przedmiotowych wymienionych w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Należy zatem stwierdzić, że stanowi ono przychód w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten należy zaliczyć
    do przychodów z tzw. „innych źródeł”, o których mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Podlega on zatem opodatkowaniu według skali podatkowej i należy go wykazać w
    zeznaniu podatkowym za rok, w którym świadczenie zostało wypłacone.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o obowiązujące przepisy oraz
    okoliczności wskazane w złożonym przez Pana wniosku.
    Niniejsza interpretacja indywidualna stanowi rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie w zakresie
    sprawy objętej pytaniem. A zatem, nie odnosi się do innych kwestii zawartych w opisie
    sprawy, które nie były przedmiotem zapytania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.