Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.854.2024.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Ustalenie, czy sprzedaż Nieruchomości gruntowej będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; majątek-majątek prywatny; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 15 października 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy ustalenia, czy
    sprzedaż Nieruchomości gruntowej będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Uzupełniła go Pani pismem z 20 stycznia 2025 r.– w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną. Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem
    podatkowym. Wnioskodawczyni jest właścicielką niezabudowanej nieruchomości
    gruntowej położonej w województwie (...), w miejscowości (...).
    Dla wskazanej nieruchomości Sąd Rejonowy w (...) wydział ksiąg wieczystych prowadzi
    księgę wieczystą o numerze (...) (dalej „Nieruchomość gruntowa”).
    Nieruchomość gruntowa objęta jest miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego obowiązującym w (...). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego Nieruchomość gruntowa stanowi tereny zabudowy mieszkaniowej
    wielorodzinnej i usługowej.
    Wnioskodawczyni nabyła Nieruchomość gruntową w 2008 r. na podstawie umowy zbycia
    spadku 22 czerwca 2007 r. oraz postanowienia o stwierdzeniu zasiedzenia wydanego
    przez Sąd Rejonowy w (...). Wskazane dokumenty stanowią podstawę ujawnienia
    Wnioskodawczyni jako właściciela Nieruchomości gruntowej w księdze wieczystej.
    Nieruchomość gruntowa wchodzi w skład majątku osobistego Wnioskodawczyni.
    Wnioskodawczyni nabyła Nieruchomość gruntową do majątku prywatnego.
    Wnioskodawczyni nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej na podstawie
    wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej. Nieruchomość
    gruntowa nigdy nie stanowiła składnika majątkowego związanego z prowadzoną

    działalnością gospodarczą Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie wynajmuje, ani nie
    dzierżawi Nieruchomości gruntowej. Wnioskodawczyni posiada inną nieruchomość (dalej
    „Inna nieruchomość”).
    W związku z wynajmem Innej nieruchomości w 2017 r. Wnioskodawczyni zarejestrowała
    się jako podatnik VAT czynny w związku zawarciem umowy najmu Innej nieruchomości. W
    2019 r. Wnioskodawczyni dokonała zgłoszenia aktualizacyjnego VAT-R, w ramach którego
    wybrała korzystanie ze zwolnienia z opodatkowania na potrzeby podatkiem od towarów i
    usług w związku z wynajmem innej nieruchomości.
    W 2023 r. Wnioskodawczyni złożyła zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawczyni
    zaprzestała wynajmować Inną nieruchomość.
    W chwili obecnej Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku
    od towarów i usług. Przedmiotowy najem Innej nieruchomości stanowił dochód z majątku
    prywatnego i podlegał rozliczeniu na zasadach przewidzianych do najmu majątku
    prywatnego. W 2023 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę przedwstępną sprzedaży
    Nieruchomości gruntowej. Wnioskodawczyni podjęła decyzję o spieniężeniu majątku
    prywatnego w celu zabezpieczenia własnych potrzeb. Wnioskodawczyni pragnie dokonać
    sprzedaży Nieruchomości gruntowej.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    W nadesłanym do wniosku uzupełnieniu w odpowiedzi na pytania Organu wskazała Pani:
    1) W jaki sposób wykorzystywała Pani/wykorzystuje Pani Nieruchomość gruntową od
      momentu jej nabycia – jeśli były/są to cele prywatne/osobiste, to prosimy o wskazanie
      w jaki sposób Nieruchomość zaspokajała te potrzeby osobiste?
    Odpowiedź: Nieruchomość gruntowa od momentu nabycia w drodze spadku była
      wykorzystywana na cele osobiste Wnioskodawczyni. Na Nieruchomości gruntowej nie
      były wykonywane jakiekolwiek czynności, nie była ona przedmiotem jakiegokolwiek
      użyczenia, najmu, dzierżawy czy nie została udostępniona jakiemukolwiek
      podmiotowi. Nieruchomość gruntowa jest/była wykorzystywana na cele osobiste
      Wnioskodawczyni w ten sposób, że stanowiła i stanowi zabezpieczenie majątkowe
      Wnioskodawczyni na wypadek pojawienia się niespodziewanych wydatków
      związanych z Wnioskodawczynią i Jej najbliższą rodziną.
    2) Czy jest/była Pani rolnikiem ryczałtowym w myśl art. 2 ust. 19 ustawy z 11 marca 2004 r.
      od podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)?
    Odpowiedź: Wnioskodawczyni nie jest i nigdy nie była rolnikiem ryczałtowym w myśl art. 2
      ust. 19 ustawy z 11 marca 2004 r. od podatku od towarów i usług, nie była też
      rolnikiem w żadnej innej postaci.
    3) Czy wykorzystywała Pani Nieruchomość gruntową do działalności rolniczej? Jeżeli tak, to
      prosimy wskazać, czy dokonywane były z tej działki zbiory i dostawa (sprzedaż)
      produktów rolnych opodatkowane podatkiem VAT (jeśli tak, to w jakim okresie
      sprzedaż ta miała miejsce)? Czy też produkty rolne były wykorzystywane na własne
      potrzeby?
    Odpowiedź: Nieruchomość gruntowa nie była wykorzystywana do działalności rolniczej.
    4) Jakie postanowienia dotyczące sprzedaży Nieruchomości gruntowej wynikają z umowy
      przedwstępnej, tj.:
          czy w umowie przedwstępnej są określone warunki, które muszą zostać
          spełnione, aby doszło do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży
          Nieruchomości (np. uzyskanie zgód, pozwoleń, opinii, decyzji dot. realizacji
          zamierzonej inwestycji)?

    Należy wskazać, od spełnienia jakich warunków Strony uzależniły zawarcie ostatecznej
      umowy sprzedaży Nieruchomości.
    Odpowiedź: W umowie przedwstępnej sprzedaży Nieruchomości gruntowej zastrzeżony
      został jeden warunek, który musi zostać spełniony aby doszło do zawarcia umowy
      sprzedaży. Aby doszło do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży Nieruchomości
      gruntowej musi dojść do formalnego wydzielenia działek drogowych z Nieruchomości
      gruntowej. Zmiana przeznaczenia części Nieruchomości gruntowej nastąpiła w wyniku
      uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania i urzędowego wydzielenia dróg z
      Nieruchomości gruntowej. Zastrzeżenie wskazanego warunku wynika z faktu, że bez
      ingerencji Wnioskodawczyni uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania
      przestrzennego, który obejmował Nieruchomość gruntową. W wyniku uchwalenia
      miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego część Nieruchomości
      gruntowej została przeznaczona na poszerzenie istniejący dróg publicznych, zaś część
      Nieruchomości gruntowej została przeznaczona na drogę publiczną. W umowie
      przedwstępnej strony zastrzegły, że warunkami zawarcia umowy przyrzeczonej jest
      dokonanie prawomocnego podziału Nieruchomości gruntowej, w wyniku którego
      zostaną wydzielone działki obejmujące wszystkie tereny przeznaczone na drogę
      publiczną, oraz przeznaczone na poszerzenie istniejących dróg zostaną odłączone z
      Nieruchomości gruntowej i dopiero z chwilą wskazanego odłączenia Strony zawrą
      umową końcową.
    5) czy w związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości udzieli/udzieliła Pani kupującemu,
      bądź innej osobie trzeciej pełnomocnictwa (zgody, upoważnienia) w celu
      występowania w Pani imieniu w sprawach dotyczących jej sprzedaży? Jeżeli tak, to
      prosimy wskazać:
        jaki będzie zakres pełnomocnictwa,
        do uzyskania jakich konkretnie decyzji i pozwoleń udzieli Pani nabywcy
        pełnomocnictwa?
    Odpowiedź: W związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości gruntowej
      Wnioskodawczyni nie udzieliła i nie udzieli kupującemu, bądź innej osobie trzeciej
      pełnomocnictwa/zgody/upoważnienia w celu występowania w imieniu
      Wnioskodawczyni w sprawach dotyczących sprzedaży Nieruchomości gruntowej.
    6) Czy wyraziła/będzie Pani wyrażała zgodę na dysponowanie Nieruchomością na cele
      budowlane w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane przez kupującego?
    Odpowiedź: Wnioskodawczyni nie wyraziła i nie będzie wyrażała zgody na dysponowanie
      Nieruchomością gruntową na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy Prawo
      budowlane przez kupującego.
    7) Czy do momentu sprzedaży Nieruchomości podjęła/będzie podejmowała Pani
      jakiekolwiek czynności wymagające zaangażowania własnych środków finansowych,
      zmierzające do podniesienia wartości Nieruchomości np. podział na mniejsze działki,
      doprowadzenie mediów, uzbrojenie, ogrodzenie terenu, wytyczenie dróg
      dojazdowych, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, itp.?
    Odpowiedź: Do momentu sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawczyni nie podjęła i nie
      będzie podejmowała jakichkolwiek czynności wymagających zaangażowania własnych
      środków finansowych, oraz zmierzających do podniesienia wartości Nieruchomości.
    8) Czy w celu znalezienia nabywcy prowadziła Pani działania marketingowe np.
      umieszczała Pani ogłoszenia lub oferty sprzedaży w prasie, internecie bądź korzystał z
      biura nieruchomości, itp.? Jeżeli tak, to prosimy wskazać, jakie to były działania?

    Odpowiedź: W celu zbycia Nieruchomości Wnioskodawczyni nie prowadziła działań
      marketingowych.
    9) Czy dokonywała Pani wcześniej sprzedaży innych nieruchomości? Jeżeli tak, to należy
      wskazać kiedy i ile?
    Odpowiedź: Wnioskodawczyni dokonała zbycia dwóch mieszkań. Jedno mieszkanie
      Wnioskodawczyni zbyła w 2007 r. zaś drugie z mieszkań Wnioskodawczyni zbyła w
      2011 r.

## Pytanie

Czy w odniesieniu do planowanego zbycia Nieruchomości gruntowej Wnioskodawczyni
    występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W odniesieniu do planowanego zbycia Nieruchomości gruntowej Wnioskodawczyni nie
    występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług z uwagi na okoliczność,
    że przedmiotowa Nieruchomość gruntowa stanowi składnik majątku niezwiązany z
    prowadzoną działalnością gospodarczą na potrzeby podatku od towarów i usług.
    Wskazana Nieruchomość gruntowa stanowi majątek prywatny Wnioskodawczyni
    niewykorzystywany w jakikolwiek sposób w ramach działalności gospodarczej.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT „Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają (...) odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju. Opodatkowaniu na gruncie Ustawy o VAT podlega
    m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT:
      „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również (...)”.
    Na gruncie Ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel.
    Definicja towaru została określona na potrzeby Ustawy o VAT w art. 2 pkt 6) Ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6) Ustawy o VAT:
      „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o (...) towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii;”.
    Na gruncie Ustawy o VAT pod pojęciem towaru rozumie się wszelkiego rodzaju rzeczy oraz
    ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 6) Ustawy o VAT każda nieruchomość stanowi towar w rozumieniu
    przepisów Ustawy o VAT. Wynika to z faktu, że nieruchomość stanowi rzecz w świetle
    prawa prywatnego, a w konsekwencji nieruchomość na gruncie przepisów Ustawy o VAT
    traktowana jest jako towar. W świetle powyższego opodatkowaniu na gruncie Ustawy o
    VAT podlega odpłatna dostawa towarów, rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel. Zasadniczo zatem sprzedaż gruntu (za
    wynagrodzeniem) jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, z uwagi na
    okoliczność iż stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Należy mieć jednak na uwadze, że aby dana czynność podlegała opodatkowaniu na
    gruncie Ustawy o VAT musi ona zostać dokonana przez podmiot będący podatnikiem w
    rozumieniu przepisów Ustawy o VAT. Przepisy Ustawy o VAT znajdują bowiem
    zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności, które wykonywane są przez

    podatników podatku od towarów i usług. W konsekwencji nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług czynność, która wykonywana jest przez osobę nie
    działającą jako podatnik w rozumieniu Ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT „Podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.”
    W świetle powołanego przepisu podatnikiem podatku od towarów i usług jest każda
    jednostka wykonująca działalność gospodarczą.
    Na gruncie art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT wskazana została definicja działalności
    gospodarczej na potrzeby przepisów Ustawy o VAT. Zgodnie z powołanym przepisem
    „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.”
    W świetle powyższych przepisów podatnikiem na gruncie Ustawy o VAT jest osoba, która
    spełnia łącznie wszystkie poniższe warunki:
    1) podmiot wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na jej cel i
    rezultat – czyli działalność we własnym imieniu i na własny rachunek;
    2) prowadzona działalność gospodarcza to działalności m.in. handlowa;
    3) wykorzystywane są towary lub usługi w sposób ciągły.
    Podatnikiem na gruncie Ustawy o VAT jest wyłącznie podmiot, który w sposób stały,
    zorganizowany oraz ciągły prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na rezultat
    prowadzonej działalności. W konsekwencji nie stanowią działalności gospodarczej na
    gruncie Ustawy o VAT czynności mające charakter okazjonalny i jednorazowy. Takie
    bowiem działania nie spełniają definicji działalności gospodarczej, która ze swej istot
    rzeczy wymaga, aby podatnik podejmujący czynności działał w sposób powtarzalny.
    Działalność gospodarcza ze swej istoty wymaga zatem ciągłości działania ze strony
    podmiotu, aby można było uznać go za podatnika podatku od towarów i usług. Ciągłość
    oznacza powtarzalność lub długi okres trwania. Nie można zatem uznać za podatnika na
    gruncie Ustawy o VAT osoby, która dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji,
    za które nie jest przewidziana regularna zapłata oraz osoba ta nie prowadzi
    zorganizowanej działalności, lecz tylko np. wyzbywa się majątku osobistego, będąc osobą
    w zaawansowanym wieku. W konsekwencji, aby dany podmiot mógł zostać uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług musi on podejmować działania, które wskazują na
    jego profesjonalny charakter.
    Wskazane stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w orzecznictwie sądów
    administracyjnych m.in. w:
    1) wyroku z 4 lipca 2023 r. sygn. I FSK 427/23 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał:
    „Nie mogą być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej same z siebie
      czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie ma też
      decydującego charakteru sama liczba i zakres transakcji sprzedaży. Podobnie
      okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w
      celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
      takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
      wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
      bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.”

    2) wyroku z 24 marca 2023 r. sygn. I FSK 2068/22 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał:
    „Dokonując kwalifikacji działalności związanej z obrotem nieruchomościami w celu oceny
      możliwości zaliczenia jej do działalności gospodarczej, należy uwzględnić, że przed
      sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np.
      wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i
      doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę oraz inicjować postępowania
      administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego
      rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek same przez się nie dają podstaw do
      zakwalifikowania, że są one typowe dla działań „handlowca”, a więc podatnika
      podatku od towarów i usług.”
    3) wyroku z 20 marca 2024 r. sygn. I SA/Wr 894/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we
      Wrocławiu wskazał:
    „Zdaniem Sądu, w świetle okoliczności opisanych we wniosku o udzielenie interpretacji
      indywidualnej przepisów prawa podatkowego skarżącej nie można przypisać cech
      osoby prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.
      Podejmowane przez nią czynności odpowiadały zarządowi majątkiem prywatnym i
      były przejawem gospodarowania własnym mieniem, a ich wąski i ograniczony zakres
      przeczy wnioskom wywiedzionym przez organ interpretacyjny w zaskarżonej
      interpretacji. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że zarząd majątkiem prywatnym
      jest pojęciem, które powinno być interpretowane w aktualnych realiach społeczno-
      gospodarczych. W ten sam sposób należy oceniać również podejmowane w ramach
      tego zarządu przedsięwzięcia. Jeżeli skarżąca dysponuje określonymi zasobami, ma
      majątek, który obiektywnie rzecz biorąc jest znaczny ((...) ha) i taką też prezentuje
      wartość i podejmuje ona działania polegające na sukcesywnym zbywaniu tego
      majątku to należy przyjąć, że czynności te mieszczą się w pojęciu zarządu majątkiem
      prywatnym. Duży areał działek, które skarżąca otrzymała od brata a który obecnie jest
      /będzie sukcesywnie zbywany jest niczym innym jak formą gospodarowania własnym
      mieniem. Biorąc bowiem pod uwagę charakter posiadanych przez stronę zasobów
      majątkowych należy wskazać, iż determinuje on określone formy zarządzania tym
      majątkiem i są to bez wątpienia najem, dzierżawa czy też sprzedaż.”
    4) wyroku z dnia 28 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie I SA/Kr
      989/23 wskazał:
    „Jedynie na marginesie, w kontekście sformułowanego przez skarżącego pytania oraz
      zajętego przez niego stanowiska wskazać też należy, że w uchwale siedmiu sędziów
      NSA z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21 stwierdzono, że przychody z najmu,
      podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są
      zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6
      PDOFizU, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został
      przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności
      gospodarczej.
    W uchwale tej wskazano też, że jeżeli podatnik:
      a) nie podejmuje czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia
      przedsiębiorstwa poprzez stworzenie zorganizowanego zespołu składników
      materialnych i niematerialnych mających służyć tej działalności,
      b) nie buduje struktury organizacyjnej pozwalającej mu na zarządzanie tą wydzieloną
      częścią majątku,
      c) nie wypracowuje strategii tej działalności (planów co do jej rozwoju, badania rynku
      pod kątem potrzeb potencjalnych najemców, dostosowywania składników majątku do
      tych potrzeb), ale jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków (uzyskiwanych z

      różnych źródeł przychodu) w zakup nieruchomości (w tym także lokali), które
      następnie wynajmuje, to nie można uznać, że składniki majątkowe związane są z
      działalnością gospodarczą.
      Tym samym nie jest trafne stanowisko organu, iż sprzedaż (działek) nieruchomości -
      tylko z powodu wcześniejszego oddania w dzierżawę, winna być kwalifikowana jako
      podjęta w warunkach działalności gospodarczej, a co za tym idzie, za dokonaną przez
      podatnika podatku od towarów i usług.”
    Przechodząc na grunt analizowanego stanu faktycznego nie sposób przyjąć, że w
    odniesieniu do planowanej czynności zbycia Nieruchomości gruntowej Wnioskodawczyni
    nie będzie występowała jako podatnik podatku od towarów i usług. Należy mieć bowiem
    na uwadze, że w odniesieniu do przedmiotowej Nieruchomości gruntowej oraz w związku
    z przedmiotową Nieruchomością gruntową Wnioskodawczyni nie podejmowała czynności,
    które spełniają definicję działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów Ustawy o VAT.
    Przedmiotowa Nieruchomość gruntowa nie była wykorzystywana w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej. Dodatkowo w oparciu o wskazaną Nieruchomość gruntową
    Wnioskodawczyni nie prowadziła jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ani nie
    udostępniła jej w jakikolwiek sposób podmiotowi trzeciemu. W odniesieniu do wskazanej
    Nieruchomości gruntowej Wnioskodawczyni nie podejmowała również jakichkolwiek
    czynności o charakterze zorganizowanym, które mogłyby wskazywać, że jest ona
    wykorzystywana do potrzeb prowadzonej działalności. Okoliczności nabycia
    Nieruchomości gruntowej w następstwie zawarcia umowy nabycia spadku oraz
    postanowienia o stwierdzeniu zasiedzenia wskazują, że Wnioskodawczyni nie
    podejmowała czynności, które mogłyby wskazywać że jest to nabycie dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo od momentu nabycia Nieruchomości
    gruntowej do momentu jej planowanego zbycia upłynie co najmniej 15 lat co już samo w
    sobie wskazuje, że przedmiotowa nieruchomość nie jest związana z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, z uwagi na okoliczność, że przez wskazany okres czasu w
    odniesieniu do wskazanej Nieruchomości gruntowej nie były podejmowane jakiekolwiek
    czynności wskazujące na prowadzenie działalności w oparciu o Nieruchomość gruntową w
    sposób stały, zorganizowany i ciągły. Dodać należy, że w związku ze sprzedażą
    Nieruchomości gruntowej Wnioskodawczyni nie działa w sposób zorganizowany, tj. nie
    podejmuje czynności, które mają formę zorganizowaną, stanowiącą profesjonalny obrót
    nieruchomościami. Podejmowane przez Wnioskodawczynię czynności mają charakter
    czynności standardowych związanych z zarządem majątkiem prywatnym i zmierzających
    do jego zbycia. Sprzedaż Nieruchomości gruntowej służy celom zarobkowym. Jednak jest
    to sprzedaż wyłącznie majątku prywatnego, niezwiązana z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Wnioskodawczyni uważa, że w przypadku zbycia przez nią Nieruchomości
    gruntowej, nie działa ona jako podatnik podatku od towarów i usług. Wobec tego,
    sprzedaż Nieruchomości gruntowej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Podsumowując, w związku ze sprzedażą Nieruchomości gruntowej Wnioskodawczyni nie
    działa jako podatnik podatku od towarów i usług, a transakcja ta nie podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, wynika to z faktu, że zbycie Nieruchomości gruntowej nie
    jest realizowane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów Ustawy o
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia podatnik i działalność gospodarcza, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które cechuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność

    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że:
        „(...) czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą
        same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Należy
        dodać, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej
        sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji
        sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
        dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
        dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał
        stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako
        czynności osobistych. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany
        dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z
        siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w
        jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.
        Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
        majątkiem prywatnym zainteresowanego”.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji

    dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania VAT sprzedaży Nieruchomości gruntowej istotne jest zatem, czy
    sprzedający w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął lub podejmie aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co
    skutkuje koniecznością uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może
    być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W tym miejscu podkreślić należy, że:
      „ (...) pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych
      przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
      zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92
      (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
      sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części
      majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej
      jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej
      osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla
      potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
      zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości
      wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku
      osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np.
      wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że:
      „(...) majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
      własnych”.

    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061).
    Zgodnie z art. 535 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na Kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a Kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    W myśl art. 155 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na
      nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej
      postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Stosownie do art. 389 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Przedmiotem Pani wątpliwości jest ustalenie, czy planowana przez Panią sprzedaż
    Nieruchomości gruntowej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Podkreślić w tym miejscu jeszcze raz należy, że z powołanego wyżej orzeczenia TSUE w
    sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że w celu ustalenia czy podmiot dokonujący
    sprzedaży działki występuje w charakterze podatnika niezbędne jest przeanalizowanie
    wszystkich okoliczności sprawy.
    O opodatkowaniu danej transakcji przesądza ciąg działań podjętych w celu sprzedaży oraz
    angażowanie środków podobnych do podmiotów profesjonalnie zajmujących się
    sprzedażą gruntów.

    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka Pani aktywność, która
    wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Nie podjęła Pani ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu
    nieruchomościami, takich jak np. nabycie z zamiarem odsprzedaży, uzbrojenie terenu,
    ogrodzenie działki. Jest Pani właścicielką niezabudowanej nieruchomości gruntowej
    położonej w województwie (...), w miejscowości (...). Nabyła Pani Nieruchomość gruntową
    w 2008 r. do majątku prywatnego na podstawie umowy zbycia spadku 22 czerwca 2007 r.
    oraz postanowienia o stwierdzeniu zasiedzenia.
    Ww. Nieruchomość gruntowa od momentu nabycia w spadku była wykorzystywana na
    Pani cele osobiste. Nieruchomość gruntowa nigdy nie stanowiła składnika majątkowego
    związanego z Pani działalnością gospodarczą. Na Nieruchomości gruntowej nie były
    wykonywane jakiekolwiek czynności, nie była ona przedmiotem jakiegokolwiek użyczenia,
    najmu, dzierżawy czy nie została udostępniona jakiemukolwiek podmiotowi.
    Nieruchomość gruntowa jest/była wykorzystywana na Pani cele osobiste, stanowiła i
    stanowi zabezpieczenie majątkowe Pani na wypadek pojawienia się niespodziewanych
    wydatków związanych z Panią i Pani najbliższą rodziną.
    Ponadto nie jest Pani i nigdy nie była rolnikiem ryczałtowym, a Nieruchomość nigdy nie
    była wykorzystywana do działalności rolniczej. Nie podjęła Pani i nie będzie podejmować
    jakichkolwiek czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych,
    oraz zmierzających do podniesienia wartości Nieruchomości. W celu zbycia
    Nieruchomości nie prowadziła Pani działań marketingowych. W związku z planowaną
    sprzedażą nie udzieliła Pani i nie udzieli kupującemu, bądź innej osobie trzeciej
    pełnomocnictwa/zgody/upoważnienia w celu występowania w Pani imieniu w sprawach
    dotyczących sprzedaży Nieruchomości. Nie wyraziła Pani i nie będzie wyrażała zgody na
    dysponowanie Nieruchomością gruntową na cele budowlane. W 2023 r. zawarła Pani
    umowę przedwstępną sprzedaży Nieruchomości gruntowej w celu spieniężenia i
    zabezpieczenia własnych potrzeb. Wskazała Pani, że zawarcie ostatecznej umowy
    sprzedaży Nieruchomości gruntowej uzależnione było od spełnienia jednego warunku
    zastrzeżonego w umowie przedwstępnej tj. musi dojść do formalnego wydzielenia działek
    drogowych z Nieruchomości gruntowej. W umowie przedwstępnej strony zastrzegły, że
    warunkiem, zawarcia umowy przyrzeczonej jest dokonanie prawomocnego podziału
    Nieruchomości gruntowej, w wyniku którego zostaną wydzielone działki obejmujące
    wszystkie tereny przeznaczone na drogę publiczną, oraz przeznaczone na poszerzenie
    istniejących dróg zostaną odłączone z Nieruchomości gruntowej i dopiero z chwilą
    wskazanego odłączenia Strony zawrą umową końcową.
    W przedmiotowej sprawie brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać Panią, w
    zakresie sprzedaży Nieruchomości gruntowej za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT, nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest
    określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku z tą sprzedażą
    jako podatnika podatku od towarów i usług. Skala zaangażowania przez Panią, w
    odniesieniu do planowanej sprzedaży Nieruchomości gruntowej nie wykracza poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    W konsekwencji planowana przez Panią sprzedaż Nieruchomości gruntowej na warunkach
    opisanych w niniejszym wniosku, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż w związku z jej sprzedażą nie będzie
    Pani działać jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą stosownie do art. 15 ust. 1
    i 2 ustawy. Tym samym planowana przez Panią sprzedaż ww. Nieruchomości nie będzie
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Pani stanowisko uznaję zatem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.