Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-900/13/15-S/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-01-26
Teza: Brak opodatkowania dodatkowych opłat rocznych z tytułu niedotrzymania terminu zabudowy nieruchomości.
Słowa kluczowe: opłata-opłata roczna; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 306/14 (data wpływu prawomocnego wyroku 22 grudnia 2014 r.) – stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 sierpnia 2013 r. (data wpływu 30 sierpnia 2013 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niewliczania do podstawy opodatkowania dodatkowych opłat rocznych z tytułu niedotrzymania terminu zabudowy nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste przed i po 1 maja 2004 r. - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 sierpnia 2013 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niewliczania do podstawy opodatkowania dodatkowych opłat rocznych z tytułu niedotrzymania terminu zabudowy nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste przed i po 1 maja 2004 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina jest właścicielem gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste na rzecz osób fizycznych lub prawnych, w drodze umów cywilnoprawnych zawartych przed i po 1 maja 2004 r. Prawo użytkowania wieczystego jest prawem zobowiązaniowym, którego treść stanowi m.in. sposób i terminy zabudowy nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste. Oznacza to, że użytkownik wieczysty nie może korzystać z nieruchomości w sposób dowolny. Zakres korzystania z nieruchomości przez użytkownika wieczystego wskazują przepisy ustaw, zasady współżycia społecznego i postanowienia umowy lub decyzji wydanej na podstawie art. 220 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651, z późn. zm.).

Zgodnie z zapisami art. 239 ustawy z dnia 23 kwietnia 1954 r. Kodeks cywilny oraz art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Gmina ustaliła w umowach o oddanie nieruchomości gruntowych w użytkowanie wieczyste terminy ich zabudowy, w tym termin rozpoczęcia i/lub termin zakończenia.

W przypadku niedotrzymania terminów zabudowy przez użytkownika wieczystego, zgodnie z art. 63 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, właściwy organ może obciążyć użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej dodatkową opłatą roczną. Wymienioną opłatę ustala się w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość dodatkowej opłaty rocznej wynosi 10% wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania ustalonym w umowie. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10% tej wartości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy dodatkowa opłata roczna z tytułu niedotrzymania terminu zabudowy nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste zarówno przed, jak i po dniu 1 maja 2004 r., ustalona w drodze decyzji administracyjnej, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, ustalenie dodatkowej opłaty rocznej w drodze decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, obciążającej użytkownika wieczystego z tytułu niedotrzymania terminu zabudowy nieruchomości jest czynnością, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym opłata ta, zarówno w odniesieniu do nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste przed, jak i po dniu 1 maja 2004 r., nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Gmina wskazała, że prawo użytkowania wieczystego ma charakter specyficzny, m.in. ze względu na fakt, że tym prawem mogą być obciążone wyłącznie grunty stanowiące własność podmiotów publicznoprawnych (Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków). Instytucja ta uregulowana jest w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.) oraz ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651, z późn. zm.). W obu tych ustawach przeważają unormowania cywilistyczne, a więc oparte na zasadzie równorzędności podmiotów będących stronami stosunku prawnego. Zauważyła, że umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, obok ustaw i zasad współżycia społecznego, wyznacza granice wykonywania tego prawa. Umowa wiąże także następców prawnych użytkownika wieczystego gruntu będącego stroną tej umowy. Wskazała, że zgodnie z art. 239 Kodeksu cywilnego, sposób korzystania przez wieczystego użytkownika z gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego powinien być określony w umowie. Jeżeli oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje w celu wzniesienia na gruncie budynków lub innych urządzeń, umowa powinna określać:

1.  termin rozpoczęcia i zakończenia robót,
2.  rodzaj budynków lub urządzeń oraz obowiązek ich utrzymywania w należytym stanie,
3.  warunki i termin odbudowy w razie zniszczenia albo rozbiórki budynków lub urządzeń w czasie trwania użytkowania wieczystego,
4.  wynagrodzenie należne wieczystemu użytkownikowi za budynki lub urządzenia istniejące na gruncie w dniu wygaśnięcia użytkowania wieczystego.

Gmina zacytowała treść przepisów art. 30, art. 62 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami, po czym stwierdziła, że dodatkowe opłaty roczne mogą być ustalone w każdym przypadku niedotrzymania terminu, niezależnie od tego, czy ma on charakter terminu pierwotnego, przedłużonego czy dodatkowego. Wskazała, że wysokość dodatkowej opłaty rocznej wynosi 10% wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10% tej wartości. Opłatę tą ustala organ w drodze decyzji administracyjnej. Przy nakładaniu dodatkowej opłaty rocznej ma zastosowanie metoda administracyjna, gdyż możliwość jednostronnego nałożenia na użytkownika wieczystego opłaty dodatkowej oraz jej wysokość wynika wprost z powołanej ustawy. Podniosła, że przyznanie właścicielowi nieruchomości kompetencji władczych w stosunku do użytkownika wieczystego służy właśnie umożliwieniu wyegzekwowania ustalonych obowiązków oraz ochronie interesu lokalnej wspólnoty samorządowej. Podmiot publicznoprawny oddający swój majątek do zagospodarowania osobie trzeciej musi mieć zapewnione skuteczne metody działania zapewniające zagospodarowanie tego majątku zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Zaznaczyła, że opłata dodatkowa służy dyscyplinowaniu użytkownika wieczystego do wywiązania się z obowiązku zagospodarowania użytkowanej działki. Ma więc charakter represyjny, jest swego rodzaju „karą” za niewykonywanie zobowiązania.

Gmina zacytowała treść art. 15 ust. 1 oraz ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054, z późn. zm.), a także art. 30 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594). Ponownie podkreśliła, że dodatkowa opłata roczna, jako szczególnego rodzaju sankcja finansowa, ma na celu zdyscyplinowanie użytkownika wieczystego do zrealizowania celów zawartych w umowie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste. Wskazała, że możliwość jej ustalenia uzależniona jest wyłącznie od stwierdzenia faktu niedotrzymania przez użytkownika wieczystego zastrzeżonego w umowie terminu zagospodarowania nieruchomości, o ile nie został on przedłużony.

W interpretacji indywidualnej z dnia 22 listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy uznał stanowisko Gminy za nieprawidłowe.

Nie zgadzając się w treścią wydanej interpretacji, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W wyroku z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 306/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za zasadną. Stwierdził, że za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne, które niewątpliwie stanowią zapłatę (cenę). Niezależnie od ww. opłat może być ustalona opłata dodatkowa z tytułu niezagospodarowania nieruchomości w terminie określonym w umowie o ustanowienie użytkowania wieczystego. Jednakże charakter tej opłaty powinien być przez tut. organ szczegółowo rozważony, gdyż ustalenie podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług powinno być poprzedzone ustaleniem, czy czynność w ogóle podlega opodatkowaniu. Sąd zwrócił uwagę, że w świetle przepisów dotyczących użytkowania wieczystego i przedmiotowej opłaty dodatkowej zawartych w Kodeksie cywilnym oraz ustawie o gospodarce nieruchomościami, opłata dodatkowa ma charakter uznania administracyjnego i jest ustalana niezależnie od opłat rocznych za użytkowanie wieczyste. Podniósł, że z przepisów nie wynika co prawda, czy opłata dodatkowa jest świadczeniem w ramach nawiązanej umowy cywilnoprawnej, czy też nakładana w drodze decyzji jako swego rodzaju kara finansowa, jednak uznaniowość zastosowania tej sankcji oraz brak odesłania do postępowania przed sądem powszechnym, wykluczają przyjęcie jej cywilnoprawnego charakteru. Sąd uznał, że chociaż oplata dodatkowa nie jest karą w rozumieniu art. 483 ust. 1 Kodeksu cywilnego, to spełnia funkcję odszkodowawczą. Ponadto, według Sądu, nałożenie opłaty dodatkowej na użytkownika wieczystego nie zwiększa wartości nieruchomości gruntowej, która jest przedmiotem użytkowania wieczystego. Sąd stwierdził, że tut. organ winien ponownie rozważyć charakter prawny przedmiotowej opłaty.

W dniu 22 grudnia 2014 r. wpłynął do tut. organu ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 306/14, opatrzony klauzulą prawomocności.

W wyniku ponownej analizy przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, w związku z przepisem art. 153 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, należy uznać, że stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.

Należy zauważyć, że z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że bezwzględnym warunkiem dla uznania dostawy towarów lub świadczenia usługi za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest „odpłatność”.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. Pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Zatem, aby uznać świadczenie usług za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Otrzymane wynagrodzenie powinno być konsekwencją wykonania świadczenia.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega tylko takie świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie jest usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl ust. 2 cyt. artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl ust. 6 powyższego artykułu, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane są w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.). Z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

W świetle art. 233 ww. ustawy, użytkownik wieczysty (osoba fizyczna lub prawna) może w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w użytkowanie wieczyste korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Z następnych przepisów Kodeksu cywilnego (art. 234, 235 i 237) wynikają kolejne uprawnienia użytkownika wieczystego ukształtowane na wzór uprawnień właściciela. W wyniku ustanowienia prawa wieczystego użytkowania dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać tym gruntem jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak również w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot.

Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego oraz ustalenie opłat z tytułu ustanowienia tego prawa odbywa się na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.

Z art. 71 ust. 1 tej ustawy wynika, że za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne.

Stosownie do art. 72 ust. 1 ww. ustawy, opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości gruntowej określonej zgodnie z art. 67.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, użytkowanie wieczyste wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie albo przez rozwiązanie umowy przed upływem tego okresu.

Ustęp 3 powyższego artykułu stanowi, że właściwy organ może żądać rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed upływem ustalonego okresu stosownie do art. 240 Kodeksu cywilnego, jeżeli użytkownik wieczysty korzysta z tej nieruchomości w sposób sprzeczny z ustalonym w umowie, a w szczególności, jeżeli nie zabudował jej w ustalonym terminie.

W myśl art. 62 ust. 1 cytowanej ustawy, w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste.

Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy (art. 62 ust. 2 ww. ustawy).

Stosownie do treści ust. 4 ww. artykułu, termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego, jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn niezależnych od użytkownika.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 ww. ustawy, w razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej, o których mowa w art. 62, właściwy organ może wyznaczyć termin dodatkowy.

W myśl ust. 2 tego artykułu, w razie niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz art. 62 ustawy, mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonych stosownie do przepisów rozdziału 8 działu II.

Aby rozstrzygnąć kwestię podlegania opodatkowaniu dodatkowej opłaty wyznaczanej przez gminę za niedotrzymanie terminu zabudowy nieruchomości będącej przedmiotem użytkowania wieczystego, należy w pierwszej kolejności rozpoznać charakter takiej opłaty – czy jest to opłata publicznoprawna, czy cywilnoprawna oraz czy istnieje stosunek podatkowoprawny związany z jej pobieraniem.

Opłaty o charakterze publicznoprawnym są to wszystkie (za wyjątkiem podatków) należności bezzwrotne, przymusowe i nieodpłatne. Mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Opłaty i należności pieniężne o charakterze publicznoprawnym podlegają z zasady reżimowi Ordynacji podatkowej i ustalane są głównie decyzjami administracyjnymi. Mogą też wynikać z mocy prawa. Spory ich dotyczące rozstrzygane są przez sądownictwo administracyjne, a nie przez sądy cywilne. Należy przy tym pamiętać, że opłaty publiczne mają niejednolity charakter prawny, gdyż część z nich spełnia kryteria cen za usługi (tzw. opłaty użytkowania, pobierane za korzystanie z urządzeń utrzymywanych w interesie publicznym).

Jednym z podstawowych warunków przy kwalifikacji podatkowoprawnej danego rodzaju opłaty jest zatem właściwe oddzielenie opłat publicznych od opłat wynikających z zawartych umów cywilnoprawnych. Opłaty publicznoprawne sensu stricto, a także te z nich, które mają jednocześnie charakter sanacyjny, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie mieszczą się w zakresie „przedmiotu opodatkowania” tym podatkiem. Znaczenie w tej kwestii ma fakt, czy opłaty te ustalane są wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej, a nie na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy stronami.

Ponadto należy zauważyć, że kwestię podlegania lub niepodlegania opodatkowaniu otrzymanych płatności o charakterze karnym lub odszkodowawczym, należy rozpatrywać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Jeżeli opłata nie ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia wzajemnego ze strony kontrahenta, wówczas opłata taka nie stanowi wynagrodzenia za czynności wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i tym samym nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Z powołanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że stosunek cywilnoprawny pomiędzy organem ustanawiającym użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej a użytkownikiem wieczystym, powstaje w momencie zawarcia umowy, której przedmiotem jest ustanowienie ww. prawa. W umowie tej określona jest również wartość nieruchomości w postaci opłat rocznych, które mają być wpłacane przez określoną ilość lat. Umowa ustanowienia użytkowania wieczystego jest umową wzajemnie zobowiązującą, co oznacza, że prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zostaje ustanowione niejako pod warunkiem, że użytkownik zagospodaruje ją w określonym terminie i w określony sposób. Opłatę dodatkową za niewywiązanie się przez użytkownika z zobowiązania określonego w umowie, która nakładana jest przez organ w drodze decyzji administracyjnej – aczkolwiek ma ona charakter uznaniowy – należy uznać za sankcję. Wskazuje na to fakt, że opłata dodatkowa jest niezależna od opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego, co oznacza, że opłata ta nie zwiększa wartości nieruchomości określonej w umowie (w postaci opłat rocznych).

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Gmina jest właścicielem gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste na rzecz osób fizycznych lub prawnych, w drodze umów cywilnoprawnych zawartych przed i po 1 maja 2004 r. W umowach o oddanie nieruchomości gruntowych w użytkowanie wieczyste, ustaliła terminy ich zabudowy, w tym termin rozpoczęcia i/lub termin zakończenia. W przypadku niedotrzymania terminów zabudowy przez użytkownika wieczystego, na podstawie art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami może obciążyć użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej dodatkową opłatą roczną, którą ustala się w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość dodatkowej opłaty rocznej wynosi 10% wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania ustalonym w umowie. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10% tej wartości.

Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz przywołanych regulacji prawnych prowadzi do stwierdzenia, że opłata roczna z tytułu niedotrzymania terminu zabudowy nieruchomości gruntowej przez użytkownika wieczystego – bez względu na to, czy umowa o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego została zawarta przed dniem 1 maja 2004 r., czy po tej dacie – nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie stanowi wynagrodzenia Gminy za czynność wykonaną na rzecz użytkownika wieczystego (w związku z wnoszeniem tej opłaty użytkownik nie uzyskuje żadnej korzyści, którą można by uznać za jej ekwiwalentność).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.