Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/4511-1-1100/15-2/KF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-10-19
Teza: Obowiązki płatnika.
Słowa kluczowe: nocleg; pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; płatnik; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko spółki komandytowej, przedstawione we wniosku z dnia 19 czerwca 2015 r. (data wpływu 4 sierpnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 sierpnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest spółką świadczącą usługi m.in. w zakresie produkcji i kompleksowej realizacji zabezpieczeń technicznych, w tym instalacji gaśniczych oraz ich serwisowania i naprawy. Siedziba Wnioskodawcy znajduje się w P., jednak działalność gospodarcza Wnioskodawcy obejmuje teren całego kraju. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zatrudnia pracowników serwisu, których działalność polega na serwisowaniu lub naprawie instalacji gaśniczych oraz pracowników nadzoru, którzy nadzorują realizację prac instalacyjnych. Ww. pracownicy wykonują swoją pracę na terenie całego kraju, w miejscach, gdzie instalacje się znajdują. Jako miejsce wykonywania pracy wskazana jest siedziba pracodawcy i teren całego kraju. Pracownicy są zatrudnieni w zadaniowym systemie czasu pracy. Ich praca polega na częstym przemieszczaniu się, pracownicy sami organizują swoje trasy przejazdów. W siedzibie pracodawcy spędzają jedynie stosunkowo niewielką część czasu pracy.

Pracownicy serwisu i nadzoru, z racji wykonywanej pracy, jej rodzaju i miejsca wykonywania są uważani za pracowników mobilnych, co w konsekwencji oznacza, iż wykonywanie przez nich pracy poza siedzibą pracodawcy nie będzie uznawane za przebywanie w podróży służbowej, co z kolei oznacza, że nie należą im się świadczenia przysługujące pracownikom przebywającym w podróży służbowej. Nie jest bowiem podróżą służbową wykonywanie pracy w różnych miejscowościach, gdy przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy w tych miejscowościach.

Pracownicy Wnioskodawcy, w związku z wykonywaną pracą niejednokrotnie świadczą pracę w znacznym oddaleniu od siedziby pracodawcy i własnego miejsca zamieszkania. Charakter ich pracy często wymaga, aby przebywali w miejscu wykonywania obowiązków służbowych przez dłuższy czas, np. dwa lub więcej dni. W konsekwencji pracownicy ci muszą skorzystać z noclegu w hotelu. Codzienny powrót pracowników mobilnych z miejsca wykonywania obowiązków pracowniczych do miejsca zamieszkania jest nieuzasadniony ekonomicznie. Nocleg pracownika w miejscowości, gdzie wykonuje on swoje obowiązki pracownicze, znajdującej się poza miejscem zamieszkania pracownika, niejednokrotnie będzie rozwiązaniem tańszym od kosztów paliwa, jakie trzeba by ponieść, gdyby pracownik wracał do domu i powracał następnego dnia na miejsce wykonania obowiązków pracowniczych. Dodatkowym problemem w takim wypadku byłoby zapewnienie pracownikowi odpowiedniego okresu odpoczynku dobowego. W tym stanie faktycznym należy również zwrócić uwagę na obowiązujące normy czasu pracy. Wnioskodawca zaznacza, że często próba powrotu do miejsca zamieszkania i ponownego dojazdu do miejsca czynności w dniu następnym mogłaby stanowić naruszenie obowiązujących pracownika norm czasu pracy, co z kolei wiązałoby się z koniecznością zapłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.

Z punktu widzenia interesów przedsiębiorstwa Wnioskodawcy niezwykle istotne jest właściwe wykorzystanie czasu pracy pracowników mobilnych, które to wykorzystanie przekłada się bezpośrednio na rentowność prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, w tym również minimalizację kosztów prowadzonej działalności. W tej sytuacji nocleg pracownika w hotelu jest dla pracodawcy lepszym ekonomicznie rozwiązaniem i pozostaje w bezpośrednim interesie Wnioskodawcy (pracodawcy). Koszty te ponoszone są w celu uzyskania przychodów przez Wnioskodawcę (wynagrodzenia za prace wykonawcze lub serwisowe płacone przez kontrahentów) i stanowią koszty działalności gospodarczej.

Koszty noclegu pracowników mobilnych, w granicach ustalonych przez Wnioskodawcę, ponosi Wnioskodawca. Na fakturze VAT lub rachunku, który wystawia hotel, jako nabywca jest wskazany właśnie Wnioskodawca. Wnioskodawca stosuje i przewiduje różne sposoby finansowania kosztów noclegu:

1.  poprzez zaliczkę, którą otrzymuje od Wnioskodawcy pracownik mobilny, a podstawą rozliczenia będzie przedstawiona Wnioskodawcy faktura VAT lub rachunek, na którym nabywcą usługi będzie Wnioskodawca lub,
2.  poprzez płatność kartą płatniczą, którą Wnioskodawca wyda pracownikowi mobilnemu; w tym wypadku również podstawą rozliczenia jest faktura VAT lub rachunek, wystawiony na Wnioskodawcę,
3.  w przypadku gdy podmiot świadczący usługę hotelarską wyrazi na to zgodę, płatność za usługę nastąpi przelewem, wykonanym bezpośrednio przez Wnioskodawcę, w oznaczonym terminie płatności, na podstawie faktury VAT lub rachunku, na którym nabywcą usługi będzie Wnioskodawca,
4.  zwrot pracownikowi poniesionych przez niego kosztów noclegu, gdzie jednak podstawą rozliczenia będzie przedstawiona Wnioskodawcy faktura VAT lub rachunek, na którym jako nabywca usługi wskazany będzie Wnioskodawca.

Uwzględniając wskazane fakty:

1.  niektórzy pracownicy zatrudnieni przez Wnioskodawcę bardzo często wykonują swoje obowiązki poza siedzibą pracodawcy,
2.  w związku z charakterem wykonywanej przez nich pracy miejscem ich pracy będzie teren całego kraju,
3.  w związku z charakterem wykonywanej pracy są oni pracownikami mobilnymi, co w konsekwencji oznacza, że pracownicy ci nie przebywają w podróży służbowej,
4.  z uwagi na rozmieszczenie inwestycji Wnioskodawcy dotarcie na miejsce wykonania obowiązków pracowniczych wiąże się z pokonaniem dużych odległości w stosunku do miejsca zamieszkania pracownika,
5.  co w konsekwencji powoduje konieczność skorzystania przez tych pracowników z noclegu w miejscu, gdzie zostaną oni skierowani przez Wnioskodawcę do wykonania ich obowiązków pracowniczych oraz poniesienia kosztów tych noclegów,
6.  w przypadku skorzystania przez pracowników z noclegu poza miejscem zamieszkania w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków pracowniczych, po stronie pracowników nie nastąpi przysporzenie majątkowe związane z dodatkowym świadczeniem na ich rzecz, a ewentualny zwrot kosztów noclegu pracowników poza miejscem zamieszkania stanowi jedynie rekompensatę kosztów poniesionych przez tych pracowników w imieniu Wnioskodawcy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wartość noclegu finansowanego przez Wnioskodawcę będzie stanowiła dla pracownika mobilnego przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 pdofu, jeżeli pracownik ten z racji charakteru swojej pracy, nie będzie przebywał w podróży służbowej w rozumieniu przepisów kodeksu pracy, jednak potrzeba skorzystania z noclegu poza jego miejscem zamieszkania będzie bezpośrednio wynikać z konieczności wykonania czynności służbowych na polecenie Wnioskodawcy w ramach stosunku pracy i w jego interesie?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na noclegi pracowników mobilnych, dokonywane na pokrycie kosztów noclegu pracowników w hotelu nie będą stanowić dla tych pracowników przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 pdofu.

Rozmieszczenie inwestycji prowadzonych przez Wnioskodawcę na terenie całego kraju (a nawet za granicą), jak również różny stopień ich skomplikowania wymagają od pracownika często kilkudniowego zaangażowania. W tej sytuacji pracownik wykonujący swoje obowiązki wynikające z umowy o pracę łączącej go z Wnioskodawcą, w znacznym oddaleniu od miejsca zamieszkania, zmuszony jest do skorzystania z hotelu, położonego w miejscowości, w której te czynności służbowe wykonuje (lub w razie braku hotelu w tej miejscowości w miejscowości położonej w okolicy). Koszty noclegu pracownika pozostają w bezpośrednim i nierozerwalnym związku z pracą wykonywaną przez pracownika na polecenie Wnioskodawcy i są niezbędne do prawidłowego i zgodnego z przepisami jej wykonania. Nocleg poza miejscem zamieszkania w takim wypadku nie stanowi dla tego pracownika gratyfikacji lub dodatkowego świadczenia i nie pozostaje w jego interesie.

Poniesienie kosztów noclegu przez Wnioskodawcę jest bezpośrednią realizacją obowiązków, jakie nakładają na Wnioskodawcę (jako pracodawcę) przepisy prawa pracy. Stosownie bowiem do treści art. 94 kodeksu pracy, do obowiązków pracodawcy w szczególności należy organizowanie pracy w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy pracowników, jak również osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy, a nadto zapewnianie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.

W ocenie Wnioskodawcy, na tle obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa, wydatek dokonywany przez Wnioskodawcę na pokrycie kosztów pobytu pracownika w hotelu nie jest dla tego pracownika przychodem ze stosunku pracy, jeżeli pobyt w tym hotelu jest spowodowany koniecznością wykonywania czynności służbowych poza siedzibą pracodawcy, a jednocześnie poza miejscem zamieszkania pracownika. Niezależnie od tego, czy pracownik przebywa w podróży służbowej w rozumieniu przepisów prawa pracy, czy też jego wyjazd nie posiada takiego statusu, to pobyt w danym miejscu i ewentualna konieczność noclegu jest wynikiem polecenia pracodawcy i wykonywania czynności na jego rzecz.

Stanowisko takie występuje m.in. w wyroku NSA z dnia 02.10.2014 r., sygn. akt II FSK 2387/12, w wyroku WSA w Warszawie z dnia 07.03.2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2642/12, w wyroku WSA w Łodzi z dnia 09.12.2014 r., sygn. akt I SA/Łd 810/14, w wyroku WSA w Kielcach z dnia 23.10.2014 r., sygn. akt I SA/Ke 463/14.

W wyroku z dnia 20.11.2014 r., sygn. akt I SA/Po 548/14 WSA w Poznaniu orzekł, iż zapłata przez pracodawcę kosztu noclegu pracownika wykonującego swe obowiązki w miejscu określonym w umowie o pracę (poza siedzibą firmy oraz miejscem zamieszkania pracownika) stanowi racjonalny wydatek firmy związany z realizacją określonych celów gospodarczych. Wydatek ten ponoszony w interesie pracodawcy, stanowiący koszt działalności gospodarczej poniesiony w celu osiągnięcia przychodów firmy, nie może być uznany za element przychodu pracownika.

Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 02.10.2014 r., sygn. akt II FSK 2387/12 takie wydatki, mające bezpośredni związek z wykonywaniem obowiązków służbowych wynikających z umowy o pracę nie mają związku z celami osobistymi pracowników, a wyłącznie z celami służbowymi. Jak wynika z treści powołanego wyroku pracownicy w trakcie wykonywania pracy ponoszą wydatki związane z wykonywaniem określonych czynności i zadań w imieniu i na rzecz Spółki. Jak wskazał NSA przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadzają żadnych regulacji dotyczących zwrotu wydatków poniesionych przez pracownika w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy po stronie pracownika wystąpiło przysporzenie majątkowe w postaci wartości noclegu sfinansowanego przez pracodawcę. Powołano również art. 22 kodeksu pracy, zgodnie z którym pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Przepisy prawa pracy nie nakładają na pracownika obowiązku ponoszenia za pracodawcę wydatków związanych ze świadczeniem pracy. Wszystkie koszty związane ze świadczeniem pracy przez pracownika są pokrywane przez pracodawcę. Do takich kosztów z całą pewnością należą wydatki związane z zapewnieniem noclegu w miejscu wykonywania pracy zgodnie z zapisami umowy o pracę – oddalonym od siedziby pracodawcy, a jednocześnie znajdującym się poza miejscem zamieszkania pracownika.

Z kolei w wyroku z dnia 23.10.2014 r., sygn. akt I SA/Ke 463/14 WSA w Kielcach orzekł, iż ponoszone przez pracowników mobilnych wydatki za noclegi mają bezpośredni związek z wykonywaniem obowiązków służbowych i są niezbędne do wykonywania tych zadań, a ich zwrot nie stanowi u pracowników przysporzenia majątkowego i nie może być traktowany jako przychód ze stosunku pracy w myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pracownik nie otrzymuje świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż wnioskodawca jedynie zwraca pracownikowi wydatki ponoszone przez niego w interesie i na rzecz wnioskodawcy.

Podkreślić również należy, że powołane powyżej wyroki sądów administracyjnych zapadły w stanach faktycznych analogicznych do stanu faktycznego opisanego przez Wnioskodawcę. Wydane wyroki bowiem dotyczyły spółek zatrudniających pracowników mobilnych, których obowiązki wykonywane w ramach stosunku pracy zmuszały do korzystania z noclegu poza miejscem zamieszkania, na koszt pracodawcy.

W świetle powyższych wyroków nie sposób uznać, że wartość noclegu finansowanego przez Wnioskodawcę mogłaby stanowić dla pracownika mobilnego przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pracownik ten, będący pracownikiem mobilnym, z racji charakteru swojej pracy, nie będzie przebywał w podróży służbowej w rozumieniu przepisów kodeksu pracy, a potrzeba skorzystania z noclegu poza jego miejscem zamieszkania będzie bezpośrednio wynikać z konieczności wykonania czynności służbowych na polecenie Wnioskodawcy w ramach stosunku pracy. Po stronie pracownika nie nastąpi więc przysporzenie majątkowe poprzez dodatkowe świadczenie ze strony pracodawcy. Przysporzenie należałoby rozumieć jako przyrost w sferze majątkowej pracownika lub zmniejszenie jego zobowiązań. W opisywanym stanie faktycznym zapłata lub zwrot przez Wnioskodawcę na rzecz pracowników kosztów noclegu poza miejscem zamieszkania, w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z umowy o pracę stanowi jedynie rekompensatę kosztów poniesionych przez tych pracowników w imieniu Wnioskodawcy (w zależności od sposobu sfinansowania) i nie prowadzi do powiększenia sfery majątkowej pracownika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jakim jest stosunek pracy, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym, z kolei przychodami z tego źródła są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 9 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy).

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym, nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zatrudnia pracowników serwisu, których działalność polega na serwisowaniu lub naprawianiu instalacji gaśniczych oraz pracowników nadzoru, którzy nadzorują realizację prac instalacyjnych na terenie całego kraju. Pracownicy serwisu i nadzoru uważani są za pracowników mobilnych, którym nie przysługują świadczenia przysługujące pracownikom w podróży służbowej. Pracownicy Wnioskodawcy, w związku z wykonywaną pracą niejednokrotnie świadczą pracę w znacznym oddaleniu od siedziby pracodawcy i własnego miejsca zamieszkania. Charakter ich pracy często wymaga, aby przebywali w miejscu wykonywania obowiązków służbowych przez dłuższy czas, np. dwa lub więcej dni. W konsekwencji pracownicy ci muszą korzystać z noclegu w hotelu. Koszty noclegu pracowników mobilnych ponosi Wnioskodawca. Nocleg pracownika w hotelu jest dla pracodawcy lepszym ekonomicznie rozwiązaniem i pozostaje w bezpośrednim interesie Wnioskodawcy. Koszty te ponoszone są w celu uzyskania przychodów przez Wnioskodawcę i stanowią koszty działalności gospodarczej.

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, zgodnie z którym za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Uwzględniając powyższe ustalenia Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2280/12 wyraził pogląd, że jakkolwiek skorzystanie ze świadczenia w postaci noclegu wykupionego przez pracodawcę niewątpliwie następuje za zgodą pracownika, niemniej świadczenie to nie jest spełnione w jego interesie, ale w interesie pracodawcy obowiązanego do właściwego zorganizowania pracy.

Z kolei w wyroku z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym czasie wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do kontrahenta, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią pracownika ale właśnie wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy, tak aby była ona wydajna i należytej jakości. Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy.

W konsekwencji, przyjąć należy, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 cyt. ustawy przychodów ze stosunku pracy, nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że wartość noclegu pracowników mobilnych finansowanego przez pracodawcę leży w interesie Wnioskodawcy i nie generuje po stronie pracowników powstania przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W opisanym stanie faktycznym zapłata lub zwrot przez Wnioskodawcę na rzecz pracowników kosztów noclegu poza miejscem zamieszkania, w związku z wykonywaniem obowiązków wynikających z umowy o pracę stanowi jedynie rekompensatę kosztów poniesionych przez tych pracowników w imieniu Wnioskodawcy i nie prowadzi do powiększenia sfery majątkowej pracowników. Tym samym, na Wnioskodawcy nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.