Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.476.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Możliwość zastosowania zwolnienia przedmiotowego; wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.
Słowa kluczowe: odszkodowania
praca-stosunek pracy
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego.
    Uzupełnił go Pan pismem z 20 maja 2025 r. (wpływ 28 maja 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawca był pracownikiem na umowę o pracę zatrudnionym w ... na stanowisku ...
    w komórce organizacyjnej .... Następnie został zwolniony z pracy. Wniósł sprawę do sądu i
    w trakcie tego postępowania zawarł ugodę sądową ... marca 2024 r. Rozprawa toczyła się
    pod sygnaturą ... . Zgodnie z zawartą ugodą sądową został przywrócony na poprzednie
    stanowisko pracy z miesięcznym wynagrodzeniem brutto ... zł. Strony ustaliły w ugodzie,
    że pracownik stawi się ... marca 2024 r. w ... w komórce organizacyjnej ..., celem podjęcia
    dalszych obowiązków pracowniczych. Strony w punkcie piątym uzgodniły, że ... przekaże
    pracownikowi na rachunek bankowy kwotę ... zł. W kwocie tej znajduje się wynagrodzenie
    powoda w wysokości ... zł brutto razy ilość miesięcy pozostawania bez pracy oraz
    odszkodowanie za czas pozostawania powoda bez pracy. Świadczenie to zostało
    wypłacone oraz została pobrana zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że stosunek pracy Wnioskodawcy wygasł
    w dniu ... stycznia 2023 r. wskutek wydanego ... 2022 r. przez ... oświadczenia o odmowie
    zgody na Jego dalsze zatrudnienie, z uwagi na spełnienie przesłanek, o których mowa w ....
    Oświadczenie zostało wręczone Wnioskodawcy w dniu ... października 2022 r. i
    powodowało wygaśnięcie stosunku pracy w terminie 3 miesięcy od dnia jego doręczenia.
    Wygaszenie stosunku pracy naruszało m.in. art. 63 Kodeksu pracy, bo w swej istocie miało
    charakter rozwiązania stosunku pracy osoby objętej podwójną ochroną – ... w okresie
    ochronnym.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Co było przedmiotem pozwu złożonego do sądu, tj. czy
    wniósł Pan o zasądzenie odszkodowania, czy o przywrócenie do pracy i wypłacenie
    wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy?”, Wnioskodawca wskazał: przywrócenie
    do pracy w ... na dotychczasowych warunkach pracy i płacy oraz zasądzenie
    wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy, zwrot kosztów postępowania, w tym
    zastępstwa procesowego.
    Podstawą prawną pozwu, który Wnioskodawca złożył do sądu, były naruszenia norm
    Konstytucji, przepisów prawa pracy, ustawy ..., ustawy o ... . W szczególności, w pozwie
    podniesiono, że wygaszenie stosunku pracy było niezgodne z prawem z uwagi na:
    - oświadczenie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku pracy zostało złożone
      przez podmiot do tego nieuprawniony - ..., co skutkuje wadliwością podmiotową tego
      wypowiedzenia,
    - naruszenie art. 2, art. 24, art. 30, art. 32, art. 60, art. 153 Konstytucji RP,
    - treść oświadczenia o odmowie wydania zgody na dalsze zatrudnienie była sprzeczna z
      brzmieniem ... jak również celem i intencją tej ustawy,
    - zastosowano instytucję wygaszania stosunku pracy niezgodnie z art. 63 Kodeksu pracy,
      a „wygaśnięcie” stosunku pracy miało charakter pozorny, bo w istocie swej stanowiło
      rozwiązanie stosunku pracy (na poparcie tej tezy przytoczono orzecznictwo TK i SN),
    - pracodawca naruszył art. 39 Kodeksu pracy (pracownik w okresie ochronnym),
    - pracodawca naruszył ... ustawy,
    - wygaszenie stosunku pracy naruszało art. 8 Kodeksu pracy (zasady współżycia
      społecznego).
    ...
    Ugoda zawierała zapis, że pracodawca uznaje za niebyłe oświadczenie o odmowie
    wyrażenia zgody na dalsze zatrudnienie powoda w ... oraz cofa oświadczenie o
    stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku pracy, a także przywraca pracownika na poprzednie
    stanowisko pracy z wynagrodzeniem obliczonym według mnożnika kwoty bazowej
    wyższym o 0,1 od mnożnika sprzed wygaszenia stosunku pracy. Pracodawca wypłacił
    pracownikowi wynagrodzenie w wysokości ... zł, obliczonej jako iloczyn wynagrodzenia
    pracownika w wysokości ... zł miesięcznie do czasu pozostawania pracownika bez pracy.

    W ugodzie nie wskazano explicite, że wypowiedzenie umowy zostało dokonane z
    naruszeniem przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązywania umów o pracę.
    W ugodzie nie ma wskazania na źródła prawa, na podstawie którego wypłacono
    odszkodowanie.
    Uzgodnione odszkodowanie nie jest równowartością utraconego wynagrodzenia.
    Wypłacona kwota nie zawiera nagród, trzynastej pensji, dodatków zadaniowych, które
    Wnioskodawca otrzymywałby kontynuując zatrudnienie.
    Szkody rzeczywiste, jakie Wnioskodawca poniósł z powodu rozwiązania stosunku pracy,
    były znacznie większe od wypłaconej na podstawie ugody kwoty i obejmują m.in.: utratę
    wynagrodzenia, utratę ubezpieczenia zdrowotnego, utratę dodatkowego ubezpieczenia
    na zdrowie i życie, z którego korzystał (wykreślenie z zakładowego porozumienia z
    ubezpieczycielem), utratę awansu finansowego (w czasie pozostawania bez pracy wszyscy
    pracownicy uzyskali z mocy przepisów prawa znaczące podwyżki wynagrodzenia).
    Wypłacone odszkodowanie jedynie częściowo rekompensowało jedną ze szkód
    rzeczywistych -wynagrodzenie, natomiast w żadnym stopniu nie rekompensowało
    pozostałych szkód rzeczywistych, ani tym bardziej utraconych potencjalnych korzyści
    (okolicznościowe nagrody, dodatek zadaniowy, trzynasta pensja, dochody z tytułu
    delegacji służbowych bądź pracy na placówce, rozwój i awans zawodowy).
    Z treści ugody nie wynika, że wyczerpuje ona roszczenia stron.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy otrzymana kwota ... zł jest zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota ta korzysta ze zwolnienia od opodatkowania w całości.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne
    od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2022 r. poz. 1510, 1700 i 2140), z
    wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zatem zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, objęte są
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień
    układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
    regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy - Kodeks pracy, z
    wyjątkiem wymienionych w lit. a)-g) tego przepisu.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane
    na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej
    ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, obejmuje
    zatem swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, wyłączone są
    świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz
    świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono.
    Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli
    poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego
    nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego
    strat i odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści. Odszkodowanie z tytułu utraconych
    korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono,
    podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zatem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej
    ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Pojęcie przychodów
    W świetle art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Z informacji przedstawionych przez Pana wynika, że:
    · wskutek wydanego ... 2022 r. przez ... oświadczenia o odmowie zgody na Pana dalsze
      zatrudnienie ... wygasł stosunek pracy w terminie 3 miesięcy od dnia jego doręczenia,
    · wystąpił Pan do Sądu z roszczeniem o przywrócenie do pracy na dotychczasowych
      warunkach pracy i płacy oraz zasądzenie wynagrodzenia za cały czas pozostawania
      bez pracy, zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego,
    · ... 2024 r. zawarł Pan z pracodawcą ugodę sądową, w której pracodawca uznał za
      niebyłe oświadczenie o odmowie wyrażenia zgody na dalsze Pana zatrudnienie oraz
      cofnął oświadczenie o stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku pracy, a także przywrócił
      Pana na poprzednie stanowisko pracy z wynagrodzeniem obliczonym według
      mnożnika kwoty bazowej wyższym o 0,1 od mnożnika sprzed wygaszenia stosunku
      pracy,
    · ponadto pracodawca wypłacił Panu wynagrodzenie w wysokości ... zł, obliczonej jako
      iloczyn wynagrodzenia pracownika w wysokości ... zł miesięcznie do czasu
      pozostawania pracownika bez pracy.
    Powziął Pan wątpliwość, czy otrzymane świadczenie może skorzystać ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, co oznacza, że
    wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być
    interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym, tylko otrzymanie odszkodowania lub
    zadośćuczynienia wynikającego z przepisów prawa pracy pozwala na zastosowanie
    zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, przy jednoczesnym braku wyłączeń, o jakich mowa w lit. a)-g) tego przepisu.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
    rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje
    się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów
    ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem

    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie.
    Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
    uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 45, art. 56, art. 99 Kodeksu
    pracy).
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę reguluje Kodeks pracy.
    Stosownie do art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 1465 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych
      pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów
      określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Zgodnie z art. 52 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika
      w razie:
        1) ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków
          pracowniczych;
        2) popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa,
          które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli
          przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem;
        3) zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania
          pracy na zajmowanym stanowisku.
    W myśl art. 45 § 1-3 ww. Kodeksu:
      § 1. W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony
      lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.

      § 2. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
      § 3. Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w
      art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników
      przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie
      żądania pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w
          1art. 41; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
    Stosownie do art. 47 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
      wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące,
      a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli
      umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z
      pracownicą w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego lub od dnia
      złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego albo jego
      części - do dnia zakończenia tego urlopu, wynagrodzenie przysługuje za cały czas
      pozostawania bez pracy. Dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązanie umowy o
      pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego.
                  1W myśl natomiast art. 47 ww. Kodeksu:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Zgodnie zaś z art. 56 § 1 ww. Kodeksu:
      Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
      naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje
      roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
    W myśl natomiast art. 58 tego Kodeksu:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas
      określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.
    W myśl art. 57 § 1 ww. Kodeksu:
      Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
      wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i
      nie mniej niż za 1 miesiąc.
    Z powyższych regulacji wynika, że zgodnie z art. 57 § 1 Kodeksu pracy, pracownikowi,
    który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas
    pozostawania bez pracy. Wynagrodzenia tego nie można traktować jako odszkodowania
    za bezprawne rozwiązanie stosunku pracy przysługującego na podstawie art. 56 § 1

    Kodeksu pracy. Kodeks pracy wprowadza wyraźne rozgraniczenie pomiędzy
    wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy, a odszkodowaniem. Wynagrodzenie za
    czas pozostawania bez pracy przysługuje wówczas, gdy orzeczono o przywróceniu do
    pracy (art. 57 § 1 Kodeksu pracy), natomiast o odszkodowaniu można mówić w sytuacji,
    gdy rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów, a pracownik nie żąda
    przywrócenia do pracy (art. 56 § 1 Kodeksu pracy).
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia jasno wynika, że wniósł Pan o
    przywrócenie do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy oraz zasądzenie
    wynagrodzenia za cały czas pozostawania bez pracy, zwrot kosztów postępowania, w tym
    zastępstwa procesowego. Pracodawca wypłacił Panu wynagrodzenie w wysokości ... zł,
    obliczonej jako iloczyn Pana wynagrodzenia w wysokości ... zł miesięcznie do czasu
    pozostawania bez pracy.
    Należy zatem zauważyć, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Zgodnie zaś z art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie
    zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego
    ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i
    naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    Jak Pan wyjaśnił, w zawartej ugodzie pracodawca uznał za niebyłe oświadczenie o
    odmowie wyrażenia zgody na dalsze Pana zatrudnienie oraz cofnął oświadczenie o
    stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku pracy, a także przywrócił Pana na poprzednie
    stanowisko pracy z wynagrodzeniem obliczonym według mnożnika kwoty bazowej
    wyższym o 0,1 od mnożnika sprzed wygaszenia stosunku pracy. Pracodawca wypłacił
    Panu wynagrodzenie obliczone jako iloczyn wynagrodzenia pracownika do czasu
    pozostawania bez pracy. W ugodzie nie wskazano explicite, że wypowiedzenie umowy
    zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązywania
    umów o pracę. W ugodzie nie ma wskazania na źródła prawa, na podstawie którego
    wypłacono świadczenie. Uzgodnione świadczenie nie jest równowartością utraconego
    wynagrodzenia. Wypłacona kwota nie zawiera nagród, trzynastej pensji, dodatków
    zadaniowych, które otrzymywałby Pan kontynuując zatrudnienie.
    Wobec powyższego określone w ugodzie świadczenie nie spełnia wymogów określonych w
    art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji
    nie jest objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z tego przepisu. Przedstawione
    przez Pana okoliczności wskazują jednoznacznie, że jego wysokość lub zasady ustalania
    nie wynikały z regulacji wymienionych w tym przepisie. Został Pan przywrócony do pracy i
    otrzymał Pan wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. W sprawie tej wystąpił ciąg

    zdarzeń przyczynowo skutkowych, w których jedno zdarzenie warunkowało powstanie
    kolejnego. Ponieważ został Pan przywrócony do pracy, to przysługiwało Panu
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Gdyby natomiast Sąd orzekł, że
    przysługuje Panu roszczenie o odszkodowanie, przywrócenie do pracy by nie wystąpiło, a
    Panu należne byłoby odszkodowanie w wysokości określonej na podstawie wysokości
    wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Ugoda sądowa o przywróceniu do pracy
    implikowała zatem dalszy kierunek przysługujących świadczeń, tj. ich podstawę i rodzaj.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że
    wypłacona Panu kwota nie była odszkodowaniem, a wynagrodzeniem za czas
    pozostawania bez pracy.
    Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest świadczeniem związanym
    bezpośrednio ze stosunkiem pracy. Kwota wypłaconego wynagrodzenia stanowi więc
    przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2029/07. W
    uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że, cyt.:
      „(...) pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
      naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę przysługuje roszczenie o
      przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie, przy czym
      zasadą jest wybór roszczenia przez pracownika. Zgodnie z art. 57 Kodeksu pracy
      pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
      wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za trzy
      miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, iż
      zasądzone na rzecz skarżącej wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, w
      związku z jej przywróceniem do pracy, nie jest odszkodowaniem i nie ma charakteru
      odszkodowawczego. Odmienna - zgodna z wnioskiem strony – kwalifikacja
      rzeczonego świadczenia stawiałaby skarżącą w korzystniejszej sytuacji od tych, którzy
      podatek od przychodu ze stosunku pracy uiścili, a tym samym stałaby w sprzeczności
      z zasadą powszechności i równości opodatkowania gwarantowaną w art. 84
      Konstytucji”.
    W wyroku z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1504/08, Naczelny Sąd Administracyjny
    wskazał:
      „Z treści uzasadnienia wyroku wynika, że w sprawie miał zastosowanie art. 55
      Kodeksu pracy, w myśl którego, skarżącej przysługiwało roszczenie o przywrócenie
      do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Wybór roszczenia
      pozostawiono woli skarżącej. W sytuacji, gdy zdecydowała się ona na podjęcie pracy
      w wyniku przywrócenia do niej, przysługiwało jej wynagrodzenie za czas
      pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1
      miesiąc. Świadczenie, o którym mowa, nie było więc odszkodowaniem w rozumieniu
      art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., lecz wynagrodzeniem za okres pozostawania bez pracy”.
    Ponadto, w wyroku z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3966/13, Naczelny Sąd
    Administracyjny wskazał, że:
      „Reasumując należy stwierdzić, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy
      nie jest odszkodowaniem, uprawniającym do zwolnienia od opodatkowania
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.
      f. (por. wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1504/08 oraz z 21
      stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 2918/12)”.
    Reasumując, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej
    przepisy prawa należy stwierdzić, że wypłacone Panu przez pracodawcę świadczenie
    stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o

    podatku dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu. Wypłacone Panu
    wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy, w związku z przywróceniem Pana do
    pracy, nie jest odszkodowaniem ani zadośćuczynieniem, a tym samym nie korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.