Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.436.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-02
Teza: Brak możliwość zastosowania zwolnienia wynikającego z art.
21 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy do wypłaconej kwoty odsetek
pracownikowi.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odsetki
odszkodowania-odszkodowanie umowne
pracownik
płatnik
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3-lit. g

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W związku z błędnym sporządzeniem i przekazaniem przez Spółkę formularza PIT-11 za
    2022 r. pracownik został zmuszony do dokonania korekty zeznania podatkowego oraz
    uregulowania zaległego podatku wraz z odsetkami, które naliczył urząd skarbowy.
    W zaistniałej sytuacji pracownik poniósł szkodę finansową, która wynika bezpośrednio z
    błędu pracodawcy.
    Pracodawca rozważa wypłatę kwoty pieniężnej dla pracownika za poniesione koszty
    odsetek na mocy ugód/porozumień zawartych z pracownikami.

## Pytanie

Czy w związku z powyższym wypłacona kwota odsetek podlegać będzie zwolnieniu w myśl
    art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, z uwagi na fakt, że błąd powstał w wyniku działań pracodawcy,
    pracownik poniósł szkodę i zobowiązany został do uregulowania zaległego podatku wraz z
    odsetkami.
    Sytuacja ta była niezależna i niezawiniona przez pracownika. W związku z powyższym
    pracownik może wystąpić z roszczeniem odszkodowawczym przeciwko pracodawcy na
    zasadzie art. 8 K.p. w związku z art. 471 Kodeksu cywilnego.
    Zauważyć należy, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca
    nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu.
    Należy również podkreślić, że nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje
    o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania/zadośćuczynienia, czy też nie.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest
    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym.
    Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast
    „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym, świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania, bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Instytucja ugody została unormowana w przepisach Kodeksu cywilnego w art. 917.
    Zgodnie z tym przepisem przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie
    istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do
    roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo, by uchylić spór
    istniejący lub mogący powstać.
    Pracodawca po analizie sytuacji faktycznej i prawnej rozważa zawarcie ugód/porozumień z
    pracownikiem, na mocy których zapłaciłby pracownikowi odsetki uiszczone wraz z
    należnym podatkiem.

    Według Państwa wypłacona kwota odsetek nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, gdyż podlega ustawowemu zwolnieniu w myśl art. 21
    ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Wedle art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na gruncie prawa podatkowego przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych jest więc każda forma przysporzenia majątkowego tzn.
    zarówno pieniężna jak i niepieniężna w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    W treści art. 10 ust. 1 tej ustawy zostały określone źródła przychodów. Z art. 10 ust. 1 pkt 1
    wynika, że:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z

      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Treść zacytowanego powyżej przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Jednocześnie stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z
      2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody
        sądowe.
    Należy zaznaczyć, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień
    układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
    regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -
    Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    To oznacza, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.

    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    jednak pojęcia zadośćuczynienia i odszkodowania. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu.
    Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się
    do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze
    zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że o odszkodowaniu możemy
    mówić wyłącznie w przypadku powstania konkretnej szkody, która wywołana została
    określonym działaniem lub zaniechaniem drugiej strony, której można przypisać
    odpowiedzialność za jej powstanie.
    Odszkodowanie to rodzaj świadczenia, które należy się za wyrządzenie szkody
    (odpowiednio zadośćuczynienie za doznane krzywdy) od podmiotu, który szkodę
    wyrządził lub ponosi za nią odpowiedzialność.
    Szkodą jest uszczerbek jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego
    rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy,
    jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowiek wyrażające się zarówno
    w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -
    Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Natomiast przepisy ustawy Kodeks pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45, art. 56,
        3  2art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył możliwość zastosowania tego zwolnienia do
    niektórych świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a-g omawianej ustawy.
    Wyłączenie to dotyczy również odszkodowań – wymienionych we wskazanym przez
    Państwa art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g ww. ustawy – otrzymanych na podstawie zawartej
    pomiędzy stronami umowy lub ugody pozasądowej. Ww. wyłączenie znajduje
    zastosowanie nawet w sytuacji, gdy wysokość lub zasady ustalania świadczenia wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień
    układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
    regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. -
    Kodeks pracy.

    Jak wynika z opisu zdarzenia w związku z błędnym sporządzeniem i przekazaniem przez
    Spółkę formularza PIT-11 za 2022 r. pracownik został zmuszony do dokonania korekty
    zeznania podatkowego oraz uregulowania zaległego podatku wraz z odsetkami, które
    naliczył urząd skarbowy.
    W zaistniałej sytuacji pracownik poniósł szkodę finansową, która wynika bezpośrednio z
    błędu pracodawcy.
    Pracodawca rozważa wypłatę kwoty pieniężnej dla pracownika za poniesione koszty
    odsetek na mocy ugód/porozumień zawartych z pracownikami.
    Wobec powyższego wskazać należy, że w myśl art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Zatem ugoda/porozumienie, które mają Państwo zawrzeć ze swoim pracownikiem
    stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego.
    Skoro więc wysokość świadczenia, które wypłacą Państwo pracownikowi celem
    rekompensaty z tytułu uiszczonych odsetek od powstałej zaległości podatkowej nie będzie
    wynikała z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw, aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z
    postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień
    zbiorowych, regulaminów i statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    lecz z zawartej ugody/porozumienia to przedmiotowe świadczenie nie będzie mogło
    zostać objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji wypłacone przez Państwo świadczenie, do którego nie będzie miało
    zastosowanie zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, jak też żadne inne zwolnienie przedmiotowe, będzie stanowiło dla
    pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem.
    Oznacza to, że będą Państwo zobowiązani - stosownie do art. 32 ust. 1 komentowanej
    ustawy - do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych od kwoty wypłaconej byłemu pracownikowi na podstawie zawartej ugody.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.