Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/4512-947/15-2/JF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-01-13
Teza: VAT - w zakresie stawki dla zabudowy meblowej.
Słowa kluczowe: budownictwo-budownictwo społeczne; meble-meble do zabudowy; stawka-stawki podatku; zabudowa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 12; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 października 2015 r. (data wpływu 19 listopada 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki dla zabudowy meblowej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 listopada 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki dla zabudowy meblowej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której zajmuje się projektowaniem, wytwarzaniem, dostawą oraz montażem mebli pod zabudowę według indywidualnych potrzeb danego klienta, na rzecz firm i osób fizycznych w budynkach mieszkalnych i niemieszkalnych (np. biurach). Zabudowa meblowa jest instalowana, przytwierdzana na stałe, bez możliwości jej przemieszczania. Przedmiotem napytania są wyłącznie czynności dotyczące obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. 2 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. - dalej jako „ustawa o VAT”).

Wyprodukowane meble podczas montażu zostają trwale przytwierdzone do ścian lokalu w kilkunastu punktach przy pomocy odpowiedniego rodzaju kołków rozporowych oraz haków, dostosowanych do rodzaju i wagi mebli. W związku z powyższym nie jest możliwa późniejsza zmiana układu zamontowanych mebli bez ich całkowitego demontażu obejmującego rozbiórkę trwałych elementów, jak również bez naruszenia konstrukcji ścian. Jednocześnie brak dokonania przez Wnioskodawcę montażu wykonanych mebli byłby dla klienta bezcelowy z uwagi na fakt, iż nieodpowiednio dopasowane i nieprzytwierdzone trwale do ściany meble nie mogą spełniać swoich podstawowych funkcji.

Świadczenie realizowane przez Wnioskodawcę ma zatem charakter kompleksowy, obejmujący zarówno przeniesienie własności wytworzonych elementów, jak i wykonanie usługi. Jednakże głównym i dominującym elementem świadczenia Wnioskodawcy są usługi polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu i dokonaniu trwałego montażu wykonanych na zamówienie mebli. Dowodzi tego najlepiej fakt, że do podatnika zgłaszają się głównie klienci zainteresowani uzyskaniem określonego stanu wyposażenia pomieszczeń w lokalach lub budynkach mieszkalnych. W konsekwencji o wyborze oferty Wnioskodawcy decyduje właśnie usługowy, a nie „rzeczowy” element świadczenia. W związku z powyższym Wnioskodawca wskazuje, że wydanie i montaż - w ramach realizacji usługi - towaru nie będzie elementem dominującym wykonywanej działalności. Dostawa wykonanych na zamówienie mebli ma charakter uboczny względem czynności dominujących, jakimi są zaprojektowanie, dopasowanie i montaż ww. mebli.

Co do zasady wykonane zabudowy instalowane są w przestrzeni wnękowej. Zdarza się jednak, że zabudowa nie jest wmontowana bezpośrednio we wnękę, ale trwale przymocowana do istniejących w obiekcie budowlanym ścian, podłogi lub sufitu. Może zatem wystąpić na przykład taka sytuacja, gdy zabudowa jest przytwierdzona na całej długości ściany lub jej części i jest trwale przymocowana do podłogi i sufitu, stanowiąc wraz z nimi funkcjonalną całość.

Niezależnie jednak od powyższego, każdorazowo zabudowy wykonywane są na konkretny wymiar oraz według indywidualnie przygotowanego projektu. Mocowanie elementów konstrukcyjnych zabudowy wnękowej polega na ich stałym przytwierdzeniu do istniejących w obiekcie budowlanym ścian, podłogi i/lub sufitu. Wszystkie elementy, aby do siebie pasowały, muszą być wykonane na konkretny wymiar. Zabudowa ma więc indywidualne wymiary, wyposażenie oraz wykończenie dostosowane do miejsca, w którym ma być zainstalowana, zgodnie z zamówieniem klienta. Z miejsc, w których zabudowa jest instalowana zgodnie z zamówieniem klienta można jedynie przykładowo i rodzajowo wskazać takie miejsca jak salon (pokój dzienny), przedpokój, kuchnia, czy łazienka, gdyż usługa kompleksowa świadczona przez Wnioskodawcę obejmuje wszelkie miejsca standardowo znajdujące się w obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Montaż komponentów zabudowy meblowej następuje zatem z istotnym wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, gdyż zasadniczym celem oferowanego przez Wnioskodawcę świadczenia będzie powstanie trwałej zabudowy o określonych funkcjach użytkowych, która w możliwym stopniu wykorzystywać będzie powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych. Montaż wykonanych na zamówienie mebli nie będzie się więc ograniczać do ich stabilnego przytwierdzenia do ścian lub innych elementów nośnych budynku, lecz będzie w optymalnym stopniu trwale wykorzystywał elementy konstrukcyjne obiektu w ten sposób, by elementy te wspólnie z dopasowanymi meblami tworzyły użyteczną i funkcjonalną całość. Wszystkie elementy przytwierdzane do ścian są wypełniane akrylem lub silikonem (także szafy wnękowe są akrylowane wokół). Podwieszane szafy łazienkowe są instalowane na specjalnych kotwach, śrubach, listwach mocujących lub kątownikach, przyklejane klejem do ścian i silikonowane wokół.

Wnioskodawca wykorzystywać będzie zróżnicowane materiały przy wykonywaniu świadczenia. Istotnym komponentem będą tworzywa wykorzystywane powszechnie w meblarstwie, np. drewno lub jego sztuczne substytuty. Jednakże z uwagi na trwały montaż z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektów wykorzystywane będą w znacznym zakresie materiały budowlane, które współtworzyć będą całość zabudowy, także stanowiąc np. funkcjonalne półki połączone bezpośrednio z elementami konstrukcyjnymi budynku we wnękach lub narożnikach. W przypadku mebli kuchennych pomiędzy szafkami montowane jest szkło lakierowane, przyklejane bezpośrednio do ścian.

Należy zaznaczyć, że powyższej opisany wysoki stopień wykorzystania elementów konstrukcyjnych budynku, jak również rodzaj użytych materiałów, nie zależy od okresu, na jaki zabudowa wnękowa jest przez klienta przewidywana. Jednak najczęściej zdarza się, że zabudowa meblowa jest montowana na czas nieokreślony, gdyż duży stopień skomplikowania prac związanych z jej wykonaniem utrudnia jej późniejszy demontaż. Szczególnie istotne jest, że demontaż trwale zamocowanych mebli wymagałby uszkodzenia struktury tych elementów konstrukcyjnych obiektu, które zostały w zabudowie wykorzystane, co uniemożliwia swobodne przeniesienie mebli do innego pomieszczenia. Przeniesienie takie nie byłoby ekonomicznie ani funkcjonalnie uzasadnione, gdyż uszkodzenia elementów mebli, a także elementów konstrukcyjnych budynku przy ewentualnym demontażu byłyby znaczne. Ponadto zabudowa meblowa jest wykonana na określone wymiary i nie byłoby możliwym jej właściwe dopasowanie do innego pomieszczenia. Przykładowo w przypadku półek z płyt meblowych przytwierdzonych bezpośrednio do ściany we wnęce, nie można ich będzie usunąć bez uszkodzenia ściany i elementów mebli, z którymi są połączone, a nawet gdyby odłączone płyty dałoby się ponownie wykorzystać w innej wnęce, to nie pasowałyby do jej wymiarów. Ich usunięcie wiązałoby się też z koniecznością skucia tynków, a następnie ich uzupełnienia i odnowienia ściany. Z kolei usunięcie sufitu podwieszanego wymagałoby zniszczenia płyty meblowej, z której jest wykonany, i pełnego demontażu stelażu, wraz z wyrwaniem wkrętów z sufitu, a następnie odtworzeniem pierwotnej struktury sufitu. Sufity podwieszane często wyposażone są również w urządzenia związane z oświetleniem, które również musiałyby być zdemontowane. Demontaż szafek kuchennych wymagałby usunięcia wypełniającego szkła lakierowanego, co wiązałoby się z jego zniszczeniem i dodatkowymi uszkodzeniami ścian.

Demontaż szafek łazienkowych wymagałby nie tylko usunięcia kotew oraz kątowników, ale również kleju. Demontaż szaf wnękowych pozostawiłby liczne otwory w ścianach i w podłodze, które wymagałyby wypełnienia. W każdym przypadku demontaż trwałej zabudowy wymagałby złożonych czynności wymagających fachowych prac rozbiórkowych połączonych z odtworzeniem ubytków naruszonych elementów konstrukcyjnych obiektu, które uprzednio były wykorzystywane w trwałym montażu (np. sufitu przy sufitach podwieszanych lub ścian przy półkach przytwierdzonych bezpośrednio do ściany). Jeżeli dodatkowo na ścianach w łazience lub kuchni byłaby położona glazura, usunięcie mebli wiązałoby się z koniecznością jej wymiany.

Jak wskazano powyżej przedmiotem umów cywilnych zawieranych przez Wnioskodawcę z klientami jest kompleksowa usługa, obejmująca dokonanie niezbędnych pomiarów u klienta, projektowanie, wytworzenie oraz montaż mebli. Cena tej usługi jest określona jednolicie, tzn. stanowi pełną wartość należnego Wnioskodawcy świadczenia pieniężnego, na którą składają się zarówno koszty zużytych materiałów, jak i koszty wszystkich usług, bez wyszczególnienia ich indywidualnej wysokości. Nie jest możliwe ogólne wskazanie, jaki udział w określonej finalnie cenie ma wartość zużytych na wytworzenie zabudowy meblowej materiałów, gdyż zależy to od indywidualnego zamówienia składanego przez klienta. Mogą się zdarzyć sytuacje, gdy np. klient zamówi wykonanie zabudowy wymagającej użycia relatywnie drogich i ekskluzywnych materiałów, co w oczywisty sposób wpłynie na zwiększenie ceny kompleksowej usługi. Jednakże nie zmieni to proporcji tej kompleksowej usługi, gdzie nadal to projektowanie, dopasowanie i montaż wykonanych mebli będzie elementem zdecydowanie dominującym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że usługa świadczona w ramach opisywanego modelu działalności stanowi usługę kompleksową - w efekcie której powstaje trwała zabudowa meblowa połączona z elementami konstrukcyjnymi budynku - opodatkowaną stawką określoną w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Usługa świadczona w ramach opisywanego modelu działalności stanowi usługę kompleksową - w efekcie której powstaje trwała zabudowa meblowa połączona z elementami konstrukcyjnymi budynku - opodatkowaną stawką określoną w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT podstawowa stawka podatku VAT dla towarów i usług wynosi obecnie 23%, z zastrzeżeniem m.in. ust. 2-12c. Stosownie zaś do art. 41 ust. 2 w związku z ust. 12 ustawy o VAT, stawka właściwa dla dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym wynosi aktualnie 8%.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, czynności wykonywane w ramach świadczenia powyższych usług mają złożony charakter i stanowią świadczenie kompleksowe, które z gospodarczego punktu widzenia tworzy jedną całość, i którego elementem dominującym są czynności ulepszenia lub unowocześnienia mieszkaniowego obiektu (lokalu) budowlanego, zaś dostawa elementów meblowych jest jedynie czynnością pomocniczą, niezbędną do wykonania usługi. Świadczy o tym między innymi to, że sam budynek jest przedmiotem wykonywanej usługi, bowiem o ostatecznym jej zakresie decydują m.in. jego wymiary. Powyższe wpływa również na ostateczny kształt usługi, czyniąc z niej „usługę na miarę”, co przejawia się w indywidualnym charakterze każdorazowego projektu wykonywanego przez Wnioskodawcę, którego efekt nie może zostać użytecznie wykorzystany w miejscu odmiennym od pierwotnego miejsca realizacji usługi.

Przy dokonywaniu prawidłowej kwalifikacji świadczonej przez Wnioskodawcę usługi, należy mieć wzgląd na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjętą w składzie siedmiu sędziów w dniu 24 czerwca 2013 r. (sygn. akt I FPS 2/13).

W uchwale tej NSA wskazał, że „w przypadku świadczeń kompleksowych (złożonych) mamy do czynienia z szeregiem działań podejmowanych przez podatnika na rzecz konsumenta, które z gospodarczego punktu widzenia tworzą jedną całość. Taka transakcja, co potwierdza zarówno orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i krajowych sądów administracyjnych z podatkowego punktu widzenia nie powinna być w sposób sztuczny dzielona. Natomiast o tym czy będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący”, o czym świadczy m.in. wyrok ETS z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg-Gelting Linien. NSA rozstrzygając o sposobie kwalifikacji świadczenia polegającego na „zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową”, orzekł, że takie świadczenie ma charakter usługi.

Podsumowując w przytoczonej uchwale NSA stwierdził, że „elementem dominującym jest bowiem w takimi przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), zaś wydanie towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). (\`(...)\`) Dlatego też należy uznać, że czynności, polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz trwałym montażu takich komponentów w obiekcie budowlanym lub jego części, mieszczą się w pojęciu modernizacji obiektów budowlanych lub ich części. W przypadku zaś gdy modernizacja dotyczy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, to wymienione wyżej czynności są objęte hipotezą normy wyprowadzonej z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Oznacza to, że do takich czynności ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku, o której mowa w ust. 2 tego artykułu”.

Orzecznictwo sądów administracyjnych (w tym również NSA) w ciągu dwóch lat od podjęcia przez NSA ww. uchwały doprecyzowało poszczególne wskazówki w niej zawarte. Korzystając z wniosków płynących z jednolitej linii orzeczniczej, należy w szczególności podkreślić, że zabudowa meblowa jest trwała m.in.:

*   jeżeli nie można jej w łatwy sposób, tj. bez uprzedniego demontażu, przenieść (tak orzekł m.in.: WSA we Wrocławiu w wyrokach z dnia 6 maja 2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 314/15) oraz z dnia 14 sierpnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 1413/14); WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30 lipca 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 281/14));
*   gdy demontaż powoduje uszkodzenie elementów konstrukcyjnych budynku, rozumianych jako ściany, stropy, podłogi budynku, nie zaś jako jego elementy nośne (tak orzekł m.in.: NSA w wyroku z dnia 14 kwietnia 2015 r. (sygn. akt I FSK 253/14); WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 3 marca 2015 r. (sygn. akt I SA/Rz 119/15); WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 15 stycznia 2015 r. (sygn. akt I SA/Po 718/14); WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 3 grudnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Bk 492/14); WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 10 października 2014 r., (sygn. akt III SA/Gl 875/14)) nawet w tak niewielkim stopniu, jak „obicia, otarcia, odpryski lakieru, dziury po śrubach” (przykładowo tylko wskazać można wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 maja 2014 r. (sygn. akt I SA/Bk 140/14));
*   również wówczas, gdy demontaż powoduje uszkodzenie jedynie elementów zabudowy (tak orzekł m.in.: WSA w Gdańsku w wyrokach z dnia 24 marca 2015 r. (sygn. Akt I SA/Gd 7/15) oraz z dnia 28 stycznia 2015 r. (sygn. akt I SA/Gd 1543/14); WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. (sygn. akt I SA/Bk 140/14));
*   nawet jeśli jej wnętrze nie zostało wykonane z użyciem materiałów budowlanych takich jak np. beton (tak orzekł min.: WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 lutego 2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 2165/14); WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 5 sierpnia 2014 r. (sygn. akt III SA/Gl 411/14));
*   niezależnie od przewidywanego okresu jej użyteczności - „trwałość” zabudowy oderwana jest od faktycznego okresu jej wykorzystywania (tak orzekł m.in.: WSA we, Wrocławiu w wyrokach z dnia 6 maja 2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 314/15) oraz z dnia 14 sierpnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 1413/14); WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 30 lipca 2014 r. (sygn. akt III SA/Wa 281/14) oraz z dnia 25 czerwca 2014 r. (o sygn. akt I SA/Wr 1030/14));
*   nawet jeżeli jej elementy nie są konstrukcją samonośną (tak orzekł m.in.: WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 15 października 2014 r. (sygn. akt I SA/Po 314/14));
*   jeżeli jej montaż nastąpił z wykorzystaniem elementów charakterem zbliżonych do „haków, kołków, kątowników, wkrętów” (przykładowo: wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 1557/14)), a także „listew montażowych”, „kleju montażowego, kotw, wsporników, listew mocujących, połączonych ze ścianą okuć i ram stalowych” (przykładowo: wyrok WSA w Białymstoku z 3 grudnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Bk 492/14)).

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że ww. przesłanki nie muszą zostać spełnione łącznie. Każda ze wskazanych powyżej okoliczności z osobna świadczy o tym, że zabudowa ma charakter trwały i w rezultacie odpowiada wskazówkom zawartym w uchwale NSA z 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13.

W ocenie Wnioskodawcy, przedstawiony w ramach stanu faktycznego opis prowadzonej przez niego działalności wiernie odpowiada opisowi usług będących przedmiotem rozważań NSA oraz sądów administracyjnych, zarówno w omawianej uchwale, jak i licznych wyrokach. W szczególności należy zaznaczyć, że wykonywana przez Wnioskodawcę zabudowa meblowa:

*   jest wykonywana z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynków, rozumianych jako ściany, stropy, podłogi budynków;
*   nie może być w łatwy sposób przeniesiona, gdyż każdorazowo wymaga to jej demontażu, który powoduje jej uszkodzenie oraz uszkodzenie elementów konstrukcyjnych budynku;
*   jest wykonywana z użyciem różnych materiałów, nadających jej odpowiedni stopień trwałości, a powszechnie używanych w meblarstwie oraz budownictwie;
*   jest montowana z użyciem kotw, śrub, kątowników lub listew mocujących, zaś jej elementy są przyklejane klejem do ścian i silikonowane wokół.

W konsekwencji, usługa świadczona w ramach opisywanego modelu działalności stanowi usługę kompleksową - w efekcie której powstaje trwała zabudowa meblowa połączona z elementami konstrukcyjnymi budynku - opodatkowaną stawką określoną w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy.

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi natomiast, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Ponadto art. 8 ust. 1 ustawy określa, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Podstawowa stawka podatku, na postawie art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do przepisu art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Stosownie do art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy - rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Obiektami budownictwa mieszkaniowego są budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 (art. 2 pkt 12 ustawy).

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, ustawa o podatku od towarów i usług, poprzez podanie klasyfikacji, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Zatem dla celów VAT stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych.

Zgodnie z tym rozporządzeniem w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne. Dział ten obejmuje grupy budynków: 111 - mieszkalnych jednorodzinnych, 112 - o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, 113 - zbiorowego zamieszkania.

W myśl przepisu art. 5a ustawy towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

W przypadku preferencyjnego rozwiązania, o którym mowa w art. 41 ust. 12 ustawy, istotne jest zatem określenie, czy i w jakim zakresie ustawodawca odwołuje się w nim do klasyfikacji statystycznych, a w przypadku braku takiego odwołania, jakie znaczenie należy przypisać normie tam zawartej.

W przepisie tym ustawodawca wymienił czynności oraz wskazał, że muszą one dotyczyć określonych obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W przypadku czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy ustawodawca nie powołał symboli statystycznych, a zatem dla celów stosowania tego przepisu czynności te nie powinny być identyfikowane za pomocą klasyfikacji statystycznych. Natomiast, jak już zaznaczono, przy definiowaniu ww. obiektów ustawodawca, co do zasady, odwołuje się do klasyfikacji statystycznych, jednakże kwestia ta w kontekście pytania Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości.

Zgodnie z opisanym stanem faktycznym Wnioskodawca zajmuje się projektowaniem, wytwarzaniem, dostawą oraz montażem mebli pod zabudowę według indywidualnych potrzeb obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu przepisów ustawy. Zabudowa meblowa jest instalowana, przytwierdzana na stałe, bez możliwości jej przemieszczania. Wyprodukowane meble podczas montażu zostają przytwierdzone do ścian lokalu przy pomocy kołków rozporowych oraz haków. W związku z powyższym nie jest możliwa późniejsza zmiana układu zamontowanych mebli bez ich całkowitego demontażu obejmującego rozbiórkę trwałych elementów, jak również bez naruszenia konstrukcji ścian. Głównym i dominującym elementem świadczenia Wnioskodawcy są usługi polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu i dokonaniu trwałego montażu wykonanych na zamówienie mebli. Wykonane zabudowy instalowane są w przestrzeni wnękowej. Zdarza się jednak, że zabudowa nie jest wmontowana bezpośrednio we wnękę, ale trwale przymocowana do istniejących w obiekcie budowlanym ścian, podłogi lub sufitu. Każdorazowo zabudowy wykonywane są na konkretny wymiar według indywidualnie przygotowanego projektu. Mocowanie elementów konstrukcyjnych zabudowy wnękowej polega na ich stałym przytwierdzeniu do istniejących w obiekcie budowlanym ścian, podłogi i/lub sufitu. Montaż komponentów zabudowy meblowej następuje z istotnym wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Wszystkie elementy przytwierdzane do ścian są wypełniane akrylem lub silikonem (także szafy wnękowe są akrylowane wokół). Podwieszane szafy łazienkowe są instalowane na specjalnych kotwach, śrubach, listwach mocujących lub kątownikach, przyklejane klejem do ścian i silikonowane wokół. Wnioskodawca wykorzystywać będzie tworzywa wykorzystywane powszechnie w meblarstwie, np. drewno lub jego sztuczne substytuty. Jednakże z uwagi na trwały montaż z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektów wykorzystywane będą w znacznym zakresie materiały budowlane, które współtworzyć będą całość zabudowy, także stanowiąc np. funkcjonalne półki połączone bezpośrednio z elementami konstrukcyjnymi budynku we wnękach lub narożnikach. W przypadku mebli kuchennych pomiędzy szafkami montowane jest szkło lakierowane, przyklejane bezpośrednio do ścian. Z kolei usunięcie sufitu podwieszanego wymagałoby zniszczenia płyty meblowej, z której jest wykonany, i pełnego demontażu stelażu, wraz z wyrwaniem wkrętów z sufitu, a następnie odtworzeniem pierwotnej struktury sufitu. Sufity podwieszane często wyposażone są również w urządzenia związane z oświetleniem, które również musiałyby być zdemontowane. Demontaż szafek kuchennych wymagałby usunięcia wypełniającego szkła lakierowanego, co wiązałoby się z jego zniszczeniem i dodatkowymi uszkodzeniami ścian. Demontaż szaf wnękowych pozostawiłby liczne otwory w ścianach i w podłodze, które wymagałyby wypełnienia. W każdym przypadku demontaż trwałej zabudowy wymagałby złożonych czynności wymagających fachowych prac rozbiórkowych połączonych z odtworzeniem ubytków naruszonych elementów konstrukcyjnych obiektu, które uprzednio były wykorzystywane w trwałym montażu (np. sufitu przy sufitach podwieszanych lub ścian przy półkach przytwierdzonych bezpośrednio do ściany). Jeżeli dodatkowo na ścianach w łazience lub kuchni byłaby położona glazura, usunięcie mebli wiązałoby się z koniecznością jej wymiany.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy tego czy usługa świadczona w ramach opisywanego modelu działalności stanowi usługę kompleksową - w efekcie której powstaje trwała zabudowa meblowa połączona z elementami konstrukcyjnymi budynku - opodatkowaną stawką określoną w art. 41 ust. 2 ustawy.

Zauważyć należy, że przy ustaleniu właściwej stawki podatku VAT decydujące znaczenie ma fakt, co jest przedmiotem sprzedaży, czy podatnik dokonuje dostawy towarów, czy świadczy usługę.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z okoliczności faktycznych podanych we wniosku o interpretację wynika, że mamy do czynienia z dostarczeniem elementów zabudowy meblowej dociętych pod indywidualne zamówienie klienta, a następnie jej montażem. Przeniesienie rozporządzania zabudową meblową na rzecz klienta następuje w momencie zakończenia jej montażu. Uwzględniając zasadę stosowania VAT, zgodnie z którą podatek ten powinien odpowiadać rzeczywistości gospodarczej, sztucznym byłoby uznanie, że klient nabywa zabudowę wnękową odrębnie od usług montażu. Zatem omawianą transakcję należy traktować jako jedną transakcję.

Tut. Organ stwierdza, że w przedmiotowym przypadku czynności wykonania trwałej zabudowy mebli są świadczeniem kompleksowym (złożonym), którego wysokość opodatkowania VAT należy ustalić na podstawie elementu dominującego w tym świadczeniu (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010).

Określając, czy dana transakcja złożona stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności w jakich jest ona dokonywana w celu ustalenia jej elementów charakterystycznych. Przedmiotową czynność należałoby uznać za dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile to dostawa jest dominującym elementem transakcji, np. cena elementów meblowych przewyższa cenę usługi montażu, na który składają się czynności obmiaru, zaprojektowania, dopasowania i składania towaru z mniejszych części i jego zamocowania. Mówiąc inaczej - jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy lub uboczny wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku gdy istotą transakcji będą inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.

W przedmiotowej sprawie mając na uwadze opisane czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na montażu mebli, należy uznać, że mamy do czynienia ze świadczeniem usług. Istotą bowiem wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności jest montaż mebli w objektach budownictwa mieszkaniowego. Z charakteru wykonywanych czynności obiektywnie wynika, że dominującą w tym przypadku jest usługa, której efektem finalnym jest wykonanie mebli. Tym bardziej, że - jak wskazał Wnioskodawca – zasadniczo wartość materiałów użytych do zabudowy jest niższa od wartości usługi.

W obowiązującym stanie prawnym jedynym przepisem, który może dawać podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług do usług polegających na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej z uprzednio nabytych materiałów w obiektach budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym jest art. 41 ust. 12 ustawy.

Przepis ten stanowi, że stawkę podatku w wysokości 8% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Należy zatem zbadać, czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi montażu mebli stanowią modernizację w rozumieniu przepisu art. 41 ust. 12 ustawy.

Należy wskazać, że w tej kwestii w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że: „czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części”.

Zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA z dnia 24 czerwca 2013 r.: „obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu”.

Tut. Organ wskazuje na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 778/13, w którym Sąd stwierdził, że „(\`(...)\`) o tym, czy jest to usługa modernizacji budynku w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, decyduje charakter tych czynności. Modernizacja zachodzić będzie w sytuacji, gdy przedmiotem montażu są takie elementy, które nie tylko zwiększają użyteczność, czy funkcjonalność, ale również są tak zamontowane na stałe, że tworzą wraz z konstrukcją budynku jedną całość. Oznacza to, że ich demontaż jest faktycznie niemożliwy bez znaczącego zniszczenia montowanej części oraz budynku”.

Wobec powyższego należy zauważyć, że aby wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami komponenty meblowe stanowiły trwałą zabudowę meblową nie mogą one (na potrzeby uznania ich za „modernizację” w VAT) funkcjonować w obrocie tak, jak to ma miejsce w przypadku mebli „wolnostojących”. Obniżona stawka podatku nie może zatem znaleźć zastosowania w sytuacji gdy wykonana, nawet według indywidualnego projektu, zabudowa meblowa jest przytwierdzana do ściany lub podłogi jedynie w sposób, który może być również stosowany przy montażu mebli „wolnostojących” (np. „zakotwiczenie” za pomocą kołków lub listew montażowych), co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia samej zabudowy, jak i konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być bez uszkodzenia tego budynku/lokalu przeniesione, przy czym za uszkodzenie nie można uznać pozostawienia w ścianie lub podłodze np. otworów montażowych, bruzdy czy nacięcia).

Określając zatem, czy do zabudowy meblowej montowanej w budynku/lokalach może mieć zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług należy przede wszystkim badać stopień konstrukcyjnego połączenia komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego. Nie chodzi tutaj o badanie powiązania elementów zabudowy meblowej z konstrukcyjnymi w rozumieniu techniki budowlanej elementami obiektu budowlanego/lokalu, lecz o tak silne połączenie konstrukcyjne komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego, że powstaje trwała zabudowa spełniająca jako całość określoną funkcję użytkową. Przykładem takiej trwałej zabudowy meblowej może być zabudowa kuchenna wykonana z cegły klinkierowej zespolona zaprawą murarską ze ścianą i podłogą lokalu, gdzie demontaż powodowałby uszkodzenie samej zabudowy, jak i pomieszczenia, w którym została ona zamontowana. Innym przykładem trwałej zabudowy meblowej stanowiącej modernizację budynku/lokalu jest takie zespolenie wykonanych na wymiar do konkretnego budynku mebli z elementami tego budynku, które wykorzystuje dodatkowe materiały budowlane takie jak cegły czy płyty kartonowo–gipsowe, gdzie demontaż zabudowy powodowałby zarówno uszkodzenie pomieszczenia i komponentów meblowych, jak i trwałe uszkodzenie tych dodatkowych materiałów budowlanych, bez których to materiałów nie istniałaby możliwość wykorzystania tej zabudowy meblowej w innym miejscu.

Jak wynika z internetowego Słownika języka polskiego (www.sjp.pl) słowo „trwały” oznacza niezmienny, nieulegający zmianom, ponadczasowy.

Powyższe rozważania pozwalają uznać, że z zabudową meblową trwale połączoną z elementami konstrukcyjnymi budynku mamy do czynienia w przypadku, gdy przykładowo wnętrze i półki zabudowy wykonane zostaną z betonu połączonego z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (np. ścianą) a dopasowane zostaną tylko fronty meblowe. W przypadku takiej właśnie zabudowy meblowej elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) zostaną wykorzystane w sposób istotny, co skutkować będzie brakiem możliwości demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu – elementy nie będą mogły być przeniesione bez zniszczenia tego budynku lub lokalu.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że przedmiotem zawieranych umów Wnioskodawcy jest montaż mebli pod zabudowę. Zakres robót dotyczy zaprojektowania, wytworzenia, odstawy i montażu mabli zgodnie z indywidualnymi potrzebami klienta. Wyprodukowane meble są przytwierdzane na stałe do ścian, podłogi i/lub sufitu lokalu przy pomocy kołków rozporowych, haków, kotew, śrób listew mocujących lub kątowników. Nie jest możliwa późniejsza zmiana układu zamontowanych mebli bez ich całkowitego demontażu obejmującego rozbiórkę trwałych elementów, jak również bez naruszenia konstrukcji ścian. Wszystkie elementy przytwierdzane do ścian są wypełniane akrylem lub silikonem. Wnioskodawca wykorzystywać będzie tworzywa wykorzystywane powszechnie w meblarstwie, np. drewno lub jego sztuczne substytuty.

W ocenie tut. Organu przedstawiony we wniosku sposób montażu mebli (np. mocowanie do ścian, podłogi i/lub sufitu za pomocą kołków rozporowych oraz haków a także uzupełnienie akrylem lub silikonem, sprowadza się do prostego połączenia mebli ze ścianami, podłogą i/lub sufitem lokalu. Nie są to również zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie i przede wszystkim mają charakter odwracalny. Zatem nie spełniają wymogu wystarczającej trwałości ani istotnego wykorzystania elementów konstrukcyjnych lokalu.

Z opisu wykonywanych przez Wnioskodawcę usług montażu mebli nie wynika, aby elementy konstrukcyjne budynku były wykorzystywane w sposób istotny, co skutkowałoby brakiem możliwości demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku. Nie istnieje zatem w tym przypadku istotne powiązanie mebli z elementami konstrukcyjnymi budynku. Jak wskazuje Wnioskodawca zabudowa jest montowana w sposób trwały do ścian, podłóg i/lub sufitu lokalu przy pomocy kołków rozporowych, haków, akrylu oraz silokonu. W analizowanym przypadku również wykorzystanie akrylu czy silikonu do łączenia poszczególnych elementów z elementami konstrukcujnymi lokalu nie stanowi czynności, które miałyby w sposób istotny i nieodwracalny ingerować w elementy konstrukcyjne. Mocowania za pomocą kołków rozporowych oraz haków nie można zatem uznać za wykorzystanie elementów konstrukcyjnych budynku w sposób istotny w świetle powołanej uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. Tym samym takie przytwierdzenie mebli do ścian, podłogi czy sufitu nie spowoduje zmiany parametrów użytkowych lub technicznych lokalu i w opinii tut. Organu nie może zostać uznane za modernizację tego obiektu, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy.

Wnioskodawca wskazał, że demontaż szaf wnękowych pozostawiłby liczne otwory w ścianach i w podłodze, które wymagałyby wypełnienia a demontaż w każdym przypadku trwałej zabudowy wymagałby złożonych czynności wymagających fachowych prac rozbiórkowych połączonych z odtworzeniem ubytków naruszonych elementów konstrukcyjnych obiektu, które uprzednio były wykorzystywane w trwałym montażu (np. sufitu przy sufitach podwieszanych lub ścian przy półkach przytwierdzonych bezpośrednio do ściany). W ocenie tut. Organu wymienione uszkodzenia nie stanowią naruszenia kontrukcji ścian - jak to ocenia Wnioskodawca. Zdaniem Organu brak możliwości swobodnego przeniesienia mebli do innego pomieszczenia bez uszkodzenia elementów mebli, a także elementów konstrukcyjnych budynku nie może przesądzać o braku możliwości jej ponownego wykorzystania. Podobnie jest w przypadku mebli tzw. „wolnostojących”, które również kupuje się lub zleca się ich wykonanaie uwzględniając indywidualne niestandardowe wymiary tak aby pasowały w konkretne miejsce w budynku, a ich ewentualne przestawienie w inne miejsce może wiązać się z ich uszkodzeniem, demontażem czy też koniecznością przerobienia mebli celem ich dopasowania w nowym miejscu. Również przymocowanie do ściany klejem dowolnego mebla może skutkować zniszczeniem mebla lub ściany przy demontażu tego mebla.

Ze względu na powyższe okoliczności oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że do wykonywanych przez Wnioskodawcę usług projektowania, wytworzenia, dostawy oraz montażu mebli w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym zastosowanie znajdzie stawka 23% podatku od towarów i usług, bowiem czynności tych nie można uznać za modernizację, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy.

Odnosząc się do przytoczonego orzecznictwa sądów administracyjnych należy wskazać, ze wskazane wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych są nieprwomocne. Z kolei w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego I FSK 253/14 czytamy: „Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałyby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego", C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). Pogląd wyrażony w konkretnej uchwale NSA może zostać zmieniony tylko ponowną uchwałą odpowiedniego składu NSA. Dopóki zatem nie nastąpi w takim trybie zmiana stanowiska wyrażonego w stosownej uchwale NSA, dopóty sądy administracyjne są zobowiązane je respektować.”

Poza tym należy wskazać, że stan faktyczny, na podstawie którego zapadła uchwała I FSP 2/13 (której wnioski tut. Organ podziela) dotyczył stawki podatku dla usługi montażu mebli nabytych przez usługobiorcę lub nabytych przez usługodawcę.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.