Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.633.2024.2.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-15
Teza: Spółka może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od
budynku zamieszkania zbiorowego nabytego przed 1 stycznia
2022 r. oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów
uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności
gospodarczej na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia
2021 r. do momentu pełnego zamortyzowania tych środków
trwałych.
Słowa kluczowe: amortyzacja
budynek-budynek mieszkalny-budynek mieszkalny
zbiorowego zamieszkania
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 27
    listopada 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Spółka może dokonywać
    odpisów amortyzacyjnych od budynku zamieszkania zbiorowego nabytego przed 1
    stycznia 2022 r. oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów
    uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej na zasadach obowiązujących w dniu 31
    grudnia 2021 r. do momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.
    Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie, pismem z 8 stycznia 2025 r. (data
    wpływu 9 stycznia 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w formie spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością. Przez okres swojej działalności poprzez uczestnictwo w
    innowacyjnych przedsięwzięciach inwestycyjnych spółka z powodzeniem realizuje kolejne
    projekty związane między innymi z budową, wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami
    stanowiącymi własność przedsiębiorstwa. W ramach prowadzonej działalności
    Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości na której został wybudowany budynek
    zamieszkania zbiorowego z szerokim zapleczem usługowym - dedykowany głównie
    młodym osobom studiującym i pracującym w (...). Na terenie nieruchomości
    Wnioskodawca oferuje mieszkańcom dostęp do siłowni, sali muzycznej, strefy
    wypoczynkowej i naukowej, a także garaż podziemny oraz restaurację. Cały obiekt wraz z
    kompleksową infrastrukturą usługową stanowi akademik. Jednocześnie jednak, z uwagi na
    sezonowy napływ studentów (...), poza rokiem akademickim, obiekt świadczy usługi
    hotelowe wynajmując pokoje turystom i letnikom za pomocą platform dedykowanych (...).
    Nieruchomość została wpisana do ewidencji środków trwałych spółki i rozpoczęto jej
    amortyzację przed 1 stycznia 2022 r. Biorąc pod uwagę gospodarczy cel spółki polegający
    na długoterminowym posiadaniu nieruchomości, spółka na bieżąco dokonuje we własnym
    zakresie konserwacji obiektu, wymaganych napraw oraz przeglądów. Według Klasyfikacji
    Środków Trwałych budynek akademika został zaklasyfikowany do grupy 11 tj. „Budynki
    mieszkalne”, która obejmuje m.in. - domy opieki społecznej (bez opieki medycznej), hotele
    robotnicze, domy dziecka, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, placówki
    opiekuńczo-wychowawcze, domy dla bezdomnych, budynki zbiorowego zamieszkania dla
    ludzi starszych, studentów, dzieci i innych grup społecznych. Budynki mieszkalne są
    amortyzowane stawką amortyzacji 1,5% podatkową.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT: „amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1, zwane środkami trwałymi”.
    Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
    Amortyzacja w ujęciu ekonomicznym powinna być rozumiana jako „wartość zużycia
    środków trwałych w danym okresie, której wyrazem jest suma pieniężna konieczna do
    utrzymania tych składników majątkowych w sprawności techniczno-ekonomicznej w
    kolejnym okresie eksploatacji oraz do ich odtworzenia po zużyciu. Amortyzacja służy
    zatem, po pierwsze, jako miernik zużycia majątku przedsiębiorstwa, po drugie, stanowi
    instrument gromadzenia środków pieniężnych potrzebnych na odtworzenie kapitału (w
    wartości nominalnej). Po trzecie, jako składnik kosztów wpływa na wysokość wyniku
    finansowego i dochodu podlegającego opodatkowaniu”.
    Od 1 stycznia 2022 r. amortyzacji nie podlegają nieruchomości mieszkalne i prawa
    majątkowe o charakterze mieszkalnym (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
    mieszkalnego i prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej),
    wykorzystywane przez podatnika na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej,
    wydzierżawiane albo wynajmowane. Wynika to z wprowadzonego przepisu art. 16c pkt. 2a
    ustawy o CIT, który stanowi, że amortyzacji nie podlegają:
    1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
    mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez
    spółdzielnie mieszkaniowe,
    2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
    4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2
    pkt 2 i 2a,
    5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
    działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania
    działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były
    używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności -
    zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy
    art. 2 pkt 33 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”).
    Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca
    wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31
    grudnia 2022 r. Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:
    „Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego
    od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów
    uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami
    mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym

    prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni
    mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.”
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie
    amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie
    we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie
    stanowią zatem kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z
    treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.
    Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, podatnicy mogli do
    końca 2022 r. zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
    mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
    spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed 1
    stycznia 2022 r.

## Pytanie

Czy Spółka może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od opisanego wyżej budynku
    zamieszkania zbiorowego nabytego przed 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać te odpisy
    amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności
    gospodarczej na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. do momentu
    pełnego zamortyzowania tych środków trwałych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy Spółka może dokonywać odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczać
    te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach
    działalności gospodarczej na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2021 r. do
    momentu pełnego zamortyzowania tych środków trwałych.
    Uzasadnienie
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny
    już w wyroku z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt P 10/11, stwierdził jednoznacznie że
    pozbawienie podatników podatku dochodowego od osób prawnych możliwości
    amortyzacji prawa użytkowania udziału w nieruchomości, wprowadzonego do ewidencji
    środków trwałych i wartości niematerialnych, jest niezgodne z wywodzoną z art. 2
    Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku.
    Z kolei w dniu 21 listopada 2024 r. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu dotyczące uznania kosztów
    amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodu. Trybunał orzekł, że arbitralne przerwanie
    procesu amortyzacji podatkowej nie jest dopuszczalne z punktu widzenia wywodzonej
    przez Trybunał z art. 2 Konstytucji zasady ochrony interesów w toku.
    Z zasady ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa wynika
    zakaz zastawiania przez prawodawcę „pułapek” na obywateli, formułowania obietnic bez
    pokrycia albo też nagłego wycofywania się przez państwo ze złożonych obietnic lub
    ustalonych reguł postępowania. Z zasady tej wyprowadzono zasadę ochrony interesów w
    toku którymi są przedsięwzięcia gospodarcze i finansowe rozpoczęte na gruncie wcześniej
    obowiązujących przepisów, lecz niezakończone w sytuacji, gdy owe przepisy uległy
    zmianie. Zasada ochrony interesów w toku zapewnia więc jednostce ochronę w sytuacji, w
    której przepisy wyznaczają pewien horyzont czasowy realizacji przedsięwzięć ze swojej
    natury rozłożonych w czasie i faktycznie rozpoczętych w okresie ich obowiązywania.
    Ustawodawca, który zobowiązał się do respektowania pewnej granicy czasowej
    wyznaczającej działania władzy państwowej powinien ustanowić przepisy intertemporalne
    umożliwiające dokończenie rozpoczętych przedsięwzięć stosownie do przepisów
    obowiązujących w chwili ich rozpoczęcia albo stworzyć inną możliwość dostosowania się

    do zmienionej regulacji prawnej. Istotą omawianej zasady jest to, by - w przewidzianym
    prawem horyzoncie czasowym - nie dochodziło do zmiany „reguł gry”.
    W wyroku z 25 czerwca 2002 r., sygn. K 45/01 (OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 46), którego
    przedmiotem również była materia podatkowa, wskazano przesłanki, w razie których
    wystąpienia obowiązek respektowania przez ustawodawcę zasady ochrony interesów w
    toku powinien mieć kategoryczny charakter. Mowa o sytuacjach, w których: „1) przepisy
    prawa wyznaczają pewien horyzont czasowy dla realizowania określonych przedsięwzięć;
    2) dane przedsięwzięcie ma charakter rozłożony w czasie; 3) jednostka faktycznie
    rozpoczęła realizację danego przedsięwzięcia w okresie obowiązywania danej regulacji”. W
    odniesieniu do pierwszych dwóch przesłanek, trzeba niewątpliwie uznać, że są one
    spełnione. Przepisy prawa wyznaczały minimalny horyzont czasowy a amortyzacja wręcz z
    samej definicji jest przedsięwzięciem rozłożonym w czasie. Cechą charakterystyczną tej
    instytucji jest jej powtarzalność i wieloletność. Dla podatnika stanowi ona możliwość
    stopniowego odzyskania funduszy zainwestowanych w zakup środków trwałych bądź
    wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Państwo z kolei
    gwarantuje sobie stałe i względnie przewidywalne wpływy podatkowe- tak również uznał
    Trybunał w wymienionym na wstępie wyroku z 10 lutego 2015 r. o sygn. P 10/11. Nie ulega
    również wątpliwości, że spełniono przesłankę trzecią. Ustawodawca pozbawił bowiem
    prawa do uznawania za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
    składników majątku, których amortyzacja rozpoczęła się przed wejściem ustawy w życie.
    W wyroku z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 258/23, Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę oraz uchylił zaskarżoną indywidualną
    interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 października 2022 r. nr
    0111-KDIB1-2.4010.481.2022.1.AW w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, tym samym przełamując linię
    orzeczniczą prezentowaną przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne, które dotychczas
    wskazywały, że w trybie skargi na interpretację nie są właściwe do oceny zgodności
    przepisów podatkowych z konstytucją.
    Sąd ocenił, że wykluczenie z mocą od 1 stycznia 2022 r. możliwości amortyzacji budynków
    i lokali mieszkalnych oraz dopuszczenie odpisów dla budynków i lokali nabytych lub
    wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. tylko przez rok jest jednoznacznie niezgodne z
    konstytucyjną zasadą ochrony praw nabytych i interesów w toku. Zdaniem WSA nowe
    zasady powinny mieć zastosowanie wyłącznie do tych lokali mieszkalnych, które zostały
    nabyte lub wytworzone po 1 stycznia 2022 r. A przemawia za tym sposób wprowadzania
    zmian, który zaskoczył podatników i w istocie powodował ich retrospektywne działanie.
    Jak stwierdził Sąd, oczywista niekonstytucyjność rozwiązania wynika z porównania
    skutków z wnioskami przeprowadzonej już wcześniej przez TK analizy konstytucyjności
    analogicznych przepisów u.p.d.o.p. Jak stwierdzono w wyroku TK z dnia 10 lutego 2015 r.,
    P 10/11, „art. 4 w związku z art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 95, poz. 1101 oraz z 2002 r.
    Nr 100, poz. 923) w zakresie, w jakim od 1 stycznia 2000 r. pozbawił podatników podatku
    dochodowego od osób prawnych możliwości amortyzacji prawa użytkowania udziału w
    nieruchomości, wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych przed 1 stycznia 1999 r., jest niezgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku”. W tej sprawie chodziło o
    odpowiedź na pytanie, czy art. 1 pkt 6 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 95, poz. 1101) w
    części, w jakiej pozbawiał podatników od 1 stycznia 2000 r. możliwości amortyzacji
    wartości niematerialnych i prawnych, takich jak prawo użytkowania na udziale
    nieruchomości wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych
    i prawnych przed 1 stycznia 1999 r., był zgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą
    ochrony interesów w toku.

    Podatnicy zarówno nabywając nowe, jak i używane budynki lub lokale mieszkalne, mają
    prawo liczyć, że będą mogli je amortyzować według ich wartości początkowej co najmniej
    w okresach obowiązujących w chwili przyjęcia ich do używania, jeśli są kompletne i zdatne
    do użytku.
    Wnioskodawca decydując się na dokonanie inwestycji w nieruchomość, którą następnie
    miał wprowadzić do ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych,
    które w efekcie miały stanowić dla niego koszty uzyskania przychodów, miał pełne
    podstawy by przyjąć, iż powyższy sposób rozliczenia będzie mógł realizować w dłuższej
    perspektywie czasu, aż do momentu zakończenia amortyzacji lokali mieszkalnych (zgodnie
    z przepisami obowiązującymi do końca 2021 r.). Miał więc prawo być przekonany, iż
    podejmując pewne decyzje o charakterze gospodarczym mające bezpośredni wpływ na
    sytuację Spółki w kolejnych latach, będzie miał możliwość przewidzenia konsekwencji
    dokonywanych czynności na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu
    prawnego.
    Innymi słowy, działania polegające na dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych od środków
    trwałych w postaci lokali mieszkalnych i budynków z racji tego, iż odbywają się w dłuższym
    horyzoncie czasowym, winny być oceniane przez pryzmat tych przepisów, w ramach
    których rozpoczęto działanie.
    Proponowane w ustawie z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw zmiany zakładały wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Jak stwierdzono w uzasadnieniu do
    projektu ustawy zmieniającej: „Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów
    odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego,
    powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym,
    efektywnie bardzo często nieopodatkowane”. W ocenie ustawodawcy na gruncie
    obowiązujących przepisów ustawy PIT, tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji
    podatkowej jednakże ich sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak
    również po ich wycofaniu z działalności nie podlega opodatkowaniu w ramach tego źródła.
    Przychody z takiej sprzedaży kwalifikowane są do odrębnego źródła przychodów, jakim
    jest odpłatne zbycie nieruchomości i określonych praw majątkowych (art. 10 ust. 3 oraz
    art. 14 ust. 2c ustawy PIT). Oznacza to, że ich sprzedaż po upływie 5 lat licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym zostały nabyte nie rodzi obowiązku w podatku
    dochodowym (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy PIT). Natomiast sprzedaż przed upływem
    tego okresu, pozwala na skorzystanie z tzw. ulgi mieszkaniowej. Taki stan rzeczy
    powoduje, że nieruchomości mieszkaniowe korzystają z podwójnych preferencji w
    podatku PIT. Jak podkreślano w projekcie ustawy zmieniającej - budynki i lokale
    mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. W
    ocenie ustawodawcy korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym
    obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie
    wpływ na wzrost cen mieszkań. Zakłada się, że nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko nie będą podlegały
    amortyzacji, ale również nie będą ujmowane w ewidencji środków trwałych. W podatku
    CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji nieruchomości i
    praw o charakterze mieszkalnym. Należy zatem wskazać, że z samego uzasadnienia
    zmiany dotyczącej amortyzacji wynika wprost, że jej głównym celem było przeciwdziałanie
    niekorzystnym zjawiskom występującym w prywatnym wynajmie oraz obrocie
    nieruchomościami pomiędzy osobami fizycznymi, gdyż temu zagadnieniu poświęcono w
    zasadzie całe uzasadnienie tej nowelizacji.
    W opiniach do projektu, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorstw wskazywał, że zmiana
    przepisów w zakresie likwidacji amortyzacji budynków mieszkalnych i lokali mieszkalnych
    skutkować będzie wysokim wzrostem obciążeń podatkowych dla przedsiębiorców. Ze
    względu na niewprowadzenie okresu przejściowego oraz brak zachowania praw nabytych,

    należy uznać ją za niekorzystną dla korzystających z tego rodzaju amortyzacji. Podobnie
    wypowiedziało się Rządowe Centrum Legislacji, które stwierdziło w uwagach:
    Proponowane zmiany w art. 22b ust. 1 pkt 1 i 3 i art. 22c pkt 2 PIT zakładają wyłączenie z
    kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od spółdzielczego własnościowego
    prawa do lokalu mieszkalnego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
    mieszkaniowej. Na gruncie obowiązujących przepisów PIT tego rodzaju wartości
    niematerialne i prawne służące prowadzonej działalności gospodarczej podlegały
    amortyzacji podatkowej. W związku z tym, zasadne jest dodanie przepisu przejściowego
    regulującego sytuację podatników, którzy rozpoczęli amortyzację (takich budynków i
    lokali) przed dniem wejścia w życie projektowanej ustawy, z uwzględnieniem zasady
    ochrony praw słusznie nabytych i ochrony interesów w toku. Analogiczna uwaga dotyczy
    zmian w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (art.
    16b i art. 16c CIT). Zastrzeżenia do projektowanych zmian zgłaszało również Ministerstwo
    Sprawiedliwości.
    Wnioskodawca podkreśla, że przedmiotem jego działalności jest między innymi właśnie
    zakup, a następnie wynajem budynków mieszkalnych przy czym są to budynki służące
    społeczności akademickiej gdyż zlokalizowane są w (...). Budynki należące do
    Wnioskodawcy w całości są gospodarowano w taki sposób aby spełniać cele
    mieszkaniowe lokatorów, a jednocześnie zapewnić im dostęp do szerokiej infrastruktury
    usługowej, z której mogą korzystać także wszyscy mieszkańcy (...). Jest to zatem inwestycja
    długoterminowa i społecznie istotna.
    Nie ma wątpliwości, że wprowadzony tzw. Polskim Ładem zakaz amortyzacji
    nieruchomości mieszkalnych, który nie zabezpiecza praw nabytych, narusza konstytucję.
    Ustawodawca może zmienić zasady i przepisy, ale nie może tym zaskakiwać. Trybunał
    Konstytucyjny wielokrotnie wskazywał, że dla długotrwałych inwestycji, do których należą
    te w nieruchomości, w przypadku zmiany opodatkowania podatnikom należy dać
    możliwość dokończenia rozliczania na dotychczasowych zasadach.
    Mając na uwadze powyższe, wnoszę o potwierdzenie prawidłowości stanowiska
    przedstawionego w opisanej sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022
    r.):
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16 ust. 1 ww. ustawy:

      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      1) wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:
      Amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
      mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej
      przez spółdzielnie mieszkaniowe,
      2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
      spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b
      ust. 2 pkt 2 i 2a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
      działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
      wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
      składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
      działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.

    Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy
    art. 2 pkt 33 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”).
    Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca
    wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31
    grudnia 2022 r.
    Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:
      Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku
      dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
      zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków
      trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
      mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
      spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do
      domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych
      przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie
    amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie
    we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie
    stanowią zatem kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z
    treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.
    Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, podatnicy mogli do
    końca 2022 r. zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
    mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
    spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1
    stycznia 2022 r.
    Zatem, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym,
    podatnicy jeszcze przez rok mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia
    2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych
    przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r.
    żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych
    od budynków i lokali mieszkalnych.
    Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu do ustawy Polski Ład (Druk sejmowy nr 1532), w
    części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych:
    „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych
    składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie
    będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów
    i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.
    Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
    wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody
    uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często
    nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają
    dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje.
    W podatku CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji
    nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym”.

    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że jesteście Państwo właścicielami
    nieruchomości, na której został wybudowany budynek zamieszkania zbiorowego z
    szerokim zapleczem usługowym
    - dedykowany głównie młodym osobom studiującym i pracującym (...). Na terenie
    nieruchomości oferujecie Państwo mieszkańcom dostęp do siłowni, sali muzycznej, strefy
    wypoczynkowej i naukowej, a także garaż podziemny oraz restaurację. Cały obiekt wraz z
    kompleksową infrastrukturą usługową stanowi akademik. Poza rokiem akademickim,
    obiekt świadczy usługi hotelowe wynajmując pokoje turystom i letnikom za pomocą
    platform dedykowanych. Według Klasyfikacji Środków Trwałych budynek ten został
    zaklasyfikowany do grupy 11, tj. „Budynki mieszkalne”.
    Mając na uwadze powyższe, w związku z literalnym brzmieniem art. 16c pkt 2a ustawy o
    CIT wprowadzonym od 1 stycznia 2022 roku, z prawa do amortyzacji nie może skorzystać
    podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego.
    Wskazać przy tym należy, że w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r., sygn. akt II FPS 8/10 podkreślono, że w
    procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni
    systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej
    pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się
    językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub
    weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Wykładając dany przepis prawa, należy brać
    pod uwagę m.in. jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia
    systemowa wewnętrzna).
    Odnosząc się natomiast do wyrażonego we wniosku stanowiska Spółki wywodzonego z
    zasady określonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, należy zauważyć, że w
    toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe nie są władne do dokonywania
    kontroli zgodności unormowań polskiego prawa podatkowego z postanowieniami ww.
    aktu prawnego. Wydawane przez Organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru
    aktu normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej na interpretowane zagadnienie podatkowe.
    Zatem, nie można się zgodzić z twierdzeniem, że jesteście Państwo uprawnieni by dalej
    amortyzować budynek zamieszkania zbiorowego dla celów podatkowych i zaliczać odpisy
    amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów, skoro jak wynika z cytowanego powyżej
    art. 16c ust. 2a ustawy o CIT: „amortyzacji nie podlegają: budynki mieszkalne, lokale
    mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej”,
    a w opisie sprawy wskazali Państwo, że według Klasyfikacji Środków Trwałych budynek ten
    został zaklasyfikowany do grupy 11, tj. „Budynki mieszkalne”.
    W tym miejscu wskazać należy, że zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały
    unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie
    Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864). Klasyfikacja ta jest
    usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów
    ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O
    zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie
    oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w
    praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego
    przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót
    budowlano-adaptacyjnych. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu o
    zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie
    (uwagi szczegółowe do Grupy I w KŚT). Organem uprawnionym do orzekania w zakresie
    Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny.
    Należy dodać, że podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w Klasyfikacji Środków
    Trwałych oparty jest na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Według
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynki mieszkalne to obiekty budowlane,

    których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do
    celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej
    wykorzystywana jest na cele mieszkalne, wówczas budynek klasyfikowany jest jako
    niemieszkalny. Budynki niemieszkalne to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla
    potrzeb niemieszkalnych.
    W związku z powyższym, przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena
    prawidłowości dokonanej przez Państwa klasyfikacji budynku zamieszkania zbiorowego
    wskazanego we wniosku do odpowiedniej grupy klasyfikacji środków trwałych, który
    zaklasyfikowali Państwo jako mieszkalny. Ponieważ organ podatkowy dokonuje
    interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego – nie jest właściwy
    do ustalenia do jakiej grupy środków trwałych należy zaklasyfikować wskazany przez
    Państwa budynek zamieszkania zbiorowego.
    Zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Organ przyjął jako niepodlegający ocenie
    element opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wskazaną przez Państwa
    kwalifikację ww. budynku zamieszkania zbiorowego jako budynku mieszkalnego,
    zakwalifikowanego wg KŚT pod symbolem 11.
    W związku z powyższym, skoro ww. budynek został przez Państwa ujęty w ewidencji
    środków trwałych pod symbolem 11 jako budynek mieszkalny, to na podstawie art. 16c
    ust. 2a ustawy o CIT, nie będziecie Państwo uprawnieni do dalszej amortyzacji tego
    budynku.
    Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie na podstawie
    znowelizowanego art. 16c ust. 2a ustawy o CIT w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, nie
    będziecie Państwo uprawnieni, aby dalej amortyzować budynek zamieszkania zbiorowego
    dla celów podatkowych i zaliczać odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Państwa we wniosku i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują
    się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi – t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).