Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.78.2025.2.WK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Brak obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego w
związku z przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego
nieruchomości z działalności gospodarczej do majątku
prywatnego oraz brak obowiązku podatkowego przy
sprzedaży nieruchomości z majątku prywatnego.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
obowiązek-obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
Korekta środki trwałe i nieruchomości
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 7d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 31 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia:
    1) czy będzie Pan zobligowany do dokonania korekty podatku naliczonego (tzw. korekty
      dziesięcioletniej) w związku z przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego
      nieruchomości z działalności gospodarczej do majątku prywatnego;
    2) czy w momencie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z majątku
      prywatnego (po jego uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej do majątku
      prywatnego) powstanie obowiązek podatkowy.
    Uzupełnił go Pan pismami z 8 kwietnia 2025 r. (wpływ 9 kwietnia 2025 r.) oraz pismem z 28
    kwietnia 2025 r. (wpływ 28 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od roku 2007. Głównym
    rodzajem działalności jest badanie rynku i opinii publicznej, działalność agentów
    specjalizujących się w sprzedaży pozostałych określonych towarów oraz pozostałe
    doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania.
    Wnioskodawca obecnie nie zatrudnia pracowników. Wnioskodawca jest czynnym
    podatnikiem VAT oraz podatku dochodowego rozliczanego na zasadach ogólnych wg skali
    podatkowej. Wnioskodawca zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej od 1 kwietnia
    2024 r. na czas nieoznaczony. Wnioskodawca ma zamiar zamknąć działalność
    gospodarczą i z tego powodu planuje przenieść do majątku osobistego składniki majątku
    wykorzystywanego do tej pory w działalności gospodarczej. Jednym ze składników majątku
    jest prawo wieczystego użytkowania nieruchomości.
    Wnioskodawca, na mocy aktu notarialnego Repertorium A nr (...) nabył, w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, prawo wieczystego użytkowania nieruchomości
    składającej się z działek ewidencyjnych: A o powierzchni (...) ha; B o powierzchni (...) ha
    oraz c o powierzchni (...) ha objętej księgą wieczystą nr (...) (zwana dalej: prawem
    użytkowania wieczystego nieruchomości).
    Działka jest zabudowana ogrodzeniem stalowym na podmurówce betonowej i posiada
    dostęp do drogi publicznej. Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia VAT
    naliczonego z tytułu nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, kwota VAT
    odliczonego wynosiła (...) zł.
    Wnioskodawca zakwalifikował prawo użytkowania wieczystego nieruchomości jako
    inwestycję oraz wykazywał w spisie z natury jako towar handlowy. Prawo użytkowania
    wieczystego nieruchomości nie było wprowadzone do ewidencji środków trwałych, a tym
    samym nie były naliczane od niego odpisy amortyzacyjne.
    Wnioskodawca w kolejnych latach czynił nakłady inwestycyjne na tę nieruchomość, od
    których również przysługiwało mu prawo odliczenia VAT.

    W maju 2014 r. Wnioskodawca dokonał podziału działek, w wyniku czego: działka nr B o
    powierzchni (...) ha została podzielna na działki numery: D o powierzchni (...) ha i E o
    powierzchni (...) ha oraz działka nr c o powierzchni (...) ha została podzielona na działki nr F
    o powierzchni (...) ha i G o powierzchni (...) ha. Utworzone w wyniku podziału działki nr E, G
    oraz A zostały sprzedane i odprowadzony został podatek VAT należny od tej sprzedaży.
    Wnioskodawca nabył prawo użytkowania nieruchomości w celu odsprzedaży całości lub
    części. Część została sprzedana, a pozostała część potraktowana została jako inwestycja.
    Wykorzystywana ona była jako teren zielony, który nie był wynajmowany ani dzierżawiony,
    stanowił inwestycję – alokację środków. Wnioskodawca nie planuje w przyszłości
    wynajmować ani dzierżawić tej nieruchomości.
    Działki, których dotyczy prawo wieczystego użytkowania położone są na terenie objętym
    Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy (...) i oznaczone
    jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej.
    Wnioskodawca zamierza przed zamknięciem działalności gospodarczej przenieść prawo
    użytkowania wieczystego nieruchomości z majątku firmowego do osobistego. W
    przyszłości, już po zamknięciu działalności, istnieje także możliwość, że to prawo zostanie
    zbyte. Wobec powyższego Wnioskodawca zastanawia się nad prawidłowym
    opodatkowaniem transakcji przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości
    z majątku firmowego do majątku osobistego Wnioskodawcy na gruncie podatku VAT.
    Przeniesienie prawa wieczystego użytkowania nie nastąpi w ciągu 10 lat licząc od roku, w
    którym nieruchomości zostały oddane do użytkowania. Przeniesienie nastąpi
    nieodpłatnie, a wartość początkowa prawa użytkowania wieczystego nieruchomości
    będących przedmiotem przeniesienia do majątku prywatnego przekroczyła 15 000,00 zł.
    Po przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku prywatnego
    nieruchomość ta będzie wykorzystywana jako teren zielony. Wnioskodawca nie planuje go
    wynajmować ani dzierżawić, nie będzie ono także udostępniane innym osobom na
    podstawie umów cywilno-prawnych. Wnioskodawca nie planuje również czynić na tą
    nieruchomość żadnych nakładów finansowych. Wnioskodawca nie planuje udzielić innej
    osobie pełnomocnictwa, czy jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w
    imieniu Wnioskodawcy w związku z transakcją sprzedaży użytkowania wieczystego
    nieruchomości ani prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane przed
    ewentualną sprzedażą nieruchomości innemu podmiotowi. Wnioskodawca nie planuje
    zawierać umowy przedwstępnej sprzedaży prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie
    dokonywał sprzedaży innych nieruchomości, ani nie posiada innych nieruchomości, które
    w przyszłości byłby przeznaczone do sprzedaży.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    1. Numery ewidencyjne działek, których dotyczy wniosek:
    a) działka nr ewidencyjny D (utworzona w wyniku podziału działki B);
    b) działka nr ewidencyjny F (utworzona w wyniku podziału działki c).
    2. Na pytanie o treści: „W jaki sposób będzie Pan wykorzystywał działki, będące
      przedmiotem wniosku, po ich wycofaniu z działalności gospodarczej?”, odpowiedział
      Pan, że: „Po przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku
      prywatnego działka nr ewidencyjny D działka nr ewidencyjny F – będzie
      wykorzystywana jako teren zielony, nie planuję ich wynajmować ani dzierżawić”.
    3. Na pytanie o treści: „W jaki sposób wykorzystywał Pan działki będące przedmiotem
      wniosku od momentu nabycia do momentu przeniesienia do majątku prywatnego?”,
      odpowiedział Pan, że: „Opisane we wniosku nieruchomości potraktowane były jako
      inwestycja. W trakcie ich posiadania poczynione zostały nakłady inwestycyjne. W maju
      2014 r. Wnioskodawca dokonał podziału działek, w wyniku czego: działka nr B o
      powierzchni (...) ha została podzielna na działki numery: D o powierzchni (...) ha i E o

      powierzchni (...) ha oraz działka nr c o powierzchni (...) ha została podzielona na działki
      numer F o powierzchni (...) ha i G o powierzchni (...) ha. Utworzone w wyniku podziału,
      działki E, G oraz A zostały sprzedane i odprowadzony został podatek VAT należny od
      tej sprzedaży. Następnie, pozostałe, niesprzedane działki D, F, wykorzystywałem jako
      teren zielony, który nie był wynajmowany ani dzierżawiony, stanowił inwestycję –
      alokację środków”.
    4. Na pytanie o treści: „Do jakich czynności wykorzystuje/będzie Pan wykorzystywał
      działki, będące przedmiotem wniosku, od momentu nabycia do momentu
      przeniesienia do majątku prywatnego:
    a) zwolnionych od podatku od towarów i usług,
    b) opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,
    c) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
      było/będzie wykorzystywane prawo użytkowania wieczystego opisanych
      nieruchomości do momentu ich przeniesienia do majątku prywatnego?”, odpowiedział
      Pan: „Sprzedaż części nieruchomości (tj. działek nr E, A) podlegała opodatkowaniem
      podatkiem od towarów i usług. Na ten moment, działki nr D oraz F nie są
      wykorzystywane w ramach najmu czy dzierżawy, nie są pobierane z jej tytułu żadne
      pożytki. W przyszłości również nie planuję jej wynajmować”.
    5. Na pytanie o treści: „Kiedy dokładnie zamierza Pan przekazać działki, będące
      przedmiotem wniosku do majątku prywatnego?”, odpowiedział Pan, że: „Działki
      będące przedmiotem wniosku planuję przenieść do majątku prywatnego z końcem
      2025 roku”.
    6. Na pytanie o treści: „Czy przekazanie do majątku prywatnego działek, będących
      przedmiotem wniosku, będzie czynnością opodatkowaną podatkiem VAT czy
      zwolnioną?, odpowiedziała Pan, że: „TAK, przekazanie działki nr D do majątku
      prywatnego będzie czynnością opodatkowaną podatkiem VAT.
      TAK, przekazanie działki nr F do majątku prywatnego będzie czynnością opodatkowaną
      podatkiem VAT”.
    7. Na pytanie o treści: „Czy z tytułu nabycia prawa użytkowania wieczystego wszystkich
      działek, będących przedmiotem wniosku, przysługiwało Panu prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego? Jeśli tak – to czy z prawa tego
      Pan skorzystał?”, odpowiedział Pan, że: „Z tytułu zakupu działki:
      nr ewidencyjny A – przysługiwało Panu prawo do odliczenia VAT i z prawa tego Pan
      skorzystał;
      nr ewidencyjny B – przysługiwało Panu prawo do odliczenia VAT i z prawa tego Pan
      skorzystał;
      nr ewidencyjny c – przysługiwało Panu prawo do odliczenia VAT i z prawa tego Pan
      skorzystał”.
    8. Na pytanie o treści: „Jakie czynności będzie Pan podejmował w związku z przekazaniem
      ww. działek do majątku prywatnego oraz jaka dokumentacja będzie potwierdzała
      przekazanie ww. działek na cele osobiste?”, odpowiedział Pan, że: „Przekazanie działek
      do majątku prywatnego nastąpi w oparciu o pisemne oświadczenie oraz o wewnętrzny
      dokument VAT naliczający VAT należny z tytułu tego przekazania”.
    9. Na pytanie o treści: „Kiedy zamierza Pan sprzedać działki, będące przedmiotem
      wniosku?”, odpowiedział Pan, że: „Planuję sprzedać działki D oraz F w przyszłym roku
      tj. 2026 r.”.
    10. Na pytanie o treści: „Czy przed sprzedażą działek i po przekazaniu ich do majątku
      prywatnego, objętych zakresem wniosku, poczynił/poczyni Pan jakiekolwiek działania
      dotyczące zwiększenia wartości (uatrakcyjnienia) nieruchomości (np. budowa drogi,

      uzbrojenie terenu, wyposażenie w urządzenia i sieci wodociągowe oraz energetyczne,
      ogrodzenie działki, wyłączenie gruntów z produkcji rolnej itp.)? Jeśli tak, to jakie były
      /będą to działania oraz kiedy poczynione, tj. przed/czy po przekazaniu nieruchomości
      do majątku prywatnego?”, odpowiedział Pan, że: „NIE, w stosunku do działek o nr
      ewidencyjnym D oraz nr ewidencyjnym F nie poczyniłem i nie planuję czynić działań
      zwiększających ich wartość”.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca będzie zobligowany do dokonania korekty podatku naliczonego
      (tzw. korekty dziesięcioletniej) w związku z przeniesieniem prawa użytkowania
      wieczystego nieruchomości z działalności gospodarczej do majątku prywatnego?
    2. Czy w momencie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z majątku
      prywatnego (po jej uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej do majątku
      prywatnego) powstanie obowiązek podatkowy na gruncie VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    PYTANIE 1
    Odpowiedź: NIE
    Uzasadnienie:
    Zdaniem Wnioskodawcy, wycofanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z
    majątku firmowego do majątku prywatnego nie będzie powodowało dokonania korekty
    podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem oraz nakładami na wycofywaną z firmy
    do majątku prywatnego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Ze względu na
    fakt, że nieodpłatne przekazanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości nie może
    korzystać ze zwolnienia z opodatkowania VAT, o którym mowa w art. 43 ustawy o VAT.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku
    VAT dla dostawy nieruchomości spełniających określone w tych przepisach warunki.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    W związku z faktem, że nieruchomość jest co prawda określona jako zabudowana,
    natomiast jest to zabudowanie wyłącznie „ogrodzeniem stalowym na podmurówce
    betonowej”, zatem, w ocenie Wnioskodawcy, nie ma podstaw do skorzystania ze
    zwolnienia z art. 43 ustawy o VAT. W konsekwencji braku zwolnienia z opodatkowania
    czynności przekazania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na cele prywatne
    nie zachodzi przesłanka do dokonania korekty VAT naliczonego.
    PYTANIE 2
    Odpowiedź: NIE
    Uzasadnienie
    Zdaniem Wnioskodawcy, ewentualna sprzedaż prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości w przyszłości będzie dokonywana już z majątku prywatnego, a
    Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze podatnika, co za tym idzie sprzedaż ta nie
    będzie stanowiła dostawy towaru opodatkowanego podatkiem VAT.

    Zgodnie z przepisami, sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości należy
    opodatkować VAT w sytuacji, gdy sprzedawca działa w charakterze podatnika.
    Podatnikami zaś są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o VAT).
    Natomiast działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, w szczególności czynności
    polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).
    Zatem dostawa nieruchomości będzie podlegała VAT w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Dany
    podmiot, sprzedając nieruchomość, działa w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą, w sytuacji gdy działalność w tym zakresie przybiera
    formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności).
    Natomiast, Wnioskodawca po zlikwidowaniu jednoosobowej działalności gospodarczej
    oraz wyrejestrowaniu zarówno z CEIDG, jak i z rejestru podatników VAT czynnych nie
    będzie wykonywał czynności opodatkowanych w rozumieniu ustawy o VAT oraz nie
    będzie, w Jego opinii, działał w charakterze podatnika. W związku z powyższym, nie ulega
    wątpliwości, że w realiach niniejszej sprawy, planowana sprzedaż prawa użytkowania
    wieczystego nieruchomości opisanych w rozpatrywanym wniosku nie nastąpi w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, lecz w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Okoliczności sprzedaży przedmiotowego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości
    nie będą niosły znamion działalności gospodarczej, tzn. nie będą polegać na
    wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W orzecznictwie
    Trybunału Sprawiedliwości UE przyjmuje się, że z działalnością gospodarczą mamy do
    czynienia, gdy transakcje są dokonywane w sposób powtarzalny (sprawa C-181/10) oraz
    gdy mają na celu uzyskanie stałego dochodu.
    Wnioskodawca w odniesieniu do planowanej sprzedaży działki nie będzie zachowywał się
    w sposób zbliżony do podmiotu zajmującego się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami.
    W opinii Wnioskodawcy, w przypadku zbycia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości, po jej uprzednim przekazaniu do majątku prywatnego, nie będzie
    stanowiło czynności opodatkowanej. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w kontekście
    rozpatrywania zasad postępowania w przypadku prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości, powinno się stosować takie same zasady jak te przewidziane dla
    nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W oparciu o art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy będzie Pan zobligowany do
    dokonania korekty podatku naliczonego (tzw. korekty dziesięcioletniej) w związku z
    przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z działalności
    gospodarczej do majątku prywatnego.
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego zostały
    określone w art. 91 ustawy.
    Według art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art.
      90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony
      w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90
      ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Na mocy art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i

      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Na podstawie art. 91 ust. 3 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    Jak stanowi art. 91 ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane
      zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na
      potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca
      okresu korekty.
    Jak wynika z art. 91 ust. 5 ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo
      w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w
      deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w
      przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 – w deklaracji podatkowej za
      okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    Zgodnie z art. 91 ust. 6 ustawy:
      W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
        1) opodatkowane – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze
          wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami
          opodatkowanymi;
        2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu – w celu dokonania
          korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest
          związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub
          niepodlegającymi opodatkowaniu.
    W myśl art. 91 ust. 7 ustawy:
      Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo
      nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    W świetle art. 91 ust. 7a ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się
      na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej
      dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta
      następuje w okresie korekty.
    W oparciu o art. 91 ust. 7b ustawy:

      W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych
      przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7,
      dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z
      zastrzeżeniem ust. 7c.
    Stosownie do art. 91 ust. 7c ustawy:
      Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności,
      w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub
      wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje - korekty, o
      której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres
      rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od
      końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania,
      upłynęło 12 miesięcy.
    Z art. 91 ust. 7d ustawy, wynika, że:
      W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od
      towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów
      handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do
      czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku
      należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku
      należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia tej
      zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej
      składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.
    Zgodnie z art. 91 ust. 8 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte
      do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich
      przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.
    Z przepisów tych wynika, że podatnik jest zobowiązany do rozpoznania prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i usług oraz dokonania
    ewentualnej korekty tego odliczonego bądź nieodliczonego podatku w przypadku
    późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany sposobu
    wykorzystania.
    Przepisy art. 91 ustawy wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego
    dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego
    przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony). Wprowadzenie
    procedury korekty związane jest z tym, że w systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia
    niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie związek towaru z danym
    rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter
    planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny
    związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia
    albo uzasadniając dokonanie odliczenia.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości należy przede wszystkim przeanalizować, czy dojdzie
    do zmiany przeznaczenia w związku z przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości z działalności gospodarczej do majątku prywatnego.
    Z wniosku wynika, że:
    · Jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
    · W dniu (...) 2014 r. nabył Pan, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, prawo
      wieczystego użytkowania nieruchomości składającej się z działek ewidencyjnych: A o
      powierzchni (...) ha; B o powierzchni (...) ha oraz c o powierzchni (...) ha objętej księgą
      wieczystą nr (...) (zwana dalej: prawem użytkowania wieczystego nieruchomości).

    · W maju 2014 r. dokonał Pan podziału działek, w wyniku czego: działka nr B o
      powierzchni (...) ha została podzielna na działki numery: D o powierzchni (...) ha i E o
      powierzchni (...) ha oraz działka nr c o powierzchni (...) ha została podzielona na działki
      nr F o powierzchni (...) ha i G o powierzchni (...) ha.
    · Nabył Pan prawo użytkowania nieruchomości w celu odsprzedaży całości lub części.
    · Zakwalifikował Pan prawo użytkowania wieczystego nieruchomości jako inwestycję i
      jako towar handlowy.
    · Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości nie było wprowadzone do ewidencji
      środków trwałych, a tym samym nie były naliczane od niego odpisy amortyzacyjne.
    · Z tytułu zakupu działek, z których powstały działki nr D i F przysługiwało Panu prawo do
      odliczenia VAT i z prawa tego Pan skorzystał.
    · Z końcem roku 2025, przed zamknięciem działalności gospodarczej, zamierza Pan
      przenieść prawo użytkowania wieczystego nieruchomości z majątku firmowego do
      osobistego.
    · Przekazanie działki nr D i nr F do majątku prywatnego będzie czynnością opodatkowaną
      podatkiem VAT.
    Zatem w związku z faktem, że nabył Pan prawo użytkowania wieczystego działek z
    zamiarem Jego dalszej odprzedaży, w ramach działalności gospodarczej, z tytułu
    prowadzenia, której jest Pan czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od
    towarów i usług, a przekazanie działki nr D i nr F do majątku prywatnego będzie
    czynnością opodatkowaną podatkiem VAT, nie dojdzie do zmiany przeznaczenia towarów
    handlowych, które pierwotnie miały być wykorzystywane do czynności, w stosunku do
    których przysługiwało Panu prawo do obniżenia podatku należnego, o których mowa w
    art. 91 ust. 7d ustawy. Działki nr D i nr F miały być wykorzystywane wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT (i zrealizowane zostało przysługujące w związku z tym
    prawo do odliczenia). W przypadku zatem – jak Pan wskazał – opodatkowania podatkiem
    VAT przekazania działki nr D i nr F do majątku prywatnego, należy uznać, że towary
    handlowe zostaną wykorzystane zgodnie z tym zamiarem.
    Zatem w odniesieniu do działek nr D i nr F będących towarami handlowymi, w związku z
    wycofaniem ich prawa użytkowania wieczystego z obecnie prowadzonej działalności
    gospodarczej do majątku prywatnego, która to czynność będzie opodatkowana
    podatkiem VAT, nie będzie Pan zobowiązany do dokonania korekty podatku naliczonego,
    zgodnie z art. 91 ust. 7d ustawy.
    Podsumowanie
    Nie będzie Pan zobligowany do dokonania korekty podatku naliczonego w związku z
    przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego działek nr D i nr F z działalności
    gospodarczej do majątku prywatnego zgodnie z art. 91 ust. 7d ustawy.
    Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Pana wątpliwości dotyczą również ustalenia czy w momencie sprzedaży prawa
    użytkowania wieczystego nieruchomości z majątku prywatnego (po jej uprzednim
    wycofaniu z działalności gospodarczej do majątku prywatnego) powstanie obowiązek
    podatkowy na gruncie VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian
      za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
      umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży
      na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
      komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
      jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt, jak również prawo użytkowania
    wieczystego gruntu, spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego
    sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie prawa
    użytkowania wieczystego gruntu, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W tym miejscu należy również wskazać, że na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji: (...); dostawa terenu budowlanego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze; (...).
    Analiza powyższych przepisów prawa wspólnotowego wskazuje, że podatnikiem podatku
    od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania
    nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym,
    wykorzystywanie majątku osobistego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest
    dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie, czy działanie
    to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy
    majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Wobec tego nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku
    osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu
    jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba
    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne
    jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    cytowanej wyżej ustawy.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Tak więc w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży prawa użytkowania wieczystego
    działek nr D i nr F istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu

    dokonania sprzedaży, po wycofaniu ich z działalności gospodarczej do majątku
    prywatnego, podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana
    za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    W tej sprawie należy przytoczyć – celem wyjaśnienia – orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r., w sprawach C-180/10 i C-181/10. I
    tak, z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Ponadto Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zatem,
    kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby
    fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania

    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np.
    nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Zatem należy jeszcze raz powtórzyć, że w kwestii opodatkowania sprzedaży prawa
    użytkowania wieczystego działek istotne jest, czy w danej sprawie w celu dokonania
    sprzedaży, po wycofaniu działek z działalności gospodarczej do majątku prywatnego,
    podejmie Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością
    uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym. Przejawem takiej aktywności określonej osoby w
    zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają
    formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z
    nich.
    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w
    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

    Wskazać w tym miejscu należy, że z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że
    podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT,
    zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku
    podatkowego.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    W pierwszej kolejności należy ustalić, czy w odniesieniu do opisanej sprzedaży prawa
    użytkowania wieczystego przedmiotowych działek, będzie Pan działał w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wyjaśniono powyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i
    stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, należy
    szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja.
    Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    W analizowanej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując
    sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działek nr D i F będzie Pan występował w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak
    wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest
    określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą
    jako podatnika podatku od towarów i usług.
    Z okoliczności sprawy wynika, że sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek nr D i F
    należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Wskazał Pan bowiem, że:
    · ma Pan zamiar zamknąć działalność gospodarczą i z tego powodu planuje Pan przenieść
      do majątku osobistego składniki majątku wykorzystywanego do tej pory w działalności
      gospodarczej;
    · po przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku
      prywatnego nieruchomość ta będzie wykorzystywana jako teren zielony;
    · na ten moment, działki nr D oraz F nie są wykorzystywane w ramach najmu, czy
      dzierżawy, nie są pobierane z jej tytułu żadne pożytki. W przyszłości również nie
      planuję Pan wynajmować ww. działek oraz ww. działki nie będą udostępniane innym
      osobom na podstawie umów cywilno-prawnych;
    · po przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku
      prywatnego nie planuje Pan czynić na ww. działkach żadnych nakładów finansowych;
    · po przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku
      prywatnego nie planuje Pan udzielić innej osobie pełnomocnictwa, czy jakiegokolwiek
      innego umocowania prawnego do działania w Pana imieniu w związku z transakcją

      sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości, ani prawa do dysponowania
      nieruchomościami na cele budowlane przed ewentualną sprzedażą nieruchomości
      innemu podmiotowi;
    · po przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku
      prywatnego nie planuje Pan zawierać umowy przedwstępnej sprzedaży prawa
      użytkowania wieczystego ww. działek;
    · planuję Pan sprzedać działki D oraz F w przyszłym roku, tj. 2026;
    · w stosunku do działek o nr ewidencyjnym D oraz nr ewidencyjnym F przed ich
      sprzedażą i po przekazaniu ich do majątku prywatnego nie poczynił Pan i nie planuje
      Pan czynić działań zwiększających ich wartość.
    Brak jest zatem – w analizowanej sprawie – przesłanek świadczących o takiej Pana
    aktywności w przedmiocie zbycia prawa użytkowania wieczystego działek nr D i F, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Po wycofaniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z działalności
    gospodarczej nie wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzą, że sprzedaż
    nieruchomości wypełniać będzie przesłanki działalności gospodarczej. Nie będzie Pan
    podejmował takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Po przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku
    prywatnego w ww. przypadku nie będzie Pan podejmował żadnych czynności
    zmierzających do podniesienia wartości gruntu.
    Zatem, w związku ze sprzedażą prawa użytkowania wieczystego działek nr D i F będzie
    Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co
    nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    bowiem czynność ta oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy
    o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Brak tego statusu pozbawia Pana
    cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie
    sprzedaży prawa użytkowania wieczystego ww. działek, po przeniesieniu prawa
    użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku prywatnego, a ich dostawę, cech
    czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Skutkiem powyższego, transakcja sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działek nr D i
    nr F, po przeniesieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do majątku
    prywatnego, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W
    związku ze sprzedażą przedmiotowych nieruchomości nie wystąpi Pan w charakterze
    podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego
    działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji, nie będzie
    Pan zobowiązany do naliczenia podatku VAT przy transakcjach sprzedaży prawa
    użytkowania wieczystego tych działek. Tym samym, sprzedaż prawa użytkowania
    wieczystego ww. działek nie będzie skutkowała powstaniem po Pana stronie obowiązku
    podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 19a ust. 1
    ustawy.
    Podsumowanie
    W momencie sprzedaży przez Pana prawa użytkowania wieczystego działek nr D i nr F z
    majątku prywatnego (po ich uprzednim wycofaniu z działalności gospodarczej do majątku
    prywatnego) nie powstanie po Pana stronie obowiązek podatkowy, na gruncie podatku od
    towarów i usług.
    Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa,
    składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
    wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym
    lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Należy zatem zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację
    oparłem się na informacji, że przekazanie działki nr D i nr F do majątku prywatnego będzie
    czynnością opodatkowaną podatkiem VAT. Powyższe stwierdzenie przyjęto jako element
    opisanego zdarzenia przyszłego i nie było ono przedmiotem analizy. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte
    pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W
    szczególności dotyczy to zwolnienia od podatku VAT dostawy wycofania z działalności
    gospodarczej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.