Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.548.2025.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-27
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego
wynikającego z faktur za media (energię elektryczną i wodę),
które wystawiane są na męża.
Słowa kluczowe: faktura
media
najem
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Zwrot różnicy podatku
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 12 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z
    faktur za media (energię elektryczną i wodę), które wystawiane są na Pani męża.
    Uzupełniła go Pani pismem, które wpłynęło 22 lipca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, jest Pani czynnym
    podatnikiem VAT i wynajmuje lokal użytkowy. Z tytułu najmu wystawia Pani faktury VAT z
    zastosowaniem stawki 23%.
    Oprócz czynszu najmu, refakturuje Pani także koszty mediów - energii elektrycznej oraz
    wody - na najemcę. Faktury źródłowe za energię wystawiane są przez A S.A., a za wodę i
    ścieki przez B - jednak wystawiane są one na Pani męża A.A., z którym pozostaje Pani we
    wspólności majątkowej.
    Koszty te są następnie refakturowane na najemcę z odpowiednimi stawkami VAT
    (zgodnymi ze stawkami wynikającymi z faktur źródłowych).

    Urząd Skarbowy zakwestionował Pani prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    wynikającego z faktur za media, argumentując, że nie zostały one wystawione na Panią,
    lecz na Pani męża.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    W odpowiedzi na pytania Organu wskazała Pani:
    1) Czy umowy na dostawę mediów, tj. energii elektrycznej i wody zawieraliście oboje
      Państwo, czy wyłącznie Pani mąż?
      Odpowiedź: Umowy na dostawę mediów (energii elektrycznej i wody) zawierał Pani
      mąż.
    2) Czy stroną umowy najmu lokalu użytkowego jest wyłącznie Pani, wyłącznie mąż, oboje
      Państwo?
      Odpowiedź: Stroną umowy najmu lokalu użytkowego jest wyłącznie Pani.
    3) Czy lokal użytkowy należy do majątku wspólnego Pani i męża?
      Odpowiedź: Lokal użytkowy należy do majątku wspólnego Pani i męża.
    4) Czy Pani mąż prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem VAT, z tytułu
      której jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT?
      Odpowiedź: Pani mąż prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem
      VAT i jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT, jest komplementariuszem
      firmy X sp.k, NIP: (...); pod nr NIP prywatnym: (...) nie ma zarejestrowanej działalności
      gospodarczej.
    5) Czy nabywane od dostawców media (energia i woda), które Pani refakturuje na najemcę
      lokalu służą Pani wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT?
      Odpowiedź: Nabywane od dostawców media (energia i woda), które Pani refakturuje
      na najemcę lokalu, służą wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym przysługuje Pani prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego wynikającego z faktur za media (energię elektryczną i wodę), które są
    wystawiane na Pani męża, z którym pozostaje Pani w ustawowej wspólności majątkowej,
    w sytuacji gdy koszty te są refakturowane na najemcę lokalu, w związku z
    opodatkowanym najmem?
    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że przysługuje Pani prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur za
    media, mimo że są one formalnie wystawione na męża, ponieważ:
        lokal jest współwłasnością majątkową, objętą wspólnością ustawową małżeńską,
        koszty mediów są ponoszone w związku z prowadzoną opodatkowaną działalnością
        najmu,
        refakturowanie tych kosztów odbywa się z należytą dokumentacją i zastosowaniem
        odpowiednich stawek VAT,
        faktycznym nabywcą i odbiorcą tych usług w kontekście najmu jest Pani - jako
        wynajmująca lokal i podmiot refakturujący media.

    Stanowisko to znajduje uzasadnienie m.in. w orzecznictwie sądów administracyjnych (np.
    wyrok NSA z 11 października 2022 r., sygn. I FSK 998/19) oraz w indywidualnych
    interpretacjach podatkowych wydawanych w podobnych sprawach (np. interpretacja
    Dyrektora KIS z 16 stycznia 2023 r., nr 0112-KDIL1-2.4012.625.2022.2.MR).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a. nabycia towarów i usług,
      b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Zaznaczyć jednak należy, że ustawodawca nie zobowiązuje w żaden sposób podatnika,
    któremu przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego do jego odliczenia. Jest to
    elementarne prawo podatnika i od niego samego zależy, czy z niego skorzysta, czy też nie.
    Na zakres prawa do odliczenia w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie
    statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług, wykonującego
    czynności opodatkowane. Tylko podatnik, w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do
    odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z
    prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Wobec tego należy stwierdzić, że za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot,
    który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do
    celów opodatkowanej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Za
    działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły,
    majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Ponadto, ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek
    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT;
        wynajmuje Pani lokal użytkowy, który należy do majątku wspólnego Pani i męża;
        za najem wystawia Pani faktury ze stawką VAT 23%;
        koszty mediów (energii elektrycznej, wody i ścieków) refakturuje Pani na najemcę;
        faktury źródłowe za media wystawiane są przez dostawców na Pani męża, gdyż to
        mąż zawierał z nimi umowy na ich dostawy.
    W rozpatrywanej sprawie Pani wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku
    naliczonego z faktur dokumentujących dostawę mediów (energii elektrycznej i wody),
    które wystawiane są na Pani męża.
    Aby podatnik mógł dokonać chociażby częściowego odliczenia podatku VAT powinien
    posiadać fakturę zakupu, z której jasno będzie wynikało, że to właśnie on jest nabywcą

    towaru lub usługi. W przypadku gdy podatnik prowadzi jednoosobową działalność
    gospodarczą na fakturze powinno znaleźć się jego imię i nazwisko, adres oraz numer NIP.
    Ponadto dokument powinien zawierać wszystkie niezbędne dane wymagane ustawą.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
    Jak stanowi art. 106e ust. 1 ustawy, faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b; (...).
    Z ww. uregulowań wynika, że podatnik dokonujący sprzedaży na rzecz innego podatnika
    lub też otrzymujący od innego podatnika zaliczki na poczet przyszłej sprzedaży – ma
    obowiązek wystawienia faktury dokumentującej tę sprzedaż. Wystawiona faktura powinna
    m.in. jednoznacznie określać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i
    podatnika (nabywcy), ich adresy oraz numery NIP. Faktura powinna zawierać dane
    nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia
    gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji.
    Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który powinien wynikać z
    zawartej umowy. Wskazania wymaga, że to nabywca podaje swoje dane sprzedawcy
    aktualne dla danej transakcji.
    Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury
    muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy
    sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało
    bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura potwierdza
    zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust.
    1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą
    wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania,
    a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.
    Podkreślenia wymaga, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Zatem to na stronach transakcji
    spoczywa odpowiedzialność za podanie prawidłowych danych kontrahentowi. Dane te
    posiadają szczególne znaczenie w przypadku nabywania przez podatnika VAT towarów i
    usług dla celów działalności gospodarczej, która wymaga konieczności wykazania związku
    z czynnościami opodatkowanymi. Zatem to podatnik zobowiązany jest udowodnić
    (posiadać wystarczający dowód) na występowanie związku nabytych towarów i usług z
    działalnością gospodarczą.

    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach
    dokumentujących transakcje występują, tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że
    nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej
    wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które, co prawda, powodują, że faktura nie
    odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na
    przedmiot i podstawę opodatkowania.
    Zauważenia wymaga, że chociaż faktura powinna zawierać dane dotyczące nabywcy
    wymienione w art. 106e ustawy, to jednak niewskazanie niektórych z tych informacji nie
    wyklucza możliwości jego identyfikacji na podstawie pozostałych danych zawartych na
    fakturze. Brak NIP-u nabywcy przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu pozostałych
    danych podmiotu będącego nabywcą jest wadą techniczną, niewyłączającą możliwości
    zweryfikowania dokonania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy
    towaru, a jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania
    podatkowego.
    Jak wskazano na wstępie, odliczyć można podatek naliczony, który jest związany z
    transakcjami opodatkowanymi podatnika. Z uwagi na treść cytowanych przepisów ustawy
    o podatku od towarów i usług należy zauważyć, że obowiązkiem podatnika jest
    przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju czynności, z którymi wydatki
    te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem
    działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli
    dokonania tzw. alokacji podatku do czynności opodatkowanych i czynności
    niegenerujących podatku należnego.
    Zgodnie z treścią art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2006/112/WE”:
      W celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi spełnić następujące
      warunki: w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a), w
      odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług, musi posiadać faktury
      sporządzone zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-6.
    Zatem, na gruncie podatku od towarów i usług istotne jest posiadanie faktur
    dokumentujących nabycie towarów i usług. Faktury te są bowiem dokumentami
    źródłowymi potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze, na podstawie których
    podatnik podatku VAT odlicza podatek naliczony.
    Jednocześnie trzeba mieć na względzie, że obowiązujące przepisy prawa nie dopuszczają
    możliwości zastąpienia faktury innym dokumentem. Krajowe przepisy ustawy o VAT nie
    wskazują bowiem na inny dokument, który mógłby pełnić rolę faktury.
    Trzeba również mieć na uwadze, że faktura dokumentująca dokonanie dostawy towarów
    /świadczenia usług pełni funkcję kontrolną (umożliwia bowiem administracji podatkowej
    realizację czynności kontrolnych i weryfikację poprawności zadeklarowanej przez
    podatnika sprzedaży), ale z perspektywy podatnika najistotniejszą funkcją faktury jest
    zapewnienie neutralności opodatkowania poprzez umożliwienie odliczenia podatku
    naliczonego na poprzednim etapie obrotu od podatku należnego. Faktura jest niejako
    „nośnikiem” podatku naliczonego, w związku z czym zasadniczo realizacja prawa do
    odliczenia podatku naliczonego nie może obyć się bez faktury. Wynika to wprost z treści
    cyt. wyżej art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy.
    W konsekwencji podatnik może dokonać odliczenia podatku naliczonego w oparciu o
    posiadane faktury. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związane
    jest z otrzymaniem przez podatnika faktury, w której określana jest kwota podatku

    naliczonego. Podatnik jest zobowiązany posiadać fakturę jako warunek niezbędny do
    realizacji przysługującego prawa do odliczenia podatku naliczonego. O ile bowiem prawo
    to powstaje w związku z dokonaniem określonych czynności wywołujących skutek w
    zakresie podatku od towarów i usług, to realizacja tego prawa następuje tylko w wyniku
    dysponowania przez podatnika fakturą potwierdzającą zakup przez niego towarów lub
    usług.
    Na uwarunkowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego od posiadania faktury
    wskazuje w orzeczeniach Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 14 lipca
    1988 r. w sprawach połączonych C-123/87 i C-330/87 TSUE stwierdził, że aby być
    uprawnionym do odliczenia podatku od wartości dodanej podatnik musi posiadać fakturę
    sporządzoną zgodnie z art. 22(3) VI Dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem faktura musi
    wyraźnie określać kwotę bez VAT oraz odpowiadający jej podatek VAT w podziale na
    poszczególne stawki, a także wszelkie zwolnienia, zaś Państwa Członkowskie ustalą
    kryteria ustalenia, czy dany dokument stanowi fakturę. Podobnie w wyroku z 13 grudnia
    1989 r. w sprawie C-342/87 Trybunał uznał, że w celu skorzystania z prawa do odliczeń
    podatnik musi posiadać fakturę. Wskazanie kwoty podatku od towarów i usług jest
    elementem faktury, od którego zależy skorzystanie z prawa do odliczenia.
    Zatem podstawę do dokonania odliczenia podatku naliczonego może stanowić wyłącznie
    faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym,
    przedmiotowym oraz ilościowym. Tym samym faktura musi potwierdzać, że w
    rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi
    podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego
    towaru lub usługi. Niezgodność któregokolwiek z tych aspektów eliminuje możliwość
    odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturze, która nie odzwierciedla
    rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    wniosku, że z tytułu faktur za media (energia elektryczna i woda), które jak Pani wskazała
    wystawiane są na Pani męża i wyłącznie on jest stroną umowy z dostawcami nie będzie
    Pani przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    W związku z powyższym pomimo, że nabywane media ww., które refakturuje Pani na
    najemcę lokalu służą wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT nie
    zostanie spełniony jeden z wymogów umożliwiających odliczenie podatku naliczonego.
    Nie będzie Pani bowiem w posiadaniu faktur wystawionych na Panią, które dokumentują
    nabycie tych mediów przez Panią. Faktura dokumentująca nabycie towaru/usługi
    wystawiona na inną osobę fizyczną, w tym wypadku na Pani męża, nie daje Pani prawa do
    odliczenia podatku VAT. Prawo do odliczenia przysługuje podmiotowi którego dane
    widnieją na fakturze.
    Tym samym pomimo tego, że jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT, to z
    okoliczności sprawy wynika, że nie będzie Pani w posiadaniu wystawionych na Panią przez
    dostawców mediów (energii i wody) faktur. Jak wyżej wskazałem, faktura stanowi dla
    nabywcy towaru i usługi podstawę do odliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 86
    ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, ponieważ podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca
    z tych faktur.
    Zatem Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej, należy zwrócić
    uwagę na to, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie
    wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych

    podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność
    okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających
    interpretacjom. Również interpretacja powołana przez Panią na poparcie własnego
    stanowiska rozstrzyga w odmiennym stanie faktycznym od sytuacji przedstawionej we
    wniosku. Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych
    występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołana przez Panią interpretacja
    indywidualna, została potraktowana jako element Pani argumentacji, nie może stanowić
    podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Odnosząc się do powołanego przez Panią wyroku NSA należy wyjaśnić, że wyroki są
    rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonymi w określonych stanach
    faktycznych i tylko do nich się zawężają. Powołane wyroki wiążący charakter mają w
    konkretnych sprawach i ściśle określonych stanach faktycznych. W konsekwencji
    odniesienie jakiegokolwiek orzeczenia sądowego – czy też uzasadnienia wyroku do innej
    sytuacji, nie nadaje powołanej sytuacji mocy wiążącej orzeczenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.