Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.956.2024.5.MT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Możliwość skorzystania z jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w ramach pomocy "de minimis" w związku z zakupem przyczepy kempingowej.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja jednorazowa; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; pomoc-pomoc de minimis; przyczepa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.-Definicja kosztów.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 8; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22a-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22f-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22f-ust. 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22h-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22h-ust. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22k-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22k-ust. 7

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 9 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 21 stycznia 2025 r. (wpływ 21 stycznia 2025 r.) oraz pismem z
    30 stycznia 2025 r. (wpływ 30 stycznia 2025 r.)– w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan działalność o profilu informatycznym polegającą na monitorowaniu
    aktualnego oprogramowania i wdrażaniu nowych rozwiązań w tym zakresie. Ma Pan
    podpisane stałe umowy z klientami z obszaru Unii Europejskiej i realizuje Pan dla nich
    usługi. Chciałby Pan rozwinąć swoją działalność i móc świadczyć usługi w szerszym
    zakresie zarówno z dowolnego miejsca jak i w dowolnym czasie. Planuje Pan zakup
    przyczepy kempingowej do samochodu, która umożliwiałaby Panu aranżację przestrzeni
    biurowej i dojazd do klienta niezależnie od jego miejsca siedziby w Polsce i w Unii
    Europejskiej. Na dziś na potrzeby prowadzonej działalności ma Pan jedynie przeznaczone
    miejsce w mieszkaniu, w którym przebywa Pan razem z żoną i dzieckiem. Nie posiada Pan
    żadnego innego wynajętego biura. Najlepszym rozwiązaniem dla Pana działalności byłoby
    mobilne biuro w przyczepie. Zakup przyczepy umożliwi Panu również zredukowanie
    kosztów noclegów w delegacjach do klientów. Przyczepa zostanie wyposażona w monitor,
    dodatkową antenę oraz modem zapewniający stały dostęp do internetu. Chciałby Pan też
    zaznaczyć że przyczepa może być sporadycznie wykorzystywana również prywatnie.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego
    Wskazał Pan, że zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Na 2025 r.
    wybierze Pan formę opodatkowania na zasadach ogólnych wg skali podatkowej. Dla celów
    podatku dochodowego prowadzi Pan ewidencję podatkową w postaci Księgi Przychodów i
    Rozchodów. Działalność gospodarczą prowadzi Pan od 3 sierpnia 2020 r. Przedmiotem
    zapytania jest okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. Jest Pan małym
    podatnikiem w rozumieniu art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przyczepa kempingowa nie jest pojazdem samochodowym, wymienionym w
    art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Przyczepa kempingowa nie
    będzie stanowiła samochodu osobowego, zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych oraz samochodu specjalnego, zgodnie z art. 5a pkt 19a
    lit. c) tej ustawy. Przyczepa kempingowa będzie stanowiła składnik majątku w
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust.2 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przyczepa kempingowa w dniu
    przyjęcia do używania będzie stanowiła środek trwały kompletny i zdatny do użytku.
    Przewidywany okres jej użytkowania będzie wynosił dłużej niż rok. Przyczepa kempingowa
    zostanie zakwalifikowana według Klasyfikacji Środków Trwałych do grupy 748 – Przyczepy,
    dla której stawka amortyzacji wynosi 14% (29.20.22.0 i 29.20.23.0). Rodzaj ten obejmuje:
    przyczepy mieszkalne lub turystyczne (kempingowe) oraz przyczepy do przewozu
    towarów. Będzie Pan posiadał faktury i rachunki z których wynikać będą poniesione
    wydatki związane z zakupem przyczepy. Przyczepa nie jest pojazdem samochodowym,
    więc nie będzie wydane zaświadczenie o uznaniu jej za pojazd inny niż osobowy. Przed
    nabyciem przyczepy kempingowej nie była ona używana przez poprzedniego właściciela.
    Wartość przyczepy, to kwota około 230.000 zł brutto. Wydatki związane z wyposażeniem
    /doposażeniem przyczepy, to: łącze internetowe, monitor, drukarka. Przyczepa
    kempingowa zostanie wyposażona we wszystkie niezbędne do prowadzenia działalności
    gospodarczej przedmioty. Przyczepa stanowi mobilne biuro Pana działalności
    gospodarczej. W czasie, w którym świadczy Pan usługi dla Pana klientów będzie ona
    stanowiła Pana biuro, z którego będzie Pan mógł świadczyć swoje usługi, natomiast poza
    godzinami pracy będzie ona służyła do celów prywatnych. Jest to konieczny zakup,
    ponieważ aktualnie, w sytuacji gdy jest Pan poza siedzibą firmy i nie ma Pan dostępu do
    biura (wraz z całym wyposażeniem i dobrym łączem internetowym) jest Pan zmuszony
    zrezygnować z niektórych zleceń lub też w przypadku konieczności natychmiastowej
    reakcji na wiadomość od klienta realizacja usług jest znacząco utrudniona (co ma
    negatywny wpływ na relacje z klientami). Poza godzinami Pana pracy będzie ona służyła
    do celów prywatnych. Przyczepa może być wykorzystana sporadycznie dla celów
    prywatnych – nie więcej niż kilka godzin w ciągu tygodnia. W 99% Przyczepa będzie
    wykorzystywana do celów dotyczących działalności gospodarczej, a w 1% do celów
    prywatnych. Będzie Pan w przeważającej części wykorzystywał przyczepę stacjonarnie w
    charakterze miejsca do wykonywanej pracy. Będzie Pan przyjmował klientów
    /kontrahentów w przyczepie kempingowej. Planuje Pan wykorzystywać przyczepę również
    w celu wyjazdu do klientów. Jeśli pozwoli to Panu lepiej realizować Pana usługi, to będzie
    Pan holował przyczepę w miejsce aktualnego zapotrzebowania na Pana usługi. Pana
    zamiarem jest również możliwość noclegu w niej, co pozwoli obniżyć koszty delegacji. W
    sytuacji potrzeby natychmiastowej reakcji na zapytanie na klienta ma Pan możliwość
    szybkiego dostęp do biura i narzędzi pracy. Przyczepa kempingowa będzie holowana przy
    każdym wyjeździe do klienta/kontrahenta. Samochód, którym będzie Pan holował
    przyczepę wykorzystywany będzie do celów mieszanych. Możliwe będzie wykonywanie
    pracy w przyczepie kempingowej w sezonie jesiennym i zimowym. W sezonie jesiennym i
    /lub zimowym również będzie Pan holował przyczepę kempingową w czasie wyjazdów do
    klientów. Podczas pracy stacjonarnej przyczepa będzie parkowana na kempingu, tak by
    móc zapewnić niezbędne połączenie do prądu w godzinach pracy.
    Pytania
    1. Czy od zakupu przyczepy na cele prowadzenia biura będzie Pan mógł odliczyć 100%
      VAT z faktury zakupu?
    2. Czy od wydatków na zakup wyposażenia/doposażenia przyczepy będzie Pan mógł
      odliczyć 100% VAT z faktur ?
    3. Czy w przypadku zakupu i rozliczania przyczepy kempingowej ma Pan możliwość
      skorzystania z jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w ramach pomocy "de
      minimis" do 50 tys. euro ?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku Nr
    3. W zakresie pytań oznaczonych we wniosku Nr 1 i Nr 2 zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.

    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że w przypadku zakupu i rozliczania przyczepy kempingowej ma Pan
    możliwość skorzystania z jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w ramach pomocy "de
    minimis" do 50 tys. euro.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.

    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość
    powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Stosownie do art. 22f ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą
      likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów
      amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w
      art. 22b.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem
      art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m

      albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub
      wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
    W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem
      art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów
      amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan
      likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych
      obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty
      uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 22h ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
      określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem
      ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego
      środka trwałego.
    Jedną z metod amortyzacji przewidzianą przez przepisy ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych jest tzw. jednorazowa amortyzacja.
    Jak stanowi art. 22k ust. 1 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i
      urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z
      wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich
      używania przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych
      podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w
      następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o
      dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich
      używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota
      amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy
      zastosowaniu metody określonej w art. 22i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22i.
    Zgodnie z art. 22k ust. 7 ww. ustawy:
      Podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać
      jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych
      zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w
      roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych
      odpisów amortyzacyjnych.
    Z kolei, stosownie do art. 22k ust. 9 ww. ustawy:
      Przy określaniu limitu, o którym mowa w ust. 7, nie uwzględnia się odpisów
      amortyzacyjnych od nieprzekraczającej 10 000 zł wartości początkowej środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22f ust. 3.
    W myśl art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w ust. 7, nie
      wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, lub stosować zasady
      określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego podatnicy dokonują

      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów
      amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz
      niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1, nie może
      przekroczyć wartości początkowej tych środków trwałych.
    Amortyzacja dokonana na zasadach określonych w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na
    zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego (art. 22k ust. 10
    ww. ustawy).
    W świetle wyżej cytowanych przepisów, z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą
    skorzystać:
        mali podatnicy lub
        podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej.
    Określenie „mały podatnik” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku – oznacza to podatnika, u którego
      wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i
      usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty
      odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w
      spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia
      kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego
      przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego
      roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.
    Jak wynika z powyższych przepisów, przedsiębiorcy będący małymi podatnikami, mogą
    dokonywać jednorazowej amortyzacji środków trwałych zaliczonych do grup 3-8
    Klasyfikacji Środków Trwałych do wysokości określonego w ww. ustawie limitu
    (równowartości 50.000 euro). Wyjątek stanowią będące środkami trwałymi samochody
    osobowe, które nie mogą podlegać jednorazowej amortyzacji.
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
      części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
      wielozadaniowy, van lub
      - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem
      siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie
      oddzielne elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:
      - agregat elektryczny/spawalniczy,
      - do prac wiertniczych,

      - koparka, koparko-spycharka,
      - ładowarka,
      - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      - żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
      86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług;
    Zgodnie z art. 5d ustawy:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
      1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania
      technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
      potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu
      rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych
      wymagań;
      2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z
      przepisami o ruchu drogowym.
    W opisie zdarzenia przyszłego wskazał Pan, że prowadzi Pan działalność o profilu
    informatycznym. Planuje Pan zakup przyczepy kempingowej do samochodu, która
    umożliwiałaby Panu aranżację przestrzeni biurowej i dojazd do klienta niezależnie od jego
    miejsca siedziby w Polsce i w Unii Europejskiej. Zakup przyczepy umożliwi Panu
    zredukowanie kosztów noclegów w delegacjach do klientów. Przyczepa zostanie
    wyposażona w monitor, dodatkową antenę oraz modem zapewniający stały dostęp do
    internetu. Przyczepa kempingowa nie jest pojazdem samochodowym, wymienionym w
    art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie będzie stanowiła
    samochodu osobowego, zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych oraz samochodu specjalnego, zgodnie z art. 5a pkt 19a lit. c) tej ustawy. W
    dniu przyjęcia do używania będzie stanowiła środek trwały kompletny i zdatny do użytku.
    Przewidywany okres jej użytkowania będzie wynosił dłużej niż rok. Przyczepa kempingowa
    zostanie zakwalifikowana według Klasyfikacji Środków trwałych do grupy 748 – Przyczepy,
    dla której stawka amortyzacji wynosi 14% (29.20.22.0 i 29.20.23.0). Jest Pan małym
    podatnikiem w rozumieniu art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Mając na uwadze brzmienie wyżej powołanego art. 22k ust. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, będzie Pan mógł zastosować jednorazową amortyzację
    do przyczepy kempingowej, jako środka trwałego zaliczonego do grupy 7 Klasyfikacji
    Środków Trwałych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości
    kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.
    Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczyć ponadto należy, że w opisie zdarzenia przyszłego wskazał Pan, że przyczepa
    kempingowa zostanie zakwalifikowana według Klasyfikacji Środków Trwałych do grupy 748
    – Przyczepy. Wskazać należy, że naczepy i przyczepy zakwalifikowane są do grupy 747
    Klasyfikacji Środków Trwałych. W związku z tym uznajemy to za oczywistą omyłkę, która
    nie miała wpływu na rozstrzygnięcie.

    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia
    2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.