Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.545.2019.1.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-02-07
Teza: W zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej środków trwałych wchodzących w skład przedsiębiorstwa, które Wnioskodawczyni nabyła w drodze zapisu windykacyjnego oraz ustalenia wartości początkowej tych środków trwałych.
Słowa kluczowe: amortyzacja; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; przedsiębiorstwa; spadek; wartość-wartość początkowa; windykacja; zapis
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 listopada 2019 r. (data wpływu 26 listopada 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej środków trwałych wchodzących w skład przedsiębiorstwa, które Wnioskodawczyni nabyła w drodze zapisu windykacyjnego oraz ustalenia wartości początkowej tych środków trwałych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 listopada 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od wartości początkowej środków trwałych wchodzących w skład przedsiębiorstwa, które Wnioskodawczyni nabyła w drodze zapisu windykacyjnego oraz ustalenia wartości początkowej tych środków trwałych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 03.05.2019 r. zmarła siostra Wnioskodawczyni - która prowadziła działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej mebli, sprzętu oświetleniowego i pozostałych artykułów użytku domowego prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach pod nazwą X. W związku z czym w dniu 03.05.2019 r. Wnioskodawczyni przeprowadziła spis z natury towarów znajdujących się na stanie wg cen rynkowych obowiązujących na dzień 03.05.2019 r.

W dniu 06.05.2019 r. w siedzibie Kancelarii Notarialnej dokonano otwarcia i ogłoszenia testamentu oraz dziedziczenia. Na okoliczność poświadczenia dziedziczenia sporządzony został dokument o nazwie „Akt poświadczenia dziedziczenia" Repertorium A nr (…). Z treści art. 2 Aktu poświadczenia dziedziczenia wynika, że Wnioskodawczyni nabyła zapisu windykacyjnego tytułem przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 (1) Kodeksu Cywilnego prowadzone pod nazwą X z siedzibą w O..

Jak wynika z treści testamentu sporządzonego w dniu 14.12.2016 r. w formie Aktu Notarialnego Repertorium nr „(…)" postanawia, że jej siostra (Wnioskodawczyni) nabywa przedsiębiorstwo pod nazwą X tytułem zapisu windykacyjnego, z chwilą otwarcia spadku/zapisu windykacyjny - art. 981 (1) § 1 Kodeksu cywilnego.

Nabycie spadku z tytułu zapisu windykacyjnego zostało zgłoszone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przed upływem 6-ciu miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego, tj. w obowiązującym terminie określonym w ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadku i darowizn (t.j.Dz.U.2018 poz.2215).

W dniu 06.05.2019 r. w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) Wnioskodawczyni dokonała wpisu założenia działalności gospodarczej od dnia 03.05.2019 r. w zakresie sprzedaży detalicznej mebli, sprzętu oświetleniowego i pozostałych artykułów użytku domowego prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach pod nazwą Y. Nabyte przedsiębiorstwo, w tym środki trwałe (nabyte w drodze spadku/zapis windykacyjny) Wnioskodawczyni wprowadziła do ewidencji środków trwałych z wyjątkiem wyposażenia, towarów handlowych i środków pieniężnych. Wprowadzone do ewidencji środków trwałych - środki transportowe, nieruchomości, urządzenia i maszyny spełniają warunki określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm., tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.) do uznania ich za środki trwałe.

Wartość tych środków trwałych Wnioskodawczyni przyjęła w wartości rynkowej na dzień 03.05.2019 r. z uwzględnieniem art. 22g. ust. 1 pkt 3 i ust. 15. ustawy o podatku od osób fizycznych. Odpisy amortyzacyjne dokonała od wprowadzonych środków trwałych w wartości rynkowej począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji. Wnioskodawczyni nadmienia, że nabyte przez Nią środki trwałe w drodze spadku/zapisu windykacyjnego zostały zakupione przez siostrę Wnioskodawczyni przed 2018 rokiem i wykorzystywane były w jej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy Wnioskodawczyni miała prawo na podstawie art. 22g ust. 1 pkt 3 i ust. 15 Ustawy o podatku od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm., tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 zezm.) wprowadzić do ewidencji środków trwałych - środki trwałe z wyłączeniem wyposażenia, towarów handlowych i środków pieniężnych, które otrzymała w drodze spadku/zapisu windykacyjnego wg cen rynkowych obowiązujących w dniu 03.05.2019 r.?
2.  Czy Wnioskodawczyni miała prawo na podstawie art. 22 ust. 8 w związku z art. 22a-22o z uwzględnieniem art. 23 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm., tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.) zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Wnioskodawczyni uważa, że przedsiębiorstwo nabyła na podstawie testamentu sporządzonego w formie aktu notarialnego, w którym zawarty jest zapis windykacyjny. Fakt otwarcia i ogłoszenia testamentu nastąpił po śmierci spadkodawczyni, co zostało udokumentowane aktem poświadczenia dziedziczenia sporządzonym przez Notariusza. Na dzień zgonu spadkodawcy Wnioskodawczyni sporządziła spis z natury obejmujący środki trwałe, wyposażenie, środki pieniężne, towary handlowe znajdujące się w przedsiębiorstwie spadkodawcy. Nabycie spadku z tytułu zapisu windykacyjnego zostało zgłoszone w dniu 21.10.2019 r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, tj. przed upływem 6-ciu miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego.

Działalność gospodarczą Wnioskodawczyni rozpoczęła od dnia 03.05.2019 r. Środki trwałe znajdujące się w nabytym przedsiębiorstwie na podstawie zapisu windykacyjnego zostały zakupione przez spadkodawczynię przed rokiem 2018, były wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wykorzystywane w jej działalności gospodarczej. Środki trwałe znajdujące się w ewidencji środków trwałych spadkodawczyni jak też i wyposażenie, które zostały objęte zapisem windykacyjnym, były sfinansowane ze środków spadkodawczyni i nie pochodziły z darowizn i spadków.

Działalność gospodarczą Wnioskodawczyni prowadzi z wykorzystaniem nabytego przedsiębiorstwa w drodze zapisu windykacyjnego od dnia 03.05.2019 r. Wobec czego przepisy art. 22g. ust. 1 pkt 3 i ust. 15 ustawy o podatku od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm., tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.) pozwalają jej wprowadzić do ewidencji środków trwałych - środki trwałe z wyłączeniem wyposażenia, towarów handlowych i środków pieniężnych, które otrzymała w drodze spadku/zapisu windykacyjnego wg cen rynkowych obowiązujących na dzień 03.05.2019 r.

Ad. 2

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w takim samym zakresie jak spadkodawczyni od 03.05.2019 r. i kontynuuje. Działalność gospodarczą prowadzi z wykorzystaniem nabytego przedsiębiorstwa w drodze zapisu windykacyjnego. Dlatego też Wnioskodawczyni uważa, że na podstawie art. 22 ust. 8 w związku z art. 22a-22o z uwzględnieniem art. 23 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm., tj. Dz. U. z 2019 r poz. 1387 ze zm.) nabyła prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych nabytych w drodze zapisu windykacyjnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5a pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorstwie oznacza to przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

W myśl art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145) przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.

Obejmuje ono w szczególności:

*   oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa),

*   własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości,

*   prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych,

*   wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne,

*   koncesje, licencje i zezwolenia,

*   patenty i inne prawa własności przemysłowej,

*   majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne,

*   tajemnice przedsiębiorstwa,

*   księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl natomiast art. 552 Kodeksu cywilnego, czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

Zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025, z późn. zm. ) spadek stanowią prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, które z chwilą jego śmierci przechodzą na jedną lub kilka osób, stosownie do przepisów niniejszej ustawy.

W myśl art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

Zgodnie z art. 95a ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawa o notariacie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 540 ze zm.), notariusz sporządza akt poświadczenia dziedziczenia ustawowego lub testamentowego, z wyłączeniem dziedziczenia na podstawie testamentów szczególnych. Przed sporządzeniem aktu poświadczenia dziedziczenia notariusz spisuje protokół dziedziczenia przy udziale wszystkich osób, które mogą wchodzić w rachubę jako spadkobiercy ustawowi i testamentowi, a także osób, na których rzecz spadkodawca uczynił zapisy windykacyjne (art. 95b ww. Prawa o notariacie). Z kolei w myśl art. 95h § 1 ww. Prawa o notariacie, notariusz niezwłocznie po sporządzeniu aktu poświadczenia dziedziczenia dokonuje jego wpisu do Rejestru Spadkowego przez wprowadzenie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego danych wynikających z tego aktu, o których mowa w art. 95ha pkt 3-7. Notariusz opatruje wpis kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

W świetle powołanych przepisów wskazać należy, że śmierć podatnika jest jedną z form zakończenia bytu prawnego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, a więc również zakończeniem występowania podmiotu w obrocie gospodarczym w charakterze podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni nabyła w spadku w wyniku zapisu windykacyjnego przedsiębiorstwo po zmarłej w dniu 3 maja 2019 r. siostrze. W dniu 6 maja 2019 r. Wnioskodawczyni dokonała zgłoszenia działalności gospodarczej od dnia 3 maja 2019 r. Nabyte przedsiębiorstwo, w tym środki trwałe Wnioskodawczyni wprowadziła do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie z generalną zasadą zawartą w cytowanym przepisie, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to pomiędzy tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma, lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Podatnik ma zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, pod warunkiem, że mają one bezpośredni związek ze źródłem przychodów, a ich poniesienie ma wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Kosztem uzyskania przychodów, stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:

*   stanowić własność lub współwłasność podatnika,

*   zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,

*   być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

*   przewidywany okres jego używania być dłuższy niż rok,

*   być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym uznaje się, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast sformułowanie „zdatny do użytku”, należy rozumieć jako możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Stosownie zaś do treści art. 22c pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji nie podlegają:

1.  grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
2.  budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu,

\- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Stosownie do art. 22d ust. 2 ww. ustawy, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Z przepisu art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się na podstawie art. 22g ww. ustawy. Sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jest zróżnicowany ze względu na sposób ich nabycia.

Stosownie do art. 22g ust. 1 za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub inny nieodpłatny sposób – wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

W razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze spadku lub darowizny, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi suma ich wartości rynkowej, nie wyższa jednak od różnicy pomiędzy wartością tego przedsiębiorstwa albo jego zorganizowaną częścią a wartością składników mienia, niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi, określoną dla celów podatku od spadków i darowizn (art. 22g ust. 15).

Zgodnie z art. 22g ust. 16 ww. ustawy, przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 19 ust. 3 powołanej ustawy, wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Ustawą z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2018 r., poz. 1291) wprowadzono istotne zmiany w brzmieniu przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej darowanych środków trwałych. Przepisy te mają zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2018 r.

Zgodnie ze znowelizowanym tą ustawą przepisem art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli:

*   nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw lub,
*   dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
*   nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub
*   nabycie stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje „nabycia w drodze spadku”, jednakże pojęcie to występuje kilkukrotnie - w art. 5a pkt 12, art. 10 ust. 5, art. 22 ust. 1m, art. 22 ust. 6d, art. 22g ust. 1 pkt 3, art. 22g ust. 15, art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a, art. 24 ust.5d oraz w uchylonym art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. d ustawy PIT.

Należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych od lat konsekwentnie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pod pojęciem „nabycie w drodze spadku", użytym w ustawie PIT, należy rozumieć nabycie w drodze dziedziczenia, zapisu, dalszego zapisu/polecenia testamentowego (np. wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1437/09, z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2983/11, z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II FSK 1120/11, z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 1966/11, z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 625/13, z dnia 29 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 3281/15).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że pojęcie ‘nabycia w drodze spadku" użyte w art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje nabycie przedsiębiorstwa na podstawie rozporządzenia testamentowego w drodze zapisu zwykłego i windykacyjnego.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skoro nabycie przedsiębiorstwa nastąpi w drodze spadku w wyniku zapisu windykacyjnego – to wartość środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych można zaliczyć w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne. Wartość początkową środków trwałych wchodzących w skład przedsiębiorstwa nabytych w drodze spadku w wyniku zapisu windykacyjnego należy określić według wartości rynkowej z dnia nabycia spadku, zgodnie z cytowanym powyżej art. 22g ust. 1 pkt 3 w związku z art. 22g ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tym że łączną wartość początkową środków trwałych stanowić będzie suma ich wartości rynkowej z dnia nabycia spadku, nie wyższa jednak od różnicy pomiędzy wartością tego przedsiębiorstwa, a wartością składników mienia, niebędących środkami trwałymi, określoną dla celów podatku od spadków i darowizn.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.