Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.66.2022.4.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-05-16
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wydawaniem posiłków pracownikom.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; posiłki-posiłki profilaktyczne; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Zakłady pracy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

**Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe**

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

18 stycznia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 stycznia 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 15 kwietnia 2022 r. (data wpływu 22 kwietnia 2022r.). Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Spółka zamierza wydawać swoim pracownikom – około 200 osobom – wyżywienie w formie zup dostarczanych przez firmę zewnętrzną. Powodem jest to, że na halach produkcyjnych oraz w magazynach jest dość zimno, jednocześnie szerzy się pandemia koronawirusa COVID-19, w związku z tymi powodami – by przeciwdziałać potencjalnym zachorowaniom, a co za tym idzie nadmiernej absencji, która może skutkować przerwaniu łańcucha procesów produkcyjnych, postanowiono profilaktycznie wzmacniać pracowników w formie serwowania im ciepłego posiłku.

Spółka nie posiada ZFŚS, pracownicy zaś nie świadczą pracy w warunkach szkodliwych (wg kryteriów rozporządzenia RM z 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów) w związku z tym nie jest im należne obowiązkowe i wymagane prawem wydawanie posiłków regeneracyjnych. Świadczenie to jest dla Spółki dobrowolne, ale też nie jest obowiązkowe do przyjęcia dla pracownika. By uniknąć zbędnej biurokracji nikt w Spółce nie będzie prowadził szczegółowej ewidencji który pracownik kiedy zjadł tę zupę, a kiedy nie. Zapewne będą sytuacje, że pracownicy będą brali dokładki bądź zupa nie będzie im smakowała – nikt z ramienia Spółki nie będzie tego pilnował i ewidencjonował, czy dany pracownik zjadł jeden, dwa czy półtora talerza zupy lub czy może danego pracownika nie było danego dnia w pracy (urlop, choroby, itp.) i w związku z tym nie zjadł oferowanego mu posiłku. Obiady/zupy będą przywożone przez zewnętrzną firmę cateringową i przez nią dystrybuowane. Zamawiana jest konkretna ilość posiłków, która będzie przywożona w zbiorczym opakowaniu i na miejscu rozlewna do talerzy.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 15 kwietnia 2022 r. wskazali Państwo, że sprawa dotyczy stanu faktycznego. Spółka wydaje swoim pracownikom – około 200 osobom – wyżywienie w formie zup dostarczanych przez firmę zewnętrzną. Powodem jest to, iż na halach produkcyjnych oraz w magazynach jest dość zimno, jednocześnie szerzy się pandemia koronawirusa COVID-19, w związku z tymi powodami – by przeciwdziałać potencjalnym zachorowaniom, a co za tym idzie nadmiernej absencji która może skutkować przerwaniu łańcucha procesów produkcyjnych, postanowiono profilaktycznie wzmacniać pracowników w formie serwowania im ciepłego posiłku.

Spółka nie posiada ZFŚS, pracownicy zaś nie świadczą pracy w warunkach szkodliwych (wg kryteriów rozporządzenia RM z 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów) w związku z tym nie jest im należne obowiązkowe i wymagane prawem wydawanie posiłków regeneracyjnych. Świadczenie to jest dla spółki dobrowolne, ale też nie jest obowiązkowe do przyjęcia dla pracownika. By uniknąć zbędnej biurokracji nikt w Spółce nie będzie prowadził szczegółowej ewidencji, który pracownik kiedy zjadł tę zupę, a kiedy nie. Zapewne będą sytuacje, że pracownicy będą brali dokładki bądź zupa nie będzie im smakowała – nikt z ramienia spółki nie będzie tego pilnował i ewidencjonował czy dany pracownik zjadł jeden, dwa, czy półtora talerza zupy lub czy może danego pracownika nie było danego dnia w pracy (urlop, choroby, itp.) i w związku z tym nie zjadł oferowanego mu posiłku. Obiady/zupy są przywożone przez zewnętrzną firmę cateringową i przez nią dystrybuowane. Zamawiana jest konkretna ilość posiłków, która jest przywożona w zbiorczym opakowaniu i na miejscu rozlewna do talerzy.

Pracownik, który w danym dniu nie skorzysta z posiłku nie będzie otrzymywał z tego tytułu ekwiwalentu pieniężnego.

Wydatki na ciepłe posiłki w formie zupy są finansowane ze środków obrotowych Spółki.

Wydatki na ciepłe posiłki mają utrzymać, a docelowo zwiększyć wydajność pracownikom poprzez dostarczenie im dawki energii, co podniesie odporność, ogólny stan psychofizyczny w miejscu pracy a dodatkowo ma wpłynąć zapobiegawczo przeciw powstawaniu chorób. W ten sposób zostanie zabezpieczone źródło przychodów Spółki.

**Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)**

1\. Czy właściwa jest interpretacja art. 12 w zw. z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, według której w opisanym stanie faktycznym spółka Wnioskodawca \`(...)\` nie ma obowiązku potrącania pracownikom korzystającym z posiłków zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

2\. Czy w ww. sytuacji można zaliczyć w koszty CIT (podatkowe – stanowiące KUP) całość poniesionych kosztów serwowania zup regeneracyjnych/profilaktycznych?

**Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)**

W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym na Spółce nie ciąży obowiązek potrącania pracownikom korzystającym z posiłku zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych (winno być: fizycznych).

Artykuł 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) wskazuje jako przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia świadczeń nieodpłatnych, należy odwołać się do wykładni gramatycznej, a także poglądów orzecznictwa, doktryny i zawartych w interpretacjach organów podatkowych. Zgodnie z pojęciem słownikowym odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny natomiast to „taki, za który się płaci”. W opisanym przez Spółkę stanie faktycznym nie jest ona w stanie ustalić, czy i w jakim zakresie świadczenia oferowane przez nich pracownikom stanowią przychód podlegający opodatkowaniu.

Istotne są tu kryteria jakie zostały wskazane w wyroku z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) w którym Trybunał Konstytucyjny określił kryteria zakwalifikowania przekazanego pracownikowi świadczenia jako jego przychodu:

\- po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

\- po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

\- po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Nie ma wątpliwości, że w przypadku Spółki spełniony jest pierwszy warunek. W ocenie Wnioskodawcy nie są spełnione natomiast dwa kolejne warunki uznania świadczenia za przychód pracownika. Przede wszystkim należy uznać, że dane świadczenie realizowane jest w interesie spółki, a nie pracownika. Warunkiem uznania świadczenia za spełnione w jego interesie jest, aby w ten sposób doszło do zaoszczędzone przez niego wydatków. W opisywanej sytuacji nie można przyjąć, iż dodatkowy posiłek w postaci zupy spełnia ten warunek, bowiem nie zastąpi on posiłków spożywanych przez pracownika w ciągu dnia, a jedynie uzupełni wydatek energetyczny. Innymi słowy serwowany posiłek nie zastąpi jednego z posiłków przyjmowanych wcześniej (tj. przed wprowadzeniem przez Spółkę dodatkowego posiłku) przez pracownika, ze względu na zbyt mały ładunek energetyczny, może natomiast częściowo poprawić efektywność pracy w chłodnej hali. Jak zostało wskazane, korzyść z zapewnieniem dostępu do posiłków nie będzie mogła być przypisana indywidualnie pracownikowi, bowiem spółka nie jest w stanie określić ilości posiłku skonsumowanego przez danego pracownika, m.in. przez fakt, iż ewentualna nieobecność pracowników nie będzie wpływała na ilość nabywanych posiłków, a absencje związane z urlopami, świętami i innymi wydarzeniami będą brane pod uwagę jedynie w celach szacunkowych. Przewidywana liczba pracowników będzie określona w dłuższym horyzoncie czasowym. Zgodnie z tezą wskazanego wcześniej Wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 „inne nieodpłatne świadczenie” oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika.

Konsekwentnie nie sposób też wskazać, że doszło do powiększenia majątku pracownika. Taka wykładnia jest uzasadniona biorąc pod uwagę konieczność każdorazowej interpretacji pojęcia nieodpłatnych świadczeń w konkretnym kontekście z uwzględnieniem okoliczności realizacji konkretnych uprawnień.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) stanowi, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

źródłem przychodu jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z treści art. 31 ww. ustawy wynika, że:

osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności” co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to, że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia odwołać się należy do jego słownikowego znaczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, zgodnie z Internetowym Słownikiem Języka Polskiego, że świadczeniem nieodpłatnym jest świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (https://sjp.pwn.pl). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie obejmuje nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Mając na uwadze opis sprawy oraz zacytowane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazać należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), z którego wynika że za przychody pracownika, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:

\- po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

\- po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

\- po trzecie, korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.

W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy PIT o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.

Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzić do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.

Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.

W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.

Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wyjaśnić, że pierwszy warunek został spełniony, bowiem skorzystanie z posiłków oferowanych przez Spółkę zależeć będzie od woli pracownika Spółki.

Odnosząc się do drugiego warunku Trybunału Konstytucyjnego – otrzymane przez pracownika świadczenie w postaci darmowego Posiłku stanowi dla niego realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.

Jak wyjaśniono już wcześniej, korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach:

\- prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy,

\- albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi.

Taka też sytuacja ma miejsce w przedmiotowym przypadku – pracownik uzyskuje dochód w postaci zaoszczędzenia wydatków, które poniósłby, gdyby nie otrzymał nieodpłatnego świadczenia (tu: posiłku w formie zupy) od pracodawcy (Spółki).

Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma trzeci warunek opisany w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W ww. wyroku Trybunał orzekł, że aby nieodpłatne świadczenie stanowiło przychód podatkowy, powinna być to korzyść przypisana konkretnej osobie (indywidualnemu pracownikowi), w ustalonej dla niej indywidualnie wysokości. Tym samym, nie można mówić o przychodzie podatkowym, w sytuacji gdy przypisana wartość świadczenia byłaby jedynie wartością statystyczną (ustaloną np. przez podzielenie kosztów zakupu artykułów spożywczych przez całkowitą liczbę pracowników), a nie odzwierciedlałyby rzeczywistej korzyści odniesionej przez daną osobę.

W przedmiotowej sprawie Spółka nie jest w stanie zindywidualizować świadczenia – nie może bowiem jednoznacznie określić, kto korzystał z posiłków ani w jakiej ilości faktycznie zjadł zupę. Przy czym istotne jest, aby niemożność ustalenia zindywidualizowanej wartości uzyskanych przez pracowników nieodpłatnych świadczeń wynikała z obiektywnych przesłanek. W sytuacji gdy Spółka nie ma możliwości ustalenia wartości świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika, nie sposób uznać, że pracownik ten uzyskuje przychód podlegający opodatkowaniu.

Mając na uwadze powyższe, udostępnienie pracownikom posiłków przez Spółkę, w sytuacji gdy nie ma możliwości ustalenia wartości świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika, nie stanowi dla pracownika przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, Spółka nie jest zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Przedmiotem tej interpretacji jest udzielenie odpowiedzi w zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 1 – w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast odnośnie pytania numer 2 wniosku – w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych – zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Państwo, jeśli zastosują się do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).