Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.287.2025.3.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Uznanie Transakcji nabycia Wierzytelności za usługę w
zakresie długów korzystającą ze zwolnienia z opodatkowania
podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
40 ustawy.
Słowa kluczowe: nabycie
wierzytelność-nabycie wierzytelności
wynagrodzenia
zwolnienie
świadczenie-świadczenie usług-świadczenie usług na
rzecz
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od towarów i usług w kwestii uznania
    Transakcji nabycia Wierzytelności za usługę w zakresie długów korzystającą ze zwolnienia
    z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 15 maja 2025 r. (wpływ 19
    maja 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, polską spółką prawa
    handlowego, czynnym podatnikiem VAT i polskim rezydentem podatkowym (dalej:
    „Wnioskodawca”, „Spółka" lub „Nabywca”).
    Dnia (...) 2025 r. Spółka dokonała transakcji ze spółką (...) z siedzibą w (...) wpisaną do
    rejestru (...) prowadzonego przez Sąd (...), (...) pod numerem (...) (dalej: „Zbywca”)
    polegającej na odpłatnym nabyciu przez Spółkę wierzytelności w kwocie (X) zł (słownie: (X))
    stanowiącej wartość nominalną udzielonej spółce (A) sp. z o.o., KRS: (...) (dalej: Dłużnik),
    pożyczki w kwocie (X) zł (słownie: (X); dalej: „Wierzytelność”) wraz z ustanowionymi
    zabezpieczeniami, tj. hipoteką i zastawem, za cenę sprzedaży (X) zł (słownie: (X)) (dalej:
    „Transakcja").
    Istotne postanowienia umowy sprzedaży Wierzytelności pomiędzy Zbywcą a Spółką mają
    następujące brzmienie:
    Paragraf (...) Umowy [Przedmiot Umowy]: „Na podstawie niniejszej Umowy, [...] Zbywca
    sprzedaje na rzecz Nabywcy Wierzytelność w kwocie (X) zł ((X)), stanowiącą wartość
    nominalną pożyczki w kwocie (X) zł ((X)), wraz z ustanowionymi Zabezpieczeniami, tj. (...),
    (...), (A) i (...), za cenę sprzedaży wskazaną w (...) niniejszej Umowy, a Nabywca wyżej
    opisaną Wierzytelność wraz z opisanymi Zabezpieczeniami od Zbywcy nabywa za
    umówioną Cenę sprzedaży.”
    Paragraf (...) Umowy [Przedmiot Umowy]: „Strony zgodnie postanawiają, że wraz z
    przeniesieniem Wierzytelności, Zbywca przenosi na Nabywcę w całości Hipotekę, tj. (...) zł
    ((Y)) ustanowioną na rzecz Zbywcy i ujawnioną na (...) (pozycja (...)) (...).”
    Paragraf (...) Umowy [Przedmiot Umowy]: „Strony zgodnie potwierdzają, że wraz z
    przeniesieniem na Nabywcę Wierzytelności, Zbywca przenosi na Nabywcę także
    zabezpieczenia w zakresie (...), (A), (...).”
    Paragraf (...)Umowy [Cena Wierzytelności]: „Strony zgodnie ustalają Cenę sprzedaży
    Wierzytelności na kwotę (X) zł ((X)).”
    Z chwilą nabycia Wierzytelności na Wnioskodawcę przeniesione zostały wszelkie
    uprawnienia, zabezpieczenia, obowiązki i ryzyka związane z tą Wierzytelnością. Umowa
    sprzedaży Wierzytelności (ani żaden inny stosunek prawny łączący jej strony) nie
    przewiduje żadnych dodatkowych świadczeń (poza zapłatą ceny z tytułu nabywanej
    Wierzytelności), do których Wnioskodawca byłby zobowiązany na rzecz Zbywcy. W
    szczególności Wnioskodawca nie zobowiązał się do ściągania długu od Dłużnika (jest to
    jedynie jego uprawnienie wynikające z nabytych praw do Wierzytelności), a co za tym idzie
    ściąganie długu nie było podstawowym celem ani efektem ekonomicznym Transakcji.
    Wierzytelność nie była w chwili nabycia wymagalna i nie stanowiła tzw. „wierzytelności

    trudnych”, tj. takich, co do których w momencie transakcji zachodzą okoliczności
    wskazujące na ryzyko braku ich zaspokojenia w przyszłości.
    Spółka, z ostrożności, uiściła podatek od czynności cywilnoprawnych od Transakcji. Jednak
    stoi ona na stanowisku, iż była zwolniona od tego podatku i będzie mogła wnieść o zwrot
    zapłaconego podatku po potwierdzeniu słuszności jej stanowiska przez tutejszy Organ.
    Uzupełnienie
    1. Czy transakcja nabycia wierzytelności przez Państwa została wykonywana:
      - w ramach umowy faktoringu;
      - w ramach sekurytyzacji?
      Transakcja nabycia Wierzytelności nie została wykonana ani w ramach umowy
      faktoringu ani w ramach sekurytyzacji. Wnioskodawca wskazuje, że nie prowadzi on
      działalności w zakresie faktoringu, sekurytyzacji czy handlu długami. Ponadto,
      Wnioskodawca podkreśla, iż Transakcja objęta niniejszym wnioskiem miała charakter
      incydentalny i stanowiła w ocenie Wnioskodawcy jednorazową usługę w zakresie
      długów w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    2. Czy nabyli Państwo przedmiotową Wierzytelność z zamiarem uzyskiwania z niej
      pożytków dla siebie, np. w postaci odsetek?
      Wierzytelność nie była w chwili nabycia wymagalna i nie stanowiła tzw. „wierzytelności
      trudnych”, tj. takich, co do których w momencie transakcji zachodzą okoliczności
      wskazujące na ryzyko braku ich zaspokojenia w przyszłości. Strony dokonały Transakcji
      przyjmując, iż Dłużnik spłaci cały dług w terminie i nie będzie potrzeby dokonywania
      przez Wnioskodawcę żadnych czynności zmierzających do ściągnięcia długu. W tym
      miejscu Wnioskodawca wskazuje, iż Zbywcy od Dłużnika przysługiwały odsetki
      umowne, tj. odsetki wynikające z czynności prawnej jaką stanowiła zawarta między
      Zbywcą i Dłużnikiem umowa pożyczki. Powyższe odsetki umowne zostały w całości
      uiszczone przez Dłużnika do rąk Zbywcy przed zawarciem umowy sprzedaży
      Wierzytelności między Zbywcą i Wnioskodawcą. Dlatego przedmiotem umowy
      sprzedaży Wierzytelności była jedynie wartość nominalna udzielonej Dłużnikowi
      pożyczki w kwocie (X) zł (bez prawa do jakichkolwiek odsetek umownych w związku z
      ich pełną spłatą przez Dłużnika przed zawarciem umowy). Niemniej, Wnioskodawca
      wskazuje, iż z w razie opóźnienia w spłacie długu przez Dłużnika przysługiwać mu będą
      od Dłużnika, na podstawie art. 481 Kodeksu Cywilnego, odsetki ustawowe za
      opóźnienie. Odsetki ustawowe za opóźnienie powstają z mocy samego prawa i jak
      wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 marca 2002 r. sygn.: III CKN 548/00:
      „Przepis art. 481 § 1 k.c. obciąża dłużnika obowiązkiem zapłaty odsetek bez względu
      na przyczyny uchybienia terminowi płatności sumy głównej. Sam fakt opóźnienia
      przesądza więc o tym, że wierzycielowi należą się odsetki.”
      Ewentualna kwota odsetek ustawowych stanowiłaby korzyść majątkową po stronie
      Wnioskodawcy, przy czym uzyskanie od Dłużnika odsetek ustawowych za opóźnienie
      nie było celem Transakcji ani zamiarem Wnioskodawcy. Niemniej, Wnioskodawca
      zastrzega sobie prawo do żądania od Dłużnika odsetek ustawowych w razie
      opóźnienia Dłużnika w spłacie długu. Poza ewentualnym uzyskaniem odsetek
      ustawowych za opóźnienie Dłużnika Wnioskodawca nie będzie uzyskiwał żadnych
      innych pożytków z tytułu nabytej Wierzytelności.
    3. Jakie uzyskali/będą Państwo uzyskiwać wynagrodzenie w związku z nabyciem
      przedmiotowej Wierzytelności?
      W związku z nabyciem przedmiotowej Wierzytelności Wnioskodawca nie uzyskał ani
      nie będzie uzyskiwać żadnego wynagrodzenia. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje,
      iż z w razie opóźnienia w spłacie długu przez Dłużnika przysługiwać mu będą od
      Dłużnika, na podstawie art. 481 Kodeksu Cywilnego, odsetki ustawowe za opóźnienie.
      Odsetki ustawowe za opóźnienie powstają z mocy samego prawa i jak wskazuje Sąd

      Najwyższy w wyroku z dnia 8 marca 2002 r. sygn.: III CKN 548/00: „Przepis art. 481 § 1
      k.c. obciąża dłużnika obowiązkiem zapłaty odsetek bez względu na przyczyny
      uchybienia terminowi płatności sumy głównej. Sam fakt opóźnienia przesądza więc o
      tym, że wierzycielowi należą się odsetki.”
      Ewentualna kwota odsetek ustawowych stanowiłaby korzyść majątkową (swoiste
      „wynagrodzenie”) po stronie Wnioskodawcy, przy czym Wnioskodawca zaznacza, iż
      uzyskanie od Dłużnika odsetek ustawowych za opóźnienie nie było celem Transakcji
      ani zamiarem Wnioskodawcy. W razie opóźnienia Dłużnika w spłacie długu
      Wnioskodawca zastrzega sobie prawo do żądania od Dłużnika odsetek ustawowych za
      opóźnienie. Poza ewentualnym uzyskaniem odsetek ustawowych za opóźnienie
      Dłużnika Wnioskodawca nie będzie uzyskiwać żadnych innych pożytków z tytułu
      nabytej Wierzytelności.
    4. Czy umowa sprzedaży Wierzytelności zawiera zastrzeżenia o zwrotnym przeniesieniu
      wierzytelności?
      Zgodnie z § 3 ust. 2 umowy sprzedaży Wierzytelności, sprzedaż Wierzytelności
      nastąpiła pod warunkiem dokonania przez Wnioskodawcę zapłaty ceny, który to
      warunek Wnioskodawca spełnił. Umowa sprzedaży Wierzytelności ani żadne inne
      porozumienia Stron nie zawierają żadnych dalszych zastrzeżeń dotyczących
      przeniesienia Wierzytelności, w tym w szczególności nie zawierają żadnych zastrzeżeń
      o zwrotnym przeniesieniu Wierzytelności.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczenie pytania jak we wniosku)
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka jest zwolniona
      od podatku od towarów i usług z tytułu dokonanej Transakcji na podstawie art. 43 ust.
      1 pkt 40 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1:
    Zdaniem Wnioskodawcy jest on zwolniony od podatku od towarów i usług z tytułu
    Transakcji na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej:
    ustawa o VAT).
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1:
    Dokonana Transakcja stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT, zgodnie z którym: „Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i
    prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;”.
    Jak wskazuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia
    7 października 2022 r., sygn.: 0114-KDIP4-3.4012.487.2022.1.JJ: „Z uwagi na powyższe
    należy stwierdzić, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku czynność nabycia
    Wierzytelności, co do których w momencie dokonywania przelewu nie istnieją wątpliwości
    co do możliwość ich zaspokojenia, należy uznać za świadczenie usług w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu tym
    podatkiem. Mamy tu bowiem do czynienia ze świadczeniem usługi przez Państwa -
    nabywcę Wierzytelności - na rzecz Zbywcy Wierzytelności, polegającą na uwolnieniu
    sprzedawcy od wykonywania czynności związanych z odzyskaniem Wierzytelności.”
    W świetle art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT: „Zwalnia się od podatku: [...] usługi w zakresie
    depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
    rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków 1
    weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług;”.

    Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT ze zwolnienia, o którym mowa m.
    in. w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, nie można skorzystać w przypadku „czynności
    ściągania długów, w tym factoringu”.
    Przepisy prawa nie zawierają legalnej definicji „usług w zakresie długów”, jednakże z
    uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8
    kwietnia 2021 r., sygn.: III SA/Wa 1356/20, wynika, że: zgodnie z wykładnią celowościową,
    decydujące znaczenie, czy mamy do czynienia z transakcją dotyczącą usług w zakresie
    długów jest zasadniczy cel, jaki przyświecał zawarciu umowy (przyczyny i skutki
    ekonomiczne transakcji). Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy takie usługi przede
    wszystkim zmierzają w istocie do ściągnięcia długu (jego egzekucji, windykacji), czy też
    zasadniczym elementem jest udzielenie finansowania. Jeżeli celem umowy jest udzielenie
    finansowania, nabycie wierzytelności powinno być zakwalifikowane jako usługa w zakresie
    długów, gdyż przechodząca na kontrahenta zagranicznego wierzytelność jest skorelowana
    z zobowiązaniem klienta do spłaty długu.”
    Zdaniem Wnioskodawcy cel i treść umowy sprzedaży Wierzytelności spełnia przesłanki
    wskazane w powyższym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i nakazuje
    zakwalifikowanie. Transakcji jako „usługi w zakresie długów”. Jednocześnie Transakcja nie
    spełnia przesłanek pozwalających na jej uznanie za „czynności ściągania długów, w tym
    factoringu”, których istotę precyzuje niżej przytoczone orzecznictwo.
    Jak wskazują organy podatkowe, w tym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 4 września 2023 r., sygn.: 0114-KDIP4-3.4012.256.2023.1.
    IG: „Usługi ściągania długów i factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach
    prawa i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady, przez factoring rozumie się
    nabywanie przez faktora określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z
    tytułu dokonania sprzedaży lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę,
    odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora. Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor
    zobowiązuje się dodatkowo do świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy)
    różnorodnych czynności, które przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka
    wypłacalności dłużników (przy factoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności,
    finansowanie przez dyskonto, udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa
    tego typu polega więc na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania
    długu. W pojęciu usług ściągania długów i factoringu mieści się zatem m.in. skup
    wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego
    typu polegająca na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze
    zwolnienia.”
    Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2012 r. sygn.: I FPS 5
    /11, nakazuje odróżnić od czynności ściągania długów, w tym factoringu, zwykłe nabycie
    wierzytelności niezwiązane ze świadczeniem na rzecz zbywcy wierzytelność żadnych
    dodatkowych usług: „nabycie na podstawie art. 509 § 1 K.c. wierzytelności pieniężnej
    dokonywane jest we własnym imieniu i na własny rachunek nabywającego, który wchodzi
    na miejsce dotychczasowego wierzyciela. Natomiast dalsze losy wierzytelności, np. ich
    windykacja, są już poza tą transakcją, gdyż egzekwowanie własnych, wchodzących do
    majątku podmiotu wierzytelności na swoją rzecz jest naturalnym elementem obrotu
    gospodarczego. Nie mamy więc do czynienia z jakąkolwiek usługą wobec braku drugiego
    podmiotu, tj. usługobiorcy, oraz wiążącej strony umowy o wykonanie usługi, i to za
    wynagrodzeniem.”
    Istotę usług ściągania długów i factoringu dalej wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyroku z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn.: I FSK 469/19: „nie każda czynność nabycia
    wierzytelności stanowi automatycznie świadczenie usługi ściągania długów, czy factoringu.
    Aby móc uznać daną cesję wierzytelności za czynność ściągania długów, w tym factoringu,
    obok cesji wierzytelności muszą wystąpić dodatkowe przesłanki wskazujące, że dana cesja

    wierzytelności w danych okolicznościach faktycznych stanowi element czynności ściągania
    długów, w tym factoringu (takie jak np. świadczenie przez cesjonariusza określonych
    dodatkowych usług na rzecz cedenta związanych ze ściągnięciem wierzytelności). [...]
    Należy ustalić czy usługi te przede wszystkim zmierzają do ściągania długów oraz czy
    ściąganie długów jest podstawowym celem i efektem ekonomicznym umów nabycia
    wierzytelności (por. wyrok NSA z 21 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1388/12). Jedną z
    podstawowych cech usługi ściągania długów jest brak po stronie usługobiorcy
    jakichkolwiek praw do ściąganej przez niego wierzytelności. Wszelkie prawa z nią związane
    przysługują wierzycielowi, na rzecz którego dług jest egzekwowany. Ponosi on też ryzyko
    niewypłacalność dłużnika. W konsekwencji, zgodnie z poglądami wyrażonymi w doktrynie
    prawa podatkowego (por. T. Michalik, Komentarz do art. 43 ustawy o VAT, wyd. 13, Legalis,
    2017).
    Także w wyroku z dnia 2 lipca 2024 r., sygn.: I FSK 1114/23, Naczelny Sąd Administracyjny
    stwierdza, iż: „usługa ściągania długów zakłada (...) istnienie dwóch podmiotów, które
    zawarły transakcję. Usługodawca zobowiązuje się do ściągnięcia długu w zamian za
    wynagrodzenie. Konsumentem usługi (usługobiorcą) jest ten podmiot, który korzysta z
    usługi wykonywanej przez kontrahenta, co oznacza, że usługodawca ściąga dług dla
    usługobiorcy, a nie dla siebie (...) To samo dotyczy usług faktoringu, które polegają
    zasadniczo na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących
    przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, w zamian za określoną kwotę odpowiadającą
    wierzytelności pomniejszoną o prowizję/wynagrodzenie faktora, gdzie faktor zobowiązuje
    się również do świadczenia szeregu czynności dodatkowych (takich jak prowadzenie
    rozliczeń, monitoring płatności)”.
    W świetle powyższych wytycznych wskazać należy, iż wszelkie prawa do Wierzytelności
    przeszły w wyniku Transakcji na Wnioskodawcę. Na Spółkę przeszło także m.in. ryzyko
    niewypłacalności dłużnika. Jednocześnie Spółka nie zobowiązała się w ramach Transakcji
    do żadnych dalszych świadczeń na rzecz Zbywcy poza zapłatą umówionej ceny, w
    szczególności nie zobowiązała się ona wobec Zbywcy do świadczenia (odpłatnych)
    czynności ściągania długu. Dlatego nie można uznać Transakcji za czynność ściągania
    długów ani za factoring w rozumieniu art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT. Transakcja
    spełnia natomiast przesłanki usługi w zakresie długów w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 40
    ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o
    podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą
    towarów.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od
    działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa
    towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy
    są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego.
    Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy
    uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej
    sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług, określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru
    lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany
    stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy,
    bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów
      lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku
    należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością
    lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje
    na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.):
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów bądź świadczenie
    usługi podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas,
    gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla
    określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy/usługi mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że dnia (...)2025 r. dokonali Państwo transakcji ze spółką (...)
    polegającej na odpłatnym nabyciu przez Państwa Wierzytelności w kwocie (X) zł
    stanowiącej wartość nominalną udzielonej spółce (A) sp. z o.o. pożyczki w kwocie (X) zł
    wraz z ustanowionymi zabezpieczeniami, tj. hipoteką i zastawem, za cenę sprzedaży (X) zł.
    Zgodnie z zawartą umową wraz z przeniesieniem Wierzytelności, Zbywca przeniósł na
    Państwa (Nabywcę) w całości Hipotekę ((...) zł a także zabezpieczenia w zakresie (...), (A),
    (...).
    Z chwilą nabycia Wierzytelności przeniesione zostały na Państwa wszelkie uprawnienia,
    zabezpieczenia, obowiązki i ryzyka związane z tą Wierzytelnością. Umowa sprzedaży
    Wierzytelności (ani żaden inny stosunek prawny łączący jej strony) nie przewiduje żadnych
    dodatkowych świadczeń (poza zapłatą ceny z tytułu nabywanej Wierzytelności), do których
    byliby Państwo zobowiązani na rzecz Zbywcy. W szczególności nie zobowiązali się do
    ściągania długu od Dłużnika, ściąganie długu nie było podstawowym celem ani efektem
    ekonomicznym ww. Transakcji. Wierzytelność nie była w chwili nabycia wymagalna i nie

    stanowiła tzw. „wierzytelności trudnych”, tj. takich, co do których w momencie transakcji
    zachodzą okoliczności wskazujące na ryzyko braku ich zaspokojenia w przyszłości.
    Transakcja nabycia Wierzytelności nie została wykonana ani w ramach umowy faktoringu
    ani w ramach sekurytyzacji. Transakcja nabycia Wierzytelności miała charakter
    incydentalny.
    Zbywcy od Dłużnika ((A) sp. z o.o.) przysługiwały odsetki umowne, tj. odsetki wynikające z
    czynności prawnej jaką stanowiła zawarta między Zbywcą i Dłużnikiem umowa pożyczki.
    Powyższe odsetki umowne zostały w całości uiszczone przez Dłużnika do rąk Zbywcy
    przed zawarciem umowy sprzedaży Wierzytelności między Zbywcą a Państwem. Dlatego
    przedmiotem umowy sprzedaży Wierzytelności była jedynie wartość nominalna udzielonej
    Dłużnikowi pożyczki w kwocie (X) zł (bez prawa do jakichkolwiek odsetek umownych w
    związku z ich pełną spłatą przez Dłużnika przed zawarciem umowy).
    W razie opóźnienia w spłacie długu przez Dłużnika przysługiwać Państwu będą od
    Dłużnika, na podstawie art. 481 Kodeksu Cywilnego, odsetki ustawowe za opóźnienie.
    Uzyskanie od Dłużnika odsetek ustawowych za opóźnienie nie było celem Transakcji ani
    Państwa zamiarem.
    W związku z nabyciem przedmiotowej Wierzytelności nie uzyskali Państwo ani nie będą
    uzyskiwać żadnego wynagrodzenia.
    Sprzedaż Wierzytelności nastąpiła pod warunkiem dokonania przez Wnioskodawcę
    zapłaty ceny, który to warunek Państwo spełnili. Umowa sprzedaży Wierzytelności ani
    żadne inne porozumienia Stron nie zawierają żadnych dalszych zastrzeżeń dotyczących
    przeniesienia Wierzytelności, w tym w szczególności nie zawierają żadnych zastrzeżeń o
    zwrotnym przeniesieniu Wierzytelności.
    Państwa wątpliwości, w zakresie podatku od towarów i usług, dotyczą kwestii ustalenia czy
    Transakcja nabycia przez Państwa przedmiotowej Wierzytelności jest zwolniona od
    podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT (kwestia
    objęta pytaniem oznaczonym we wniosku nr 1).
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy wyjaśnić, że wierzytelność jest
    prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja
    przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) - zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz
    (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta.

    Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Z powyższych przepisów wynika, że przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które następuje na
    podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do
    przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez
    dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa
    własności. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się
    do spełnienia określonego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności (cedenta).
    Spełnienie świadczenia wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 ustawy, polega
    bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych, w związku z tym
    stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Z punktu
    widzenia nabywcy wierzytelności do świadczenia usług dochodzi już w momencie samego
    nabycia wierzytelności, obojętnie czy nabycie zostało dokonane w celu windykacji tej
    wierzytelności przez samego nabywcę, czy też innego jej wykorzystania do celów prawno-
    gospodarczych. Celem nabycia cudzej wierzytelności nie musi być jej odsprzedaż, ale także
    inne wykorzystanie do celów prawno-gospodarczych przez nabywcę. Sposób
    wykorzystania nabytej wierzytelności może decydować o charakterze usługi nie zaś o
    istocie czynności prawnej, jaką jest nabycie cudzej wierzytelności. Zatem usługą na rzecz
    cedenta jest nabycie wierzytelności danego podmiotu w celu jej wykorzystania do operacji
    prawno-podatkowych.
    Zatem zakup wierzytelności stanowi usługę polegającą na przeniesieniu wierzytelności z
    majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy umowy zawartej
    między zbywcą wierzytelności (cedentem), a jej nabywcą (cesjonariuszem). Oznacza to, że
    w takim przypadku nabywca wierzytelności świadczy na rzecz jej zbywcy usługę, której
    celem jest uwolnienie sprzedawcy od ciężaru egzekwowania wierzytelności. Jednakże jak
    wskazano na wstępie ww. usługa podlega opodatkowaniu wówczas, gdy jest świadczona
    odpłatnie.
    Powyższe rozumienie przelewu wierzytelności jako usługi znajduje potwierdzenie w
    wyrokach polskich sądów administracyjnych. Przykładowo w orzeczeniu z dnia 6 listopada
    2009 r., sygn. akt I SA/Po 628/09 WSA w Poznaniu stwierdził: „Biorąc pod uwagę powyższe
    Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że wierzytelność nie jest towarem, a zakup
    wierzytelności jest usługą. Istotą tej usługi jest zdjęcie z dotychczasowego wierzyciela
    (zbywcy) ciężaru egzekucji, czy też niewypłacalności dłużnika. Usługa ta wyraża się w tym,
    że usługodawca uzyskuje zysk generowany „kosztem zbywcy”. Zbywca w tym wypadku
    otrzymuje za wierzytelność cenę niższą od jej wartości nominalnej. Z drugiej strony
    zbywca uzyskuje konkretne świadczenie w postaci zdjęcia z niego: ryzyka niewypłacalności
    dłużnika, konieczności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też opóźnień
    związanych z egzekwowaniem gotówki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt
    analizowanej sprawy należy podkreślić, że stosunek cywilnoprawny pomiędzy zbywcą i
    nabywcą wierzytelności kończy się po dokonaniu tej czynności prawnej. Po zbyciu
    wierzytelności, zbywca nie ma wpływu na dalszy byt wierzytelności i nie jest
    zainteresowany dalszym postępowaniem nabywcy w tym względzie. Nie można więc
    przyjąć, że usługa trwa od chwili nabycia wierzytelności do czasu jej zbycia albo
    wyegzekwowania”.
    Podkreślenia wymaga więc, że podmiot dokonujący zakupu wierzytelności jest
    zobowiązany dokonać analizy rodzaju wierzytelności będących przedmiotem cesji, tj.
    skutkować oceną, czy przedmiotowe transakcje nie dotyczą tzw. wierzytelności trudnych,
    czyli takich, co do których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone. Nabycie

    bowiem na własne ryzyko wierzytelności uznanych za trudne, których cena (niższa od
    wartości nominalnej) odzwierciedla faktyczną, ekonomiczną ich wartość, będzie
    pozostawało poza zakresem podatku od towarów i usług, co potwierdza orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok w sprawie C-93/10 GFKL Financial
    Services).
    W kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości nominalnej
    wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 27 października 2011 r., w
    sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG. W
    powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że „Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77
    /388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
    członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten
    sposób, że podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej
    od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie
    dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem
    stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
    wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość
    owych wierzytelności w chwili sprzedaży”. W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że
    „Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich sprzedaży nie
    stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz odzwierciedla rzeczywistą
    ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży, która jest uzależniona od
    wątpliwych perspektyw na ich spłatę i zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników”.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty.
    Jak Państwo wyjaśnili - Wierzytelność nie była w chwili nabycia wymagalna i nie stanowiła
    tzw. „wierzytelności trudnych”, tj. takich, co do których w momencie transakcji zachodzą
    okoliczności wskazujące na ryzyko braku ich zaspokojenia w przyszłości. Wartość
    Wierzytelności w momencie jej nabycia, złożona jest wyłącznie z wartości nominalnej (tj.
    pożyczki w kwocie (X) zł wraz z ustanowionymi zabezpieczeniami: hipoteką i zastawem, za
    cenę sprzedaży (X) zł). Nie można więc przyjąć, że przedmiotem nabycia są wierzytelności,
    których z założenia ściągalność jest wątpliwa, nierealna z powodu niewypłacalności
    dłużnika. Umowa sprzedaży Wierzytelności ani żadne inne porozumienia nie zawierają
    dalszych zastrzeżeń dotyczących przeniesienia Wierzytelności, w tym w szczególności nie
    zawierają żadnych zastrzeżeń o zwrotnym przeniesieniu Wierzytelności. Zakup
    Wierzytelności nastąpił po cenie nominalnej.
    Zatem w opisanych okolicznościach nie będzie dochodzić do nabycia wierzytelności tzw.
    „trudnych”.
    Przy czym, dla ustalenia czy pomiędzy podmiotami dochodzi do świadczenia usługi istotne
    jest spełnienie warunków: istnienia dwóch podmiotów - usługodawcy i usługobiorcy,
    istnienie stosunku prawnego pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, z których jeden
    świadczy usługę a drugi płaci za nią wynagrodzenie, przy czym pomiędzy czynnością
    podlegającą opodatkowaniu (usługa), a wynagrodzeniem otrzymanym z tytułu jej
    wyświadczenia musi istnieć bezpośredni, czytelny związek.
    W wyroku NSA z dnia 19.03.2012r. o sygn. I FPS 5/11 sąd objaśnił, iż gdy wystąpi
    dodatkowe wynagrodzenie towarzyszące cesji wierzytelności to wówczas można mówić o
    usłudze podlegającej VAT. NSA stwierdził w tym wyroku, iż „(...) Przyjąć zatem należy, że
    podstawowym i koniecznym warunkiem do uznania transakcji za odpłatną usługę, a więc
    czynność opodatkowaną, jest wystąpienie wynagrodzenia bezpośrednio związanego z tą
    czynnością, rzeczywiście otrzymanego (bądź należnego), jako świadczenia wzajemnego za
    wykonaną usługę.
    Zatem badając konkretną transakcję należy poszukiwać takiego ewentualnego
    bezpośredniego wynagrodzenia, które otrzymuje kupujący – cesjonariusz, jako
    świadczenie wzajemne za ewentualnie wykonaną na rzecz zbywcy – cedenta usługę.

    Plastyczniej rzecz ujmując poszukiwać należy strumienia pieniędzy płynącego od zbywcy-
    cedenta do nabywcy cesjonariusza za wykonaną usługę, czyli odwrotnie płynącego, niż w
    przypadku umowy kupna sprzedaży, kiedy zapłatę za wierzytelność otrzymuje zbywca od
    nabywcy.
    Podkreślenia wymaga bowiem, że dla rozstrzygnięcia, czy mamy do czynienia z odpłatną
    usługą, konieczne jest ustalenie, czy – obok transakcji kupna-sprzedaży wierzytelności –
    wystąpiło świadczenie usługi przez nabywcę wierzytelności na rzecz jej zbywcy za
    bezpośrednim wynagrodzeniem otrzymanym, co ważne, przez nabywcę. W omawianej
    sytuacji, kiedy występuje tylko zapłata ceny za wierzytelność, trudno uznać, że do
    świadczenia takiej usługi dochodzi. Wobec tego należy dojść do wniosku, że żadna
    transakcja nabycia na własne ryzyko wierzytelności trudnej, po cenie niższej od jej
    wartości nominalnej, nie będzie mogła być zakwalifikowana jako świadczona przez
    nabywcę wierzytelności usługa w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.(...)”.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy, treść powołanych przepisów oraz wyżej wymieniony wyrok
    TSUE i uchwałę NSA stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku, skoro – jak
    wskazali Państwo we wniosku – dokonali Państwo transakcji polegającej na odpłatnym
    nabyciu wierzytelności w kwocie (X) zł stanowiącej wartość nominalną udzielonej spółce
    (A) sp. z o.o., pożyczki w kwocie (X) zł wraz z ustanowionymi zabezpieczeniami, tj. hipoteką
    i zastawem, za cenę sprzedaży (X) zł, a w związku nabyciem przedmiotowej Wierzytelności,
    nie uzyskali Państwo i nie będą uzyskiwać żadnego wynagrodzenia, umowa sprzedaży
    Wierzytelności ani żaden inny stosunek prawny łączący strony nie przewiduje żadnych
    dodatkowych świadczeń (poza zapłatą ceny z tytułu nabywanej Wierzytelności), do których
    Państwo byliby zobowiązani na rzecz Zbywcy, to w przedmiotowej sprawie nie dojdzie do
    odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
    W związku z powyższym skoro nabywając Wierzytelność nie uzyskali Państwo z tego tytułu
    jakiegokolwiek wynagrodzenia ani prowizji od Zbywcy to opisana we wniosku Transakcja
    dotyczy jedynie przelewu wierzytelności z cedenta (Zbywcy) na cesjonariusza (Nabywca).
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie:
    - ustalona przez strony umowy sprzedaży cena Wierzytelności była równa wartości
      nominalnej udzielonej Dłużnikowi pożyczki (bez prawa do jakichkolwiek odsetek
      umownych w związku z ich pełną spłatą przez Dłużnika przed zawarciem umowy
      sprzedaży Wierzytelności),
    - w związku z nabyciem Wierzytelności nie uzyskali Państwo ani nie będą uzyskiwać
      żadnego wynagrodzenia,
    - umowa sprzedaży Wierzytelności ani żaden inny stosunek prawny łączący jej strony
      (Państwa i Zbywcę) nie przewiduje żadnych dodatkowych świadczeń (poza zapłatą
      ceny z tytułu nabywanej Wierzytelności), do których Państwo byliby zobowiązani na
      rzecz Zbywcy. W szczególności nie zobowiązali się Państwo do ściągania długu od
      Dłużnika (jest to jedynie jego uprawnienie wynikające z nabytych praw do
      Wierzytelności),
    należy przyjąć, że nie świadczą Państwo usługi, a czynność ta nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Podsumowując, opisana we wniosku Transakcja nabycia przez Państwa Wierzytelności od
    Zbywcy za cenę równą wartości nominalnej Wierzytelności, nie stanowi świadczenia usług,
    w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem czynność ta nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług, że zdaniem
    Wnioskodawcy jest on zwolniony od podatku od towarów i usług z tytułu Transakcji na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług.
    Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych
    zostanie zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.