Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-419/12/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-05-02
Teza: w zakresie sposobu postępowania w przypadku stwierdzenia błędów w wystawionych paragonach w zakresie ewidencjonowania na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży VAT
Słowa kluczowe: dokumentacja; ewidencja; faktura-faktura VAT; kasa-kasa rejestrująca; marża; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; paragon; usługi-usługi turystyczne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 grudnia 2011r. (data wpływu 10 stycznia 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 3 kwietnia 2012r. (data wpływu 11 kwietnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu postępowania w przypadku stwierdzenia błędów w wystawionych paragonach w zakresie ewidencjonowania na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży VAT - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 stycznia 2012r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu postępowania w przypadku stwierdzenia błędów w wystawionych paragonach w zakresie ewidencjonowania na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży VAT.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 3 kwietnia 2012r. (data wpływu 11 kwietnia 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 20 marca 2012r. znak: IBPP1/443-25/12/BM, IBPP1/443-26/12/BM, IBPP1/443-27/12/BM, IBPP1/443-28/12/BM, IBPBI/1/415-34/12/KB, IBPBI/1/415-35/12/KB.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Podatnik dokonuje ewidencji wpłat otrzymanych od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej przy pomocy kasy fiskalnej. Wpłaty dotyczą zapłaty za różnego rodzaju usługi (w tym rozliczane na zasadach specjalnej procedury marży) i towary. Czasami zdarza się, że paragony (lub faktury do paragonów lub raporty kasy fiskalnej) zawierają błędne dane, lub pojawia się konieczność ich skorygowania z innego powodu.

Pytanie Wnioskodawcy dotyczy następujących błędów na paragonach fiskalnych (lub raportach kas fiskalnych, to konkretne pytanie Wnioskodawcy nie dotyczy natomiast błędów na fakturach VAT) będących powodem ich korekty:

1.  wystawienie paragonu (lub raportach kas fiskalnych, to konkretne pytanie Wnioskodawcy nie dotyczy natomiast błędów na fakturach VAT) z błędną datą,
2.  wystawienie paragonu (lub raportach kas fiskalnych, to konkretne pytanie Wnioskodawcy nie dotyczy natomiast błędów na fakturach VAT) z błędną stawką VAT,
3.  wystawienie paragonu (lub raportach kas fiskalnych, to konkretne pytanie Wnioskodawcy nie dotyczy natomiast błędów na fakturach VAT) z podaniem błędnej kwoty,
4.  wystawienie paragonu (lub raportach kas fiskalnych, to konkretne pytanie Wnioskodawcy nie dotyczy natomiast błędów na fakturach VAT) pomimo braku otrzymania wpłaty od klienta.

W pkt e) pytania Wnioskodawcy chodzi natomiast o wystawienie dwa razy tego samego paragonu oraz o wystawienie paragonu na inny towar lub usługę niż zamówiona przez klienta.

W przypadku gdy Wnioskodawca wystawia fakturę do danego paragonu, a następnie korektę do tej faktury to klient oddaje Wnioskodawcy ten paragon.

Błędy wykrył:

1.  Wnioskodawca lub,
2.  pracownik Wnioskodawcy lub,
3.  biuro rachunkowe Wnioskodawcy.

Przyczyną powstania błędów było:

1.  zaniedbanie obowiązków ze strony osoby dokonującej wystawiania paragonu (lub faktury lub raportu kasy fiskalnej) lub,
2.  zmęczenie osoby dokonującej wystawiania paragonu (lub faktury lub raportu kasy fiskalnej) lub,
3.  niedokładność osoby dokonującej wystawiania paragonu (lub faktury lub raportu kasy fiskalnej) lub,
4.  brak możliwości technicznych lub organizacyjnych po stronie osoby dokonującej wystawiania paragonu (lub faktury lub raportu kasy fiskalnej). Np. brak możliwości wystawienia paragonu za sprzedaż opłaconą przelewem bankowym w dniu zaksięgowania przelewu na koncie Wnioskodawcy z powodu choroby osoby odpowiedzialnej za wystawianie paragonów i braku jej obecności w biurze (oraz braku możliwości zapewnienia zastępstwa) lub z powodu zaksięgowania wpłaty na koncie Wnioskodawcy w dniu, w którym biuro wnioskodawcy było nieczynne.

W przypadku:

a. Raportów kas fiskalnych - Wnioskodawca nie dokonuje rozliczenia błędów z klientem,

b. Paragonów - Wnioskodawca nie dokonuje rozliczenia błędów z klientami w sposób następujący:

*   w odniesieniu do zmiany kwoty należnej do zapłaty przez klienta - nie ma potrzeby dokonywania dodatkowej płatności przez klienta ani zwrotu całości lub części wpłaty otrzymanej przez Wnioskodawcę od klienta ponieważ klient dokonuje wpłaty na podstawie oferty, umowy lub faktury pro-forma a nie na podstawie paragonu, który jest wystawiany dopiero po otrzymaniu przez Wnioskodawcę owej wpłaty.
*   w odniesieniu do dokumentacji transakcji:

1\. W przypadku opisanym w pkt a), b), c), e) pytania, Wnioskodawca wystawia fakturę do danego paragonu (podając na niej nr paragonu którego faktura dotyczy) a następnie wystawia korektę do tej faktury. Klient otrzymując od Wnioskodawcy fakturę do paragonów (oryginał) zwraca Wnioskodawcy oryginały paragonów a otrzymując od Wnioskodawcy korektę owej faktury (fakturę korygującą - oryginał), podpisuje Wnioskodawcy kopię tej korekty (faktury korygującej).

2\. W przypadku wymienionym w pkt d) pytania, Wnioskodawca nie rozlicza niczego z klientem ponieważ klient nie istnieje.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

W jaki sposób podatnik powinien postąpić w przypadku stwierdzenia, iż paragon został wystawiony:

1.  z błędną datą,
2.  z błędną stawką VAT,
3.  z podaniem błędnej kwoty,
4.  pomimo braku otrzymania wpłaty od klienta - np. z powodu błędu pracownika,
5.  z innymi błędami

a jednocześnie nie ma już możliwości jego anulowania na kasie fiskalnej, gdyż wystawione zostały kolejne paragony (czasami także raporty dobowe i miesięczne) oraz gdy paragony te zostały już wprowadzone do rejestru sprzedaży VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.W przypadku opisanym w pkt a), b), c), e) pytania, podatnik powinien wystawić fakturę do danego paragonu (podając na niej nr paragonu którego faktura dotyczy) a następnie wystawić korektę do tej faktury. Korekta ta będzie skutkować skorygowaniem wartości wprowadzonych uprzednio do rejestru sprzedaży VAT na podstawie paragonów (będzie automatycznie korektą tych paragonów).

W przypadku wymienionym w pkt d) pytania, podatnik nie musi wystawiać faktury do paragonu ani korekty do tej faktury (tak jak w przypadku pkt. a), b), c), e) pytania), gdyż obowiązek podatkowy nie powstanie - nie otrzymano całości wpłat, usługa nie została wykonana, nie wystawiono faktury. Podatnik nie musi zatem dokonywać zaksięgowania takiego paragonu w rejestrze sprzedaży VAT (a tym samym nie musi go korygować). W każdym z wymienionych w pytaniu przypadków, na potrzeby ewidencji prowadzonej przez podatnika przy użyciu kasy fiskalnej, podatnik powinien także wprowadzić informację o zaistniałym zdarzeniu do prowadzonej przez siebie „ewidencji błędów i uwag do paragonów”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W myśl natomiast art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011r., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

W przypadku gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. Dotyczy to również otrzymanych zaliczek na dotacje, subwencje i na inne dopłaty o podobnym charakterze. (art. 29 ust. 2 ustawy o VAT).

Zasady sprzedaży zostały określone w art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

W myśl art. 106 ust. 4 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury.

Stosownie do art. 119 ust. 10 ww. ustawy, podatnik, o którym mowa w ust. 3 tegoż artykułu, w wystawionych przez siebie fakturach nie wykazuje kwot podatku.

Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących (art. 111 ust. 1 ustawy o VAT).

Z powyższego wynika zatem, że podatnicy podatku od towarów i usług dokumentują dokonaną sprzedaż następującymi sposobami:

*   wystawiając faktury VAT,
*   ewidencjonując obrót na kasie rejestrującej.

Stosownie do treści art. 109 ust. 3 ustawy, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Przytoczona regulacja wskazuje zatem, na konieczność prowadzenia przez podatnika ewidencji, służącej prawidłowemu sporządzeniu deklaracji podatkowej.

Zasady prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących określono w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. Nr 212, poz. 1338 ze zm.).

Kasa rejestrująca jest szczególnego rodzaju ewidencją podatkową. Ma ona charakter ewidencji sprzedaży, gdyż zarejestrowaniu w niej podlegają transakcje opodatkowane wykonane przez podatnika. Ewidencja prowadzona w kasie rejestrującej jest niezależna od ewidencji, której prowadzenia wymagają inne przepisy, a w szczególności art. 109 ust. 3 ustawy. Ewidencja prowadzona na podstawie art. 111 ustawy o VAT dotyczy bowiem tylko części sprzedaży podatnika. Jest to przede wszystkim sprzedaż niedokumentowana fakturami. Ewidencja sprzedaży prowadzona przy zastosowaniu kasy rejestrującej spełnia wymogi zawarte w art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wyłącznie w przypadku gdy zawiera dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, tj dane odzwierciedlające rzeczywisty przebieg transakcji.

Istotą działania kasy rejestrującej jest posiadanie pamięci fiskalnej, przez którą, stosownie do treści § 2 pkt 10 powołanego rozporządzenia, należy rozumieć urządzenie umożliwiające trwały jednokrotny zapis danych pod kontrolą programu pracy kasy bez możliwości ich likwidacji oraz wielokrotny odczyt tych danych, które są nieusuwalne bez zniszczenia samego urządzenia.

Zgodnie z przepisem § 2 pkt 11 ww. rozporządzenia paragon fiskalny jest to wydrukowany dla nabywcy przez kasę rejestrującą w momencie sprzedaży dokument fiskalny z dokonanej sprzedaży.

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia paragon fiskalny drukowany przez kasę musi zawierać:

1.  imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – a dres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika,
2.  numer identyfikacji podatkowej podatnika (NIP),
3.  numer kolejny wydruku,
4.  datę i czas (godzinę i minutę) sprzedaży,
5.  nazwę towaru lub usługi i ewentualnie opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy,
6.  cenę jednostkową towaru lub usługi,
7.  ilość i wartość sprzedaży,
8.  wartość sprzedaży i kwoty podatku według poszczególnych stawek podatku,
9.  wartość sprzedaży zwolnionej od podatku,
10.  łączną kwotę podatku,
11.  łączną kwotę należności,
12.  kolejny numer paragonu fiskalnego,
13.  kolejny numer kasy i oznaczenie kasjera - przy więcej niż jednym stanowisku kasowym,
14.  logo fiskalne, zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, oraz numer unikatowy kasy,
15.  oznaczenie waluty przynajmniej przy łącznej kwocie należności, o której mowa w lit. k, w której dokonywana jest rejestracja sprzedaży.

Paragon fiskalny musi być czytelny i zawierać wszystkie dane, o których mowa w pkt 6, pozwalające nabywcy na sprawdzenie prawidłowości dokonanej transakcji (…), o czym stanowi § 5 ust. 1 pkt 10 cyt rozporządzenia.

Z cytowanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż na paragonie fiskalnym ma znajdować się data i czas (godzina i minuta) sprzedaży oraz kwota podatku według poszczególnych stawek podatku.

Podkreślić należy, iż stosownie do treści § 4 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia kasa fiskalna musi zawierać pamięć fiskalną kasy wbudowaną w części kasy niedostępnej dla użytkownika kasy, umieszczoną w gnieździe związanym nierozłącznie z obudową, zalanym twardą nieprzezroczystą masą oraz zabezpieczoną w sposób powodujący jej zniszczenie w momencie naruszenia.

W myśl § 5 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, kasy rejestrujące muszą zapisywać w pamięci fiskalnej między innymi informacje o dacie i czasie rozpoczęcia oraz zakończenia pracy w trybie fiskalnym, numery i daty każdego z wykonanych raportów fiskalnych dobowych, numer i datę oraz godzinę i minutę awaryjnych zerowań pamięci operacyjnej kasy.

Stosownie do § 7 ust. 1 pkt 1 i 8 powołanego rozporządzenia, wynika, że podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2, są obowiązani są m.in. dokonywać ewidencji każdej sprzedaży oraz wydruku paragonu fiskalnego lub faktury VAT z każdej sprzedaży, jak również wydawać oryginał wydrukowanego dokumentu nabywcy, a także przechowywać kopie dokumentów kasowych przez okres wymagany w ustawie oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm).

Zatem w sytuacji, kiedy sprzedawca jest obowiązany do ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kas rejestrujących, dokumentem potwierdzającym fakt sprzedaży jest paragon fiskalny.

Przepis § 7 ust. 1 pkt 2, 4 powołanego rozporządzenia, stanowi, że podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2, są obowiązani sporządzać raport fiskalny dobowy po zakończeniu sprzedaży za dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem pierwszej sprzedaży w dniu następnym oraz sporządzać raport fiskalny za okres miesięczny po zakończeniu sprzedaży w ostatnim dniu miesiąca, nie później jednak niż przed rozpoczęciem sprzedaży w następnym miesiącu, jak również prowadzić bieżącą kontrolę w zakresie prawidłowego i terminowego przekazu danych do archiwizowania w przypadku stosowania kas z elektronicznym zapisem kopii; dokonywać weryfikacji poprawności pracy kasy, ze szczególnym uwzględnieniem prawidłowego zaprogramowania nazw towarów i usług oraz właściwego ich przyporządkowania do stawek podatku oraz niezwłocznego zgłaszania prowadzącemu serwis kas każdej nieprawidłowości w jej pracy.

Ewidencja obrotu i kwot podatku należnego prowadzona z zastosowaniem kas rejestrujących stanowi dowód, co do wysokości obrotu oraz kwot podatku należnego od dokonanych przez podatnika transakcji sprzedaży. W świetle powyższego, paragony fiskalne, jak i raporty fiskalne, muszą odzwierciedlać wartość sprzedaży, a zarazem potwierdzać faktyczny przebieg operacji gospodarczej.

Wprawdzie obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości skorygowania sprzedaży i podatku należnego zaewidencjonowanego za pomocą kasy rejestrującej (tak jak jest to w przypadku faktur VAT), jednakże brak regulacji prawnych w tym zakresie, nie może pozbawić podatnika możliwości dokonania korekty zaewidencjonowanego obrotu, jeżeli możliwe jest wykazanie, że obrót z danej transakcji i data jej dokonania były inne niż figurujące na paragonie.

Zakaz zmiany zapisów dokonanych w kasie rejestrującej jest jedynie warunkiem stosowania tych kas nie może on jednak zmieniać zasady wynikającej z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którą podstawą opodatkowania jest obrót rozumiany jako kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku, czy też w odniesieniu do usług turystycznych zasad wynikających z art. 119 ust. 1 ww. ustawy.

Skoro kasa rejestrująca nie pozwala na korektę danych zapisanych w pamięci fiskalnej (tj. po wydrukowaniu paragonu), to korekta taka powinna być dokonywana za pomocą innych urządzeń księgowych. W takim przypadku należy prowadzić tzw. ewidencję korekt, z której musi dokładnie wynikać kwota korekty sprzedaży i podatku należnego przypisana do konkretnego paragonu. Ewidencja taka nie ma określonego wzoru, ale wskazane jest, aby zawierała co najmniej dane niezbędne do ustalenia przyczyn zaistniałej korekty, a zapisy w niej widniejące pozwalały na określenie prawidłowej kwoty obrotu i podatku należnego.

Ustawa o VAT nakazuje zapewnienie konsumentowi prawa do otrzymania dowodu nabycia towarów lub usług z uwidocznioną ewentualną kwotą podatku oraz możliwość kontroli przez klienta czynności dotyczących prawidłowego ewidencjonowania transakcji i wystawienia dowodu potwierdzającego jej wykonanie nakazując uwzględnienie powyższego w aktach wykonawczych Ministra Finansów (art. 111 ust. 9 ustawy o VAT).

Obowiązek w zakresie prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej umożliwia również realizację prawa konsumenta w zakresie otrzymania dokumentu (paragonu) zawierającego podstawowe dane o zawartej transakcji.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca dokonuje ewidencji wpłat otrzymanych od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej przy pomocy kasy fiskalnej. Wpłaty dotyczą zapłaty za różnego rodzaju usługi (w tym rozliczane na zasadach specjalnej procedury marży) i towary. Czasami zdarza się, że paragony (lub faktury do paragonów lub raporty kasy fiskalnej) zawierają błędne dane, lub pojawia się konieczność ich skorygowania z innego powodu.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii w jaki sposób powinien on postąpić w przypadku stwierdzenia, iż paragon został wystawiony:

1.  z błędną datą,
2.  z błędną stawką VAT,
3.  z podaniem błędnej kwoty,
4.  pomimo braku otrzymania wpłaty od klienta - np. z powodu błędu pracownika,
5.  z innymi błędami tj. wystawienie dwa razy tego samego paragonu oraz o wystawienie paragonu na inny towar lub usługę niż zamówiona przez klienta,

a jednocześnie nie ma już możliwości jego anulowania na kasie fiskalnej, gdyż wystawione zostały kolejne paragony (czasami także raporty dobowe i miesięczne) oraz gdy paragony te zostały już wprowadzone do rejestru sprzedaży VAT.

Wnioskodawca wskazał we wniosku, iż w przypadku opisanym w pkt a), b), c), e) pytania, powinien on wystawić fakturę do danego paragonu (podając na niej nr paragonu którego faktura dotyczy) a następnie wystawić korektę do tej faktury. Korekta ta będzie skutkować skorygowaniem wartości wprowadzonych uprzednio do rejestru sprzedaży VAT na podstawie paragonów (będzie automatycznie korektą tych paragonów).

W przypadku wymienionym w pkt d) pytania, podatnik nie musi wystawiać faktury do paragonu ani korekty do tej faktury (tak jak w przypadku pkt. a), b), c), e) pytania), gdyż obowiązek podatkowy nie powstanie - nie otrzymano całości wpłat, usługa nie została wykonana, nie wystawiono faktury. Podatnik nie musi zatem dokonywać zaksięgowania takiego paragonu w rejestrze sprzedaży VAT (a tym samym nie musi go korygować). W każdym z wymienionych w pytaniu przypadków, na potrzeby ewidencji prowadzonej przez podatnika przy użyciu kasy fiskalnej, podatnik powinien także wprowadzić informację o zaistniałym zdarzeniu do prowadzonej przez siebie „ewidencji błędów i uwag do paragonów".

Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości skorygowania sprzedaży i podatku należnego zaewidencjonowanego za pomocą kasy rejestrującej, jednak brak regulacji prawnych w tym zakresie nie pozbawia podatnika możliwości dokonania korekty zaewidencjonowanego obrotu. Zakaz zmiany treści paragonu jest jedynie warunkiem stosowania kas rejestrujących i nie może on zmieniać zasady wynikającej z art. 29 ust. 1 ustawy, zgodnie z którą podstawą opodatkowania jest obrót rozumiany jako kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Obrotem jest zatem kwota rzeczywiście należna od nabywcy, a nie kwota figurująca na paragonie fiskalnym.

W celu więc ustalenia prawidłowej (rzeczywistej) podstawy opodatkowania w przypadkach wymienionych we wniosku gdy paragon (lub raport) został wystawiony z błędną datą, z błędną stawką VAT, z podaniem błędnej kwoty, pomimo braku otrzymania wpłaty od klienta (np. z powodu błędu pracownika) lub z innymi błędami tj. wystawienie dwa razy tego samego paragonu oraz o wystawienie paragonu na inny towar lub usługę niż zamówiona przez klienta, a jednocześnie nie ma już możliwości jego anulowania na kasie fiskalnej, gdyż wystawione zostały kolejne paragony (czasami także raporty dobowe i miesięczne) oraz gdy paragony te zostały już wprowadzone do rejestru sprzedaży VAT, należałoby prowadzić dodatkową, poza kasą rejestrującą, ewidencję (korekt), z której musi dokładnie wynikać kwota korekty i data sprzedaży i podatku należnego przypisana do konkretnego paragonu. Ewidencja taka nie ma określonego wzoru, ale wskazane jest, aby zawierała co najmniej dane niezbędne do ustalenia przyczyn zaistniałej korekty, a zapisy w niej widniejące pozwalały na określenie prawidłowej kwoty obrotu i podatku należnego.

Odnosząc się zatem do przedstawionego opisu sprawy oraz mając na względzie brak szczegółowych uregulowań odnoszących się do sposobu korygowania obrotu ewidencjonowanego przy zastosowaniu kas rejestrujących stwierdzić należy, iż Wnioskodawca może przyjąć do określenia podstawy opodatkowania oraz rozliczenia deklaracji podatkowej inne dane (data, stawka VAT, kwota należności), niż wynikają z paragonu lub wydruku raportu fiskalnego. Bowiem podstawą przysługującego uprawnienia do korekty sprzedaży i podatku należnego oraz podstawą prawidłowego sporządzenia deklaracji VAT-7 jest rzeczywisty przebieg transakcji gospodarczej udokumentowany rzetelnymi dowodami i wynika z zapisów zawartych w prowadzonych urządzeniach księgowych, z których dane za miesiąc rozliczeniowy skorygują łączną miesięczną sprzedaż zaewidencjonowaną w kasie rejestrującej.

Należy bowiem podkreślić, że to na podatniku spoczywa obowiązek rzetelnego udokumentowania prowadzonych transakcji w urządzeniach księgowych, tak by odzwierciedlały faktyczny ich przebieg.

Wnioskodawca powinien zatem wykazać w ewidencji i deklaracji VAT-7 rzeczywistą wartość sprzedaży, z tytułu dokonania której, obowiązek podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za który deklaracja ta jest składana.

Należy zauważyć, że co do zasady przepisy nie przewidują możliwości korygowania paragonu fiskalnego poprzez wystawienie faktury VAT do tego paragonu i następnie faktury korygującej do tej faktury.

Z powołanych przepisów wynika, że kasa fiskalna służy do ewidencji obrotu i kwot podatku z tytułu sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, z kolei faktury dla takich osób wystawiane są wyłącznie na ich żądanie.

W przypadku zatem zidentyfikowania błędu na paragonie, który ma wpływ na rozliczenie podatkowe i niemożności odzyskania paragonu (klient zabrał paragon, brak danych umożliwiających dotarcie do niego), jedyna możliwością skorygowania błędu jest posiadanie rzetelnych dowodów na faktyczny przebieg zdarzenia gospodarczego i odpowiedni zapis w ewidencji korekt.

W przypadku natomiast gdy klient wraca i oddaje paragon żądając jednocześnie wystawienia faktury - z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że klient oddaje Wnioskodawcy ten błędny paragon – należy mieć na uwadze § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia z dnia 28 marca 2011r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 68, poz. 360), zgodnie z którym przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, do kopii faktury podatnik jest obowiązany dołączyć paragon dokumentujący tę sprzedaż.

W przypadku więc wystawienia faktury zawierającej błędy należy wystawić fakturę korygującą te nieprawidłowości.

W przypadku natomiast zaewidencjonowania na kasie fiskalnej transakcji, która nie miała miejsca (wystawienie paragonu pomimo braku sprzedaży czy otrzymania wpłaty od klienta) paragon taki należy pozostawić w dokumentacji podatnika z dokładnym opisem sprawy w ewidencji korekt.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

W pozostałym zakresie objętym wnioskiem ORD-IN zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.