Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.718.2024.2.KFK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-08
Teza: Skutki podatkowe w podatku VAT sprzedaży nieruchomości w
drodze egzekucji komorniczej.
Słowa kluczowe: dłużnik
egzekucja-egzekucja z nieruchomości
komornik-komornik sądowy
linia-linia energetyczna
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
sieć-sieć przesyłowa
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 33
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 25 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie:
      - uznania właściciela, którego nieruchomości będą przedmiotem sprzedaży
        egzekucyjnej, za podatnika podatku VAT i w związku z tym uznania Pana za płatnika
        podatku VAT;
      - uznania sprzedaży egzekucyjnej nieruchomości za dostawę dwóch towarów, tj.
        poszczególnych działek gruntu;

      - uznania działki nr 1 za grunt zabudowany w rozumieniu ustawy, której dostawa nie
        korzysta ze zwolnienia od podatku VAT;
      - uznania działki nr 2 za grunt zabudowany w rozumieniu ustawy, której dostawa nie
        korzysta ze zwolnienia od podatku VAT.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 stycznia 2025 r. (wpływ 4
    stycznia 2025 r.) oraz pismem z 8 stycznia 2025 r. (wpływ 8 stycznia 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W ramach postępowania zarejestrowanego pod sygnaturą (...) Komornik Sądowy przy
    Sądzie Rejonowym w (...) prowadzi egzekucję z nieruchomości.
                                                    2Nieruchomość, o której mowa, to nieruchomość gruntowa o łącznej powierzchni (...) m.
    Nieruchomość jest położona w (...). Dla nieruchomości gruntowej prowadzona jest księga
    wieczysta o numerze (...).
    W skład tej nieruchomości (jako rzeczy prawa cywilnego) wchodzą następujące działki
    ewidencyjne w obrębie (...): nr 1 oraz nr 2.
    Działka nr 1:
                                          2Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka ma powierzchnię (...) m. Składa się z
    gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako łąki IV oraz V klasy.
    Działka jest płaska w kształcie regularnym. Działka jest nieogrodzona.
    Dla przedmiotowego terenu obowiązuje aktualny plan zagospodarowania
    przestrzennego.
    Zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy (...), działki nr 1 i 1 obręb (...), oznaczone są na
    rysunku planu symbolem (...) – tereny rolnicze.
    Aktualny plan miejscowy nie pozwala na zabudowę tych działek.
    Z uwagi na objęcie gruntów planem miejscowym, dla powyższego terenu nie obowiązuje
    żadna decyzja o warunkach zabudowy.
    Przez teren działki przebiega linia elektroenergetyczna nadziemna wraz ze słupami.
    Działka nr 2:
                                          2Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka ma powierzchnię (...) m. Składa się z
    gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako łąki IV klasy. Działka jest
    płaska w kształcie regularnym. Działka jest nieogrodzona.
    Dla przedmiotowego terenu obowiązuje aktualny plan zagospodarowania
    przestrzennego.
    Zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy (...), działki nr 1 i 2 obręb (...), oznaczone są na
    rysunku planu symbolem (...) – tereny rolnicze.
    Aktualny plan miejscowy nie pozwala na zabudowę tych działek.
    Z uwagi na objęcie gruntów planem miejscowym, dla powyższego terenu nie obowiązuje
    żadna decyzja o warunkach zabudowy.
    Przez teren działki przebiega linia elektroenergetyczna nadziemna wraz ze słupami.
    Kształty obu działek oraz przebieg linii przez tereny tych działek obrazuje poniższa mapa
    ewidencyjna:
    (...)

    Przedmiotowa nieruchomość jest obecnie własnością (...) spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna (...).
    Natomiast dłużnik (będący stroną postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez
    Komornika) to osoba fizyczna – podmiot powiązany ze spółką. Egzekucja – wobec dłużnika
    – jest prowadzona z przedmiotu niebędącego własnością dłużnika w oparciu o przepis art.
    930 kodeksu postępowania cywilnego (KPC).
    W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego ani dłużnik, ani właściciel
    nieruchomości nie współpracowali z Wnioskodawcą (komornikiem), nie przesyłali żadnych
    informacji dotyczących przedmiotowej nieruchomości, które ewentualnie mogłyby
    potwierdzić zwolnienie z VAT w przypadku sprzedaży licytacyjnej. Dłużnik nie zajmował
    jakiegokolwiek stanowiska w tym przedmiocie, chociaż był prawidłowo zawiadamiany
    przez Komornika o konieczności złożenia wyjaśnień w zakresie podatkowym pod rygorem
    przyjęcia, że sprzedaż nie będzie korzystała ze zwolnienia z podatku. (...).
    Komornik, pismem z dnia 4 września 2024 r., zapytał aktualnego właściciela
    nieruchomości (... sp. z o.o. s-ka) o następujące okoliczności:
    1. Kiedy spółka nabyła nieruchomość?
    2. Czy transakcja nabycia nieruchomości została udokumentowana fakturą VAT?
    3. Jeśli transakcja nabycia nieruchomości została udokumentowana fakturą VAT, to jaka
      stawka była na fakturze?
    4. Czy jeśli na fakturze był VAT, to spółka odliczyła ten podatek?
    5. W jaki sposób spółka wykorzystywała nabyte nieruchomości, w szczególności czy były
      one wykorzystywane do celów działalności zwolnionej bądź niepodlegającej VAT?
    Ww. informacji należało udzielić oddzielnie w odniesieniu do każdej nieruchomości.
    Spółka (właściciel nieruchomości) do dnia 25 października 2024 r. nie udzieliła żadnych
    informacji w odpowiedzi na przedmiotowe zapytania (pismo prawidłowo nadane nie
    zostało podjęte).
    Te same pytania zostały zadane Dłużnikowi (który nie jest aktualnie właścicielem
    nieruchomości). Pismem z dnia 17 października 2024 r. pełnomocnik Dłużnika udzielił
    następujących odpowiedzi na powyższe pytania:
    1. Spółka jest właścicielem nieruchomości od (...) r. Spółka nabyła nieruchomość w drodze
      wkładu niepieniężnego wniesionego przez wspólnika.
    2. Nie została wystawiona faktura VAT.
    3. Nie została wystawiona faktura VAT.
    4. Nie została wystawiona faktura VAT.
    5. Zgodnie z oświadczeniem Dłużnika (...) złożonym do protokołu opisu i oszacowania
      nieruchomości obecnie (czerwiec 2023 r.) nieruchomość nie jest w żaden sposób
      wykorzystywana. Brak zasiewów.
    Natomiast właścicielem nieruchomości jest (...) SKA i to do tej spółki powinno być
    adresowane powyższe pytanie.
    Z informacji pozyskanych za pośrednictwem wykazu podatników VAT czynnych, który
    prowadzony jest przez Szefa KAS wynika, że Spółka (...) (właściciel nieruchomości) jest
    zarejestrowana jako podatnik VAT czynny, mający numer NIP (...). Podmiot został
    zarejestrowany jako podatnik VAT czynny z dniem (...).
    Pismem z 3 stycznia 2025 r. (wpływ 4 stycznia 2025 r.) uzupełnił Pan opis sprawy o
    następujące informacje:
    1. Wnioskodawca wystosował do dłużnika (...) pytania, w tym m.in. pytanie, w jaki
    sposób były wykorzystywane nabyte nieruchomości, w szczególności, czy były one
    wykorzystywane do celów działalności zwolnionej, bądź niepodlegającej VAT. W
    odpowiedzi na to pytanie dłużnik udzielił odpowiedzi, że: „5. Zgodnie z

    oświadczeniem Dłużnika (...) złożonym do protokołu opisu i oszacowania
    nieruchomości obecnie (czerwiec 2023 r.) nieruchomość nie jest w żaden sposób
    wykorzystywana. Brak zasiewów. Natomiast właścicielem nieruchomości jest (...) i to
    do tej spółki powinno być adresowane powyższe pytanie”.
    To samo pytanie Wnioskodawca wystosował do spółki (...). Spółka (właściciel
    nieruchomości) nie udzieliła żadnych informacji w odpowiedzi na przedmiotowe
    zapytania (pismo prawidłowo nadane nie zostało podjęte).
    2. Czy dłużnikowi – (...) Sp. z o.o. Sp. k-a, przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego przy nabyciu ww. działek będących przedmiotem licytacji?
    Odp.: Spółka (...) nie jest dłużnikiem. Nie można zatem udzielić odpowiedzi na

## Pytanie

organu.Spółka (...) nie udziela Wnioskodawcy żadnych informacji. Nie podejmuje
    korespondencji.
    3. Wnioskodawca nie ma informacji i nie ma możliwości ustalenia okoliczności
    wybudowania słupów wraz z liniami elektroenergetycznymi nadziemnymi. Oględziny
    wskazują na to, że przedmiotowe słupy energetyczne mają kilkadziesiąt lat. Zostały
    wybudowane zapewne w okresie istnienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
    Obowiązywały wówczas zupełnie inne przepisy. O ile w ogóle ktoś przejmował się
    przepisami. Trzeba było doprowadzić prąd do wsi, to socjalistyczna ojczyzna ten prąd
    doprowadzała. Okoliczność powyższa nie ma zresztą żadnego znaczenia dla oceny
    prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy. Wnioskodawcy jest wiadome – z innych
    interpretacji tut. organu – że grunt, na którym znajdują się budowle w postaci sieci
    energetycznych, kanalizacyjnych, etc. jest uznawany przez Dyrektora KIS za grunt
    zabudowany. W przypadku zaś gruntu zabudowanego status planistyczny gruntu nie
    ma żadnego znaczenia. Wnioskodawca nie widzi zatem związku przedmiotowego
    pytania z oceną prawidłowości jego stanowiska.
    4. Czy znajdujące się na działkach nr 1 i 2 linie elektroenergetyczne nadziemne wraz ze
    słupami są trwale związane z gruntem?
    Odp.: Tak, przedmiotowe obiekty są trwale związane z gruntem.
    5. Czy znajdujące się na działkach nr 1 i 2 linie elektroenergetyczne nadziemne, o
    których mowa w opisie sprawy, stanowią budowlę lub jej część – w rozumieniu
    ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.)?
    Odp.: Tak, przedmiotowe obiekty stanowią części budowli (jaką są sieci energetyczne).
    6. Czy znajdujące się na działkach nr 1 i 2 linie elektroenergetyczne nadziemne są
    własnością przedsiębiorstwa przesyłowego, o którym mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.)? Jeżeli nie, to
    proszę podać kto jest ich właścicielem.
    Odp.: Tak, przedmiotowe obiekty są własnością przedsiębiorstwa przesyłowego.
    7. Jeżeli znajdujące się na działkach nr 1 i 2 linie elektroenergetyczne nadziemne są
    własnością dłużnika i stanowią budowle (bądź części budowli) w rozumieniu Prawa
    budowlanego, to proszę wskazać:
      a) na podstawie jakich pozwoleń/decyzji, przedmiotowe linie zostały wybudowane?
      b) czy i kiedy (proszę wskazać dokładną datę) budowle lub ich części zostały oddane w
        użytkowanie pierwszemu nabywcy/użytkownikowi lub na własne potrzeby po ich
        wybudowaniu/nabyciu?
      c) czy pomiędzy pierwszym zasiedleniem budowli lub ich części a ich dostawą upłynie
        okres dłuższy czy krótszy niż 2 lata?
      d) czy dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z
        ich nabyciem/wybudowaniem?

      e) czy dłużnik ponosił, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, wydatki na
        ulepszenie lub przebudowę tych budowli lub ich części, stanowiące co najmniej 30%
        ich wartości początkowej, tj. dokonał istotnych zmian przeprowadzonych w celu
        zmiany ich wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków ich zasiedlenia?
        Jeśli tak – proszę wskazać:
      · kiedy ww. wydatki były ponoszone (proszę wskazać datę)?
      · czy dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
        o kwotę podatku naliczonego w związku z ponoszonymi wydatkami na ulepszenie
        budowli lub jej części?
      · czy po poniesionych nakładach na ulepszenie, które stanowiły co najmniej 30%
        wartości początkowej, budowle lub ich części były oddane do użytkowania? Jeżeli
        tak, należy wskazać datę oddania do użytkowania.
      · czy budowle lub ich części w stanie ulepszonym były udostępniane osobom trzecim
        na podstawie umów cywilnoprawnych, np. najmu, dzierżawy, użyczenia lub innej
        umowy o podobnym charakterze? Jeśli tak – czy w całości czy w części (jeśli w
        części, to w jakiej), w jakim okresie i czy udostępnianie było odpłatne?
      f) czy ww. budowle były/są/będą wykorzystywane przez dłużnika w całym okresie
        posiadania wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i
        usług?
      g) czy przy sprzedaży egzekucyjnej przedmiotowych działek, na nabywcę będzie
        również przeniesione prawo własności ww. linii elektroenergetycznych nadziemnych
        ?
    Odp.: Nie dotyczy.
    8. Jeżeli nie posiada Pan informacji, o których mowa w ww. pytaniach, które są
    niezbędne do oceny, czy w przedmiotowej sprawie będzie miało zastosowanie
    zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) o
    podatku od towarów i usług, to należy wskazać:
      - czy ten brak informacji jest wynikiem podjętych przez Pana jako Komornika działań?
      - czy działania te zostały udokumentowane?
      - czy podjęte działania potwierdzają brak możliwości uzyskania tych niezbędnych
        informacji od dłużnika?
    Odp.: Komornik zadał pytania zarówno dłużnikowi (...), jak i aktualnemu właścicielowi
    nieruchomości (spółka ...). Zadanie tych pytań zostało udokumentowane. Dłużnik
    udzielił Wnioskodawcy informacji wymijających (szczegółowo opisane we wniosku ORD-
    IN). Właściciel nieruchomości nie udzielił Wnioskodawcy żadnych informacji.
    Wnioskodawca nie jest w stanie – mimo korespondencji z dłużnikiem oraz z
    właścicielem nieruchomości – ustalić czy zostały spełnione warunki zwolnienia z art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy VAT. Właściciel nieruchomości nie udziela bowiem informacji
    dotyczących sposobu wykorzystania nieruchomości oraz odliczenia podatku od nabycia
    nieruchomości. Dłużnik udzielił zaś zdawkowych, wymijających i nieprecyzyjnych
    odpowiedzi. Wnioskodawca uważa zaś, że w niniejszej sprawie zwolnienie z art. 43 ust.
    1 pkt 9 nie może znaleźć zastosowania, skoro przedmiotem dostawy jest grunt
    zabudowany (budowlami sieci energetycznej).
    Pismem z 8 stycznia 2025 r. (wpływ 8 stycznia 2025 r.) uzupełnił Pan wniosek o
    informację, że złożony wniosek, zadane w nim pytania oraz zajmowane stanowisko
    odnoszą się do działek o numerach 1 oraz 2.

    Pytania
    1. Czy właściciel, którego nieruchomości będą przedmiotem sprzedaży egzekucyjnej, jest
      względem tych nieruchomości podatnikiem podatku od towarów i usług, w związku z
      czym Wnioskodawca będzie w odniesieniu do tej czynności płatnikiem tego podatku?
    2. Czy sprzedaż egzekucyjna nieruchomości powinna być potraktowana jako dostawa 2
      (dwóch) towarów, tj. poszczególnych działek gruntu?
    3. Czy działka 1 jest gruntem zabudowanym w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i
      usług, zaś jej dostawa nie korzysta ze zwolnienia z podatku?
    4. Czy działka 2 jest gruntem zabudowanym w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i
      usług, zaś jej dostawa nie korzysta ze zwolnienia z podatku?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W ocenie Wnioskodawcy, w niniejszej sprawie właściciel jest/będzie występował jako
    podatnik VAT względem sprzedawanej (w trybie egzekucji) nieruchomości.
    Egzekucja – wobec dłużnika – jest prowadzona z przedmiotu niebędącego własnością
    dłużnika w oparciu o przepis art. 930 kodeksu postępowania cywilnego (KPC). Zgodnie z
    obecnym brzmieniem tego przepisu, rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma
    wpływu na dalsze postępowanie, a kolejni wierzyciele dłużnika mogą przyłączyć się do
    prowadzonej egzekucji. Nabywca może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze
    dłużnika. W każdym razie czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak
    i w stosunku do nabywcy.
    Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu: „Rozporządzenie przez dłużnika
    nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności
    egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy. W
    konsekwencji wierzyciel, który skierował egzekucję do nieruchomości i doprowadził do jej
    zajęcia, może zaspokoić się z tej nieruchomości tak, jakby nadal należała ona do majątku
    dłużnika (skutek procesowy). Przepis art. 930 § 1 KPC nie podważa ważności umowy
    przeniesienia własności zajętej nieruchomości między dłużnikiem a nabywcą, lecz
    powoduje bezskuteczność względną tej umowy w stosunku do wierzycieli, którzy wszczęli
    egzekucję. Skuteczne zbycie nieruchomości w toku egzekucji prowadzonej przeciwko
    zbywcy nieruchomości spowoduje, że nabywca utraci jej własność. Nabywca może
    natomiast dochodzić przeciwko zbywcy roszczeń związanych ze zwrotem uiszczonej ceny
    nabycia nieruchomości, skoro na skutek przysądzenia własności na rzecz nabywcy
    licytacyjnego utracił jej własność (art. 410 § 2 KC). Wydaje się także, że w takim przypadku
    ewentualna nadwyżka sumy uzyskanej z egzekucji, która pozostałaby po zaspokojeniu
    wszystkich wierzytelności dłużnika (zbywcy) powinna przypaść właścicielowi
    nieruchomości, czyli nabywcy. Wierzyciele nabywcy mogą oczywiście skierować egzekucję
    do tych dwóch rodzajów wierzytelności” (tak: KPC T. II red. Szanciło 2023, wyd. 2
    /Łochowski, Legalis).
    Reasumując – komornik prowadzi postępowanie egzekucyjne, w ramach którego
    dokonuje sprzedaży egzekucyjnej towarów (gruntów), które nie są (aktualnie) własnością
    dłużnika. Są one własnością innego podmiotu, lecz w myśl przywoływanego już art. 930 k.
    p.c. nie stanowi to przeszkody do sprzedaży egzekucyjnej tych nieruchomości.
    Dana dostawa nieruchomości (co dotyczy również dostawy dokonywanej w ramach
    sprzedaży egzekucyjnej) może podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    tylko i wyłącznie wówczas, gdy podmiot będący właścicielem nieruchomości jest
    podatnikiem VAT i działa w charakterze podatnika VAT.

    Okoliczności występujące w niniejszej sprawie każą przyjąć, że właściciel występuje w tym
    przypadku w charakterze podatnika VAT względem sprzedawanej nieruchomości.
    Jest to podmiot istniejący, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Jest podmiotem
    zarejestrowanym w Rejestrze Przedsiębiorców KRS. Wedle informacji widniejących w tym
    rejestrze, aktualnie nie znajduje się w toku likwidacji ani w stanie upadłości. Forma
    prawna właściciela, tj. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-
    akcyjna (tzn. spółka komandytowo-akcyjna ze spółką z o.o. jako komplementariuszem)
    powoduje, że podmiot ten generalnie występuje w obrocie prawnym i gospodarczym jako
    podatnik VAT (inny jego status w odniesieniu do czynności zbywania majątku byłby
    absolutnie wyjątkowy).
    Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy –
    obejmuje zaś wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Wnioskodawca uważa, że właściciel gruntów jest podatnikiem VAT i będzie występował w
    odniesieniu do gruntu, który będzie przedmiotem egzekucji z nieruchomości, w
    charakterze podatnika VAT.
    To zaś powoduje, że przedmiotowa sprzedaż egzekucyjna będzie podlegała podatkowi od
    towarów i usług, to znaczy będzie objęta zakresem podmiotowym i przedmiotowym tego
    podatku.
    W konsekwencji Wnioskodawca (komornik sądowy) może występować w tym przypadku –
    w zakresie niniejszej sprzedaży egzekucyjnej – jako płatnik podatku od towarów i usług.
    Ad. 2
    Wnioskodawca uważa, że na gruncie podatku od towarów i usług sprzedaż egzekucyjną
    opisanej nieruchomości należy potraktować jako dostawę dwóch towarów, tj. po pierwsze
    – działki nr 1, zaś po drugie – działki nr 2.
    Na wstępie należy zauważyć, że w odniesieniu do gruntu status towaru należy oceniać
    zasadniczo nie w odniesieniu do nieruchomości jako takiej (objętej jedną księgą
    wieczystą), lecz względem każdej działki ewidencyjnej jako takiej.
    W ramach niniejszego postępowania egzekucyjnego nieruchomość – będąca przedmiotem
    egzekucji z nieruchomości – składa się z dwóch działek gruntu, tj. działki 1 oraz działki 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, każdą z tych działek należy traktować jako odrębny towar (w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług).
    W związku z tym uznać trzeba, że w ramach jednej sprzedaży egzekucyjnej mamy do
    czynienia z dostawą 2 (dwóch) towarów w postaci działek gruntu.
    Ad. 3
    Wnioskodawca uważa, że dostawa działki 1 nie będzie zwolniona z podatku od towarów i
    usług. Uznać bowiem trzeba, że działka 1 ma charakter gruntu zabudowanego w
    rozumieniu przepisów u.p.t.u.
                                          2Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, działka ma powierzchnię (...) m. Składa się z
    gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako łąki IV oraz V klasy. Dla
    przedmiotowego terenu obowiązuje aktualny plan zagospodarowania przestrzennego. Na
    podstawie zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy (...), działki nr 1 i 2 obręb (...),

    oznaczone są na rysunku planu symbolem (...) – tereny rolnicze. Aktualny plan miejscowy
    nie pozwala na zabudowę tych działek. Z uwagi na objęcie gruntów planem miejscowym,
    dla powyższego terenu nie obowiązuje żadna decyzja o warunkach zabudowy.
    Przez teren działki przebiega linia elektroenergetyczna nadziemna wraz ze słupami. Sieć
    elektroenergetyczna nie jest własnością właściciela działki, ani dłużnika. Nie będzie ona
    przedmiotem sprzedaży egzekucyjnej.
    Na gruncie znajduje się zatem budowla, tj. sieć energetyczna. Sieć ta nie jest własnością
    ani właściciela gruntów, ani dłużnika. Zgodnie z aktualnym podejściem Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, tego rodzaju grunty (na których znajdują się budowle sieciowe)
    należy traktować jako grunty zabudowane.
    Tak np. Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 6 lutego 2024 r., znak 0113-KDIPT1-
    1.4012.94.2024.2.ŻR, w której stwierdzono m.in. że: „We wniosku wskazano, że sieć
    elektroenergetyczna przebiegająca przez działkę nr (...), (...) i (...) i gazociąg znajdujący się
    na działce nr (...) i (...), nie są własnością dłużnika i nie będą przedmiotem sprzedaży
    egzekucyjnej. Tym samym, wskazane naniesienia nie będą przedmiotem dostawy
    towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, dokonanej w ramach sprzedaży egzekucyjnej ww.
    działek. W konsekwencji stwierdzenia wymaga, że w przypadku dostawy działki nr (...), (...) i
    (...) przedmiotem dostawy będzie wyłącznie sam grunt. Jednakże działek gruntu nr (...), (...)
    i (...) nie można uznać za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. W
    opisie sprawy wskazał Pan wprawdzie, że dla działki (...) nie ma obowiązującego
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana żadna
    decyzja o warunkach zabudowy, to jednak na ww. działce znajduje się sieć
    elektroenergetyczna, która – jak Pan wskazał we wniosku – stanowi budowlę w
    rozumieniu przepisów prawa budowlanego i jest trwale związana z gruntem. Wobec
    powyższego dostawa działki nr (...) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji
    grunt ten jest zabudowany siecią elektroenergetyczną, stanowiącą budowlę w rozumieniu
    Prawa budowlanego”.
    W związku z tym przedmiotową działkę należy potraktować jako grunt zabudowany w
    rozumieniu przepisów u.p.t.u. Przy dostawie tego gruntu nie może zatem znaleźć
    zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.
    Z uwagi na fakt, że przy dostawie przedmiotowej działki nie są spełnione przesłanki
    umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy zbadać
    warunki do zastosowania zwolnienia podatkowego wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt
    2 ustawy.
    Dla zastosowania powyższego zwolnienia, w przypadku dostawy towarów spełnione
    muszą być łącznie dwa warunki:
      · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      · brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Dodatkowo trzeba zauważyć w tym miejscu, że zgodnie z przepisem art. 43 ust. 21 u.p.t.u.,
    jeśli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników sądowych
    (prowadzących egzekucję z nieruchomości) nie doprowadziły, na skutek braku możliwości
    uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków
    zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o
    których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień
    od podatku nie są spełnione.

    W opisywanym stanie faktycznym Komornik nie mógł ustalić, czy warunki do zastosowania
    zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. zostały spełnione. Komornik podjął działania
    zmierzające do ustalenia, czy właściciel nieruchomości miał prawo do odliczenia podatku
    naliczonego przy nabyciu przedmiotowego gruntu oraz w jaki sposób wykorzystywał ten
    grunt. W szczególności, Komornik zadał właścicielowi nieruchomości, ale także dłużnikowi
    pytania dotyczące tych kwestii. Uzyskanie od właściciela tych informacji nie było możliwe.
    Nie odpowiedział on bowiem na te pytania.
    Z kolei dłużnik wskazał, że spółka (aktualny właściciel) nabyła przedmiotowe
    nieruchomości bez podatku naliczonego oraz wskazał, że to spółka (aktualny właściciel)
    powinna udzielić odpowiedzi na pytanie o sposób wykorzystywania przedmiotowego
    gruntu.
    Te fakty (skierowanie pytań do właściciela nieruchomości oraz brak odpowiedzi od niego
    w tej sprawie, jak również skierowanie pytań do dłużnika i brak możliwości uzyskania
    wszystkich informacji istotnych dla zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.)
    Komornik ma udokumentowane w swojej ewidencji. Komornik posiada dowody na
    niemożność uzyskania tych informacji.
    Należy zatem uznać, że jest spełniona w tym przypadku hipoteza art. 43 ust. 21 ustawy o
    VAT, w związku z czym trzeba przyjąć, że warunki zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy o VAT nie zostały spełnione.
    Ponieważ nie ma w tym przypadku zastosowania zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.,
    zaś z uwagi na charakter towaru (grunt zabudowany) żadne inne zwolnienie nie może tu
    mieć zastosowania, trzeba uznać, że dostawa przedmiotowego gruntu nie będzie
    zwolniona z podatku od towarów i usług.
    Ad. 4
    Wnioskodawca uważa, że dostawa działki 2 nie będzie zwolniona z podatku od towarów i
    usług. Uznać trzeba, że działka 2 ma charakter gruntu zabudowanego w rozumieniu
    przepisów u.p.t.u.
                                          2Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, działka ma powierzchnię (...) m. Składa się z
    gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako łąki IV oraz V klasy. Dla
    przedmiotowego terenu obowiązuje aktualny plan zagospodarowania przestrzennego. Na
    podstawie zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy (...), działki nr 1 i 2 obręb (...)
    oznaczone są na rysunku planu symbolem (...) – tereny rolnicze. Aktualny plan miejscowy
    nie pozwala na zabudowę tych działek. Z uwagi na objęcie gruntów planem miejscowym,
    dla powyższego terenu nie obowiązuje żadna decyzja o warunkach zabudowy.
    Przez teren działki przebiega linia elektroenergetyczna nadziemna wraz ze słupami. Sieć ta
    nie jest własnością ani właściciela gruntów, ani dłużnika. Nie będzie ona przedmiotem
    sprzedaży egzekucyjnej.
    Na gruncie znajduje się zatem budowla, tj. sieć energetyczna. Sieć ta nie jest własnością
    dłużnika, ani właściciela gruntów. Zgodnie z aktualnym podejściem Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, tego rodzaju grunty (na których znajdują się budowle sieciowe)
    należy traktować jako grunty zabudowane.
    Tak np. Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 6 lutego 2024 r., znak 0113-KDIPT1-
    1.4012.94.2024.2.ŻR, w której stwierdzono m.in. że: „We wniosku wskazano, że sieć
    elektroenergetyczna przebiegająca przez działkę nr (...), (...) i (...) i gazociąg znajdujący się
    na działce nr (...) i (...), nie są własnością dłużnika i nie będą przedmiotem sprzedaży
    egzekucyjnej. Tym samym, wskazane naniesienia nie będą przedmiotem dostawy
    towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, dokonanej w ramach sprzedaży egzekucyjnej ww.
    działek. W konsekwencji stwierdzenia wymaga, że w przypadku dostawy działki nr (...), (...) i
    (...) przedmiotem dostawy będzie wyłącznie sam grunt. Jednakże działek gruntu nr (...), (...)
    i (...) nie można uznać za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. W

    opisie sprawy wskazał Pan wprawdzie, że dla działki (...) nie ma obowiązującego
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana żadna
    decyzja o warunkach zabudowy, to jednak na ww. działce znajduje się sieć
    elektroenergetyczna, która – jak Pan wskazał we wniosku – stanowi budowlę w
    rozumieniu przepisów prawa budowlanego i jest trwale związana z gruntem. Wobec
    powyższego dostawa działki nr (...) nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji
    grunt ten jest zabudowany siecią elektroenergetyczną, stanowiącą budowlę w rozumieniu
    Prawa Budowlanego”.
    W związku z tym przedmiotową działkę należy potraktować jako grunt zabudowany w
    rozumieniu przepisów u.p.t.u. Przy dostawie tego gruntu nie może zatem znaleźć
    zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.
    Z uwagi na fakt, że przy dostawie przedmiotowej działki nie są spełnione przesłanki
    umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy zbadać
    warunki do zastosowania zwolnienia podatkowego wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt
    2 ustawy.
    Dla zastosowania powyższego zwolnienia, w przypadku dostawy towarów spełnione
    muszą być łącznie dwa warunki:
      · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      · brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Dodatkowo trzeba zauważyć w tym miejscu, że zgodnie z przepisem art. 43 ust. 21 u.p.t.u.,
    jeśli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników sądowych
    (prowadzących egzekucję z nieruchomości) nie doprowadziły, na skutek braku możliwości
    uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków
    zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o
    których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień
    od podatku nie są spełnione.
    W opisywanym stanie faktycznym Komornik nie mógł ustalić, czy warunki do zastosowania
    zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. zostały spełnione. Komornik podjął działania
    zmierzające do ustalenia, czy właściciel nieruchomości miał prawo do odliczenia podatku
    naliczonego przy nabyciu przedmiotowego gruntu oraz w jaki sposób wykorzystywał ten
    grunt. W szczególności, Komornik zadał właścicielowi nieruchomości, ale także dłużnikowi
    pytania dotyczące tych kwestii. Uzyskanie od właściciela tych informacji nie było możliwe.
    Nie odpowiedział on bowiem na te pytania.
    Z kolei dłużnik wskazał, że spółka (aktualny właściciel) nabyła przedmiotowe
    nieruchomości bez podatku naliczonego oraz wskazał, że to spółka (aktualny właściciel)
    powinna udzielić odpowiedzi na pytanie o sposób wykorzystywania przedmiotowego
    gruntu.
    Te fakty (skierowanie pytań do właściciela nieruchomości oraz brak odpowiedzi od niego
    w tej sprawie, jak również skierowanie pytań do dłużnika i brak możliwości uzyskania
    wszystkich informacji istotnych dla zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.)
    Komornik ma udokumentowane w swojej ewidencji. Komornik posiada dowody na
    niemożność uzyskania tych informacji.
    Należy zatem uznać, że jest spełniona w tym przypadku hipoteza art. 43 ust. 21 ustawy o
    VAT, w związku z czym trzeba przyjąć, że warunki zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy o VAT nie zostały spełnione.

    Ponieważ nie ma w tym przypadku zastosowania zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.,
    zaś z uwagi na charakter towaru (grunt zabudowany) żadne inne zwolnienie nie może tu
    mieć zastosowania, trzeba uznać, że dostawa przedmiotowego gruntu nie będzie
    zwolniona z podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 i 2760) oraz komornicy
      sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
      postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
      egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
      naruszeniem obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cytowanych wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli
    podmiotami zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty
    podatku na konto organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy
    sądowi. Sytuacja taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te
    dokonują dostawy towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z
    naruszeniem przepisów. Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z
    tytułu wykonania powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz
    pełnią jedynie rolę płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych
    (zlicytowanych) towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się
    postępowanie egzekucyjne.
    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.

    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika –
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik.
    Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym
    podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do
    odprowadzenia podatku.
    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż nieruchomości w trybie egzekucji stanowi odpłatną
    dostawę towarów, co oznacza, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, objęta
    jest zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami zarówno grunty, jak i budynki i budowle spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako
    dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 930 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze
      postępowanie, a kolejni wierzyciele dłużnika mogą przyłączyć się do prowadzonej

      egzekucji. Nabywca może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. W
      każdym razie czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w
      stosunku do nabywcy.
    Jak wynika z art. 930 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zbycie nieruchomości zajętej w
    postępowaniu egzekucyjnym jest ważne z punktu widzenia zasad prawa i nie wyklucza
    dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto, w takich sytuacjach sam
    nabywca nieruchomości jest traktowany jak dłużnik (jednak wyłącznie w zakresie nabytego
    środka majątkowego).
    W kwestii zbycia zajętej nieruchomości przez dłużników wypowiedział się Sąd Najwyższy w
    wyroku z 7 lutego 2008 r. sygn. akt V CSK 426/07, w których stwierdził, że: „Artykuł 930 § 1
    12/16 KPC stanowi, że rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na
    dalsze postępowanie, a czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i
    w stosunku do nabywcy. Oznacza to, że wierzyciel, na rzecz którego nieruchomość została
    zajęta, może zaspokoić się ze sprzedanej nieruchomości tak, jakby nieruchomość ta
    należała w dalszym ciągu do majątku jego dłużnika, bez względu na zmianę właściciela. W
    wyroku z 3 lutego 1998 r. (OSP rok 1998, nr 11, poz. 96) Sąd Najwyższy uznał, że w świetle
    art. 930 § 1 KPC umowa przeniesienia własności zajętej nieruchomości między zbywcą
    (dłużnikiem) a nabywcą jest ważna, ale całkowicie bezskuteczna w stosunku do wierzycieli,
    którzy wszczęli egzekucję i pozostaje bez wpływu na dalsze postępowanie egzekucyjne, co
    oznacza, że egzekucję prowadzi się tak, jak gdyby zbycie nieruchomości nie nastąpiło.
    Ratio legis tego przepisu stanowi ochrona wierzyciela przed nierzetelnymi działaniami
    dłużnika, podjętymi w celu udaremnienia zaspokojenia się wierzyciela z nieruchomości”.
    Z okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pan egzekucję z nieruchomości gruntowej, dla
    której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...). W skład tej nieruchomości
    wchodzą działki ewidencyjne o numerach 1 oraz 2. Przedmiotowa nieruchomość jest
    obecnie własnością (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-
    akcyjna. Natomiast dłużnik (będący stroną prowadzonego przez Pana postępowania
    egzekucyjnego) to osoba fizyczna – podmiot powiązany ze spółką. Egzekucja – wobec
    dłużnika – jest prowadzona z przedmiotu niebędącego własnością dłużnika w oparciu o
    przepis art. 930 kodeksu postępowania cywilnego.
    Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy właściciel, którego
    nieruchomość będzie przedmiotem sprzedaży egzekucyjnej, będzie względem dostawy tej
    nieruchomości podatnikiem podatku VAT i w związku z tym będzie Pan w odniesieniu do
    tej czynności płatnikiem podatku VAT.
    Odnosząc się do powyższej kwestii należy więc rozważyć kwestię, czy (...) spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna – dłużnik rzeczowy, który
    nabył nieruchomość od Pana (...), będzie działać jako podatnik podatku od towarów i usług
    w odniesieniu do sprzedawanej nieruchomości.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy dokonywana będzie przez
    podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej
    dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy wskazać
    należy, że w przypadku, gdy dłużnik – właściciel nieruchomości – jest podatnikiem podatku
    VAT, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy tej nieruchomości
    czy ruchomości.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie
    przepisów prawa prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży
    wskazanej we wniosku nieruchomości dłużnik rzeczowy – (...) spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna – będzie występował w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Podkreślić należy, że w
    przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej,
    niezależnie od tego, w jakim zakresie prowadzi działalność gospodarczą, nie mamy do
    czynienia ze zbywaniem majątku osobistego (o takim można mówić wyłącznie w
    odniesieniu do osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej), ale ze
    zbywaniem majątku nabytego dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,
    niezależnie od tego, czy majątek ten był faktycznie w tej działalności wykorzystywany.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że sprzedaż wskazanej we wniosku nieruchomości
    będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego stwierdzam, że właściciel, którego nieruchomość będzie przedmiotem
    sprzedaży egzekucyjnej, względem dostawy tej nieruchomości będzie występował w
    charakterze podatnika podatku VAT i w związku z tym Pan – jako komornik sądowy – w
    odniesieniu do tej czynności będzie płatnikiem podatku VAT.
    Tym samym, Pana stanowisko odnośnie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Następnie Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy planowania sprzedaż egzekucyjna
    nieruchomości powinna być potraktowana jako dostawa 2 (dwóch) towarów, tj.
    poszczególnych działek gruntu.
    W myśl art. 4 pkt 1 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      1. Ilekroć w ustawie jest mowa o nieruchomości gruntowej – należy przez to
        rozumieć grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali,
        jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności.
      2. Ilekroć mowa jest o działce gruntu – należy przez to rozumieć niepodzieloną, ciągłą
        część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości
        gruntowej.

    Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27
    lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 219 ze
    zm.):
      1. Działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego
        obrębu ewidencyjnego, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z
        otoczenia za pomocą granic działek ewidencyjnych.
      2. Sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw
        oraz władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w
        ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne, jeżeli:
      1) zostały wyodrębnione w wyniku podziału nieruchomości, a materiały powstałe w
        wyniku prac geodezyjnych związanych z tym podziałem zostały przyjęte do
        państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
      2) są wyszczególnione w istniejących dokumentach określających stan prawny
        nieruchomości, w szczególności w księgach wieczystych, zbiorach dokumentów,
        aktach notarialnych, prawomocnych orzeczeniach sądowych i ostatecznych
        decyzjach administracyjnych, a jednocześnie są działkami gruntu lub działkami
        budowlanymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
        gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.);
      3) obejmują grunty zajęte pod drogi publiczne, linie kolejowe, wody śródlądowe lub
        rowy, a ich wyróżnienie w postaci odrębnych działek jest celowe ze względu na
        odrębne oznaczenia tych gruntów w innych ewidencjach i rejestrach publicznych
        lub ze względu na ich różne nazwy urzędowe.
    Towarem jest geodezyjnie wyodrębniona działka gruntu. Wynika to z ekonomicznego
    aspektu transakcji i z oceny pojęcia „gruntu” zgodnie ze wskazanymi powyżej
    przepisami prawa.
    Z treści powołanego art. 2 pkt 6 ustawy wynika, że towarami są rzeczy oraz ich części.
    Zatem towarem jest np. budynek, budowla, grunt jak i ich części.
    W myśl przepisów podatkowych zbycie wyodrębnionych geodezyjnie działek – nawet w
    przypadku, gdy są one objęte jedną księgą wieczystą – należy rozpatrywać oddzielnie w
    odniesieniu do każdej z tych działek.
    Zatem określenie np. prawidłowej stawki podatku bądź zwolnienia od podatku nie może
    być rozszerzane na całą nieruchomość (tj. na wszystkie działki objęte jedną księgą
    wieczystą), lecz powinno być przyporządkowane odrębnie do dostawy każdej geodezyjnie
    wyodrębnionej działki, która spełnia warunki wynikające z przepisów uprawniających do
    stosowania, np. zwolnienia lub opodatkowania.
    Każda z działek stanowi odrębny towar w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Wobec powyższego stwierdzam, że w ramach sprzedaży egzekucyjnej nieruchomości
    objętej zakresem wniosku, będziemy mieli do czynienia z dostawą dwóch towarów, tj.
    działek o numerach 1 oraz 2.
    Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    W dalszej kolejności Pana wątpliwości sprowadzają się do ustalenia, czy działki nr 1 i 2
    stanowią grunt zabudowany w rozumieniu ustawy, a ich dostawy nie będą korzystały ze
    zwolnienia od podatku VAT.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.

    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od
    podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Powyższe oznacza, że w przypadku dostawy nieruchomości gruntowych
    niezabudowanych opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod
    zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.
    Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie,
    że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych innych niż
    tereny budowlane.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
      gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem
      morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
      oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl zapisów art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego –
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w
    przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa
    administracyjnego.
    W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93
    Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony
    teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

    Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług artykuł 2 pkt 33 odpowiada
    więc także treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustala się na
    podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
    Z powyższego wynika, że ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje ocenę
    przeznaczenia określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu.
    Zauważenia wymaga, że analiza ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje
    jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod
    zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od
    podatku VAT przy zbyciu gruntów, jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż
    budowlane.
    Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” – do którego odnosi się przepis
    art. 2 pkt 33 ustawy – należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca
    1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.).
    Zgodnie z zapisem art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
    Na podstawie art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z
      gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada
      fundamenty i dach.
    Natomiast na mocy art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący
      budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty,
      wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty
      antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia
      reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne,
      zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne,
      oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje
      oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu,
      budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń
      technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni
      wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod
      maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów
      składających się na całość użytkową.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
      Obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem
      jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg,
      kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa
      nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał
      przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w
      kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable

      telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie
      stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.
    W świetle przytoczonych powyżej przepisów grunt budowlany to taki grunt, który objęty
    jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym określono dla
    niego funkcję „pod zabudowę”.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem sprzedaży egzekucyjnej
    będą działki o numerach 1 i 2. Działki te położone są na terenie, dla którego obowiązuje
    aktualny plan zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z zaświadczeniem Wójta
    oznaczone są na rysunku planu jako tereny rolnicze. Składają się z gruntów
    sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako łąki IV oraz V klasy. Działki są
    nieogrodzone. Aktualny plan miejscowy nie pozwala na zabudowę tych działek. Z uwagi na
    objęcie gruntów planem miejscowym, dla powyższego terenu nie obowiązuje żadna
    decyzja o warunkach zabudowy. Przez teren działek nr 1 i 2 przebiega linia
    elektroenergetyczna nadziemna wraz ze słupami. Przedmiotowe obiekty są trwale
    związane z gruntem, stanowią części budowli (jaką są sieci energetyczne) i są własnością
    przedsiębiorstwa przesyłowego.
    Na podstawie art. 47 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    Stosownie do art. 47 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Z ww. art. 48 ustawy Kodeks cywilny wynika:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą
    „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają
    się one własnością właściciela gruntu.
    W myśl art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu,
      energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych
      nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
    Z powyższego przepisu wynika, że jeśli przebiegające nad daną działką części
    infrastruktury są przyłączone do przedsiębiorstw świadczących usługi przesyłowe, to
    stanowią one własność tych przedsiębiorstw.
    Przytoczony wyżej przepis art. 48 Kodeksu cywilnego łączy się z art. 191 tej ustawy,
    wyrażający klasyczną zasadę superficies solo cedit („własność nieruchomości rozciąga się
    na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej
    częścią składową”).
    Z zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług wyrażenia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” nie należy utożsamiać z
    prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie
    „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od
    krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności.

    W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v Shipping and Forwarding
    Enterprise Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że:
      Wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza
      także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie
      dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak
      jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym
      przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania
      rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce (pkt 2).
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla,
    niestanowiący własności zbywcy, to mimo iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel, zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym, a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt.
    Z kolei WSA w Krakowie w wyroku z 5 listopada 2019 r., sygn. akt 1013/19 stwierdził, że:
      Nawet jeśli przedmiotem dostawy będzie tylko grunt i tak stwierdzić przyjdzie, że jest
      to grunt zabudowany. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i
      usług nie uzależnia zwolnienia od tego podatku od wielkości, czy ilości zabudowań
      na gruncie. Przez teren zabudowany należy więc uznać każdy teren, na którym
      znajdują się budynki, czy budowle. Ustawodawca nie uzależnił zwolnienia od
      podatku VAT od tego, czy przedmiotem dostawy są równocześnie zabudowania.
    Wobec powyższego uznać należy, że naniesienie w postaci linii elektroenergetycznej
    nadziemnej wraz ze słupami znajdujące się na działkach nr 1 i 2, nie będzie częścią
    składową sprzedawanych działek, gdyż jest przedmiotem odrębnej własności. Tym
    samym, wskazane naniesienie nie będzie przedmiotem dostawy towarów, w myśl art. 7
    ust. 1 ustawy, dokonanej w ramach sprzedaży przedmiotowych działek. W konsekwencji
    należy stwierdzić, że przedmiotem dostawy będzie wyłącznie sam grunt.
    Jednakże działek gruntu nr 1 i 2 nie można uznać za teren niezabudowany w rozumieniu
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W opisie sprawy wskazał Pan wprawdzie, że działki nr 1 i 2 położone są na terenie, dla
    którego obowiązuje aktualny plan zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z
    zaświadczeniem Wójta oznaczone są na rysunku planu jako tereny rolnicze, składają się z
    gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako łąki IV oraz V klasy,
    aktualny plan miejscowy nie pozwala na zabudowę tych działek, a dla powyższego terenu
    nie obowiązuje żadna decyzja o warunkach zabudowy, jednakże przez teren tych działek
    przebiega linia elektroenergetyczna nadziemna wraz ze słupami, obiekt jest trwale
    związany z gruntem, stanowi części budowli (jaką są sieci energetyczne) i jest własnością
    przedsiębiorstwa przesyłowego.
    Wobec powyższego, dostawa działek nr 1 i 2 nie będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do
    dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej
    sytuacji grunty te są zabudowane siecią energetyczną, stanowiącą budowlę w rozumieniu
    Prawa budowlanego.
    Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania dla dostawy zwolnienia od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia

      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane
    w tym przepisie, tj.:
      - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
        ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627
    /12 wskazał, że: „Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a
    więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik
    nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
    przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od
    podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia
    podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie
    podlegała opodatkowaniu (por. wyrok TSUE z 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske
    Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z
    uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    podatku VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Jak wskazał Pan w opisie sprawy, przy nabyciu nieruchomości przez dłużnika rzeczowego
    nie została wystawiona faktura. Wskazać zatem należy, że przy nabyciu nieruchomości nie
    wystąpił podatek od towarów i usług, który mógłby podlegać odliczeniu. Skoro w
    odniesieniu do nabycia nieruchomości nie wystąpił podatek od towarów i usług (dostawa
    nie była objęta tym podatkiem), to nie można uznać, że dłużnikowi rzeczowemu
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości, lub
    że takie prawo nie przysługiwało.
    Wobec powyższego, w omawianej sytuacji, zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT na
    podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie będzie miało miejsca, z uwagi na fakt, iż
    nie został spełniony jeden z warunków, o którym mowa w tym przepisie. Zatem, w
    analizowanej sprawie dostawa przedmiotowej nieruchomości nie będzie korzystała także
    ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu.

    Wobec powyższego stwierdzam, że będące przedmiotem sprzedaży egzekucyjnej działki
    nr 1 i 2 będą stanowić grunty zabudowane siecią energetyczną, a ich dostawa nie będzie
    korzystała ze zwolnień od podatku VAT.
    Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytań nr 3 i 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pan ryzyko związane
    z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisem
    zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.