Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.740.2024.5.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-25
Teza: Zastosowanie zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z tytułu wynajmu pokoju przez Wnioskodawcę na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe, oraz brak wliczenia do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy wartości sprzedaży usług wynajmu pokoju przez Wnioskodawcę na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; najem; współwłasność; zwolnienie-zwolnienie podmiotowe; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Zwolnienie  podmiotowe - obliczanie obortu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 20; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 11; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 5

## Pytanie

nr 1) – jest prawidłowe;
        braku wliczenia do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy
        wartości sprzedaży usług wynajmu pokoju przez Pana na rzecz osoby fizycznej na
        cele mieszkaniowe (część pytania nr 3) – jest nieprawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 25 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 17 grudnia 2024 r. (wpływ 20 grudnia 2024 r.), pismem z 28
    stycznia 2025 r. (wpływ 4 lutego 2025 r.) i pismem z 17 lutego 2025 r. (wpływ 21 lutego
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca to polski rezydent podatkowy, prowadzący jednoosobowa działalności
    gospodarczą pod firmą „A.” NIP: (...). JDG jest zaewidencjonowana w CEIDG. Podatnik
    korzysta ze zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług ze względu na fakt, iż
    wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty
    200.000 zł na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Główny przedmiot działalności to
    konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli zgodnie z
    PKD 45.20.Z.
    W ramach swojego warsztatu wykonuje najczęściej następujące czynności:
        Wulkanizacja - kompleksowe naprawy opon oraz dętek, naprawy uszkodzeń, takich
        jak przebicia czy pęknięcia. Dodatkowo montaż nowych opon oraz ich wymiana
        sezonowa (zima/lato), dbając o prawidłowe wyważenie kół, kontrolę stanu bieżnika
        oraz ciśnienia w oponach;
        Klimatyzacja - uzupełnienie czynnika chłodniczego, odgrzybianie;
        Wymiana chłodnic, przewodów.
    Warsztat nie prowadzi sklepu i nie sprzedaje klientom części do samochodów (w tym
    także opon, dętek, ciężarków do wyważania kół), ani też czynników do instalacji
    klimatyzacji samochodowej, świadczy wyłącznie usługi.
    W ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca nie świadczy usług związanych z
    kompleksową obsługą techniczną pojazdów, takich jak:
        naprawy mechaniczne, elektryczne oraz przeglądy elektronicznych systemów
        wtryskowych,

        naprawy nadwozia, części oraz szyb i okien,
        konserwacja i kosmetyka pojazdów (mycie, polerowanie, lakierowanie),
        wymiana opon, dętek i elementów eksploatacyjnych, w tym usługi antykorozyjne, z
        wyłączeniem motocykli,
        instalacja akcesoriów i części zamiennych, niebędących częścią procesu produkcji.
    Świadczenie usług przez Wnioskodawcę obejmuje również dostarczenie niezbędnych
    części i materiałów, które są wymagane do ich prawidłowego wykonania. Klient
    każdorazowo zamawia u Wnioskodawcy usługę, która stanowi główny przedmiot zlecenia,
    natomiast dostarczenie i wymiana części oraz materiałów są integralnymi elementami tej
    usługi. Warto podkreślić, że Wnioskodawca nie prowadzi sprzedaży samodzielnych
    towarów, takich jak opony, części zamienne czy oleje silnikowe. Każde zlecenie dotyczy
    wyłącznie świadczenia kompleksowej usługi serwisowej lub naprawy, a części i materiały
    stanowią jedynie komponent służący realizacji zamówionej usługi.
    Na dokumentach potwierdzających fakt wykonania usługi nie jest wyodrębniona pozycja z
    samymi częściami.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że poza uzyskiwaniem przychodów z jednoosobowej
    działalności gospodarczej Wnioskodawca uzyskuje również przychody z najmu
    rozliczanego w ramach najmu prywatnego. Podatnik wynajmuje posiadane lokale
    mieszkalne wyłącznie w celach mieszkaniowych, przy czym umowy zawierane są z
    najemcami korzystającymi z tych lokali na własne potrzeby mieszkaniowe.
    Podatnik uzyskuje kolejno przychód z tytułu najmu:
        pokoju z aneksem wraz z wyposażeniem i dostępem do łazienki na rzecz osoby
        fizycznej na podstawie „umowy najmu pokoju” z 19 sierpnia 2017 r. zawartej na
        czas nieokreślony;
        lokalu mieszkalnego na rzecz spółki B. Spółka Akcyjna na podstawie „Umowy najmu
        lokalu mieszkalnego” z 28 czerwca 2023 roku, zakończoną 17 lipca 2024 r.
    Wnioskodawca pozostaje aktualnie w związku małżeńskim i objęty jest wraz z małżonką
    wspólnością majątkową małżeńską. Lokal mieszkalny, który był wynajmowany spółce B.
    należy do majtku wspólnego. Jako wynajmujący figurują w niej oboje małżonkowie.
    Przychód uzyskiwany z tego tytułu małżonkowie rozliczają co do PIT proporcjonalnie do
    udziałów w deklaracji PIT-28.
    Natomiast pokój mieści się w domu, należącym do Wnioskodawcy i jego rodziców,
    natomiast od 2023 r. - do Wnioskodawcy, jego mamy i jego siostry.
    Podatnik od 2017 r. wynajmuje swoje nieruchomości na cele mieszkaniowe w ramach
    najmu prywatnego. Warunki najmu reguluje „Umowa najmu pokoju” z 19 sierpnia 2017 r.
    zwarta na czas nieokreślony. § 2 wskazuje, że Wnioskodawca przekazuje Najemcy do
    używania pokój z aneksem wraz z wyposażeniem i dostępem do łazienki.
    W § 6 wspomnianej umowy jest określone, że przedmiot najmu można użytkować
    wyłącznie na cele mieszkaniowe, natomiast §7 wskazuje, że Najemca nie ma prawa do
    podnajmowania osobom trzecim. Umowa precyzuje miesięczną stawkę czynszu. Czynsz za
    dany miesiąc najemca zobowiązany jest wpłacać na konto prywatne wynajmującego.
    Najemca, osoba fizyczna, nie wymaga faktur, w związku z czym nie są one wystawiane.
    Umowa najmu lokalu mieszkalnego zawarta z B. Spółka Akcyjna z 28 czerwca 2023 r.,
    zakończona 17 lipca 2024 r. wskazuje w § 2, że najemca będzie użytkował lokal wyłącznie
    do celów mieszkalnych swojego pracownika a także, że najemca bez zgody właściciela nie
    ma prawa podnajmować lokalu osobom trzecim lokalu, ani oddawać w części lub całości w

    bezpłatne użytkowanie. Zaś §3 reguluje kwestie miesięcznych opłat czynu, który
    uwzględnia koszty zaliczek na media oraz inne opłaty konserwacyjne i administracyjne
    zarządcy nieruchomości w wysokościach wynikających z kopii rachunków dostawców
    mediów i kopii miesięcznych. Płatności z tytułu najmu za dany miesiąc najemca
    zobowiązany jest wpłacać na konto prywatne wynajmującego. Najemca, nie wymaga
    faktur, w związku z czym nie są one wystawiane.
    Lokale mieszkalne Podatnika nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych i nie
    były amortyzowane.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego:
    W nadesłanym do wniosku uzupełnieniu w odpowiedzi na pytania Organu wskazał Pan:
    1) Symbol Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług PKWiU 2015 (zgodnie z rozporządzeniem
    Rady Ministrów z 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
    (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.) dla świadczonej przez Pana usługi najmu
    pokoju na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe.
    Odpowiedź: Świadczone przez Wnioskodawcę usługi najmu są klasyfikowane w
    grupowaniu PKWiU 68.20.11.0. Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami
    mieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi. Należy podkreślić, że najem mieszkania na
    rzecz Spółki B., która następnie udostępnia lokal swojemu pracownikowi, nie spełnia
    kryteriów usługi krótkotrwałego zakwaterowania, klasyfikowanej w PKWiU 55.
    Tym samym, usługi świadczone przez Wnioskodawcę stanowią najem lokalu mieszkalnego
    na własny rachunek, przeznaczonego wyłącznie na cele mieszkaniowe. W związku z tym,
    Wnioskodawca klasyfikuje je w PKWiU 68.20.11.0 jako wynajem i usługi zarządzania
    nieruchomościami mieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi. W ramach zawartej
    umowy z B., najemca zobowiązał się także do wykorzystywania nieruchomości wyłącznie
    na cele mieszkaniowe dla swojego pracownika: C.C. Najemca nie jest uprawniony do
    oddawania lokalu w podnajem osobom trzecim, ani oddawać w części lub całości w
    bezpłatne użytkowanie, z umowy wynika, że lokal może być wykorzystywany wyłącznie w
    celach mieszkaniowych.
    Jak również w umowie najmu pokoju z 19 sierpnia 2017 r. zwartej na czas nieokreślony, §2
    wskazuje, że Wnioskodawca przekazuje Najemcy do używania pokój z aneksem wraz z
    wyposażeniem i dostępem do łazienki. W §6 wspomnianej umowy jest określone, że
    przedmiot najmu można użytkować wyłącznie na cele mieszkaniowe, natomiast §7
    wskazuje, że Najemca nie ma prawa do podnajmowania osobom trzecim.
    2) Kto jest stroną umowy najmu pokoju mieszczącego się w domu, należącym do Pana i
    Pana rodziców, natomiast od 2023 r. Pana, mamy i siostry? Tylko Pan, czy również
    pozostałe osoby?
    Odpowiedź: Stroną umowy najmu pokoju mieszczącego się w domu, należącym
    poprzednio do Wnioskodawcy i jego rodziców, natomiast obecnie tj. od 2023 r.
    Wnioskodawcy, mamy i siostry jest Wnioskodawca = Wynajmujący.
    Nie zmienia to jednak faktu, że zgodnie z obowiązującymi przepisani: współwłaściciele
    nieruchomości są zobowiązani do rozliczenia przychodów z najmu w sposób
    proporcjonalny do posiadanych udziałów we współwłasności. Interpretacja indywidualna z
    19 marca 2009 r., wydana przez Izbę Skarbową w Katowicach, nr IBPP1/443-1827/08/AL
    potwierdza, że przychody z najmu w przypadku współwłasności należy przyporządkować
    każdemu współwłaścicielowi odpowiednio do jego udziału.
    W sytuacji przedstawionej we wniosku, Wnioskodawcy można przypisać jedynie 1/3 kwoty
    należnej z tytułu usług najmu, ponieważ jego udział we współwłasności wynosi 1/3. Zatem
    do 1/3 wartości należności Wnioskodawca może zastosować zwolnienie z art. 43 ust. 1
    pkt. 36 ustawy o VAT ponieważ nieruchomość ma charakter mieszkalny, Wnioskodawca
    świadczy usługi na własny rachunek, a także spełniony jest mieszkaniowy cel najmu.

    3) Czy najem pokoju wiąże się z przeniesieniem ośrodka życia najemcy?
    Odpowiedź: Tak, najem pokoju, na podstawie „Umowy najmu pokoju” z 19 sierpnia 2017 r.
    zwartej na czas nieokreślony z osobą fizyczną, zdaniem Wnioskodawcy wiąże się z
    przeniesieniem ośrodka życia tego Najemcy. Potwierdza to np. fakt, że Najemca w
    ostatnim czasie dokonał zakupu samochodu, który zarejestrował na adres najmowanej
    nieruchomości. Dodatkowo w §6 wspomnianej wyżej Umowy wskazano, że przedmiot
    najmu można użytkować wyłącznie na cele mieszkaniowe, natomiast w §7 unormowano,
    że Najemca nie ma prawa do podnajmowania przedmiotu najmu osobom trzecim. Cel
    mieszkaniowy nie jest związany z chwilowym pobytem, lecz ze stałym interesem życiowym
    Najemcy.
    Opisane okoliczności stanowią potwierdzenie, że najem zarówno mieszkania, jak i pokoju
    należy zakwalifikować do grupowaniu PKWiU 68.20.11.0 - gdyż w obu przypadkach celem
    zawarcia umowy najmu przez Wynajmującego było realizacja potrzeb mieszkaniowych
    Najemców, w tym zapewnienie tym Osobom głównego miejsca pobytu.
    4) Na podstawie jakiego tytułu prawnego ma Pan prawo do samodzielnego
    rozporządzania pokojem mieszkalnym będącym we współwłasności razem z Pana mamą i
    siostrą w zakresie zawarcia umowy najmu tego pokoju?
    Odpowiedź: Wnioskodawca nie posiada odrębnego tytułu prawnego do samodzielnego
    rozporządzania pokojem mieszkalnym. Nieruchomość stanowi współwłasność
    Wnioskodawcy, jego mamy i siostry. Korzystanie z pokoju oraz jego wynajem odbywało się
    na podstawie ustnych ustaleń pomiędzy współwłaścicielami. Od początku to
    Wnioskodawca zawierał umowy najmu i odprowadzał podatek od uzyskanego dochodu.
    5) Czy ma Pan zawartą umowę najmu lub użyczenia z mamą i siostrą na podstawie której
    ma Pan prawo dysponować tym lokalem samodzielnie w ramach dalszego najmu?
    Odpowiedź: Wnioskodawca nie posiada zawartej pisemnej umowy najmu ani użyczenia z
    pozostałymi współwłaścicielami, na podstawie której miałby prawo do samodzielnego
    dysponowania lokalem. Sposób korzystania z nieruchomości wynikał z rodzinnych ustaleń
    i praktyki, zgodnie z którą to Wnioskodawca zarządzał wynajmem pokoju oraz rozliczał z
    tego tytułu należne podatki. Pozostali współwłaściciele nie zgłaszali sprzeciwu wobec
    takiego sposobu użytkowania nieruchomości.
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym, odpłatny wynajem przez Wnioskodawcę
      pokoju na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe będzie korzystał ze zwolnienia
      przedmiotowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z poz. 4
      załącznika nr 4 do ustawy o VAT?
    2) Czy w przedstawionym stanie faktycznym, odpłatny wynajem przez Wnioskodawcę
      lokalu mieszkalnego na rzecz spółki B. Spółka Akcyjna na cele mieszkaniowe jej
      pracownika/pracowników będzie korzystał ze zwolnienia przedmiotowego
      określonego w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z poz. 4 załącznika nr 4 do ustawy
      o VAT?
    3) Czy w przypadku uznania, że opisane we wniosku usługi najmu świadczone przez
      Wnioskodawcę na rzecz Najemców podlegają zwolnieniu z podatku VAT na podstawie
      art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, obrót z ww. usług wlicza się, na podstawie art. 113
      ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT do wartości sprzedaży określonej w art. 113 ust. 1 ustawy o
      VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1.

    Zdaniem Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym, wynajem pokoju na rzecz
    osoby fizycznej na cele mieszkaniowe, korzysta ze zwolnienie przedmiotowego na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 36 ustawy o VAT.
    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym, wynajem lokalu
    mieszkalnego na rzecz spółki B. Spółka Akcyjna na cele mieszkaniowe jej pracownika
    /pracowników, korzysta ze zwolnienie przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 36
    ustawy o VAT.
    Ad.3
    Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z najmu prywatnego jako zwolniony z podatku od
    towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT i nie wlicza się do limitu
    zwolnienia z VAT.
    UZASADNIENIE
    Ad. 1 i 2
    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm. - dalej ustawa VAT, lub VAT): opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosowanie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy: przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT: Przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Zatem z przedstawionej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Natomiast art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z
    2023 r. poz. 1610 ze zm. - dalej: „Kodeks Cywilny”) wskazuje, że przez umowę najmu
    wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest umową cywilnoprawną nakładającą na strony zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę określone przepisami obowiązki. Jest zatem umową
    dwustronną zobowiązująca i wzajemną. Umówiony między Wnioskodawca a jego
    najemcami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i
    stanowi świadczenie wzajemne należna za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział
    opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
    nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek,
    wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa
    w art. 22a ust. 1 ustawy z 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju
    mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114).

    W świetle brzmienia wskazanego przepisu zwolnienie ma charakter przedmiotowy i z jego
    treści nie wynika, że cel mieszkaniowy musi być realizowany przez wynajmującego
    bezpośrednio na rzecz podmiotu, który realizuje własne potrzeby mieszkaniowe. Zdaniem
    Wnioskodawcy świadczenie usługi wynajmowania na własny rachunek oznacza, że finalny
    najemca realizuje cele mieszkaniowe, a taka sytuacja ma miejsce zarówno w przypadku
    najemców korzystających z lokali na własne potrzeby mieszkaniowe, jak i w przypadku
    lokali mieszkalnych wynajmowanych innym podmiotom w celu ich podnajmu na cele
    mieszkaniowe.
    Stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy o VAT zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie
    ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
    Zgodnie z poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy pod symbolem PKWiU 55 wskazane są usługi
    związane z zakwaterowaniem.
    Jak wynika z wyżej powołanych przepisów, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). Przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy VAT nie uzależnia zastosowania
    zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę.
    W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze innym niż
    mieszkalny oraz nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Krajowe ustawodawstwo stanowi o zwolnieniu z opodatkowania usługi najmu pod
    warunkiem jego mieszkaniowego przeznaczenia.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
        świadczenie usługi na własny rachunek,
        charakter mieszkalny nieruchomości,
        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych warunków skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Kluczowe znaczenie dla uznania, iż najem lokalu mieszkalnego będzie zwolniony z VAT jest
    zastrzeżenie, iż lokal mieszkalny może być wykorzystany wyłącznie w celach
    mieszkaniowych, a najemca jest zobowiązany do korzystania z lokalu wyłącznie zgodnie z
    jego przeznaczeniem. Podatnik w postanowieniach zawartych umów określa, że najemca
    będzie wykorzystywał lokal wyłącznie w celach mieszkaniowych a także najemca nie ma
    prawa, bez zgody Wynajmującego podnajmować mieszkania a także jego części, oraz
    oddać do bezpłatnego używania osobom trzecim.
    W związku z powyższym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze
    mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy. Ustawodawca nie uzależnia stosowania
    zwolnienia od formy prawnej transakcji czy podmiotu nabywającego tę usługę. Kluczowe
    jest rzeczywiste wykorzystanie nieruchomości na cele mieszkaniowe, a nie to, kto jest
    najemca.
    Stosownie do stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 19 lutego 2024 r., nr: 0114-KDIP1-1.4012.765.2023.2.MŻ: „Z uwagi na fakt,
    że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie
    zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować się w tym
    zakresie przepisami ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z
    2021 r. poz. 1048).

    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym
    przeznaczeniu, zwane dalej „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.
    Art. 2 ust. 1a cyt. ustawy, ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu
    następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
    albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o
    ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę
    albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo
    skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.
    Na podstawie art. 2 ust. 2 ww. ustawy o własności lokali, samodzielnym lokalem
    mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie
    budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z
    pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis
    ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z
    przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    W szczególności, lokal taki powinien:
        Stanowić funkcjonalną i samodzielną całość, czyli być przestrzenią przystosowaną
        do zaspokajania określonych potrzeb użytkownika bez konieczności korzystania z
        innych pomieszczeń.
        Być wydzielony w budynku za pomocą trwałych ścian, a jego wnętrze powinno
        obejmować jedną lub kilka izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, uzupełnionych
        pomieszczeniami pomocniczymi, takimi jak łazienka czy kuchnia, które służą
        zaspokajaniu codziennych potrzeb.
    Przepis ten stosuje się również do lokali, które - mimo że formalnie nie są przeznaczone
    na cele mieszkaniowe - spełniają powyższe warunki i mogą być wykorzystywane w sposób
    umożliwiający ich samodzielne użytkowanie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.
    Z tego wynika, że lokal uznany za samodzielny nie ogranicza się wyłącznie do mieszkań,
    lecz obejmuje także inne przestrzenie spełniające powyższe kryteria funkcjonalne.
    W świetle art. 2 ust. 3 ww. ustawy o własności lokali, spełnienie wymagań, o których mowa
    w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.
    Z zapisów umów zawieranych przez Wnioskodawcę z najemcami wynika, że wynajmowane
    lokale mieszkalne są wykorzystywane wyłącznie w celach mieszkaniowych. Zgodnie z
    zapisami umów najmu, które zostały już przedstawione w stanie faktycznym,
    wynajmowany lokal mieszkalny jest przeznaczony wyłącznie do wykorzystania na cele
    mieszkaniowe Najemcy. Co więcej, Najemca został zobowiązany do użytkowania lokalu
    wyłącznie w tych celach. Ten zapis stanowi, że lokal może być wykorzystywany jedynie do
    zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, co wyklucza jakiekolwiek inne formy jego
    użytkowania, w tym działalność gospodarczą.
    Wyrok NSA z 29 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 3777/18 doprecyzowuje pojęcie
    samodzielności lokali: „Samodzielność lokalu, o której mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o
    własności lokali, charakteryzuje się tym, iż właściciel i inne osoby korzystające z lokalu
    mają do niego swobodny dostęp, a także tym, że korzystanie z lokalu zgodnie z jego
    funkcją nie wymaga korzystania z innych lokali. Nie przekreśla tej samodzielności
    konieczność korzystania z pomieszczeń, będących elementem nieruchomości wspólnej. W
    związku z powyższym lokal posiada cechę samodzielności, jeżeli funkcjonalnie nie stanowi
    części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością
    korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu.”
    Podobne stanowisko również wskazuje Wyrok WSA w Gliwicach z 13 września 2023 r.,
    sygn. II SA/G1 792/23 Lokal posiada zatem cechę samodzielności, jeżeli funkcjonalnie nie

    stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością
    korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może
    być uznany za samodzielny, decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie
    budynku, swobodny dostęp do niego właściciela (mieszkańca) oraz możliwość korzystania
    z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie
    lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela (mieszkańca).Zatem skoro pokój z aneksem
    wraz z wyposażeniem i dostępem do łazienki zgodnie z § 2 umowy najmu pokoju z 19
    sierpnia 2017 r. jak również lokal, będące przedmiotem najmu, spełniają wymagania
    dotyczące samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o
    własności lokali, są faktycznie wynajmowane na cele mieszkaniowe, gdzie Najemcy
    realizują w nich własne cele mieszkaniowe, to zostały spełnione wymienione wyżej
    przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36
    ustawy o VAT.
    Jak wskazano powyżej - świadczenie usług najmu korzysta ze zwolnienia od podatku od
    towarów i usług w przypadku spełnienia łącznie warunków wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt
    36 ustawy. Zatem zwolnieniu od podatku podlega świadczona na własny rachunek usługa
    wynajmu lub dzierżawy, nieruchomości - co istotne - o charakterze mieszkalnym, na cele
    mieszkaniowe.
    W kontekście przepisów ustawy o VAT, wynajem lokali mieszkalnych może korzystać ze
    zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT. Zgodnie z tym
    przepisem, zwolnione z VAT są usługi w zakresie wynajmu lub dzierżawy nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe, pod warunkiem, że są one świadczone
    na rzecz osób fizycznych wyłącznie w celu zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych.
    Ważnym elementem, który decyduje o zastosowaniu zwolnienia z VAT, jest cel, w jakim
    najemca korzysta z wynajmowanego lokalu. Aby można było zastosować to zwolnienie,
    najemca musi wynajmować lokal wyłącznie w celu zaspokojenia swoich własnych potrzeb
    mieszkaniowych, co oznacza, że lokal nie może być wykorzystywany na inne cele, takie jak
    działalność gospodarcza, biuro, sklep czy inne formy zarobkowej działalności.
    Wynajem na cele mieszkaniowe różni się od usług krótkoterminowego zakwaterowania,
    które są klasyfikowane w grupowaniu PKWiU 55. Usługi zakwaterowania, takie jak najem
    krótkoterminowy (np. w hotelach, pensjonatach czy poprzez platformy typu Airbnb),
    podlegają innym regulacjom podatkowym i są generalnie opodatkowane stawką VAT. W
    takich przypadkach wynajem ma charakter usługowy, a celem najmu jest krótkotrwałe
    zakwaterowanie, a nie zapewnienie trwałego miejsca zamieszkania.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że najem lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe może
    korzystać ze zwolnienia z VAT, o ile umowa najmu spełnia określone warunki.
    Najistotniejszym z tych warunków jest to, że wynajmowany lokal mieszkalny musi być
    używany przez najemcę wyłącznie na cele mieszkaniowe, czyli do zaspokojenia jego
    podstawowych potrzeb związanych z zamieszkaniem- warunek ten u Wnioskodawcy jest
    spełniony. W takim przypadku, umowa najmu nie ma charakteru krótkoterminowego,
    właściwego dla usług związanych z zakwaterowaniem, które podlegają opodatkowaniu
    VAT według stawki właściwej dla takich usług (najczęściej 8% lub 23%).
    Zatem w przypadku wynajmu lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe, gdy najemca
    użytkuje lokal wyłącznie w tym celu, podatnik może skorzystać ze zwolnienia z podatku
    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT. Jest to zwolnienie przewidziane dla
    długoterminowego wynajmu nieruchomości mieszkalnych na cele mieszkaniowe i nie
    dotyczy sytuacji, w których lokal jest wynajmowany na krótkoterminowe zakwaterowanie
    lub do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Według jednolitego i utrwalonego orzecznictwa: Zastosowanie zwolnienia przewidzianego
    w art. 43 ust. 1 pkt 36 u.p.t.u. wymaga, aby jednocześnie spełniły się następujące
    przesłanki: wynajmujący świadczy usługę najmu na własny rachunek, usługa ta dotyczy
    nieruchomości o charakterze mieszkalnym, a przy tym cel najmu jest wyłącznie

    mieszkaniowy. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że zwolniona z
    opodatkowania jest usługa najmu „wyłącznie na cele mieszkaniowe” (tak: wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 524/20 z 26 kwietnia
    2023 r.).
    Analogiczne stanowisko do powyższego przyjmują aktualnie również organy podatkowe,
    przykładowo w interpretacji indywidualnej z 27 sierpnia 2024 r. nr 0111-KDIB3-
    1.4012.348.2024.2.IK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazuje, że „Bowiem bez
    znaczenia dla zwolnienia usług najmu na cele mieszkalne jest kwestia przeznaczenia
    lokalu w projekcie budowlanym. Jak wyżej wskazano istotnym do zastosowania zwolnienia
    jest spełnienie wymagań dotyczących samodzielnych lokali mieszkalnych (gdzie spełnienie
    wymagań, o których mowa w ust. 2 ustawy o własności lokali stwierdza starosta w
    zaświadczeniu), świadczenie usługi na własny rachunek, mieszkaniowy cel najmu lub
    dzierżawy.
    Podsumowując, w zaistniałej sytuacji wynajem lokali mieszkalnych, w których Najemcy
    będą realizować własne cele mieszkaniowe korzysta ze zwolnienia od podatku,
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. ”
    Jak również w interpretacji podatkowej z 29 listopada 2023 r., nr 0114-KDIP1-
    1.4012.554.2023.2.IZ, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że „w przypadku
    przekroczenia obrotów w wysokości 200.000 złotych, będą Państwo mogli zastosować
    zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, dla
    usług wynajmu lokali mieszkalnych wynajmowanych bezpośrednio najemcom
    korzystającym z lokali na własne potrzeby mieszkaniowe.”
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 30 czerwca 2020 r.
    nr: 0111-KDIB3-1.4012.355.2020.1.ASY stwierdził: „Tak więc w przypadku wynajmu lokali
    mieszkalnych przez Wynajmującego (Wnioskodawcę) na rzecz Spółek z przeznaczeniem
    wyłącznie do nieodpłatnego udostępniania tych lokali pracownikom najemcy (Spółek) na
    cele mieszkaniowe, zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 36 VAT(...).
    Przy czym przepis nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej
    podmiotu świadczącego usługę, jak i podmiotu nabywającego tę usługę. Nie odnosi się
    również do czasu wynajmowania nieruchomości oraz klasyfikacji statystycznych.”
    Dodatkowo organy podatkowe również potwierdzają, że wynajem mieszkania dla
    pracowników nie ma charakteru biznesowego i nie jest związany z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej firma, która
    wynajęła mieszkania służbowe dla swoich pracowników a następnie nieodpłatnie
    udostępniła je pracownikom, nie może odliczyć VAT. Prawo do odliczenia nie przysługuje
    zatem w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą jest zwolniona od podatku,
    (tak: interpretacja indywidualna z 30 listopada 2018 r., nr: 0112-KDIL2- 1.4012.462.2018.4.
    MK).
    Zatem zwolnienie nie będzie miało zastosowania w sytuacji gdy najemcą jest podmiot
    gospodarczy, który nie ma celów mieszkaniowych. W przypadku Podatnika podmiot z
    którym zawarł umowę, został zobowiązany w umowie do użytkowania mieszkania
    wyłącznie na cele mieszkaniowe dla swojego pracownika. Pracownik będzie korzystać z
    lokalu wyłącznie w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, bez prawa do
    podnajmowania osobom trzecim lokalu jak również oddawania w części lub całości w
    bezpłatne użytkowanie.
    Co ważniejsze, najem prywatny, który nie jest związany z działalnością gospodarczą, może
    mieć charakter regularny, zorganizowany i powtarzalny ale sam fakt, że wynajmujący
    czerpie zyski z wynajmu (np. w postaci czynszu), nie oznacza automatycznie, że prowadzi
    w tym zakresie działalność gospodarczą. Zatem jak wskazuje WSA w Bydgoszczy w wyroku
    z 1 grudnia 2021, sygn. I SA/Bd 642/21: „W świetle powyższego najem „prywatny” (nie
    będący działalnością gospodarczą) może mieć także charakter zorganizowany, ciągły i

    powtarzalny, samo zaś uzyskiwanie przez wynajmującego pożytków z majątku (w postaci
    czynszu) nie oznacza od razu prowadzenia działalności gospodarczej. Podatnik będący
    osobą fizyczną ma prawo prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem
    swojego mienia, lecz może także wykorzystywać je do celów „prywatnych”, oddając w
    najem.
    W rezultacie, opierając się na potwierdzonej w powyżej przedstawionym orzecznictwie
    autonomii prawa podatkowego, należy ostatecznie uznać, że Podatnik ma prawo
    zastosować zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36
    ustawy, dla usług wynajmu lokali mieszkalnych wynajmowanych najemcom korzystającym
    z lokali na własne potrzeby mieszkaniowe.
    Ministerstwo Finansów w wydanej ogólnej interpretacji ogólnej nr PTI.8101.1.2021 w
    sprawie opodatkowania wynajmu nieruchomości mieszkalnych na cele mieszkaniowe
    wskazuje, że aby skorzystać ze zwolnienia z VAT przy najmie mieszkań konieczne jest
    spełnienie warunku dotyczącego realizacji celu mieszkaniowego nabywcy świadczenia.
    Z interpretacji wynika, że celem wprowadzenia zwolnienia, w zakresie dotyczącym
    świadczeń wykonywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe, było minimalizowanie kosztów
    najmu lokali mieszkalnych obciążających najemców, którzy wykorzystują je w celu
    zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych. W konsekwencji zwolnienie prowadzić ma
    do nieobciążania podatkiem od towarów i usług wyłącznie finalnych konsumentów usług
    najmu i dzierżawy.
    Zatem zdaniem MF zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT nie
    ma w tym przypadku zastosowania, gdyż nie jest spełniony warunek dotyczący realizacji
    celu mieszkaniowego nabywcy świadczenia (podmiotu gospodarczego).
    Natomiast zgodnie z interpretacją z 30 listopada 2018 r. nr 0112-KDIL2-1.4012.462.2018.4.
    MK, podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia VAT od najmu mieszkań
    pracowniczych. W omawianej interpretacji sprawa dotyczyła firmy, która wynajęła
    mieszkania służbowe dla swoich pracowników. Lokale były im udostępniane nieodpłatnie.
    Organ podatkowy uznał zatem, że wydatki firmy na ten cel nie mają związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej opodatkowanej VAT. Tym samym odmawiając
    spółce prawa do odliczenia VAT z faktur za wynajem, wskazując, że nie ma znaczenia
    pośredni wpływ wydatków na czynności opodatkowane.
    Z uwagi na to, że nabywana usługa najmu mieszkań dla pracowników, pomimo związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, nie daje firmom możliwości odliczenia podatku
    VAT, powinno to prowadzić do zastosowania zwolnienia z VAT po stronie Wnioskodawcy.
    Lokal mieszkalny realizuje cel mieszkaniowy nabywcy świadczenia.
    W związku z tym, zwolnienie z VAT w przypadku wynajmu mieszkań dla pracowników jest
    uzasadnione, aby zachować neutralność podatku od towarów i usług w tej sytuacji.
    Należy również podkreślić, że pokój znajdował się w domu stanowiącym współwłasność
    Wnioskodawcy oraz jego rodziców. W związku z faktem, iż w 2023 r. ojciec Wnioskodawcy
    zmarł, obecnie nieruchomość pozostaje we współwłasności jego matki, siostry oraz jego
    samego.
    W przypadku współwłasności, gdy współwłaścicielami nie są małżonkowie, istota
    współwłasności polega na tym, że dana nieruchomość przynależy niepodzielnie do
    wszystkich współwłaścicieli. Dochody uzyskiwane z najmu takiej współwłasności, jak w
    przypadku wynajmowanego mieszkania, są opodatkowane indywidualnie dla każdego ze
    współwłaścicieli, zgodnie z ich udziałem we wspólnym majątku. W związku z tym na
    każdym współwłaścicielu osobno spoczywa obowiązek podatkowy wynikający z tego
    przychodu, (tak: Interpretacja indywidualna z 28 sierpnia 2006 r., wydana przez: Izba
    Skarbowa w Katowicach, nr: IPB2/4117-0011/06/3)
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego , współwłasność oznacza, że prawo własności do tej
    samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Z kolei art. 196 Kodeksu cywilnego

    rozróżnia dwa typy współwłasności: współwłasność w częściach ułamkowych oraz
    współwłasność łączną. W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych każdemu ze
    współwłaścicieli przysługuje określony ułamkiem udział, który definiuje zakres jego praw
    względem rzeczy wspólnej, przyznając mu pozycję wyłącznego właściciela w odniesieniu
    do swojego udziału.
    Z uwagi na charakter tego udziału jako prawa wyłącznego, zasadą jest, iż każdy
    współwłaściciel może samodzielnie rozporządzać swoim udziałem bez konieczności
    uzyskania zgody pozostałych (art. 198 Kodeksu cywilnego). W ten sposób każdy ze
    współwłaścicieli zachowuje pozycję odrębnego podmiotu prawa, co wzmacnia ich
    autonomię w podejmowaniu decyzji dotyczących swojego udziału we współwłasności.
    Jednym z kluczowych źródeł przychodów podatkowych jest wynajem nieruchomości. W
    przypadku, gdy mamy do czynienia z jednym właścicielem, sprawa jest stosunkowo
    prosta. Natomiast w sytuacji, gdy nieruchomość jest współwłasnością kilku osób, a
    wynajem prowadzi tylko jeden z współwłaścicieli, mogą pojawić się wątpliwości dotyczące
    skutków podatkowych takiej sytuacji. W poniższym artykule przyjrzymy się skutkom
    podatkowym wynajmu nieruchomości wspólnej przez jednego z współwłaścicieli.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać
    niepodzielnie kilku osobom, co definiuje pojęcie współwłasności. Artykuł 196 Kodeksu
    cywilnego wskazuje, że współwłasność może przybierać formę współwłasności w
    częściach ułamkowych lub współwłasności łącznej. W przypadku współwłasności w
    częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli dysponuje określonym ułamkiem udziału
    w rzeczy, który definiuje zakres jego praw w odniesieniu do nieruchomości wspólnej.
    Współwłaściciel w odniesieniu do swojego udziału ma pozycję wyłącznego właściciela.
    Wobec charakteru udziału jako wyłącznego prawa współwłaściciela, zasada zawarta w art.
    198 Kodeksu cywilnego stanowi, że każdy współwłaściciel może rozporządzać swoim
    udziałem niezależnie od zgody pozostałych współwłaścicieli. Tym samym współwłaściciele
    traktowani są jako odrębne podmioty prawa. W tej kwestii należy odnieść się do
    odpowiednich przepisów prawa cywilnego, gdyż ustawa o VAT nie definiuje w sposób
    odrębny od regulacji cywilnoprawnych pojęć charakterystycznych dla współwłasności
    rzeczy.
    Zgodnie z art. 206 Kodeksu cywilnego, każdy współwłaściciel ma prawo do
    współposiadania rzeczy wspólnej oraz korzystania z niej w sposób, który nie koliduje z
    korzystaniem przez innych współwłaścicieli. Dodatkowo, art. 207 Kodeksu cywilnego
    wskazuje, że pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom
    proporcjonalnie do wielkości ich udziałów, a także ponoszą oni wydatki i ciężary związane
    z rzeczą wspólną w tym samym stosunku.
    Przepisy Kodeksu cywilnego umożliwiają więc wewnętrzne regulacje dotyczące
    korzystania z nieruchomości pomiędzy współwłaścicielami. Z tego względu nie ma
    przeszkód, aby tylko jeden z współwłaścicieli prowadził najem nieruchomości wspólnej i
    pobierał z tego tytułu pożytki, pod warunkiem, że będzie on zobowiązany do podziału
    dochodów proporcjonalnie do wielkości udziałów pozostałych współwłaścicieli. W zakresie
    podatku dochodowego kluczowe znaczenie ma art. 8 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”), który stanowi, że przychody z
    wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, posiadania lub użytkowania rzeczy lub
    praw majątkowych są określane dla każdego podatnika proporcjonalnie do jego udziału w
    zysku. W praktyce oznacza to, że przychód konkretnego współwłaściciela ustala się w
    wysokości odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości.
    Jednakże, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, istnieje możliwość takiego podziału
    rzeczy wspólnej, który umożliwia przypisanie pożytków z wynajmu do jednego
    współwłaściciela, prowadzącego działalność najmu.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy PIT, przychodem podatkowym są wszelkie środki pieniężne
    oraz wartości pieniężne, które zostały otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika

    w danym roku kalendarzowym, a także wartość świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    W efekcie, przychody generowane z części wspólnej nieruchomości przypisanej do
    konkretnego współwłaściciela są zaliczane do przychodów tego współwłaściciela.
    Zgodnie z interpretacją z 1 września 2022 r. nr 0115-KDIT1.4011.376.2022.1.JG, aby
    przychód z wynajmu części wspólnej nieruchomości był przypisany wyłącznie jednemu
    współwłaścicielowi, konieczne jest zawarcie umowy quoad usum. Taka umowa reguluje
    sposób korzystania z rzeczy wspólnej i przyznaje jednemu ze współwłaścicieli prawo do
    wyłącznego korzystania z określonej części nieruchomości. Spełnienie tego warunku
    oznacza, że jeden ze współwłaścicieli ma wyłączne prawo do korzystania z konkretnej
    części nieruchomości - co wynika bezpośrednio z zapisów umowy quoad usum. Ten
    współwłaściciel jest stroną umowy najmu tej części - w związku z tym przychód z najmu
    powstaje tylko u niego.
    W analizowanym przypadku, Wnioskodawca nie posiada formalnie zawartej umowę
    quoad usum, która przyznaje mu wyłączne prawo do korzystania z części nieruchomości
    objętej wynajmem, jest on jedynie stroną umowy najmu, na podstawie której wynajmuje
    tę część nieruchomości.
    Natomiast ustawa o VAT nie zawiera szczególnych regulacji dotyczących przychodów z
    tytułu wspólnej własności, co prowadzi do wniosku, że każdy ze współwłaścicieli powinien
    rozliczać podatek VAT proporcjonalnie do swojego udziału w nieruchomości. Dotyczy to
    także sytuacji, gdy między współwłaścicielami zawarta zostanie wewnętrzna ugoda
    dotycząca podziału przychodów.
    W tej kwestii warto odwołać się do interpretacji wydanej przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej 15 września 2017 r., nr 0115-KDIT1-1.4012.462.2017.2.MN. DKIS
    stwierdził, że w przypadku współwłasności nieruchomości każdy ze współwłaścicieli
    powinien być traktowany jako odrębny podatnik VAT, dysponujący określonym udziałem
    w danej nieruchomości.
    W przypadku, gdy podatnik jest współwłaścicielem nieruchomości w częściach
    ułamkowych, wszystkie prawa i obowiązki wynikające z ustawy o VAT powinien realizować
    odrębnie. W deklaracji VAT musi wykazać wartość sprzedaży oraz podatek należny z tytułu
    dostawy towarów lub świadczenia usług związanych z daną nieruchomością w proporcji
    odpowiadającej jego udziałowi.
    Warto zauważyć, że niezależnie od tego, czy umowę najmu zawrze tylko jeden ze
    współwłaścicieli, jeśli wynajmie on całą nieruchomość, to czynności te będą dokonywane
    w imieniu pozostałych współwłaścicieli w odniesieniu do ich części współwłasności.
    W konkluzji, każdy ze współwłaścicieli jest zobowiązany do indywidualnego rozliczania
    podatku VAT proporcjonalnie do swojego udziału w nieruchomości. Zatem Wnioskodawca
    powinien opodatkować podatkiem VAT jedynie 1/3 uzyskanego przychodu z tytułu najmu.
    Natomiast co do przychodów uzyskiwanych z tytułu lokalu mieszkalnego na rzecz spółki B.
    Spółka Akcyjna na podstawie „Umowy najmu lokalu mieszkalnego” z 28 czerwca 2023 r.,
    zakończoną 17 lipca 2024 r., który stanowi współwłasność małżeńską należy odnieść się
    do art. art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zgodnie z powyższym przepisem, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Warto zwrócić uwagę, że w przedstawionym kontekście nie uwzględniono małżonków, co
    wynika z faktu, iż małżeństwo nie jest uznawane za podmiot podatkowy w systemie
    podatku VAT. Podatnikami mogą być jedynie osoby fizyczne, a nie małżeństwo jako
    instytucja prawa rodzinnego.

    W związku z tym, każdy z małżonków, wykonując samodzielnie czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług, staje się odrębnym podatnikiem. Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji z 10 stycznia 2019 r. nr 0115-KDIT1-
    1.4012.833.2018.1.KM zaznaczył, że: „Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza
    możliwość takiej interpretacji przepisów, która zakładałaby, że wspólność majątkowa
    istniejąca między małżonkami na podstawie przepisów Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego ma wpływ na zakres ich praw i obowiązków jako podatników podatku od
    towarów i usług.”
    W praktyce oznacza to, że małżonkowie, mimo wspólności majątkowej, są traktowani jako
    niezależne podmioty w kontekście podatku VAT. Każdy z nich ma obowiązek
    samodzielnego rozliczania się z tego podatku, co ma istotne znaczenie w przypadku
    wynajmu nieruchomości czy innych czynności podlegających opodatkowaniu.
    W świetle przepisów prawa, małżonkowie nie są postrzegani jako jeden podmiot
    podatkowy w zakresie VAT, co podkreśla konieczność indywidualnego rozliczania się z
    obowiązków podatkowych przez każdego z małżonków, niezależnie od istniejącej
    wspólności majątkowej.
    Ad. 3
    Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku, a także czynności wymienionych w
    art. 113 ust. 2 ustawy o VAT, tj.:
    1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
    towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju,
    2) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem na terytorium kraju, i
    3) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
    wyjątkiem:
    a) transakcji związanych z nieruchomościami,
    b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    c) usług ubezpieczeniowych,
    - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych,
    4) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
    zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    podlegających amortyzacji.
    Ustawodawca w powołanym przepisie odwołuje się do pojęcia „transakcji pomocniczych”,
    tymczasem zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy o VAT nie zdefiniował tego pojęcia.
    Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 13 czerwca 2024 r., nr 0114-KDIP1-
    3.4012.281.2024.2.JG, wyjaśnił, że transakcje pomocnicze to takie, które nie są związane z
    zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i
    koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może
    być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Rozpatrując możliwość korzystania z podmiotowego zwolnienia z VAT, trzeba mieć na
    uwadze, że z możliwości tej zostali wyłączeni podatnicy wymienieni w art. 113 ust. 13
    ustawy o VAT:
    Ze zwolnienia z VAT nie mogą korzystać podatnicy:

    1) dokonujący dostaw:
    a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy o VAT,
    b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku
    akcyzowym, z wyjątkiem:
        energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
        wyrobów tytoniowych,
        samochodów osobowych, innych niż nowe, zaliczanych przez podatnika, na
        podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających
        amortyzacji,
    c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt
    10 lit. a) i lit. b),
    d) terenów budowlanych,
    e) nowych środków transportu,
    f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego
    systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z
    wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na
    odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
        preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
        komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
        urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
        maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
    g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
        pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
        motocykli (PKWiU ex 45.4),
    2) świadczący usługi:
    a) prawnicze,
    b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
    hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem
    planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
    c) jubilerskie,
    d) ściągania długów, w tym faktoringu,
    3) nieposiadający siedziby działalności gospodarczej w Polsce.
    W 2021 r., 2022 r. i 2023 r. Wnioskodawca korzystał ze zwolnienia podmiotowego z VAT na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Obrót, jaki uzyskał z działalności gospodarczej zarejestrowanej w CEIDG wyniósł w 2021 r.
    (...) zł. Poza tym przedsiębiorca uzyskał w 2021 r. obrót z najmu prywatnego (pokój) w
    kwocie (...) zł natomiast powinien wykazać (...) zł, ze względu wynajmu nieruchomości
    wspólnej (w przypadku Wnioskodawcy jest to pokój w domu należącym do Wnioskodawcy
    i jego rodziców).

    W 2022 r. obrót, jaki uzyskał z działalności gospodarczej to (...) zł a z najmu błędnie
    zadeklarował (...) zł natomiast powinien wykazać (...) zł ze względu wynajmu
    nieruchomości wspólnej (w przypadku Wnioskodawcy jest to pokój w domu należącym do
    Wnioskodawcy i jego rodziców)
    Natomiast w 2023 r. z działalności gospodarczej Wnioskodawca wykazał przychód w
    wysokości (...) zł, natomiast przychód z najmu wyniósł (...) zł.
    Był to obrót z najmu prywatnego pokoju w kwocie błędnie zadeklarowanej ...zł natomiast
    powinien wykazać ...zł ze względu wynajmu nieruchomości wspólnej (w przypadku
    Wnioskodawcy jest to pokój w domu należącym do Wnioskodawcy, jego mamy i siostry)
    oraz obrót z najmu prywatnego nieruchomości mieszkalnych w kwocie (...) zł.
    Na obrót składały się transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 2a Ustawy o
    VAT, ponieważ stanowiły za poszczególne lata w przybliżeniu zaledwie 1%, 1% i 4% całego
    obrotu przedsiębiorcy. Transakcje te były pobocznym obrotem przedsiębiorcy, nie były
    bezpośrednim i koniecznym uzupełnieniem zasadniczej działalności podatnika, a ich skala
    nie była większa niż skala działalności podstawowej.
    Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2a transakcje pomocnicze związane z nieruchomościami nie
    są wliczane do wartości sprzedaży 200 tys. zł w skali roku, która generuje obowiązek
    rejestracji przedsiębiorcy jako podatnika VAT czynnego poprzez złożenie we właściwym
    urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT zwolnione z podatku VAT są usługi w zakresie
    wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części
    nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 347, s. 1 ze zm.),
    1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia, o
    którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT:
    a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
    opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;
    b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
    poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
    c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
    d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma zwolnienie
    przewidziane w tym artykule;
    e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o których
    mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, chyba
    że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
    2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie uwzględnia
    się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość
    transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważyć należy, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości traktuje
    jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. I Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości.
    Natomiast zgodnie z internetowym wielkim słownikiem języka polskiego: transakcja to
    czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo
    sprzedaży jakichś towarów.

    Wskazać także należy, że ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w
    rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter
    „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową,
    w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem
    normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów
    dopuszczalne jest skorzystanie z poza językowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne” (odstąpiono od wcześniejszego sformułowania
    „transakcje sporadyczne”).
    Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego
    PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”,
    natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub
    dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące
    nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób
    powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości
    występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej
    działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    W licznych interpretacjach podatkowych oraz wyrokach sądowych organy podatkowe i
    sądy jednoznacznie wyjaśniają, że transakcje o charakterze „incydentalnym” nie odnoszą
    się jedynie do ich rzadkości, lecz przede wszystkim do ich pobocznego charakteru,
    pojawiających się przy okazji głównej działalności podatnika, nawet jeśli mają one miejsce
    w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” należy zatem rozumieć nie przez pryzmat
    częstotliwości, lecz jako działalność uboczną w stosunku do zasadniczej aktywności
    gospodarczej.
    Odniesienie do pojęcia „transakcji pomocniczych” odnajdujemy w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), m.in. w wyroku z 11 lipca 1996 r. (sygn. akt C- 306
    /94), w którym TSUE jasno wskazał, że transakcje o charakterze pomocniczym to takie,
    których przychody nie stanowią stałego, bezpośredniego ani koniecznego uzupełnienia
    zasadniczej działalności przedsiębiorstwa. Oznacza to, że nie mają one istotnego wpływu
    na główną działalność podatnika.
    Podobnie, w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 7 maja
    2021 r. (sygn. akt I FSK 943/18) wyraźnie podkreślono, że „transakcje pomocnicze nie
    mogą stanowić podstawowej, głównej działalności podatnika, lecz muszą mieć charakter
    poboczny, uzupełniający tę działalność. Nie mogą zatem stanowić bezpośredniego,
    stałego i koniecznego rozszerzenia lub uzupełnienia zasadniczej działalności podatnika”.

    Wnioskodawca w CEIDG nie ma zarejestrowanych kodów działalności gospodarczej, które
    wskazywałyby na wykonywanie wolnych zawodów, ani kodu dotyczącego najmu
    nieruchomości jako odrębnej działalności. W związku z tym, wynajem nieruchomości nie
    stanowi głównego przedmiotu działalności wnioskodawcy, co różni go od sytuacji w
    sprawie C-716/18 CT. Wynajem nie jest dla wnioskodawcy podstawowym źródłem
    dochodów ani elementem prowadzonej działalności gospodarczej, lecz stanowi jedynie
    marginalny aspekt jego działalności.
    Wynajem nieruchomości generuje dla Wnioskodawcy w przybliżeniu zaledwie 1%, 1%, a
    następnie 4% całkowitego obrotu w poszczególnych latach, co wyraźnie wskazuje, że
    transakcje te nie stanowią istotnej części działalności gospodarczej. Taka skala
    przychodów może być uznana za marginalną i nie wpływa w znaczący sposób na całość
    obrotów wnioskodawcy.
    Warto podkreślić, że wynajem nieruchomości nie jest bezpośrednim ani koniecznym
    uzupełnieniem zasadniczej działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Transakcje te nie
    mają charakteru stałego i nie są powiązane z codzienną działalnością gospodarczą
    Wnioskodawcy, co jest jedną z kluczowych przesłanek do uznania ich za pomocnicze.
    Wynajem nie jest usługą towarzyszącą działalności podstawowej, lecz stanowi niezależną,
    okazjonalną formę generowania przychodów.
    Zatem należy zauważyć, że wyrok TSUE w sprawie C-716/18 CT dotyczy sytuacji, w której
    wynajem nieruchomości był związany z działalnością osoby fizycznej obejmującą kilka
    wolnych zawodów, co nadawało tej czynności inny charakter niż w przypadku
    Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie wykonuje wolnych zawodów, a wynajem
    nieruchomości nie stanowi w jego przypadku istotnej części działalności gospodarczej.
    Skala i charakter wynajmu w działalności wnioskodawcy są zdecydowanie poboczne, co
    powinno skłaniać do uznania tych transakcji za pomocnicze.
    W kontekście najmu prywatnego, który u Wnioskodawcy pełni rolę działalności ubocznej
    względem głównej aktywności podatnika, takie stanowiska jednoznacznie sugerują, że nie
    powinien on być wliczany do limitu 200 tys. zł zwolnienia z VAT. Najem ten nie jest
    integralnym, niezbędnym rozszerzeniem działalności gospodarczej, lecz dodatkowym,
    niezależnym źródłem dochodu, co jasno wpisuje się w definicję transakcji pomocniczych
    wypracowaną w orzecznictwie TSUE i NSA.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, obrotu z tytułu najmu prywatnego mieszkań na
    cele mieszkaniowe nie należało wliczać do obrotu 200 tys. zł, który generuje obowiązek
    rejestracji przedsiębiorcy jako podatnika VAT czynnego poprzez złożenie we właściwym
    urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R.
    Obrót z najmu Wnioskodawcy wynikał z transakcji pomocniczych w rozumieniu art. 113
    ust. 2 pkt 2a ustawy o VAT, gdyż stanowiły jedynie około 1%, 1% i 4% całkowitego obrotu
    przedsiębiorcy w poszczególnych latach. Transakcje te miały charakter poboczny wobec
    głównej działalności gospodarczej przedsiębiorcy, świadczy o tym zakończone umowy ze
    spółką B. Spółka Akcyjna z dniem zakończoną 17 lipca 2024 r. Wskazuje to na charakter
    incydentalny Nie można ich uznać za bezpośrednie ani konieczne uzupełnienie
    podstawowej działalności, a ich rozmiar nie przewyższał znacząco obrotu z działalności
    zasadniczej.
    Jak zostało wskazane w treści wniosku, przychody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z
    tytułu najmu pokoju jak również lokalu mieszkalnego mimo iż występują powtarzalnie, nie
    stanowią w żaden sposób elementu podstawowej działalności gospodarczej prowadzonej
    przez Wnioskodawcę. Główna działalność Wnioskodawcy dotyczy konserwacji i naprawy
    pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli PKD 45.20.Z. Najem prywatny
    stanowi zatem zupełnie odrębny zakres działalności, który nie jest związany z głównym
    profilem Wnioskodawcy. Przychody jakie Wnioskodawca uzyskuje z tytułu najmu są

    niewielkie w stosunku do obrotów uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy, zatem najem jest formą całkowicie uboczną, pozostająca poza zakresem
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    Z tego względu należy przyjąć, że najem prywatny, jako odrębna i pomocnicza działalność,
    nie powinien być wliczany do limitu 200 tys. zł zwolnienia z VAT, zgodnie z wyraźnymi
    przesłankami wskazanymi w przepisach.
    Obrót ten pochodził z najmu prywatnego a nie z najmu w ramach działalności
    gospodarczej. Przedsiębiorca nie miał i nie ma w CEIDG kodu PKD związanego z najmem
    nieruchomości. Zatem, zdaniem Wnioskodawcy świadczone usługi najmu lokalu
    mieszkalnego stanowią transakcję pomocnicze. Co za tym idzie, wartość sprzedaży z tego
    tytułu nie powinna być wliczona do limitu zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca prowadzi działalność warsztatu samochodowego, która obejmuje
    następujące czynności kompleksowe naprawy opon oraz dętek, naprawy przebić czy
    pęknięć, montaż nowych opon, ich wymiana sezonowa (zimowa i letnia), wyważanie kół,
    kontrola stanu bieżnika oraz ciśnienia w oponach, uzupełnianie czynnika chłodniczego
    oraz odgrzybianie klimatyzacji a także wymiana chłodnic i przewodów.
    W żadnym z tych przypadków Wnioskodawca nie wykonuje usług, które z definicji i
    obligatoryjnie podlegają opodatkowaniu VAT. Zgodnie z przepisami, usługi te, w ramach
    limitu do 200 000 zł, mogą być objęte zwolnieniem podmiotowym.
    Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego, że świadczoną przez Wnioskodawcę
    usługą jest napełnianie instalacji klimatyzacji w samochodach ale nie prowadzi handlu
    czynnikiem do instalacji klimatyzacji samochodowej R134A.
    Handel czynnikiem chłodniczym R134a do instalacji klimatyzacji samochodowej nie może
    korzystać ze zwolnienia z VAT, nawet jeśli obrót nie przekracza 200 000 zł, ponieważ jest to
    towar objęty szczególnymi przepisami.
    Zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. f ustawy o VAT, zwolnienie z VAT na podstawie obrotu
    (do 200 000 zł) nie ma zastosowania do dostaw towarów wymienionych w załączniku nr 12
    do ustawy o VAT, w tym do czynników chłodniczych, takich jak R134a. Substancje te
    zostały sklasyfikowane jako mające szczególne znaczenie ze względu na ich wpływ na
    środowisko, co powoduje, że ich sprzedaż podlega obowiązkowemu opodatkowaniu VAT
    niezależnie od wielkości obrotu.
    Załącznik nr 12 do ustawy VAT obejmuje towary, które wykluczają możliwość korzystania
    ze zwolnienia podmiotowego, w tym fluorowane gazy cieplarniane (jak R134a), które są
    powszechnie stosowane w systemach klimatyzacji samochodowej.
    W związku z tym, Wnioskodawca nie prowadząc handlu czynnikiem R134a, nie podlega
    opodatkowaniu VAT, niezależnie od wielkości obrotu.
    Co więcej, zgodnie z interpretacją KIS z 5 marca 2024 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.6.2024.1.
    MS, usługi serwisowe, takie jak wymiana oleju, mogą być kwalifikowane jako czynności
    pomocnicze, które nie wykluczają prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego z
    VAT. Mechanik, który korzysta ze zwolnienia podmiotowego, dopóki jego sprzedaż usług
    serwisowych wraz z wymianą części (np. oleju silnikowego) nie przekracza limitu 200 000
    zł. Dyrektor KIS wyraźnie wskazuje, że zwolnienie z VAT ma zastosowanie również wtedy,
    gdy czynności pomocnicze (takie jak wymiana oleju) są częścią działalności głównej
    (serwisu pojazdów) (tak: Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 5 marca 2024 r., sygn.
    0111-KDIB3-3.4012.6.2024.1.MS)
    Jednak w przypadku Wnioskodawcy wymiana oleju również nie jest w zakresie jego usług i
    nie zobowiązuje go do opodatkowania podatkiem VAT.
    W przypadku Wnioskodawcy, który prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w
    CEIDG, główną działalnością jest konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych (PKD
    45.20.Z). Dodatkowo Wnioskodawca prowadzi wynajem prywatnych nieruchomości

    mieszkalnych, co stanowi marginalną część jego obrotu (od 1% do 4% rocznego obrotu w
    latach 2021-2023). Wynajem ten, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2a ustawy o VAT, traktowany
    jest jako transakcja pomocnicza, ponieważ nie jest bezpośrednio związany z główną
    działalnością gospodarczą Wnioskodawcy i nie stanowi jej stałego, koniecznego
    uzupełnienia.
    Podsumowanie:
    1) Opierając się zatem na potwierdzonej w powyżej przedstawionym orzecznictwie
    autonomii prawa podatkowego, należy ostatecznie uznać, że w przypadku przekroczenia
    obrotów w wysokości 200.000 złotych, Podatnik ma prawo zastosować zwolnienie od
    podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, dla usług wynajmu
    lokali mieszkalnych wynajmowanych najemcom korzystającym z lokali na własne potrzeby
    mieszkaniowe za 2021 r., 2022 r. jak również 2023 r. i nie wliczać uzyskanych przychodów
    do rocznego limitu zwolnienia podmiotowego tj. 200.000 zł.
    2) W przypadku wspólności majątkowej małżeńskiej, kluczowym aspektem jest ustalenie,
    który z małżonków staje się podatnikiem VAT w kontekście wynajmu nieruchomości.
    Zgodnie z przepisami, podatnikiem VAT jest ten z małżonków, który jest stroną umowy
    najmu. W przedstawionym stanie faktycznych oboje małżonkowie są stroną umowy
    najmu, zatem każdy z nich będzie traktowany jako odrębny podatnik VAT w zakresie
    połowy wynagrodzenia z tytułu najmu.
    3) W kontekście wynajmu nieruchomości wspólnej (w przypadku Wnioskodawcy pokój w
    domu należącym do Wnioskodawcy, jego mamy i siostry) przez jednego współwłaściciela,
    kluczowe aspekty dotyczą zarówno prawa cywilnego, jak i przepisów podatkowych. Na
    gruncie Kodeksu cywilnego, współwłasność w częściach ułamkowych pozwala na
    samodzielne zarządzanie udziałem przez każdego ze współwłaścicieli, co umożliwia
    jednemu z nich prowadzenie wynajmu i czerpanie zysków z tej działalności. Przychody
    generowane z najmu mogą być przypisane wyłącznie do tego współwłaściciela jeżeli
    zawarli umowę quoad usum, to tylko ten współwłaściciel, który na mocy takiej umowy
    uprawniony jest do wyłącznego korzystania z rzeczy wspólnej, uzyskuje przychód z
    wynajęcia tej nieruchomości, co zostało potwierdzone w przepisach ustawy o PIT.
    Wnioskodawca nie zawarł ww. umowy zatem uzyskiwany przychód należy rozpoznać u
    wszystkich współwłaścicieli tj. Wnioskodawca, jego mama i siostra.
    4) Z drugiej strony, w obszarze podatku VAT, ustawa nie przewiduje szczególnych regulacji
    dotyczących wspólnej własności, co prowadzi do konieczności proporcjonalnego
    rozliczenia podatku przez wszystkich współwłaścicieli w zależności od ich udziału w
    nieruchomości. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 2017 r. nr 0115-
    KDIT1- 1.4012.462.2017.2.MN.DKIS potwierdził, że każdy ze współwłaścicieli powinien być
    traktowany jako odrębny podatnik VAT, co wiąże się z obowiązkiem realizacji praw i
    obowiązków wynikających z ustawy o VAT odrębnie. Zatem Wnioskodawca powinien objąć
    podatkiem VAT tylko 1/3 uzyskanych przychodów z tytułu najmu pokoju w domu
    należącym do własności Wnioskodawcy, jego mamy i jego siostry.
    5) Transakcje pomocnicze, zgodnie z definicjami w orzecznictwie TSUE oraz
    interpretacjami Dyrektora KIS, to takie, które nie są integralną częścią zasadniczej
    działalności przedsiębiorcy i ich przychody nie są bezpośrednim, istotnym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. W przypadku Wnioskodawcy, najem prywatnych
    nieruchomości mieszkalnych nie spełnia tych kryteriów, ponieważ jest to działalność
    dodatkowa, poboczna i nie ma charakteru kluczowego dla funkcjonowania
    przedsiębiorstwa.
    6) Z tego powodu przychody z wynajmu prywatnego mieszkań na cele mieszkaniowe,
    zgodnie z przepisami art. 113 ust. 2 pkt 2a ustawy o VAT, nie powinny być wliczane do
    limitu 200 tys. zł, który powoduje obowiązek rejestracji jako czynny podatnik VAT. Skoro

    najem nieruchomości nie jest główną działalnością Wnioskodawcy i nie stanowi stałego
    elementu jego działalności gospodarczej, uzasadnione jest traktowanie tego najmu jako
    transakcji pomocniczych, co wyłącza te przychody z limitu obrotu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie:
        zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z tytułu
        wynajmu pokoju przez Pana na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe (pytanie
        nr 1) – jest prawidłowe;
        braku wliczenia do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy
        wartości sprzedaży usług wynajmu pokoju przez Pana na rzecz osoby fizycznej na
        cele mieszkaniowe (część pytania nr 3) – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest umową cywilnoprawną nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług usługa najmu wypełnia
    definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i jako czynność odpłatna,
    świadczona za wynagrodzeniem, wypełnia dyspozycję art. 5 ust. 1 ustawy, tj. jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę towarów
    lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w
    takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych
    wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi
    wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe
    wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061).
    W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
    Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Jak stanowi art. 198 ustawy Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest więc ta osoba, która dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, której
    głównym przedmiotem jest konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z
    wyłączeniem motocykli zgodnie z PKD 45.20.Z.
    Poza uzyskiwaniem przychodów z jednoosobowej działalności gospodarczej uzyskuje Pan
    również przychody z najmu.
    Uzyskuje Pan przychód z najmu:
        pokoju z aneksem wraz z wyposażeniem i dostępem do łazienki na rzecz osoby
        fizycznej na podstawie „umowy najmu pokoju” z 19 sierpnia 2017 r. zawartej na
        czas nieokreślony;

        lokalu mieszkalnego na rzecz spółki B. Spółka Akcyjna na podstawie „Umowy najmu
        lokalu mieszkalnego” z 28 czerwca 2023 r., zakończonej 17 lipca 2024 r.
    Pokój mieści się w domu, należącym od 2023 r. - do Pana, Pana mamy i Pana siostry.
    Natomiast stroną umowy najmu pokoju mieszczącego się w domu jest Pan - Wynajmujący.
    Zgodnie z umową najmu pokoju przekazuje Pan najemcy do używania pokój z aneksem
    wraz z wyposażeniem i dostępem do łazienki. Z zawartej umowy wynika, że Najemca
    może użytkować wyłącznie przedmiot najmu na cele mieszkaniowe, nie ma prawa do
    podnajmowania osobom trzecim. Czynsz za dany miesiąc najemca zobowiązany jest
    wpłacać na Pana konto prywatne. Najemca, osoba fizyczna, nie wymaga faktur, w związku
    z czym nie są one wystawiane.
    W związku z powyższym zawarcie wyłącznie przez Pana umowy najmu pokoju z aneksem
    wypełnia definicję działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Wykorzystuje Pan przedmiot najmu w sposób ciągły do celów zarobkowych. Tym samym z
    tytułu tej czynności wystąpi Pan w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy.
    Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy odpłatny wynajem przez Pana
    pokoju na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe będzie korzystał ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter
    wyjątkowy (od ogólnej zasady powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni
    rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię
    literalną jest niedopuszczalne. W efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww.
    preferencji jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób
    jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu
    statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanego wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług
      wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
    W poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono PKWiU 55 usługi związane z
    zakwaterowaniem sklasyfikowane w PKWiU 55.
    Zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT stanowi implementację
    z art. 135 ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.).
    Przepis powyższy stanowi, że:

      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: „(...) dzierżawę i wynajem
      nieruchomości”.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
        świadczenie usługi na własny rachunek,
        charakter mieszkalny nieruchomości,
        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem wynajmu będzie pokój z aneksem wraz z
    wyposażeniem i dostępem do łazienki na rzecz osoby fizycznej na czas nieokreślony.
    Zgodnie z umową najmu pokój udostępniany jest wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Najemca nie ma prawa podnajmować osobom trzecim. Świadczone przez Pana usługi
    najmu są klasyfikowane w grupowaniu PKWiU 68.20.11.0. Wynajem i usługi zarządzania
    nieruchomościami mieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi. Pana zdaniem, najem
    pokoju wiąże się z przeniesieniem ośrodka życia Najemcy.
    Odnosząc się zatem do kwestii budzącej Pana wątpliwość należy stwierdzić, że na gruncie
    niniejszej sprawy – spełnione są przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku VAT
    dla świadczonej usługi wynajmu pokoju na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 dotyczące zastosowania zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z tytułu wynajmu pokoju przez Pana na rzecz osoby
    fizycznej na cele mieszkaniowe uznaję za prawidłowe.
    W dalszej części Pana wątpliwości związane są z wliczaniem do limitu określonego w art.
    113 ust. 1 ustawy oprócz przychodu z jednoosobowej działalności gospodarczej wartości
    usług najmu pokoju na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe.
    Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje możliwość skorzystania ze zwolnienia
    podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy.
    Na mocy art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
      towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
      kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych

      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    W myśl art. 113 ust. 11 ustawy:
      Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z
      tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w
      którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie
      skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
    Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
      podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
          energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
          wyrobów tytoniowych,
          samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
      zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej
      obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków
      porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
          preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
          komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
          urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
          maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
          pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
          motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:

      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
    Z powyższego wynika, że podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie
    i według zasad określonych przepisami art. 113 ust. 1-12 ustawy pod warunkiem, że nie
    wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w
    związku z którą korzysta ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy
    od podatku od towarów i usług z uwagi na to, że wartość sprzedaży nie przekroczyła
    łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Oprócz przychodów z ww. działalności uzyskuje Pan przychody z najmu m.in. pokoju z
    aneksem wraz z wyposażeniem i dostępem do łazienki na rzecz osoby fizycznej, zawartej
    na czas nieokreślony. Stroną umowy najmu pokoju mieszczącego się w domu, należącym
    od 2023 r. do Pana, Pana mamy i Pana siostry jest wyłącznie Pan – jako Wynajmujący.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości należy wskazać, że analiza powołanych wyżej przepisów
    prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1, po przekroczeniu którego podatnik
    traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się
    pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
    wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają
    charakteru transakcji pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.):
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
      zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem
      VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
      opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
      poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146–149 oraz art. 151, 152 i 153;
      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
      zwolnienie przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
      których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
      reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
      uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości.

    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa (...)), synonimami do
    słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny,
    dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający,
    wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Odnosząc się zatem do Pana wątpliwości, wskazać należy, że z cytowanego brzmienia art.
    113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1
    (czyli uprawniającej do zwolnienia podmiotowego) nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu
    odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1
    ustawy), z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, wyłącznie gdy czynności
    te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Za czynności związane z
    nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale
    wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i
    użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są
    związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu pokoju z
    aneksem wraz z wyposażeniem i dostępem do łazienki na rzecz osoby fizycznej nie można
    uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to – jak jednoznacznie wynika z
    przedstawionego opisu sprawy, obok działalności w zakresie konserwacji i naprawy

    pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, drugi rodzaj wykonywanej przez
    Pana działalności. Zatem najem pokoju za wynagrodzeniem nie ma charakteru transakcji
    pomocniczych do świadczonej przez Pana działalności związanej z konserwacją i naprawą
    pojazdów samochodowych, lecz są to dwie różne działalności - w zakresie odrębnego
    rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest
    zwolnieniem podmiotowych, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem
    prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby
    opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze
    sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego
    podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano wykonuje Pan oprócz działalności gospodarczej
    polegającej na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych, również działalność
    gospodarczą w zakresie wynajmu, to również sprzedaż z tej działalności powinna być
    wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Najem, który nie korzysta ze zwolnienia z podatku VAT, również powinien być wliczany do
    wartości limitu określonego w ww. przepisie, gdyż wykonywany jest w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    W efekcie należy stwierdzić, że wartość świadczonych przez Pana usług najmu pokoju,
    stanowiących odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej w tym zakresie przez
    Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług, każdorazowo podlega wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113
    ust. 1 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że wynajmowany pokój stanowi współwłasność z mamą i siostrą
    od 2023 r., wcześniej należał do Pana i Pana rodziców. Wskazał Pan, również iż nie posiada
    Pan odrębnego tytułu prawnego do samodzielnego rozporządzania pokojem
    mieszkalnym. Nie ma Pan również zawartej pisemnej umowy najmu, ani użyczenia z
    pozostałymi współwłaścicielami. Sposób korzystania z nieruchomości wynikał z
    rodzinnych ustaleń i praktyki, zgodnie z którą to Pan zarządzał wynajmem pokoju oraz
    rozliczał z tego tytułu należne podatki. Korzystanie z pokoju oraz jego wynajem odbywało
    się na podstawie ustnych ustaleń pomiędzy współwłaścicielami. Od początku to Pan
    zawierał umowy najmu. Zatem, z tytułu ww. najmu jest Pan zobowiązany do rozliczenia
    wynagrodzenia w całości. Tym samym, do ww. limitu zwolnienia podmiotowego powinien
    Pan wliczać całą osiąganą wartość sprzedaży z tytułu najmu pokoju.
    Jeżeli więc prowadząc działalność gospodarczą polegającą na konserwacji i naprawie
    pojazdów samochodowych, oraz wynajmie pokoju z aneksem wraz z wyposażeniem i
    dostępem do łazienki na rzecz osoby fizycznej przekroczy Pan wartość sprzedaży
    określoną w art. 113 ust. 1 ustawy lub gdy zacznie wykonywać czynności, o których mowa
    w art. 113 ust. 13 ustawy utraci Pan Prawo do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z
    podatku VAT i będzie Pan zobowiązany do zarejestrowania się jako czynny podatnik
    podatku VAT począwszy od czynności, która spowodowała przekroczenie limitu
    wskazanego w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W związku z powyższym Pana stanowisko w części dotyczącej braku wliczenia do limitu
    sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy wartości sprzedaży usług wynajmu
    pokoju przez Pana na rzecz osoby fizycznej na cele mieszkaniowe uznaję za
    nieprawidłowe.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, należy zwrócić
    uwagę na to, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie
    wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych
    podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność
    okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających
    interpretacjom. Również interpretacje powołane przez Wnioskodawcę na poparcie
    własnego stanowiska rozstrzygają w odmiennych stanach faktycznych od sytuacji

    przedstawionej we wniosku. Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności
    faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez
    Wnioskodawcę interpretacje indywidualne, potraktowano jako element argumentacji
    Wnioskodawcy, nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana orzeczeń sądów administracyjnych należy
    wyjaśnić, że są one rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonymi w
    określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Powołane wyroki wiążący
    charakter mają w konkretnych sprawach i ściśle określonych stanach faktycznych. W
    konsekwencji odniesienie jakiegokolwiek orzeczenia sądowego – czy też uzasadnienia
    wyroku do innej sytuacji, nie nadaje powołanej sytuacji mocy wiążącej orzeczenia.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna jest wydana przy założeniu, że poprawnie zakwalifikował Pan
    świadczone usługi do odpowiedniego klasyfikowania PKWiU. Interpretacja nie rozstrzyga o
    prawidłowości tej klasyfikacji (zasady formalnego przyporządkowania towaru lub usługi do
    grupowania statystycznego nie są przepisami prawa podatkowego).
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania nr 1 i części pyt. nr 3, w
    zakresie pytania nr 2 i części pyt. nr 3 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się ze
    stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pana do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.