Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.205.2025.1.AS1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Obowiązki płatnika w związku z zapewnieniem noclegu
pracownikom mobilnym.
Słowa kluczowe: firma-siedziba firmy
nocleg
obowiązek-obowiązek płatnika
podróż
przychód-przychód ze stosunku pracy
płatnik
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    A. S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółką kapitałową, podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych, płatnikiem podatku dochodowego od osób
    fizycznych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zajmuje się (...).
    Dodatkowo prowadzi działalność w zakresie (...).
    Spółka funkcjonuje jako przedsiębiorstwo wielooddziałowe, w skład, którego wchodzi (...)
    nowoczesnych zakładów (...), posiadających w swojej strukturze szereg komórek
    organizacyjnych odpowiedzialnych za procesy (...) na terenie całego kraju. Produkty Spółki
    sprzedawane są m.in. poprzez centra dystrybucji oraz sieć współpracujących sklepów
    firmowych.
    Wnioskodawca zatrudnia pracowników w oparciu o umowy o pracę i z tego tytułu, jako
    płatnik, odprowadza wymagane przepisami prawa składki na ubezpieczenia społeczne,
    zdrowotne oraz inne należności publicznoprawne związane z zatrudnieniem.
    Spółka zatrudnia szereg pracowników mobilnych na stanowiskach takich jak:
    Przedstawiciel Handlowy, Regionalny Biznes Manager, Dyrektor Handlowy, którzy
    wykonują swoje obowiązki na terenie całej Polski. Pracownicy ci zostali przypisani do
    jednego z (...) regionów sprzedaży, obejmujących cały kraj. W umowach o pracę jako
    miejsce wykonywania pracy wskazany jest odpowiedni region, w zależności od przypisania
    pracownika, przy czym zapis ten ma charakter ogólny i obejmuje również inne lokalizacje
    związane z działalnością Spółki.
    Przykładowy zapis dotyczący miejsca wykonywania pracy w umowie o pracę brzmi
    następująco: „Region A, inne siedziby/lokale/placówki Spółki i pozostałych wewnętrznych
    jednostek organizacyjnych Spółki, lokale wchodzące w skład grupy kapitałowej
    Pracodawcy - spółek zależnych, lokale podmiotów współpracujących ze Spółką, a w razie
    zaistnienia takiej potrzeby - każde inne miejsce, w którym będzie niezbędne wykonywanie
    czynności należących do obowiązków Pracownika.”
    Zakres obowiązków służbowych pracowników mobilnych obejmuje w szczególności:
        prowadzenie działalności handlowej (hurtowej i detalicznej) w ramach przypisanego
        regionu sprzedaży,
        obsługę klientów przypisanych do danego regionu (z wyłączeniem handlu
        zagranicznego),
        pozyskiwanie nowych klientów,
        bieżącą współpracę ze sklepami firmowymi i partnerskimi,
        realizację standardów sprzedażowych, w tym planów sprzedaży,
        organizowanie i koordynowanie akcji promocyjnych,
        wykonywanie obowiązków z wykorzystaniem systemu SFA (System Field
        Automation) - mobilnego narzędzia pracy przedstawiciela handlowego.
    Wnioskodawca organizuje spotkania organizacyjne w siedzibie Spółki, których celem jest
    m.in. ustalanie strategii oraz planów sprzedażowych. Podczas tych spotkań omawiane są
    także wyniki sprzedaży, dane finansowe oraz przeprowadzane są szkolenia dla
    pracowników. Spotkania te mają charakter cykliczny i są istotnym elementem zarządzania
    strukturą sprzedażową Spółki.
    Tożsame spotkania odbywają się również w innych miejscach prowadzenia działalności
    gospodarczej Spółki, w tym w zakładach (...) oraz lokalizacjach regionalnych. Spotkania te,
    określane często jako narady handlowe, stanowią integralny element bieżącej działalności
    operacyjnej i sprzedażowej.

    W związku z powyższym, uczestnictwo pracowników mobilnych w takich spotkaniach
    wiąże się z koniecznością odbycia podróży służbowej na polecenie pracodawcy. Z uwagi
    na fakt, że miejscem docelowym podróży jest siedziba pracodawcy lub inne miejsce
    prowadzenia działalności przez Spółkę, zastosowania nie znajduje art. 77(5) § 1 Kodeksu
    pracy.
    W celu zapewnienia pracownikom odpowiednich warunków do odpoczynku zgodnie z
    przepisami Kodeksu pracy, Spółka zapewnia nocleg w trakcie takich wyjazdów. Noclegi
    mogą być organizowane zarówno w obiektach noclegowych będących własnością Spółki,
    jak i w hotelach zewnętrznych. Wydatki związane z zapewnieniem noclegu traktowane są
    przez Spółkę jako koszty ponoszone w interesie pracodawcy, mające bezpośredni związek
    z prowadzoną działalnością gospodarczą i służące osiągnięciu przychodów. Faktury
    dokumentujące usługi noclegowe wystawiane są na Spółkę jako nabywcę usługi.
    Spółka uzyskała interpretację indywidualną w zakresie finansowania noclegów
    pracownikom na czas wykonywania przez nich obowiązków służbowych wynikających z
    umowy o pracę. W interpretacji tej organ podatkowy zgodził się ze stanowiskiem Spółki, iż
    wydatki ponoszone na zapewnienie noclegu nie stanowią przychodu ze stosunku pracy.
    Tym samym Spółka nie była zobowiązana do pobierania i odprowadzania zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych. Interpretacja została wydana przez Dyrektora
    Izby Skarbowej w Warszawie, Oddział w Płocku, w dniu 18 listopada 2015 r., pod
    sygnaturą IPPB4/4511-1287/15-2/PP.
    W celu uaktualnienia powyższej interpretacji, Spółka wystąpiła z kolejnym wnioskiem o
    wydanie interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi otrzymała interpretację nieprawidłową
    z dn. 07.07.2023 r. pod sygnaturą 0115-KDIT2.4011.241.2023.1.MM, w której organ
    podatkowy uznał, że finansowanie noclegu stanowi dla pracownika nieodpłatne
    świadczenie w postaci zakwaterowania, a tym samym przychód, o którym mowa w art. 12
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji Spółka została
    uznana za zobowiązaną - zgodnie z art. 32 ust. 1 tej ustawy - do obliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, z uwzględnieniem
    zastosowania zwolnienia przedmiotowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 19.
    Spółka, działając zgodnie z wydanymi interpretacjami indywidualnymi, dokonywała
    rozliczeń w sposób zgodny z ich treścią. Jednakże, mając na uwadze zmieniającą się linię
    interpretacyjną oraz orzeczniczą w zakresie kwalifikacji wydatków na noclegi pracowników
    mobilnych, Spółka postanowiła ponownie wystąpić z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej w tym samym zakresie, celem potwierdzenia aktualnego stanowiska
    organów podatkowych.

## Pytanie

Czy nieodpłatne zapewnienie noclegu pracownikom mobilnym (np. przedstawicielom
    handlowym), którzy wykonują obowiązki służbowe na polecenie pracodawcy, lecz nie
    odbywają podróży służbowej w rozumieniu Kodeksu Pracy, stanowi dla nich przychód ze
    stosunku pracy podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, nieodpłatne korzystanie z noclegu w miejscu siedziby Spółki
    przez pracowników mobilnych, którzy nie odbywają podróży służbowej w rozumieniu
    przepisów prawa pracy, nie stanowi dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pracownicy mobilni zatrudnieni przez Spółkę, w tym Przedstawiciele Handlowi i Regionalni
    Biznes Managerowie, wykonują swoje obowiązki służbowe na terenie całego kraju. Ich
    miejsce pracy określone jest w umowie jako region sprzedaży, obejmujący kilka
    województw, a przemieszczanie się w ramach tego obszaru jest integralną częścią ich
    pracy. Udział w naradach handlowych, spotkaniach organizacyjnych czy szkoleniach

    odbywa się na polecenie pracodawcy i stanowi realizację obowiązków wynikających z
    umowy o pracę.
    W takich przypadkach Spółka zapewnia nocleg, aby umożliwić pracownikom odpoczynek
    zgodnie z przepisami Kodeksu pracy. Świadczenie to nie jest dobrowolne, nie jest
    spełnione w interesie pracownika, lecz w interesie pracodawcy, który ma obowiązek
    prawidłowej organizacji pracy (art. 94 Kodeksu pracy), w tym zapewnienia warunków do
    regeneracji sił pracowników mobilnych.
    Spółka „A.” S.A. od lat konsekwentnie realizuje politykę odpowiedzialnego i nowoczesnego
    pracodawcy. Nie bez powodu (...), co potwierdza jej zaangażowanie w tworzenie
    przyjaznego środowiska pracy, opartego na szacunku, bezpieczeństwie i wysokich
    standardach organizacyjnych.
    Spółka dokłada wszelkich starań, aby zapewnić pracownikom nie tylko stabilne warunki
    zatrudnienia, ale również odpowiednie wsparcie w realizacji obowiązków służbowych - w
    tym poprzez organizację noclegów w sytuacjach wymagających pracy poza miejscem
    zamieszkania. Działania te nie mają charakteru świadczeń osobistych, lecz są elementem
    odpowiedzialnego zarządzania procesem pracy, zgodnie z obowiązkami wynikającymi z
    Kodeksu pracy.
    Wnioskodawca zauważa, że wśród części pracowników mobilnych pojawiają się głosy
    niezadowolenia związane z kwalifikowaniem zapewnianych przez Spółkę noclegów jako
    przychodu ze stosunku pracy. Pracownicy ci, wykonując obowiązki służbowe na polecenie
    pracodawcy, uczestniczą w spotkaniach organizacyjnych, naradach handlowych oraz
    szkoleniach, które często odbywają się w siedzibie Spółki lub innych lokalizacjach. W
    związku z tym, zapewnienie noclegu ma na celu umożliwienie odpoczynku zgodnie z
    przepisami Kodeksu pracy, a nie stanowi świadczenia o charakterze osobistym czy
    dobrowolnym.
    Co istotne, pracownik korzystający z noclegu w związku z wykonywaniem obowiązków
    służbowych nie uzyskuje korzyści majątkowej w postaci oszczędności na własnym czynszu
    czy kosztach utrzymania mieszkania. Wręcz przeciwnie - często wiąże się to z rozłąką z
    rodziną, koniecznością przebywania poza miejscem zamieszkania oraz dodatkowymi
    niedogodnościami. Świadczenie to nie jest zatem spełnione w interesie pracownika, lecz w
    interesie pracodawcy, który ma obowiązek prawidłowej organizacji pracy (art. 94 Kodeksu
    pracy), w tym zapewnienia warunków do regeneracji sił pracowników mobilnych.
    Z uwagi na powyższe sygnały oraz pojawiające się rozbieżności interpretacyjne, Spółka
    dostrzega potrzebę jednoznacznego rozstrzygnięcia tej kwestii. Celem jest zapewnienie
    zgodności z przepisami prawa oraz przejrzystości w zakresie rozliczeń podatkowych, przy
    jednoczesnym poszanowaniu interesu pracowników i właściwej organizacji pracy.
    Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. K 7/13), za
    przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    1. zostały spełnione za zgodą pracownika,
    2. zostały spełnione w jego interesie i przyniosły mu korzyść majątkową,
    3. korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi.
    W przypadku pracowników mobilnych, świadczenie w postaci noclegu:
        nie jest spełnione za zgodą pracownika, lecz wynika z organizacji pracy przez
        pracodawcę,
        nie jest spełnione w interesie pracownika, lecz w interesie pracodawcy, który ma
        obowiązek zapewnienia efektywnej organizacji pracy (art. 94 Kodeksu pracy),

        nie przynosi pracownikowi korzyści majątkowej, ponieważ nie jest to świadczenie
        dobrowolne ani dostępne dla wszystkich pracowników, lecz konieczne do realizacji
        obowiązków służbowych.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnych interpretacjach indywidualnych, m.in.:
        0112-KDIL2-1.4011.680.2025.2.DJ - Dyrektor KIS uznał, że finansowanie noclegów i
        dojazdów pracowników mobilnych nie stanowi przychodu ze stosunku pracy,
        0112-KDIL2-1.4011.371.2025.1.MKA - wskazano, że świadczenia te są ponoszone
        wyłącznie w interesie pracodawcy i nie generują przysporzenia majątkowego po
        stronie pracownika.
    Dodatkowo, Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na interpelację poselską nr 3606 z dnia
    1 sierpnia 2024 r. (DD3.054.24.2024) potwierdziło, że w przypadku pracowników
    mobilnych, których charakter pracy wymusza przemieszczanie się, koszty noclegów nie
    powinny obciążać pracownika, lecz pracodawcę. Zapewnienie pracownikom mobilnym
    noclegów pozwala pracodawcy na optymalne wykorzystanie czasu pracy pracowników,
    którzy nie muszą tracić czasu na przejazdy z miejsca do pracy do stałego miejsca
    zamieszkania. Dla wystąpienia przychodu u pracownika w związku z otrzymaniem
    nieodpłatnego świadczenia od pracodawcy konieczne jest łączne spełnienie trzech
    warunków wskazanych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Brak spełnienia choćby
    jednej z przesłanek oznacza, że przychód po stronie pracownika nie wystąpi.
    Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą oraz interpretacjami organów podatkowych, aby
    świadczenie mogło zostać uznane za przychód, musi być postawione do dyspozycji
    pracownika w sposób umożliwiający mu swobodne korzystanie z niego. Tymczasem
    nocleg zapewniany przez Spółkę:
        jest ściśle związany z wykonywaniem obowiązków służbowych,
        jest dostępny tylko w określonym czasie i miejscu,
        nie może być wykorzystany przez pracownika w sposób dowolny (np. w celach
        prywatnych),
        nie podlega wymianie na ekwiwalent pieniężny ani inną formę świadczenia.
    W praktyce oznacza to, że pracownik nie ma możliwości swobodnego dysponowania tym
    świadczeniem, co wyklucza jego kwalifikację jako przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy PIT.
    W świetle powyższego, świadczenie to nie spełnia przesłanek uznania go za przychód,
    określonych przez Trybunał Konstytucyjny, tj. dobrowolności, interesu pracownika oraz
    wymiernej korzyści majątkowej. Jest to działanie organizacyjne, podejmowane przez
    pracodawcę w celu zapewnienia prawidłowego przebiegu procesu pracy, zgodnie z
    obowiązkami wynikającymi z art. 94 Kodeksu pracy.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zapewnienie noclegu
    pracownikom mobilnym w miejscu siedziby Spółki lub innym miejscu wykonywania
    obowiązków służbowych nie stanowi dla nich przychodu podlegającego opodatkowaniu, o
    którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z

      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale
    także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od
    pracodawcy.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 tejże ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zapewnieniem przez
    Państwa nieodpłatnych noclegów Pracownikom Mobilnym na czas wykonywania przez
    nich obowiązków służbowych wynikających z umowy o pracę, sprawa wymaga analizy z
    perspektywy potencjalnego przysporzenia majątkowego Pracowników Mobilnych w
    związku z otrzymywanymi świadczeniami i ewentualnej ich klasyfikacji jako nieodpłatnych
    świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w
    orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r.,
    sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu
    o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w aspekcie świadczeń
    pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny pokreślił, że „inne nieodpłatne
    świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście
    spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od
    tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni
    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie − z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej − jest
    celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny

    - w ślad za uchwałami NSA - uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem
    zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik
    wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie
    utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest
    możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez
    niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym - jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny - ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców, nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    W sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie
    o pracę świadczeń, które leżą niejako w pół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w
    postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest
    objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy
    świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków

    pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku - każda sprawa wymaga jej
    rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj.
    w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków
    pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.
    Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 19 listopada 2008 r. sygn. akt II PZP 11/08
    pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania się
    (podróży). Są to osoby, w przypadku których miejsce świadczenia pracy stanowi lub może
    stanowić pewien obszar (np. kraj, województwo, region). Powyższe ustalenia Sądu
    Najwyższego potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z
    którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter pracy wymusza nieustanne
    przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego wykonania obowiązków
    służbowych.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12
    w odniesieniu do pracowników mobilnych orzekł, że:
      Obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany
      tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy pokryciem kosztów
      eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten
      obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych
      obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań
      pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
      pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym
      czasie wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do
      kontrahenta, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią
      pracownika, ale właśnie wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku
      prawidłowego organizowania pracy, tak aby była ona wydajna i należytej jakości.
      Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi
      pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy.
    W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie każde
    świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są
    świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a
    nie prywatny.
    Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego
    uznać należy, że wynikające z konieczności wykonywania obowiązków pracowniczych
    zapewnienie przez Państwa nieodpłatnych noclegów Pracownikom Mobilnym, nie będzie
    generować po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na
    specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy.
    Ponoszone są bowiem wyłącznie w interesie Państwa jako pracodawcy, a co za tym idzie
    Pracownicy Mobilni nie otrzymują od Państwa jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego
    z tego tytułu.
    Dlatego stwierdzam, że wartość świadczenia w postaci nieodpłatnego korzystania z
    noclegu przez Pracowników Mobilnych, w sytuacji gdy wydatki te są związane wyłącznie z
    wykonywaniem przez nich obowiązków pracowniczych w okolicznościach wskazanych we
    wniosku, nie stanowi dla tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, z tego
    tytułu na Państwu nie ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    stwierdzam, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego,
    czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.