Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-217/13/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-06-07
Teza: w zakresie ustalenia czy przekazanie infrastruktury drogowej wybudowanej przez Spółkę na gruncie gminy powinno być traktowane jako nieodpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT, niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT
Słowa kluczowe: gmina; infrastruktura; opodatkowanie; przekazanie; świadczenie-świadczenie nieodpłatne; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 lutego 2013r. (data wpływu 4 marca 2013r.), uzupełnionym pismem z dnia 10 maja 2013r. (data wpływu 14 maja 2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy przekazanie infrastruktury drogowej wybudowanej przez Spółkę na gruncie gminy powinno być traktowane jako nieodpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT, niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 4 marca 2013r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy przekazanie infrastruktury drogowej wybudowanej przez Spółkę na gruncie gminy powinno być traktowane jako nieodpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT, niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 10 maja 2013r. (data wpływu 14 maja 2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 7 maja 2013r. znak: IBPP1/443-217/13/BM.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Prowadzi działalność deweloperską polegającą na wznoszeniu budynków mieszkalnych wielorodzinnych i sprzedaży lokali mieszkalnych znajdujących się w tych budynkach. Inwestycje prowadzone są na gruntach będących w posiadaniu Spółki na podstawie prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego gruntów. Wraz ze sprzedażą wyodrębnionych lokali przenoszony jest udział we własności gruntu lub w prawie użytkowania wieczystego gruntu. W celu realizacji poszczególnych inwestycji Spółka musi czasem sfinansować budowę, przebudowę lub remonty dróg publicznych oraz chodników i miejsc postojowych, znajdujących się na gruntach będących własnością gmin lub Skarbu Państwa. Wynika to z różnego rodzaju pozwoleń na realizację inwestycji. Spółka zawiera wówczas umowy lub porozumienia z Zarządcą drogi (np. gminą lub Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta), które regulują sposób wykonania i finansowania budowy, rozbudowy, remontu instalacji drogowych.

Budowa/przebudowa/remont wskazanych we wniosku obiektów (dróg publicznych, chodników, miejsc postojowych) jest dokonana w celach służących działalności gospodarczej Wnioskodawcy, gdyż bez wykonania takiej inwestycji Spółka nie otrzymałaby pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych, co jest podstawową działalnością Wnioskodawcy. Aby dokonać czynności opodatkowanych w postaci sprzedaży lokali w wybudowanych budynkach mieszkalnych Spółka zobowiązana jest wybudować/przebudować/wyremontować wskazane obiekty, zatem infrastruktura ta jest wykorzystywana do czynności opodatkowanych.

Decyzja zezwalająca na budowę infrastruktury oraz określająca jej parametry techniczne i warunki zezwolenia jest wydawana przed uzyskaniem pozwolenia na budowę konkretnej inwestycji deweloperskiej. Wybudowanie obiektów infrastruktury dokonywane jest w czasie realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego. Przekazanie właścicielowi gruntów (np. Gminie, Zarządowi Dróg i Utrzymania Miasta) następuje po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie budynków przez Nadzór budowlany. W zaistniałej sytuacji decyzja ZDiUM zezwalająca na budowę drogi publicznej została wydana 26 listopada 2010r., pozwolenie na budowę zostało wydane 14 grudnia 2010r., pozwolenie na użytkowanie budynków zostało wydane 10 grudnia 2012r., zaś przekazanie drogi publicznej do ZDiUM zostało dokonane protokołem przekazania w dniu 5 lutego 2013r.

Obowiązek zrealizowania inwestycji na gruncie należącym do Gminy lub Skarbu Państwa wynika z art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz.155, z późn. zm.). Przepis ten mówi, iż: „budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg (\`(...)\`) określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji nie drogowej." Umowa o realizację infrastruktury drogowej podpisana jest w oparciu o ww. przepis, co jest w umowie wyraźnie zaznaczone.

Wnioskodawca w ramach umowy dotyczącej realizowania inwestycji na gruncie należącym do Gminy lub Skarbu Państwa jest zobowiązany do dokonania przebudowy pasa drogowego.

W szczególności do zadań i obowiązków Spółki należy:

*   wykonanie wszelkich świadczeń inżynierskich i architektonicznych;
*   wykonanie przedmiotu umowy z materiałów własnych;
*   urządzenia w sposób estetyczny placu i zaplecza budowy oraz oznakowania i zabezpieczenia ich zgodnie z obowiązującymi przepisami;
*   koordynowanie robót, nadzoru BHP, zabezpieczenia p.poż., utrzymania czystości;
*   powiadomienia organu zarządzającego ruchem o terminach wprowadzenia zmian w organizacji ruchu;
*   zapewnienia bieżącej obsługi geodezyjnej;
*   rozebrania, przechowania i ochrony mienia miasta;
*   utrzymania w obszarze prowadzonych robót wygrodzonych ciągów pieszych o utwardzonej powierzchni;
*   zapewnienia bezpieczeństwa dla ruchu pieszego i kołowego podczas prowadzenia robót;
*   uporządkowania i przywrócenia do stanu pierwotnego terenu budowy (likwidacja zaplecza budowy);
*   zabezpieczenia wszelkich przyłączy mediów znajdujących się na placu budowy lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie;
*   wykonania dokumentacji budowy, dokumentacji powykonawczej w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane;
*   zabezpieczenia wykonywanych świadczeń i robót, aż do przejęcia do eksploatacji.

Za czynności te Wnioskodawca nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia.

Właściciel gruntu nie ponosi wydatków związanych z budową/przebudową/remontem ww. obiektów, co jest zgodne z zapisem art. 16 cytowanej ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych.

Wnioskodawca buduje/przebuduje/remontuje ww. obiekty z własnych środków, które nie zostaną mu nigdy i w żaden sposób zwrócone. Wynika to z zapisu art. 16 cytowanej ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, na podstawie którego zawarta jest umowa o budowę ww. obiektów.

Nie ma zawężonego kręgu użytkowników dróg publicznych, chodników, miejsc postojowych. Z korzystaniem z dróg, chodników i miejsc postojowych przez ich użytkowników nie są związane żadne opłaty na rzecz Spółki, a po przekazaniu na rzecz Gminy lub Skarbu Państwa nowy właściciel może wprowadzić np. opłaty za miejsca postojowe. Nie jest to jednak już zależne od Wnioskodawcy, gdyż Spółka nie będzie już właścicielem.

Fakt ukończenia budowy/przebudowy/remontu i rozpoczęcia eksploatacji wiąże się ze sporządzeniem protokołu przekazania - przyjęcia środka trwałego przez Wnioskodawcę na rzecz właściciela gruntu.

Przekazanie ww. obiektów na rzecz właściciela gruntu następuje nieodpłatnie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy przekazanie infrastruktury drogowej wybudowanej przez Spółkę na gruncie gminy powinno być traktowane jako nieodpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, nie podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT ?

Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie infrastruktury drogowej wybudowanej przez Spółkę na gruncie Gminy powinno być traktowane jako nieodpłatne świadczenie usług w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, nie podlegające opodatkowaniu podatkiem VĄT. Stosownie do postanowień art. 48 Kodeksu Cywilnego, wszelkie budowle, w tym także drogi wybudowane na gruncie gminy stają się z chwilą połączenia z gruntem własnością właściciela nieruchomości gruntowej. Dlatego też w sytuacji przekazania gminie infrastruktury drogowej wybudowanej na jej gruncie nie można mówić o przeniesieniu prawa do użytkowania drogi jak właściciel, bowiem w momencie przekazania nie dochodzi do przeniesienia własności. W związku z powyższym brak jest przesłanki uzasadniającej uznanie tej czynności za dostawę towarów.

Ponadto art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 155, z późn. zm.), mówi iż: „budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg (\`(...)\`) określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji nie drogowej.” W świetle powyższego przepisu, ustawa o drogach publicznych nakłada na inwestora obowiązek budowy lub przebudowy infrastruktury drogowej.

Należy zatem stwierdzić, iż sytuację tą należy zaliczyć do świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Zgodnie z zapisami art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, aby nie doszło do opodatkowania nieodpłatnego świadczenia usług podatkiem VAT wystarczy aby nieodpłatna usługa była związana z prowadzeniem przedsiębiorstwa podatnika.

Należy wskazać, iż poza sporem pozostaje istnienie związku świadczenia Spółki z prowadzonym przez nią przedsiębiorstwem. Budowa lub przebudowa drogi (wraz z innymi elementami infrastruktury drogowej ustalonymi w umowie z Zarządcą drogi) jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania budowanych przez Spółkę osiedli mieszkaniowych, których sprzedaż jest źródłem przychodu Spółki.

Istnienie przedmiotowego związku nie jest kwestionowane przez organy podatkowe. W interpretacji indywidualnej z dnia 23 października 2008r. sygn. IPP1-43-1521/08-2/JB, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wskazuje, iż: „Przekazanie budynku (\`(...)\`) do jego użytkowania związane jest z koniecznością wybudowania drogi dojazdowe do tego budynku, a zatem należy uznać, że wybudowanie drogi i następnie przekazanie jej do Urzędu Dzielnicy (właściwego w sprawie zarządzania drogami publicznymi) związane jest z prowadzonym przez Spółkę przedsiębiorstwem”.

W związku z powyższym Spółka uważa, że z racji niespełnienia jednego z warunków opodatkowania nieodpłatnego świadczenia usług wskazanych w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, przekazanie drogi Zarządcy drogi nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podobne stanowisko wyraził również Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 20 lipca 2010r. sygn. IBPP1/443-660/10/LSz.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013r., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1.  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2.  wszelkie inne darowizny

\-jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013r., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1.  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2.  wszelkie inne darowizny

\-jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Zatem, co do zasady, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), a także wszelkie inne darowizny, pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Powyższe oznacza, że darowiznę uznaje się za odpłatną dostawę towarów, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z ich nabyciem lub wytworzeniem.

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Stosownie do zapisu art. 8 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013r., za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów;
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013r., za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Zgodnie z unormowaniami zawartymi w ww. przepisach w pewnych ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę i odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi zostaje wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Wypłacający wynagrodzenie otrzymuje w zamian świadczenie przynoszące mu korzyść.

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie nie będące dostawą towarów.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Zatem dla ustalenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej sprawie występują.

Aby zatem nieodpłatne świadczenie uznać za odpłatne świadczenie usług, a co za tym idzie za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być ono świadczone na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jako czynny podatnik podatku VAT, powadzi działalność deweloperską polegającą na wznoszeniu budynków mieszkalnych wielorodzinnych i sprzedaży lokali mieszkalnych znajdujących się w tych budynkach. Inwestycje prowadzone są na gruntach będących w posiadaniu Spółki na podstawie prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego gruntów. Wraz ze sprzedażą wyodrębnionych lokali przenoszony jest udział we własności gruntu lub w prawie użytkowania wieczystego gruntu. W celu realizacji poszczególnych inwestycji Spółka musi czasem sfinansować budowę, przebudowę lub remonty dróg publicznych oraz chodników i miejsc postojowych, znajdujących się na gruntach będących własnością gmin lub Skarbu Państwa. Wynika to z różnego rodzaju pozwoleń na realizację inwestycji. Spółka zawiera wówczas umowy lub porozumienia z Zarządcą drogi (np. gminą lub Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta), które regulują sposób wykonania i finansowania budowy, rozbudowy, remontu instalacji drogowych.

Budowa/przebudowa/remont wskazanych we wniosku obiektów (dróg publicznych, chodników, miejsc postojowych) jest dokonana w celach służących działalności gospodarczej Wnioskodawcy, gdyż bez wykonania takiej inwestycji Spółka nie otrzymałaby pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych, co jest podstawową działalnością Wnioskodawcy. Aby dokonać czynności opodatkowanych w postaci sprzedaży lokali w wybudowanych budynkach mieszkalnych Spółka zobowiązana jest wybudować/przebudować/wyremontować wskazane obiekty, zatem infrastruktura ta jest wykorzystywana do czynności opodatkowanych.

Decyzja zezwalająca na budowę infrastruktury oraz określająca jej parametry techniczne i warunki zezwolenia jest wydawana przed uzyskaniem pozwolenia na budowę konkretnej inwestycji deweloperskiej. Wybudowanie obiektów infrastruktury dokonywane jest w czasie realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego. Przekazanie właścicielowi gruntów (np. Gminie, Zarządowi Dróg i Utrzymania Miasta) następuje po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie budynków przez Nadzór budowlany. Obowiązek zrealizowania inwestycji na gruncie należącym do Gminy lub Skarbu Państwa wynika z art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych.

Właściciel gruntu nie ponosi wydatków związanych z budową/przebudową/remontem ww. obiektów. Wnioskodawca buduje/przebuduje/remontuje ww. obiekty z własnych środków, które nie zostaną mu nigdy i w żaden sposób zwrócone.

Przekazanie ww. obiektów na rzecz właściciela gruntu następuje nieodpłatnie.

Z powołanego przez Wnioskodawcę art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) wynika, że budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.

Odnosząc opisaną przez Wnioskodawcę sytuację do obowiązujących przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż skoro inwestycja drogowa jest dokonywana na gruncie stanowiącym własność Gminy lub Skarbu Państwa (Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta), nie można uznać, iż przekazanie przez Wnioskodawcę na rzecz właściciela gruntu powyższej inwestycji stanowi dostawę towaru, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

W przedmiotowym wypadku nie nastąpi bowiem przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, gdyż Gmina lub Skarb Państwa (Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta), z racji posiadanego prawa własności do ww. gruntów, będzie dysponował również prawem własności do wszelkich jego części składowych, to jest w niniejszej sprawie do wybudowanej inwestycji drogowej trwale z tym gruntem związanej.

W związku z powyższym koniecznym jest rozważenie kwestii zakwalifikowania przedmiotowej czynności budowy/przebudowy/remontu wskazanych we wniosku obiektów (dróg publicznych, chodników, miejsc postojowych) przez Wnioskodawcę na rzecz Gminy lub Skarbu Państwa jako nieodpłatnego świadczenia usług, które nie będzie podlegało regulacjom ustawy o podatku do towarów i usług.

Należy zauważyć, że powołany przepis art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT obowiązujący od dnia 1 kwietnia 2011r. nie uzależnia faktu opodatkowania nieodpłatnego świadczenia usług na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika od prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tym świadczeniem.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca, realizuje inwestycję polegającą na budowie/przebudowie/remoncie wskazanych we wniosku obiektów (dróg publicznych, chodników, miejsc postojowych) na gruncie Gminy lub Skarbu Państwa, która jest niezbędna do dokonania przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych w postaci sprzedaży lokali w wybudowanych budynkach mieszkalnych. Bez wykonania takiej inwestycji Spółka nie otrzymałaby pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych, co jest podstawową działalnością Wnioskodawcy. Zatem infrastruktura ta jest wykorzystywana do czynności opodatkowanych.

Z powyższego wynika, że Wnioskodawca wykonując ww. inwestycję polegającą na budowie/przebudowie/remoncie wskazanych we wniosku obiektów (dróg publicznych, chodników, miejsc postojowych) dąży do zapewnienia sobie źródła przychodów, które są uzyskiwane z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży lokali w wybudowanych budynkach mieszkalnych (tj. czynności opodatkowanych).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż przekazując nieodpłatnie nakłady poniesione w związku z budową/przebudową/remontem wskazanych we wniosku obiektów (dróg publicznych, chodników, miejsc postojowych) na gruncie Gminy lub Skarbu Państwa, Wnioskodawca będzie świadczył usługę. Jednakże w świetle art. 8 ust. 2 ustawy, czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ przekazywana nieodpłatnie ww. inwestycja związana jest z prowadzonym przez Wnioskodawcę przedsiębiorstwem.

Reasumując, nieodpłatne przekazanie inwestycji polegającej na budowie/przebudowie/remoncie wskazanych we wniosku obiektów (dróg publicznych, chodników, miejsc postojowych) na rzecz właściciela gruntu będzie czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana wyłącznie na podstawie danych zawartych w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, a zatem traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Na marginesie należy też zauważyć, że powołane przez Wnioskodawcę interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach, w których indywidualnie oceniano stan faktyczny i stanowisko wnioskodawcy. Powołane interpretacje nie stanowią źródła prawa i tut. organ nie jest nimi związany.

W pozostałym zakresie objętym wnioskiem ORD-IN zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.