Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.677.2025.1.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-17
Teza: Rozliczenie świadczenia długoterminowego wsparcia
informatycznego.
Słowa kluczowe: okres-okres rozliczeniowy
przychód-moment powstania przychodów
usługi-usługi o charakterze ciągłym
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Usługi
ciągłe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3c

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia
    przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 października 2025 r., wpłynął Państwa wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej,
    dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą w zakresie m.in.
    sprzedaży oprogramowania (w modelu subskrypcyjnym) oraz świadczenia
    długoterminowego wsparcia informatycznego. Zakres usług obejmuje m.in.:
    - prewencyjne (obejmujących monitoring systemów, prowadzenie audytów, tworzenie i
      testowanie kopii bezpieczeństwa, analizę logów i raportowanie nieprawidłowości),
    - rozwojowe (polegających na wdrażaniu nowych wersji systemów, rozszerzeń
      funkcjonalnych oraz dodatkowych modułów, a także dostosowywaniu
      oprogramowania do zmieniających się potrzeb użytkowników),
    - szkoleniowe i doradcze (w postaci prowadzenia instruktaży dla administratorów i
      użytkowników, przygotowywania dokumentacji oraz konsultacji eksperckich w
      zakresie optymalnego wykorzystania systemów i najlepszych praktyk bezpieczeństwa).
    Rozszerzony katalog świadczeń w ramach wsparcia technicznego i subskrypcji
    oprogramowania:
    1. zapewnienie stałego wsparcia użytkowników systemów w zakresie merytorycznym, w
      tym obsługa bieżących zapytań, konsultacje, przygotowanie instrukcji i dokumentacji
      użytkowej, doradztwo w zakresie konfiguracji,
    2. subskrypcja oprogramowania, obejmująca dostęp do aktualnych wersji, modułów
      dodatkowych oraz pakietów rozszerzeń funkcjonalnych,
    3. generowanie informacji o problemach funkcjonowania oprogramowania,
      przywracanie poprawnego działania systemów, odtwarzanie danych oraz prowadzenie
      działań naprawczych w przypadku incydentów,
    4. wykonywanie testów systemowych, przeprowadzanie aktualizacji (upgrade’ów)
      systemów informatycznych wraz z pełną weryfikacją kompatybilności oraz
      zapewnieniem ciągłości działania systemów; weryfikacja poprawności działania
      systemów w środowisku produkcyjnym i testowym, identyfikacja potencjalnych
      błędów, luk w bezpieczeństwie oraz nieprawidłowości w działaniu oprogramowania,
      wdrażanie niezbędnych poprawek i optymalizacji systemowych, testowanie oraz
      wdrażanie nowych funkcjonalności w środowisku klienta,
    5. stałe, nieprzerwane zdalne wsparcie Klienta w systemie 24/7 w przypadku awarii
      oprogramowania, obejmujące zarówno bieżącą reakcję, jak i prowadzenie działań
      diagnostycznych i naprawczych,
    6. stałe, nieprzerwane monitorowanie działania systemów w trybie ciągłym, w tym
      generowanie raportów z dostępności i wydajności, alarmowanie o zagrożeniach oraz
      prowadzenie analiz prewencyjnych,
    7. tworzenie i utrzymywanie kopii bezpieczeństwa (backup), planów odtwarzania po
      awarii (disaster recovery) oraz testowanie procedur bezpieczeństwa danych,
    8. wdrażanie nowych wersji systemów, w tym rozszerzeń funkcjonalnych, integracji z
      innymi aplikacjami oraz dostosowywanie do zmian regulacyjnych i wymagań
      rynkowych,
    9. prowadzenie audytów systemów i analiz zgodności (compliance), w tym testów
      bezpieczeństwa, testów penetracyjnych oraz dostarczanie rekomendacji
      optymalizacyjnych,
    10. prowadzenie przeglądów wykorzystania licencji, weryfikacja logów sesji i tworzenie
      raportów audytowych dla działów bezpieczeństwa,
    11. konsultacje dla administratorów oraz użytkowników końcowych, obejmujące
      instruktaż w zakresie obsługi systemu, nowych funkcjonalności oraz dobrych praktyk
      bezpieczeństwa.

    Usługi mają charakter nieprzerwany, ciągły i powtarzalny, a z uwagi na ich specyfikę nie
    jest możliwe wskazanie pojedynczego momentu wykonania świadczenia. Usługi są
    świadczone w sposób stały i systematyczny, przez okresy obejmujące co najmniej rok, a w
    wielu przypadkach dłużej (np. 2, 3 lub 5 lat) – w zależności od zawartej w danym
    przypadku umowy.
    Świadczenie usług polega przede wszystkim na nieprzerwanej gotowości Spółki i
    zapewnieniu stałego wsparcia (np. helpdesk 24/7, bieżące reagowanie na zgłoszenia,
    zdalne i lokalne wsparcie techniczne, monitoring systemu w trybie ciągłym,
    diagnozowanie nieprawidłowości, zapewnianie ciągłości działania systemów), a także na
    wykonywaniu działań o charakterze cyklicznym i powtarzalnym, takich jak instalacja
    aktualizacji, wdrażanie poprawek bezpieczeństwa, przeprowadzanie testów
    kompatybilności, profilaktyczne przeglądy systemów oraz raportowanie stanu środowiska
    IT. W ramach usług mieści się również udostępnianie nowych wersji systemu oraz
    modułów funkcjonalnych w ramach subskrypcji, jak również dostarczanie modyfikacji
    wynikających z rozwoju oprogramowania i zmieniających się wymogów technologicznych.
    Umowy zawierane są na różne okresy – kwartalne (3 miesiące), roczne, 2-letnie, 3-letnie, 5-
    letnie – i przewidują różne okresy rozliczeniowe. Mogą to być okresy rozliczeniowe
    miesięczne, kwartalne, półroczne, roczne, kilkunastomiesięczne czy
    kilkudziesięciomiesięczne (kilkuroczne), w każdym przypadku okresów rozliczeniowych
    przyjętych przez strony w ciągu umowy jest kilka i mieszczą się one w całym okresie
    obowiązywania umowy. Innymi słowy okres obowiązywania umowy dzieli się na kilka
    pełnych okresów rozliczeniowych (np. umowa roczna może dzielić się na dwanaście
    miesięcznych okresów rozliczeniowych, cztery kwartalne lub dwa sześciomiesięczne,
    umowa pięcioletnia może dzielić się na pięć rocznych okresów rozliczeniowych lub dwa
    dwuipółroczne, itd.).
    Może też wydarzyć się, że Spółka wystawi fakturę na całość okresu obowiązywania
    umowy, która obejmie wszystkie okresy rozliczeniowe umowy.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu, tj. w przypadku usług rozliczanych w okresach rozliczeniowych
    (miesięcznych, kwartalnych, rocznych, dwuletnich, trzyletnich, czteroletnich oraz
    pięcioletnich i innych), Spółka powinna przyjąć jako datę powstania przychodu ostatni
    dzień danego okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze,
    np. ostatni dzień miesiąca w przypadku miesięcznego okresu rozliczeniowego, ostatni
    dzień kwartału w przypadku kwartalnego okresu rozliczeniowego, ostatni dzień roku (nie
    musi to być rok kalendarzowy, lecz okres kolejnych dwunastu miesięcy) w przypadku
    rocznego okresu rozliczeniowego oraz ostatni dzień każdego roku mieszczącego się w
    umowach wieloletnich / o okresie rozliczeniowym przekraczającym rok (tj. dwu-, trzy-,
    cztero- czy pięcioletniego okresu rozliczeniowego) – zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, powinna ona rozpoznawać przychody związane ze świadczeniem ww.
    usług w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej
    fakturze, ale nie rzadziej niż raz w roku, co w praktyce oznacza:
    1) w przypadku miesięcznych okresów rozliczeniowych – przychód powstaje w ostatnim
      dniu miesiąca,
    2) w przypadku kwartalnych okresów rozliczeniowych – przychód powstaje w ostatnim
      dniu ostatniego miesiąca kwartału,
    3) w przypadku rocznych okresów rozliczeniowych – przychód powstaje w ostatnim dniu
      roku,
    4) w przypadku dwu - i więcej letnich okresów rozliczeniowych – przychód powstaje w
      ostatnim dniu każdego roku mieszczącego się w okresie rozliczeniowym dłuższym niż

      rok, w praktyce w proporcji w jakiej pozostaje całość wynagrodzenia Spółki należnego
      z umowy do liczby lat, na jakie umowa została zawarta.
    W każdym przypadku przychód powstaje bez względu na to czy Spółka faktycznie
    otrzymała wynagrodzenie za świadczone usługi i w jakiej wysokości.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i
    z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.
    Innymi słowy, ustawa o CIT wskazuje, że w przypadku przychodów związanych z
    działalnością gospodarczą przychód powstaje także wtedy, gdy nie został faktycznie
    otrzymany (zapłacony). Wystarczy, że zaistnieje zdarzenie, z którym ustawa o CIT wiąże
    powstanie takiego przychodu (powstanie obowiązku podatkowego).
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, za datę powstania przychodu związanego z
    działalnością gospodarczą, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień
    wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego
    wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Tym samym np. w przypadku sprzedaży towarów przychód przede wszystkim powstanie
    w momencie, w którym doszło do wydania przedmiotu sprzedaży, także jeśli sprzedający
    nie otrzymał zapłaty ceny. W przypadku świadczenia usług przychód powstaje w
    momencie wykonania usługi lub częściowego wykonania usługi, także jeśli usługodawca
    nie otrzymał zapłaty wynagrodzenia.
    W każdym przypadku przychód powstanie nie później niż w momencie wystawienia
    faktury albo uregulowania należności, chyba że do danego przypadku zastosowanie mają
    reguły szczególne.
    Jedną z takich specyficznych sytuacji są usługi, w odniesieniu do których trudno wskazać
    konkretny moment ich wykonania lub częściowego wykonania. W sytuacji, w której strony
    ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu
    uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na
    wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku – zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.
    W ocenie Spółki, przepis ten zawiera następującą regułę (normę postępowania):
    a) dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów, nawet jeżeli ma ona
      charakter ciągły;
    b) dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie; ustawodawca w żaden
      sposób nie zawęził katalogu tych usług;
    c) strony ustaliły, że usługi będą rozliczane cyklicznie;
    d) okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT;
    e) okres rozliczeniowy obejmuje okres, w którym następuje cykliczne wykonanie usługi,
      jednocześnie usługa ta rozliczana jest za ten okres. Innymi słowy rozliczenie między
      stronami umowy dotyczy okresu, w którym ma miejsce świadczenie usługi. Zatem
      okresem rozliczeniowym przykładowo może być kalendarzowy miesiąc, kwartał lub
      rok bądź inny okres trwający 30/31 dni (np. od 21 dnia danego miesiąca do 20
      następnego miesiąca), 90 dni lub 365 dni;

    f) w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest
      zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia ani data
      wystawienia faktury, ani data otrzymania należności;
    g) okres rozliczeniowy może zostać określony dowolnie (tj. może być dłuższy niż 1 rok),
      ale dla celów podatku dochodowego od osób prawnych ustawa wprost przyjmuje, że
      przychód powstaje nie rzadziej niż raz w roku (np. umowa może zostać zawarta na 10
      lat, okres rozliczeniowy może zostać określony np. na 15 miesięcy – w takim
      przypadku przychód musi zostać rozpoznany nie rzadziej niż raz w roku, tj. co 12
      miesięcy, co w praktyce sprowadza się do tego, że okres rozliczeniowy nie może być
      dłuższy niż rok).
    Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe
    PWN):
    a) „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie
      powtarza się jego przebieg”,
    b) „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych należności”,
    c) „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między
      przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i
      pracownikami itp.”.
    Tym samym, pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny
    przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez
    dane podmioty wzajemnych zobowiązań, musi być odzwierciedleniem faktycznego okresu
    rozliczeniowego opartego na obligacyjnym stosunku zakładającym z jednej strony
    świadczenie, z drugiej zaś zapłatę (cenę, wynagrodzenie) za to świadczenie. Może to być
    np. miesiąc, kwartał, 12 miesięcy, 24 miesiące, 36 miesięcy itp. Gramatyczna wykładnia
    powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy umowa lub wystawiona
    faktura zawiera postanowienia wskazujące na okres rozliczeniowy, zasadą jest, że za datę
    powstania przychodu uznaje się ostatni dzień tego okresu rozliczeniowego.
    Od tej reguły ustawa o CIT wprowadza jedno zastrzeżenie – rozpoznanie przychodu nie
    może następować rzadziej niż raz w roku (obowiązywania umowy, niekoniecznie chodzi
    tutaj o rok kalendarzowy). Ma to zapobiegać ustalaniu przez podatników nadmiernie
    długich okresów rozliczeniowych, a co za tym idzie opóźnianiu momentu powstawania
    obowiązku podatkowego po stronie podatnika.
    Jest to pogląd, który w istocie można uznać już za utrwalony w orzecznictwie organów
    podatkowych. Dla przykładu już 21 czerwca 2011 r. w interpretacji indywidualnej wydanej
    przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, sygn. ILPB3/423-100/11-6/KS stwierdzono:
    „Analizując przepis art. 12 ust. 3c ustawy należy jednakże zauważyć, że:
        a. dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie, ustawodawca w
        żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług,
        b. w przeciwieństwie do regulacji obowiązujących w podatku VAT nie muszą to być
        usługi ciągłe - jest tylko jeden warunek, iż strony ustaliły, że będą one rozliczane
        cyklicznie,
        c. wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy
        towarów, nawet jeżeli ma on charakter ciągły,
        d. okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury
        VAT,
        e. przychód musi być wykazany nie rzadziej niż raz w roku,
        f. w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania
        przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast

        wówczas znaczenia, ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania
        należności”.
    Okoliczność, że bez znaczenia dla momentu rozpoznania przychodu pozostaje to, czy i
    kiedy otrzymane zostało wynagrodzenie z tytułu tak świadczonych i rozliczanych usług
    potwierdzał też NSA, m.in. w wyroku z 31 maja 2016 r. sygn. II FSK 1363/14:
    „jeżeli z umowy i/lub wystawionej faktury wynika, że wieloletnie usługi archiwizowania
    dokumentów rozliczane będą w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu
    zgodnie z art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p. uznać należy ostatni dzień okresu rozliczeniowego,
    określonego w umowie lub w wystawionej fakturze, nie rzadziej jednak, niż raz w roku,
    także wtedy, gdy wpłata na poczet ceny usługi dokonywana jest jednorazowo w dacie
    zawarcia umowy”.
    W podobny sposób wypowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w sytuacji
    zbliżonej do sytuacji Spółki (świadczenie usług wsparcia), w interpretacji indywidualnej z
    12 lutego 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.536.2023.2.AS: „świadczone przez Państwa
    długoterminowe usługi wsparcia informatycznego, tworzenia nowych rozwiązań
    informatycznych oraz wdrożenia systemów informatycznych mogą zostać zaklasyfikowane
    do usług o charakterze ciągłym (...).
    W przedmiotowej sprawie, w sytuacji określenia okresów rozliczeniowych, ma więc
    zastosowanie art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. Zatem przychód powstanie każdorazowo w
    ostatnim dniu upływu każdego kolejnego okresu rozliczeniowego, zgodnie z zapisami
    zawartymi w umowie z danym kontrahentem, nie rzadziej jednak niż raz w roku.
    Natomiast zapłata „z góry” za cały okres świadczenia usług nie ma wpływu na określenie
    momentu powstania przychodu z tytułu świadczonych przez Państwa usług w okresach
    rozliczeniowych.
    Tym samym stwierdzić należy, że skoro w umowach o świadczenie długoterminowych
    usług w zakresie wsparcia informatycznego, tworzenia nowych rozwiązań informatycznych
    oraz wdrożenia systemów informatycznych, które mają charakter usług ciągłych:
    - zawarte zostaną zapisy dot. miesięcznego cyklu rozliczeniowego a wystawiane faktury
      wskazywać będą ten okres rozliczeniowy, to w omawianej sytuacji przychód
      podatkowy powstanie na koniec każdego miesięcznego okresu rozliczeniowego,
    - zawarte zostaną zapisy dot. kwartalnego, półrocznego czy rocznego okresu
      rozliczeniowego a wystawiane faktury wskazywać będą okres rozliczeniowy tożsamy z
      umową, to w omawianej sytuacji przychód podatkowy powstanie na koniec każdego
      okresu rozliczeniowego,
    - zawarte zostaną zapisy dot. dwuletniego cyklu rozliczeniowego a wystawiane faktury
      wskazywać będą ten okres rozliczeniowy, to w omawianej sytuacji przychód
      podatkowy powstanie w ostatnim dniu upływu kolejnych 12 miesięcy okresu
      rozliczeniowego”.
    Odnosząc powyższe do sytuacji Spółki, jeśli umowa – przykładowo – została zawarta na
    cztery lata kalendarzowe (np. od 1 czerwca 2026 r. do 31 maja 2030 r.), okres
    rozliczeniowy wynikający z umowy lub faktury wynosi dwa lata kalendarzowe, a
    wynagrodzenie Spółki za nieprzerwane świadczenie usług w tym okresie wynosi łącznie 1
    mln zł, to Spółka powinna rozpoznać:
    - 25% łącznego przychodu wynikającego z umowy, tj. 250 tys. zł, w dniu 31 maja 2027 r.
    - 25% łącznego przychodu wynikającego z umowy tj. 250 tys. zł, w dniu 31 maja 2028 r.
    - 25% łącznego przychodu wynikającego z umowy tj. 250 tys. zł, w dniu 31 maja 2029 r.
    - 25% łącznego przychodu wynikającego z umowy tj. 250 tys. zł, w dniu 31 grudnia 2030 r.
    Wynika to z faktu, że przychód z umowy rozliczanej w okresach rozliczeniowych nie może
    być rozpoznawany rzadziej niż raz w roku – z tej perspektywy postanowienia umowy

    przewidujące dwuletni okres rozliczeniowy zostają niejako zastąpione przez art. 12 ust. 3c
    ustawy o CIT. Dotyczy to zarówno sytuacji, w której Spółka otrzymała zapłatę za jeden, jak
    za dwa okresy rozliczeniowe lub w danym momencie nie otrzymała jeszcze
    wynagrodzenia.
    Podsumowując, w przypadku nieprzerwanego świadczenia przez Spółkę usług na
    podstawie umów długoterminowych, w tym umów wieloletnich, w których określone
    zostaną okresy rozliczeniowe (lub takie okresy rozliczeniowe będą wynikały z faktur
    wystawianych przez Spółkę), i które mogą być określone – w zależności od ustaleń stron –
    na kilka, kilkanaście lub kilkadziesiąt miesięcy, przychód po stronie Spółki zawsze będzie
    powstawał w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego wynikającego z umowy lub faktury,
    ale nie rzadziej niż raz w roku. W przypadku umów wieloletnich o okresach
    rozliczeniowych rocznych lub dłuższych będzie to w praktyce oznaczało powstawanie
    przychodu na koniec każdego roku rozliczeniowego mieszczącego się w ogólnym okresie
    obowiązywania umowy, a dodatkowo w przypadku umów z wynagrodzeniem określonym
    w całości za cały okres obowiązywania umowy przychodem Spółki (w danym okresie
    rozliczeniowym) będzie iloraz liczby okresów rozliczeniowych i łącznego wynagrodzenia
    wynikającego z umowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że - co do zasady -
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny
    charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód
    powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika. Tym samym, o
    zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje jego definitywny
    charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa
    podatnika. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter
    definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę
    dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.
    Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przychodów z
    działalności gospodarczej i z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 12 ust. 3 ustawy o
    CIT).
    Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które są należne
    podatnikowi, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń, nawet jeśli nie zostały przez
    niego jeszcze otrzymane. Swoim zakresem zastosowania obejmuje przy tym wyłącznie
    przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej.

    Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się
    zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego
    spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem
    wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to
    przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj.
    możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Jednocześnie, przepisem art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, ustawodawca wyłączył z
    przychodów pobrane wpłaty lub zarachowane należności na poczet dostaw towarów i
    usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także
    otrzymane lub zwrócone pożyczki (kredyty), w tym również uregulowane w naturze, z
    wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Moment zaliczenia uzyskanych z działalności gospodarczej przysporzeń do przychodów
    określają przepisy art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3e ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Ustawodawca przewidział także szczególną sytuację, gdy strony ustalą, że usługa jest
    rozliczana w okresach rozliczeniowych. Zastosowanie ma wówczas przepis art. 12 ust. 3c
    ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
      powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
      umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony
    uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie
    obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie
    trwania umowy.
    Analizując przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, należy zauważyć, że:
    - dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie; ustawodawca w żaden
      sposób nie zawęził katalogu tych usług;
    - strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie;
    - wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów,
      nawet jeżeli ma ona charakter ciągły;
    - okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT;
    - okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok;
    - w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest
      zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia, ani data
      wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.
    Ponadto, jak stanowi art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:
      W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje
      się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.

    W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia usług
    ciągłych. W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług
    ciągłych należy sprecyzować zakres tego pojęcia.
    Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś
    faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni. To także dziejący się, odbywający się,
    trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.
    Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym
    (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze
    zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego
    wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i
    powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią
    umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.
    Zatem, w odniesieniu do usług ciągłych rozliczanych okresowo (w okresach
    rozliczeniowych) – co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania
    przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na
    wystawionej fakturze, zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.
    Przepisy podatkowe nie zawierają również definicji pojęcia okresu rozliczeniowego. Zatem
    należy odwołać się do wykładni literalnej przepisu art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. Zgodnie z
    definicją słownikową (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN):
    - „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie
      powtarza się jego przebieg”;
    - „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych należności”;
    - „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między
      przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i
      pracownikami itp.”.
    Tym samym, pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny
    przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez
    dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok.
    Odpowiednie rozumienie „okresu rozliczeniowego”, o którym mowa w art. 12 ust. 3c musi
    uwzględniać także okresy, za jakie można żądać zapłaty. Potwierdza to systematyka
    ustawy, która za moment graniczny rozpoznawania przychodu wskazuje dzień
    uregulowania należności, nawet w odniesieniu do, co do zasady, memoriałowo
    wykazywanych przychodów należnych (art. 12 ust. 3a pkt 2 i art. 12 ust. 3e ustawy o CIT).
    Nie może być tak, że sam zapis na fakturze podważa faktycznie występujący okres
    rozliczeniowy. W przeciwnym wypadku doszłoby do sytuacji, że niezależnie od
    okoliczności, że np. w okresach miesięcznych powstaje u kontrahenta zobowiązanie do
    zapłaty, a u wykonawcy usługi powstaje wierzytelność wobec kontrahenta, której prawnie
    może dochodzić, podatnik mógłby wykazywać przychód w ujęciu podatkowym, np. raz w
    roku, bo taki okres rozliczeniowy wskazywałby na fakturze. W konsekwencji, „okres
    rozliczeniowy”, o którym mowa w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT musi być odzwierciedleniem
    faktycznego okresu rozliczeniowego opartego na obligacyjnym stosunku zakładającym z
    jednej strony świadczenie z drugiej zaś zapłatę (cenę, wynagrodzenie) za to świadczenie.
    W przypadku, gdy modyfikacja wynikająca z faktury nie uwzględnia istoty tego stosunku i
    wynikającego z niego roszczenia o zapłatę, nie można przyjąć, że mamy do czynienia z
    okresem rozliczeniowym wskazanym na fakturze.
    Wskazać jednocześnie należy, iż zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, rozpoznanie
    przychodu winno następować nie rzadziej niż raz w roku. Sformułowanie „nie rzadziej niż
    raz w roku” odnosi się do okresu w jakim świadczona usługa jest rozliczana. Oznacza to, że
    okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 12 miesięcy. Istotnym dla wskazania daty
    powstania przychodu jest okoliczność ustalenia w umowie (fakturze) rozliczania w
    okresach rozliczeniowych i ustalenie tych okresów. Wystąpienie więc tej sytuacji – zależnej

    wyłącznie od woli stron – skutkuje rozliczaniem przychodu w zgodzie z cytowanym
    przepisem art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, tj. w okresach rozliczeniowych. W takim przypadku
    przychód z tytułu usług o ustalonym okresie rozliczeniowym powinien być określany w
    ostatnim dniu przyjętego przez strony okresu rozliczeniowego, a data wystawienia faktury
    oraz termin płatności nie decydują o terminie powstania przychodu.
    Gramatyczna wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy
    umowa lub wystawiona faktura zawiera postanowienia wskazujące okres rozliczeniowy,
    zasadą jest, że za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że w opisanym zdarzeniu przyszłym,
    przychód z tytułu świadczonych usług powstanie w momencie wskazanym w art. 12 ust. 3c
    ustawy o CIT, tj. w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na
    wystawionej fakturze, ale nie rzadziej niż raz w roku.
    Państwa stanowisko, zgodnie z którym Spółka powinna rozpoznawać przychody związane
    ze świadczeniem wskazanych usług w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego określonego
    w umowie lub na wystawionej fakturze, ale nie rzadziej niż raz w roku, jest więc
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Niniejsze rozstrzygnięcie zostało dokonane w oparciu o przedstawiony we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej opis zdarzenia przyszłego. Zakres i przedmiot sprawy
    administracyjnej o wydanie interpretacji prawa podatkowego określa treść wniosku, co
    oznacza, że organ interpretacyjny jest ściśle związany stanem faktycznym albo zdarzeniem
    przyszłym przedstawionym we wniosku, a przepisy działu II rozdziału 1a Ordynacji
    podatkowej nie dają uprawnienia do samodzielnego ustalania i weryfikowania tego stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego). Dlatego też przedmiotem niniejszej interpretacji
    indywidualnej – adekwatnie do treści pytania oraz zaprezentowanego opisu – jest
    wyłącznie kwestia wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    w zakresie momentu rozpoznania przychodu dla usług rozliczanych w okresach
    rozliczeniowych. Niniejsza interpretacja nie odnosi się natomiast do prawidłowości
    wyliczeń dla przykładowej umowy opisanej w Państwa stanowisku jak i do prawidłowości
    wskazanych w niej przykładowych dat powstania przychodu.
    Odnosząc się do powołanych orzeczeń sądów administracyjnych należy wskazać, że są to
    rozstrzygnięcia wydane w konkretnych sprawach, osadzone w określonym stanie
    faktycznym i tylko do nich się odnosi, w związku z tym nie mają waloru wykładni
    powszechnie obowiązującej.
    Z kolei odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.