Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.696.2024.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz sposób dokumentowania wynagrodzenia dla oddziału.
Słowa kluczowe: fakturowanie; oddział; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; spółki-spółka macierzysta
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia działalności ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek wystawienia faktury 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 47; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 48; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2024 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek z 5 grudnia 2024 r.
    o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy posiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności na terytorium Polski, prawa do odliczenia podatku naliczonego
    oraz sposobu dokumentowania wynagrodzenia dla oddziału. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką europejską (societas europea) z siedzibą w Niemczech (dalej:
    „Wnioskodawca” lub „Spółka”), działającą w kilku krajach europejskich poprzez swoje
    oddziały. W Polsce Wnioskodawca działa poprzez A. oddział w Polsce (dalej „A. Oddział w
    PL”) i jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”).
    Działalność Spółki polega m.in. na dostawie i sprzedaży (...) płynnych (...) do klientów
    biznesowych i klientów hurtowych (tzw. działalność B.) oraz na (...) (...) do klientów
    detalicznych (tzw. działalność C.).
    W ramach prowadzonej przez Spółkę działalności B. (...) jest nabywane od dostawców
    należących do grupy (...) jak i będących podmiotami trzecimi. (...) nabywane jest od
    dostawców z różnych krajów (Niemcy, Holandia, Polska, Wielka Brytania) i dostarczane do
    odbiorców rurociągami, transportem kolejowym, drogowym bądź morskim. Przy czym
    przed dostarczeniem do odbiorców (...) może być także magazynowane w zbiornikach w
    bazach (...) na terenie poszczególnych krajów. Do Polski (...) jest dostarczane transportem
    kolejowym bądź morskim do baz (...) zlokalizowanych na terenie Polski, natomiast
    transportem drogowym na (...) (...) lub do klientów hurtowych najczęściej bez etapu
    składowania (...) w bazach (...).
    Działalność w zakresie C. realizowana jest przede wszystkim w poszczególnych oddziałach
    Spółki, w dużym stopniu w sposób niezależny od centrali w Niemczech. W Polsce

    działalność C. prowadzona jest na (...) (...) będących (...) własnymi A. Oddział w PL lub
    prowadzonych przez podmioty trzecie współpracujące z A. Oddział w PL jako tzw. (...)
    dealerskie lub partnerskie.
    Działalność w zakresie B. zorganizowana jest w odmienny sposób, przede wszystkim z
    uwagi na skoncentrowanie w centrali Spółki w Niemczech wiedzy i doświadczenia w
    zakresie funkcjonowania rynku dostaw (...), dostępu do kontraktów z globalnymi graczami,
    zarządzania dostawami (...) oraz działalności na rynku hurtowym. W związku z powyższym
    to w siedzibie Spółki w Niemczech podejmowane są strategiczne decyzje dotyczące
    zarządzania biznesem B., kierunków rozwoju tego biznesu, źródeł zaopatrzenia i ich
    dywersyfikacji, strategii cenowych. Decyzje te podejmowane są przez wyższe kierownictwo
    biznesu B. składające się z pracowników zatrudnionych przez Spółkę w Niemczech.
    Natomiast w A. Oddział w PL zatrudnione są osoby, które regularnie wykonują część
    aktywności na rzecz biznesu B. na terenie Polski, podejmując rutynowe kontakty z
    klientami, organizując transport z baz (...) na terenie Polski do polskich klientów
    biznesowych i na (...) (...) wszystkich typów (własne, partnerskie i dealerskie), wykonując
    czynności w zakresie nadzoru nad (...) w bazach (...) takie jak organizowanie badania
    jakości (...), sprawdzanie warunków składowania, zapewnianie wymaganych stanów
    zapasów obowiązkowych (...), zbieranie i przekazywanie informacji o zapotrzebowaniu na
    (...) na polskim rynku, obsługa dostawców i klientów w języku polskim. Pracownicy ci
    składają także zamówienia na dostawę (...) do baz (...) oraz wystawiają faktury sprzedaży i
    przyjmują faktury zakupowe. Ponadto współpracują z agencjami celnymi w przypadku gdy
    (...) jest nabywane spoza Unii Europejskiej lub z podmiotami zajmującymi się obsługą
    punktów zarejestrowanych odbiorców w przypadku dostaw (...) z krajów UE.
    Rutynowe czynności powierzone pracownikom A. Oddział w PL wykonywane są w zakresie
    wyznaczonym poprzez przekazane tym pracownikom zadania oraz w ramach posiadanych
    przez tych pracowników kompetencji. Innymi słowy - jeśli czynność mieści się w zakresie
    określonych czynności rutynowych pracownicy A. Oddział w PL realizują tę czynność
    samodzielnie, bez konieczności każdorazowego uzyskiwania aprobaty centrali Spółki w
    Niemczech.
    Wnioskodawca posiada zasoby ludzkie i techniczne zarówno w Niemczech, jak i w swoich
    zagranicznych oddziałach, w tym w A. Oddział w PL. W Polsce do zasobów tych zalicza się
    przede wszystkim (...) pracowników oddziału (wg sprawozdania finansowego za 2023),
    własne (...) (...) wraz z niezbędną infrastrukturą, pomieszczenia biurowe używane na
    podstawie umowy najmu, wyposażenie oraz sprzęt biurowy i urządzenia techniczne.
    Wśród pracowników A. Oddział w PL średnio 14 osób wykonuje wskazane wyżej
    aktywności na rzecz działalności B.. Pracownicy ci wykorzystują sprzęt i pomieszczenia
    biurowe A. Oddział w PL do realizacji swoich zadań. Ponadto, korzystają z usług
    podmiotów trzecich w celu wykonywania różnych aktywności powierzonych im w ramach
    rutynowych działań na rzecz biznesu B. Głównymi usługami realizowanymi przez
    podmioty trzecie w tym zakresie są: usługi składowania (...) na terenie Polski,
    wynajmowania zbiorników (...) w Polsce, przeprowadzania inspekcji i kontroli jakości (...),
    transportu (...), usługi rozładunku i przeładunku (...), usługi agencji celnych i usługi obsługi
    punktów zarejestrowanego odbiorcy oraz inne usługi niezbędne do prowadzenia
    działalności w powierzonym zakresie takie jak usługi kurierskie, usługi tłumaczeń itp.
    Pracownicy A. Oddział w PL nadzorują wykonanie zadań powierzonych usługodawcom -
    podmiotom trzecim oraz są odbiorcami wykonanych zadań.
    Z tytułu wykonania usług zamawianych przez pracowników A. Oddział w PL w celu
    realizacji powierzonych im aktywności na rzecz biznesu B. dostawcy tych usług wystawiają
    faktury VAT. Faktury te ujmowane są w polskiej deklaracji VAT składanej przez Spółkę w
    Polsce, jako faktury wystawione dla stałego miejsca działalności gospodarczej w PL, a
    polski podatek VAT naliczony wynikających z tych faktur jest przez Spółkę odliczany. W taki
    sam sposób traktowane są faktury dotyczące bezpośrednio pracowników A. Oddział w PL
    zaangażowanych w aktywności na rzecz biznesu B., takie jak faktury za leasing

    samochodów służbowych, faktury za niezbędne im do pracy aplikacje i systemy IT itp.
    usługi. Faktury te są wystawiane zarówno przez podmioty polskie jak i zagraniczne.
    Koszty pracowników A. Oddział w PL realizujących zadania na rzecz biznesu B. wraz z
    kosztami zamawianych przez nich lub na ich rzecz usług obcych stanowią podstawę do
    ustalenia wynagrodzenia A. Oddział w PL, które fakturowane jest do Centrali Spółki w
    Niemczech. Wynagrodzenie A. Oddział w PL określone jest na zasadzie koszt plus marża.
    Wynagrodzenie to dokumentowane jest fakturą VAT, gdyż Spółka należy w Niemczech do
    grupy VAT, będącej odrębnym podatnikiem VAT.
    Pytania
    1) Czy Spółka, na podstawie przedstawionego stanu faktycznego posiada stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie biznesu B. w Polsce w postaci A.
      Oddział w PL?
    2) Czy w przypadku uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej w Polsce w zakresie biznesu B. w postaci A. Oddział w PL, Spółka ma
      prawo do odliczenia w polskiej deklaracji VAT podatku VAT naliczonego z faktur
      dokumentujących usługi nabywane od dostawców w związku z wykonywaniem
      rutynowych czynności w zakresie biznesu B. w Polsce?
    3) Czy wynagrodzenie A. Oddział w PL za czynności podejmowane na rzecz działalności B.
      powinny być udokumentowane fakturą VAT wystawianą przez A. Oddział w PL na
      Spółkę w Niemczech?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Wnioskodawca jest zdania, że w przedstawionym stanie faktycznym, Spółka posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w zakresie biznesu B.,
    za które należy uznać A. Oddział w PL.
    Ad 2
    Wnioskodawca jest zdania, że w przypadku uznania, że Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie biznesu B. na terytorium Polski, to
    wówczas to stałe miejsce prowadzenia działalności będzie miało prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących usługi nabywane dla tego stałego
    miejsca prowadzenia działalności.
    Ad 3
    Wnioskodawca jest zdania, iż wynagrodzenie za czynności realizowane przez A. Oddział w
    PL w ramach działalności B. na rzecz centrali Spółki w Niemczech powinno być
    udokumentowane fakturą VAT.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    I. Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej została wprowadzona
    Rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE. L 77/1; dalej: „Rozporządzenie
    Wykonawcze”), będącym aktem bezpośrednio obowiązującym w Polsce, a jej brzmienie w
    istotnej mierze nawiązuje do linii orzeczniczej wypracowanej przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”).
    Przepisy ustawy o VAT, chociaż same nie zawierają jego definicji, to odwołują się do
    pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności m.in. w art. 17 ust. 1 pkt 4, zgodnie z
    którym fakt posiadania stałego miejsca działalności może determinować osobę podatnika

    VAT oraz w art. 28b ust. 2, zgodnie z którym miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika,
    które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, jest to
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT: „miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n”.
    Natomiast jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy o VAT: „w przypadku, gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f
    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n tej ustawy podlega
    opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest
    świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy,
    które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas
    miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej,
    dla którego ta usługa jest świadczona.
    Artykuł 11 (na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT) oraz art. 53 (na użytek
    stosowania art. 192a Dyrektywy VAT) Rozporządzenia Wykonawczego definiują wprost
    pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Obydwa te przepisy
    wskazują, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to takie miejsce, które
    nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, przy czym charakteryzuje
    się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, aby:
        zgodnie z art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego: umożliwić podatnikowi odbiór i
        wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej lub umożliwić mu świadczenie określonych
        usług, które wykonuje;
        na postawie art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego: umożliwić podatnikowi
        dokonanie dostawy towarów oraz świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE (m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting
    Linien A/S, C- 190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v.
    DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.),
    należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności
    gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która
    pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w
    sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Podobne stanowisko zajmują polskie sądy administracyjne. W wyroku I FSK 494/20 z dnia
    30 kwietnia 2024 r. NSA stwierdził, że „o stałej siedzibie w rozumieniu art. 28b ust. 1 u.p.t.
    u. decyduje miejsce, w którym podejmowane są czynności zarządcze, zaś o stałym miejscu
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2 u.p.t.u. decyduje
    posiadanie w określonym miejscu (innym niż siedziba działalności gospodarczej)
    odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego, zdolnego odebrać i skonsumować
    usługę, dla której ustala się miejsce świadczenia”.

    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    Rozporządzenia Wykonawczego jak również na utrwalone orzecznictwo ETS oraz
    orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że stałe miejsce
    prowadzenia działalności w innym państwie niż państwo siedziby podatnika występuje
    wyłącznie wówczas, gdy w odniesieniu do danej działalności gospodarczej łącznie
    spełnione zostaną następujące warunki:
        istnieje odpowiednie wyposażenie techniczne (infrastruktura),
        istnieje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego,
        dokonywane w tym miejscu czynności noszą znamiona stałości i samodzielności w
        takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących
        działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w sposób podobny do
        działalności prowadzonej w kraju siedziby podatnika.
    Spełnienie łącznie powyższych warunków powoduje, iż w danym przypadku występuje
    stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium danego kraju.
    II. Odpowiednie wyposażenie techniczne (infrastruktura) oraz odpowiednia struktura w
      zakresie zaplecza personalnego.
    Aby dany podmiot mógł posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, musi on przede wszystkim dysponować adekwatnym wyposażeniem technicznym,
    którego charakter i rozmiar musi pozwalać na wykonywanie działalności gospodarczej w
    danej branży.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, A. Oddział w PL jest w Polsce najemcą
    powierzchni biurowej przeznaczonej dla pracowników, w tym dla pracowników
    realizujących zadania dla B. Ponadto nabywa i dysponuje odpowiednim wyposażeniem
    biurowym, sprzętem biurowym, dostępami do systemów informatycznych, a także jest
    leasingobiorcą w odniesieniu do samochodów służbowych. Z tego zaplecza korzystają m.
    in. pracownicy realizujący zadania dla B. A. Oddział w PL jest także właścicielem
    nieruchomości w postaci gruntów zabudowanych (...), aczkolwiek te nieruchomości
    związane są z działalnością B. jedynie jako miejsca, do których dostarczane jest (...). Należy
    podkreślić, iż z punktu widzenia prawnego A. Oddział w PL stanowi emanację Spółki na
    terenie Polski. To zatem Spółka jest uprawniona do korzystania z budynku biurowego,
    innych budynków i nieruchomości oraz z całego zaplecza technicznego znajdującego się w
    Polsce. Ponadto, w Polsce zlokalizowane są także zbiorniki (...) umożliwiające składowanie
    hurtowych ilości (...) przez business B. oraz zawierane są umowy dotyczące najmu tych
    zbiorników od podmiotów trzecich, jak i transportu (...). Jak podkreśla się w przytoczonym
    wcześniej orzecznictwie dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności nie jest
    koniecznie, aby podatnik dysponował swoim własnym zapleczem technicznym lub
    personalnym. Wystarczającym jest „uprawnienie podatnika do dysponowania tym
    zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego
    własnym, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy
    których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie
    podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie” (tak m.in. w wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia
    2022 r., sygn. C-333/20 Berlin Chemie).
    Przedstawione powyżej informacje wskazują na spełnienie przez Wnioskodawcę
    przesłanki posiadania adekwatnego zaplecza technicznego na terenie Polski. Zaplecze to
    bowiem zarówno umożliwia wykonywanie zadań przez pracowników biurowych

    realizujących zadania biznesu B. w pomieszczeniach biurowych A. Oddział w PL, jak
    również zadań w zakresie transportu i składowania (...) na podstawie umów
    transportowych i wynajmu zbiorników.
    W odniesieniu do zaplecza personalnego Wnioskodawca wyjaśnia, iż personel stanowiący
    to zaplecze organizacyjnie znajduje się w strukturach B., pomimo, że ulokowany jest w
    Polsce i wykonuje swoje działania w ramach A. Oddział w PL. Spółka ma więc wpływ na
    działania tych pracowników. Spółka przekazała temu personelowi wykonywanie
    określonego zakresu czynności zgodnie z ustalonymi wytycznymi, co do sposobu ich
    realizacji. Spółka posiada także prawo do wpływania na politykę personalną, określając
    miejsce danego stanowiska w strukturze organizacyjnej, określając ramowe wymogi co do
    kompetencji dla kandydatów na dane stanowiska. Pomimo zatem, że osoby te są
    formalnie pracownikami A. Oddział w PL to Spółka ma dostęp do tych pracowników w
    sposób porównywalny do posiadania własnego personelu. Pracownicy ci to przede
    wszystkim specjaliści w zakresie koordynacji dostaw i sprzedaży (...) do odbiorców
    hurtowych i biznesowych. Powyższe oznacza, że Spółka posiada na terytorium Polski także
    odpowiednie dla określonego zakresu aktywności w ramach biznesu B. zaplecze
    personalne.
    III. Stałość oraz samodzielność działalności prowadzonej w Polsce
    Pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar permanentnego prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do
    kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej odnosi się
    również do konieczności utworzenia określonego stopnia zaangażowania środków
    osobowych i technicznych, wystarczających dla prowadzenia działalności gospodarczej w
    sposób stały, a nie wyłącznie przemijający.
    Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności musi charakteryzować się
    pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność
    prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna
    jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną
    oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym
    mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na
    świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce
    prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu
    infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć
    określone czynności.
    Wnioskodawca wskazuje, iż działalność w zakresie biznesu B. prowadzona jest w ramach
    A. Oddział w PL w sposób regularny, stały i powtarzalny oraz intencją Spółki jest, aby nadal
    taką działalność prowadzić w przedstawiony w niniejszym wniosku sposób. Cechy i skala
    zaplecza personalnego i technicznego znajdującego się w A. Oddział w PL umożliwiają
    prowadzenie wyznaczonej, rutynowej, części działalności B. na terytorium Polski w sposób
    samodzielny i niezależny. Samodzielność przejawia się w tym przypadku poprzez
    realizację powierzonego zakresu działalności zgodnie z wiedzą i doświadczeniem
    pracowników biznesu B. zlokalizowanych w ramach A. Oddział w PL bez konieczności
    uzyskiwania każdorazowej akceptacji dla poszczególnych rutynowych działań ze strony
    centrali w Niemczech, a także poprzez korzystanie w celu realizacji powierzonych zadań z
    usług podmiotów trzecich, wobec których pracownicy A. Oddział w PL występują jako
    odbiorcy i konsumenci świadczonych przez te podmioty usług.
    Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 22 lipca 2022 r., w sprawie I FSK 1777/17: „Intencją
    stworzenia instytucji stałego miejsca prowadzenia działalności jest to, by opodatkowanie
    VAT dokonywane było w miejscu faktycznego wykonywania działalności, a nie miejscu jej
    formalnej rejestracji, o ile nie są to miejsca tożsame.” W związku z tym że część
    działalności w ramach biznesu B. wykonywana jest w Polsce poprzez pracowników A.
    Oddział w PL, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku objętym niniejszym wnioskiem
    zachodzi tożsama sytuacja, którą przedstawił NSA w powyższym wyroku. Uwzględniając

    przedstawione wyjaśnienia w zakresie zaplecza technicznego i personalnego należy
    stwierdzić, że Spółka posiada odpowiednie zaplecze techniczne i personalne pozwalające
    na uznanie, że działalność przez nią prowadzona w Polsce w ramach biznesu B., ma
    charakter stały, zorganizowany i ciągły. W związku z tym należy uznać, że Spółka ma dla
    działalności B. stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce.
    Należy także zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje negatywna przesłanka
    wskazana w wyroku TSUE w sprawie Berlin Chemie (C-333/20) sprowadzająca się do
    istnienia zaplecza o podwójnej funkcji w tym sensie, że „to samo zaplecze nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”. W niniejszym
    przypadku pracownicy A. Oddział w PL realizują aktywności B. przekazane im przez wyższe
    kierownictwo biznesu B. znajdujące się w Spółce w Niemczech. Aktywności te wspierają
    dostawy i sprzedaż (...) przez Spółkę do odbiorców w Polsce. W celu realizacji tych
    aktywności pracownicy A. Oddział w PL wykonują rutynowe działania samodzielnie oraz
    nabywają wymienione w opisie stanu faktycznego usługi od podmiotów trzecich tak, aby
    dostarczyć centrali w Niemczech całościową realizację powierzonej im części działalności
    (rutynowa obsługa dostawy i sprzedaży (...) na rynku polskim: hurtowym i odbiorców
    biznesowych). W ocenie Wnioskodawcy taki zakres samodzielności jest adekwatny do
    zleconych zadań i pozwala na prowadzenie wskazanej działalności w sposób stały. Dla
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności nie jest konieczne, aby to stałe
    miejsce podejmowało wszelkie decyzje dotyczące całościowej działalności biznesu B., w
    tym decyzje strategiczne. Ważne natomiast jest aby posiadany zakres samodzielności
    pozwalał na wykonywanie swoich zadań w sposób efektywny i niezakłócony. Potwierdza
    to wyrok NSA o sygn. I FSK 494/20 z dnia 30 kwietnia 2024 r., w którym stwierdzono: „O
    stałej siedzibie w rozumieniu art. 28b ust. 1 u.p.t.u. decyduje miejsce, w którym
    podejmowane są czynności zarządcze, zaś o stałym miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2 u.p.t.u. decyduje posiadanie w określonym
    miejscu (innym niż siedziba działalności gospodarczej) odpowiedniego zaplecza
    personalnego i technicznego, zdolnego odebrać i skonsumować usługę, dla której ustala
    się miejsce świadczenia.”
    W ocenie Wnioskodawcy oznacza to, iż podejmowanie decyzji zarządczych, w tym
    strategicznych, w miejscu, gdzie dany podmiot posiada siedzibę nie stanowi samo w sobie
    przeszkody dla posiadania przez ten podmiot w innym miejscu stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ad 2 Odliczenie podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących nabyte usługi
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku VAT
    należnego o kwotę podatku VAT naliczonego (z zastrzeżeniem wyjątków wprost
    wskazanych w ustawie o VAT).
    Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku VAT
    naliczonego - o którą obniżeniu ulega kwota podatku VAT należnego, stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług.
    Artykuł 88 ustawy o VAT zawiera wyłączenia od odliczenia lub zwrotu podatku VAT,
    dotyczące w szczególności określonych usług noclegowych i gastronomicznych oraz
    sprzedaży udokumentowanej fakturami wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
    niepodlegającymi opodatkowaniu lub zwolnionymi z opodatkowania VAT, czy też
    stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane. Jednakże w omawianym stanie
    faktycznym żadne z wyjątków wskazanych w art. 88 ustawy o VAT nie znajdują
    zastosowania.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT stanowi podstawową zasadę systemu VAT.
    Celem tej zasady jest uwolnienie podatnika VAT od ciężaru VAT poniesionego w związku z

    prowadzoną działalnością gospodarczą. Z powyższych przepisów wynika, że prawo do
    obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku VAT naliczonego jest więc związek zakupów z wykonanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Przy czym związek ten może być bezpośredni lub
    pośredni. Związek bezpośredni występuje wówczas, gdy nabywane towary i usługi służą
    dalszej odsprzedaży lub też w bezpośredni sposób wiążą się z czynnościami
    opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast o związku pośrednim
    mówimy wtedy, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania
    podmiotu, a więc w sposób pośredni wiążą się z działalnością gospodarczą i z osiąganymi
    przychodami. Pośredni związek dokonanych zakupów z działalnością gospodarczą
    występuje wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do
    uzyskania przychodu, lecz wpływa na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako
    całości. Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, wskazanych w art.
    88 tej ustawy.
    Tym samym dla przyznania prawa do odliczenia z tytułu nabycia usług, istotne jest
    ustalenie w pierwszej kolejności, czy nabywane usługi podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce. W celu określenia czy dane usługi podlegają
    opodatkowaniu w Polsce należy ustalić miejsce świadczenia tych usług. W świetle art. 28b
    ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju, miejscem świadczenia usług realizowanych
    przez usługodawców na potrzeby tego stałego miejsca będzie Polska. A zatem usługi
    realizowane na potrzeby tego stałego miejsca podlegałyby opodatkowaniu w Polsce
    zgodnie z przepisami ustawy o VAT, a Wnioskodawcy przysługiwałoby prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego w odniesieniu do tych usług zgodnie z ogólnymi przepisami
    ustawy o VAT tj. przy zaistnieniu przesłanek pozytywnych i niezaistnieniu przesłanek
    negatywnych określonych w ustawie o VAT.
    W powyższym kontekście należy także uwzględnić art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT.
    Zgodnie z tym przepisem podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą
    dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli
    kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju,
    a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi
    czynnościami.
    Zdaniem Spółki oznacza to, że w składanej przez nią w Polsce deklaracji VAT przysługuje
    jej prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    dokonywanych na poziomie A. Oddział w PL w związku z wykonywaniem rutynowych
    aktywności przez pracowników należących do biznesu B. w ramach tego oddziału na rzecz
    biznesu B. w Centrali Spółki w Niemczech, za które to czynności pobierane jest
    wynagrodzenie, o którym mowa w przedstawionym stanie faktycznym. Takie działanie
    stanowi w istocie świadczenie usługi na rzecz biznesu B. w Centrali Spółki, a zatem
    podlega opodatkowaniu, lecz do usługi tej wykonywanej na rzecz Centrali Spółki, która
    wchodzi do Grupy VAT w Niemczech ma zastosowanie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Usługa
    ta, zgodnie z przywołanym przepisem powinna być opodatkowana na terytorium Niemiec.
    W przypadku objętym niniejszym wnioskiem podatek VAT naliczony związany z nabyciem
    towarów i usług (zakupów realizowanych przez osoby z biznesu B. w ramach A. Oddział w
    PL) mógłby zostać odliczony, gdyby miejscem świadczenia i opodatkowania usług była
    Polska, gdyż nabywane usługi wskazane w stanie faktycznym są usługami ściśle
    związanymi z działalnością opodatkowaną Spółki. A zatem zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1

    ustawy o VAT Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT od usług
    zakupionych na poziomie A. Oddział w PL, które następnie są wykorzystane do
    świadczenia usługi przez personel B. w A. Oddział w PL na rzecz biznesu B. w Centrali
    Spółki.
    W świetle przedstawionych okoliczności, w przypadku przyjęcia, że Spółka posiada w
    Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności w odniesieniu do biznesu B. (tj. uznania
    stanowiska Spółki za prawidłowe w odniesieniu do pytania nr 1 z niniejszego wniosku),
    miejscem świadczenia usług nabywanych przez dla tego stałego miejsca prowadzenia
    będzie terytorium Polski, a zatem zostaną spełnione wszystkie przesłanki uprawniające
    Spółkę do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur
    otrzymanych od usługodawców i wystawionych dla stałego miejsca prowadzenia
    działalności na terenie Polski zlokalizowanym w ramach A. Oddział w PL. Tym samym w
    przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, tj. uznania, że Spółka posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce - należy uznać, że Spółce
    przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z otrzymywanych
    faktur wystawianych dla tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce.
    Ad 3 Faktura VAT
    Centrala Spółki należy do Niemieckiej Grupy VAT. Natomiast A. Oddział w PL nie należy do
    żadnej grupy VAT. Ma to istotne znaczenie, gdyż w kontekście świadczeń pomiędzy
    podmiotami wchodzącymi do Grupy VAT i nie będącymi członkami Grupy VAT
    zastosowanie będą mieć przepisy ustawy o VAT regulujące funkcjonowanie Grupy VAT
    oraz wydane 11 października 2022 r. objaśnienia podatkowe odnoszące się do tworzenia i
    funkcjonowania nowego rodzaju podatnika jakim jest grupa VAT (dalej: Objaśnienia).
    Założeniem funkcjonowania grupy VAT jest to, że prawa i obowiązki poszczególnych
    członków grupy powstałe przed jej zawiązaniem przejmuje grupa VAT na okres jej
    funkcjonowania. Zatem członkowie grupy VAT tracą status odrębnego podatnika VAT w
    momencie wejścia do grupy VAT. Wskazówki w tym zakresie dają także orzeczenia TSUE. Z
    orzeczenia TSUE C - 812/19 z 11 marca 2021 r. (Danske Bank A/S, Danmark, Sverige Filial),
    wynika, że „Artykuł 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten
    sposób, że do celów podatku od wartości dodanej (VAT) zakład główny spółki znajdujący
    się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art.
    11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim,
    należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz
    wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.”
    Ze względu na fakt, że A. Oddział w PL nie jest członkiem grupy VAT to w kontekście
    powołanych orzeczeń TSUE oraz wprowadzeniu do polskich przepisów nowego rodzaju
    podatnika jakim jest grupa VAT należy wskazać, że personel B. w A. Oddział w PL
    dokonując świadczeń na rzecz biznesu B. w Centrali Spółki w Niemczech w istocie
    świadczy je na rzecz Niemieckiej Grupy VAT, której Centrala Spółki jest członkiem. Dlatego
    usługi świadczone przez personel B. w A. Oddział w PL na rzecz biznesu B. w Centrali
    Spółki w Niemczech należy uznać za usługi świadczone między dwoma odrębnymi
    podatnikami.
    Tym samym zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik w postaci A. Oddział w
    PL jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą m.in.:
        sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
        od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
        prawnej niebędącej podatnikiem;

        otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa powyżej, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek
        podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4. ustawy o VAT.
    Przez „sprzedaż” należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów (art. 2 pkt 22 ustawy o VAT).
    Mając na uwadze wyżej przytoczone przepisy prawa podatkowego oraz powołane
    rozstrzygnięcia, Spółka stoi na stanowisku, iż w opisanym stanie faktycznym usługa
    świadczona przez pracowników biznesu B. w A. Oddział w PL na rzecz biznesu B. w
    Centrali Spółki w Niemczech stanowi usługę podlegającą udokumentowaniu fakturą VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) - zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl
    definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast kwestie dokumentowania transakcji gospodarczych regulują przepisy rozdziału
    „Faktury” Działu XI.
    Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
    Natomiast zgodnie z art. 106a pkt 2 ustawy:
      przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług
      dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę
      działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z
      którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju
      siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo
      zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
      miejscem świadczenia jest terytorium:

      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty
        podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura
        dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 89), zwanej dalej ustawą o
    zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
    zagranicznych i innych osób zagranicznych:
      dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 4 ustawy o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych, jako
      wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej,
      wykonywana przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym
      miejscem wykonywania działalności.
    Na podstawie art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych):
      przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność
      gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą.
    W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych:
      przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany używać do
      oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz z
      przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem
      wyrazów „oddział w Polsce”.
    Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur
    firmy macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność
    stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    W świetle powołanych regulacji prawnych, podmiot zagraniczny prowadzący działalność
    na terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i
    usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego
    oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada
    więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej),
    natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym
    imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część
    działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym
    działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce,
    przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy
    stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki
    macierzystej, lecz jest jej częścią.

    Zatem oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od towarów i usług.
    Przedsiębiorstwo zagraniczne rejestrując swój oddział w Polsce nie dokonuje rejestracji
    odrębnego podatnika, lecz rejestracji własnego przedsiębiorstwa. Mimo, że na terytorium
    kraju funkcjonuje oddział przedsiębiorcy zagranicznego, to podatnikiem podatku od
    towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny prowadzący działalność za
    pośrednictwem utworzonego w tym celu oddziału. Zatem czynności wykonywane
    pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem zagranicznym mają charakter tzw.
    czynności wewnątrzzakładowych (realizowanych na rzecz jednostki macierzystej).
    Pogląd ten jest zgodny z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W
    wyroku z 23 marca 2006 r. w sprawie FCE Bank, sygn. C-210/04, Trybunał stwierdził, że
    stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem
    prawnym podmiotem odrębnym od spółki (będącej nierezydentem), do której należy (...)
    pozbawiony jest niezależności i stanowi jedynie część składową spółki. Tak więc spółkę
    oraz jej oddział należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 4 ust.
    1 Szóstej Dyrektywy.
    Tym samym, czynności wykonywane pomiędzy oddziałem a macierzystym podmiotem
    zagranicznym bądź innym oddziałem mają charakter tzw. czynności
    wewnątrzzakładowych, co skutkuje uznaniem tych czynności za niepodlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle art. 8 ustawy, czynności
    wykonywanych w ramach jednego podmiotu gospodarczego będącego osobą prawną, nie
    można uznać za świadczenie usług, gdyż nie jest możliwe świadczenie usług „samemu
    sobie”.
    Tezy powyższego wyroku zostały doprecyzowane przez TSUE w wyroku w sprawie C-7/13
    Skandia America Corp. wydanym w dniu 17 września 2014 r. Wyrok ten wskazał, że od
    zasady ogólnej przedstawionej w przytoczonym powyżej wyroku C-210/04, zgodnie z którą
    świadczenia między centralą podatnika i jego oddziałami pozostają poza zakresem VAT,
    istnieje wyjątek. Wyjątek ten dotyczy specyficznej sytuacji, gdy oddział jest członkiem tzw.
    grupy VAT. Wówczas rozliczenia pomiędzy centralą podatnika z państwa trzeciego i jego
    oddziałem powinny być objęte opodatkowaniem VAT.
    Warto w tym miejscu wskazać również na orzeczenie TSUE z 11 marca 2021 r. C-812/19
    Danske Bank dotyczący sposobu klasyfikacji w ramach UE świadczeń pomiędzy centralą
    firmy należącą do grupy VAT oraz jej oddziałem. Trybunał uznał, iż obie jednostki
    organizacyjne to odrębni podatnicy dla potrzeb rozliczeń z tytułu VAT. Tym samym, TSUE
    podtrzymał tok rozumowania wyrażony w sprawie C-7/13 Skandia America (który dotyczył
    relacji z podmiotem spoza UE). TSUE m.in. wskazał, że artykuł 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że do celów podatku od wartości
    dodanej (VAT) zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który
    należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który
    ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy
    ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty
    przypisuje temu oddziałowi.
    Na podstawie art. 2 pkt 47 ustawy:
      przez Grupę VAT rozumie się grupę podmiotów powiązanych finansowo,
      ekonomicznie i organizacyjnie, zarejestrowaną jako podatnik podatku.
    W myśl art. 2 pkt 48 ustawy:
      przez przedstawiciela grupy VAT rozumie się podmiot reprezentujący grupę VAT w
      zakresie obowiązków tej grupy.
    Na podstawie art. 15a ust. 1 i 2 ustawy:

      Podatnikiem, o którym mowa w art. 15, może być również grupa podmiotów
      powiązanych finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, które zawrą umowę o
      utworzeniu grupy VAT.
      Grupę VAT mogą utworzyć podatnicy:
      1. posiadający siedzibę na terytorium kraju lub
      2. nieposiadający siedziby na terytorium kraju, w zakresie, w jakim prowadzą
        działalność gospodarczą na terytorium kraju za pośrednictwem oddziału
        położonego na terytorium kraju.
    Grupę VAT mogą utworzyć podmioty, które mają ze sobą jednocześnie powiązania o
    charakterze finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym. Obowiązki związane z
    rozliczaniem podatku VAT takiej grupy przejmie przedstawiciel, a transakcje pomiędzy
    członkami grupy nie będą podlegały opodatkowaniu.
    Na podstawie art. 8c ustawy:
      1. dostawa towarów i świadczenie usług dokonane przez członka grupy VAT na rzecz
        innego członka tej samej grupy VAT nie podlegają opodatkowaniu.
      2. dostawę towarów i świadczenie usług dokonane przez członka grupy VAT na rzecz
        podmiotu spoza tej grupy VAT uważa się za dokonane przez tę grupę VAT.
      3. dostawę towarów i świadczenie usług dokonane na rzecz członka grupy VAT przez
        podmiot spoza tej grupy VAT uważa się za dokonane na rzecz tej grupy VAT.
      4. dostawę towarów i świadczenie usług dokonane przez oddział będący członkiem
        grupy VAT na rzecz:
      podatnika nieposiadającego siedziby na terytorium kraju, który utworzył ten oddział,
      2. innego oddziału podatnika, o którym mowa w pkt 1, położonego poza terytorium
      kraju
      - uważa się za dokonane przez grupę VAT na rzecz podmiotu, który do niej nie należy.
      5. dostawę towarów i świadczenie usług dokonane na rzecz oddziału będącego
      członkiem grupy VAT przez:
      1. podatnika nieposiadającego siedziby na terytorium kraju, który utworzył ten oddział,
      2. inny oddział podatnika, o którym mowa w pkt 1, położony poza terytorium kraju
      - uważa się za dokonane na rzecz grupy VAT przez podmiot spoza tej grupy.
      6. dostawę towarów i świadczenie usług dokonane na rzecz oddziału będącego
      członkiem grupy VAT utworzonej w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita
      Polska, przez podatnika posiadającego siedzibę na terytorium kraju, który utworzył ten
      oddział, uważa się za dokonane na rzecz tej grupy VAT.
      7. dostawę towarów i świadczenie usług dokonane przez oddział będący członkiem
      grupy VAT utworzonej w państwie członkowskim innym niż Rzeczpospolita Polska, na
      rzecz podatnika posiadającego siedzibę na terytorium kraju, który utworzył ten
      oddział, uważa się za dokonane przez tę grupę VAT.
    Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca („Spółka”) posiada siedzibę w Niemczech i
    działa w kilku krajach europejskich poprzez swoje oddziały. W Polsce Wnioskodawca działa
    poprzez A. Oddział w PL i jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i
    usług. Działalność Spółki polega m.in. na dostawie i sprzedaży (...) (...) do klientów
    biznesowych i klientów hurtowych (tzw. działalność - B.) oraz na (...) (...) do klientów
    detalicznych (tzw. działalność C.). Działalność w zakresie C. realizowana jest przede
    wszystkim w poszczególnych oddziałach Spółki, w dużym stopniu w sposób niezależny od
    centrali w Niemczech. W Polsce działalność C. prowadzona jest na (...) (...) będących (...)
    własnymi A. Oddział w PL lub prowadzonych przez podmioty trzecie współpracujące z A.

    Oddział w PL jako tzw. (...) dealerskie lub partnerskie. Natomiast w ramach prowadzonej
    przez Spółkę działalności B. (...) jest nabywane od dostawców należących do grupy (...) jak i
    będących podmiotami trzecimi. Do Polski (...) jest dostarczane transportem kolejowym
    bądź morskim do baz (...) zlokalizowanych na terenie Polski, natomiast transportem
    drogowym na (...) (...) lub do klientów hurtowych najczęściej bez etapu składowania (...) w
    bazach (...).
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie biznesu B.
    w Polsce w postaci A. Oddział w PL (pytanie nr 1) oraz ustalenia czy Spółka ma prawo do
    odliczenia w polskiej deklaracji VAT podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących
    usługi nabywane od dostawców w związku z wykonywaniem rutynowych czynności w
    zakresie biznesu B. w Polsce (pytanie nr 2).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia
    stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających
    opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została
    zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych

    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - kontrola nad zapleczem personalnym i
    technicznym usługodawcy porównywalna do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że działalność Spółki realizowana w Polsce w
    zakresie biznesu B. spełnia przesłanki do uznania jej za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski, bowiem cechuje się wystarczającą
    stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. W
    przedmiotowej sprawie prowadzenie działalności w Polsce wynika z posiadania przez
    Spółkę w kraju wystarczających zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do
    prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży (...) płynnych. Jak wynika
    z wniosku Spółka posiada na terytorium Polski A. oddział w Polsce. Działalność Spółki
    polega m.in. na dostawie i sprzedaży (...) (...) do klientów biznesowych i klientów
    hurtowych (tzw. działalność B.) oraz na (...) (...) do klientów detalicznych (tzw. działalność
    C.). W ramach działalności B. (...) jest nabywane od dostawców należących do grupy (...) jak
    i będących podmiotami trzecimi. Do Polski (...) jest dostarczane transportem kolejowym
    bądź morskim do baz (...) zlokalizowanych na terenie Polski, natomiast transportem
    drogowym na (...) (...) lub do klientów hurtowych najczęściej bez etapu składowania (...) w
    bazach (...).
    Należy zauważyć, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy
    uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie
    spełnione zostaną warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i
    technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i
    wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się
    stałością. W analizowanej sprawie Spółka posiada zasoby ludzkie i techniczne zarówno w
    Niemczech, jak i w swoich zagranicznych oddziałach, w tym w A. Oddział w PL. W Polsce do
    zasobów tych zalicza się przede wszystkim (...) pracowników oddziału (wg sprawozdania
    finansowego za 2023), własne (...) (...) wraz z niezbędną infrastrukturą, pomieszczenia
    biurowe używane na podstawie umowy najmu, wyposażenie oraz sprzęt biurowy i
    urządzenia techniczne. Wśród pracowników A. Oddział w PL średnio 14 osób wykonuje
    wskazane wyżej aktywności na rzecz działalności B. Osoby te podejmują rutynowe
    kontakty z klientami, organizują transport z baz (...) na terenie Polski do polskich klientów
    biznesowych i na (...) (...) wszystkich typów (własne, partnerskie i dealerskie), wykonują

    czynności w zakresie nadzoru nad (...) w bazach (...) takie jak organizowanie badania
    jakości (...), sprawdzają warunki składowania, zapewniają wymagane stany zapasów
    obowiązkowych (...), zbierają i przekazują informacje o zapotrzebowaniu na (...) na polskim
    rynku oraz obsługują dostawców i klientów w języku polskim. Pracownicy ci składają także
    zamówienia na dostawę (...) do baz (...) oraz wystawiają faktury sprzedaży i przyjmują
    faktury zakupowe. Ponadto współpracują z agencjami celnymi w przypadku gdy (...) jest
    nabywane spoza Unii Europejskiej lub z podmiotami zajmującymi się obsługą punktów
    zarejestrowanych odbiorców w przypadku dostaw (...) z krajów UE. Jeśli dana czynność
    mieści się w zakresie określonych czynności rutynowych pracownicy A. Oddział w PL
    realizują tę czynność samodzielnie, bez konieczności każdorazowego uzyskiwania
    aprobaty centrali Spółki w Niemczech. Ponadto, co istotne pracownicy wykorzystują sprzęt
    i pomieszczenia biurowe A. Oddział w PL do realizacji swoich zadań.
    Ponadto, z wniosku wynika, że A. Oddział w PL korzysta z usług podmiotów trzecich w celu
    wykonywania różnych aktywności powierzonych im w ramach rutynowych działań na
    rzecz biznesu B. Głównymi usługami realizowanymi przez podmioty trzecie w tym zakresie
    są: usługi składowania (...) na terenie Polski, wynajmowania zbiorników (...) w Polsce,
    przeprowadzania inspekcji i kontroli jakości (...), transportu (...), usługi rozładunku i
    przeładunku (...), usługi agencji celnych i usługi obsługi punktów zarejestrowanego
    odbiorcy oraz inne usługi niezbędne do prowadzenia działalności w powierzonym zakresie
    takie jak usługi kurierskie, usługi tłumaczeń itp. Pracownicy A. Oddział w PL nadzorują
    wykonanie zadań powierzonych usługodawcom - podmiotom trzecim oraz są odbiorcami
    wykonanych zadań. Zakupione usługi nie są przedmiotem dalszej odsprzedaży, usługi te
    wykorzystywane są na potrzeby własne A. Oddział w PL. Zatem struktura (A. Oddział w PL -
    biuro i personel) jaką Spółka zorganizowała na terytorium Polski jest w stanie odbierać i
    wykorzystywać nabywane usługi dla własnych potrzeb. Usługi nabywane na terytorium
    Polski są faktycznie wykorzystywane przez Spółkę. Ponadto, sam fakt utworzenia A.
    Oddział w PL (spełnienie warunków formalnych oraz podjęcie czynności prawnych)
    stanowi o tym, że Spółka zamierza prowadzić działalność na terytorium Polski w sposób
    zorganizowany oraz trwały. W konsekwencji działalność prowadzona przez Spółkę na
    terytorium Polski charakteryzuje się stałością. Tym samym, poprzez zorganizowanie
    odpowiedniego zaplecza osobowego i technicznego oraz nabywanie od niezależnych
    podmiotów usług Spółka niezależnie i w długiej perspektywie czasu na terytorium Polski
    zamierza prowadzić działalność gospodarczą.
    Jednocześnie w analizowanym przypadku bez znaczenia pozostaje okoliczność, że w
    siedzibie Spółki w Niemczech podejmowane są strategiczne decyzje dotyczące
    zarządzania biznesem B., kierunków rozwoju tego biznesu, źródeł zaopatrzenia i ich
    dywersyfikacji, strategii cenowych. Decyzje te podejmowane są przez wyższe kierownictwo
    biznesu B. składające się z pracowników zatrudnionych przez Spółkę w Niemczech. Istotny
    jest fakt, że decyzje, które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości działalności
    prowadzonej w Polsce.
    Podsumowując, aktywność Spółki na terytorium kraju, posiadającej odpowiednie zaplecze
    techniczne i personalne kwalifikuje prowadzoną działalność Spółki w zakresie biznesu B.
    jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W konsekwencji,
    posiadany w Polsce przez Spółkę A. Oddział w PL stanowi stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej Spółki w Polsce.
    Zatem stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Mając natomiast na uwadze Państwa wątpliwości przedstawione w pytaniu nr 2 wskazać
    należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

    W myśl art. 86 ust. 2 ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi
      (...).
    Z art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami
    i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi
      dotyczą: dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium
      kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust.
      1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na
      terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek
      odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników, którzy
    dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium
    kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do
    odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza
    terytorium kraju jest to, aby - hipotetycznie - w przypadku wykonywania tych samych
    czynności w kraju podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać
    będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium
    kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie
    określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te
    czynności.
    Istotne jest również, że omawiany przepis art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy nie wprowadza
    odrębnej definicji podatnika. Oznacza to, że za podatnika w rozumieniu tego przepisu
    uznać należy każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą (w rozumieniu ustawy),
    niezależnie od tego, gdzie ma on „rezydencję” podatkową. Zatem prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w takiej sytuacji przysługuje zarówno podatnikom z kraju, jak i z
    innych państw.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Przede wszystkim wskazać należy, że A. Oddział w PL korzysta z usług podmiotów trzecich
    w celu wykonywania różnych aktywności powierzonych w ramach rutynowych działań na
    rzecz biznesu B. Głównymi usługami realizowanymi przez podmioty trzecie w tym zakresie

    są: usługi składowania (...) na terenie Polski, wynajmowania zbiorników (...) w Polsce,
    przeprowadzania inspekcji i kontroli jakości (...), transportu (...), usługi rozładunku i
    przeładunku (...), usługi agencji celnych i usługi obsługi punktów zarejestrowanego
    odbiorcy oraz inne usługi niezbędne do prowadzenia działalności w powierzonym zakresie
    takie jak usługi kurierskie, usługi tłumaczeń itp. Z tytułu wykonania ww. usług
    zamawianych w celu realizacji aktywności na rzecz biznesu B. dostawcy tych usług
    wystawiają faktury VAT. Faktury te ujmowane są w polskiej deklaracji VAT składanej przez
    Spółkę w Polsce, jako faktury wystawione dla stałego miejsca działalności gospodarczej w
    PL, a polski podatek VAT naliczony wynikających z tych faktur jest przez Spółkę odliczany.
    Zatem usługi realizowane na rzecz A. Oddział w PL w zakresie biznesu B. podlegają
    opodatkowaniu w Polsce.
    Istotne jest również, że usługi te nabywane są w związku z wykonywaniem rutynowych
    aktywności przez pracowników A. Oddział w PL w zakresie biznesu B. na rzecz Centrali
    Spółki w Niemczech. Czynności te zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy opodatkowane są w
    kraju siedziby Spółki, bowiem Spółka należy w Niemczech do Grupy VAT będącej
    odrębnym podatnikiem podatku VAT. Osoby zatrudnione w A. Oddział w PL regularnie
    podejmują rutynowe kontakty z klientami, organizują transport z baz (...) na terenie Polski
    do polskich klientów biznesowych i na (...) (...) wszystkich typów (własne, partnerskie i
    dealerskie), wykonują czynności w zakresie nadzoru nad (...) w bazach (...) takie jak
    organizowanie badania jakości (...), sprawdzanie warunków składowania, zapewnianie
    wymaganych stanów zapasów obowiązkowych (...), zbieranie i przekazywanie informacji o
    zapotrzebowaniu na (...) na polskim rynku, obsługa dostawców i klientów w języku
    polskim. Pracownicy ci składają także zamówienia na dostawę (...) do baz (...) oraz
    wystawiają faktury sprzedaży i przyjmują faktury zakupowe. Ponadto współpracują z
    agencjami celnymi w przypadku gdy (...) jest nabywane spoza Unii Europejskiej lub z
    podmiotami zajmującymi się obsługą punktów zarejestrowanych odbiorców w przypadku
    dostaw (...) z krajów UE. Podkreślić przy tym należy, że ani przepisy ustawy, ani też
    rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku usług
    takich jak pracownicy A. Oddział w PL realizują w zakresie biznesu B. na rzecz Centrali
    Spółki w Niemczech, w związku z czym, takie usługi nie korzystają ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT i tym samym, w przypadku gdyby były realizowane na
    terytorium kraju, mieściłyby się w zakresie czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, o których mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, niepodlegające zwolnieniu z opodatkowania VAT.
    Zatem odnosząc się do Państwa wątpliwości, wskazać należy, że usługi nabywane od
    dostawców (opodatkowane na terytorium Polski) w związku z wykonywaniem rutynowych
    czynności w zakresie biznesu B. w Polsce są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych poza terytorium kraju. Jednocześnie jak ustaliłem, gdyby miejscem
    opodatkowania tych świadczeń było terytorium kraju to sprzedaż ta podlegałaby
    opodatkowaniu, nie byłaby zwolniona z podatku VAT na terytorium Polski. Tym samym
    uznać należy, że mają Państwo prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego od usług zakupionych przez A. Oddział w PL na rzecz biznesu B. w
    Centrali Spółki, na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy. Przy czym prawo to przysługuje,
    gdy będziecie Państwo posiadać dokumenty, z których wynika związek odliczonego
    podatku z wykonywanymi poza terytorium kraju usługami.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.
    Ponadto przedmiotem państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 3 jest także
    ustalenie czy wynagrodzenie A. Oddział w PL za czynności podejmowane na rzecz
    działalności B. powinno być udokumentowane fakturą VAT wystawianą przez A. Oddział w
    PL na Spółkę w Niemczech.

    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy przede wszystkim ustalić czy czynności
    podejmowane na przez A. Oddział w PL rzecz działalności B. Centrali w Niemczech
    stanowią czynności opodatkowane.
    Jak wynika z wniosku A. Oddział w PL nie jest członkiem grupy VAT zaś Centrala należy do
    Grupy VAT w Niemczech to w kontekście powołanych orzeczeń TSUE oraz wprowadzeniu
    do polskich przepisów nowego rodzaju podatnika jakim jest grupa VAT należy wskazać, że
    A. Oddział w PL dokonując świadczenia usług na rzecz Centrali Spółki w istocie świadczy je
    na rzecz grupy VAT do której należy Centrala. W takim przypadku pomimo że Centrala
    powiązana jest z Oddziałem w Polsce należy ona do Grupy VAT w Niemczech, stanowi więc
    ona z innym podmiotami wchodzącymi w skład tej Grupy VAT innego podatnika w
    zakresie podatku VAT. Dlatego usługi świadczone przez pracowników biznesu B. w A.
    Oddział w PL na rzecz Centrali Spółki należy uznać za usługi świadczone między dwoma
    odrębnymi podatnikami podlegające opodatkowaniu. Przy czym należy mieć na uwadze,
    że usługi wykonywane przez pracowników biznesu B. w A. Oddział w PL na rzecz Centrali
    Spółki ściślej rzecz ujmując, na rzecz Niemieckiej Grupy VAT są w myśl art. 28b ust. 1
    ustawy opodatkowane w Niemczech. Do ww. usług nie mają zastosowania szczególne
    przypadki określenia miejsca świadczenia i w konsekwencji miejsce świadczenia i
    opodatkowania usług określa reguła prawna, o której mowa w art. 28b ustawy. Zatem
    usługi realizowane przez pracowników biznesu B. w A. Oddział w PL na rzecz Centrali
    Spółki stanowią świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ustawy i podlegają dokumentowaniu
    fakturami VAT.
    W konsekwencji stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.