Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.204.2020.13.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Brak uznania Sprzedającego za podatnika z tytułu planowanej
transakcji sprzedaży Nieruchomości oraz prawa Kupującego
do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu planowanej
transakcji nabycia Nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.), zwana dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
        energii;
      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
        świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
        wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z cytowanych przepisów wynika, że grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz zbycie
    prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Należy zauważyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie
    analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w
    której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło
    kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości
    dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a
    służącej jej do celów prywatnych. Trybunał w orzeczeniu tym potwierdził, że dla uznania
    danego majątku za prywatny, istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań
    podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot.
    Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany
    wyłącznie do celów prywatnych. Zatem „majątek prywatny” to taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości
    mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np.
    nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.

    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10)
    oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tej sprawie, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej
    sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić
    się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Z opisu sprawy wynika, że:
      · Sprzedający jest właścicielem:
          nieruchomości niezabudowanej („Nieruchomość 1”), nabytej w drodze
          dziedziczenia, składającej się z działek gruntu o nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6 powstałych z
          podziału działek nr: 7 oraz 8,
          nieruchomości niezabudowanej („Nieruchomość 2”), nabytej na podstawie
          postanowienia o stwierdzeniu spadku składającej się z działek gruntu nr 8, 13,
          10, 11, powstałych z podziału działki gruntu nr 12.
      · w 2020 roku, zatwierdzony został podział Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2, z
        którego wynika, że z Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 wydzielone zostały
        Nieruchomość I, Nieruchomość II i Nieruchomość III, składające się z następujących
        działek gruntu:

          z działek nr: 7, 8, 1, 2, 3, 4, 5, 6 (działki nr 2 i nr 3 zwane są łącznie
          „Nieruchomością III”; działki nr: 4, 5 i 6 zwane są „Nieruchomością II”, a działka
          nr 1 zwana jest „Działką nr 1”);
          z działki nr: 12, 11, 8, 13, 10, (dalej działki nr: 8, 13 i nr 10 zwane
          „Nieruchomością I”), działka nr 11 zwana jest „Działką nr 11”).
      · Wnioskodawca (Sprzedający) oraz Zainteresowany (Kupujący) zawarli umowę
        przedwstępną przewidującą sprzedaż na rzecz Kupującego Nieruchomości I,
        Nieruchomości II, Nieruchomości III, Działki nr 11 oraz Działki nr 1 w celu realizacji
        na ww. terenie inwestycji polegającej na budowie budynków jednorodzinnych, na
        podstawie wydanych na rzecz i na wniosek Kupującego, bądź na wniosek innych
        podmiotów działających na zlecenie Kupującego, decyzji o pozwoleniach na
        budowę. W umowie przedwstępnej Sprzedający wyraził zgodę dla Kupującego oraz
        podmiotów wskazanych przez Kupującego na dysponowanie Nieruchomością I,
        Nieruchomością II lub Nieruchomością III (a wcześniej Nieruchomością 1 i
        Nieruchomością 2 przed ich podziałem), na cele budowlane,
      · Sprzedający udzielił Kupującemu pełnomocnictw do dysponowania Nieruchomością
        na cele budowlane, w tym na cele uzyskiwania odpowiednich zgód i zezwoleń oraz
        zobowiązał się udzielić Kupującemu wszelkiego wsparcia w uzyskaniu przez
        Kupującego zgód i decyzji, które pozwolą Kupującemu zrealizować Inwestycję,
      · Sprzedający na wniosek i zgodnie z wytycznymi Kupującego jako przyszłego nabywcy,
        składał wnioski o dokonanie opisanych wyżej podziałów ww. Nieruchomości
        zgodnie z planami inwestycyjnymi Kupującego, a także o wydanie warunków
        technicznych przyłączenia do dostawców energii elektrycznej, wody i kanalizacji,
        gazu. Z tych samych powodów Sprzedający udzielił Kupującemu pełnomocnictw do
        dysponowania Nieruchomością na cele budowlane, w tym na cele uzyskiwania
        odpowiednich zgód i zezwoleń oraz zobowiązał się udzielić Kupującemu wszelkiego
        wsparcia w uzyskaniu przez Zainteresowanego zgód i decyzji, które pozwolą
        Zainteresowanemu zrealizować Inwestycję,
      · Sprzedający nie poszukiwał aktywnie nabywców Nieruchomości, nie zamieszczał
        ogłoszeń w prasie ani Internecie, każda z działek była sporadycznie wykorzystywana
        na potrzeby własne. Sprzedający wprawdzie we własnym imieniu, ale na żądanie i
        zgodnie z wytycznymi Kupującego, wystąpił z wnioskiem o podział nieruchomości.
        Plan/propozycję podziału przygotował Kupujący zgodnie ze swoimi zamierzeniami
        dla przyszłej własnej inwestycji,
      · działki nie były wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od
        towarów i usług, nie były przedmiotem umów najmu, dzierżawy innych umów o
        podobnym charakterze i nie były udostępniane odpłatnie osobom trzecim,
      · przed sprzedażą działek Sprzedający nie podejmował innych, poza wskazanymi w
        opisanym sprawy jakichkolwiek czynności wymagających zaangażowania środków
        finansowych zmierzających do podniesienia wartości przedmiotowych działek.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy transakcja polegająca na sprzedaży
    Nieruchomości (po podziale), powinna skutkować uznaniem Sprzedającego za podatnika
    VAT.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży Nieruchomości istotne jest, czy w danej sprawie w
    celu tej sprzedaży Sprzedający podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania Sprzedającego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu
    tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym.

    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży
    tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Rozstrzygając kwestię będącej przedmiotem wątpliwości, należy wskazać, że Sprzedający
    dokonując sprzedaży Nieruchomości I, Nieruchomości II, Nieruchomości III, działki nr: 11 i
    1, korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Sprzedającego cech podatnika podatku VAT, o których mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży Nieruchomości, a dostawę - cech czynności
    podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W rozpatrywanej sprawie w celu ustalenia, czy sprzedaż przez Sprzedającego Kupującemu
    ww. Nieruchomości w związku z działaniami poprzedzającymi tę sprzedaż wykracza poza
    zwykły zarząd majątkiem prywatnym i jako taka kwalifikowana jest jako dostawa towarów
    dokonana  przez  podatnika  podatku  VAT  w  ramach  wykonywanej  działalności
    gospodarczej,  należy  dokonanie  oceny,  czy podejmowane  działania  stanowią  aktywne
    działania  nienależące  do  zakresu  zwykłego  zarządu  majątkiem  prywatnym  w  zakresie
    obrotu  nieruchomościami,  angażujące  środki  podobne  do  wykorzystywanych  przez
    producentów, handlowców i usługodawców.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Okoliczności  sprawy  wskazują,  że podejmowane  przez  Sprzedającego  działania  (oraz
    działania  Kupującego)  poprzedzające  samą  sprzedaż  ww.  nieruchomości  nie  stanowią
    działalności  gospodarczej  Sprzedającego  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  ustawy,  co  w
    konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, że Sprzedającego nie można uznać za podatnika
    podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Działania
    Sprzedającego,  jak  i  Kupującego podejmowane  ze  względów  formalnych  w  imieniu
    Sprzedającego  jako  właściciela  nieruchomości  do  momentu  ich  zbycia,  nie pozwalają
    zakwalifikować ich jako działalności gospodarczej, a tym samym nie skutkują przyznaniem
    Sprzedającemu statusu podatnika podatku od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że Sprzedający sam znalazł kupca na część spośród posiadanych przez
    siebie nieruchomości. Sprzedający zgodził się również, aby Kupujący przed ich nabyciem
    dokonał określonych działań. Działania te miały na celu dostosowania tych nieruchomości
    do  potrzeb  planowanej  przez  Kupującego  inwestycji.  Do  momentu  zbycia  ww.
    nieruchomości, Sprzedający pozostawał ich właścicielem, a dla uzyskania odpowiednich
    decyzji  w  odniesieniu  do  tych  nieruchomości  w  ramach  podejmowanych  działań
    umożliwiających realizowanie przez Kupującego procesu inwestycyjnego, niezbędne było
    wyrażenie przez Sprzedającego stosownych zgód, a także złożenie wniosków na żądanie i
    zgodnie  z  wytycznymi  Kupującego.  Dla dokonania  określonych  działań  konieczna  była
    współpracy  ze  Sprzedającym,  (poprzez  uzyskanie  odpowiednich  zgód,  formalnego

    złożenia  stosownych  wniosków  na  żądanie  i  zgodnie  z  wytycznymi  Kupującego).  Nie
    doprowadziło to jednak do zrealizowania wspólnego przedsięwzięcia – inwestycji, która
    wykraczałaby  poza  umowę  sprzedaży  (i  planowaną  sprzedaż).  Działania  te  były
    wykonywane w celu realizacji inwestycji Sprzedającego, a nie inwestycji Sprzedającego.
    Miały  one  ścisły  związek  z  przyszłą  umową  sprzedaży  i  były  podejmowane  w  celu  jej
    realizacji. Sprzedający nie podejmował - jak to wynika z orzecznictwa TSUE - aktywnych
    działań  nienależących  do  zakresu  zwykłego  zarządu  majątkiem  prywatnym  w  zakresie
    obrotu  nieruchomościami,  angażujące  środki  podobne  do  wykorzystywanych  przez
    producentów, handlowców i usługodawców. Sprzedający wyrażał jedynie stosowne zgody,
    które umożliwiały Kupującemu podejmowanie działań mających na celu doprowadzenie
    do realizacji inwestycji Kupującego. Jeżeli było to niezbędne, Sprzedający na żądanie i
    zgodnie  z  wytycznymi  Kupującego  oraz  na  jego  rzecz,  składał  stosowne  wnioski
    formalnych,  tak  aby  Kupujący  zgodnie  z  umową  sprzedaży  stał  się  właścicielem
    nieruchomości.
    Wprawdzie działania związane z nieruchomościami od strony formalnoprawnej wpływały
    na sytuację prawną Sprzedającego, będącego ich właścicielem, to jednak były one
    dostosowane do potrzeb Kupującego, gdyż miały na celu realizację inwestycji Kupującego.
    Sprzedający będąc właścicielem nieruchomości, sam nie zlecał osobom trzecim dokonanie
    określonych czynności celem ich sprzedaży. To Kupujący sam dokonywał lub zlecał
    osobom trzecim (przy niezbędnym udziale - o ile i w zakresie jakim było to konieczne -
    Sprzedającego) dokonanie określonych czynności względem nieruchomości, które miały
    stać się po zrealizowaniu umowy przyrzeczonej własnością Kupującego.
    A zatem, uznać należy, że podejmowane przez Sprzedającego działania (oraz działania
    Kupującego i osób trzecich dokonywane na rzecz Kupującego) poprzedzające samą
    sprzedaż tych nieruchomości oraz sama ich sprzedaż, nie stanowią działalności
    gospodarczej Sprzedającego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W rezultacie
    prowadzi do stwierdzenia, że Sprzedającego nie należy uznać za podatnika podatku od
    towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Sprzedający nie podjął
    bowiem takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Aktywność Sprzedającego w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem
    prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180
    /10, C-181/10.
    W świetle powyższego, mając na uwadze wydany w niniejszej sprawie wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA
    /Wa 1973/20 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2025 r. sygn. akt
    I FSK 2269/21 należy stwierdzić, że planowana sprzedaż Nieruchomości (po podziale) na
    rzecz Kupującego nie będzie skutkować uznaniem Sprzedającego za podatnika podatku
    od towarów i usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zastrzec należy, że w odniesieniu do pytania oznaczonego nr 1, Organ dokonał oceny
    prawnej Państwa stanowiska tylko w zakresie wskazanym przez Państwa, tj. wyłącznie w
    podatku od towarów i usług. Wydana interpretacja indywidualna nie rozstrzyga o skutkach
    prawnych dokonanej transakcji sprzedaży na gruncie innych przepisów prawa
    podatkowego.
    W tym miejscu wskazujemy, że Państwa wniosek wypełnia znamiona wniosku wspólnego,
    gdyż przedstawiony we wniosku problem dotyczy sfery opodatkowania lub ewentualnego

    opodatkowania zainteresowanych uczestniczących w tym samym stanie faktycznym
    pomimo uznania, że z tytułu planowanej sprzedaż Nieruchomości, Sprzedający nie
    występuje w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dodatkowo oczekiwali Państwo odpowiedzi na pytanie nr 2 dotyczące prawa Nabywcy do
    odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem Nieruchomości jedynie w sytuacji uznania
    Sprzedającego za podatnika podatku VAT z tytułu tej transakcji. W wydanej interpretacji
    uznaliśmy, że Sprzedający z tytułu dostawy Nieruchomości, nie będzie działał jako
    podatnik podatku VAT, zatem transakcja sprzedaży na rzecz Nabywcy nie będzie stanowiła
    czynności podlegającej opodatkowaniu i w związku z powyższym odstąpiliśmy od
    odpowiedzi na pytanie nr 2 zadane w złożonym wniosku a odnoszące się do skutków w
    podatku VAT dla Nabywcy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli
    skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    B. B. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz

    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.