Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-235/08-2/MO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-05-13
Teza: Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku oraz podatkowych unormowań prawnych w tym zakresie wynika, że miał Pan prawo
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja jednorazowa; koszt-koszty uzyskania przychodów; podatnik-mały podatnik; samochód-samochód ciężarowy; usługi-usługi budowlano-montażowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 08.02.2008 r. (data wpływu 25.02.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości dokonania jednorazowej amortyzacji - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25.02.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości dokonania jednorazowej amortyzacji.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny

Od 01.02.1996 r. do 31.01.2002 r. Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej wspólnie z p. X pod nazwą „…” s. c. Po zmianie wspólnika od 01.02.2002 r. do 31.01.2007 r. prowadził spółkę razem z żoną pod nazwą „…”. W 2007 r. spółka została przekształcona w jednoosobową działalność gospodarczą i od 01.02.2007 r. Wnioskodawca prowadzi ją pod nazwą „…” (żona jest osobą współpracująca). Od 01.02.2007 r. żona nie prowadzi innej działalności; nie jest wspólnikiem/udziałowcem w żadnej innej firmie. Między Wnioskodawcą, a jego żoną istnieje wspólność majątkowa. Przedmiot działalności spółek to działalność w zakresie usług budowlano-montażowych.Wnioskodawca jest „małym podatnikiem” zgodnie z art. 5a ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 800.000 euro. Wnioskodawca prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów na zasadach określonych rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 z zm.) oraz opłaca podatek dochodowy wg stawki w wysokości 19%. W dniu 16.01.2008 r. do celów związanych z prowadzoną działalnością Strona zakupiła samochód ciężarowy marki \`(...)\`o wartości netto 75.450,00 zł (kwota netto z otrzymanej faktury VAT). W dniu 17.01.2008 r. samochód został zarejestrowany, wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz przyjęty do użytkowania. Na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów Wnioskodawca otrzymał zaświadczenie zawierające właściwą adnotację o spełnieniu wymagań art. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kopię przekazał właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w dniu 25.01.2008 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca miał prawo dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od wartości początkowej (100% wartości) zakupionego samochodu ciężarowego w miesiącu styczniu 2008 r., uwzględniając fakt, że jest „małym podatnikiem” i prowadzi działalność w zakresie usług budowlano-montażowych od 1996 roku?

Wnioskodawca zaznacza, iż w styczniu 2008 r. zarejestrował zakupiony samochód ciężarowy, przyjął do użytkowania i wprowadził do ewidencji środków trwałych. Zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawca dokonał jednorazowo odpisu amortyzacyjnego (100%) od wartości początkowej zakupionego samochodu ciężarowego.

Strona zgodnie z art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wpisała odpis amortyzacyjny (100% wartości samochodu) w miesiącu styczniu 2008 r. w kol. 14 w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Wnioskodawca uważa, iż ma prawo rozliczyć odpis w deklaracji za miesiąc styczeń 2008 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 217, poz.1588) wprowadzono nową metodę jednorazowej (przyspieszonej) amortyzacji dla ”małych podatników” oraz dla podatników rozpoczynających w roku podatkowym prowadzenie działalności gospodarczej.

Nowe zasady amortyzacji polegają na możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych dokonywanych jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, od wartości początkowej środków trwałych z grupy 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50.000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Regulacje w tym zakresie zawierają przepisy art. 22k ust. 7-12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Jak wynika z powyższego, jednorazowej amortyzacji nie można zastosować do samochodów osobowych.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 5a pkt 19 zawiera definicję samochodu osobowego. W myśl tego przepisu samochód osobowy to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

1.  pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanego na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van,
2.  pojazdu samochodowego mającego więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i w którym długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 proc. długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków,
3.  pojazdu samochodowego, który ma otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków,
4.  pojazdu samochodowego, który ma kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,
5.  pojazdu samochodowego będącego pojazdem specjalnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy o VAT.

Stosownie do przepisu art. 5c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony spełnienie wymagań określonych w art. 5a pkt 19 lit. a)-d), pozwalających na niezaliczenie danego pojazdu samochodowego do samochodów osobowych, stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

W myśl art. 22k ust. 7-12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z możliwości dokonania jednorazowego odpisu mogą skorzystać mali przedsiębiorcy lub podatnicy rozpoczynający działalność.

Przepis art. 22k ust. 11 ww. ustawy stanowi, iż ust. 7 tegoż samego artykułu nie ma zastosowania do podatnika rozpoczynającego działalność gospodarczą, który w roku rozpoczęcia tej działalności, a także w okresie dwóch lat, licząc od końca roku poprzedzającego rok jej rozpoczęcia:

*   prowadził działalność gospodarczą samodzielnie lub jako wspólnik spółki niemającej osobowości prawnej lub

*   działalność taką prowadził małżonek tej osoby, jeżeli między małżonkami istniała w tym czasie wspólność majątkowa.

Definicję małego podatnika zawarto natomiast w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z jego treścią, jest to podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 800 000 euro; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.

W przypadku jednorazowej amortyzacji istotnym jest kto nabywa środki trwałe, prowadzi ich ewidencję i dokonuje odpisów amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 24a ww. ustawy osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwane dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Z tych też względów dla celów jednorazowej amortyzacji podatkowej, przy ocenie spełnienia kryteriów pojęcia „małego podatnika” w przypadku:

1.  osób fizycznych prowadzących samodzielnie działalność gospodarczą do limitu 800.000 euro należy uwzględnić przychody wyłącznie z tej działalności, bez względu na uzyskiwanie przychodów z udziału w spółce nie będącej osobą prawną,
2.  gdy działalność gospodarcza wykonywana jest w formie spółki nie będącej osobą prawną do limitu 800.000 euro należy uwzględniać przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w tej spółce.

Z przestawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca w poprzednim roku podatkowym prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, w której wartość obrotu brutto kształtowała się na poziomie niższym niż 800 000 euro. W związku z powyższym pozwala to zaliczyć Wnioskodawcę go do grupy ”małych podatników”.

Reasumując, ze stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku oraz podatkowych unormowań prawnych w tym zakresie wynika, że miał Pan prawo, jako mały podatnik, do dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego pod warunkiem, iż przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym zgodnie z powołanymi przepisami.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.