Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.367.2025.2.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-05
Teza: Ustalenie, czy Spółka jest zobowiązana do pobrania podatku i
jego zapłaty na podstawie art. 26 ust. 1 updop z tytułu
wypłacanych należności tytułem „hardware flat rate” oraz
należności tytułem nabycia kluczy licencyjnych celem ich
odprzedaży klientom
Słowa kluczowe: licencja
należność-należności licencyjne
należność-należność zagraniczna
odsprzedaż
opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
opłata-opłata licencyjna
pobór-pobór podatku u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili
    go Państwo pismem z 8 września 2025 r. (wpływ 9 września 2025 r. ) - w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

1. A Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca) będąca czynnym zarejestrowanym podatnikiem
      podatku od towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
      nabywa od spółki niemieckiej (która nie posiada na terytorium RP stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej) określone usługi wykorzystywane w
      prowadzonej działalności gospodarczej.
      Jednym z rodzajów usług jest zakup usług informatycznych wraz prawem do
      użytkowania, jako użytkownik końcowy oprogramowania SAP. Nabywane przez A
      usługi wsparcia informatycznego świadczone przez B, obejmują w szczególności
      następujące obszary:
        - wsparcie informatyczne, polegające m.in. na świadczeniu usług w zakresie:
          a) bieżącego wsparcia IT,
          b) konsultacji na poziomie organizacyjnym w związku z implementacją
            rozwiązań IT,
          c) zdefiniowania i wykonywania wytycznych dotyczących bezpieczeństwa
            systemu IT obowiązujących wewnątrz Grupy (...) (w tym szyfrowanie
            dysków),
          d) odpowiedzialności za zawieranie umów ramowych w związku z
            korzystaniem z licencji m.in. na oprogramowanie (software) oraz
            urządzenia techniczne (hardware),
          e) świadczenia usług wsparcia w zakresie obsługi centrum danych,
          f) dystrybuowania aktualizacji,
          g) obsługi poczty,
        - wsparcie w zakresie systemu SAP, polegające m.in. na:
          a) utrzymywaniu poszczególnych funkcjonalności SAP (w tym zapewnienie ich
            aktualizacji),
          b) prowadzeniu obsługi użytkowników oraz rozwiązywaniu problemów
            technicznych w pracy systemu SAP/IT,

          c) zapewnianiu podstawowej obsługi SAP poprzez administrowanie bazą
            systemu (tj. użytkownikami, uprawnieniami),
          d) utrzymywaniu niezbędnej infrastruktury,
        - wsparcie serwisowe w zakresie obsługi specjalistycznej drukarki laserowej (w tym
          aktualizacji oprogramowania).
          Zgodnie z postanowieniami umowy celem świadczenia wskazanych powyżej
          usług kontrahent niemiecki dokonuje zakupu sprzętu sieciowego lub serwerów
          (hardware) do swojego centrum danych zlokalizowanego w Niemczech. Spółka
          jako nabywca jest obciążana kosztami zakupu tego sprzętu w proporcji do
          zakresu wykorzystania przez podmiot niemiecki celem świadczenia opisanych
          powyżej usług na rzecz Spółki. Spółka nie nabywa w tym przypadku żadnego
          prawa do używania sprzętu kontrahenta niemieckiego, nie ma wpływu na jego
          wybór, parametry itp. Całość sprzętu jest w całkowitej dyspozycji kontrahenta
          niemieckiego i jest przez ten podmiot wykorzystywana do świadczenia usług na
          rzecz Spółki. Sposób kalkulacji wynagrodzenia opiera się na liczbie aktywnych
          komputerów Spółki. Powyższa opłata określana jest jako „hardware flat rate”.
          Spółka powzięła wątpliwości czy nabywanie usługi „hardware flat rate” jest
          związane z powstaniem zobowiązania w podatku dochodowym, w związku z
          którym na spółce ciąży obowiązek podatkowy - tj. czy w przypadku
          przedmiotowej usługi zastosowanie znajdują przepisy odnoszące się do
          „podatku u źródła”.
    2. Spółka w ramach prowadzanej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży (...)
      nabywa od kontrahenta niemieckiego, a następnie w niezmienionej formie
      odprzedaje swoim kontrahentom:
      a) klucze licencyjne, których istotą jest zezwolenie na korzystanie ze sprzedanego
        urządzenia w większym zakresie niż pierwotnie przewidziano - w tym zakresie
        zakup przez klienta końcowego klucza licencyjnego wiąże się ze zwiększoną
        funkcjonalnością nabywanego urządzenia;
      b) (...) Software - oprogramowanie instalowane przez klienta na komputerze
        wpiętym do sieci przemysłowej, którego zadaniem jest zbieranie danych z
        elektroniki urządzeń sprzedawanych przez Spółkę. Dane zostają wewnątrz u
        klienta, nie są wystawiane do chmury;
      c) (...) - w tym przypadku klient kupuje od Spółki „komputer”, z przeznaczaniem do
        zamontowania na urządzeniu zakupionym od Spółki (możliwe jest zakupienie
        tego typu „komputera” jako oddzielnego modułu lub też zakup urządzenia Spółki
        wraz z „komputerem”). Spółka sprzedaje zatem klientowi urządzenie, którego
        funkcjonalność sprowadza się do wysyłania danych do „chmury” sieciowej wraz z
        licencją (...) na oprogramowanie, które to urządzenie obsługuje. W tym wypadku
        zawierana jest również umowa na przechowywanie jego danych w chmurze, a
        klient cały czas ma dostęp do swoich danych.
    W każdym powyższym przypadku spółka nabywa od kontrahenta niemieckiego licencje
    lub klucze licencyjne. Spółka w żadnym momencie nie wykorzystuje kluczy licencyjnych i
    licencji do prowadzonej działalności gospodarczej (nie korzysta z praw autorskich do

    oprogramowania) i jedyna rola w tym zakresie sprowadza się do odprzedaży uprzednio
    nabytych kluczy i licencji.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:
    Usługi „hardware flat rate” dotyczą zryczałtowanej opłaty za sprzęt komputerowy (np.
    sieciowy, serwery), który jest kupowany od kontrahenta Spółki. Sprzęt jest niezbędny do
    działania aplikacji biznesowych na skalę globalną (np. serwery i switche dla systemów SAP
    itd. itp.). Sprzęt jest zakupiony przez B do ich centrów danych oraz jest przypisywany i
    rozliczany według liczby aktywnych komputerów u Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie
    otrzymuje informacji jaki konkretnie sprzęt zakupuje kontrahent Spółki.
    Spółka zakupuje następujące usługi, które wchodzą w skład „hardware flat rate”:
    - wsparcie informatyczne, polegające m.in. na świadczeniu usług w zakresie:
      a) bieżącego wsparcia IT,
      b) konsultacji na poziomie organizacyjnym w związku z implementacją rozwiązań IT,
      c) zdefiniowania i wykonywania wytycznych dotyczących bezpieczeństwa systemu IT
        obowiązujących wewnątrz Grupy (w tym szyfrowanie dysków),
      d) odpowiedzialności za zawieranie umów ramowych w związku z korzystaniem z
        licencji m.in. na oprogramowanie (software) oraz urządzenia techniczne
        (hardware),
      e) świadczenia usług wsparcia w zakresie obsługi centrum danych,
      f) dystrybuowania aktualizacji,
      g) obsługi poczty,
    - wsparcie w zakresie systemu SAP, polegające m.in. na:
      a) utrzymywaniu poszczególnych funkcjonalności SAP (w tym zapewnienie ich
        aktualizacji),
      b) prowadzeniu obsługi użytkowników oraz rozwiązywaniu problemów technicznych
        w pracy systemu SAP/IT,
      c) zapewnianiu podstawowej obsługi SAP poprzez administrowanie bazą systemu (tj.
        użytkownikami, uprawnieniami),
      d) utrzymywaniu niezbędnej infrastruktury,
    - wsparcie serwisowe w zakresie obsługi specjalistycznej drukarki laserowej (w tym
      aktualizacji oprogramowania).
    Usługi te dotyczą zatem szeroko pojętych kwestii informatycznych związanych z
    oprogramowaniem, które udostępnia kontrahent Spółki. Co istotne Spółka jest tutaj
    użytkownikiem końcowym udostępnianego oprogramowania. Nie jest stroną licencji z
    podmiotem udzielającym licencji. Wnioskodawca nie ma prawa do żadnych działań (w tym
    udzielania sublicencji) innym podmiotom. Jedyne uprawnienie dotyczy wykorzystywania
    oprogramowania (m.in. (...)) do bieżącej działalności Spółki.
    Na fakturach zakupu są wyszczególnione pozycje dotyczące zakupywanych usług w
    ramach opłaty hardware flat rate.
    W związku z zakupem opisanych we wniosku licencji i kluczy licencyjnych nie są
    przenoszone na Spółkę jakiekolwiek prawa autorskie do oprogramowania, bądź też prawa
    pokrewne lub inne prawa uprawniające do rozpowszechniania, udzielania sublicencji
    innym podmiotom, dokonywania zmian w ww. programach.
    Spółka uzyska od Spółki niemieckiej certyfikat rezydencji dokumentujący jej siedzibę dla
    celów podatkowych.

    Wskazali Państwo również dane identyfikujące podmiot niemiecki, będący kontrahentem
    Spółki, któremu Spółka będzie wypłacać należności, o których mowa we wniosku.
    Pytania
    1. Czy Spółka jest zobowiązana do pobrania podatku i jego zapłaty na podstawie art. 26
      ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. z tytułu wypłacanych należności tytułem „hardware flat
      rate”?
    2. Czy Spółka jest zobowiązana do pobrania podatku i jego zapłaty na podstawie art. 26
      ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. z tytułu wypłacanych należności tytułem nabycia kluczy
      licencyjnych celem ich odprzedaży klientom?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Spółka stoi na stanowisku, że nie jest zobowiązana do pobrania podatku i jego zapłaty na
    podstawie art. 26 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. z tytułu wypłacanych należności, o
    których mowa w stanie faktycznym.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust.
    1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i
    2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z
    uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki
    podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo
    niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika
    certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
    określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
    podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie
    dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
    prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z
    podatnikiem.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how).
    Zgodnie z ust. 2 w art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. przepisy ust. 1 stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zgodnie z artykułem 12 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną
    Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku, podpisana w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (dalej: Umowa)
    należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
    mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą
    być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu, mogą
    być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z

    jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych ma
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten
    sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto należności licencyjnych.
    W ust. 3 wspomnianego przepisu umowy zdefiniowano, że określenie „należności
    licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego,
    artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku
    towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego
    lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego
    lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej,
    handlowej lub naukowej.
    Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie
    lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw osobistych oraz do
    wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio lub telewizję
    występów sportowców lub artystów.
    Zestawienie powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że należności
    wypłacane kontrahentowi niemieckiemu (w związku z faktem, że cytowana umowa została
    zawarta z Niemcami) z tytułu nabycia prawa do używania urządzenia przemysłowego,
    którym mogą być maszyny, urządzenia, pojazdy, sprzęt elektroniczny (należności
    licencyjne) podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła przy czym na podstawie umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania wysokość opodatkowania wynosi 5%.
    Niemniej jednak odnosząc przedstawione regulacje do zdarzenia przyszłego należy
    zauważyć, że Wnioskodawca nie nabywa od kontrahenta niemieckiego prawa do używania
    żadnego urządzenia. Umowa między stronami nie dotyczy udzielenia prawa
    Wnioskodawcy do korzystania z cudzego urządzenia przemysłowego. Wręcz przeciwnie
    urządzenia w postaci sprzętu elektronicznego cały czas są wyłącznie w pełnej dyspozycji
    kontrahenta niemieckiego, który wykorzystuje ten sprzęt do świadczenia usług
    niematerialnych na rzecz Wnioskodawcy. Nie występuje zatem w tym wypadku sytuacja, o
    której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., bowiem przepis ten nie
    obejmuje swym zakresem sytuacji opisanych w stanie faktycznym, a co za tym idzie w
    sprawie nie znajdują również zastosowania przepisu umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania z Niemcami.
    W tym stanie rzeczy na Spółce nie ciążą, w związku z wypłatą należności, o którym mowa
    w stanie faktycznym obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób prawnych.
    Ad 2.
    Spółka stoi na stanowisku, że nie jest zobowiązana do pobrania podatku i jego zapłaty na
    podstawie art. 26 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. z tytułu wypłacanych należności za
    nabycie kluczy licencyjnych celem ich odprzedaży klientom.
    Kwalifikacja opłat za zakup oprogramowania (lub szerzej prawa do korzystania z tego
    oprogramowania) jest uzależniona od istoty praw, jakie nabywa odbiorca w ramach
    konkretnej umowy dotyczącej użytkowania i korzystania z oprogramowania.
    Podatkiem u źródła, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., powinny
    zostać objęte opłaty za prawo do korzystania z praw autorskich do oprogramowania (np.
    zwielokrotniania, modyfikowania itd.). W praktyce zatem nie każde wynagrodzenie
    wypłacane zagranicznemu dostawcy w związku z zakupem licencji do oprogramowania
    będzie generowało obowiązek poboru podatku u źródła.
    Zagadnienie podatku u źródła na poziomie transgranicznym uregulowane jest w
    poszczególnych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania (w analizowanym
    przypadku w umowie z Niemcami), zatem przy jego analizie zasadnym jest sięgnięcie do
    Komentarza do Konwencji Modelowej OECD, która to Konwencja jest wzorem dla
    tworzonych umów.

    W komentarzu do artykułu 12 Konwencji dot. należności licencyjnych w pkt 14.4
    wskazano: „porozumienia między właścicielem praw autorskich do programu a
    pośrednikiem zobowiązanym do dystrybucji często przewidują, że dystrybutor ma prawo
    do rozprowadzania kopii oprogramowań bez prawa kopiowania ich. W ramach transakcji
    tego typu prawa nabyte w odniesieniu do praw autorskich ograniczają się jedynie do praw
    niezbędnych dla pośrednika handlowego umożliwiających mu dystrybucję kopii
    programów. W takiej transakcji dystrybutorzy płacą tylko za nabycie kopii oprogramowań,
    a nie za korzystanie z jakiegokolwiek prawa do korzystania z praw autorskich do
    oprogramowań. Dlatego w ramach transakcji, w trakcie której dystrybutor dokonuje
    zapłaty za nabycie i dystrybucję kopii oprogramowania (bez nabycia prawa do kopiowania
    tego oprogramowania), prawa dotyczące działań podejmowanych dla celów dystrybucji
    oprogramowań nie powinny być brane pod uwagę przy analizowaniu charakteru
    transakcji na potrzeby podatkowe. Wypłaty tego rodzaju powinny być traktowane jako
    zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu artykułu 7 i to niezależnie od faktu, czy
    rozprowadzane kopie dostarczane są na nośniku materialnym lub drogą elektroniczną
    (ponieważ dystrybutor nie ma prawa powielania oprogramowań), lub niezależnie od faktu,
    że oprogramowanie jest przedmiotem nieznacznych modyfikacji w celu ułatwienia jego
    zainstalowania”.
    Z uwagi na to, że Spółka jako dystrybutor w istocie nie korzysta w żaden sposób z praw
    autorskich do oprogramowania, poza zakresem niezbędnym dla przekazania ich klientowi
    (udostępnienie klucza licencyjnego), który jest użytkownikiem oprogramowania, to nie
    sposób uznać, aby wypłacane wynagrodzenie za klucz licencyjny stanowi należności
    licencyjne w rozumieniu artykułu 12 Konwencji Modelowej oraz art. 12 Umowy. W efekcie,
    wynagrodzenie wypłacane na rzecz dostawcy oprogramowania przez Spółkę pełniącą rolę
    „dystrybutora” powinno być kwalifikowane jako tzw. zyski przedsiębiorstw, opodatkowane
    wyłącznie w państwie rezydencji dostawcy.
    Zgodnie bowiem z art. 7 Umowy zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam
    zakład.
    To z kolei oznacza brak możliwości objęcia takich wypłat dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r., a w konsekwencji brak obowiązku poboru podatku u źródła na
    podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody

      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której
    znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania
    podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów
    uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których
    źródło położone jest na terytorium Polski.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how)
      - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik

      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Należy zauważyć, że w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT mieszczą się m.in.
    przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego.
    Kluczowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest rozumienie użytego w art. 21
    ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zwrotu „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, w tym także środka transportu”, a w szczególności pojęcia „urządzenie
    przemysłowe”. W ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej słowa „urządzenie
    przemysłowe”. Niezbędnym jest zatem odwołanie do języka potocznego albowiem
    regułom języka normatywnego odpowiadają określone dyrektywy wykładni językowej, w
    myśl których (...) przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej przypisać takie znaczenie,
    jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne względy przemawiają za odstępstwem
    od tego znaczenia (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 99). Za punkt
    wyjścia przy interpretacji znaczenia wyrazów „urządzenie” i „przemysłowe” należy przyjąć
    ich znaczenie słownikowe. Otóż, wyraz „urządzenie” występuje w znaczeniu „przedmiotu o
    złożonej konstrukcji, wykonującego lub ułatwiającego określoną pracę” (Wielki Słownik
    Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „mechanizmu bądź zespołu mechanizmów, niekiedy
    bardzo skomplikowanych technicznie, służących do wykonywania określonych czynności,
    pełniących jakąś funkcję; przyrządu” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja,
    s. 749); „mechanizmu lub zespołu mechanizmów, służącego do wykonania określonych
    czynności” (Słownik Języka Polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Zaś wyraz „przemysłowy”
    oznacza „związany z przemysłem, używany, stosowany w przemyśle” (Nowy Słownik Języka
    Polskiego, por red. B. Dunaja, s. 543). Z kolei wyraz „przemysł” oznacza „działalność
    polegającą na produkcji towarów określonego rodzaju na dużą skalę, przy użyciu maszyn”
    (Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „podstawowy dział gospodarki,
    obejmujący masowe wytwarzanie za pomocą środków technicznych określonej grupy
    wyrobów” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 543).
    W świetle powyższych definicji oraz zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie
    stanowiskiem przyjąć należy, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” (podobnie jak
    handlowe lub naukowe), ma charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie
    wszelkie możliwe urządzenia, stanowiące pewien zespół mechanizmów, elementów
    technicznych, które mogą mieć zastosowanie w działalności podmiotów o określonej
    specyfice - przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Tym samym, zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa prowadzą do
    wniosku, że pojęcie urządzenia „przemysłowego, handlowego lub naukowego” obejmuje
    wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być
    związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane
    bezpośrednio w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego i
    detalicznego), czy nauki.
    Mając na uwadze przytoczony powyżej art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o CIT oraz
    przedstawiony opis sprawy w tym miejscu należy odnieść się do zapisów umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską, a
    państwem, w którym kontrahent Wnioskodawcy posiada siedzibę.
    Zasadne jest odwołanie się do przepisów Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską
    a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.
    (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej: UPO).
    Stosownie do treści art. 12 ust. 1 UPO:

      Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Na mocy art. 12 ust. 2 UPO:
      Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu,
      mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności
      licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty
      brutto należności licencyjnych.
    W art. 12 ust. 3 UPO strony zdefiniowały, że:
      Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
      praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
      filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu,
      tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za
      informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
      naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat
      za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych
      praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie
      przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 UPO:
      Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli
      osoba uprawniona do należności licencyjnych, mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne, działalność gospodarczą
      poprzez zakład w nim położony, bądź wykonuje wolny zawód w oparciu o stałą
      placówkę tam położoną, a prawa lub majątek, z tytułu których wypłacane są
      należności licencyjne, faktycznie wiążą się z działalnością tego zakładu lub stałej
      placówki. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.
    Natomiast na podstawie art. 7 ust. 1 UPO:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
    Jednakże według art. 7 ust. 7 UPO:
      Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych
      artykułach niniejszej umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie będą
      naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    W myśl art. 3 ust. 2 UPO:
      Przy stosowaniu niniejszej Umowy przez umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu
      nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej nie zdefiniowane,
      będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z prawem
      tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa,
      przy czym znaczenie wynikające ze stosowania ustawodawstwa podatkowego tego
      Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez
      inne przepisy prawne tego Państwa.

    Zatem, w celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy odnieść
    się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: ustawa o prawie autorskim), który
    stwierdza, że:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy wskazano, że:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
      naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór,
    będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tegoż artykułu ma charakter
    pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza
    ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako
    katalog otwarty.
    Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się
    porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu.
    Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż
    jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2
    pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego.
    Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki
    wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami
    graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości, czyli
    literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.
    Stosownie do art. 52 ustawy o prawie autorskim:
    1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie
      powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.
    2. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie powoduje
      przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.
    3. Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie, w
      jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału może
      jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za
      korzystanie.
    Zgodnie z art. 67 ustawy o prawie autorskim:
    1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w
      umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.
    2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób
      (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę
      upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu
      eksploatacji (licencja niewyłączna).
    3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej osoby do
      korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.
    4. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może dochodzić
      roszczeń z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym
      umową licencyjną.

    5. Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem
      nieważności.
    W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o prawie autorskim:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia.
    Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od
    formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu
    maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera” itd. Podlega on
    ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w
    dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.
    Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim,
    przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.
    Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa
    autorskiego.
    Należy podkreślić, że Państwa - Strony UPO ww. UPO posłużyły się sformułowaniem
    „wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego”. Tym
    samym ww. definicja obejmuje całość chronionych praw autorskich na gruncie polskiej
    ustawy. Fakt, że program komputerowy jest utworem stanowiącym przedmiot prawa
    autorskiego jest czynnikiem wystarczającym do włączenia oprogramowania do definicji
    należności licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw autorskich dzieła literackiego,
    artystycznego lub naukowego. Intencją Państw - Stron Umowy było objęcie zakresem
    dyspozycji artykułu 12 powołanej umowy UPO, który odnosi się do pojęcia „należności
    licencyjnych”, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z korzystaniem z
    jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na gruncie prawa
    krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów
    komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem program
    komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.
    Interpretując przepisy zawarte w powołanej powyżej umowie o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zawartej pomiędzy Polską, a Niemcami należy także zwrócić uwagę na
    tekst Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD, stanowiącej
    wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę,
    jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez
    wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania
    zawartych w niej postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są
    źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy
    rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    I tak, pkt 13.1 Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne),
    wyraźnie stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki,
    artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej,
    najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła
    naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub
    prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”,
    należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód

    uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak
    „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie
    międzynarodowego prawa podatkowego.
    W tym kontekście należy zauważyć, że zgodnie z pkt 14.4 Komentarza do Modelowej
    Konwencji OECD porozumienia między właścicielem praw autorskich do programu a
    pośrednikiem zobowiązanym do dystrybucji często przewidują, że dystrybutor ma prawo
    do rozprowadzania kopii oprogramowań bez prawa kopiowania ich. W ramach transakcji
    tego typu prawa nabyte w odniesieniu do praw autorskich ograniczają się jedynie do praw
    niezbędnych dla pośrednika handlowego umożliwiających mu dystrybucję kopii
    programów. W takiej transakcji dystrybutorzy płacą tylko za nabycie kopii oprogramowań,
    a nie za korzystanie z jakiegokolwiek prawa do korzystania z praw autorskich do
    oprogramowań. Dlatego w ramach transakcji, w trakcie której dystrybutor dokonuje
    zapłaty za nabycie i dystrybucję kopii oprogramowania (bez nabycia prawa do kopiowania
    tego oprogramowania), prawa dotyczące działań podejmowanych dla celów dystrybucji
    oprogramowań nie powinny być brane pod uwagę przy analizowaniu charakteru
    transakcji na potrzeby podatkowe. Wypłaty tego rodzaju powinny być traktowane jako
    zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu artykułu 7 i to niezależnie od faktu, czy
    rozprowadzane kopie dostarczane są na nośniku materialnym lub drogą elektroniczną
    (ponieważ dystrybutor nie ma prawa powielania oprogramowań), lub niezależnie od faktu,
    że oprogramowanie jest przedmiotem nieznacznych modyfikacji w celu ułatwienia jego
    zainstalowania.
    Ad 1.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy Spółka jest
    zobowiązana do pobrania podatku i jego zapłaty na podstawie art. 26 ustawy o CIT z
    tytułu wypłacanych należności tytułem „hardware flat rate”.
    Należy zauważyć, że w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT mieszczą się m.in.
    przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego.
    W rozpatrywanej sprawie nabywają Państwo od podmiotu z siedzibą na terytorium
    Niemiec usługi „hardware flat rate”, które dotyczą zryczałtowanej opłaty za sprzęt
    komputerowy. W celu świadczenia ww. usług na rzecz Spółki, Wnioskodawca jako
    nabywca jest obciążany kosztami zakupu sprzętu sieciowego lub serwerów w proporcji do
    zakresu wykorzystania ich przez podmiot niemiecki. Spółka nie nabywa w tym przypadku
    żadnego prawa do używania sprzętu kontrahenta i nie otrzymuje też informacji jaki
    konkretnie sprzęt zakupuje kontrahent Spółki. Całość sprzętu jest w całkowitej dyspozycji
    kontrahenta niemieckiego i jest przez ten podmiot wykorzystywana do świadczenia ww.
    usług. Sposób kalkulacji wynagrodzenia opiera się na liczbie aktywnych komputerów
    Spółki.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa do przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    stwierdzić należy, że należności z tytułu usługi „hardware flat rate” nie można
    zakwalifikować do grupy przychodów w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Zauważyć należy, że nabywając ww. usługi Spółka nie nabywa od kontrahenta
    niemieckiego prawa do używania żadnego urządzenia, bowiem sprzęt elektroniczny o
    którym mowa we wniosku jest wyłącznie w pełnej dyspozycji kontrahenta niemieckiego,
    który wykorzystuje go do świadczenia usług niematerialnych na rzecz Wnioskodawcy.
    W związku z powyższym, wydatki ponoszone przez Państwa Spółkę z tytułu wypłacanych
    należności tytułem „hardware flat rate” nie mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT, a tym samym Spółka nie będzie zobowiązana do pobrania podatku na
    podstawie art. 26 ustawy o CIT od ww. należności a ponadto do tych wypłaconych
    należności nie znajdą zastosowania przepisy UPO.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

    Ad 2
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia, czy Spółka jest
    zobowiązana do pobrania podatku i jego zapłaty na podstawie art. 26 ustawy o CIT z
    tytułu wypłacanych należności tytułem nabycia kluczy licencyjnych celem ich odprzedaży
    klientom.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzanej działalności gospodarczej Spółka
    nabywa od kontrahenta niemieckiego klucze licencyjne, których istotą jest zezwolenie na
    korzystanie ze sprzedanego urządzenia w większym zakresie niż pierwotnie przewidziano.
    W tym zakresie zakup przez klienta końcowego klucza licencyjnego wiąże się ze
    zwiększoną funkcjonalnością nabywanego urządzenia. Zatem, w tym przypadku dochodzi
    do nabycia przez Spółkę od kontrahenta niemieckiego licencji lub kluczy licencyjnych.
    Z powyższego wynika, że w sytuacji nabycia kluczy licencyjnych dochodzi do przeniesienia
    autorskich praw majątkowych na Spółkę. Spółka nabywa od kontrahenta niemieckiego
    klucze licencyjne, a tym samym są na Nią przenoszone prawa autorskie do nabywanego
    oprogramowania. Jednak Spółka jako dystrybutor w ramach prowadzonej działalności nie
    korzysta w żaden sposób z tych kluczy licencyjnych lecz są one odsprzedawane klientom
    którzy są użytkownikami oprogramowania.
    Tym samym należności wypłacane tytułem nabycia kluczy licencyjnych celem ich
    odsprzedaży klientom mieszczą się w zakresie praw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT, tj. w zakresie przychodów z praw autorskich i praw pokrewnych.
    Mając jednak na uwadze brzmienie przepisu art. 12 UPO odnoszącego się do definicji
    należności licencyjnych zgodnie z którym należności oznaczają „wszelkiego rodzaju
    należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich
    do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego” należy podkreślić, że w
    rozpatrywanej sprawie nie mamy jednak do czynienia z użytkowaniem tych praw, ale
    jedynie ich dystrybucją w niezmienionej formie na rzecz kontrahenta Spółki.
    Z powyższego wynika zatem, że wypłacane wynagrodzenie za nabywane klucze licencyjne
    nie stanowi należności licencyjnych w rozumieniu art. 12 UPO. W takiej sytuacji dochód
    kontrahenta Spółki w postaci wynagrodzenia, jakie otrzymuje z tytułu sprzedaży kluczy
    licencyjnych, należy kwalifikować jako „zyski przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 7 UPO.
    W konsekwencji wypłacone należności z tytułu nabycia kluczy licencyjnych stanowią prawa
    autorskie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, jednak w sytuacji posiadania
    certyfikatu rezydencji kontrahenta i zachowania warunków należytej staranności na
    podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT nie mają Państwo obowiązku pobrania i zapłaty
    podatku u źródła z analizowanego tytułu z uwagi na brzmienie art. 7 ust. 1 UPO.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 w zakresie:
      - nieobjęcia wypłaconych należności za nabycie kluczy licencyjnych uregulowaniami
      wynikającymi z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT należy uznać za nieprawidłowe,
      - braku obowiązku poboru i zapłaty podatku na podstawie art. 26 ustawy o CIT należy
      uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.