Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.26.2021.2.JS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-03-29
Teza: nieuznanie Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą nieruchomości
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; działki; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 9 stycznia 2021 r. (data wpływu 18 stycznia 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 marca 2021 r. (data wpływu 22 marca 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą nieruchomości **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 stycznia 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą nieruchomości.

Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 12 marca 2021 r. o doprecyzowanie opisu sprawy, przeformułowanie pytania i własnego stanowiska, a także wskazanie, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego oraz podanie adresu elektronicznego do doręczeń.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku).

1.  Wnioskodawczyni pozostaje od roku 1984 w związku małżeńskim z T. Małżonkowie mają trójkę dzieci: A. (ur. 1985 r.), M. (ur. 1990 r.) i S. (ur. 1995 r.).
2.  W 1995 r. Wnioskodawczyni – wraz z jej małżonkiem, innym małżeństwem i jeszcze jedną osobą – nabyła niezabudowaną nieruchomość rolną o łącznej powierzchni 13,67 ha z przeznaczeniem na prowadzenie tam działalności rolniczej i wzniesieniem domów dla każdej z rodzin. Nabycie nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego. W ramach tej transakcji Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem nabyli za środki pochodzące z ich majątku dorobkowego do łączącej ich ustawowej wspólności małżeńskiej udział wynoszący 27/50 części tej nieruchomości.
3.  Nieruchomość składała się z szeregu działek ewidencyjnych, które mocą decyzji administracyjnej wydanej w 1996 r. zostały scalone w jedną działkę.
4.  Następnie aktem notarialnym w 1996 r. pięcioro wskazanych wyżej współwłaścicieli dokonało zniesienia współwłasności tej działki. W rezultacie Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem stali się wyłącznymi właścicielami w ramach ustawowej wspólności małżeńskiej nieruchomości składającej się z czterech działek o łącznej powierzchni 7,40 ha.
5.  Wnioskodawczyni jest rolnikiem ubezpieczonym w KRUS od 1999 r. i nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. Natomiast małżonek Wnioskodawczyni w czasie nabycia nieruchomości w 1995 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie produkcji odzieży. Obecnie (ów małżonek) prowadzi działalność w zakresie obrotu nieruchomościami (przeważającym przedmiotem prowadzonej działalności jest PKD 68.20.Z wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi). Jest zarejestrowany zarówno w CEIDG, jak i w rejestrze VAT jako podatnik czynny. Warto w tym miejscu przywołać tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Białymstoku z dnia 28 lutego 2012 r., I SA/Bk 473/11: „Sam zamiar jednokrotnej sprzedaży posiadanego majątku (udziale w prawie własności lokalu użytkowego oraz w prawie wieczystego użytkowania gruntu), przez podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej, nie może nadać temu podmiotowi statusu podatnika podatku od towarów i usług.”.
6.  Począwszy od chwili jej nabycia w 1995 r. przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana na cele działalności gospodarczej – w szczególności nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innej umowy cywilno-prawnej. Początkowo, przez kilka lat, była natomiast wykorzystywana na cele rolnicze, w szczególności była regularnie koszona. W późniejszym czasie ziemia leżała odłogiem. Na nieruchomości nie produkowano jednak płodów rolnych, które podlegałyby późniejszej sprzedaży.
7.  Nie podejmowano żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości czy też atrakcyjności nieruchomości. W szczególności – nie dokonywano na nieruchomości żadnych inwestycji, nie „uzbrojono” nieruchomości, nie postawiono ogrodzenia, nie utwardzono drogi, nie doprowadzono jakichkolwiek mediów (chociaż w sąsiedztwie mieszkańcy wykonali wodociąg wiejski), w końcu zaś – nie podejmowano żadnej aktywności w kierunku reklamowania nieruchomości jako przedmiotu sprzedaży. Wnioskodawczyni ani jej małżonek nie występowali o wydanie tzw. warunków przyłączenia mediów, ani o wydanie decyzji administracyjnych, np. w przedmiocie warunków zabudowy, w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie podejmowano żadnych działań mających na celu tzw. odrolnienie nieruchomości.
8.  Nieruchomość nie została zaliczona do środków trwałych prowadzonej przez małżonka Wnioskodawczyni działalności gospodarczej. Do kosztów tej działalności nie zaliczano żadnych wydatków ponoszonych na nieruchomość – w szczególności podatku rolnego. Nie płacono podatku od nieruchomości (tylko podatek rolny).
9.  W drugiej dekadzie XXI w., w związku z osiągnięciem przez dzieci Wnioskodawczyni dorosłości oraz rozpoczęciem przez nie zakładania ich własnych rodzin, Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem podjęli decyzję o dalszym podziale nieruchomości mającym na celu umożliwienie podziału majątku pomiędzy rodziców (a zatem Wnioskodawczynię wraz z małżonkiem) oraz trójkę dzieci wraz z ich rodzinami. W rezultacie, zgodnie z projektem z 2017 r., nieruchomość została ostatecznie podzielona w taki sposób, że każda z istniejących działek ewidencyjnych została podzielona na dwie, a nadto powstały dwie dodatkowe działki stanowiące drogę dojazdową. Dzięki tak dokonanemu podziałowi każda z czterech rodzin (rodzice oraz nowe pokolenie – rodziny trójki dzieci) miała mieć zapewniony odpowiedni dojazd do głównej drogi publicznej w sposób zupełnie autonomiczny – tj. wykluczający konieczność dokonywania późniejszych uzgodnień (ustanawiania służebności itp.) w razie choćby pogorszenia się relacji między krewnymi. Powstałe w wyniku podziału działki oznaczone są w ewidencji gruntów jako „użytek rolny” lub „użytek rolny oraz grunty zadrzewione i zakrzewione”.
10.  Obecnie obowiązujący (od 2016 r.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy określa przeznaczenie działek w sposób następujący: tereny rolnicze (działki nr 1, 2, 3, 4 i 5), tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny rolnicze, publiczne drogi klasy zbiorczej (nr 6 i 7), tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, tereny rolnicze, drogi wewnętrzne (nr 8 i 9), tereny zabudowy mieszkaniowej z ograniczonym rozwojem, publiczne drogi klasy zbiorczej (nr 10).
11.  W roku 2020 – na co istotny wpływ miała również ogólnoświatowa pandemia Covid-19 wywołana wirusem SARS-CoV-2 – Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zrewidowali swoje wcześniejsze plany. Zamierzali w roku 2021 lub 2022 dokonać sprzedaży nieruchomości jednemu nabywcy, a następnie pochodzące z transakcji uzyskane środki rozdzielić między siebie i dzieci.

11a. Wypadki potoczyły się szybciej niż pierwotnie zamierzali: zawarli z nabywcą warunkową umowę przedwstępną, która przewidywała, że:

1.  strony były zobowiązane do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży, przenoszącej prawo własności nieruchomości na nabywcę za zapłatą pełnej kwoty ceny na rzecz sprzedających;
2.  sprzedający byli zobowiązani do wystąpienia z wnioskiem do Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa o wydanie zgody na zbycie przedmiotowej nieruchomości przez sprzedających oraz do uzyskania w umówionym terminie ostatecznej i prawomocnej zgody;
3.  sprzedający byli zobowiązani do niedokonywania rozporządzeń na rzecz osób trzecich, nieobciążania nieruchomości prawami na rzecz osób trzecich, niezawierania z osobami trzecimi umów przedwstępnych lub innych zobowiązujących do przeniesienia własności nieruchomości;
4.  nabywca był uprawniony do odstąpienia od umowy, jeśli zgoda nie zostałaby uzyskana w terminie. W umowie przedwstępnej zastrzeżono warunek, który musiał zostać spełniony w celu zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży, przenoszącej prawo własności nieruchomości na nabywcę. Warunkiem tym było wydanie przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w umówionym terminie ostatecznej i prawomocnej zgody na zbycie przedmiotowej nieruchomości przez sprzedających. Sprzedający nie udzielili nabywcy pełnomocnictwa do działania w ich imieniu.

11b. Następnie – w dniu 1 marca 2021 r. – w wykonaniu umowy przedwstępnej zawarto umowę przyrzeczoną, na podstawie której Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem sprzedali nabywcy przedmiotową nieruchomość. Sprzedaż została opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W toku postępowania o wydanie interpretacji planowane zdarzenie przyszłe zmaterializowało się zatem. Stąd też niniejszy wniosek został zmodyfikowany jako dotyczący zaistniałego stanu faktycznego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku).

1.  Czy przy sprzedaży nieruchomości jednemu nabywcy zbywca (Wnioskodawczyni) powinna być traktowana jako podatnik podatku od towarów i usług?

1.  (Analogiczny wniosek o interpretację został złożony przez małżonka Wnioskodawczyni).

Zdaniem Wnioskodawczyni (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku):

1.  Na postawione w niniejszym wniosku pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej. Przy sprzedaży nieruchomości jednemu nabywcy zbywca (Wnioskodawczyni) nie powinna być traktowana jako podatnik podatku od towarów i usług. Zaistniała transakcja nie była bowiem objęta przedmiotowym zakresem obowiązku podatkowego kreowanego postanowieniami ustawy od towarów i usług. Ergo: zbycie nieruchomości nie podlegało opodatkowaniu i tym samym Wnioskodawczyni nie była zobowiązana do odprowadzenia podatku od towarów i usług.
2.  Zgodnie z art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami tego podatku są m.in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Z kolei zaś działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Orzecznictwo sądowo-administracyjne wymaga by działalność gospodarcza prowadzona była „w sposób zorganizowany i ciągły, na co wskazuje planowa realizacja określonych zadań oraz podejmowanie ich w sposób systematyczny i powtarzalny” (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2017 r., II FSK 1446/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2019 r., II FSK 829/17).
3.  Wskazana wyżej definicja podatnika oraz definicja działalności gospodarczej mają zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania, albowiem wynika z nich, że opodatkowaniu mogą podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika. Należy w tym miejscu zauważyć, że obie te cechy powinny zostać spełnione jednocześnie, co oznacza, że w odniesieniu do danej czynności konkretny podmiot powinien występować w charakterze podatnika. Tak więc, wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu przez podmiot niewystępujący w tym przypadku w charakterze podatnika – nawet jeśli tak w ogóle jest on podatnikiem z innego tytułu (jak małżonek Wnioskodawczyni) – pozostaje poza zakresem opodatkowania (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Białymstoku z dnia 28 lutego 2012 r., I SA/Bk 473/11, powołującym m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r., I FPS 3/07). Wymaga podkreślenia, że Wnioskodawczyni w ogóle nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
4.  Obiektywnie oceniając całokształt kontekstu sytuacji, w której Wnioskodawczyni dokonała transakcji zbycia nieruchomości należy przyjąć, że Wnioskodawczyni nie działała w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości jako podatnik, ponieważ zbycie tej nieruchomości nie spełnia przesłanek działalności gospodarczej. Za powyższym stanowiskiem przemawia opisana we wcześniejszej części wniosku historia posiadania nieruchomości przez Wnioskodawczynię na przestrzeni ćwierćwiecza – okresu przeszło dwudziestu pięciu lat.
5.  Nabycie nieruchomości w 1995 r. miało charakter prawnorodzinny. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zakupili nieruchomość na potrzeby majątku prywatnego. Na nieruchomości mieli zamiar prowadzić gospodarstwo rolne, które w dalszej przyszłości miało zostać podzielone między nich (starzejących się rodziców) oraz trzy rodziny założone przez nowe pokolenie. Dokonany w 2017 r. podział nieruchomości wpisuje się w przedstawiony powyżej głęboki kontekst sytuacji rodzinnej Wnioskodawczyni, jej małżonka oraz trójki dorosłych już dzieci.
6.  Dokonanie podziału nieruchomości samo w sobie nie ma charakteru decydującego, skutkującego przyjęciem, że późniejsza sprzedaż następuje w toku działalności gospodarczej. Dokonanie podziału nieruchomości nie wykracza poza wykonywanie zarządu majątkiem prywatnym, na co wskazuje zarówno orzecznictwo europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów i Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, punkt 38: „Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca”; nota bene w tej sprawie dokonano podziału na 64 działki – punkt 13), jak i szereg rozstrzygnięć krajowych Naczelnego Sądu Administracyjnego z ostatnich lat (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2019 r., II FSK 829/17; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2019 r., I FSK 796/17: „wystąpienie o decyzję o warunkach zabudowy i podział nieruchomości na kilka mniejszych nie oznaczają jeszcze, że sprzedający działa jak profesjonalista”; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2016 r., II FSK 1423/14: „(\`(...)\`) zwłaszcza w warunkach rozregulowanej sytuacji na rynku pracy, niepewności co do sposobu zaspokojenia w przyszłości potrzeb własnych i rodziny, do naturalnych zachowań należy lokowanie wolnych środków finansowych w różne dobra, które w określonej perspektywie czasowej mogą zostać korzystnie spieniężone. Do takich dóbr należą m.in. nieruchomości. Samo tylko wyodrębnienie z jednej nieruchomości działek gruntu, powiązane także z koniecznością uprzedniego uzyskania stosownych decyzji administracyjnych (zatwierdzenie podziału, ustalenie warunków zabudowy – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) nie wykracza poza działania mieszczące się w zwykłym zarządzie własnymi sprawami majątkowymi.”).
7.  Należy podkreślić, że Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, zaś jej małżonek – chociaż prowadzi taką działalność – to nie wykorzystywał przedmiotowej nieruchomości na cele działalności gospodarczej: w szczególności nieruchomość nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innej umowy cywilno-prawnej. Początkowo, przez kilka lat, była wykorzystywana na cele rolnicze, w szczególności regularnie koszona. W późniejszym czasie ziemia leżała odłogiem. Na nieruchomości nie produkowano jednak płodów rolnych, które podlegałyby późniejszej sprzedaży.
8.  Nie podejmowano żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości czy też atrakcyjności nieruchomości – zarówno co do części jak i co do całości nieruchomości. W szczególności – nie dokonywano na nieruchomości żadnych inwestycji, nie „uzbrojono” nieruchomości, nie postawiono ogrodzenia, nie utwardzono drogi, nie doprowadzono jakichkolwiek mediów (chociaż w sąsiedztwie mieszkańcy wykonali wodociąg wiejski). W końcu zaś – nie podejmowano żadnej aktywności marketingowej w kierunku reklamowania nieruchomości jako przedmiotu sprzedaży, takiej jak ustawienie reklamy wielkopowierzchniowej (billboard) na nieruchomości, zamieszczenie ogłoszeń w prasie i w Internecie, nawiązanie współpracy z biurem pośrednictwa nieruchomości (jak miało to miejsce chociażby na gruncie stanu faktycznego będącego przedmiotem rozstrzygnięcia w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012 r., I SA/Kr 299/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2019 r., II FSK 829/17).
9.  Wnioskodawczyni ani jej małżonek nie występowali o wydanie tzw. warunków przyłączenia mediów, ani o wydanie decyzji administracyjnych, np. w przedmiocie warunków zabudowy, w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zdaniem Zainteresowanej należy zauważyć, że na gruncie orzecznictwa sądowo-administracyjnego uznaje się właśnie wystąpienie o wydanie wskazanych „warunków” lub decyzji administracyjnych za kluczowe dla rozstrzygnięcia sporu o status podatkowy transakcji sprzedaży nieruchomości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2019 r., I FSK 1621/19; tak samo na gruncie indywidualnej interpretacji podatkowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 sierpnia 2019 r., 0115-KDIT1-3.4012.270.2019.3.BJ). W niniejszej sprawie Wnioskodawczyni ani jej małżonek nie podejmowali żadnych działań mających na celu tzw. odrolnienie nieruchomości.
10.  Należy w tym miejscu podkreślić, że małżonek Wnioskodawczyni podejmował podobne działania na innych swoich nieruchomościach, które były przedmiotem obrotu w ramach prowadzonej przez niego działalności. Nie można by wobec tego twierdzić, że Wnioskodawczyni i jej małżonek nie podejmowali takich działań, bo np. nie wiedzieli o nich lub nie umieli ich podjąć.
11.  Wnioskodawczyni nie podejmowała aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, nie angażowała środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, których obecność pozwalałaby uznać Wnioskodawczynię za podmiot prowadzący w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów i Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, punkt 39-40, 51; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2020 r., I FSK 357/19). Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów i Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, punkt 36).
12.  Przedmiotowa nieruchomość nie została zaliczona do środków trwałych prowadzonej przez małżonka Wnioskodawczyni działalności gospodarczej. Do kosztów tej działalności nie zaliczano żadnych wydatków ponoszonych na nieruchomość – w szczególności podatku rolnego. Nie płacono podatku od nieruchomości (tylko podatek rolny). Wskazuje to – wraz z pozostałymi wskazanymi w niniejszym wniosku okolicznościami – na stały i konsekwentny zamiar traktowania przedmiotowej nieruchomości jako pozostającej poza zakresem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni i jej małżonka (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012 r., I SA/Kr 299/11: „W sytuacji, w której dany podmiot dokonuje sprzedaży towarów z majątku prywatnego (nienabytego w celu odprzedaży, choć z dopuszczeniem takiej możliwości), nie jest podatnikiem w zakresie tych czynności. W każdym przypadku decydujące znaczenie powinien mieć zamiar nabycia przedmiotowych gruntów (które są później sprzedawane przez takiego nabywcę). Jeśli z okoliczności sprawy wynika, że zamiarem nabycia było późniejsze odsprzedanie gruntów, to – zasadniczo – należałoby takiego sprzedawcę uznać za podatnika w zakresie tych sprzedaży. Decydujące znaczenie mają zamiar i okoliczności nabycia składników majątku, w szczególności to, czy nabycie dotyczyło zaspokojenia własnych (prywatnych) potrzeb podatnika, czy też miało związek z prowadzoną działalnością handlową. Jeśli natomiast sprzedawca gruntów nabywał te grunty do majątku prywatnego, dopuszczając wprawdzie możliwość odprzedaży, lecz nie było to jego głównym celem, wówczas, co do zasady, w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntów nie powinien być tradowany jako podatnik w podatku od towarów i usług”). A contrario, na kanwie sprawy rozstrzygniętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Krakowie z dnia 22 września 2016 r., I SA/Kr 737/16, podatnik deklarował, że miał zamiar na nieruchomości budować obiekty handlowe.
13.  Wejście w życie planu miejscowego w 2016 r. jest okolicznością względem Wnioskodawczyni zewnętrzną i nie może eo ipso w jakikolwiek sposób rzutować na zagadnienie statusu podatkowego planowanej transakcji. Jak wskazuje orzecznictwo europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby” (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów i Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, punkt 50).
14.  W końcu zaś na stanowcze podkreślenie zasługuje okoliczność, że pomiędzy nabyciem nieruchomości w 1995 r. a zbyciem, które nastąpiło w roku 2021, upłynęło ponad dwadzieścia pięć lat – ćwierćwiecze, które można traktować jako czasokres jednego pokolenia. Porównawczo, można wskazać, że w innych rozstrzygnięciach dotyczących przedmiotowego problemu okres pomiędzy nabyciem a zbyciem nieruchomości liczył zazwyczaj jedynie kilka lat – np. cztery (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów i Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, punkt 12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Krakowie z dnia 22 września 2016 r., I SA/Kr 737/16; na kanwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012 r., I SA/Kr 299/11, podatnik podjął działania zmierzające do zbycia – uzyskanie pozwolenia na budowę – już w rok po nabyciu). W sprawie, która zakończyła się uwzględnieniem skargi kasacyjnej podatnika ów okres liczył lat szesnaście (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2019 r., II FSK 829/17).
15.  Nawet gdyby przyjąć, że małżonek Wnioskodawczyni w zakresie transakcji zbycia przedmiotowej nieruchomości jest podatnikiem podatku od towarów i usług, ta okoliczność sama w sobie, nie prowadzi do konkluzji o konieczności opodatkowania tym podatkiem Wnioskodawczyni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Białymstoku z dnia 28 lutego 2012 r., I SA/Bk 473/11).
16.  Reasumując, tak długi okres pomiędzy nabyciem a zbyciem przedmiotowej nieruchomości niweczy możliwość przypisania transakcji zbycia nieruchomości statusu czynności stanowiącej przejaw działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Nabycie nieruchomości nie nastąpiło z zamiarem jej późniejszego zbycia. Wręcz przeciwnie – potwierdza, że nieliczne działania odnoszące się do nieruchomości na przestrzeni dwudziestu pięciu lat miały charakter czynności zarządzania lub korzystania z własnego majątku prywatnego. Zaistniała transakcja stanowi jedynie czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. C-180/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów i Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, punkt 49), co prowadzi do konstatacji o poprawności stanowiska Wnioskodawczyni.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1.  określone udziały w nieruchomości,
2.  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3.  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, z późn. zm.). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego).

Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 ustawy Kodeks cywilny). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359).

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Zatem, zgodnie z powołanymi przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – art. 15 ust. 2 ustawy.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej – zawarta w ustawie – ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

W powołanym wyżej orzeczeniu TSUE wskazał, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Wobec powyższego, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy Zainteresowana działała w charakterze podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się do treści przepisów ustawy – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Wnioskodawczyni – w związku ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości (działek) będącej we współwłasności małżeńskiej – za podatnika podatku od towarów i usług. Z opisu sprawy nie wynika bowiem taka aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawczyni wskazała, że w 1995 r. wraz z małżonkiem, innym małżeństwem i jeszcze jedną osobą – nabyła niezabudowaną nieruchomość rolną z przeznaczeniem na prowadzenie tam działalności rolniczej i wzniesieniem domów dla każdej z rodzin. Nabycie nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego. Wnioskodawczyni jest rolnikiem ubezpieczonym w KRUS od 1999 r. i nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. Począwszy od chwili nabycia w 1995 r. przedmiotowej nieruchomości nie była ona wykorzystywana na cele działalności gospodarczej – w szczególności nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innej umowy cywilno-prawnej. Początkowo, przez kilka lat, była natomiast wykorzystywana na cele rolnicze, w szczególności była regularnie koszona. W późniejszym czasie ziemia leżała odłogiem. Na nieruchomości nie produkowano jednak płodów rolnych, które podlegałyby późniejszej sprzedaży. Nie podejmowano żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości czy też atrakcyjności nieruchomości. W szczególności – nie dokonywano na nieruchomości żadnych inwestycji, nie „uzbrojono” nieruchomości, nie postawiono ogrodzenia, nie utwardzono drogi, nie doprowadzono jakichkolwiek mediów, nie podejmowano żadnej aktywności w kierunku reklamowania nieruchomości jako przedmiotu sprzedaży. Wnioskodawczyni ani jej małżonek nie występowali o wydanie tzw. warunków przyłączenia mediów, ani o wydanie decyzji administracyjnych, np. w przedmiocie warunków zabudowy, w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie podejmowano żadnych działań mających na celu tzw. odrolnienie nieruchomości.

Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem dokonali podziału nieruchomości, mającego na celu umożliwienie podziału majątku pomiędzy rodziców (a zatem Wnioskodawczynię wraz z małżonkiem) oraz trójkę dzieci wraz z ich rodzinami. W rezultacie, zgodnie z projektem z 2017 r., nieruchomość została ostatecznie podzielona w taki sposób, że każda z istniejących działek ewidencyjnych została podzielona na dwie, a nadto powstały dwie dodatkowe działki stanowiące drogę dojazdową. Dzięki tak dokonanemu podziałowi każda z czterech rodzin miała mieć zapewniony odpowiedni dojazd do głównej drogi publicznej. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem zawarli z nabywcą warunkową umowę przedwstępną, w której zastrzeżono warunek dotyczący wydania przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w umówionym terminie ostatecznej i prawomocnej zgody na zbycie przedmiotowej nieruchomości przez sprzedających. Sprzedający nie udzielili nabywcy pełnomocnictwa do działania w ich imieniu. W dniu 1 marca 2021 r. w wykonaniu umowy przedwstępnej zawarto umowę przyrzeczoną, na podstawie której Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem sprzedali nabywcy przedmiotową nieruchomość.

Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będącej we współwłasności małżeńskiej nie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawczyni w przedmiocie zbycia tej nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).

Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży przedmiotowej nieruchomości (działek) Wnioskodawczyni wystąpiła w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż ww. nieruchomości można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawczyni korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Skutkiem powyższego, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzić należy, że sprzedaż nieruchomości (działek) będącej we współwłasności małżeńskiej nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, z uwagi na fakt, że Wnioskodawczyni z tytułu tej transakcji nie działała w charakterze – zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy – podatnika VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Zatem stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanej. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowana ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.