Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.845.2024.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-22
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
składki społecznej i zdrowotnej.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
składki-składki na ubezpieczenie społeczne
składki-składki na ubezpieczenie zdrowotne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 58

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 27 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawca, będący komplementariuszem spółki komandytowej, otrzymuje
    wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki na podstawie umowy. Wynagrodzenie to,
    zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, stanowi przychód z innych źródeł i jest
    opodatkowane na zasadach ogólnych. Dochód ten Wnioskodawca wykazuje w rocznym
    zeznaniu podatkowym i rozlicza według skali podatkowej.
    Zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawą o świadczeniach
    opieki zdrowotnej wspólnik spółki komandytowej jest traktowany jako osoba prowadząca
    pozarolniczą działalność gospodarczą. Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia
    społeczne jest zadeklarowana kwota, która nie może być niższa niż 60% prognozowanego
    przeciętnego wynagrodzenia (art. 18 ust. 8 u.s.u.s.). Składka na ubezpieczenie zdrowotne
    jest natomiast ustalana na podstawie przeciętnego wynagrodzenia w sektorze
    przedsiębiorstw z poprzedniego roku (art. 18 ust. 2za u.ś.o.z.). Wynagrodzenie za
    prowadzenie spraw spółki komandytowej nie jest jednak uwzględniane jako podstawa do
    obliczania składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.
    Wnioskodawca zastanawia się, czy przysługuje mu prawo do pomniejszenia przychodu z
    tytułu prowadzenia spraw spółki komandytowej o zapłacone przez niego składki na
    ubezpieczenia społeczne i zdrowotne wynikające z pełnienia funkcji wspólnika spółki
    komandytowej.

## Pytanie

Czy na podstawie opisanego stanu faktycznego Wnioskodawca ma prawo odliczyć
    zapłacone składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne jako koszty uzyskania
    przychodu, zgodnie z definicją art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    od przychodu osiągniętego z tytułu prowadzenia spraw spółki komandytowej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jako wspólnik spółki komandytowej, opłacający
    składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wynikające z pełnienia funkcji
    komplementariusza, ma prawo do pomniejszenia przychodu związanego z prowadzeniem
    spraw spółki o te składki. Są one bowiem ponoszone w bezpośrednim związku z realizacją
    obowiązków komplementariusza, które generują przychody z prowadzenia spraw spółki.
    Zignorowanie tego związku prowadziłoby do niesprawiedliwego ograniczenia kosztów
    uzyskania przychodów w kontekście działalności komplementariusza.
    Uzasadnienie:
    Zasada sprawiedliwości podatkowej: Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska
    jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości
    społecznej. Sprawiedliwość podatkowa wymaga, aby podatnik był opodatkowany w
    sposób uwzględniający jego rzeczywiste obciążenia finansowe. Składki na ubezpieczenia
    społeczne i zdrowotne są obowiązkowymi obciążeniami, które Wnioskodawca ponosi w
    związku z byciem wspólnikiem spółki komandytowej. Pomniejszenie przychodów z tytułu
    prowadzenia spraw spółki o te składki jest zgodne z zasadą sprawiedliwości podatkowej,
    ponieważ odzwierciedla rzeczywiste koszty ponoszone przez podatnika. Zasada ta jest
    fundamentalna dla systemu podatkowego, zapewniając proporcjonalność obciążeń
    podatkowych do zdolności płatniczej podatnika.
    Zasada spójności systemu podatkowego: Zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy obywatel
    jest zobowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków,
    określonych w ustawie. Skoro składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne są

    związane z działalnością Wnioskodawcy jako wspólnika spółki komandytowej, to powinny
    być one uwzględnione przy obliczaniu dochodu z tytułu prowadzenia spraw spółki.
    Pomniejszenie przychodów z innych źródeł o te składki zapewnia spójność systemu
    podatkowego, uwzględniając wszystkie koszty związane z działalnością podatnika.
    Spójność systemu podatkowego jest kluczowa dla jego efektywności i akceptacji
    społecznej, eliminując niespójności, które mogą prowadzić do niesprawiedliwego
    opodatkowania.
    Analogiczne zastosowanie przepisów: Choć wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki
    komandytowej jest klasyfikowane jako przychód z innych źródeł, a niejako przychód z
    działalności gospodarczej, można argumentować, że analogiczne zastosowanie przepisów
    dotyczących odliczenia składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne jest uzasadnione.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o PIT podstawę obliczenia podatku stanowi
    dochód po odliczeniu m.in. składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w
    ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, zapłaconych w roku podatkowym. Składki te
    są bezpośrednio związane z działalnością Wnioskodawcy jako wspólnika spółki
    komandytowej. Dlatego analogiczne zastosowanie przepisów pozwalających na odliczenie
    składek od przychodów z działalności gospodarczej do przychodów z innych źródeł jest
    logiczne i uzasadnione. Na gruncie ubezpieczeń społecznych działalność
    komplementariusza w spółce komandytowej jest traktowana jako działalność gospodarcza
    (art. 8 ust. 6 pkt 4 u.s.u.s.). Skoro na gruncie ubezpieczeń społecznych działalność
    komplementariusza jest uznawana za działalność gospodarczą, analogiczne podejście
    powinno być stosowane również w kontekście podatkowym, co uzasadnia możliwość
    odliczenia składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne od przychodów z tytułu
    prowadzenia spraw spółki.
    Cel ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych: Celem ubezpieczeń społecznych i
    zdrowotnych jest zapewnienie ochrony socjalnej i zdrowotnej osobom prowadzącym
    działalność gospodarczą. Składki na te ubezpieczenia są obowiązkowe i mają na celu
    zabezpieczenie Wnioskodawcy jako wspólnika spółki komandytowej. Ponieważ
    wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki jest bezpośrednio związane z jego
    działalnością jako wspólnika, uzasadnione jest pomniejszenie tego wynagrodzenia o
    zapłacone składki, aby odzwierciedlić rzeczywiste koszty ponoszone przez Wnioskodawcę
    w celu uzyskania tego przychodu. Taka interpretacja przepisów jest zgodna z ich celem,
    jakim jest zapewnienie, że podatnicy nie są podwójnie obciążani kosztami związanymi z
    ich działalnością.
    Wykładnia celowościowa: Przy interpretacji przepisów podatkowych należy brać pod
    uwagę cel, jaki przyświecał ustawodawcy.
    Celem przepisów dotyczących odliczenia składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne
    jest umożliwienie podatnikom pomniejszenia swoich przychodów o obowiązkowe
    obciążenia finansowe związane z ich działalnością. W przypadku Wnioskodawcy składki te
    są związane z jego statusem wspólnika oraz działalnością jako wspólnika spółki
    komandytowej, dlatego celowość przepisów przemawia za możliwością pomniejszenia
    przychodów z tytułu prowadzenia spraw spółki o te składki. Interpretacja celowościowa
    pozwala na elastyczne stosowanie przepisów w sposób, który najlepiej realizuje ich cel.
    Zasada proporcjonalności: Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie
    korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są
    konieczne w demokratycznym państwie prawnym dla jego bezpieczeństwa, porządku
    publicznego, ochrony zdrowia, moralności publicznej albo wolności i praw innych osób.
    Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W kontekście podatkowym
    zasada proporcjonalności wymaga, aby obciążenia podatkowe były proporcjonalne do
    rzeczywistych dochodów podatnika. Składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne są
    obowiązkowymi obciążeniami, które zmniejszają rzeczywisty dochód Wnioskodawcy.
    Dlatego pomniejszenie przychodów z tytułu prowadzenia spraw spółki o te składki jest
    zgodne z zasadą proporcjonalności. Zasada ta jest kluczowa dla zapewnienia, że system

    podatkowy nie nakłada nadmiernych obciążeń na podatników, co mogłoby prowadzić do
    niesprawiedliwości i zniechęcać do działalności gospodarczej.
    Brak przepisu zakazującego odliczenie takich obciążeń dla przychodów z innych źródeł
    oraz powiązanie przychodu ze statusem komplementariusza: Art. 22 ust. 9 pkt 6 ustawy o
    PIT stanowi, że koszty uzyskania niektórych przychodów z innych źródeł, o których mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 9, uzyskanych na podstawie umów podlegających przepisom prawa
    cywilnego dotyczącym umowy zlecenia lub o dzieło, określa się w wysokości 20%
    uzyskanego przychodu. Koszty te oblicza się jednak od przychodu pomniejszonego o
    potrącone przez płatnika lub opłacone przez podatnika w danym miesiącu składki na
    ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit.
    b, pod warunkiem że podstawę wymiaru tych składek stanowi ten przychód. Przepis ten
    odnosi się wyłącznie do kosztów uzyskania przychodów z niektórych źródeł, nie obejmując
    wszystkich przychodów, co oznacza, że nie wyklucza możliwości uznania składek na
    ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za koszt uzyskania przychodu z innych źródeł.
    Z kolei art. 22 ust. 1 ustawy o PIT wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów są wydatki
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 23, który zawiera katalog
    negatywny kosztów uzyskania przychodów. W art. 23 brak jest zapisów wyłączających
    składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne związane z pełnieniem funkcji wspólnika
    w spółce komandytowej. Żadne z wyłączeń nie odnosi się wprost do sytuacji
    Wnioskodawcy.
    Bycie komplementariuszem jest kluczowym warunkiem uzyskiwania przychodu z tytułu
    prowadzenia spraw spółki. Komplementariusz ma obowiązek reprezentować spółkę oraz
    prowadzić jej sprawy, co stanowi integralny element działalności spółki komandytowej.
    Bez tego statusu, a co za tym idzie bez obowiązkowego ubezpieczenia społecznego i
    zdrowotnego, przychód z prowadzenia spraw spółki nie mógłby zaistnieć. Składki na
    ubezpieczenia są zatem ponoszone w ścisłym związku z możliwością realizowania
    obowiązków wspólnika, które bezpośrednio generują przychód. W praktyce, gdyby
    Wnioskodawca nie był komplementariuszem i nie prowadził spraw spółki, nie byłby
    zobowiązany do opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne w takim
    zakresie, w jakim wynikają one z tego statusu. Składki te są więc ponoszone w celu
    realizacji obowiązków komplementariusza, które bezpośrednio generują przychody z
    prowadzenia spraw spółki. Pominięcie tego faktu prowadziłoby do niesprawiedliwego
    zawężenia kosztów uzyskania przychodu w kontekście działalności komplementariusza.
    Podsumowując, pomimo że wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki komandytowej
    jest klasyfikowane jako przychód z innych źródeł, Wnioskodawca uważa, że zasady
    sprawiedliwości podatkowej, spójności systemu podatkowego, analogiczne zastosowanie
    przepisów, cel ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych, wykładnia celowościowa oraz
    zasada proporcjonalności uzasadniają możliwość pomniejszenia tych przychodów o
    zapłacone składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Dodatkowo, brak przepisów
    zakazujących odliczenia składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne w odniesieniu do
    przychodów z innych źródeł oraz bezpośrednie powiązanie przychodu z tytułu
    prowadzenia spraw spółki komandytowej z obowiązkiem opłacania tych składek przez
    Wnioskodawcę, stanowi dodatkową podstawę do przyjęcia stanowiska, że wspólnik spółki
    komandytowej ma prawo do pomniejszenia przychodu z tego tytułu o zapłacone składki.
    W szczególności, nie ma żadnych przepisów, które wyłączałyby możliwość odliczenia
    składek od przychodu uzyskanego w ramach wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki
    komandytowej, a powiązanie przychodu ze statusem komplementariusza i związane z tym
    obowiązki składkowe w pełni uzasadniają takie odliczenie na podstawie art. 22 ustawy o
    PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodów
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
      niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z danym źródłem przychodów,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Na podstawie powyższego stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z konkretnym źródłem
    przychodów, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z konkretnym źródłem przychodów pomniejszają
    te przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów,
    między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych
    przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

    Zwracam uwagę, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Przy
    czym, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który –
    racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich
    zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest
    uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących
    w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie
    dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do
    powstania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła ich uzyskiwania.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Pana wydatków, należy rozstrzygnąć, czy
    spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie, sam fakt nie objęcia ustawowym
    wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest
    wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu
    kosztów negatywnych nie skutkuje bowiem automatycznym przyjęciem, że stanowi on
    koszt podatkowy.
    Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku
    między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki
    wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek
    wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy
    jednak mieć na uwadze, że prawidłowość dokonanej kwalifikacji podlega ocenie organów
    podatkowych.
    Należy przy tym pamiętać, że koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania
    jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodów z
    konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodów z danego źródła pomniejszają
    przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie
    przyporządkowane do danego źródła przychodów.
    W art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawarto katalog wydatków,
    które nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
    W tym miejscu wskazuję na art. 23 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie zdrowotne,
      z wyjątkiem składek na ubezpieczenie zdrowotne zapłaconych w roku podatkowym
      na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
      finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1285, z późn. zm.):
      a) z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej zgodnie z art. 30c,
      b) za osoby współpracujące z podatnikiem opodatkowanym w sposób określony w
        art. 30c
      – przy czym łączna wysokość tych składek zaliczonych do kosztów uzyskania
        przychodów lub odliczonych od dochodu nie może przekroczyć w roku
        podatkowym 8 700 zł.
    Przepis ten wyraźnie wskazuje, że składki na ubezpieczenie zdrowotne nie stanowią
    kosztów uzyskania przychodów. Wyjątek stanowią składki zdrowotne opłacane przez
    podatnika (za siebie oraz za osoby współpracujące), jeżeli dochody tego podatnika
    podlegają opodatkowaniu wg podatku liniowego 19%.

    W opisie sprawy wskazał Pan, że jest Pan komplementariuszem spółki komandytowej.
    Otrzymuje Pan wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki na podstawie umowy.
    Wynagrodzenie to, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, stanowi przychód z innych źródeł i jest opodatkowane na zasadach ogólnych.
    Zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawą o świadczeniach
    opieki zdrowotnej wspólnik spółki komandytowej jest traktowany jako osoba prowadząca
    pozarolniczą działalność gospodarczą. Wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki
    komandytowej nie jest jednak uwzględniane jako podstawa do obliczania składek na
    ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy przysługuje Panu prawo pomniejszenia przychodu z
    tytułu prowadzenia spraw spółki komandytowej o zapłacone składki społeczne i
    zdrowotne jako koszty uzyskania przychodów.
    W tym miejscu wskazuję, że wydatek poniesiony przez Pana na opłacenie składki
    zdrowotnej, o której mowa we wniosku, nie może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, ponieważ została ona wyłączona z tych kosztów wprost na podstawie art. 23
    ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast w odniesieniu do możliwości zaliczenia składki społecznej, o której mowa we
    wniosku, do kosztów uzyskania przychodów zauważam, że zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-
      30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24
      ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot składek
      określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
      społecznych:
      a) zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia
        emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim
        współpracujących,
      b) potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w
        przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w
        części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu
        podlegającego opodatkowaniu
      – odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód
      (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których
      podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie
      zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od
      dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały
      odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku
      dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Ponieważ wskazał Pan, że wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki komandytowej nie
    jest uwzględniane jako podstawa do obliczania składki na ubezpieczenie społeczne, a jej
    zapłata wynika wyłącznie z faktu posiadania statusu wspólnika spółki komandytowej,
    stwierdzam, że nie może Pan zaliczyć zapłaconych składek społecznych do kosztów
    uzyskania, pomniejszając przychód z tytułu wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki
    komandytowej. Wynika to z faktu, że wydatek ten nie jest związany z tym konkretnym
    źródłem przychodów. Jak wyżej wskazałem, koszty uzyskania przychodów nie są kosztami
    uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z
    konkretnego źródła.

    Podsumowanie: na podstawie opisanego stanu faktycznego nie ma Pan prawa odliczyć
    zapłaconych: składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne jako kosztów uzyskania
    przychodów od przychodów osiągniętych z tytułu prowadzenia spraw spółki
    komandytowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.