Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.485.2025.3.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT dostawy udziału w
nieruchomości zabudowanej.
Słowa kluczowe: budynek-sprzedaż budynków
czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 10-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT dostawy udziału w nieruchomości
    zabudowanej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 29 lipca 2025 r. (wpływ 4 sierpnia 2025 r.) - w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca zamierza nabyć nieruchomość (dalej jako „Nieruchomość”) na którą składa
    się działka nr 4 położona przy ul. (...). Na działce posadowione są dwa budynki: dom
    mieszkalny oraz budynek który wykorzystywany jest jako warsztat. Cała nieruchomość jest
    współwłasnością w częściach równych dwóch osób fizycznych (rodzeństwa).
    Należy zaznaczyć, że budynek warsztatowy jest wykorzystywany na cele prowadzenia
    działalności gospodarczej (warsztat wulkanizacyjny) przez podatnika czynnego VAT (A.A)
    niemniej budynek (szerzej cała Nieruchomość) nigdy nie był i nie będzie wniesiony do
    tejże działalności gospodarczej. Innymi słowy, jest to budynek należący do majątku
    prywatnego wskazanych powyżej osób i choć faktycznie w budynku tym prowadzona jest
    działalność gospodarcza, to budynek ten nie jest wpisany w żadnej ewidencji na potrzeby
    działalności gospodarczej.
    Pierwotnie prawo użytkowania wieczystego Nieruchomości (stanowiącej pierwotnie
                                      2działkę gruntu o numerze ewidencyjnym 1 o powierzchni 596 m) oraz prawo własności
    posadowionych na Nieruchomości budynków nabyli od Skarbu Państwa: B.A (matka), C.A

    (córka) i A.A (syn) - w udziałach wynoszących po 1/3 części każde, na podstawie aktu
    notarialnego - Umowy ustanowienia wieczystego użytkowania i zwrotu budynku
    sporządzonej 5 stycznia 1990 r. w Państwowym Biurze Notarialnym w (...), przed
    notariuszem (...), za numerem Repertorium (...) („Umowa”).
    Działka gruntu o numerze ewidencyjnym 1, następnie uległa podziałowi na działki gruntu
    o numerach ewidencyjnych 2 i 3.
    Na podstawie prawomocnej Decyzji nr (...) z 8 maja 2002 r., nr (...) Wojewoda (...) stwierdził
    nabycie przez Dzielnicę - Gminę (...) z mocy prawa 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności
    nieruchomości położonej w (...) przy ulicy (...) oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki
                        2ewidencyjne 2 i 3 o powierzchni 605 m, w obrębie ewidencyjnym (...) uregulowanej w
    księdze wieczystej numer (...).
    W wyniku odnowienia ewidencji gruntów w 1990 r., nastąpiła zmiana oznaczenia
    Nieruchomości: „działek ewidencyjnych 2, 3” na działkę 4 oraz ich powierzchni z „596,00 m
    2  2” na 605,00 m. Następnie na podstawie ostatecznej Decyzji numer (...) z 14 października
    2002 r. wydanej przez Dyrektora (...), nr (...) o przekształceniu prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności, przekształcono nieodpłatnie prawo użytkowania
    wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w (...) przy ul. (...),
    stanowiącej obecnie po scaleniu działkę ewidencyjną nr 4 (dawniej dz. ew. 2 i 3 z obrębu
                          2(...)) w obrębie (...), o powierzchni 605 m, opisanej w księdze wieczystej numer (...).
    Mocą powołanej wyżej decyzji współwłaścicielami gruntu stali się B.A (do 1/3 części), C.A.
    (do 1/3) części oraz A.A. (do 1/3 części).
    B.A. zmarła 16 października 2003 r. w (...), a spadek po niej na podstawie ustawy nabyli:
    córka C.A. i syn A.A. w 1/2 (jednej drugiej) części każde. Wskutek opisanych wyżej zdarzeń
    prawnych współwłaścicielami Nieruchomości są obecnie A.A. w udziale wynoszącym
    łącznie 3/6 części oraz C.A. w udziale wynoszącym łącznie 3/6 części.
    Z powyższego wynika więc, że Nieruchomość została nabyta do majątku prywatnego
    (niezwiązanego z działalnością gospodarczą), nabycie nie było opodatkowane podatkiem
    VAT i nabywcom nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT. Ponadto, budynki nie były
    ulepszane i nigdy nie był odliczany VAT z remontu/ulepszenia tychże budynków.
    W chwili obecnej Wnioskodawca zamierza nabyć od A.A. i C.A. własność Nieruchomości.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Budynek mieszkalny był wykorzystywany przez obecnych właścicieli do celów
    mieszkalnych od dnia nabycia nieruchomości w 2003 r. (spadek). Także wcześniej przez
    rodzinę p. A. (rodzice) budynek był wykorzystywany do celów mieszkalnych.
    Budynki znajdujące się na działce nr 4 nie były przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub
    innych umów o podobnym charakterze, od lat budynek mieszkalny zamieszkuje rodzina A.
    Do Sprzedających przyszedł sam Wnioskodawca z propozycją odkupu nieruchomości.
    Pani C. nigdy nie sprzedawała nieruchomości. Pan A. 2 lata temu sprzedał nieruchomość
    ze swojej działalności gospodarczej, opodatkowaną VAT-em. Ta nieruchomość była
    przyjęta przez Pana A. do działalności i wcześniej zakupiona przez niego do tejże
    działalności. Pan A. nie zajmuje się zawodowo obrotem nieruchomościami.
    Sprzedająca Pani C.A. nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz
    nie prowadzi działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy Sprzedający działają w charakterze podatnika VAT i czy w związku z tym sprzedaż
    Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż Nieruchomości nie będzie opodatkowane VAT z uwagi
    na to, że sprzedający nie działa w charakterze podatnika.
    Po pierwsze podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zatem dostawa nieruchomości będzie podlegała VAT w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. W celu
    rozstrzygnięcia, czy dany podmiot w związku ze sprzedażą nieruchomości występuje w
    charakterze podatnika i czy dana sprzedaż jest działalnością handlową, należy
    każdorazowo ocenić okoliczności faktyczne danej sprawy. Ocenie muszą podlegać przede
    wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży. W charakterze
    podatnika VAT nie działa podmiot w przypadku sprzedaży swojego majątku prywatnego
    (osobistego), czyli takiego, który nie jest wykorzystywany na potrzeby działalności
    gospodarczej i nie jest przedmiotem tej działalności. Działalnością handlową nie jest
    sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży
    (w celach handlowych).
    W przedmiotowym przypadku, Nieruchomość jest niewątpliwie częścią majątku
    prywatnego, co wynika z opisu nabycia tejże Nieruchomości. Sam fakt, że część tej
    Nieruchomości używana jest do prowadzenia działalności (ale nie w sposób formalny,
    Nieruchomość ta nie została wprowadzona do majątku działalności gospodarczej) nie
    zmienia faktu, że jest to majątek prywatny dwóch wskazanych osób (sprzedawców).
    Warto wspomnieć, że w podobnych sprawach (choć głównie w kontekście działek rolnych,
    co jest bez znaczenia dla niniejszej sprawy, rozróżnienie to nie sprawia, że interpretacja
    przepisu będzie inna) wypowiadały się sądy administracyjne (por.m.in. wyroki Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z: 4 lipca 2023 r., I FSK 427/23, 24 marca 2023 r., I FSK 2068/22,
    17 marca 2023 r., I FSK 2290/18, 8 grudnia 2022 r., I FSK 863/19, 5 listopada 2020 r, I FSK
    681/18, 5 czerwca 2019 r., I FSK 983/17). Zdaniem sądów w świetle powyższych przepisów
    uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów działa jako podatnik prowadzący
    działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność ma charakter zawodowy
    (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością czynności) i zorganizowany.
    To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki
    angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które
    wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec
    (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 października 2007 r., I FPS 3/07; 22
    października 2013 r., I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r, I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r., I
    FSK 781/13; 27 maja 2014 r., I FSK 774/13 i 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14).
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku
    TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy
    uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich
    całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te
    elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe
    działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z: 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; 3 marca 2015 r, I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r.,
    I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15). Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie
    subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych,

    które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (por. wyrok NSA z 12
    kwietnia 2018 r., I FSK 45/18, prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 11 października 2022
    r., I SA/Gd 816/22).
    W opisywanym stanie faktycznym Sprzedający nie podejmowali żadnych działań
    przygotowawczych. Nie były prowadzone działania marketingowe, aktywne poszukiwanie
    nabywców, podziały gruntu oraz starania o wydanie warunków zabudowy czy pozwolenia
    na budowę. Sprzedający dokonuję po prostu zwykłego zarządu swoim majątkiem
    prywatnym.
    Z tego powodu należy uznać, że sprzedaż wspomnianej Nieruchomości nie jest
    dokonywana przez podatników podatku od towarów i usług. W konsekwencji nie będzie
    opodatkowana tym podatkiem. Na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby uznać że
    sprzedaż Nieruchomości dokonywana jest w ramach działalności gospodarczej, to i tak
    byłaby to transakcja zwolniona z VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 zwalnia się z podatku od towarów i usług dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a) ustawy zwalnia się z podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod
    warunkiem że:
    a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Brak prawa do odliczenia w momencie nabycia może dotyczyć nieruchomości nabytych w
    okresie, w których VAT w ogóle nie obowiązywał (np. przed 1993 r.), albo nabytych od
    osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Jak wskazał NSA w wyroku z
    23 listopada 2017 r., I FSK 312/16, LEX nr 2417879, podatnik nie miał prawa obniżyć
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od towarów nabytych w czasie, gdy
    przepisy o VAT w ogóle nie obowiązywały, a zatem skoro nie obowiązywała wówczas
    ustawa podatkowa, to żaden podatnik nie mógł tego warunku spełnić.
    W przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z drugim zwolnieniem. Sprzedający
    nabywając Nieruchomość nie mieli prawa do odliczenia VAT oraz nie dokonali wydatków
    na ulepszenie tejże Nieruchomości w stosunku do których mieli prawo odliczenia
    podatku. Nieruchomość została nabyta w 2002 r. na mocy decyzji przekształcającej prawo
    użytkowania wieczystego w prawo własności. Czynność ta była nieodpłatna.
    W konsekwencji, nawet gdyby uznać, że Sprzedający działają w charakterze podatników
    (przy czym Wnioskodawca wykazał, że w takim charakterze tu nie działa) sprzedaż
    Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:

        prawidłowe w zakresie nieuznania Sprzedającej za podatnika podatku VAT z tytułu
        sprzedaży udziału w budynku mieszkalnym i udziału w budynku warsztatowym,
        nieuznania Sprzedającego za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży udziału w
        budynku mieszkalnym i braku opodatkowania podatkiem VAT tej sprzedaży,
        nieprawidłowe w zakresie nieuznania Sprzedającego za podatnika podatku VAT z
        tytułu sprzedaży udziału w budynku warsztatowym i braku opodatkowania
        podatkiem VAT tej sprzedaży.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom.
    Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych
    specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.

    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości zabudowanych, jak również udziałów w nieruchomości, traktowane jest
    jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług
    może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy
    czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ponadto, z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami
    stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że
    przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia
    wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów
    może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Z opisu sprawy wynika, że Sprzedający są współwłaścicielami gruntu tj. działki nr 4.
    Nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkiem, który
    wykorzystywany jest jako warsztat. Budynek mieszkalny był wykorzystywany przez
    obecnych właścicieli do celów mieszkalnych od dnia nabycia nieruchomości w 2003 r.
    Budynki znajdujące się na działce nr 4 nie były przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub
    innych umów o podobnym charakterze, od lat budynek mieszkalny zamieszkuje rodzina A.
    Z propozycją zakupu nieruchomości zgłosił się sam Nabywca. Sprzedająca Pani C.A. nigdy

    nie sprzedawała nieruchomości. Sprzedający Pan A.A. 2 lata temu sprzedał nieruchomość
    ze swojej działalności gospodarczej, opodatkowaną podatkiem VAT. Ta nieruchomość była
    przyjęta przez Sprzedającego do działalności i wcześniej zakupiona przez niego do tejże
    działalności. Sprzedający nie zajmuje się zawodowo obrotem nieruchomościami.
    Sprzedająca Pani C.A. nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz
    nie prowadzi działalności gospodarczej.
    Sprzedający Pan A.A. jest czynnym podatnikiem podatku VAT i wykorzystuje budynek
    warsztatowy na cele prowadzenia działalności gospodarczej (warsztat wulkanizacyjny).
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż przez Sprzedających udziału w
    Nieruchomości zabudowanej podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Podkreślić należy, że z powołanego wyżej orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181
    /10 wynika, że w celu ustalenia czy podmiot dokonujący sprzedaży działki występuje w
    charakterze podatnika niezbędne jest przeanalizowanie wszystkich okoliczności sprawy. O
    opodatkowaniu danej transakcji przesądza ciąg działań podjętych w celu sprzedaży oraz
    angażowanie środków podobnych do podmiotów profesjonalnie zajmujących się
    sprzedażą gruntów.
    W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Sprzedającą Panią C.
    A. w zakresie sprzedaży udziału w Nieruchomości (budynek mieszkalny i budynek
    warsztatowy) oraz Pana A.A. w zakresie sprzedaży udziału w budynku mieszkalnym za
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w
    myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem sprzedaż udziału w Nieruchomości (budynku
    mieszkalnego i budynku warsztatowego) przez Sprzedającą Panią C.A. nie będzie
    realizowana w ramach działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług. Również sprzedaż udziału w budynku mieszkalnym przez
    Sprzedającego Pana A.A. nie będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest bowiem w
    odniesieniu do ww. transakcji przesłanek świadczących o takiej Ich aktywności w
    przedmiocie ich zbycia, która będzie porównywalna do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie wystąpi bowiem ciąg zdarzeń, które mogą
    przesądzać, że dostawa udziału w nieruchomościach wypełni przesłanki działalności
    gospodarczej. Jak wynika z okoliczności sprawy, Sprzedająca w zakresie sprzedaży udziału
    w Nieruchomości, natomiast Sprzedający w zakresie sprzedaży udziału w budynku
    mieszkalnym nie podejmą aktywnych działań w zakresie ww. sprzedaży, które będą
    świadczyły o angażowaniu środków w sposób podobny do wykonywanych przez
    handlowców.
    Brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać Sprzedającą Panią C.A. w zakresie udziału
    w Nieruchomości oraz Pana A.A. w zakresie sprzedaży udziału w budynku mieszkalnym za
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w
    myśl art. 15 ust. 2 ustawy. W tej konkretnej sytuacji należy uznać, że przedmiotem
    dostawy będzie składnik majątku osobistego, a sprzedaż udziału w ww. nieruchomościach
    będzie stanowić realizację prawa do rozporządzania tym majątkiem.
    Tym samym w powyższym zakresie Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.
    Natomiast odnosząc się do sprzedaży warsztatu wulkanicznego przez Pana A.A. należy
    zauważyć, że Sprzedający jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    prowadzącym działalność w zakresie warsztatu wulkanizacyjnego. Wskazali Państwo, że
    budynek warsztatowy jest przez Sprzedającego wykorzystywany w tejże działalności
    gospodarczej. Zatem należy stwierdzić, że sprzedając udział w budynku warsztatowym,
    Sprzedający Pan A.A. wypełni przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, gdyż
    Sprzedający nie posiada majątku prywatnego, a dysponuje majątkiem wykorzystywanym
    w działalności gospodarczej. W tych okolicznościach bez znaczenia pozostaje fakt, że
    budynek warsztatowy nie został przez Pana wprowadzony do ewidencji środków trwałych,
    ustawa o podatku od towarów i usług nie odnosi się do środków trwałych w kontekście

    kwalifikacji wykonywanych czynności jak działalność gospodarcza. W konsekwencji,
    transakcja ta będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej i będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być
    opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego
    podatku.
    W przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części zwolnienie od podatku
    przysługuje na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze
    zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie
    nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub jego części ma
    więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli oddano go
    w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności
    gospodarczej podatnika, bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z budynku
    /budowli.
    Zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się zatem w odniesieniu do
    dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich miało miejsce
    pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie
    jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa
    jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od
    momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia
    wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku

      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Aby dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki
    występujące w tym artykule.
    Przy czym, jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość
    skorzystania ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów tj. zarówno nieruchomości, jak i ruchomości, przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT
    oraz wykorzystywanych niezależnie od okresu ich używania przez podatnika wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W odniesieniu do dostaw budynków, budowli lub ich części może zatem wystąpić jedna z
    kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego
    każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww.
    obiektów. Jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze
    zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy bądź art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy stanie się
    bezzasadne.
    Stosownie do treści art. 29a ust. 8 ustawy:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części
      takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości
      gruntu.
    Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków lub budowli bądź ich części, dokonywanej
    wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny
    budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy
    dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa
    budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia
    takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
    Z opisu sprawy wynika, że Sprzedający - Pan A.A. jest współwłaścicielem udziału w
    budynku warsztatowym, który wykorzystywał w działalności gospodarczej opodatkowanej
    podatkiem VAT. Wskazali Państwo, że budynek nie był ulepszany i nigdy nie był odliczany
    VAT z remontu/ulepszenia tego budynku.
    Dokonując analizy sprawy stwierdzić należy, że dostawa budynku warsztatowego nie
    będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim, bowiem budynek
    ten był przez Sprzedającego wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej
    przez okres dłuższy niż 2 lata. Tym samym dostawa ww. budynku, będzie korzystać ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ponieważ zostały
    spełnione warunki wynikające z tego przepisu. W tej sytuacji, ponieważ dostawa ww.
    budynku będzie korzystała ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, to
    zwolnieniem tym - w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy - objęta będzie również dostawa gruntu,
    na którym posadowiony jest ten budynek.

    W związku z tym, badanie przesłanek wynikających z art. 43 ust. 1 pkt 10a bądź pkt 2
    pozostaje bezzasadne.
    Podsumowując stwierdzić należy, że sprzedaż opisanej nieruchomości zabudowanej tj.
    udział w budynku warsztatowym będzie stanowić dostawę towarów, która korzystać
    będzie ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art.
    29a ust. 8 ustawy.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zwolnienie uregulowane w przepisie art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy ma charakter zwolnienia fakultatywnego, gdyż w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
        naczelnikowi urzędu skarbowego lub
      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
        obiektów
      - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    Dodatkowo w art. 43 ust. 11 ustawy wskazano, że:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w
      przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Tak więc ustawodawca daje podatnikom - po spełnieniu określonych warunków -
    możliwość zrezygnowania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy i
    opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko, że sprzedaż udziału w Nieruchomości nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy uznaję za nieprawidłowe. Jak wyżej wyjaśniono - w związku ze sprzedażą udziału w
    budynku warsztatowym Sprzedający Pan A.A. działa jako podatnik prowadzący działalność
    gospodarczą stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, a czynność sprzedaży podlega
    opodatkowaniu stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i korzysta ze zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądu, wskazać należy, że powołane
    przez Państwa wyroki nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ
    zapadły one w odniesieniu do indywidualnej i właściwej tylko temu orzecznictwu opisie
    sprawy. W związku z powyższym należy zauważyć, że moc obowiązująca
    zaprezentowanych przez Państwa wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których
    zostały wydane.
    Ponadto, ocena opodatkowania sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne, nie jest
    pojęciem uniwersalnym, opiera się ona każdorazowo na analizie całokształtu
    wykonywanych przez osoby fizyczne czynności i powinna być dokonywana z punktu
    widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego z osobna, uwzględniając te okoliczności.
    Tym samym wskazane orzeczenia potraktowano jako element argumentacji

    Zainteresowanych, jednakże nie mogą one stanowić podstawy dla rozstrzygnięcia w
    niniejszej sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, że w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.