Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.908.2024.2.JK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Obowiązki płatnika - wypłata odszkodowania na skutek ugody zatwierdzonej przez sąd.
Słowa kluczowe: obowiązek; obowiązek-obowiązek płatnika; odszkodowania; odszkodowania-odszkodowanie umowne; płatnik; ugody; ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 27 stycznia 2025 r. (wpływ 30
    stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) – pracodawca dokonał na podstawie art. 42 § 1 i 3, oraz art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy
    wypowiedzenia zmieniającego warunków płacy pracownikowi zatrudnionemu na
    stanowisku inspektor ochrony zabytków na umowę o pracę na czas nieokreślony. Okres
    wypowiedzenia wynosił 1 miesiąc.
    Przed upływem połowy okresu wypowiedzenia pracownik złożył oświadczenie o odmowie
    przyjęcia zaproponowanych warunków płacy. Złożył również pozew do Sądu Pracy i
    Ubezpieczeń Społecznych domagając się o odszkodowanie w wysokości (...) zł (co
    obliczone zostało z niewiadomych wartości) oraz zadośćuczynienia za dyskryminację w
    wysokości (...) zł (wyliczone wg nieznanego klucza). Powódka wniosła również oprócz
    wypłacenia ww. kwot o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne. Ponadto w pozwie
    Powódka zarzucała różne traktowanie pracowników, dyskryminację płacową oraz
    nierówne traktowanie pracowników w zakresie wynagradzania. W dniu 18 czerwca 2024 r.
    (...) w odpowiedzi na pozew wyjaśnił, że nie doszło do dyskryminacji płacowej jak również
    nierównego traktowania pracowników. System płac w (...) opiera się na opisach stanowisk
    pracy wartościowanych wg obowiązujących przepisów i opracowanym taryfikatorze płacy
    zasadniczej opartym na mnożnikach kwoty bazowej dla pracowników korpusu służby
    cywilnej.
    Z dniem 01.01.2024 obowiązujące i nakładające się terminowo dwa przepisy tj.
    Rozporządzenie RM z dnia 14 września 2023 (Dz.U. poz.1893 z 2023 r.) w sprawie
    wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki
    godzinowej w 2024 roku oraz Ustawa Budżetowa na 2024 rok, zobligowały pracodawcę do
    regulacji płacy zasadniczej i spowodowały duże niezrozumienie wśród pracowników. Płaca
    zasadnicza regulowana była dwuetapowo:
    1. do wysokości minimalnego wynagrodzenia, zgodnie z Rozporządzeniem RM z dnia 14
      września 2023 r. ( Dz.U. poz.1893 z 2023 r.) w sprawie wysokości minimalnego
      wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2024 roku,
    2. wyregulowanie i ustalenie nowej płacy wg Ustawy budżetowej i Rozporządzenia
      Prezesa RM z 27 listopada 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia
      stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych
      urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalenia wynagrodzenia oraz
      szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących
      członkom k.s.c. ( Dz.U. z 2023, poz.2577). Przy przeliczeniu nowego mnożnika kwoty
      bazowej, który po skalkulowaniu podwyższył płacę zasadniczą a obniżył wartość
      mnożnika. Na wcześniejszym etapie (...) nie miał innej prawnej możliwości, niż
      podwyższenie mnożnika kwoty bazowej, aby dostosować wynagrodzenie Powódki do
      ustalonego wynagrodzenia minimalnego. W momencie opublikowania ustawy
      budżetowej nastąpiło przeliczenie wynagrodzeń i dostosowanie do obowiązującego
      taryfikatora płacowego.
    Postanowieniem Sądu z dnia 30 lipca 2024 roku, sygn. akt (...) sprawa pracownika została
    skierowana do postępowania mediacyjnego.
    W dniu 19 września 2024 r. strony postępowania (pracodawca i pracownik) zawarły ugodę
    o treści następującej:
    a. Pozwany tytułem odszkodowania zapłaci powodowi kwotę (...) zł w terminie 7 dni od
      doręczenia (...) postanowienia o zatwierdzeniu ugody przez Sąd;

    b. Płatność należności wynikającej z niniejszej ugody nastąpi na rachunek bankowy
      pracownika;
    c. Pozwany wycofa wypowiedzenie warunków płacy z dnia 19 kwietnia 2024 r.;
    d. Strony ustalają, że umowa o pracę z dnia 15 grudnia 2022 r. ulega rozwiązaniu z datą
      31 maja 2024 r. w trybie porozumienia stron;
    e. Powód wycofa pozew złożony w Sądzie;
    f. Powyższa ugoda wyczerpuje w całości wszelkie roszczenia powoda objęte
      przedmiotowym sporem.
    Postanowieniem z dnia 23 października 2024 r. Sąd zatwierdził w całości zawartą w dniu
    19 września 2024 r. przed mediatorem sądowym ugodę.
    Ugoda została wykonana. Wypłata uzgodnionego i zatwierdzonego przez Sąd w dniu 23
    października 2024 r. ugodą odszkodowania nastąpiła 14 listopada 2024 r. Pracodawca
    dokonał wypłaty całej kwoty, tj. (...) zł nie odprowadzając zaliczki na podatek dochodowy
    uznając, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wypłacone pracownikowi odszkodowanie jest zwolnione
    od podatku i nie pobrał od niego zaliczki na podatek dochodowy.
    W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku wskazano, że:
    a. Zawarta ugoda sądowa dotyczyła wypłaty przez (...) na rzecz pracownika
      odszkodowania w kwocie (...) zł w celu polubownego zakończenia postępowania
      toczącego się przed Sądem Rejonowym w (...). W ugodzie nie wskazano naruszenia
      przez pracodawcę przepisów prawa pracy oraz nie stwierdzono, że wypowiedzenie
      umowy zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy, jak również nie
      wskazano takich przepisów. W wyniku zawartej ugody doszło do zmiany sposobu
      rozwiązania umowy o pracę – na rozwiązanie za porozumieniem stron, a także
      określono dzień zakończenia stosunku pracy na 31 maja 2024 r.
    b. Zainicjowane przez pracownika postępowanie pozwem, w którym żądał wypłaty (...) zł
      tytułem odszkodowania za niezasadne wypowiedzenie umowy o pracę ((...) zł) oraz
      tytułem zadośćuczynienia za dyskryminację ((...) zł), zakończyło zawarcie ugody, w
      której uzgodniono wypłatę odszkodowania, nie zaś zadośćuczynienia. Należy więc
      wskazać, że wysokość odszkodowania była ustalona w oparciu o wysokość
      wynagrodzenia, tj. stosownie do art. 45 §1 i 471 Kodeksu pracy. Uzgodniona pomiędzy
      stronami postępowania wysokość odszkodowania będącego przedmiotem ugody to
      (...) zł, kwota ta została oparta na wzajemnych negocjacjach stron. W treści ugody nie
      powołano jednak żadnych wewnętrznych ani powszechnie obowiązujących przepisów.
      W ugodzie wskazano, że do porozumienia doszło co do samego odszkodowania, co
      wskazuje że pracodawca częściowo uwzględnił roszczenie pracownika o wypłatę
      odszkodowania za niezasadne wypowiedzenie umowy o pracę jedynie co do kwoty (...)
      zł, a odrzucił w całości roszczenie związane z zadośćuczynieniem związanym z
      dyskryminacją.
    c. W związku z powyższym mediacje oparły się na żądaniu odszkodowania
      uregulowanego w art. 45 § 1 i 471 Kodeksu pracy, które w wyniku negocjacji
      zmniejszono z żądanej przez pracownika wysokości (...) zł na (...) zł. Świadczenie
      uregulowane w powołanych wyżej przepisach nie ma charakteru kompensacyjnego
      rzeczywistej szkody i przysługuje niezależnie od jej wysokości, jego wysokość jest ściśle
      uregulowana i odnosi się do wysokości samego wynagrodzenia pracownika. Zgodnie z
      powyższym wypłacone odszkodowanie pozostaje w oderwaniu od szkody rzeczywistej.
    d. Wypłacone odszkodowanie zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w pkt c niniejszego
      stanowiska nie miało również charakteru rekompensaty spodziewanych korzyści.

## Pytanie

Czy płatnik prawidłowo uznał, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od ustalonej w ugodzie dla byłego
    pracownika kwoty z tytułu odszkodowania w wysokości (...) zł nie należało pobierać zaliczki
    na podatek dochodowy od osób fizycznych z racji, że świadczenie takie korzysta ze
    zwolnienia na podstawie powołanych przepisów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, zgodnie z przepisami art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wypłacone pracownikowi w kwocie (...)
    zł. odszkodowanie jest zwolnione od podatku i nie należy od niego pobierać zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W oparciu o powyższy przepis, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków

    pokrewnych, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy.
    Ponadto treść komentowanego art. 12 ust. 1 omawianej ustawy wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Według zaś art. 32 ust. 1 omawianej ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Przystępując do określenia obowiązków płatnika związanych z wypłatą odszkodowania na
    podstawie zawartej ugody sądowej w pierwszej kolejności należy zauważyć, że każde
    odszkodowanie ma za zadanie wyrównanie szkody w majątku, utraconych korzyści lub
    szkody poczynionej na osobie (zadośćuczynienie). Odszkodowanie stanowi zawsze
    przychód, gdyż otrzymujący je powiększa w ten sposób swój majątek. Warunkiem
    otrzymania każdego odszkodowania jest zdarzenie, w wyniku którego dana osoba doznała
    określonego uszczerbku. Nikt nie otrzyma odszkodowania, jeśli wcześniej nie zaszła
    przesłanka powodująca możliwość ubiegania się o nie.
    Zatem, każde odszkodowanie stanowi przysporzenie majątkowe, przychód podatkowy.
    Jednakże ustawodawca ze względów celowościowych wprowadził w zakresie niektórych
    odszkodowań zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, które wynikają m.
    in. z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b cytowanej ustawy.
    Na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 3 przytoczonej ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych

      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W świetle natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć nie może
    odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu
    zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i
    stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu uniknięcia takiej
    dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów
    ustawowych.
    Odnośnie zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów
    niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z
    mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania lub czynu niedozwolonego.

    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Z art. 30 § 1 Kodeksu pracy wynika, że:
      Umowa o pracę rozwiązuje się:
      1) na mocy porozumienia stron;
      2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia
        (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem);
      3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia
        (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia);
      4) z upływem czasu, na który była zawarta.
      5) (uchylony)
    Zgodnie natomiast z art. 42 Kodeksu pracy:
      § 1. Przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się odpowiednio do
      wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy.
      § 2. Wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane, jeżeli
      pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki.
      § 3. W razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy
      lub płacy, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu dokonanego
      wypowiedzenia. Jeżeli pracownik przed upływem połowy okresu wypowiedzenia nie
      złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków, uważa się, że
      wyraził zgodę na te warunki; pismo pracodawcy wypowiadające warunki pracy lub
      płacy powinno zawierać pouczenie w tej sprawie. W razie braku takiego pouczenia,
      pracownik może do końca okresu wypowiedzenia złożyć oświadczenie o odmowie
      przyjęcia zaproponowanych warunków.
      § 4. Wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy lub płacy nie jest wymagane
      w razie powierzenia pracownikowi, w przypadkach uzasadnionych potrzebami
      pracodawcy, innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nieprzekraczający
      3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i
      odpowiada kwalifikacjom pracownika.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się
    terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do
                                          3d  1których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 omawianego Kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu).

    Sytuacja opisana we wniosku dotyczy zawarcia między pracodawcą a pracownikiem ugody
    sądowej ze zgodnym oświadczeniem Stron, że pozwany tytułem odszkodowania zapłaci
    powodowi kwotę (...) zł. Płatność należności wynikającej z ugody nastąpi na rachunek
    bankowy pracownika. Ugoda wyczerpuje w całości wszelkie roszczenia powoda objęte
    sporem. W ugodzie nie wskazano naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy
    oraz nie stwierdzono, że wypowiedzenie umowy zostało dokonane z naruszeniem
    przepisów prawa pracy, jak również nie wskazano takich przepisów. W wyniku zawartej
    ugody doszło do zmiany sposobu rozwiązania umowy o pracę – na rozwiązanie za
    porozumieniem stron, a także określono dzień zakończenia stosunku pracy na 31 maja
    2024 r. Uzgodniona pomiędzy stronami postępowania wysokość odszkodowania
    będącego przedmiotem ugody została oparta na wzajemnych negocjacjach stron. W treści
    ugody nie powołano jednak żadnych wewnętrznych ani powszechnie obowiązujących
    przepisów. Świadczenie uregulowane w powołanych wyżej przepisach nie ma charakteru
    kompensacyjnego rzeczywistej szkody i przysługuje niezależnie od jej wysokości, jego
    wysokość jest ściśle uregulowana i odnosi się do wysokości samego wynagrodzenia
    pracownika. Zgodnie z powyższym wypłacone odszkodowanie pozostaje w oderwaniu od
    szkody rzeczywistej.
    Konsekwencją powyższego jest brak możliwości sprecyzowania na gruncie powołanego
    powyżej Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. Wobec
    tego zawarta między Państwem a pracownikiem ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art.
    917 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, że:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku ostatecznego
    rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Odszkodowanie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, w ugodzie Strony oświadczyły – jak
    wskazano w opisie zdarzenia – że ugoda zamyka spór, jaki powstał między nimi w tej
    sprawie oraz wyczerpuje wszelkie roszczenia pracownika dochodzone w tej sprawie.
    Odszkodowanie to ma więc – de facto – zrekompensować zarobek, jaki pracownik mógłby
    otrzymać, gdyby do sporu prowadzącego w efekcie do rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe stwierdzam, że zapłacona na rzecz byłego pracownika kwota
    wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub
    zasady ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Do wypłaconej kwoty nie ma również
    zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy.
    Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, jednak nie
    stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie. Nie
    dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma rekompensować pracownikowi
    utracone przez niego spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Zatem,
    wypłacona na rzecz pracownika kwota, wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie korzysta
    ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota ta powinna być
    zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego świadczenia
    miała swe źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy. Tym
    samym wypłacona kwota stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający
    opodatkowaniu.

    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1
    komentowanej ustawy – byli Państwo zobowiązani do naliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconej
    byłemu pracownikowi, według zawartej ugody sądowej za rozwiązanie umowy o pracę.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.