Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.267.2021.2.MP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-06-02
Teza: podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania świadczenia otrzymywanego z Francji
Słowa kluczowe: Francja; przychód; zwolnienie; świadczenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 18 lutego 2021 r. (data wpływu 24 lutego 2021 r.), uzupełnionym pismem z dnia 25 maja 2021 r. (data wpływu 28 maja 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania świadczenia otrzymywanego z Francji –**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 lutego 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania świadczenia otrzymywanego z Francji.

Wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), w związku z powyższym pismem z dnia 18 maja 2021 r., Nr 0113-KDIPT2-2.4011.267.2021.1.MP, wezwano Wnioskodawczynię na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłano za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 19 maja 2021 r. i doręczono w dniu 19 maja 2021 r. W dniu 28 maja 2021 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni od \`(...)\` stycznia 2019 r. mieszka na terenie Polski, posiadając na terenie RP centrum interesów osobistych i gospodarczych, będąc tym samym od początku 2019 r. polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu w Polsce od całości osiąganych dochodów niezależnie od miejsca ich uzyskania (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Przed \`(...)\` stycznia 2019 r., w okresie od 2001 do 2018 r. Wnioskodawczyni mieszkała na terenie Francji, posiadając na terenie Republiki Francuskiej centrum interesów osobistych i gospodarczych i nie przebywając na terenie Polski przez więcej niż 183 dni w poszczególnych latach podatkowych, będąc tym samym, w tamtym okresie francuskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu w Polsce wyłącznie od dochodów osiąganych na terytorium Polski (ograniczony obowiązek podatkowy).

W dniu \`(...)\` kwietnia 2014 r., w wyniku wypadku przy pracy wykonywanej na terenie Francji, zmarł mąż Wnioskodawczyni. Decyzją z dnia .. sierpnia 2018 r., na podstawie \`(...)\`francuskiej ustawy \`(...)\` (pol. ustawa o zabezpieczeniu społecznym), francuski organ ubezpieczeniowy przyznał Wnioskodawczyni świadczenie \`(...)\` (dalej: „Odszkodowanie”).

Zgodnie z francuskimi przepisami, Odszkodowanie przyznawane na podstawie \`(...)\`francuskiej ustawy \`(...)\` jest wypłacane pozostającemu przy życiu małżonkowi pracownika, który zmarł w następstwie wypadku przy pracy. Takie świadczenie jest zasadniczo przyznawane na całe życie pozostałego przy życiu małżonka, chyba że zawarłby on ponownie związek małżeński - wtedy wypłata Odszkodowania zostałaby wstrzymana.

Wysokość Odszkodowania została ustalona przez francuski organ ubezpieczeniowy na ok. \`(...)\` EUR kwartalnie. Z uwagi na upływ czasu pomiędzy śmiercią małżonka Wnioskodawczyni, a pozytywnym rozpatrzeniem wniosku o przyznanie Odszkodowania, pierwsza wypłata Odszkodowania odpowiadała sumie kwartalnych Odszkodowań należnych za okres od kwietnia 2014 r. do lipca 2018 r. (łącznie ok. \`(...)\`EUR). Następne wypłaty Odszkodowania następowały i następują regularnie w kwotach ok. \`(...)\`EUR na kwartał. Odszkodowanie wpływa na francuski rachunek bankowy Wnioskodawczyni. Zgodnie z art. \`(...)\`francuskiej ustawy \`(...)\` (pol. kodeks podatkowy), wypłata Odszkodowania jest zwolniona z opodatkowania na terenie Francji.

W uzupełnieniu wniosku dodano, że świadczenie zostało przyznane Wnioskodawczyni przez francuski organ ubezpieczeniowy na podstawie \`(...)\`francuskiej ustawy \`(...)\`(tłumaczenie autorstwa Wnioskodawczyni: kodeks ubezpieczeń społecznych). Jest ono określane jako\`(...)\`. Decyzja, na podstawie której świadczenie zostało przyznane Wnioskodawczyni, rozpoczyna się zdaniem: \`(...)\`(tłumaczenie autorstwa Wnioskodawczyni: Szanowna Pani, chciałbym Panią poinformować o decyzji, która została podjęta w sprawie odszkodowania za wypadek przy pracy). Charakter wypłacanego świadczenia, jak również podstawa jego wypłacenia, wskazują, że świadczenie wypłacane Wnioskodawczyni w formie renty (rozumianej jako świadczenie cykliczne, annuitet, seria płatności występujących w równych okresach czasu) pełni rolę odszkodowania z tytułu śmierci Jej małżonka w wyniku wypadku przy pracy.

Z powyższego wynika więc, że otrzymywane przez Wnioskodawczynię świadczenie jest odszkodowaniem.

Jak zostało wskazane w ww. odpowiedzi, początek decyzji wydanej przez francuski system ubezpieczeń społecznych przyznającej Wnioskodawczyni świadczenie wskazuje, że decyzja została wydana w sprawie odszkodowania za wypadek przy pracy. W decyzji pada także określenie \`(...)\`(tłumaczenie autorstwa Wnioskodawczyni: renta dla uprawnionego wnioskodawcy - wypadek przy pracy i choroba zawodowa). Decyzja wskazuje więc, że świadczenie otrzymywane przez Wnioskodawczynię jest określone jako odszkodowanie.

Świadczenie przyznane Wnioskodawczyni na podstawie \`(...)\`francuskiej ustawy \`(...)\`(tłumaczenie autorstwa Wnioskodawczyni: kodeks ubezpieczeń społecznych), jest przyznawane w związku ze śmiercią członka rodziny w wyniku wypadku przy pracy.

Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1205, z późn. zm.), z tytułu wypadków przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje m.in. „jednorazowe odszkodowanie" - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty. Mając powyższe na uwadze, otrzymywane przez Wnioskodawczynię świadczenie jest francuskim odpowiednikiem odszkodowania, o którym mowa w art. 6 ust 1 pkt 5 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Jak zostało wskazane ww. świadczenie jest wypłacane na podstawie francuskiego Kodeksu ubezpieczeń społecznych, co znaczy, że jest wypłacane z francuskiego ubezpieczenia społecznego.

Świadczenie jest wypłacane na podstawie francuskiego Kodeksu ubezpieczeń społecznych. Ustawa ta reguluje także zasady wypłaty świadczeń rodzinnych, więc świadczenie jest wypłacane na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych obowiązujących we Francji.

Podmiotem, który przyznał Wnioskodawczyni ww. świadczenie jest \`(...)\`- francuska kasa chorych, oddział w departamencie\`(...)\` - część francuskiego \`(...)\`, tj. systemu ubezpieczeń społecznych (tłumaczenie autorstwa Wnioskodawczyni). Tytułem przyznania tego świadczenia jest odszkodowanie przyznawane w związku ze śmiercią członka rodziny w wyniku wypadku przy pracy. Wypłaty świadczenia dokonuje\`(...)\`, tj. fundusz podstawowy francuskiej kasy chorych (tłumaczenie autorstwa Wnioskodawczyni).

Podstawę do wyliczenia wysokości przyznanego świadczenia stanowiła wspomniana już francuska ustawa\`(...)\`, określająca m.in. zasady przyznawania świadczeń społecznych (odszkodowań, rent, emerytur itp.).

Zgodnie z decyzją przyznającą Wnioskodawczyni świadczenie, określając wysokość należnego świadczenia francuski organ posłużył się następującymi zmiennymi:

*   roczne wynagrodzenie brutto zmarłego męża Wnioskodawczyni,

*   roczne wynagrodzenie brutto zmarłego męża Wnioskodawczyni po uwzględnieniu waloryzacji,

*   minimalne roczne wynagrodzenie we Francji,

*   stawka kalkulacyjna.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Odszkodowanie wypłacane po 1 stycznia 2019 r. na rzecz Wnioskodawczyni przez francuski organ ubezpieczeniowy korzysta ze zwolnienia przedmiotowego z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.; dalej „Ustawa PIT”)?

Zdaniem Wnioskodawczyni, Odszkodowanie wypłacane po 1 stycznia 2019 r. na Jej rzecz przez francuski organ ubezpieczeniowy korzysta ze zwolnienia przedmiotowego z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT, jako odszkodowanie, którego wysokość i zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b Ustawy PIT, stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a Ustawy PIT).

W związku z tym, że otrzymywane przez Wnioskodawczynię Odszkodowanie pochodzi z Francji, w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma umowa z dnia 20 czerwca 1975 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1977 r., Nr 1, poz. 5; dalej: „UPO"), zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Francję dnia 7 czerwca 2017 r.

Przedmiotowe świadczenie w świetle UPO, winno być zakwalifikowane jako inny dochód, o którym mowa w art. 21 ust. 1 tej UPO, ponieważ nie zostało wymienione w innych artykułach. Wobec powyższego, świadczenie, które otrzymuje Wnioskodawczyni, podlega opodatkowaniu tylko w tym państwie, w którym znajduje się miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że otrzymywane przez Wnioskodawczynię świadczenie odszkodowawcze, przyznane Jej z tytułu doznania śmiertelnego wypadku przy pracy przez jej męża, z uwagi na to, że miejscem zamieszkania Wnioskodawczyni od 1 stycznia 2019 r. jest Polska, podlega - począwszy od 1 stycznia 2019 r. - opodatkowaniu w Polsce.

W okresie zaś, gdy Wnioskodawczyni nie posiadała na terenie Polski miejsca zamieszkania i podlegała w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. w okresie pomiędzy 2001 r. a 2018 r., wypłata Odszkodowania nie podlegała opodatkowaniu w Polsce.

Zgodnie z generalną zasadą opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 Ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c Ustawy PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy PIT, do źródeł przychodów zalicza się inne źródła.

W myśl art. 20 ust. 1 Ustawy PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy PIT, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 Ustawy PIT.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Podkreślić należy, że z treści przywołanej regulacji nie wynika, że odwołuje się ona do przepisów konkretnych ustaw czy wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych. Konstatacja ta prowadzi do wniosku, że wskazane powyżej zwolnienie podatkowe stosowane powinno być nie tylko do odszkodowań lub zadośćuczynień przyznawanych na podstawie przepisów ustaw oraz wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych wchodzących w skład prawodawstwa polskiego.

Warto dodać, że treść art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT, nie ogranicza się jedynie do polskiego systemu prawnego, lecz w kontekście tej regulacji należy brać pod uwagę również przepisy prawa wewnętrznego innych państw, w tym wyroki i ugody sądowe zawarte przed zagranicznym sądem. Stanowisko Wnioskodawczyni potwierdzają organy podatkowe w szeregu interpretacji prawa podatkowego oraz orzecznictwo sądowe (tak interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 września 2017 r., nr 0114-KDIP3-3.4011.302.2017.1.MS2).

Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2012 r. (sygn. akt II FSK 2593/10): „w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle wspólnotowego zakazu dyskryminacji oraz wspólnotowej zasady swobodnego przepływu osób nie można zaakceptować różnego traktowania podatnika tylko z uwagi na fakt, że podatnik (rezydent) prawo do przedmiotowego odszkodowania uzyskał pracując poza granicami RP, tj. w innym państwie członkowskim na podstawie obowiązującego tam ustawodawstwa. Zaznaczyć należy, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cecha istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, bez zróżnicowań dyskryminujących, jak i faworyzujących. Oceniając zatem dokonaną przez organy podatkowe interpretację art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. z punktu widzenia tak rozumianej traktatowej zasady niedyskryminacji (równości), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie znalazł podstaw uzasadniających różne traktowanie podmiotów prawa, będących w takiej samej sytuacji (tj. uprawnionych do otrzymania świadczeń odszkodowawczych), wyłącznie na podstawie kryterium pochodzenia aktu prawnego, na podstawie którego przyznano dane świadczenie”.

Co więcej w kontekście złożonego wniosku należy mieć na względzie fakt akcesji Polski do Unii Europejskiej statuujący zasadę interpretacji prawa wewnętrznego w sposób umożliwiający sprawne funkcjonowanie gospodarki w ramach integracji europejskiej, co oznacza, że interpretacja prawa wewnętrznego powinna być dokonywana w zgodności z prawem europejskim. Za źródło istnienia obowiązku dokonywania wykładni prawa krajowego w świetle celu i brzmienia norm wspólnotowych należy uznać art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Przepis ten stanowi, że państwa członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu realizacji zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego. Zgodnie z art. 18 tego Traktatu, każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w samym Traktacie i środkach przyjętych w celu jego wykonania. Z kolei art. 39 tego Traktatu ustanawia zasadę swobody przepływu osób wewnątrz Wspólnoty.

W związku z tym, Wnioskodawczyni podkreśla, że żaden przepis prawa krajowego nie może naruszać wyszczególnionych powyżej zasad wspólnotowego prawa pierwotnego, przy czym takie naruszenie istnieje zarówno wtedy, gdy prawo krajowe wprost ogranicza te zasady ustanawiając np. zakaz przemieszczania się, jak też wtedy, gdy prawo krajowe w sposób pośredni, faktyczny prowadzi do skutku ograniczającego te zasady, tj. gdy niekorzystnie różnicuje sytuację prawną obywatela w zależności od pewnych kryteriów niedopuszczalnych z punktu widzenia wymogów prawa wspólnotowego. Takim kryterium jest m.in. kryterium podejmowania pracy zarobkowej, jeśli ma ono znaczenie dla sytuacji podatkowo-prawnej obywatela.

Oznacza to, że świadczenie odszkodowawcze - przyznane na podstawie prawa francuskiego z tytułu śmierci małżonka w wyniku wypadku przy pracy - powinno być na gruncie prawa polskiego potraktowane w taki sam sposób, jak w stosunku do analogicznego świadczenia przyznanego na podstawie polskich przepisów w przypadku wystąpienia wypadku przy pracy na terenie Polski.

Polskim odpowiednikiem Odszkodowania przyznanego Wnioskodawczyni byłoby świadczenie określone w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych – „jednorazowe odszkodowanie” - dla członków rodziny zmarłego w wyniku wypadku przy pracy lub w wyniku choroby zawodowej ubezpieczonego.

Fakt, że w nazwie świadczenia stanowiącego Odszkodowanie występuje słowo „rente" czyli renta oraz, że świadczenie wypłacane jest co kwartał, a nie jednorazowo, nie ma istotnego znaczenia dla kwalifikacji tego świadczenia jako odszkodowania, gdyż jest to jedynie kwestia językowa, techniczna i drugorzędna. Podobnie stwierdził NSA w przytaczanym wcześniej wyroku z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. akt Il FSK 2593/10.

Mając więc na uwadze, że Odszkodowanie zostało przyznane Wnioskodawczyni na podstawie i w wysokości określonej w „przepisach odrębnych ustaw" (w tym przypadku - francuskiej ustawy \`(...)\`"), a także że Odszkodowanie nie może zostać przypisane do żadnego z wyjątków wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. a)-g) Ustawy PIT, jego wartość w okresie po 1 stycznia 2019 r., od kiedy Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, stanowi przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy PIT. Jednakże, przychód ten korzysta ze zwolnienia z opodatkowania wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Prawidłowość powyższego stanowiska znajduje potwierdzenie w poniższych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz wyrokach sądów administracyjnych wydanych w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych:

*   interpretacja indywidualna z dnia 10 kwietnia 2018 r., nr 0112-KDIL3-1.4011.151.2018.1.KF: „W świetle powyższego, otrzymywane przez wnioskodawcę świadczenie odszkodowawcze za wypadek przy pracy na terenie Włoch korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie cyt. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem płatnik (bank w Polsce) niesłusznie pobiera zaliczkę na podatek dochodowy od ww. świadczenia",

*   interpretacja indywidualna z dnia 10 września 2018 r., nr 0113-KDIPT3.4011.361.2018.2. ASZ: „Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, że otrzymywane przez wnioskodawczynię jednorazowe odszkodowanie z tytułu śmierci męża wskutek następstw wypadku przy pracy korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na fakt, że jego wysokość i zasady ustalania wynikają wprost z przepisów ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych",

*   interpretacja indywidualna z dnia 15 lutego 2019 r., nr 0113-KDIPT3.4011.10.2019.2.MG: „Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy stwierdzić, że otrzymane w 2017 r. przez wnioskodawcę odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy, wypłacane z francuskiego ubezpieczenia społecznego stanowi dla niego przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże, przychód ten korzysta ze zwolnienia z opodatkowania wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. W konsekwencji, powyższy przychód nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych",

*   wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 422/10: „Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należało ocenić czy świadczenie otrzymywane przez skarżącego z W. (zwolnione w tym państwie z opodatkowania) stanowi odpowiednik wyżej opisanego odszkodowania z ustawy wypadkowej. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę wynika, że odszkodowanie zostało przyznane skarżącemu w związku z wypadkiem przy pracy, w wyniku którego skarżący doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu. Wypadek ten nie spowodował jednak niezdolności do pracy skarżącego, co wynika z faktu, iż organy włoskie nie przyznały mu renty. Mając na względzie powyższe Sąd stanął na stanowisku, że świadczenie otrzymane przez skarżącego stanowi odpowiednik odszkodowania, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy wypadkowej i ma charakter odszkodowania, określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., czyli wbrew twierdzeniom organu, korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego. Przy tym należy przyznać rację skarżącemu, iż kwestia tego czy odszkodowanie jest płatne jednorazowo czy też miesięcznie jest kwestią drugorzędną i techniczną. Zasadnicze znaczenie ma bowiem charakter i źródło przedmiotowego świadczenia, a świadczenie otrzymywane przez skarżącego, mimo tego że jest wypłacane miesięcznie nie ma charakteru renty z ustawy wypadkowej, która podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Przedmiotowe świadczenie niewątpliwie stanowi odszkodowanie i skoro swoim charakterem odpowiada jednorazowemu odszkodowaniu z polskiej ustawy wypadkowej, to uwzględniając również przywołaną wyżej zasadę równego traktowania (art. 24 ust. 1 cyt. wyżej umowy międzypaństwowej) jest ono zwolnione z opodatkowania".

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawczyni jest zdania, że Jej stanowisko, zgodnie z którym Odszkodowanie wypłacane po 1 stycznia 2019 r. na Jej rzecz przez francuski organ ubezpieczeniowy korzysta ze zwolnienia przedmiotowego z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT, jako odszkodowanie, którego wysokość i zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, powinno zostać uznane przez organ podatkowy za prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a ww. ustawy, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce, będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni od dnia \`(...)\` stycznia 2019 r. mieszka na terenie Polski i posiada na terenie RP centrum interesów osobistych i gospodarczych, będąc tym samym od początku 2019 r. polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu w Polsce od całości osiąganych dochodów niezależnie od miejsca ich uzyskania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast, przed .. stycznia 2019 r., Wnioskodawczyni mieszkała na terenie Francji i posiadała na terenie Francji centrum interesów osobistych i gospodarczych (nie przebywała na terenie Polski przez więcej niż 183 dni w poszczególnych latach podatkowych), będąc w tamtym okresie francuskim rezydentem podatkowym. W dniu 13 kwietnia 2014 r., w wyniku wypadku przy pracy wykonywanej na terenie Francji, zmarł mąż Wnioskodawczyni. Decyzją z dnia \`(...)\` sierpnia 2018 r., na podstawie francuskiej ustawy o zabezpieczeniu społecznym (\`(...)\`), francuski organ ubezpieczeniowy przyznał Wnioskodawczyni świadczenie („\`(...)\`). Zgodnie z francuskimi przepisami ww. świadczenie przyznawane na podstawie art. \`(...)\`francuskiej ustawy „\`(...)\`" jest wypłacane pozostającemu przy życiu małżonkowi pracownika, który zmarł w następstwie wypadku przy pracy. Świadczenie przyznane Wnioskodawczyni na podstawie art. \`(...)\`francuskiej ustawy: kodeks ubezpieczeń społecznych (\`(...)\`), jest przyznawane w związku ze śmiercią członka rodziny w wyniku wypadku przy pracy. Charakter wypłacanego świadczenia, jak również podstawa jego wypłacenia, wskazują, że świadczenie wypłacane Wnioskodawczyni w formie renty (rozumianej jako świadczenie cykliczne, seria płatności występujących w równych okresach czasu) pełni rolę odszkodowania z tytułu śmierci Jej małżonka w wyniku wypadku przy pracy. Otrzymywane przez Wnioskodawczynię świadczenie jest francuskim odpowiednikiem odszkodowania, o którym mowa w art. 6 ust 1 pkt 5 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Świadczenie jest wypłacane na podstawie francuskiego kodeksu ubezpieczeń społecznych, co znaczy, że jest wypłacane z francuskiego ubezpieczenia społecznego.

Wysokość Odszkodowania została ustalona przez francuski organ ubezpieczeniowy na ok. \`(...)\` EUR kwartalnie. Podmiotem, który przyznał Wnioskodawczyni ww. świadczenie jest francuska kasa chorych, oddział w departamencie\`(...)\`, tj. - systemu ubezpieczeń społecznych. Tytułem przyznania ww. świadczenia jest odszkodowanie przyznawane w związku ze śmiercią członka rodziny w wyniku wypadku przy pracy. Wypłaty świadczenia dokonuje fundusz podstawowy francuskiej kasy chorych. Podstawę do wyliczenia wysokości przyznanego świadczenia stanowiła francuska ustawa (\`(...)\`), określająca m.in. zasady przyznawania świadczeń społecznych (odszkodowań, rent, emerytur itp.).

Z uwagi na to, że w przedstawionym stanie faktycznym, świadczenie odszkodowawcze Wnioskodawczyni otrzymuje z Francji, w sprawie zastosowanie ma umowa z dnia 20 czerwca 1975 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1977 r., Nr 1, poz. 5), zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Francję dnia 7 czerwca 2017 r.

Stosownie do art. 21 ust. 1 ww. Umowy, części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania w jednym z Umawiających się Państw, bez względu na to skąd pochodzą, a o których nie było mowy w poprzednich artykułach Umowy, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że otrzymane przez Wnioskodawczynię świadczenie odszkodowawcze, podlega od dnia \`(...)\` stycznia 2019 r. opodatkowaniu w Polsce z uwagi na to, że miejscem zamieszkania Wnioskodawczyni od tego dnia jest Polska.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami przychodów są inne źródła.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności”, definicja źródeł przychodów ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie.

Zatem do przychodów z innych źródeł zalicza się te wszystkie przychody, które nie mieszczą się w kategorii przychodów zaliczonych do enumeratywnie wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ww. ustawy, źródeł przychodów.

Mając na uwadze powyżej przywołane przepisy należy stwierdzić, że świadczenie odszkodowawcze wypłacane Wnioskodawczyni z Francji, z tytułu wypadku przy pracy wykonywanej na terenie Francji i śmieci męża Wnioskodawczyni, podlega opodatkowaniu według przepisów polskiego prawa podatkowego, tj. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 poz. 1040 i 1043), z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Podkreślić należy, że z treści przywołanej regulacji nie wynika, że odwołuje się ona do przepisów konkretnych ustaw czy wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych. Konstatacja ta prowadzi do wniosku, że wskazane powyżej zwolnienie podatkowe stosowane powinno być nie tylko do odszkodowań lub zadośćuczynień przyznawanych na podstawie przepisów ustaw oraz wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych wchodzących w skład prawodawstwa polskiego.

Należy wskazać, że w kontekście niniejszego wniosku należy mieć na względzie fakt akcesji Polski do Unii Europejskiej statuujący zasadę interpretacji prawa wewnętrznego w sposób umożliwiający sprawne funkcjonowanie gospodarki w ramach integracji europejskiej, co oznacza, że interpretacja prawa wewnętrznego powinna być dokonywana w zgodności z prawem europejskim. Za źródło istnienia obowiązku dokonywania wykładni prawa krajowego w świetle celu i brzmienia norm wspólnotowych należy uznać art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Przepis ten stanowi, że państwa członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki w celu realizacji zobowiązań wynikających z prawa wspólnotowego. Zgodnie z art. 18 tego Traktatu, każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w samym Traktacie i środkach przyjętych w celu jego wykonania. Z kolei art. 39 TWE ustanawia zasadę swobody przepływu osób wewnątrz Wspólnoty.

W związku z tym, należy podkreślić, że żaden przepis prawa krajowego nie może naruszać wyszczególnionych powyżej zasad wspólnotowego prawa pierwotnego, przy czym takie naruszenie istnieje zarówno wtedy, gdy prawo krajowe wprost ogranicza te zasady ustanawiając np. zakaz przemieszczania się, jak też wtedy, gdy prawo krajowe w sposób pośredni, faktyczny prowadzi do skutku ograniczającego te zasady, tj. gdy niekorzystnie różnicuje sytuację prawną obywatela w zależności od pewnych kryteriów niedopuszczalnych z punktu widzenia wymogów prawa wspólnotowego. Takim kryterium jest m.in. kryterium podejmowania pracy zarobkowej, jeśli ma ono znaczenie dla sytuacji podatkowoprawnej obywatela.

Oznacza to, że świadczenie odszkodowawcze przyznane na podstawie prawa francuskiego z tytułu zatrudnienia obywatela polskiego na terenie Francji i doznania tam przez niego wypadku przy pracy (w wyniku którego zmarł) – powinno być na gruncie prawa polskiego potraktowane w taki sam sposób, jak w stosunku do obywatela polskiego (członka rodziny zmarłego), który otrzymał z tego tytułu odszkodowanie według prawa polskiego.

Z treści wniosku wynika, że świadczenie odszkodowawcze, które Wnioskodawczyni otrzymuje wypłacane jest z francuskiego ubezpieczenia społecznego. Świadczenie jest wypłacane na podstawie francuskich przepisów, tj. art\`(...)\`.

Oznacza to, że świadczenie odszkodowawcze przyznane na podstawie prawa francuskiego z tytułu zatrudnienia męża Wnioskodawczyni na terenie Francji i doznania tam przez niego wypadku przy pracy (w wyniku którego zmarł) – powinno być na gruncie prawa polskiego potraktowane w taki sam sposób jak w stosunku do obywatela polskiego (członka rodziny zmarłego), który doznał takiego wypadku przy pracy i otrzymał z tego tytułu odszkodowanie według prawa polskiego.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1205, z późn. zm.), z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługują następujące świadczenia:

1.  „zasiłek chorobowy” – dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową,
2.  „świadczenie rehabilitacyjne” – dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy,
3.  „zasiłek wyrównawczy” – dla ubezpieczonego będącego pracownikiem, którego wynagrodzenie uległo obniżeniu wskutek stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu,
4.  „jednorazowe odszkodowanie” – dla ubezpieczonego, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu,
5.  „jednorazowe odszkodowanie” – dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty,
6.  „renta z tytułu niezdolności do pracy” – dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej,
7.  „renta szkoleniowa” – dla ubezpieczonego, w stosunku do którego orzeczono celowość przekwalifikowania zawodowego ze względu na niezdolność do pracy w dotychczasowym zawodzie spowodowaną wypadkiem przy pracy lub choroba zawodową,
8.  „renta rodzinna” – dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego lub rencisty uprawnionego do renty z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej,
9.  „dodatek do renty rodzinnej” – dla sieroty zupełnej,
10.  dodatek pielęgnacyjny,
11.  pokrycie kosztów leczenia z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych oraz zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne w zakresie określonym ustawą.

Zatem, jeżeli istotnie – tak jak Wnioskodawczyni przedstawia we wniosku – otrzymywane przez Nią świadczenie stanowi odszkodowanie wypłacane z francuskiego ubezpieczenia społecznego, to należy uznać, że odszkodowanie to korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy również wskazać, że wewnętrzne przepisy prawa francuskiego nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, stąd Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest upoważniony do interpretowania tychże przepisów, a tym samym do rozstrzygania, czy wysokość lub zasady ustalania ww. świadczenia odszkodowawczego wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, obowiązujących w wewnętrznym ustawodawstwie francuskim. W tej kwestii Organ interpretacyjny jest związany opisem stanu faktycznego zawartym we wniosku o wydanie interpretacji.

Należy jednak zauważyć, że treść art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odwołując się do przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, nie wyklucza przepisów prawa wewnętrznego innych państw członkowskich Unii Europejskiej, w tym wypadku Republiki Francuskiej. Oznacza to, biorąc pod uwagę postanowienia zawarte w treści art. 10, 12, 18 i 39 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, że koniecznym jest, aby przy interpretowaniu przepisów prawa krajowego nie dyskryminować osób, które świadczenia uzyskują z zagranicy.

Mając na uwadze powołane regulacje prawa oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy stwierdzić, że wypłacane - po dniu \`(...)\` stycznia 2019 r. na rzecz Wnioskodawczyni świadczenie odszkodowawcze z tytułu wypadku przy pracy męża Wnioskodawczyni (w wyniku którego on zmarł) - z francuskiego ubezpieczenia społecznego, stanowi dla Niej przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże, przychód ten korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego w myśl art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), jest sam przepis prawa. Natomiast, rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Wnioskodawczyni ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zaznaczyć również należy, że prawo do zwolnienia podlega szczegółowej i ostatecznej weryfikacji przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego. Mając na uwadze treść art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, tutejszy Organ wydając interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które zweryfikowałoby charakter prawny otrzymywanego świadczenia (odszkodowania). Wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe podejmują w toku postępowania podatkowego. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest postępowanie dowodowe, które nie jest prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w\`(...)\`, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała, lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.