Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-557/09/ZK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-09-28
Teza: Czy zakupując auto (wg faktury ciężarowe) wnioskodawca ma prawo do pełnej amortyzacji w podatku dochodowym, czy też do amortyzacji ograniczającej do 20000 euro?
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; samochód-samochód osobowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 02 lipca 2009r. (data wpływu do tut. Biura – 08 lipca 2009r.), uzupełnionym w dniu 15 września 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m. in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, pełnej kwoty odpisów amortyzacyjnych od zakupionego samochodu (we wniosku pytanie to oznaczono Nr 2) – **jest nieprawidłowe.**

****

UZASADNIENIE

W dniu 08 lipca 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m. in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, pełnej kwoty odpisów amortyzacyjnych od zakupionego samochodu.

Wniosek powyższy zawierał braki formalne. Dlatego też, pismem z dnia 02 września 2009r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 15 września 2009r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 26 maja 2009r. wnioskodawca zakupił na podstawie faktury VAT samochód ciężarowy TOYOTA RAV4 5DR za kwotę netto 120.163,94 zł + VAT 26.436,07 zł = 146.600,01 zł. Do samochodu dołączony jest wyciąg ze świadectwa homologacji, gdzie stwierdzono, że samochód posiada kategorię N1 – czyli ciężarowy i dopuszczalna ładowność powinna być powyżej 500 kg. Stosownie do obowiązujących przepisów ustawy o podatku od towarów i usług taki samochód nie ma prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego przy zakupie. Ale tutaj pojawia się pismo „wyjaśniające” Ministra Finansów – znak PT3/812/4/15/CZE/09/185 z 13 lutego 2009r., które jakby interpretuje wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (TSWE) z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07 Magoora. W piśmie tym Minister Finansów jakby ustosunkował się do samochodów, które posiadały status aut ciężarowych przed dniem 01 maja 2004r. Te samochody, które są na stanie jeszcze dziś w firmach dostały przyzwolenie na ponowny status aut ciężarowych. Jednakże w piśmie wyjaśniającym nie ma ani jednego słowa na temat aut zakupionych w chwili obecnej. Silna agitacja firm samochodowych (dilerów), że sprzedają auta z pełnym odliczeniem VAT tylko na podstawie powyższego pisma, rodzi pewne zastrzeżenia. Z ww. powodu wnioskodawca zdecydował się na zapytanie w indywidualnej sprawie w celu uniknięcia w przyszłości kłopotów związanych z niewłaściwą interpretacją przepisów podatkowych.

W uzupełnieniu ww. wniosku wskazano w szczególności, iż:

*   rodzaj prowadzonej działalności to wg PKD 52.29.C – Działalność pozostałych agencji transportowych,

*   przedmiotowy samochód będzie wykorzystany w działalności gospodarczej,

*   dopuszczalna masa całkowita samochodu wynosi 2190 kg,

*   liczba miejsc siedzących – 4,

*   wnioskodawca nie posiada dokumentów, o których mowa w art. 5c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dotyczących warunków z art. 5 pkt 19 ww. ustawy).

W związku z powyższym zadano m. in. następujące pytanie:

Czy zakupując takie auto (wg faktury ciężarowe) ma prawo do pełnej amortyzacji w podatku dochodowym, czy też do amortyzacji ograniczającej do 20.000 euro? (we wniosku pytanie to oznaczono Nr 2)

Zdaniem wnioskodawcy, nie ma powodów, żeby w podatku dochodowym nie traktować powyższego samochodu jako auta ciężarowego. Jeżeli już Minister Finansów kierując się wykładnią wyroku Trybunału Sprawiedliwości przywraca podatnikowi utracone prawa w podatku od towarów i usług, to dlaczego by nie był racjonalny w swej opinii i nie korygował tych praw w podatku dochodowym. W związku z powyższym w miesiącu maju wnioskodawca wprowadził samochód do ewidencji środków trwałych i od miesiąca czerwca amortyzuje od pełnej wartości zakupu netto.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 5a pkt 19 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o: samochodzie osobowym – oznacza to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

1.  pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanego na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van,
2.  pojazdu samochodowego mającego więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u którego długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50 % długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków,
3.  pojazdu samochodowego, który ma otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków,
4.  pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,
5.  pojazdu samochodowego będącego pojazdem specjalnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy o podatku od towarów i usług.

Kluczowym elementem definicji zawartej w cytowanym art. 5a pkt 19 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest sformułowanie „pojazd samochodowy”, które nie jest definiowane przez przepisy podatkowe. W związku z czym, konieczne jest odniesienie się do definicji zawartej w przepisach regulujących dane zagadnienie. W tym przypadku będzie to ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), która w art. 2 pkt 33 definiuje pojazd samochodowy jako pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, określenie to nie obejmuje jednak ciągnika rolniczego.

Z wniosku podatnika wynika, iż nabył samochód ciężarowy. Zgodnie z art. 2 pkt 42 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym, samochód ciężarowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą.

Z definicji zawartej w art. 5a pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż samochodem osobowym jest każdy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, chyba że jest pojazdem spełniającym warunki enumeratywnie wymienione w lit. a)–e) tego przepisu.

Przy czym zgodnie z art. 5c. ust. 1 ww. ustawy, w przypadku pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony spełnienie wymagań określonych w art. 5a pkt 19 lit. a)–d), pozwalających na niezaliczenie danego pojazdu samochodowego do samochodów osobowych, stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż wnioskodawca nie posiada dokumentów, określonych w art. 5a pkt 19 lit. a)–d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozwalających na niezaliczenie nabytego samochodu do samochodów osobowych.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż samochód będący przedmiotem wniosku, w świetle cyt. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest samochodem osobowym.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W myśl art. 22 ust. 8 tej ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania.

Stosownie do postanowień art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Mając zatem na względzie, iż jak wskazano powyżej nabyty przez wnioskodawcę samochód jest samochodem osobowym, odpisy z tytułu jego zużycia, dokonywane według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powołanych przepisów i w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stanowisko wnioskodawcy, jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, iż w zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.

****