Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.604.2025.5.MK 0111-KDIB2-
3.4015.216.2025.4.LM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-23
Teza: Skutki podatkowe otrzymania zwrotu nakładów.
Słowa kluczowe: nakłady
nieruchomości
spadek
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot
opodatkowania-Wyłączenia z opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-ust. 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
1-art. 1-ust. 1
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
1-art. 1-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn.
    Uzupełnił go Pan pismem z 19 sierpnia 2025 r. (data wpływu 25 sierpnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym. W dniu 6 czerwca 2014 r. zmarł
    Jego ojciec, .... Na podstawie protokołu dziedziczenia oraz aktu poświadczenia
    dziedziczenia, sporządzonych 8 lipca 2014 r., spadek po zmarłym na podstawie ustawy
    nabyli wprost:
    - żona ... – w udziale 1/4 części,
    - syn ... (Wnioskodawca) – w udziale 1/4 części,
    - syn ... – w udziale 1/4 części,
    - syn ... – w udziale 1/4 części.
    W ten sposób Wnioskodawca stał się współwłaścicielem w udziale 1/8 nieruchomości
    wchodzących w skład masy spadkowej, w tym domu rodzinnego położonego w
    miejscowości .... W momencie działu spadku wartość rynkowa nieruchomości wynosiła ok.
    450 000 zł. W okresie od 2015 r. do 2018 r. Wnioskodawca ponosił nakłady na remont i
    adaptację części ww. domu. Nakłady te były ponoszone wspólnie z Jego partnerką
    (przyszłą żoną), przy czym pierwsze wydatki miały miejsce jeszcze przed formalizacją
    związku.
    Wnioskodawca i Jego partnerka zawarli związek małżeński 26 września 2015 r.,
    jednocześnie ustanawiając w chwili zawarcia małżeństwa umową majątkową (intercyzą)
    ustrój rozdzielności majątkowej. Niezależnie od powyższego, cała inwestycja w
    nieruchomość, zarówno przed, jak i po ślubie, stanowiła ich wspólne przedsięwzięcie.
    Celem nakładów było wyłącznie zaspokojenie własnych, wspólnych potrzeb
    mieszkaniowych i nie były one związane z jakąkolwiek działalnością gospodarczą.
    Wnioskodawca nie dokonywał odliczeń podatku VAT ani nie zaliczał tych wydatków do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Prace polegały na kompleksowym dostosowaniu domu do współczesnych standardów i
    obejmowały m.in.: wykonanie gładzi, malowanie, położenie paneli i płytek, wymianę
    grzejników, doprowadzenie ciepłej wody do kuchni, montaż armatury sanitarnej,
    oświetlenia, drzwi, moskitier oraz zakup i montaż sprzętu AGD (kuchenka, okap, pralka).
    Wnioskodawca część prac (np. montaż kaloryferów, armatury) wykonał samodzielnie.
    Dodatkowo poczyniono prace ogrodnicze, w tym nasadzenia, których wartość jest trudna
    do oszacowania. Łączna, rzeczywista wartość poniesionych nakładów przekroczyła kwotę
    60 000 zł. Po zakończeniu prac i zamieszkiwaniu w lokalu, Wnioskodawca wyprowadził się
    z nieruchomości.

    W związku z decyzją rodziny o uregulowaniu stanu prawnego, przed Sądem Rejonowym w
    ... toczyła się sprawa o podział majątku wspólnego i dział spadku.
    W dniu 14 sierpnia 2024 r. Sąd wydał prawomocne postanowienie, w którym:
    - dokonał podziału majątku i działu spadku,
    - przyznał całość własności nieruchomości na rzecz najmłodszego brata, ...,
    - w punkcie V. postanowienia zasądził od ... na rzecz Wnioskodawcy ... kwotę 60 000 zł
      tytułem rozliczenia nakładu poniesionego na nieruchomość.
    Wartość nakładów została ustalona przez Sąd na podstawie przedstawionych przez
    Wnioskodawcę dokumentów, kosztorysu robót budowlanych oraz zestawienia
    poniesionych kosztów. Kwota ta nie uwzględniała waloryzacji ani spadku wartości
    pieniądza w czasie. Brat zobowiązany do zwrotu nie kwestionował w toku postępowania
    wysokości poniesionych nakładów. W dniu 19 listopada 2024 r., w wykonaniu
    prawomocnego postanowienia Sądu, ... przelał na konto bankowe Wnioskodawcy
    zasądzoną kwotę 60 000 zł. Otrzymana kwota stanowi zwrot wartości poniesionych
    nakładów (które w rzeczywistości były wyższe). Jednakże, z uwagi na znaczny upływ czasu
    (ponad 10 lat), część dowodów zakupu (głównie paragony z kas fiskalnych) wyblakła,
    uległa zniszczeniu lub zagubieniu. Wnioskodawca posiada obecnie dokumenty (faktury,
    dowody spłaty rat) potwierdzające poniesienie wydatków na kwotę ok. 20 000 zł. Oznacza
    to, że zasądzony zwrot przekracza wartość nakładów udokumentowanych zachowanymi
    dowodami. Niemniej, Wnioskodawca jest w stanie potwierdzić (m.in. na podstawie zdjęć,
    kosztorysu, zeznań świadków oraz faktu uznania tej kwoty przez Sąd), że kwota 60 000 zł
    odpowiada rzeczywistej wysokości poniesionych kosztów. Kwota ta nie była
    kwestionowana przez brata Wnioskodawcy. Ponieważ nakłady były ponoszone wspólnie z
    żoną, małżonkowie podjęli wspólną decyzję o przeznaczeniu otrzymanych środków na
    spłatę posiadanego wspólnie kredytu hipotecznego. W dniu 13 grudnia 2024 r.
    Wnioskodawca przelał kwotę 41 664,75 zł na ten cel. Pozostała kwota również jest
    przeznaczona na spłatę tego samego kredytu.
    Spadkodawca wybudował dom na początku lat 90-tych XX wieku.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że nakłady były ponoszone w okresie od
    2015 r. do 2018 r. Jak wskazano we wniosku, nakłady były ponoszone wspólnie z
    partnerką (przyszłą żoną) i stanowiły ich wspólne przedsięwzięcie. W związku z powyższym
    należy stwierdzić, że zasądzona kwota formalnie obejmowała całość nakładów, tj. zarówno
    Wnioskodawcy, jak i Jego żony.
    Jak wskazano we wniosku, wartość nakładów została ustalona przez Sąd na podstawie
    przedstawionych przez Wnioskodawcę dokumentów, kosztorysu robót budowlanych oraz
    zestawienia poniesionych kosztów.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jakie składniki wchodziły w skład masy spadkowej?”,
    Wnioskodawca odpowiedział: w skład masy spadkowej wchodziły następujące rzeczy:
    - udział 1/2 części w prawie własności nieruchomości w ... przy ul. ... i ul. ...,
    - prawo własności nieruchomości gruntowej w ... (działki nr ..., ... i ...),
    - prawo własności nieruchomości gruntowej w ... (działki nr ... i ...).
    Postanowienie Sądu określiło następujące skutki prawne dla stron:
    - wszystkie nieruchomości zostały przyznane na wyłączną własność uczestnikowi ...
      (jeden z braci),
    - na rzecz matki, ..., ustanowiono dożywotnią służebność mieszkania na nieruchomości w
      ...,
    - zasądzono od ... na rzecz Wnioskodawcy kwotę 60 000 zł tytułem rozliczenia nakładu,

    - z postanowienia wynika, że ... nie otrzymał jakichkolwiek składników majątkowych lub
      spłat,
    - postanowienie nie wspomina o żadnych innych spłatach lub dopłatach poza kwotą 60
      000 zł za nakłady.
    Wnioskodawca nie otrzymał żadnych składników majątkowych w wyniku działu spadku, a
    wyłącznie zwrot nakładu (zwrot własnych pieniędzy) w wysokości 60 000 zł. Jeżeli
    natomiast Organ przez składnik majątku rozumie roszczenie o zwrot nakładów, to
    roszczenie to (60 000 zł) jest niższe niż 1/4 udziału w masie spadkowej.
    Zgodnie z postanowieniem, Sąd postanawia zasądzić od uczestnika ... na rzecz uczestnika
    ... kwotę 60 000 zł tytułem rozliczenia nakładu poniesionego na nieruchomość opisaną w
    punkcie I postanowienia, płatną w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się
    postanowienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w wypadku uchybienia
    terminowi płatności.
    Orzeczenie sądowe nie zawiera żadnych odrębnych zapisów dotyczących przeniesienia
    udziału Wnioskodawcy w nieruchomości na rzecz brata. W punkcie III. postanowienia Sąd
    dokonał całościowego działu spadku w ten sposób, że przyznał wszystkie nieruchomości
    na własność uczestnikowi ... .
    Jednocześnie, w postanowieniu wskazano, że przeniesienie ww. udziału na rzecz brata
    następuje bez obowiązku spłaty z tego tytułu. Jedynym rozliczeniem pieniężnym między
    Wnioskodawcą a bratem, jakie zostało zasądzone w punkcie V orzeczenia, jest kwota 60
    000 zł, określona jednoznacznie jako „Tytułem rozliczenia nakładu poniesionego na
    nieruchomość”.
    Poza zwrotem nakładów, postanowienie Sądu nie przewiduje żadnych innych spłat ani
    dopłat na rzecz Wnioskodawcy w związku z działem spadku i przeniesieniem udziału w
    nieruchomościach.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy zawierał Pan z żoną inne niż wskazana we wniosku
    umowy majątkowe - jeśli tak, to proszę wskazać kiedy, w jakim zakresie?”, Wnioskodawca
    odpowiedział, że takie umowy nie były zawierane.
    Rozliczenie nakładów poniesionych na nieruchomość nastąpiło tytułem wprost
    wskazanym w prawomocnym postanowieniu sądu.
    W punkcie V. tego orzeczenia sąd zasądził na rzecz Wnioskodawcy kwotę 60 000 zł,
    określając jej tytuł prawny jako rozliczenie nakładu poniesionego na nieruchomość.
    Rozliczenie to było integralną częścią sądowego postępowania o dział spadku i podział
    majątku wspólnego. Nie stanowiło ono żadnej z odrębnych czynności prawnych
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (w szczególności nie było
    darowizną, zapisem, poleceniem darczyńcy czy nieodpłatnym zniesieniem
    współwłasności).
    Pytania
    1) Czy w opisanym zdarzeniu Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty podatku od
      spadków i darowizn?
    2) Czy otrzymany przez Wnioskodawcę zwrot nakładów na nieruchomość w świetle art.
      11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi dla Niego przychód do
      opodatkowania?
    3) Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku sądowego działu spadku spłata w
      kwocie 60 000 zł, stanowiąca rozliczenie nakładu na nieruchomość, będzie w całości
      neutralna podatkowo na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ponieważ:

    a) w części odpowiadającej wartości udziału Wnioskodawcy w spadku, czynność ta nie
      stanowi odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 10 ust. 7 tej ustawy,
    b) natomiast w części ewentualnie przewyższającej wartość tego udziału (nadwyżka),
      przychód z odpłatnego zbycia nie będzie podlegał opodatkowaniu z uwagi na upływ
      terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie podatku od spadków i darowizn, w opisanym
    zdarzeniu nie jest zobowiązany do zapłaty podatku od spadków i darowizn, bowiem:
    - opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega wyłącznie nabycie majątku
      w drodze czynności enumeratywnie wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od
      spadków i darowizn. Katalog ten jest zamknięty i nie może być interpretowany
      rozszerzająco;
    - otrzymane przez Wnioskodawcę świadczenie nie wypełnia definicji darowizny.
      Kluczowym elementem darowizny jest jej nieodpłatny charakter i wola darczyńcy do
      obdarowania (łac. causa donandi). W przypadku Wnioskodawcy świadczenie od brata
      nie było dobrowolne - wynikało z prawomocnego postanowienia sądu, które
      nakazywało mu rozliczenie poniesionych przez Wnioskodawcę nakładów;
    - otrzymany przez Wnioskodawcę zwrot nakładów nie stanowi również żadnej innej
      czynności wymienionej w art. 1 ww. ustawy, takiej jak dziedziczenie, zasiedzenie czy
      nieodpłatne zniesienie współwłasności.
    Zdaniem Wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z
    art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15,
    art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    W ocenie Wnioskodawcy, otrzymany przez Niego zwrot nakładów na nieruchomość nie
    stanowi dla Niego przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawowa
    definicja „przychodu” jest bardzo szeroka. W interpretacjach organów podatkowych
    konsekwentnie powtarza się jednak, że nie każdy wpływ środków pieniężnych jest
    automatycznie uznawany za przychód podlegający opodatkowaniu. Organy podatkowe
    konsekwentnie podkreślają, że kluczową cechą przychodu jest jego zdolność do
    powiększenia majątku podatnika. Aby mówić o przychodzie podatkowym, u podatnika
    muszą wystąpić realne korzyści majątkowe i przysporzenie majątkowe o konkretnym
    wymiarze finansowym. Za przychody uznaje się każdą formę przysporzenia, która ma
    charakter definitywny i bezzwrotny. Dotyczy to zarówno zwiększenia aktywów podatnika,
    jak i zmniejszenia jego pasywów (zobowiązań). Na podstawie powyższej zasady, organy
    podatkowe uznają, że zwrot poniesionych wcześniej wydatków (nakładów) nie stanowi
    przychodu, ponieważ nie prowadzi do wzbogacenia podatnika. Jest to jedynie odzyskanie
    aktywów, które podatnik już wcześniej posiadał.

    Powyższe potwierdzają następujące interpretacje podatkowe:
    - interpretacja Dyrektora KIS z dnia 21 kwietnia 2020 r., nr 0115-KDIT2.4011.21.2020.3.
      MU: „(...) do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie
      zalicza się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych
      poczynionych za inny podmiot, pod warunkiem, że ów zwrot rzeczywiście odpowiada
      kwocie uprzednio poniesionych nakładów”;
    - interpretacja Dyrektora KIS z dnia 21 marca 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.96.2025.2.KF:
      „A zatem otrzymała Pani środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio
      poniesione z Pani własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie Ugody sądowej
      nie powoduje więc faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta jest dla Pani
      neutralna podatkowo. Dlatego stwierdzam, że otrzymana przez Panią na podstawie
      Ugody sądowej kwota dodatkowa nie stanowi dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11
      ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła,
      o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym jej
      uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego”;
    - interpretacja Dyrektora KIS z dnia 2 czerwca 2025 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.224.2025.4.
      MAP 0111-KDIB2-3.4015.73.2025.5.JKU: „Mając na uwadze powołane wyżej przepisy
      prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzam, że kwota pieniężna stanowiąca
      zwrot na Pani rzecz nakładów poniesionych na nieruchomość stanowiącą cudzą
      własność (Pani siostry) nie stanowi dla Pani przysporzenia majątkowego, a tym samym
      nie powoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych”.
    Podsumowując, mimo że ustawowa definicja przychodu jest bardzo szeroka, w praktyce
    interpretacyjnej organów podatkowych ugruntowane jest stanowisko, że opodatkowaniu
    podlega tylko takie świadczenie, które prowadzi do realnego i trwałego wzbogacenia
    (przysporzenia majątkowego) po stronie podatnika. Wobec tego, że Wnioskodawca
    otrzymał wyłącznie zwrot poniesionych wcześniej wydatków, nie można mówić, aby doszło
    po Jego stronie do realnego i trwałego wzbogacenia (przysporzenia majątkowego), a w
    konsekwencji, otrzymany zwrot nie stanowi dla Niego przychodu w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Należy przy tym mieć na uwadze, że nie tylko zwrot kosztów „udokumentowanych”
    podlega powyższej zasadzie. Wysokość poniesionych kosztów można udowodnić nie tylko
    dokumentami, ale także innymi środkami dowodowymi.
    Zasada ta znajduje swoje źródło w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, która stanowi, że
    jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a
    nie jest sprzeczne z prawem.
    W ocenie Wnioskodawcy, otrzymana przez Niego spłata w kwocie 60 000 zł w ramach
    sądowego działu spadku nie będzie rodziła obowiązku zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych. Stanowisko to opiera się na łącznej analizie przepisów art. 10 ust. 7 oraz
    art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem
    Wnioskodawcy, kluczowe dla prawidłowej oceny skutków podatkowych jest ustalenie
    rzeczywistego charakteru otrzymanej kwoty 60 000 zł. Mimo, iż w postanowieniu Sądu
    została ona określona jako „rozliczenie nakładu poniesionego na nieruchomość”, na
    gruncie prawa podatkowego można ją traktować jako element ceny (spłaty) uzyskanej w
    związku z odpłatnym zbyciem udziału w nieruchomości w drodze działu spadku.
    Należy podkreślić, że w prawie podatkowym oceny skutków zdarzeń gospodarczych
    dokonuje się na podstawie ich rzeczywistej treści i celu ekonomicznego (zasada prymatu
    treści nad formą), a nie wyłącznie na podstawie ich cywilistycznej nazwy. Rozliczenie
    wspomnianych nakładów było nierozerwalnie związane z czynnością prawną działu
    spadku. Nie doszłoby do niego, gdyby nie jednoczesne przeniesienie przez Wnioskodawcę
    Jego udziału w nieruchomości na drugiego spadkobiercę (brata). Z perspektywy

    ekonomicznej i prawnej, rozliczenie to było warunkiem koniecznym i integralnym
    elementem całościowego porozumienia mającego na celu zniesienie współwłasności i
    ostateczne rozdysponowanie majątku spadkowego.
    Zgodnie z art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie stanowi
    odpłatnego zbycia, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), odpłatne zbycie w drodze działu
    spadku, do wysokości kwoty, która odpowiada udziałowi w spadku przysługującemu
    zbywcy. Powyższy przepis ustanawia zasadę, zgodnie z którą dział spadku jest neutralny
    podatkowo do wysokości wartości udziału, jaki przysługiwał spadkobiercy w masie
    spadkowej.
    W analizowanym stanie faktycznym:
    - przedmiotem spadku po ojcu była połowa (1/2) nieruchomości, która stanowiła majątek
      wspólny rodziców,
    - udział spadkowy Wnioskodawcy wynosił 1/4, w konsekwencji, udział Wnioskodawcy w
      całej nieruchomości wynosił 1/8 (tj. 1/4 z 1/2),
    - przy wartości rynkowej całej nieruchomości wynoszącej 450 000 zł, wartość udziału
      spadkowego Wnioskodawcy wynosi 56 250 zł (1/8 * 450 000 zł).
    W świetle powyższego, na podstawie art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych kwota 56 250 zł z otrzymanych 60 000 zł jest neutralna podatkowo, gdyż
    nie stanowi odpłatnego zbycia w rozumieniu ustawy. Różnica pomiędzy otrzymaną kwotą
    a wartością udziału spadkowego, tj. kwota 3 750 zł (60 000 zł - 56 250 zł), stanowi
    nadwyżkę. Ta część może zostać zakwalifikowana jako przychód z odpłatnego zbycia, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jednakże, zdaniem Wnioskodawcy, również ta nadwyżka nie podlega opodatkowaniu. Do
    jej oceny należy bowiem zastosować art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, który stanowi normę szczególną (lex specialis) w zakresie ustalania
    pięcioletniego terminu, po upływie którego zbycie nieruchomości jest wyłączone ze źródeł
    przychodów.
    Przepis ten stanowi, że w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku,
    nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy,
    okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego
    przez spadkodawcę.
    Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że nieruchomość została wybudowana
    przez spadkodawcę na początku lat 90-tych XX wieku. Oznacza to, że pięcioletni termin, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    liczony zgodnie ze szczególną dyspozycją art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, upłynął wiele lat temu. Skoro termin ten upłynął, to odpłatne zbycie
    udziału w nieruchomości - w każdej części, w tym również w części stanowiącej nadwyżkę
    ponad wartość udziału - nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Mając na uwadze powyższą argumentację, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że cała
    otrzymana kwota 60 000 zł nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, przy czym:
    - kwota 56 250 zł jest neutralna podatkowo na podstawie art. 10 ust. 7 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, jako że odpowiada wartości udziału Wnioskodawcy
      w spadku,

    - nadwyżka w kwocie 3 750 zł nie stanowi źródła przychodu podlegającego
      opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ wymaganego
      pięcioletniego terminu, liczonego od daty nabycia nieruchomości przez spadkodawcę.
    W konsekwencji, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego
    od otrzymanej kwoty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie podatku od spadków i darowizn
    jest prawidłowe, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest w części
    prawidłowe i w części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 596):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:
        1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego,
          polecenia testamentowego;
        2) darowizny, polecenia darczyńcy;
        3) zasiedzenia;
        4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
        5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez
          spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
        6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.
    Stosownie do art. 1 ust. 2 ww. ustawy:
      Podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na
      podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek
      uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego
      otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek
      jego śmierci.
    Jak wynika z przywołanych przepisów, katalog tytułu nabycia podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn jest katalogiem zamkniętym.
    Wymienione w nim tytuły nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych stanowią
    jedyne przypadki podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zatem opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn może podlegać jedynie
    nieodpłatne nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych wymienionych w ww. art. 1
    ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Tym samym nabycie własności
    rzeczy lub praw majątkowych z innych tytułów, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    spadków i darowizn.
    Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera pojęcia „darowizna”, dlatego w tym
    zakresie należy sięgnąć do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia
    majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra
    majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter
    nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia
    w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc czynnością, której celem jest
    dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić
    obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.
    Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne
    oświadczenie złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku
    dopiero z chwilą złożenia oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy
    zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia
    obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    W myśl art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Zatem daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy tegoż
    zobowiązania, tzn. gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny
    oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu, a ponadto czynność ta musi polegać na
    nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku) na rzecz obdarowanego.
    Z treści wniosku wynika, że w drodze spadku stał się Pan współwłaścicielem w udziale 1/8
    nieruchomości wchodzących w skład masy spadkowej, w tym domu rodzinnego. W
    momencie działu spadku wartość rynkowa nieruchomości wynosiła ok. 450 000 zł. W
    okresie od 2015 r. do 2018 r. ponosił Pan nakłady na remont i adaptację części ww. domu.
    W związku z decyzją rodziny o uregulowaniu stanu prawnego, przed Sądem Rejonowym
    toczyła się sprawa o podział majątku wspólnego i dział spadku. 14 sierpnia 2024 r. Sąd
    wydał prawomocne postanowienie, w którym:
    · dokonał podziału majątku i działu spadku,
    · przyznał całość własności nieruchomości na rzecz najmłodszego brata, ...,
    · w punkcie V. postanowienia zasądził od ... na Pana rzecz kwotę 60 000 zł tytułem
      rozliczenia nakładu poniesionego na nieruchomość.
    Z treści wniosku wprost wynika, że zasądzona na Pana rzecz kwota 60 000 zł tytułem
    rozliczenia poniesionych na nieruchomość nakładów nie stanowi darowizny oraz żadnego
    innego z tytułów nabycia określonych w ustawie o podatku od spadków i darowizn.
    Skoro opisane we wniosku rozliczenie nakładu, nie przybrało żadnego z tytułów
    określonych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, to nabycie przez Pana
    opisanych środków pieniężnych nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Tym samym,
    w opisanym zdarzeniu nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku od spadków i
    darowizn.
    Przechodząc do kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    zauważyć należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Przepisów tej ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o
      podatku od spadków i darowizn.
    Zacytowany przepis dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który
    został przez nich uzyskany na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy

    o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest zapobieżenie sytuacji, w której to samo
    przysporzenie majątkowe powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego w dwóch
    podatkach, czego skutkiem byłoby podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia
    majątkowego.
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z ogólnej definicji przychodów, zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, wynika, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy zawiera katalog źródeł przychodów podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do powołanego przez Pana art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w
    wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi
    źródło przychodu podlegające opodatkowaniu. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości
    lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich
    nabycia.
    Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
      majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub

      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Stosownie do art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie stanowi nabycia albo odpłatnego zbycia, o których mowa w ust. 1 pkt 8,
      odpowiednio nabycie albo odpłatne zbycie, w drodze działu spadku, nieruchomości
      lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8, do wysokości przysługującego
      podatnikowi udziału w spadku.
    Natomiast w Pana sprawie podkreślić należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów są „inne źródła”.
    Definicja ta, dla potrzeb opodatkowania dochodów uzyskiwanych z innych źródeł została
    uzupełniona w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, że:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód
    uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie
    których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem
    majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. Tak więc podstawą uzyskania
    przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje
    po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe. Do przychodów podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się natomiast kwot uzyskanych z
    tytułu różnego rodzaju zwrotów własnych nakładów poczynionych za inny podmiot, pod
    warunkiem, że ów zwrot rzeczywiście odpowiada kwocie uprzednio poniesionych kosztów.
    Powyższe potwierdza również orzecznictwo, np. Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyrokach z 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 2253/15 oraz II FSK 2076/15 stwierdził, że
    przychód nie występuje, gdy podatnik uzyskuje zwrot poniesionych nakładów. Przychód
    jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym. W przypadku zwrotu już
    poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa,
    które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu opodatkowania.
    W myśl art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

    Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia
    dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do
    tego spadku od momentu jego otwarcia.
    Z instytucją działu spadku mamy do czynienia w sytuacji, w której spadek przypada kilku
    spadkobiercom. Wskutek działu spadku poszczególni spadkobiercy stają się podmiotami
    wyłącznie uprawnionymi względem przyznanych im praw majątkowych, stanowiących do
    chwili działu przedmiot wspólności.
    Stosownie do art. 1035 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego
      oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w
      częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.
    Artykuł 1037 § 1 ustawy Kodeks cywilny wskazuje, że:
      Dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi
      spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze
      spadkobierców.
    Stosownie do obowiązujących przepisów, dział spadku jest czynnością dokonywaną
    wyłącznie między spadkobiercami, tj. dziedziczącymi po spadkodawcy. Zatem, w dziale
    spadku nie uczestniczą osoby, które nie są spadkobiercami. Wskutek działu spadku
    poszczególni spadkobiercy stają się podmiotami wyłącznie uprawnionymi względem
    przyznanych im praw majątkowych, stanowiących do chwili działu przedmiot wspólności.
    W rezultacie, w wyniku działu spadku dochodzi więc między spadkobiercami, jedynie do
    nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy
    wspólności.
    W wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane poszczególnym
    spadkobiercom, przechodzą na nich, ustaje więc wspólność majątku spadkowego. Umowa
    o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku stanowią tytuł
    własności rzeczy, które w dziale przypadły poszczególnym spadkobiercom. Na skutek
    działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej przypadających
    poszczególnym spadkobiercom. Jeżeli zatem wartość nieruchomości nabytych w wyniku
    działu jest zgodna z udziałem posiadanym przed działem spadku – na gruncie podatku
    dochodowego od osób fizycznych nie następuje nabycie podlegające opodatkowaniu,
    ponieważ w ten sposób nie ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego
    władztwa tej osoby nad rzeczą, jak i stan jej majątku osobistego.
    Jak wskazał Pan we wniosku, w okresie od 2015 r. do 2018 r. ponosił Pan nakłady na
    remont i adaptację części domu. Nakłady te były ponoszone wspólnie z Pana partnerką
    (przyszłą żoną), przy czym pierwsze wydatki miały miejsce jeszcze przed formalizacją
    związku. Zawarł Pan związek małżeński w dniu 26 września 2015 r., jednocześnie
    ustanawiając w chwili zawarcia małżeństwa umową majątkową (intercyzą) ustrój
    rozdzielności majątkowej. Niezależnie od powyższego, cała inwestycja w nieruchomość,
    zarówno przed, jak i po ślubie, stanowiła ich wspólne przedsięwzięcie. Celem nakładów
    było wyłącznie zaspokojenie własnych, wspólnych potrzeb mieszkaniowych i nie były one
    związane z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. W wykonaniu prawomocnego
    postanowienia Sądu, brat przelał na Pana konto bankowe zasądzoną kwotę 60 000 zł.

    Otrzymana kwota stanowi zwrot wartości poniesionych nakładów (które w rzeczywistości
    były wyższe). Jednakże, z uwagi na znaczny upływ czasu (ponad 10 lat), część dowodów
    zakupu (głównie paragony z kas fiskalnych) wyblakła, uległa zniszczeniu lub zagubieniu.
    Posiada Pan obecnie dokumenty (faktury, dowody spłaty rat) potwierdzające poniesienie
    wydatków na kwotę ok. 20 000 zł.
    Zatem stwierdzam, że otrzymany zwrot nakładów poniesionych przez Pana z własnych
    środków w wysokości nieprzekraczającej kwoty wydatków faktycznie poniesionych przez
    Pana na nieruchomość, nie stanowi dla Pana przysporzenia majątkowego. W takiej
    sytuacji nie powstaje po Pana stronie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, a więc nie będzie Pan miał obowiązku wykazywania tej
    kwoty w zeznaniu rocznym i uiszczenia podatku z tego tytułu.
    Natomiast z opisu sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło odpłatne
    zbycie nieruchomości (udziału) nabytej w spadku. Zatem przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8, ust.
    5 i ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie mają w sprawie
    zastosowania.
    Wskazać należy, że stosownie do art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks
    rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Jak stanowi art. 33 ww. Kodeksu:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
      1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
      2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że
      spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
      3) prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym
      przepisom;
      4) przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb
      jednego z małżonków;
      5) prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;
      6) przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie
      rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to
      jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub
      częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego
      potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;
      7) wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności
      zarobkowej jednego z małżonków;
      8) przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego
      z małżonków;
      9) prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne
      prawa twórcy;
      10) przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba
      że przepis szczególny stanowi inaczej.
    W myśl natomiast art. 47 § 1 ww. Kodeksu:

      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Na podstawie powyższego przepisu stwierdzić należy, że małżonkowie – poprzez zawarcie
    stosownej umowy – mogą ustanawiać ustrój majątkowy w sposób odmienny od
    przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy takie w zakresie, w jakim
    ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, działają na przyszłość i mają charakter
    organizacyjny.
    Stosownie do treści art. 51 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W razie umownego ustanowienia rozdzielności majątkowej, każdy z małżonków
      zachowuje zarówno majątek nabyty przed zawarciem umowy, jak i majątek nabyty
      później.
    Z powyższego przepisu wynika, że ustanowienie rozdzielności majątkowej powoduje, że
    nie istnieje majątek wspólny małżonków, a jedynie majątki osobiste.
    Tym samym, otrzymana przez Pana od brata część kwoty, która odpowiada wydatkom
    poniesionym na nieruchomość przez Pana żonę, nie będzie już zwrotem kwoty
    poniesionych przez Pana nakładów na nieruchomość. Ta część kwoty zwróconej przez
    Pana brata będzie stanowić dla Pana przychód, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku
    z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. W konsekwencji, będzie Pan zobowiązany do wykazania kwoty tej
    nadwyżki w zeznaniu rocznym jako przychód z innych źródeł.
    Odnosząc się do wskazanego przez Pana braku faktur i dowodów wpłat na całą sumę
    zwrotu zauważam, że na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Na gruncie prawa podatkowego obowiązuje zasada otwartego katalogu środków
    dowodowych. Zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Taka wykładnia oznacza zatem, że wydatek może zostać udokumentowany również w inny
    sposób niż za pomocą faktury czy dowodu wpłaty. Z uwagi na istnienie otwartego
    katalogu środków dowodowych możliwe jest posłużenie się innymi dowodami. Istotne jest
    jednak, aby z dowodów tych wynikało kto, kiedy, jakie wydatki i w jakiej kwocie poniósł.
    Pamiętać również należy, że zgodnie z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w
    polskim systemie podatkowym, to na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny
    własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z
    przepisami prawa podatkowego. Prawidłowość takiego rozliczenia podlega natomiast
    weryfikacji przez właściwy rzeczowo organ podatkowy, względnie organ kontroli
    skarbowej, w toku postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego, czy czynności
    sprawdzających.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), opieram się wyłącznie na

    opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym we wniosku - nie prowadzę
    postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie
    analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem
    rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne.
    Wyjaśniam również, że wydając interpretacje w trybie ww. przepisu, nie odnoszę się do
    kwot i nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania,
    obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek
    dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się
    zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia
    podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.