Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.423.2025.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-09
Teza: Skutki podatkowe wypłaty przez bank kwoty nadpłaty na rzecz
jednego kredytobiorcy.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
nadpłata
przychód
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 3 czerwca 2025 r. (data wpływu 6 czerwca 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W marcu 2025 r. otrzymał Pan PIT-11 wystawiony przez (...) S.A. Bank wystawił
    przedmiotowy PIT-11 w związku z zawartą 19 września 2024 r. ugodą sądową i zwrotem
    na rzecz innego z kredytobiorców – A.A. kwoty 96.000 zł.
    Już w trakcie negocjacji z bankiem w zakresie przedmiotowej ugody wskazywali Państwo,
    że przedmiotowa kwota zwrotu przez bank nie powinna być traktowana jako przychód i
    nie powinien być przez bank wystawiany PIT-11. Niestety bank twierdził, że jest
    zobligowany do wystawienia PIT-11 i w tym zakresie jako kredytobiorcy nie korzystacie
    Państwo ze zwolnienia podatkowego. Dodatkowo, jako że kredytobiorców było trzech,
    każdy z kredytobiorców otrzymał PIT-11 na kwotę 32.000 zł (1/3 z całej kwoty zwrotu),
    pomimo iż raty spłacała ww. kredytobiorczyni i to ona otrzymała całość zwrotu.
    W pkt 3.2 ugody wskazane zostało: „Strony postanawiają, że Bank dodatkowo wypłaci
    Kredytobiorcy kwotę 96 000,00 PLN, w związku z rozliczeniem Umowy na rachunek
    bankowy nr (...) w terminie miesiąca od dnia zawarcia Ugody”. Następnie zaś w pkt 6.5
    ugody strony wskazały: „Kredytobiorca jest świadomy, iż zaniechanie poboru podatku
    może obejmować jedynie dochód (przychód) uzyskany z tytułu zwolnienia z części długu
    (umorzenia wierzytelności) wynikającego z umowy kredytu mieszkaniowego/kredytów
    mieszkaniowych, zaciągniętego/zaciągniętych na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej”. Podkreślić należy, że nie można było modyfikować tego zapisu, albowiem
    taki był wymóg ze strony banku by zawrzeć ugodę.
    Zacytował Pan interpretację, w oparciu o którą swoje ugody proponuje (...): „Na podstawie
    odpowiedniej ugody możemy również zwrócić kredytobiorcy lub pożyczkobiorcy część
    kwot, które wcześniej wpłacił na spłatę rat kapitałowo-odsetkowych. Zgodnie z
    interpretacją podatkową Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w takiej sytuacji bank
    nie musi wystawiać informacji PIT-11 z tytułu zwrotu. Zdaniem Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej takie zwroty nie są przychodem podatkowym, więc nie wiążą się z
    obowiązkiem informacyjnym”.
    Nie może ujść uwadze Organu, że o uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy
    to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    W Pana sprawie z tytułu otrzymania kwoty zwrotu, o której mowa w ugodzie, nie dojdzie
    do powstania przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody jeden z
    kredytobiorców otrzymał zwrot środków pieniężnych, jakie wpłacił na rzecz banku na

    poczet kapitału oraz odsetek, spłacając raty kapitału. A zatem otrzymał środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z własnych środków A.A. Kwota
    zwrócona przez bank otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przyrostu majątku. Wypłata ta winna być neutralna podatkowo.
    W konsekwencji, otrzymane przez innego z kredytobiorców środki pieniężne, które bank
    wypłacił w związku z ugodą nie będą stanowiły dla Pana przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (tak też Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej 0112-KDIL2-1.4011.570.2024.3.DJ).
    Co więcej, ponownie należy wspomnieć, o czym było powyżej, że nie spłacał Pan
    przedmiotowego kredytu, a zwrot pełnej kwoty wynikającej z ugody nastąpił na konto A.A.,
    w związku z powyższym, tym bardziej nie można uznać, że spełnione przez bank
    świadczenie było w jakimkolwiek stopniu Pana przychodem i nie powinno być
    uwzględniane w rozliczeniu podatkowym.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że umowa kredytowa została zawarta na cel
    mieszkaniowy 19 grudnia 2005 r.
    Umowa kredytowa została zawarta przez Pana córkę A.A. i Pana zmarłą żonę B.A. (zmarła
    (...) 2022 r.).
    Kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie, a więc do pełnej wysokości,
    jednak od początku do końca kredyt w całości spłacała tylko Pana córka.
    W dacie zawarcia ugody z bankiem, tj. w dacie 19 września 2024 r., wszyscy kredytobiorcy
    odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie, jednak Pan i Pana syn C.A. zostaliście wpisani,
    gdyż takie było oczekiwanie banku w związku ze śmiercią Pana żony.
    Postanowienia ugody dotyczyły wszystkich kredytobiorców i skutkowały wygaśnięciem
    wszelkich zobowiązań wobec banku po stronie każdego z kredytobiorców
    odpowiadających solidarnie za dług.
    Cały kredyt spłacała wyłącznie A.A.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w ugodzie Kredytobiorcy i bank ustalili zasady
    przeliczenia wzajemnych świadczeń inne niż wynikały z pierwotnej treści umowy o kredyt?
    A jeśli tak, czy w rezultacie tych ponownych przeliczeń w ugodzie zostało stwierdzone, że
    doszło do nadpłaty przez Kredytobiorców rat kredytowo-odsetkowych, które bank
    zobowiązał się Kredytobiorcom zwrócić?”, wskazał Pan, że zadłużenie wyrażone w walucie
    CHF zostało przeliczone na walutę polską PLN po średnim kursie NBP, a następnie
    umorzone.
    Kwota 96.000 zł wynikała z nadpłaty rat kapitałowo-odsetkowych i w całości została
    przesłana przez bank na rachunek bankowy Pana córki.

    Zaznacza Pan, że osobiście nie otrzymał Pan żadnych środków pieniężnych, natomiast
    otrzymał Pan PIT-11. Na etapie zawierania ugody przez Pana córkę bank wymagał, aby w
    miejsce Pana zmarłej żony do umowy kredytowej zostali wpisani Pana syn C.A. oraz Pan.
    Od samego początku do końca Pana córka samodzielnie spłacała raty kredytu, stąd też w
    zawartej ugodzie zostało zapisane, że kwota 96.000 zł wynikająca z nadpłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych trafi wyłącznie na jej rachunek bankowy. Chciałby Pan dodać, że
    Pana córka i Pana syn również wysłali wnioski o wydanie indywidualnej interpretacji
    podatkowej w tej sprawie i już otrzymali pozytywne dla nich stanowisko.

## Pytanie

Czy w zaistniałej sytuacji powinien Pan zapłacić podatek w związku z otrzymanym PIT-11?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, bank w zaistniałej sytuacji nie powinien wystawiać PIT-11, gdyż nie doszło
    do powstania przysporzenia majątkowego i w związku z tym nie powinien Pan z tego
    tytułu odprowadzać podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19
      , art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji

      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
      · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
        podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
      · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały
        mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki
        pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma
        możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to
        uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości
        pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
    takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
      · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
      · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o
    ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy
    przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

    W opisie sprawy wskazał Pan, że 19 grudnia 2005 r. Pana córka i Pana żona zawarły
    umowę kredytową z bankiem na cel mieszkaniowy. Kredytobiorcy odpowiadali za spłatę
    kredytu solidarnie. W związku z zawartą 19 września 2024 r. ugodą z bankiem, Pana córka
    otrzymała zwrot kwoty 96.000 zł. Na etapie zawierania ugody przez Pana córkę bank
    wymagał, aby w miejsce Pana zmarłej żony do umowy kredytowej zostali wpisani Pana syn
    oraz Pan. Od samego początku do końca Pana córka samodzielnie spłacała raty kredytu,
    stąd też w zawartej ugodzie zostało zapisane, że kwota 96.000 zł wynikająca z nadpłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych trafi wyłącznie na jej rachunek bankowy.
    Wskazać należy, że jeżeli kredytobiorcy ponoszą solidarną odpowiedzialność za
    zobowiązania wynikające z umowy kredytowej, czyli zgodnie z umową kredytobiorcy
    odpowiadają solidarnie za kredyt, to podatnik jako kredytobiorca solidarny za
    zadłużenie wynikające z tej umowy również odpowiada solidarnie, a więc do pełnej
    wysokości.
    Na podstawie przepisu art. 366 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może
      żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich
      lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z
      dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
      § 2. Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają
      zobowiązani.
    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia
    wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników
    solidarnych odpowiada więc za całość długu a nie tylko część, jaką można by mu przypisać
    poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
    W sytuacji więc gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli
    czynienia tego w celu uzyskania korzyści przez pozostałe strony zobowiązania, a jedynie w
    zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania
    solidarnego, nie może dojść do powstania przychodu u któregokolwiek z pozostałych
    dłużników. Solidarny dłużnik spłaca bowiem własny dług a nie cudzy.
    Na podstawie art. 376 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między
      współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może
      on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic
      innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.
    Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje
    istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi.
    Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym
    i staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników.
    Dawni współdłużnicy są dalej dłużnikami – lecz wobec innego wierzyciela (dłużnika,
    który wierzyciela zaspokoił), w stosunku do którego odpowiada każdy za przypadającą
    na niego część długu. Zatem kredytobiorca, który spłacił kredyt może żądać od
    kredytobiorcy niedokonującego spłat zwrotu części długu, który na niego przypadał.
    Z przytoczonej wyżej definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno
    zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym,
    niemające charakteru zwrotnego.

    W sytuacji takiej, jak przedstawiona we wniosku, nie uzyskał więc Pan faktycznie
    korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jak trwałe przysporzenie w
    Pana majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z wypłatą Pana córce przez bank kwot, o których jest mowa w zawartej 19
    września 2024 r. ugodzie, po Pana stronie nie powstał przychód w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie
    wystąpił również obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego
    tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
    Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że stan faktyczny opisany we
    wniosku różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej i wskazaniem, że
    Pana córka i Pana syn również wysłali wnioski o wydanie indywidualnej interpretacji
    podatkowej w tej sprawie i już otrzymali pozytywne dla nich stanowisko informuję, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników, dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa
    powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są
    w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) – niniejsza
    interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób
    (tj. Pana córki i Pana syna).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.