Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.40.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-17
Teza: Określenie miejsca opodatkowania Usług wsparcia sprzedaży poza Polską.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce prowadzenia działalności; obciążenia-odwrotne obciążenie; świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia działalności ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 1. Faktury -Określenie przypadków, w których faktury mogą zawierać zakres danych węższy niż określony w art. 106e
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e-ust. 5-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe w zakresie określenia miejsca opodatkowania Usług wsparcia sprzedaży poza
    Polską.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    24 stycznia 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek wspólny o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy określenia miejsca opodatkowania Usług
    wsparcia sprzedaży oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
      1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        - A.
      2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        - B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. BVBA (dalej: „A.” lub „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką prawa belgijskiego,
    wchodzącą w skład grupy kapitałowej (...). Spółka posiada w Polsce status aktywnego
    podatnika podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Wnioskodawca specjalizuje się w
    produkcji i dostarczaniu produktów podłogowych, takich jak podłogi laminowane, twarde
    drewno oraz podłogi winylowe (dalej: „produkty podłogowe”). Oferta Spółki skierowana
    jest do klientów biznesowych (B2B), a zatem transakcje sprzedaży nie obejmują dostaw
    bezpośrednio do konsumentów indywidualnych (osób fizycznych). Spółka realizuje swoją
    działalność w Polsce w głównej mierze poprzez dokonywanie transakcji lokalnych
    zakupów i sprzedaży oraz wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów.
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca współpracuje ze spółką B. Sp. z o.o.
    (dalej: „B. PL” lub „Zainteresowany” lub „Spółka Powiązana”), należącej do tej samej grupy
    kapitałowej co Wnioskodawca i prowadzącej działalność na terytorium Polski. Spółka
    Powiązana posiada siedzibę w Polsce i również jest zarejestrowana jako czynny podatnik
    VAT w Polsce. Działalność Spółki Powiązanej obejmuje dwa kluczowe segmenty operacyjne:
      1. Produkcja podłóg: Spółka Powiązana prowadzi na terenie Polski własną działalność
        produkcyjną, specjalizującą się w wytwarzaniu podłóg z PVC, przy wykorzystaniu
        własnej infrastruktury oraz zatrudnionych przez siebie pracowników;
      2. Wsparcie w procesie dystrybucji oraz sprzedaży produktów podłogowych
        Wnioskodawcy: w kontekście produktów podłogowych wyprodukowanych przez
        Wnioskodawcę, które są przeznaczone do dystrybucji na polskim rynku, Spółka
        Powiązana uczestniczy w procesie sprzedaży tych produktów, wspierając proces ich
        dystrybucji i zapewniając ich dostępność dla klientów biznesowych w Polsce (dalej:
        „Usługi wsparcia sprzedaży”).
    Usługi wsparcia sprzedaży

    Warunki współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką Powiązaną (dalej razem jako:
    „Spółki” lub „Strony”) zostały określone w umowie o świadczenia usług wsparcia sprzedaży
    (dalej: „Umowa”). Spółki zdecydowały się zorganizować swoje stosunki biznesowe zarówno
    z prawnego, jak i operacyjnego punktu widzenia, zgodnie z koncepcją jasnego łańcucha
    wartości uznając w ten sposób rzeczywistą rolę i obowiązki Stron oraz dopasowując ich
    transakcje do ich profilu funkcjonalnego. Obecna Umowa obowiązuje między Stronami od
    1 stycznia 2024 r.
    Teoretycznie, Spółka mogłaby dokonywać sprzedaży towarów w Polsce we własnym
    zakresie, jednak z uwagi na częstotliwość dostaw oraz odległość od klientów na polskim
    rynku i barierę językową, nie przynosiłoby to oczekiwanego biznesowego rezultatu. W
    związku z powyższym, Wnioskodawca zdecydował się na zaangażowanie w ten proces
    Spółki Powiązanej. Spółka Powiązana wystawia Spółce fakturę kwartalnie lub miesięcznie
    za wykonane usługi.
    Nabywane przez Spółkę od Spółki Powiązanej Usługi wsparcia sprzedaży mają na celu
    wesprzeć proces sprzedaży produktów podłogowych do klientów ostatecznych Spółki, tym
    samym są wykorzystywane do czynności opodatkowanych dokonywanych przez
    Wnioskodawcę.
    Należy wskazać, że Spółka Powiązana przy świadczeniu Usług wsparcia sprzedaży
    zaangażowana jest jedynie do konkretnych określonych w Umowie zadań takich jak:
        przyjmowanie zamówień, zbieranie informacji rynkowych i informacji o klientach,
        zapewnianie działań wspierających rynek i obsługę klienta,
        zatrudnianie i szkolenie personelu obsługującego zamówienia zgodnie z jasnymi
        wytycznymi i instrukcjami Wnioskodawcy i/lub za jego zgodą.
    Ponadto, zgodnie z Umową:
        Spółka Powiązana nie przejmuje tytułu własności towarów Wnioskodawcy,
        Spółka Powiązana nie ma prawa cedować, przenosić ani w inny sposób
        rozporządzać prawami przyznanymi przez Wnioskodawcę osobie trzeciej bez
        uprzedniej pisemnej zgody,
        Wnioskodawca decyduje o ramach i warunkach wykonywania czynności, do
        wykonania których zobowiązana jest Spółka Powiązana, a Spółka Powiązana zgadza
        się przestrzegać ram ustalonych przez A.,
        Ryzyko ekonomiczne związane z działalnością Spółki Powiązanej zostaje po stronie
        Wnioskodawcy (pod warunkiem zastrzegania przez Spółkę Powiązaną wytycznych,
        procedur i decyzji ustalonych przez Wnioskodawcę).
    Umowa logistyczna
    W celu realizacji sprzedaży produktów podłogowych na rynku polskim, Wnioskodawca
    nabywa usługi logistyczne od spółki kapitałowej w Polsce, która jest zarejestrowana, jako
    czynny podatnik VAT w (dalej: „Usługodawca”). Usługi świadczone są na podstawie Umowy
    zawartej 1 maja 2009 r. i późniejszych aneksów do Umowy (dalej: „Umowa logistyczna”).
    Zgodnie z Umową logistyczną:
        pomieszczenia magazynowe zlokalizowane są w (...) w Polsce („Magazyn
        logistyczny”),

        Magazyn logistyczny wynajmowany przez Usługodawcę jest wykorzystywany w celu
        świadczenia obsługi logistycznej na rzecz Spółki na zasadach opisanych w Umowie,
        Przedmiotem Umowy jest usługa świadczona przez Usługodawcę na rzecz Spółki,
        na którą składa się obsługa logistyczna w zakresie obsługi magazynowej na terenie
        Magazynu logistycznego, przyjmowanie, przechowywanie i wydawanie towarów
        oraz przygotowywanie wysyłek towarów zgodnie ze zleceniami logistycznymi,
        Usługodawca zobowiązał się do przyjęcia, rozładunku, przechowywania,
        przygotowywania oraz wydawania z Magazynu logistycznego w celu dalszej
        dystrybucji towarów dostarczonych do tego magazynu,
        własność towarów pozostaje przez cały czas własnością Spółki,
        Usługodawca zapewnia zasoby umożliwiające obsługę wyrobów Spółki w
        określonych maksymalnych ilościach miesięcznych, tj. miejsc paletowych na
        stelażach,
        wynagrodzenie Usługodawcy oparte jest na kalkulacji odnoszącej się do
        poszczególnych elementów składowych usługi obejmującej w szczególności
        miesięczną opłatę administracyjną, przybycie jednostki zapasów, przechowywanie
        (jednostka paletowa / dzień), kompletowanie towarów, przygotowanie wysyłki.
        Wystawiony przez Spółkę dla Usługodawcy elektroniczny dokument zlecenia
        przygotowania i wydania towarów zawiera szczegółowe informacje niezbędne dla
        realizacji konkretnej obsługi logistycznej.
    Spółka nie zawarła umowy najmu powierzchni magazynowej, a usługę obsługi logistycznej,
    która jest świadczona w konkretnej, oznaczonej co do tożsamości nieruchomości
    położonej w (...). Usługa obsługi logistycznej nie stanowi usługi pomocniczej względem
    innego świadczenia. Wnioskodawca identyfikuję usługę obsługi logistycznej jak usługę
    kompleksową, której główny element stanowi usługa magazynowania.
    Usługodawca upoważnił określonych w Umowie logistycznej przedstawicieli Spółki do
    wstępu na teren Magazynu logistycznego do miejsc wykorzystywanych dla świadczenia
    usług zgodnie z Umową logistyczną w celu kontroli.
    Wizyta przedstawicieli Spółki powinna być poprzedzona uprzednim zawiadomieniem
    Usługodawcy o chęci przeprowadzenia takiej wizyty. Pracownicy Spółki mają dostęp do
    magazynu w celu dokonania liczenia, weryfikacji towaru lub przygotowania zestawów
    promocyjnych. Ponadto w przypadku uszkodzonych towarów przedstawiciele Spółki
    przeprowadzają kontrolę towarów na miejscu w magazynie. Ta konkretna lokalizacja
    (położenia magazynu) jest decydującą przesłanką korzystania z tych usług w ciągu
    ostatnich lat.
    Magazyn logistyczny przeznaczony jest do obsługi wielu klientów. O miejscu umieszczenia
    palet z towarem należącym do Spółki decyduje Usługodawca. Miejsce przechowywania
    towarów Spółki były w przeszłości przez Usługodawcę zmieniane.
    Działalność Spółki w Polsce
    Dla pełnego przestawienia sytuacji Spółki należy wskazać, że:
        Aktywność ekonomiczna Spółki w Polsce nie jest tożsama z podstawową
        działalnością gospodarczą, jaką Spółka prowadzi w państwie siedziby, tj. w Belgii. W
        szczególności działalność gospodarcza przez Spółkę prowadzona w Belgii jest
        znacznie bardziej złożona. Mianowicie w Belgii prowadzona jest cała (w sensie

        kolejnych funkcji ekonomicznie istotnych) działalność operacyjna (usługowa i
        handlowa) Spółki.
        Pracownicy Spółki Powiązanej w ramach świadczonych Usług wsparcia sprzedaży
        nie mają możliwości skutecznego zawarcia umowy z kontrahentami w imieniu
        Spółki.
        Wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia
        umów handlowych przez Spółkę są podejmowane w Belgii i przez personel
        zatrudniony w Belgii.
        Wszystkie umowy, w tym handlowe, dotyczące zakupu i sprzedaży produktów
        podłogowych są zawierane/podpisywane przez Spółkę w Belgii. Czynności te
        odbywają się zgodnie z ustalonymi przez Spółkę wytycznymi, które przewidują
        ramy dla minimalnego poziomu cen i innych warunków.
        W Polsce Wnioskodawca nie posiada żadnych zasobów technicznych ani
        personalnych do własnej dyspozycji. Spółka nie dysponuje nieruchomościami,
        ruchomościami (poza towarami w magazynach albo w transporcie), ani środkami
        trwałymi w Polsce. Wnioskodawca nie korzysta i nie sprawuje w Polsce kontroli nad
        zasobami ludzkimi żadnego innego podmiotu, w tym w szczególności Usługodawcy.
        Spółka nie sprawuje, ani nie będzie sprawowała bezpośredniej kontroli nad
        zasobami technicznymi czy też rzeczowymi należącymi do Spółki Powiązanej.
        Ponadto Spółka nie ma i nie będzie miała wpływu na to, jaka część zasobów
        technicznych oraz rzeczowych Spółki Powiązanej jest i będzie wykorzystywana do
        świadczenia Usług. Wnioskodawca może co najwyżej ustalać stosowne wytyczne
        oraz standardy jakości konieczne dla prawidłowej realizacji Usług wsparcia
        sprzedaży.
        Wnioskodawca może sporadycznie oddelegowywać pracowników z Belgii do pracy
        w Polsce.
        Obecnie Spółka nie przewiduje konkretnego terminu zakończenia współpracy ze
        Spółką Powiązaną.
    Jak wynika z powyższego, w aktualnym modelu biznesowym, Spółka dostarcza produkty
    podłogowe do zlokalizowanego w Polsce magazynu, skąd następnie są one sprzedawane
    polskim kontrahentom. Całość procesu logistycznego jest obsługiwana przez Usługodawcę
    na podstawie zawartej ze Spółką Umowy logistycznej, natomiast w procesie sprzedaży i
    dystrybucji produktów podłogowych wsparcie zapewnia Spółka Powiązana.
    Mając na uwadze wyżej opisane usługi obsługi logistycznej nabywanych od Usługodawcy
    oraz Usługi wsparcia sprzedaży świadczone przez Zainteresowanego, Wnioskodawca oraz
    Zainteresowany powzięli wadliwości co do prawidłowego opodatkowania podatkiem VAT
    Usług wsparcia sprzedaży.
    Pytania
    1) Czy miejscem świadczenia Usług wsparcia sprzedaży przez Spółkę Powiązaną
      opisanych w stanie faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym świadczonych na rzecz
      Spółki jest kraj siedziby Spółki (tj. Belgia) i w efekcie nie podlegają one opodatkowaniu
      VAT na terenie Polski?
    2) Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest negatywna i miejsce opodatkowania Usług
      wsparcia sprzedaż przez Wnioskodawcę od Spółki Powiązanej jest terytorium Polski,

      czy Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym
      będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o VAT
      naliczony wynikający z faktur wystawionych przez Spółkę Powiązaną?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    1) Wnioskodawca stoi na stanowisku, że miejscem świadczenia Usług wsparcia sprzedaży
      nabywanych przez Wnioskodawcę od Spółki Powiązanej jest miejsce siedziby Spółki, tj.
      Belgia. W związku z tym Wnioskodawca powinien rozliczyć kwotę VAT w Belgii w
      ramach mechanizmu odwrotnego obciążenia.
    2) Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest negatywna, wówczas Wnioskodawca będzie
      miał prawo do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez
      Spółkę Powiązaną.
    Wstęp
    Na wstępie Spółka pragnie wskazać, że w 2018 roku złożyła wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dotyczący
    podatku od towarów i usług w zakresie miejsca opodatkowania usługi obsługi logistycznej.
    W rezultacie Spółka otrzymała interpretację indywidualną o sygnaturze 0114-KDIP1-
    2.4012.667.2018.2.MC.
    Jednakże, w międzyczasie zmianie uległa sytuacja Spółki, w szczególności w zakresie
    zawarcia nowej umowy z Zainteresowanym o świadczenie usług wsparcia. W związku z
    tymi zmianami w stanie faktycznym, Spółka ponownie występuje z wnioskiem o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 361, 852, 1473 ze zm.; dalej „ustawa o VAT”), opodatkowaniu podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne
    świadczenie usług, alt tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na
    podstawie przepisów ustawy o VAT) jest terytorium kraju, przez które - stosownie do
    definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT - rozumie się terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działania (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (brak działania, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Definicja świadczenia usług ma zatem charakter dopełniający definicję dostawy towarów i
    jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Wobec powyższych przepisów, należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące
    dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś
    zachowania stanowi, co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o VAT.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, Wnioskodawca w ramach swojej działalności zakupuje
    Usługi wsparcia sprzedaży od Spółki Powiązanej oraz usługi obsługi logistycznej od
    Usługodawcy. W związku z tym należy rozważyć kwestię związane z opodatkowaniem VAT
    opisanych we wniosku usług.
    Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Wskazać należy, że
    opodatkowaniu polskim podatkiem VAT podlegają tylko te usługi, dla których miejscem
    świadczenia jest terytorium kraju. W tym zakresie pomocne są reguły wskazane w
    przepisach ustawy o VAT, które uzależniają występowanie miejsca świadczenia w Polsce
    od kilku okoliczności, np. przedmiotu usługi czy siedziby podmiotów zaangażowanych w
    wykonywanie/nabywanie usług.
    W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem
    świadczenia usług na rzecz podatników jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz z
    art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Wskazana powyżej reguła ogólna uznaje, że miejscem świadczenia winno być miejsce
    (państwo), w którym znajduje się siedziba usługobiorcy. Wyjątkowo miejscem takim może
    być miejsce (państwo), w którym usługobiorca posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej. Z kolei, inne wyjątki sprowadzają się do miejsca, w którym
    wykonywana jest usługa lub gdzie znajduje się przedmiot, na którym wykonywana jest
    usługa.
    W tym kontekście Wnioskodawca wskazuje, że w opisanym stanie faktycznym nie znajdują
    zastosowania wspomniane wyjątki ustawowe dotyczące ustalania miejsca świadczenia
    usług wskazane w art. 28b ust. 2, 3 i 4, art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i,
    art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT. Wskazać w tym przypadku należy, ze usługa
    nabywana przez Wnioskodawcę od Spółki Powiązanej nie jest wykonywana na rzecz osoby
    niebędącej podatnikiem (Wnioskodawca jest bowiem podatnikiem w rozumieniu art. 28a
    ustawy o VAT), ani nie stanowi usługi, dla której ustalone są reguły szczególne jak np.
    usługa związana z nieruchomościami czy usługa wstępu na imprezy kulturalne,
    artystyczne, sportowe itd.
    Odrębnego komentarza wymaga kwestia stałego miejsca prowadzenia działalności w
    Polsce. Kwestia przesłanek, uznania, co należy rozumieć za stałe miejsce prowadzenia
    działalności była przedmiotem wielu orzeczeń sądów krajowych oraz Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), które ewoluowały w kolejnych wyrokach,
    uwzględniając warunki i mechanizmy obrotu gospodarczego. Na tej podstawie można
    wskazać, że aby twierdzić, iż zagraniczny podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia

    działalności gospodarczej w Polsce, należy wskazać, że struktura wykorzystywana przez
    taki podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się następującymi, łącznie
    występującymi elementami:
        wystarczającą stałością prowadzonej działalności gospodarczej;
        odpowiednia strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, aby
        umożliwić podatnikowi odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
        potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności;
        odpowiednią stałością i niezależnością struktury, w stosunku do działalności
        głównej.
    Co istotne, wszystkie powyżej wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie.
    Katalog powyższych przesłanek został potwierdzony przykładowo w wyroku WSA w
    Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2023 r. (sygn. akt I SA/Gl 521/23), w którym WSA wskazał, że w
    orzecznictwie NSA wskazano, że „stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować
    się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że
    działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.
    Musi zaistnieć pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną
    oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie to musi przy
    tym przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w
    sposób niezależny.” Podkreśla się także, że wszystkie te cechy muszą wystąpić łącznie,
    zatem brak którejkolwiek z tych cech wyklucza istnienie stałego miejsca prowadzenia
    działalności. Również praktyka organów podatkowych potwierdza konieczność zaistnienia
    opisanych przesłanek dla zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Aby zatem powstało stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, konieczna jest
    pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że
    działalność w tym miejscu prowadzona jest stale i w sposób niezależny w stosunku do
    głównej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Zaangażowanie, o którym mowa
    powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego. Taka
    osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna
    występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Zaplecze personalne
    Zgodnie z przestawionym stanem faktycznym, Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski
    pracowników ani nie sprawuje kontroli nad personelem Spółki Powiązanej ani nad
    personelem Usługodawcy.
    Spółka Powiązana oraz Usługodawca we własnym zakresie dbają o to, aby dysponować
    odpowiednią liczbą pracowników tak, by możliwe było świadczenie Usług wsparcia
    sprzedaży oraz usług obsługi logistycznej na rzecz Spółki.
    Wnioskodawca sporadycznie może co najwyżej oddelegowywać pracowników z Belgii do
    pracy w Polsce.
    W takiej sytuacji, Usługodawca upoważnił określonych w Umowie logistycznej
    przedstawicieli Spółki do wstępu na teren Magazynu logistycznego do miejsc
    wykorzystywanych dla świadczenia usług zgodnie z Umową logistyczną w celu kontroli.
    Jednakże, wizyta przedstawicieli Spółki powinna być poprzedzona uprzednim
    zawiadomieniem Usługodawcy co do chęci przeprowadzenia takiej wizyty. Pracownicy

    Spółki mają dostęp do magazynu w celu dokonania liczenia, weryfikacji towaru lub
    przygotowania zestawów promocyjnych. W przypadku uszkodzonych towarów
    przedstawiciele Spółki przeprowadzają kontrolę towarów na miejscu w magazynie.
    Ponadto, Wnioskodawca wskazuje, że Spółka Powiązana działa w sposób niezależny od jej
    (Spółki) kierownictwa, tj. posiada swobodę w zakresie świadczenia usług zarówno na rzecz
    Spółki, jak i podmiotów trzecich. Wnioskodawca może ustalać ramy i warunki
    wykonywania czynności, do wykonania których zobowiązana jest Spółka Powiązana,
    niemniej z samego tego faktu nie należy wywodzić, iż pracownicy Spółki Powiązanej
    podlegają kontroli Spółki.
    Poza wspomnianymi wyżej przypadkami tymczasowej obecności pracowników Spółki na
    terytorium Polski, Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski żadnych pracowników.
    Konsekwentnie, Wnioskodawca jest zdania, iż nie posiada w Polsce zaplecza personalnego
    dla potrzeb określenia posiadania przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne,
    wyroki sądów i TSUE m.in.:
        Wyrok TSUE w prawie C-605/12 (Welmory sp. z o.o.): „Okoliczność, że działalność
        gospodarcza dwóch spółek związanych umową o współpracy tworzy ekonomicznie
        nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci w
        Polsce, nie ma znaczenia przy stwierdzeniu, czy spółka cypryjska posiada stałe
        miejsce prowadzenia działalności w Polsce. Jak bowiem słusznie podkreśliły spółka
        polska, rząd cypryjski i Komisja Europejska, należy odróżnić usługi świadczone
        przez spółkę polską na rzecz spółki cypryjskiej od usług świadczonych przez tę
        ostatnia na rzecz konsumentów w Polsce. Chodzi o odrębne świadczenie usług,
        które podlegają różnym systemom VAT.”
        Wyrok TSUE w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.Menarini SRL): „Niemniej jednak,
        biorąc pod uwagę, że osoba prawna, choćby miała tylko jednego klienta, powinna
        wykorzystywać zaplecze techniczne i personalne, którym dysponuje na własne
        potrzeby, jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie
        postanowienia umowne spółka niemiecka dysponowała zapleczem technicznym i
        personalnym spółki rumuńskiej, tak jakby było jej własnym, spółka niemiecka
        mogłaby dysponować strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w
        zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Rumunii, czego zbadanie należy
        do sądu odsyłającego.”
        Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 8 lutego 2023 r. o
        sygn. I FSK 1783/19: „Okoliczności opisane przez stronę nie świadczyły bowiem o
        możliwości dysponowania przez spółkę zapleczem personalnym czy technicznym T.
        PL w stopniu odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim. Sąd pierwszej
        instancji pominął nie tylko fakt, że spółka nie zatrudnia w Polsce żadnych
        pracowników (ani na podstawie umowy o pracę, ani umów cywilnoprawnych), ale
        także nie posiada ona jakichkolwiek uprawnień do wydawania poleceń, określania
        zakresu obowiązków czy zlecania prac bądź wydawania instrukcji personelowi
        zatrudnionemu przez T. PL. (...) Ukształtowanie relacji między spółką a T. PL opiera
        się na zasadach rynkowych. T. PL otrzymuje wynagrodzenia za wykonane usługi
        kalkulowane na poziomie rynkowym (uwzględniające zarówno koszty prac,

        amortyzację, koszty energii, jak i tzw. narzut), ponosi ryzyko ekonomiczne
        działalności, odpowiada za wady, braki i obniżoną jakość produktów wytworzonych
        na rzecz skarżącej. Spółka nie dokonuje dodatkowych wpłat na rzecz T. PL, nie
        wyrównuje wynagrodzeń w przypadku spadku rentowności zakładu produkcyjnego
        w Polsce. Podmioty te cechuje odrębność na poziomie organizacyjnym,
        zarządczym, produkcyjnym i kapitałowym. Zlecenie części produkcji zakładowi
        należącemu do T. PL jest podyktowane chęcią zwiększenia skali produkcji, przy
        czym towary produkowane przez T. PL stanowią jeden z wielu rodzaju produktów
        będących w portfolio skarżącej. W ocenie Sądu drugiej instancji, całokształt
        przytoczonych okoliczności opisanych we wniosku o wydanie interpretacji nie
        dawał podstaw do stwierdzenia, by spółka mogła dysponować zapleczem
        technicznym i personalnym w sposób decydujący o istnieniu stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.”
        Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie z dnia 12 lipca
        2017 r. o sygn. akt I FSK 1976/19: „W ocenie Sądu należy bowiem podzielić
        stanowisko zaprezentowane w skardze, że choć personel taki nie musi być „własny”
        (jak wyżej wskazał Sąd, w pełni akceptowany jest outsourcing), to jednak wymagane
        jest określone władztwo nad takim personelem. Usługi zawsze przecież wykonuje
        jakiś personel, toteż pominięcie tego wymogu władztwa oznaczałoby, że to
        kryterium jest spełnione zawsze niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do
        władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo
        narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi.”
        Interpretacja indywidualna z dnia 13 marca 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.587.2023.2.
        SST: „(...) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
        jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i
        kryterium to może zostać spełnione również w przypadku korzystania przez
        usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
        przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj.
        usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką
        sprawuje nad zapleczem własnym. Spółka nabywa kompleksowe usługi
        magazynowania i logistyczne od B. Sp. z o.o., C. Sp. z o.o. (Operatorzy magazynu),
        jednakże Spółka nie ma wpływu na to jaka część zasobów technicznych/rzeczowych
        Operatora magazynu ma zostać wykorzystana do wykonania danej czynności
        /zadania. Spółka nie dysponuje powierzchnią magazynową Operatora magazynu.
        Spółka nie ma wpływu na to, które zasoby Operatora magazynu mają realizować
        usługi na ich rzecz ani czas pracy tych zasobów osobowych.”
    W związku z tym, aby przypisać podatnikowi istnienie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju nie wystarczy samo korzystanie z cudzych
    zasobów personalnych i technicznych - wymagana jest równoczesna kontrola podatnika
    nad tymi cudzymi zasobami, jakby były to własne zasoby danego podatnika. Bez znaczenia
    pozostaje fakt, że Spółki należą do tej samej Grupy kapitałowej. W ocenie Wnioskodawcy
    w opisanym stanie faktycznym, nabywanie przez Spółkę usług od Spółki Powiązanej czy
    współpraca z Usługodawcą nie są równoznaczne z nabywaniem prawa do dysponowania

    zasobami ludzkimi dostawców usług czy kontrahentów bądź kontroli nad ich zapleczem
    personalnym. Mając na uwadze przedmiot działalności gospodarczej A., nie można uznać,
    że pracownicy Spółki Powiązanej stanowią zaplecze personalne dla potrzeb działalności
    wykonywanej przez Wnioskodawcę. Działalność gospodarcze (usługowa i handlowa) Spółki
    wykonywana w Belgii jest znacznie bardziej złożona, w Polsce natomiast wykonywane są
    funkcje poboczne związane z dystrybucją produktów podłogowych.
    W tym miejscu należy jeszcze raz odnieść się do wyroku Trybunału w sprawie C-333/20
    (Berlin Chemie A.Menarini SRL) i podkreślić, że zasoby ludzkie, które są wykorzystywane
    do świadczenia usług na rzecz Spółki w Polsce nie mogą jednocześnie zostać uznane za
    zasoby Spółki służące do świadczenia przez nią usług.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka w Polsce nie posiada
    odpowiedniej infrastruktury w zakresie zaplecza personalnego, a więc nie spełniona jest
    cecha, która jest niezbędna dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zaplecze techniczne i infrastrukturalne
    Aby dany podmiot mógł posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, musi on, oprócz wspomnianego powyżej zaplecza personalnego, dysponować
    również wyposażeniem technicznym, którego charakter i rozmiar pozwoli wykonywać
    działalność gospodarczą w danej branży.
    Naczelny Sad Administracyjny wskazał w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK
    2004/13, że dla ustalenia, czy dany podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce
    prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne były własnością tego
    podmiotu, niemniej istotne jest, aby podmiot ten mian nad tymi środkami faktyczne
    władztwo tak, aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i wykorzystywaniu
    usług, bądź przy ich świadczeniu.
    Wnioskodawca w niniejszym przypadku nie dysponuje zasobami technicznymi
    (infrastrukturalnymi) w Polsce. Wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do żadnych
    nieruchomości ani sprzętu umożliwiających mu wykonywanie działalności gospodarczej w
    Polsce.
    Spółka nie posiada oddziału, przedstawicielstwa, ani biura w Polsce. Spółka nie posiada
    również żadnej stałej infrastruktury takiej jak pojazdy, narzędzia, wyposażenie, budynki
    czy inne nieruchomości. Spółka nie wynajmuje również żadnego biura lub budynku w
    Polsce.
    Spółka także nie zawarła z Usługodawcą umowy najmu powierzchni magazynowej, a
    usługę obsługi logistycznej, która jest świadczona w konkretnej, oznaczonej co do
    tożsamości nieruchomości położonej w (...). Usługa obsługi logistycznej nie stanowi usługi
    pomocniczej względem innego świadczenia. Wnioskodawca identyfikuje usługę obsługi
    logistycznej jako usługę kompleksową, której główny element stanowi usługa
    magazynowania. W tym zakresie Spółka nie posiada nieograniczonego dostępu do
    magazynu, lecz jedynie prawo wstępu do pomieszczeń magazynowych, wyłącznie w celu
    przeprowadzenia kontroli. Co więcej, dostęp udzielany jest po uprzednim zawiadomieniu
    Usługodawcy i jedynie dla wykonania określonych czynności kontrolnych przez
    określonych w Umowie logistycznej przedstawicieli Spółki. Nie obejmuje on wstępu w celu
    regularnego wykonywania czynności wchodzących w zakres działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca wskazuje, że infrastruktura kluczowa do prowadzenia działalności Spółki
    znajduje się poza Polską. Jak wskazano w stanie faktycznym realizując transakcje w
    modelu dystrybucyjnym, towary będące własnością Spółki dostarczane są do Polski do
    magazynu prowadzonego przez Usługodawcę. Wszelkie narzędzia oraz sprzęt niezbędny
    do świadczenia usług przez Usługodawcę, a także przez Spółkę Powiązaną w celu

    świadczenia Usług wsparcia sprzedaży są ich własnością lub przedmiotem umów
    upoważniających ich do korzystania z tego sprzętu i Wnioskodawca nie posiada do niego
    żadnego tytułu prawnego.
    Spółka nie posiada również faktycznej kontroli nad sprzętem i pozostałą infrastrukturą
    wykorzystywaną przez Usługodawcę i Spółkę Powiązaną w celu świadczenia usług
    logistycznych i Usług wsparcia sprzedaży, która byłaby porównywalna jak w przypadku
    własnych zasobów.
    Konsekwentnie, Wnioskodawca jest zdania, iż nie posiada w Polsce zaplecza
    infrastrukturalnego ani technicznego dla potrzeb określenia posiadania przez niego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe stanowisko
    potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, wyroki sądów i TSUE m.in.:
        Wyrok TSUE w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.Menarini SRL): „to samo zaplecze
        techniczne nie może służyć jednocześnie do świadczenia i odbioru usług.”
        Interpretacja DKIS z dnia 18 października 2022 r. 0111-KDIB3-3.4012.431.2022.1.JS,
        w której potwierdzono brak posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności:
        „Spółka zawrze wprawdzie umowę z Usługodawcą, posiadającym magazyn na
        terytorium kraju, w zakresie usług magazynowania towarów - należy jednak
        wskazać, że nabywania przez Wnioskodawcę opisanych usług w zakresie
        magazynowania towarów nie można uznać za posiadanie przez Spółkę
        odpowiednich zasobów technicznych i osobowych do prowadzenia samodzielnej
        działalności gospodarczej na terytorium Polski. (...) Tym samym, w opisanym stanie
        faktycznym i zdarzeniu przyszłym, korzystanie przez Wnioskodawcę z usług
        Usługodawcy w zakresie magazynowania towarów nie oznacza, że zaplecze
        osobowe i techniczne Usługodawcy pozostaje w bezpośredniej zależności od Spółki,
        a tym samym, w ocenie Organu nie spełnia przesłanek stanowienia stałego miejsca
        prowadzenia działalności Wnioskodawcy. W analizowanej sprawie, Wnioskodawca
        nie będzie posiadał kontroli nad zasobami osobowymi Usługodawcy (tj.
        pracownikami) ani nad jego zasobami technicznymi i rzeczowymi, które
        wskazywałyby na posiadanie przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju.”
        Interpretacja DKIS z dnia 24 sierpnia 2023 r. 0114-KDIP1-2.4012.286.2023.1.RST, w
        której organ stwierdził brak stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce: „Nie
        można jednak wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i
        technicznym B na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone
        są pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania
        spełnienia warunków ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między
        stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie można wywodzić, że jest
        sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i zapleczem
        technicznym Kontrahenta w Polsce.”
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka w Polsce nie posiada
    odpowiedniej infrastruktury technicznej, a więc nie spełniona jest cecha, która jest
    niezbędna dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Stałość oraz samodzielność działalności prowadzonej w Polsce

    Kolejną przesłanką warunkującą istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności w
    Polsce jest posiadanie wystarczającej stałości oraz samodzielności niezbędnej do
    podejmowania decyzji dotyczących świadczenia usług z tego miejsca bądź dla potrzeb
    tego miejsca.
    Tym samym, stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym
    określonym stopniem zaangażowania wskazującego na zamiar długookresowego
    działania. Konieczna jest zatem pewna minimalna skala działalności, która stanowić będzie
    zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Stąd, w opinii Wnioskodawcy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności
    ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz
    personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Ponadto,
    taka osobowo-rzeczowa struktura powinna występować w sposób stały, tzn.
    nieprzemijający i powtarzalny.
    Spółka nie posiada w Polsce zaplecza personalnego ani technicznego, które umożliwiłoby
    Spółce podejmowanie decyzji. Decyzje zarządcze dotyczące funkcjonowania Spółki i
    podejmowania kolejnych działań w Polsce podejmowane są poza terytorium Polski, zaś
    Spółka Powiązana nie posiada uprawnień do podejmowania decyzji ani zaciągania
    zobowiązań w imieniu Wnioskodawcy, w tym także do zawierania umów w jej imieniu i na
    jej rzecz.
    Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, teoretycznie, Spółka mogłaby dokonywać
    sprzedaży towarów w Polsce we własnym zakresie, jednak z uwagi na częstotliwość
    dostaw oraz odległość od klientów na polskim rynku i barierę językową, nie przynosiłoby
    to oczekiwanego biznesowego rezultatu. Dlatego też, Wnioskodawca zdecydował się na
    zaangażowanie w ten proces Spółki Powiązanej.
    Jednakże, należy podkreślić, że pracownicy Spółki Powiązanej w ramach świadczonych
    Usług wsparcia sprzedaży nie mają możliwości skutecznego zawarcia umowy z
    kontrahentami w imieniu Spółki. Wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne
    zmierzające do zawarcia umów handlowych przez Spółkę są podejmowane w Belgii i przez
    personel zatrudniony w Belgii.
    Wszystkie umowy, w tym handlowe, dotyczące zakupu i sprzedaży produktów
    podłogowych są zawierane/podpisywane przez Spółkę w Belgii. Czynności te odbywają się
    zgodnie z ustalonymi przez Spółkę wytycznymi, które przewidują ramy dla minimalnego
    poziomu cen i innych warunków.
    W związku z tym, Wnioskodawca w Polsce nie posiada niezależności decyzyjnej, która
    może świadczyć o posiadaniu stałego miejsca prowadzenia działalności. Tego faktu nie
    zmienia współpraca ze Spółką Powiązaną, bowiem jej pracownicy nie są w żaden sposób
    uprawnieni do działania w imieniu Spółki.
    Tym samym, z uwagi na fakt, iż Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem personalnym i
    technicznym Spółki Powiązanej oraz Usługodawcy, a także nie dysponuje nim w sposób
    porównywalny do właściciela, należy uznać, że Spółka nie spełnia przesłanki stałości
    niezbędnej do stwierdzenia, że posiada ona stałe miejsce prowadzenia działalności w
    Polsce. Powyższe stanowisko potwierdzają wyroki sądów i TSUE m.in.:
        Wyrok TSUE w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.Menarini SRL): „istnienie
        rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które
        charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście
        rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza
        personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma
        odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie
        zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle

        konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym
        zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego
        własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub
        najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i
        które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
        Wyrok NSA z dnia 29 lipca 2021 r. sygn. akt I FSK 660/18: „gdy przedsiębiorca
        zagraniczny wykorzystuje znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne
        innego podmiotu, dla wypełnienia kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest:
          zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
          technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim
          czasie,
          posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym
          i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji,
          w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność
          zagranicznego podatnika.”
        Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 172/22: „jedynie
        zatem w przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie
        postanowienia umowne spółka zagraniczna dysponuje zapleczem technicznym i
        personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że spółka
        zagraniczna dysponuje strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w
        zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce.”
        Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20: „o
        dostępności zaplecza technicznego i personalnego spółki polskiej porównywalny z
        dostępnością zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i
        sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot
        gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomiczne, co jednak nie
        kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie
        którego usługodawca świadczy usługi. Pominięcie „władztwa” oznaczałoby, że to
        kryterium jest spełnione, co do zasady zawsze, gdy podmiot nabywa usługi
        świadczone w innym kraju niż jego siedziba, niezależnie od zakresu uprawnień
        podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nimi
        kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi.”
        Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1179/21:
        „koniecznej kontroli nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można
        wywodzić z ustalonych między skarżącą a podwykonawcą zasad świadczenia usług,
        które co oczywiste określane są pomiędzy stronami każdej tego rodzaju umowy i z
        uprawnień strony do żądania spełnienia warunków określonych przez
        kontrahentów. Kontroli nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie
        można wywodzić również z ustalonych między współpracującymi podmiotami
        standardów jakości, które także określane są pomiędzy stronami każdej umowy o
        świadczenie usług.”

        W wyroku z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt I FSK 660/18 NSA potwierdził brak
        istnienia przesłanek do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej, zwracając uwagę na niezależność decyzyjną: „Co więcej, ani E. ani jej
        pracownicy nie mają prawa zawierania ani negocjowania kontraktów handlowych w
        sposób wiążący dla spółki. Jak wskazano wyżej, wszystkie decyzje zarządcze
        związane z działalnością wnioskodawcy podejmowane są na terytorium Włoch.”
        Stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
        odmówił także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
        indywidualnej z dnia 31 maja 2022 r. sygn. 011-KDIL1-3.4012.581.2021.2.MR. W
        przedstawionym stanie faktycznym sprawy, wnioskodawca posiadał dostęp do
        powierzchni magazynowej, zaplecza biurowego kontrahenta wnioskodawcy, a także
        posiadał bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi kontrahenta poprzez
        oddelegowanych pracowników wnioskodawcy, jednak z uwagi m.in. na
        podejmowanie decyzji zarządczych, kluczowych dla realizacji transakcji w Polsce, w
        kraju siedziby wnioskodawcy (tj. poza Polską) oraz ze względu na to, że to samo
        zaplecze było wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych
        usług, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że spółka zagraniczna nie
        posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności.
    W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym nie jest spełniona przesłanka
    prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny od działalności Spółki w kraju
    jego siedziby.
    Podsumowanie
    Podsumowując powyższe rozważania i stan faktyczny opisany w niniejszym wniosku
    udowadniają, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na
    terytorium Polski. Spółka bowiem nie posiada na terytorium Polski odpowiedniej
    infrastruktury osobowej i technicznej oraz niezależności decyzyjnej, która umożliwiałaby
    prowadzenie stałej działalności gospodarczej i niezależnej w stosunku do działalności
    prowadzonej przez Spółkę w Belgii.
    Wobec tego, z punktu widzenia analizy a contrario wyżej wskazanych przepisów
    dotyczących miejsca opodatkowania świadczenia usług, biorąc pod uwagę fakt, że
    nabywane przez Wnioskodawcę Usługi wsparcia sprzedaży nie kwalifikują się do żadnego
    z wymienionych w ustawie wyjątków, zastosowanie znajdzie ogólna zasada
    opodatkowania w miejscu siedziby usługobiorcy, tj. w Belgii. W związku z powyższym
    Wnioskodawca powinien rozliczyć kwotę podatku VAT w Belgii w ramach mechanizmu
    odwrotnego obciążenia.
    Uzasadnienia stanowiska do pytania 2
    W przypadku, gdyby nabywane przez Spółkę usługi podlegały opodatkowaniu na
    terytorium Polski (w przypadku uznania, że stanowisko Spółki w zakresie pierwszego
    pytania jest nieprawidłowe), wówczas Spółce będzie przysługiwało, zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT, prawo do obniżenia VAT należnego o kwoty VAT naliczonego wynikające z
    faktur dokumentujących nabycie przez Spółkę Usługi wsparcia sprzedaży przedstawione w
    opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Kluczowe znaczenie dla oceny spełnienia przesłanek dla zaistnienia prawa do odliczenia
    podatku naliczonego zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, ma ustalenie
    związku pomiędzy nabywanymi towarami/usługami a czynnościami opodatkowanymi.
    Stosownie bowiem do treści ww. regulacji, w zakresie, w jakim towary i usługi są

    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Natomiast, według art. 86 ust. 2 lit. b, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu dokonania całości
    lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Art. 88 ustawy o VAT zawiera wyłączenia od odliczenia lub zwrotu podatku, dotyczące w
    szczególności określonych usług noclegowych i gastronomicznych oraz sprzedaży
    udokumentowanej fakturami wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
    niepodlegającymi opodatkowaniu lub zwolnionymi z opodatkowania VAT, czy też
    stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane. Jednakże w omawianym stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym żadne z wyjątków wskazanych w art. 88 nie znajdują
    zastosowania.
    Jak zostało wskazane w uzasadnieniu do pytania numer 1, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o
    VAT, opodatkowaniu VAT w Polsce podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Związek z czynnościami opodatkowanymi może mieć charakter bezpośredni, gdzie
    możliwe jest jednoznaczne wskazanie, że nabyte towary lub usługi zostały wykorzystane
    do wykonania określonej (konkretnej) czynności opodatkowanej, lub pośredni, gdzie
    zakupów nie można jednoznacznie przyporządkować do określonych transakcji
    opodatkowanych, jednak służą one działalności gospodarczej podatnika, opodatkowanej
    VAT.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, działalność Spółki
    polega na sprzedaży produktów podłogowych n terenie Polski. Spółka nabywa
    przedstawione w opisie Usługi wsparcia sprzedaży od Spółki Powiązanej w celu realizacji
    przedstawionego modelu działalności poprzez wsparcie sprzedaży produktów
    podłogowych na rzecz klientów biznesowych, tzn. wykonywania czynności
    opodatkowanych. Tym samym, w przypadku, gdyby nabywane przez Spółkę usługi
    podlegały opodatkowaniu na terytorium Polski, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT,
    Spółka będzie posiadała prawo do obniżenia VAT należnego o kwoty VAT naliczonego
    wynikające z faktur wystawionych na Spółkę przez Spółkę Powiązaną.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.

    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Kwestie dokumentowania transakcji gospodarczych regulują przepisy rozdziału „Faktury”
    Działu XI.
    Zgodnie z art. 106a pkt 2 lit. a) ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług
      dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę
      działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z
      którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju
      siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo
      zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
      miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca
      towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana
      przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnik.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106e ust. 1 pkt 12-14 i 18 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      12) stawkę podatku;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      18) w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym
        do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
        charakterze jest nabywca towaru lub usługi - wyrazy „odwrotne obciążenie”.
    Natomiast z art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy wynika, że:
      Faktura może nie zawierać w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a -
      danych określonych w ust. 1 pkt 10 i 12-14.
    Z powołanych przepisów wynika, że podatnik dokonujący sprzedaży zobowiązany jest do
    udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie faktury. Faktura jest dokumentem
    (dowodem) potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego dokonanego przez
    podatnika VAT.
    Należy zauważyć, że faktura jest dokumentem sformalizowanym, który powinien spełniać
    szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa. Prawidłowość materialno-prawna
    faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze.

    Jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej
    faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, wówczas podatnik wystawia
    fakturę korygującą (np. pomyłka w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek
    innej pozycji faktury). Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych,
    prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o
    rzetelności wystawionego dokumentu.
    Z treści wniosku wynika, że A. jest spółką prawa belgijskiego, wchodzącą w skład grupy
    kapitałowej (...) i specjalizuje się w produkcji oraz dostarczaniu produktów podłogowych,
    takich jak podłogi laminowane, twarde drewno oraz podłogi winylowe. Oferta Spółki
    skierowana jest do klientów biznesowych (B2B). A. realizuje swoją działalność w Polsce
    głównie poprzez dokonywanie transakcji lokalnych zakupów i sprzedaży oraz
    wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. W ramach prowadzonej działalności A.
    współpracuje ze Spółką Powiązana, należącą do tej samej grupy kapitałowej, prowadzącą
    działalność na terenie Polski. Działalność Spółki Powiązanej obejmuje: produkcję podłóg
    oraz wsparcie w procesie dystrybucji oraz sprzedaży produktów podłogowych Spółki.
    W celu realizacji sprzedaży produktów podłogowych na rynku polskim, A. nabywa usługi
    logistyczne od spółki kapitałowej z siedzibą w Polsce, zarejestrowanego czynnego
    podatnika VAT („Usługodawca”). Usługi te świadczone są na podstawie Umowy zawartej 1
    maja 2009 r. i późniejszych aneksów do Umowy („Umowa logistyczna”).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia miejsca opodatkowania Usług wsparcia sprzedaży
    świadczonych przez Spółkę Powiązaną.
    Uważacie Państwo, że skoro A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce to Usługi wsparcia sprzedaży nabywane od Spółki Powiązanej
    należy opodatkować zgodnie z ogólną zasadą na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy.
    Odnośnie przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów
    i usług nie zawiera definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Pojęcie to jest
    jednak pojęciem wspólnotowym.
    Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z
    15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011,
    str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.

    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy także zwrócić uwagę na ostatni wyrok TSUE w zakresie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22
    TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla
    celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki
    należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług
    (pkt 54).

    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Odnosząc powyższe do sytuacji przedstawionej we wniosku należy wskazać, że jak wynika
    z okoliczności sprawy A. nie posiada żadnych zasobów technicznych ani personalnych do
    własnej dyspozycji, jak również nie dysponuje nieruchomościami, ruchomościami (poza
    towarami w magazynach albo transporcie) ani środkami trwałymi w Polsce. Wprawdzie
    Spółka może sporadycznie oddelegowywać pracowników z Belgii do pracy w Polsce w celu
    dokonania w ramach Umowy logistycznej w Magazynie logistycznymi kontroli, tj. liczenia,
    weryfikacji towaru, przygotowania zestawów promocyjnych, przy czym wizyta
    przedstawicieli Spółki powinna być poprzedzona wcześniejszym zawiadomieniem
    Usługodawcy. Ponadto A. nie korzysta i nie sprawuje w Polsce kontroli nad zasobami
    ludzkimi żadnego innego podmiotu, w tym w szczególności Usługodawcy, jak również nie
    sprawuje i nie będzie sprawować bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi czy
    rzeczowymi należącymi do Spółki Powiązanej. Również Spółka nie ma i nie będzie miała
    wpływu na to, jaka część zasobów technicznych oraz rzeczowych Spółki Powiązanej jest i
    będzie wykorzystywana do świadczenia Usług. Spółka ustala tylko stosowne wytyczne oraz
    standardy jakości konieczne dla prawidłowej realizacji Usług wsparcia sprzedaży. Co
    istotne, wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia
    umów handlowych, w tym dotyczących zakupu i sprzedaży produktów podłogowych, są
    podejmowane przez Spółkę w Belgii, przez zatrudniony tam personel. Pracownicy Spółki
    Powiązanej w ramach świadczonych Usług wsparcia sprzedaży nie mają bowiem
    możliwości skutecznego zawarcia umowy z kontrahentami Spółki. Zatem należy zgodzić
    się z Państwem, że A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce.
    Natomiast w kwestii Państwa wątpliwości związanych z ustaleniem miejsca
    opodatkowania Usług wsparcia sprzedaży nabywanych przez A. należy stwierdzić, że w
    Państwa sytuacji miejsce świadczenia, a tym samym opodatkowania ww. usług należy
    określić na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy. Wprawdzie do powołanej w art. 28b ust. 1
    ustawy zasady ogólnej, ustawodawca przewidział szereg zastrzeżeń, wskazując szczególne
    zasady ustalania miejsca świadczenia usług, jednakże jak wynika z okoliczności sprawy nie
    mają one zastosowania w Państwa przypadku. Zatem skoro A. nie posiada stałego miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski to nabywane przez Spółkę
    Usługi wsparcia sprzedaży będą opodatkowane w miejscu, w którym podatnik ten będący

    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, czyli na terytorium Belgii. Tym
    samym opisane Usługi wsparcia sprzedaży świadczone na rzecz Spółki A. nie będą
    podlegać opodatkowaniu w Polsce.
    Wobec tego faktury dokumentujące wykonanie usług przez Spółkę Powiązaną nie powinny
    zawierać m.in. stawki i kwoty podatku (art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy), powinny jednak
    zawierać adnotację „odwrotne obciążenie”. W tym przypadku to A. jako usługobiorca jest
    zobowiązana do rozliczenia podatku w swoim kraju z tytułu nabycia tych usług.
    Zatem stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1 uznaję za prawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 2, gdyż
    interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku uznania stanowiska w
    zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, tj. uznania, że miejscem opodatkowania Usług
    wsparcia sprzedaży świadczonych przez Spółkę Powiązaną jest terytorium Polski.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy również zaznaczyć, że zakres przedmiotowy wniosku wspólnego wyznaczają
    pytania przedstawione przez Zainteresowanych. W związku z powyższym, wydana
    interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku Zainteresowanych
    (pytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, nie objęte pytaniem, nie zostały
    rozpatrzone w niniejszej interpretacji, w szczególności dotyczy to ustalenia miejsca
    opodatkowania usługi obsługi logistycznej na terenie Magazynu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
        Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
    interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.