Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.210.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-03
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
grunty-grunt niezabudowany
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną zamieszkałą w Polsce. Wnioskodawca nigdy nie
    prowadził ani nie prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie
    jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nigdy nie
    kupił ani nie sprzedał żadnej nieruchomości. Wnioskodawca nie jest rolnikiem
    ryczałtowym, w tym o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca 13 listopada 2024 r. otrzymał w formie darowizny od rodzica
    nieruchomości gruntowe w postaci jedenastu działek oraz różnych wielkości udziały w
    czterech drogach wewnętrznych przyległych do tych działek. W ewidencji gruntów działki
    te są ujawnione jako grunty rolne, w tym jako nieużytki, grunty orne, pastwiska trwałe,
    grunty pod rowami i łąki trwałe. Działki te nie są zasiedlone ani zabudowane. Działki te
    znajdują się w powiecie (...) w województwie (...), oznaczone są kodem jednostki
    ewidencyjnej „(...)”, kodem obrębu „(...)” i mają następujące numery geodezyjne: 1, 2, 3, 4,
    5, 6, 7, 8, 9, 10, 11.
    Żadna z tych działek nie była i nie jest przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych
    umów o podobnym charakterze. Wnioskodawca nie dokonywał też podziału powyższych
    działek. Z działek tych Wnioskodawca nie dokonywał, nie dokonuje i nie będzie dokonywał
    sprzedaży płodów rolnych. Działki te nie były, nie są i nie będą wykorzystywane do żadnej
    działalności, a zwłaszcza działalności mogącej wskazywać na działalność gospodarczą.
    Działki te są objęte planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą
    Rady Gminy (...) nr (...) z dnia (...) 2014 r. z przeznaczeniem wynikającym z tego planu na „1)
    przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, 2) przeznaczenie
    dopuszczalne - zabudowa usługowa w zakresie usług nieuciążliwych”.
    Nie były wydane decyzje o warunkach zabudowy dla tych działek. Wnioskodawca nie
    podjął i nie będzie podejmował czynności wymagających zaangażowania własnych
    środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości ww. działek np. podział,
    doprowadzenie mediów, uzbrojenie działki, ogrodzenie terenu, itp. Wnioskodawca nie ma
    zamiaru tych działek wykorzystywać na własne cele mieszkaniowe ze względu na ich
    lokalizację, a planuje sprzedać część tych działek, a pozyskane ze sprzedaży środki
    przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe - nabycie nieruchomości w innej lokalizacji.
    W procesie sprzedaży Wnioskodawca nie zamierza zatrudniać żadnych podmiotów, np.
    pośredników, specjalistów od reklamy, pracowników, usługodawców, itp. W celu
    znalezienia nabywcy Wnioskodawca zamierza postawić baner reklamowy na jednej z tych
    działek oraz zamieścić ogłoszenia w internecie. Wnioskodawca nie zawierał żadnych umów
    przedwstępnych lub umów o podobnym charakterze w związku z tymi działkami. Nie
    wyklucza jednak, że w przyszłości będzie konieczne zawarcie umowy lub umów
    przedwstępnych z nabywcą lub nabywcami.

## Pytanie

Czy opisana sprzedaż, powinna być uznana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług, za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, a jeżeli podlegałaby opodatkowaniu, to będzie korzystała ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Sprzedaż działek nabytych w drodze darowizny przez Wnioskodawcę - osobę fizyczną - nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako niedokonywana w ramach
    działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą o VAT”: Opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W
    myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Należy
    więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”: Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: 1)
    określone udziały w nieruchomości, 2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do
    korzystania z nieruchomości, 3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające
    ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub
    jej części.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Co do zasady, grunty stanowią dostawę towarów i podlegają
    podatkowi VAT.
    Opodatkowanie konkretnej sprzedaży gruntu (działki) będzie jednak uzależnione od
    kwestii związanych z podmiotem, który dokonuje takiej sprzedaży. W tym wypadku
    przeważające znaczenie będzie miał aspekt prowadzonej działalności gospodarczej -
    zawodowego zajmowania się czynnościami z zakresu obrotu nieruchomościami.
    Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19
    września 2019 roku, 0113-KDIPT1-1.4012.416.2019.3.MH: „Nie każda jednak czynność
    stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie
    wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT”.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale siedmiu sędziów z 29 października
    2007 roku, I FPS 3/07, orzekając, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy powinny być
    rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako
    producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba
    wykonująca wolny zawód. W ocenie NSA, ani formalny status danego podmiotu jako
    podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana
    wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o

    opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej
    konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Powyższe potwierdza również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 4 września 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.429.2024.2.KF „Definicja
    działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność
    gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Właściwym
    zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują
    sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego,
    tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych
    czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie
    pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Z ww. orzeczenia wynika,
    że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może
    stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które
    znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można
    dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej
    sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w
    jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość

    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego. Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie więc, że dany
    podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową
    działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową”
    wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich”.
    W wyroku z 27 października 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny, I FSK 1043/08,
    wyeksponował okoliczność, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając działki
    budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar
    ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyroku z 18 października 2011 roku, I FSK 1536/10, wskazał, że „Jeżeli podatnik ponad
    wszelką wątpliwość jest w stanie stwierdzić, że zakup gruntu, dalsze działania związane z
    nim związane, w tym sprzedaż, wchodzą w zakres tylko tradycyjnego gospodarowania
    własnym osobistym majątkiem, wówczas nie ma znaczenia, jakie przeznaczenie gruntu
    wynika z planu zagospodarowania przestrzennego (decyzji o warunkach zabudowy),
    bowiem podatnik nie działa w charakterze podatnika VAT, a więc nie można go
    sklasyfikować jako prowadzącego działalność obejmującą wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Z tych
    względów planowanej przez wnioskodawcę sprzedaży nie sposób uznać za podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT ze względu na dokonywanie jej w ramach zarządu
    majątkiem osobistym, a nie w ramach działalności gospodarczej. Dodatkowo należy
    zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.
    Kwestię zwolnienia dostawy niezabudowanych gruntów reguluje natomiast przepis art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym: Zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to
    grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, obejmuje
    zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one

    przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z
    ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele
    inne niż budowlane.
    Przy czym o tym, że dany teren jest terenem budowlanym przesądzają zapisy w planie
    zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który
    regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    W momencie sprzedaży przedmiotowe działki będą stanowiły teren budowlany,
    zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie ich sprzedaż nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Jeżeli przy zbyciu
    nieruchomości niezabudowanej wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie
    zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy
    przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę towarów
    wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu
    nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
    dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zaznaczyć należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: 1) towary od momentu ich nabycia do
    momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie
    ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania, 2)
    brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu)
    tych towarów.
    Tylko niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Wnioskodawca nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu w drodze
    darowizny od rodzica, a ponieważ przez cały czas od nabycia do daty sprzedaży działki nie
    były, nie są i nie będą wykorzystywane pod jakąkolwiek działalność to ich dostawa
    (sprzedaż) korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;

      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza” zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
        1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
          prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
          gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej
          działalności.
        2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
          handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
          naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
          Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
          wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
          ciągły dla celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Właściwe jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży lub wykonywania
    innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Nie jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się
    majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów, jednak
    wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadne jest odwołanie się do treści
    orzeczenia TSUE w sprawie C#291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). Dotyczyło
    ono kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar

    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego
    wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C#180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i
    nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
    stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji
    sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie więc, że dany podmiot
    sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem takiej aktywności może być np.
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyższych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie
    faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Tylko wtedy działania sprzedającego przybierają
    formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Ze wskazanych regulacji należy wywnioskować, że w świetle definicji zawartej w art. 15
    ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą
    istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym taka działalność wystąpi
    również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych
    w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom
    podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż działek podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT.

    Jak wskazano wyżej, istotne dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy.
    W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny
    towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w
    celu jego odsprzedaży lub wykonywania innych czynności w ramach działalności
    gospodarczej, należy przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja.
    Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Należy zatem ustalić, oceniając całokształt Pana działań w odniesieniu do działek
    będących przedmiotem sprzedaży, czy będzie Pan spełniał przesłanki do uznania Pana za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka Pana aktywność związana ze sprzedażą
    działek, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności. Nie podjął Pan w związku ze sprzedażą działek ciągu działań, które
    wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Wskazał Pan, że otrzymał działki na podstawie umowy darowizny. Nigdy nie prowadził ani
    nie prowadzi Pan zarejestrowanej działalności gospodarczej. Nie jest Pan
    zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Żadna z tych działek nie była i
    nie jest przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
    Nie dokonywał Pan też podziału działek. Z działek tych nie dokonywał, nie dokonuje i nie
    będzie Pan dokonywał sprzedaży płodów rolnych. Działki te nie były, nie są i nie będą
    wykorzystywane do żadnej działalności, a zwłaszcza działalności mogącej wskazywać na
    działalność gospodarczą. Nie podjął Pan i nie będzie podejmował czynności wymagających
    zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości
    ww. działek np. podział, doprowadzenie mediów, uzbrojenie działki, ogrodzenie terenu,
    itp. Nigdy nie kupił ani nie sprzedał Pan żadnej nieruchomości. Nie zamierza Pan
    zatrudniać żadnych podmiotów, np. pośredników, specjalistów od reklamy, pracowników,
    usługodawców, itp. W celu znalezienia nabywcy zamierza Pan postawić baner reklamowy
    na jednej z tych działek oraz zamieścić ogłoszenia w internecie. Nie zawierał Pan żadnych
    umów przedwstępnych lub umów o podobnym charakterze w związku z tymi działkami.
    Nie wyklucza Pan jednak, że w przyszłości będzie konieczne zawarcie umowy lub umów
    przedwstępnych z nabywcą lub nabywcami.
    Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie sprzedaż działek będzie można uznać za
    czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując dostawy
    działek będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym
    majątkiem, co oznacza, że nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i
    ust. 2 ustawy, i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji
    transakcja ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.
    W związku z tym, że transakcja sprzedaży działek nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT, odstąpiłem od oceny stanowiska w zakresie korzystania ze zwolnienia od
    podatku VAT transakcji sprzedaży działek, ponieważ oczekiwał Pan odpowiedzi na to
    pytanie w przypadku uznania transakcji sprzedaży działek za czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponosi Pan
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.