Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DOP7.8101.116.2025.APMU
Informacja zmieniana: 550785
Organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Naliczanie i zapłata podatku VAT od otrzymanej zaliczki
będącej rekompensatą, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o
środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie
wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych
odbiorców w 2023.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna
gaz
rekompensata
zaliczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 maja 2023 r. wpłynął wniosek Wnioskodawcy o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczył podatku od towarów i usług, w zakresie ustalenia, czy Wnioskodawca
    winien naliczyć i zapłacić podatek od otrzymanej zaliczki. Wniosek został uzupełniony
    pismem z 20 czerwca 2023 r.
    Opis stanu faktycznego
    Zarządca Z. działając na podstawie art. 8 ust. 15 oraz art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 27
    października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości
    cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 roku (Dz. U. z 2022 r.
    poz. 2243 z późn. zm.) przekazał wnioskowaną zaliczkę na rachunek bankowy
    Wnioskodawcy. Wnioskodawca kupuje energię elektryczną od Y (Wnioskodawca otrzymuje
    fakturę zakupową/kosztową – VAT naliczony do odliczenia) zużywając jej część do
    własnych celów gospodarczych, a część energii jest odsprzedawana do odbiorców
    Wnioskodawcy (Wnioskodawca wystawia faktury sprzedażowe – VAT należny do zapłaty
    przez Spółkę Wnioskodawcy).
    Wnioskodawca posiada koncesję na sprzedaż energii elektrycznej.
    W odpowiedzi na wezwanie na pytanie o treści:
    1. Czy zaliczka wskazana we wniosku, jest rekompensatą, o której mowa w art. 8 ust. 1
      ustawy z dnia 27 października 2022 r. (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2243 ze zm.) o środkach
      nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej
      oraz wsparciu niektórych odbiorców w 2023 r.?
    Wnioskodawca wskazał, że stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy:
      Podmiotowi uprawnionemu przysługuje rekompensata z tytułu stosowania ceny
      maksymalnej, zwana dalej „rekompensatą”.
    zatem otrzymuje zaliczkę na podstawie art. 8 ustawy z dnia 27 października 2022 (Dz. U. z
    2022 r. poz. 2243 ze zm.).
    2. Czy zaliczka (rekompensata), o której mowa we wniosku, ma wyłącznie bezpośredni
      wpływ na cenę sprzedawanej energii do odbiorców Wnioskodawcy? Jeżeli tak, to
      wskazać należy, w jaki sposób się to przejawia, np. czy cena energii będzie niższa?
    Wnioskodawca wskazał, że tak, zaliczka (rekompensata) ma wpływ wyłącznie na cenę
    sprzedawanej energii do odbiorców. W rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi
    wskazanymi w Ustawie, którzy złożyli stosowne oświadczenie stosuje maksymalną cenę
    energii, tj. 785 zł/MWh. Gdyby nie ww. Ustawa, odbiorcy uprawnieni zamiast ceny 785 zł

    /MWh mieliby cenę zgodną z cennikiem energii elektrycznej lub zawartym osobnym
    porozumieniem cenowym.
    W większości przypadków byłaby to cena odpowiednio w strefach:
    51 – (...) zł/MWh
    52 – (...) zł/MWh
    53 – (...) zł/MWh
    W związku z wejściem ustawy i stosowaniem z tymi odbiorcami w rozliczeniach ceny 785 zł
    /MWh w każdej strefie, Wnioskodawca otrzymuje rekompensaty (zaliczki) w wysokości
    określonej w Ustawie i Rozporządzeniu z dnia 8 listopada 2022 r. w sprawie sposobu
    obliczania limitu ceny.

## Pytanie

W związku z otrzymaną zaliczką pojawiła się wątpliwość jak należy potraktować otrzymane
    środki na gruncie podatku VAT? Czy Wnioskodawca powinien naliczyć i zapłacić podatek
    od otrzymanej zaliczki?
    Stanowisko Wnioskodawcy w sprawie
    Uwzględniając przepisy art. 16 ust. 2 Ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczegółowych
    rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z
    sytuacją na rynku energii elektrycznej w opinii Wnioskodawcy otrzymana zaliczka nie
    stanowi dotacji w świetle przepisów art. 29a ust. 1 Ustawy o VAT i nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

dokonana przez Dyrektora KIS
    Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 29 czerwca 2023 r. 0112-KDIL3.
    4012.269.2023.2.EW uznał stanowisko Wnioskodawcy wskazane we wniosku za
    nieprawidłowe.
    Uzasadnienie zmiany interpretacji indywidualnej
    Po zapoznaniu się z aktami sprawy Szef KAS stwierdza, że interpretacja indywidualna
    wydana przez Dyrektora KIS w zakresie podatku od towarów i usług, która dotyczy
    ustalenia czy Wnioskodawca winien naliczyć i zapłacić podatek od otrzymanej zaliczki jest
    nieprawidłowa.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług[5] zwanej
    dalej ustawą VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i

      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Na podstawie art. 29a ust. 6 ustawy o VAT:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
        1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
        2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają
    opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Jeżeli dotacja,
    subwencja lub inna dopłata o podobnym charakterze przekazywana jest w celu
    sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług –
    istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą, a dostawą towarów lub
    świadczeniem usług i ich ceną – to stanowi ona podstawę opodatkowania w rozumieniu
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie
    ma przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje
    zapłatę – czy od nabywcy, czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to wynagrodzenie za
    daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie stanowią podstawy opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Istotne zatem dla określenia, czy dana dotacja jest, czy nie jest opodatkowana, są
    szczegółowe warunki jej przyznania, określające cel realizowanego w określonej formie
    dofinansowania.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną
    danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę),
    taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    Z opisu sprawy wynika, Zarządca Z. działając na podstawie art. 8 ust. 15 oraz art. 12 ust. 3
    ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu
    ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w

    2023 roku oraz w 2024 roku[6], przekazał wnioskowaną zaliczkę na rachunek bankowy
    Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca kupując energię elektryczną od Y (otrzymuje Wnioskodawca fakturę
    zakupową/kosztową – VAT naliczony do odliczenia) zużywając jej część do własnych celów
    gospodarczych, a część energii jest odsprzedawana do odbiorców Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca posiada koncesję na sprzedaż energii elektrycznej. Zaliczkę Wnioskodawca
    otrzymuje na podstawie art. 8 ustawy o środkach nadzwyczajnych. Zaliczka
    (rekompensata) ma wpływ wyłącznie na cenę sprzedawanej energii do odbiorców. W
    rozliczeniach z odbiorcami uprawnionymi wskazanymi w ustawie, którzy złożyli stosowne
    oświadczenie stosuje Wnioskodawca maksymalną cenę energii, tj. 785 zł/MWh. Gdyby nie
    ww. ustawa, odbiorcy uprawnieni zamiast ceny 785 zł/MWh mieliby cenę zgodną z
    cennikiem energii elektrycznej lub zawartym osobnym porozumieniem cenowym.
    W większości przypadków byłaby to cena odpowiednio w strefach:
    54 – (...) zł/MWh
    55 – (...) zł/MWh
    56 – (...) zł/MWh
    W związku z wejściem ustawy i stosowaniem z tymi odbiorcami w rozliczeniach ceny 785 zł
    /MWh w każdej strefie, otrzymuje Wnioskodawca rekompensaty (zaliczki) w wysokości
    określonej w ustawie i Rozporządzeniu z dnia 8 listopada 2022 r. w sprawie sposobu
    obliczania limitu ceny.
    W związku z otrzymaną zaliczką u Wnioskodawcy pojawiła się wątpliwość, jak należy
    potraktować otrzymane środki na gruncie podatku VAT oraz czy Wnioskodawca powinien
    naliczyć i zapłacić podatek od otrzymanej zaliczki.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych:
      Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie
      obrotu energią elektryczną lub wytwarzania energii elektrycznej, zwane dalej
      „podmiotem uprawnionym”, stosuje cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami
      uprawnionymi, przyłączonymi do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej, o których mowa
      w:
        1. art. 2 pkt 2 lit. a, w okresie od dnia przekroczenia limitu zużycia energii
        elektrycznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1
        ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących
        ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na
        rynku energii elektrycznej, do dnia 31 grudnia 2023 r.;
        2. art. 2 pkt 2 lit. b-f, w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.,
        na podstawie umów zawartych, zmienionych lub których cena została określona
        zgodnie z ust. 2 pkt 3, po dniu 23 lutego 2022 r.
    Stosownie do art. 8 ustawy o środkach nadzwyczajnych:
      ust. 1: Podmiotowi uprawnionemu przysługuje rekompensata z tytułu stosowania
      ceny maksymalnej, zwana dalej „rekompensatą”.
      ust. 2: Podmiotom uprawnionym stosującym cenę maksymalną w rozliczeniach z
      odbiorcami uprawnionymi, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, rekompensata
      przysługuje w kwocie stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej zużytej w danym
      miesiącu i różnicy między ceną odniesienia, o której mowa w ust. 3, a ceną
      maksymalną, dla każdego punktu poboru energii.
    Jak wynika z powyższych przepisów ustawodawca, w celu ochrony zarówno podmiotów
    prywatnych, jak i publicznych przed wzrastającą ceną, zdecydował się na wprowadzenie w
    listopadzie 2022 roku, maksymalnych cen za energię, które obowiązują w 2023 roku i są
    niższe od cen energii na giełdzie.

    W myśl powyższych przepisów przedsiębiorstwu energetycznemu przysługuje z tego
    tytułu rekompensata ustalana na zasadach określonych w art. 8 ustawy o środkach
    nadzwyczajnych.
    Odnosząc się do opodatkowania otrzymanej rekompensaty należy stwierdzić, że
    podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie
    ogólne – na pokrycie kosztów działalności – nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym
    samym nie podlega opodatkowaniu.
    W sytuacji zatem, gdy podatnik, w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług,
    otrzymuje dofinansowanie wpływające bezpośrednio na cenę towaru lub usługi,
    dofinansowanie to stanowi składnik tej ceny. Innymi słowy dotacja „uzupełniając”
    podstawę opodatkowania z tytułu dostawy towaru lub usługi jest opodatkowana w ten
    sam sposób jak czynność, której dotyczy.
    Jednakże w art. 10 ust. 2 ustawy o środkach nadzwyczajnych wskazano że:
      Kwoty rekompensat nie stanowią dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
      charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług.
    Zatem analiza przedstawionego opisu sprawy, treści cytowanych przepisów, w tym art. 10
    ust. 2 ustawy o środkach nadzwyczajnych, prowadzi do stwierdzenia, że przekazywana
    Wnioskodawcy (jako przedsiębiorcy dokonującego obrotu energią) zaliczka
    (rekompensata), o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych,
    wprawdzie stanowi dopłatę o podobnym charakterze jak dotacja lub subwencja, jednakże
    stanowi wyjątek od reguły opodatkowania ich podatkiem VAT. Innymi słowy, zaliczka
    (rekompensata) ta zostaje wyłączona poza zakres oddziaływania art. 29a ust. 1 ustawy o
    VAT, a więc nie wejdzie do podstawy opodatkowania podatkiem VAT.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 12 kwietnia 2024 r. o sygn. III SA
    /Wa 443/24: „niezależnie od oczywistego wyniku wykładni gramatycznej należy dodać, że
    ewidentnym zamiarem ustawodawcy było nieuwzględnianie rekompensat w podstawie
    opodatkowania VAT z uwagi na trudną sytuację na rynku paliw w okresie oddziaływania
    ustawy o ochronie odbiorców gazu. Aby osiągnąć powyższy efekt, ustawodawca w art. 15
    ust. 2 ustawy o ochronie odbiorców gazu zawarł bezpośrednie odesłanie do ustawy o
    podatku od towarów i usług tworząc tym samym powiązania prawne między ustawą o
    ochronie odbiorców gazu a ustawą o podatku od towarów i usług. Powołany przepis
    stanowi więc uzupełnienie normatywne art. 29a ust. 1 uptu. Jest zatem przepisem prawa
    podatkowego, który wprowadza wyjątek od zasady powszechności opodatkowania VAT, w
    tym opodatkowania dotacji, dopłat i subwencji wpływających na cenę towarów i usług.”
    Ponadto wskazano że: „prawidłowa wykładnia art. 29a ust. 1 uptu w przypadku
    otrzymania rekompensaty powinna uwzględniać nie tylko same regulacje ustawy o
    podatku od towarów i usług, ale również przepisy ustawy dotyczące wprost podatkowania
    tym podatkiem, ponieważ w razie ich pominięcia w procesie wykładni nie zostaną
    uwzględnione wszystkie przepisy mogące mieć zastosowanie w sprawie. Wniosek taki jest
    tym bardziej zasadny, że ustawa o podatku od towarów i usług i ustawa o ochronie
    odbiorców gazu są równorzędnymi aktami prawnymi. Nie można więc uznać, że któraś z
    nich ma charakter aktu prawnego wykonawczego, czy też niższego rzędu w zakresie
    obowiązywania lub też założone z góry pierwszeństwo stosowania. Właściwe w tym
    zakresie byłoby zatem uznanie, że regulacje dotyczące podstawy opodatkowania zawarte
    w ustawie o ochronie odbiorców gazu mają charakter przepisów szczególnych (lex
    specialis), więc są wyjątkami od ogólnych reguł zawartych w art. 29a ust. 1 uptu, przez co
    powinny być w pierwszej kolejności stosowane do sytuacji otrzymania rekompensaty.”

    Odnosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy w ustawie o środkach nadzwyczajnych,
    takim wyjątkiem jest art. 10 ust. 2, który wprost wskazuje że, kwoty rekompensat nie
    stanowią dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Zatem argumentacja WSA jest trafna i należy przenieść ją na grunt tejże sprawy.
    Powyższy wyrok z 12 kwietnia 2024 r. o sygn. III SA/Wa 443/24 został podtrzymany
    wyrokiem NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt I FSK 1340/24, w którym stwierdzono między
    innymi, że: „przepisy te stanowią normy ustawowe, odnoszące się do materii podatkowej
    stosownie do art. 217 Konstytucji i mają charakter obowiązujący w zakresie, w jakim
    stwierdzają, że kwoty rekompensat nie stanowią dotacji, subwencji i innych dopłat o
    podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Do czasu
    wyeliminowania z obrotu prawnego tych przepisów norma wyrażona w ramach tych
    przepisów ma charakter obowiązujący w krajowym obrocie prawnym w stosunku do
    wszystkich uczestników tego obrotu, w szczególności nie można wbrew tej normie,
    powołując się na wykładnię wynikającą z Dyrektywy 2006/112/WE uznać, że przedmiotowe
    rekompensaty stanowią podlegającą opodatkowaniu dotację, subwencję czy inną dopłatę
    o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, gdyż
    prowadziłoby to do niedopuszczalnej wykładni contra legem i w konsekwencji nakładania
    na podatników obowiązków podatkowych pozostających w sprzeczności z jednoznaczną
    normą ustawową”.
    WSA w wyroku z 12 kwietnia 2024 r. o sygn. III SA/Wa 443/24 wskazał również, że w ślad za
    wyrokami NSA z 14 października 2021 r., sygn. akt II FSK 513/19, oraz z 15 stycznia 2020 r.,
    sygn. akt II FSK 345/18: „przepisów prawa podatkowego nie można ograniczać wyłącznie
    do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie. Należy mieć na uwadze także
    rzeczywistą treść zawartych w innych ustawach regulacji, które mają wpływ na
    opodatkowanie, w tym w sposób odmienny definiują pojęcia użyte w ustawach
    podatkowych lub decydują o wyłączeniu ich znaczenia i rozumienia przyjętego w danej
    ustawie podatkowej, bowiem nie tylko w ustawach podatkowych uregulowano kwestie, od
    których zależy opodatkowanie i jego wysokości”.
    Mając zatem na względzie przywołane przepisy jak i argumentacje sądów
    administracyjnych, stanowisko Wnioskodawcy, że otrzymana zaliczka nie stanowi dotacji
    w świetle przepisów art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT – jest prawidłowe.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Zmieniona interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Wnioskodawcy przedstawił we
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dacie
    zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego,
    które Wnioskodawcy przedstawił we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i
    stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienionej interpretacji indywidualnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Szef Krajowej Administracji Skarbowej zgodnie z art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:
        może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej
        nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
        Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie
    nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może, z urzędu, zmienić ją w dowolnym czasie.
    • Na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia

        przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem
        faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    • Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
      przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
      Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
      rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
      będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez
      Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
      któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź
      straci swą aktualność.
    • Wskazuję, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionych
      przez Wnioskodawcę we wniosku stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, co
      oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
      podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie ustalony odmienny stan
      faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    • Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej:
        zastosowanie się przez wnioskodawcę do otrzymanej interpretacji indywidualnej
        przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi
        podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego
        uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak
        również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
    Przepis ustanawia tzw. zasadę nieszkodzenia, która pełni funkcję gwarancyjną (ochronną)
    interpretacji indywidualnej i której szczegółowa treść została uregulowana w art. 14k-14n
    Ordynacji podatkowej.
    • Skorzystanie z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej oznacza: brak
      odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego, brak naliczania odsetek za zwłokę,
      oraz w przypadku, gdy zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku
      zastosowania się Wnioskodawcy do interpretacji oraz skutki podatkowe związane ze
      zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji,
      miały miejsce po doręczeniu interpretacji indywidualnej - zwolnienie z obowiązku
      zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem
      interpretacji.
    • Z mocy ochronnej interpretacji indywidualnej, która została zmieniona, może
      Wnioskodawca nadal korzystać w odniesieniu do rozliczeń podatkowych
      dokonywanych za okres do końca roku, kwartału następującego po kwartale lub
      miesiąca następującego po miesiącu (w zależności od okresu rozliczenia podatku), w
      którym doręczono Wnioskodawcy zmienioną interpretację indywidualną lub
      stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia
      sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem
      jego prawomocności (por. art. 14m § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Warunkiem skorzystania z ww. ochrony jest zastosowanie się Wnioskodawcy do
      interpretacji (art. 14k § 1 i art. 14m § 1 Ordynacji podatkowej) oraz złożenie przez
      Wnioskodawcę wniosku, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, w
      trakcie trwania postępowania podatkowego. Organy podatkowe bowiem nie
      uwzględniają z urzędu interpretacji prawa podatkowego.
    • Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej:
        przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;

          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się przez Wnioskodawcę
      do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień
      podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacja podatkowa).
    • Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23
      października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa
      oraz niektórych innych ustaw[7] wprowadzającymi regulacje intertemporalne.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na zmianę interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej zmiany interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 3 §
    2 pkt 4a, art. 13 § 1 i § 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi[8]).
    Skargę wnosi się za pośrednictwem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (którego
    działanie jest przedmiotem skargi):
    • w dwóch egzemplarzach, na adres: Ministerstwo Finansów, ul. Świętokrzyska 12, 00-916
      Warszawa (art. 47 § 1 i art. 54 § 1 ww. ustawy)
      lub
    • w formie dokumentu elektronicznego bez dołączania odpisów, zawierającą adres
      elektroniczny oraz podpisaną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
      zaufanym albo podpisem osobistym, na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej
      Ministerstwa Finansów na platformie ePUAP: /bx1qpt265q/SkrytkaESP (art. 46 § 2a,
      art. 47 § 3 i art. 54 § 1a ww. ustawy). Datą wniesienia skargi w formie dokumentu
      elektronicznego jest określona w urzędowym poświadczeniu odbioru data jej
      wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Ministerstwa Finansów (art. 83 § 5
      ww. ustawy).
    Skarga na pisemną interpretacji indywidualnej może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).
    [1] Dalej: Szef KAS
    [2] Dalej: Dyrektor KIS;
    [3] Dalej: Wnioskodawca;
    [4] art. 13 § 2 pkt 4 oraz art. 14e § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2383 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa
    [5] Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm;
    [6] Ustawa z dnia 27 października 2022 r. (Dz. U. 2022 poz. 2243, z późn. zm.), zwana dalej: ustawą o środkach
    nadzwyczajnych
    [7] Dz. U. z 2018 r. poz. 2193.

    [8] Dz. U. z 2023 r. poz. 1634