Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.835.2024.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości i zaliczenia wydatków do ulgi mieszkaniowej mieszkańca Stanów Zjednoczonych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; nieruchomości-nabycie nieruchomości; nieruchomości-zbycie nieruchomości; Stany Zjednoczone; ulga-ulga mieszkaniowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2b-pkt 4; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 6c; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 6e

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 17 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił Pan wniosek pismem złożonym 31 grudnia 2024 r. –
    w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (zawarty we wniosku i uzasadnieniu)
    Wnioskodawca wraz z żonę i dziećmi przeprowadził się ze Stanów Zjednoczonych do
    Polski w sierpniu 2015 r. W Polsce wraz z żoną podjął pracą, a dzieci uczęszczały do
    polskich szkół.
    Wnioskodawca 9 lipcu 2021 r. zakupił na kredyt dom w X (segment mieszkalny w
    zabudowie szeregowej) na podstawie aktu notarialnego (Rep. ...), gdzie zamieszkał z
    rodziną. Nieruchomość była w stanie deweloperskim, wymagała remontu oraz
    wyposażenia, aby nadawała się do zamieszkania.
    W okresie od 1 lutego 2021 r. do 30 kwietnia 2024 r. Wnioskodawca przeprowadził
    kompleksowy remont i wyposażył nieruchomość. Prace obejmowały m.in.: projekt wnętrz,
    wykończenie podłóg, malowanie ścian, instalację drzwi, wykończenie kuchni, łazienek,
    schodów, zakup mebli w zabudowie, instalację systemu alarmowego, klimatyzacji,
    fotowoltaiki z magazynem energii oraz zakup narzędziowni do ogródka. Na wszystkie
    prace oraz wyposażenie Wnioskodawca posiada faktury VAT wystawione na swoje
    nazwisko. Remont oraz wyposażenie zwiększyły wartość nieruchomości.
    Od 2016 r. Wnioskodawca przebywał w Polsce przez więcej niż 183 dni w roku,
    odwiedzając Stany Zjednoczone sporadycznie. W 2024 r. sytuacja uległa zmianie - 26
    czerwca 2024 r. cała rodzina na stałe opuściła Polskę i powróciła do Stanów
    Zjednoczonych. W związku z wyjazdem, Wnioskodawca zgłosił wymeldowanie z
    nieruchomości w Polsce przez aplikację mObywatel. W USA Wnioskodawca oraz Jego żona
    podjęli pracę, a dzieci rozpoczęły naukę w lokalnej szkole. Wnioskodawca wskazuje, że
    centrum interesów osobistych i gospodarczych rodziny od 26 czerwca 2024 r. znajduje się
    w Stanach Zjednoczonych, gdzie osiedlili się na stałe.
    14 sierpnia 2024 r. Wnioskodawca dokonał sprzedaży nieruchomości w Polsce, środki
    uzyskane ze sprzedaży planuje przeznaczyć na zakup pierwszej nieruchomości w Stanach
    Zjednoczonych, gdzie aktualnie wynajmuje mieszkanie. Zakup ma na celu zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych rodziny i nastąpi w terminie przewidzianym przez przepisy
    podatkowe.
    Wnioskodawca posiada podwójne obywatelstwo: polskie i amerykańskie. Żona
    Wnioskodawcy, będąca współwłaścicielką nieruchomości, jest obywatelką amerykańską.
    Sprzedaż nieruchomości nie miała związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez
    Wnioskodawcę.

    W przedmiotowej sprawie nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa,
    kontrola celno-skarbowa, ani nie została wydana decyzja lub postanowienie organu
    podatkowego co do jej istoty.
    Pytania
    1. Czy w związku z wyjazdem z Polski na stale oraz zmianą rezydencji podatkowej na
      amerykańską, a także faktem, że uzyskane środki za sprzedaży domu w Polsce
      Wnioskodawca planuje przeznaczyć na zakup nieruchomości w USA, przysługuje Jemu
      prawo do zwolnienia z podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości, zgodnie z
      art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy, jeśli Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do zwolnienia z podatku dochodowego
      od sprzedaży nieruchomości, to czy ze względu na zmianę rezydencji podatkowej z
      polskiej na amerykańską, Wnioskodawca obowiązany jest do zapłaty podatku
      dochodowego od sprzedaży nieruchomości w Polsce? Czy też dochód osoby
      posiadającej miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Stanach Zjednoczonych z
      tytułu sprzedaży nieruchomości podlega opodatkowaniu zarówno w Stanach
      Zjednoczonych, jak i w Polsce? Czy w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania
      należy zastosować metodę unikania podwójnego opodatkowania z USA przewidzianą
      w art. 20 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartą między
      Polską a Stanami Zjednoczonymi?
    3. Czy w przypadku braku zwolnienia z podatku dochodowego od sprzedaży
      nieruchomości zakupionej mniej niż 5 lat przed jej sprzedażą, podatek dochodowy
      będzie naliczany jako procent od różnicy pomiędzy ceną zakupu a ceną sprzedaży? Czy
      można odliczyć od przychodu uzyskanego ze sprzedaży domu koszty poniesione na
      Jego remont oraz wyposażenie?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zwolnienie z podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości przysługuje, jeżeli środki
    uzyskane ze sprzedaży zostaną przeznaczone na własne cele mieszkaniowe. W ocenie
    Wnioskodawcy, mimo iż środki ze sprzedaży domu w Polsce zostaną przeznaczone na
    zakup nieruchomości w Stanach Zjednoczonych, to zwolnienie z podatku powinno Mu
    przysługiwać, ponieważ nieruchomość ta będzie zaspokajać potrzeby mieszkaniowe całej
    rodziny, która na stałe osiedliła się w USA.
    Ad. 2
    W ocenie wnioskodawcy, ze względu na zmianę rezydencji podatkowej na amerykańską
    nie podlega On obowiązkowi podatkowemu w Polsce z tytułu sprzedaży nieruchomości.
    Od 26 czerwca 2024 r., czyli dnia wyjazdu z Polski, centrum interesów życiowych i
    zawodowych Wnioskodawcy znajduje się w Stanach Zjednoczonych, gdzie obecnie pracuje
    i mieszka wraz z rodziną. Wnioskodawca został wymeldowany z nieruchomości w Polsce, a
    Jego pobyt w Polsce w 2024 r. wyniósł mniej niż 183 dni. W związku z tym, nie posiada On
    Już rezydencji podatkowej w Polsce i nie jest zobowiązany do zapłaty podatku
    dochodowego w Polsce.
    Dochód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości podlegać będzie wyłącznie opodatkowaniu
    w Stanach Zjednoczonych, zgodnie z przepisami amerykańskiego prawa podatkowego
    oraz umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą między Polską a Stanami
    Zjednoczonymi. W związku z tym, sprzedaż nieruchomości w Polsce nie podlega
    opodatkowaniu w Polsce, a metoda unikania podwójnego opodatkowania nie ma tu
    zastosowania.
    Ad. 3

    W przypadku braku zwolnienia z podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości,
    podatek powinien być naliczany od dochodu, czyli od różnicy pomiędzy ceną sprzedaży a
    kosztem nabycia nieruchomości, zgodnie z art. 30e ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Koszty poniesione na remont oraz wyposażenie nieruchomości, jako
    wydatki zwiększające wartość nieruchomości, powinny być uwzględnione jako koszty
    uzyskania przychodu i obniżyć podstawę opodatkowania, zgodnie z przepisami ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub
      praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości.
    W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 4a omawianej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę
    i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce
    od całości swoich dochodów. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a
    ww. ustawy, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania
    określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania
    na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Z treści wniosku wynika, że od 2016 r. przebywał Pan w Polsce przez więcej niż 183 dni w
    roku, odwiedzając Stany Zjednoczone sporadycznie. W 2024 r. sytuacja uległa zmianie. 26
    czerwca 2024 r. cała rodzina na stałe opuściła Polskę i powróciła do Stanów
    Zjednoczonych. W związku z wyjazdem, zgłosił Pan wymeldowanie z nieruchomości w
    Polsce przez aplikację mObywatel. W USA Pan oraz żona podjęliście pracę, a dzieci
    rozpoczęły naukę w lokalnej szkole. Wskazuje Pan, że centrum interesów osobistych i
    gospodarczych rodziny od 26 czerwca 2024 r. znajduje się w Stanach Zjednoczonych,
    gdzie osiedliła się na stałe. Posiada Pan podwójne obywatelstwo: polskie i amerykańskie.
    W 2024 r. przebywał Pan w Polsce mniej niż 183 dni i podlega Pan obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. ograniczony obowiązek podatkowy).
    Zatem w przedmiotowej sprawie należy przytoczyć przepisy Umowy między Rządem
    Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu
    podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie 8 października 1974 r. (Dz.U. z 1976 r.
    Nr 31, poz. 178; dalej: polsko-amerykańska umowa o unikaniu podwójnego
    opodatkowania).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 lit. b ww. umowy:
      Określenie „osobą mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Polski”
      oznacza jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki organizacyjnej,
      traktowanej zgodnie z polskim prawem jako spółka) mającą miejsce zamieszkania
      lub siedzibę na terytorium Polski dla celów jej opodatkowania, lecz w przypadku
      udziałowca spółki prawa cywilnego lub zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w
      jakim dochód uzyskany przez taką osobę z tego tytułu podlega podatkowi polskiemu
      jako dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. b ww. umowy:

      Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów
      Zjednoczonych” oznacza jakąkolwiek osobę (oprócz spółki lub innej jednostki
      organizacyjnej, traktowanej zgodnie z prawem Stanów Zjednoczonych jako spółka)
      mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stanów Zjednoczonych dla
      celów jej opodatkowania, lecz w przypadku udziałowca spółki prawa cywilnego lub
      zarządcy majątku tylko w takim zakresie, w jakim dochód uzyskany przez taką osobę
      z tego tytułu podlega podatkowi Stanów Zjednoczonych jako dochód uzyskany przez
      osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Stanach Zjednoczonych.
    Jak stanowi art. 5 ust. 1 i ust. 2 ww. umowy:
      Osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie może
      być opodatkowana przez drugie Umawiające się Państwo z tytułu dochodu
      pochodzącego ze źródeł z tego drugiego Umawiającego się Państwa i tylko z tytułu
      takiego dochodu, zgodnie ze wszystkimi ograniczeniami zawartymi w niniejszej
      Umowie.
      Postanowienia niniejszej Umowy nie będą w żaden sposób stwarzały ograniczenia
      wobec wyłączeń, zwolnień, zmniejszeń, zaliczeń lub innych przywilejów, przyznanych
      obecnie lub w przyszłości przez:
      a) prawo jednego z Umawiających się Państw przy określeniu podatków pobieranych
      przez to Umawiające się Państwo lub
      b) przez każdą inną umowę zawartą pomiędzy Umawiającymi się Państwami.
    Stosownie do art. 5 ust. 3 Umowy:
      Bez względu na postanowienia niniejszej Umowy, z wyłączeniem ustępu 4,
      Umawiające się Państwo może opodatkować obywatela tego Umawiającego się
      Państwa lub osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Umawiającym
      się Państwie (zgodnie z zasadami artykułu 4), tak jakby niniejsza Umowa nie weszła w
      życie.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej umowy:
      Dochody z nieruchomości, włączając opłaty i inne płatności z tytułu eksploatacji
      zasobów naturalnych i zyski uzyskane ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji
      taką nieruchomością lub prawami, z których wynikają takie opłaty i inne płatności,
      mogą być opodatkowane przez to Umawiające się Państwo, w którym ta
      nieruchomość lub zasoby naturalne są położone. Dla celów niniejszej Umowy odsetki
      od zobowiązań zabezpieczonych na nieruchomości lub zabezpieczonych prawem
      dochodzenia na opłatach lub innych płatnościach z tytułu eksploatacji zasobów
      naturalnych nie będą traktowane jako dochód z nieruchomości.
    Sformułowanie, iż dochód ten „może” być opodatkowany nie zezwala na dowolne
    wybranie państwa, w którym dochód ten ma zostać opodatkowany. Należy wyjaśnić, że
    użycie w tym przepisie słowa „mogą być opodatkowane” oznacza, że przychody, o których
    w nim mowa, są opodatkowane w kraju miejsca położenia nieruchomości zawsze, o ile
    prawo podatkowe tego państwa przewiduje opodatkowanie takiego dochodu. Innymi
    słowy przepis ten oznacza, iż dochód taki oprócz tego, że podlega opodatkowaniu w
    państwie, w którym osoba osiągająca ten dochód ma miejsce zamieszkania lub siedzibę,
    to podlega również opodatkowaniu w tym państwie, w którym położony jest dany
    majątek, zgodnie z prawem tego państwa.
    Stosownie do treści art. 14 ust. 1 lit. a) ww. umowy:
      Osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym z Umawiających się
      Państw będzie zwolniona od opodatkowania w drugim Umawiającym się Państwie
      zysku ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji walorami kapitałowymi, chyba że
      zysk został osiągnięty przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      jednym z Umawiających się Państw ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji

      mieniem wymienionym w artykule 7 niniejszej Umowy, położonym na terytorium
      drugiego Umawiającego się Państwa.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze tej umowy:
      W przypadku zysków wymienionych w ustępie 1, litera a zastosowanie mają
      postanowienia artykułu 7 niniejszej Umowy.
    Oznacza to, że dochód osoby posiadającej miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w
    Stanach Zjednoczonych z tytułu sprzedaży nieruchomości położonej w Polsce podlega
    opodatkowaniu w Stanach Zjednoczonych oraz może podlegać opodatkowaniu w miejscu
    położenia nieruchomości, tj. w Polsce.
    Wątpliwości Pana budzi kwestia zastosowania zasady unikania podwójnego
    opodatkowania wyrażonej w art. 20 ust. 2 umowy między Rządem Polskiej
    Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki.
    Jak stanowi 20 ust. 1 i ust. 2 ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania:
      Zgodnie z postanowieniami prawa polskiego i z zachowaniem przewidzianych w nim
      ograniczeń (z uwzględnieniem dokonywanych zmian bez naruszenia podstawowych
      zasad) Polska zezwoli osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce na
      zaliczanie na poczet należnych w Polsce podatków odpowiednich kwot podatków,
      zapłaconych w Stanach Zjednoczonych.
      Zgodnie z postanowieniami prawa Stanów Zjednoczonych i z zachowaniem
      przewidzianych w nim ograniczeń (z uwzględnieniem dokonywanych zmian bez
      naruszenia podstawowych zasad) Stany Zjednoczone zezwolą obywatelom lub
      osobom mającym miejsce zamieszkania lub siedzibę w Stanach Zjednoczonych na
      zaliczanie na poczet podatku w Stanach Zjednoczonych odpowiednich kwot podatku
      zapłaconego w Polsce, a w przypadku spółek Stanów Zjednoczonych, posiadających
      co najmniej 10% akcji z prawem głosu w polskich spółkach, od których otrzymują one
      dywidendy w jakimkolwiek roku podatkowym, Stany Zjednoczone zezwolą na
      zaliczenie odpowiednich kwot podatku, zapłaconych w Polsce przez spółkę polską z
      zysków, z których wypłacane są dywidendy. Taka odpowiednia kwota będzie oparta
      na kwocie podatku zapłaconego w Polsce, ale kwota zaliczona nie może przekraczać
      tej części podatku w Stanach Zjednoczonych, która zależna jest od dochodu netto
      takiego obywatela lub osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Stanach
      Zjednoczonych, pochodzącego ze źródeł w Polsce, lub dochodu pochodzącego ze
      źródeł spoza Stanów Zjednoczonych w odniesieniu do jego całkowitego dochodu
      netto w tym samym roku podatkowym. Celem stosowania w Stanach Zjednoczonych
      zaliczenia podatków zapłaconych w Polsce podatki wymienione w postanowieniu
      artykułu 2 ustęp 2 litera a niniejszej Umowy będą traktowane jako podatki
      dochodowe.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje
    powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Z treści wniosku wynika, że w 2021 r. zakupił Pan nieruchomość, którą sprzedał w 2024 r.
    Zatem, sprzedaż przez Pana nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, stanowi źródło przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za
    koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    W myśl art. 22 ust. 6c ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia
      lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane
      nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie
      ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    We wniosku wskazuje Pan, że w okresie od 1 lutego 2021 r. do 30 kwietnia 2024 r.
    przeprowadził kompleksowy remont i wyposażył nieruchomość. Prace obejmowały m.in.:
    projekt wnętrz, wykończenie podłóg, malowanie ścian, instalację drzwi, wykończenie
    kuchni, łazienek, schodów, zakup mebli w zabudowie, instalację systemu alarmowego,
    klimatyzacji, fotowoltaiki z magazynem energii oraz zakup narzędziowni do ogródka. Na
    wszystkie prace oraz wyposażenie posiada Pan faktury VAT wystawione na swoje
    nazwisko. Remont oraz wyposażenie zwiększyły wartość nieruchomości.
    Przyjmując za Panem, że opisane we wniosku nakłady zwiększyły wartość nieruchomości i
    są udokumentowane fakturami VAT, stanowią one koszty uzyskania przychodu z
    odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 22 ust. 6c i ust. 6e ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Do kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości może Pan także zaliczyć
    cenę nabycia tej nieruchomości. W świetle bowiem powołanego wyżej art. 22 ust. 6c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości są m.in. udokumentowane koszty nabycia tej
    nieruchomości.
    Jak wynika z powyższego, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę
    pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości (praw) określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania
    przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c (przy nabyciu odpłatnym) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu
    19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
          praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny
          podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
          pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:

      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust.
      1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw), jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości
    przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w
    całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 w zw. z ust. 30a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
          mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,
          a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
          wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
          lub lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
          udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
          prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
          tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
          gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub

          udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt
          ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
          mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne
          własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu
          niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25a ww. ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    W myśl art. 21 ust. 26 ww. ustawy:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Przy czym, stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
        1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu
          lub udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
        2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
          albo jego części
      - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Z kolei jak stanowi art. 21 ust. 30 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa
      w ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w
      rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      oraz do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane
      zostały wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika
      korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r.
    Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.

    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia
    wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych
    przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania,
    skutkuje zwolnieniem dochodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień
    zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.
    Z treści wniosku wynika, że środki uzyskane środki za sprzedaży domu w Polsce planuje
    Pan przeznaczyć na zakup nieruchomości w Stanach Zjednoczonych, gdzie będzie
    zamieszkiwać wraz z rodziną.
    Jak wynika z treści art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    za wydatki poniesione na cele, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
    przeznaczone m.in. na nabycie budynku mieszkalnego, a także na nabycie gruntu lub
    udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
    związanych z tym budynkiem, położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub
    w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w
    Konfederacji Szwajcarskiej. Stany Zjednoczone Ameryki nie są państwem wymienionym w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy, więc wydatkowanie przychodu ze sprzedaży
    nieruchomości położonej w Polsce na zakup nieruchomości zabudowanej budynkiem
    mieszkalnym w Stanach Zjednoczonych Ameryki nie uprawnia do skorzystania ze
    zwolnienia od podatku dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Reasumując, należy stwierdzić, że sprzedaż przez Pana w 2024 r. nieruchomości nabytej w
    2021 r., stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w związku z art. 3
    ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 7 Umowy między
    Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o
    uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych, ponieważ odpłatne zbycie zostało dokonane przed upływem pięciu lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W związku z tym, że
    sprzedaż nieruchomości położonej w Polsce stanowić będzie dochód osoby posiadającej
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Stanach Zjednoczonych i sprzedaż ta
    może podlegać opodatkowaniu zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Polsce, w celu
    uniknięcia podwójnego opodatkowania zastosowanie znajdą postanowienia art. 20 ust. 2
    ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W tym zakresie Pana stanowisko uznano za nieprawidłowe, gdyż we wniosku stwierdził
    Pan, że przedmiotowa sprzedaż będzie podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Stanach
    Zjednoczonych, a metoda unikania podwójnego opodatkowania nie ma tu zastosowania.
    Do kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości może Pan zaliczyć cenę
    nabycia tej nieruchomości, gdyż spełnia warunki wymienione w art. 22 ust. 6c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Opisane we wniosku Pana wydatki na remont i
    wyposażenie nieruchomości poczynione w czasie posiadania, które zwiększyły jej wartość,
    udokumentowane fakturami VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,
    stanowią nakłady na nieruchomość w rozumieniu art. 22 ust. 6c i ust. 6e ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W tym zakresie Pana stanowisko uznano za prawidłowe.
    Natomiast wydatkowanie przez Pana przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości przed
    upływem trzech lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpi odpłatne zbycie
    przedmiotowej nieruchomości, na nabycie nieruchomości zabudowanej budynkiem
    mieszkalnym położonego w Stanach Zjednoczonych, nie uprawnia do zwolnienia od

    podatku dochodowego uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia, gdyż kraj ten nie został
    wymieniony w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    tym zakresie Pana stanowisko uznano za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście przedstawionego pytania i własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga
    innych kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania i
    własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ
    nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu
    faktycznego.
    Końcowo wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, w związku z czym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie
    wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. Pana żony).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pana do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.