Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.119.2025.2.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-17
Teza: Wypłata odszkodowania oraz zadośćuczynienia za
pogorszenie warunków życia, spadek obecnego komfortu oraz
uciążliwości i kłopoty spowodowane wzmożonym ruchem
komunikacyjnym.
Słowa kluczowe: deweloper
mediacja
odszkodowania
ugody-ugoda sądowa
zadośćuczynienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismem z 13 marca 2025 r. (wpływ 21 marca 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

i jego uzupełnienie
    Jest Pani współwłaścicielką, wraz z mężem, działki położonej w (...), w sąsiedztwie której
    deweloper planuje budowę budynku wielorodzinnego. Nie zgadza się Pani na tą
    inwestycję. Deweloper proponuje wypłatę odszkodowania i zadośćuczynienia za
    pogorszenie warunków życia, spadek obecnego komfortu oraz uciążliwości i kłopoty
    spowodowane wzmożonym ruchem komunikacyjnym.
    Za pośrednictwem Polskiego Centrum Mediacji deweloper proponuje podpisać ugodę
    mediacyjną, następnie złożyć w sądzie celem uzyskania jej akceptacji sądowej i otrzymania
    klauzuli wykonalności. Wypłata odszkodowania nastąpi w formie aktu u notariusza
    przelewem na konto bankowe.
    Deweloper, w myśl artykułu 21 ust. 3b podatku dochodowego od osób fizycznych
    zapewnia o zwolnieniu z konieczności opłacenia podatku od ugody innej niż sądowa.
    Dzwoniąc na infolinię Krajowej Informacji Skarbowej, dnia 30 stycznia 2025 r. otrzymała
    Pani informację potwierdzającą Pani przypuszczenia o zwolnieniu z opłaty podatkowej
    oraz informację, że odszkodowania i zadośćuczynienia nie są darowizną.
    Zamierza Pani zawrzeć z deweloperem ugodę sądową, tj. ugoda zawarta przez strony
    przed mediatorem, po jej zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną ugody zawartej przed
    sądem. Wskazała Pani, że na podstawie ugody zostanie wypłacone zadośćuczynienie jako
    forma pieniężnej rekompensaty szkody niemajątkowej. Ugoda zostanie zawarta na
    podstawie artykułu 183 kpc. (Dz.U.2024.O.1568 t.j.) - Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. -
    Kodeks postępowania cywilnego. Świadczenie będzie stanowiło zadośćuczynienie za
    wyrządzoną krzywdę. Świadczenie nie zostanie otrzymane w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą.

## Pytanie

Czy od wyżej przytoczonej sprawy należy zapłacić podatek dochodowy?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, powołując się na artykułu 21 ust. 3b podatku dochodowego od osób
    fizycznych, odszkodowanie wypłacone na drodze ugody innej niż sądowa podlega
    zwolnieniu z konieczności opłacenia podatku.
    Dzwoniąc na infolinię Krajowej Informacji Skarbowej, dnia 30 stycznia 2025 r. otrzymała
    Pani informację potwierdzającą Pani przypuszczenia o zwolnieniu z opłaty podatkowej
    oraz informację, że odszkodowania i zadośćuczynienia nie są darowizną.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy,
      Źródłami przychodów są:
      9. Inne źródła.
    Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów
    uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).
    W myśl art. 20 ust. 1 tej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności”, definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1, mieszczące się w ogólnej definicji
    przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy.
    Różnego rodzaju świadczenia, w tym m.in. odszkodowania, zadośćuczynienia stanowią -
    co do zasady - przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie świadczenia z ww. tytułów są
    opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień określonym w art. 21
    ust. 1 ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku.
    Pani wątpliwości dotyczą tego, czy zadośćuczynienie przyznane na podstawie ugody
    mediacyjnej, następnie złożonej w sądzie celem uzyskania jej akceptacji podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też jest zwolnione z
    opodatkowania tym podatkiem.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych

      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r.
      poz. 1510, 1700 i 2140), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
        otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
        odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
        przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych
        opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
        mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
        wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą
        wprost wynikać z ww. aktów,
        nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie, wyłączone są
    świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz
    świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono.

    Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub zadośćuczynienia za tzw.
    szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika
    prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie lub zadośćuczynienie z
    tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i świadczenia z tytułu utraconych
    korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 3 lub pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest więc
    jego odszkodowawczy charakter.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu.
    Podkreślenia wymaga, że nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o
    tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania/zadośćuczynienia, czy nie.
    Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia
    pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, miały w
    pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem
    zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z
    dnia 24 kwietnia 1964 r.- Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    Wysokość zadośćuczynienia ani tym bardziej zasady ustalania zadośćuczynienia
    otrzymanego przez Panią nie wynikały wprost z przepisów, a tylko wówczas
    zadośćuczynienie mogłoby skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie
    z tym przepisem, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
    zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów
    odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    W przypadku gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania/zadośćuczynienia nie
    wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie
    tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas
    należy rozważyć czy do zadośćuczynienia/odszkodowania może być zastosowane
    zwolnienie na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.
    Jednocześnie, zakres zwolnienia określony w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje tylko odszkodowania
    /zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu utraconego zysku. Odszkodowanie
    (zadośćuczynienie) z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym.

    W przedmiotowej sprawie, na podstawie ugody zawartej przez strony przed mediatorem,
    która po jej zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną ugody zawartej przed sądem,
    otrzyma Pani zadośćuczynienie za pogorszenie warunków życia, spadek obecnego
    komfortu oraz uciążliwości i kłopoty spowodowane wzmożonym ruchem komunikacyjnym.
    Zadośćuczynienie jest zatem świadczeniem, które ma na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Z opisu sprawy wynika, że zadośćuczynienie nie zostanie przez Panią otrzymane w
    związku z działalnością gospodarczą. Świadczenie to nie dotyczy także korzyści, które
    mogłaby Pani osiągnąć, gdyby szkody nie wyrządzono. Wobec tego przyznane Pani
    zadośćuczynienie będzie korzystało ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Należy zgodzić się z Panią, że wypłacone zadośćuczynienie nie jest darowizną.
    Z art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny wynika, że:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz
    obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest
    dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego)
    i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone, jako nieodpłatne.
    Zgodnie z ww. powołanym przepisem Kodeku cywilnego, darowizna polega na
    bezpłatnym, nie ekwiwalentnym świadczeniu darczyńcy kosztem jego majątku i nie wiąże
    się z uzyskaniem jakiegokolwiek dobra albo innego świadczenia w związku z przekazaną
    kwotą pieniędzy.
    Bezpłatność świadczenia oznacza, że nie może ono mieć odpowiednika w świadczeniu
    drugiej strony umowy, albowiem umowa darowizny jest umową jednostronnie
    zobowiązującą, a podstawę świadczenia stanowi causa donandi, czyli chęć dokonania
    przysporzenia majątkowego. Nie ma znaczenia dla oceny charakteru prawnego umowy
    darowizny konkretny, zindywidualizowany motyw dokonanego nieodpłatnie
    przysporzenia. Przyczyna prawna jest bowiem stypizowana i identyczna dla wszystkich
    wchodzących w grę przypadków. Motywy indywidualne dokonywanego przysporzenia
    bywają natomiast mocno zróżnicowane: czysto altruistyczne, wynikające z powinności
    natury moralnej, czy wreszcie uzasadnione określonymi racjami gospodarczymi. Tak więc
    świadczenie darczyńcy jest bezpłatne wtedy, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się
    do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Nieodpłatność ta
    oznacza, że darczyńca nie może uzyskać jakiegokolwiek ekwiwalentu w zamian za
    dokonaną darowiznę ani w chwili jej dokonywania ani też w przyszłości.
    Otrzymana kwota nie może być traktowana jako darowizna ze względu na niespełnioną
    przesłankę nieekwiwalentności, bowiem kwota ta stanowi zadośćuczynienie jako forma
    pieniężnej rekompensaty szkody niemajątkowej. Nie otrzymała Pani ww. kwoty pod
    tytułem darmym.
    Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    We własnym stanowisku powołała się Pani na artykułu 21 ust. 3b podatku dochodowego
    od osób fizycznych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w swej treści nie
    zawiera takiego przepisu, zatem uznano to jako oczywistą omyłkę.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu
    wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w
    terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.