Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-621/13-2/GJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-10-25
Teza: Czy wydatki ponoszone przez Spółkę na wypłatę dodatkowej rekompensaty zwalnianym pracownikom stanowią dla Spółki koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; pracownik; rekompensata; wydatek; wypłata
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 12.08.2013r. (data wpływu 19.08.2013r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19.08.2013r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny

Sp. z o.o. (zwana dalej „Spółką”) zajmuje się produkcją, dystrybucją i sprzedażą napojów bezalkoholowych, soków owocowych, warzywnych, wód oraz nektarów opatrzonych zastrzeżonymi znakami towarowymi. W ramach przeprowadzanego procesu restrukturyzacji, Spółka redukuje zatrudnienie, dokonując zwolnień pracowników z przyczyn od nich niezależnych. W przypadku podpisania z pracownikiem dokumentu rozwiązującego umowę o pracę na mocy porozumienia stron pracownik otrzymuje:

(i) odprawę w wysokości i na warunkach przewidzianych ustawą z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

(ii) odprawę wypłacaną na zasadach określonych w umowie o pracę,

(iii) dodatkową odprawę wypłacaną na podstawie porozumienia zawartego między zwalnianym pracownikiem a Spółką, (przyznanie dodatkowej rekompensaty jest uznaniowe, a jej wysokość jest uzależniona od stażu pracy w Spółce).

W konsekwencji, koszty odpraw wypłacanych zwalnianym pracownikom obejmują zarówno koszty wynikające bezpośrednio z przepisów prawa (i), umowy o pracę (ii), jak i dodatkowe świadczenia niewynikające bezpośrednio z przepisów prawa (iii). Warunki wypłaty dodatkowych świadczeń oraz ich wysokość zostają określone w indywidualnych porozumieniach spisywanych z poszczególnymi pracownikami w momencie zakończenia stosunku pracy.

W związku z powyższym Spółka zadała pytanie:

Czy wydatki ponoszone przez Spółkę na wypłatę dodatkowej rekompensaty zwalnianym pracownikom stanowią dla Spółki koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zdaniem Spółki, koszty związane ze zwolnieniem pracowników, w tym dodatkowe odprawy wypłacane pracownikom na podstawie indywidualnych porozumień spisywanych z poszczególnymi pracownikami w momencie zakończenia stosunku pracy, w całości stanowią koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy o pdop.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o pdop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o pdop. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 49 ustawy o pdop, należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. l i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o pdof) wypłacane przez zakład pracy stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za którym są należne, pod warunkiem że zostały wypłacone (\`(...)\`). Z kolei, art. 12 ust. 1 ustawy o pdof stanowi, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Art. 12 ust. 1 ustawy o pdof stanowi zatem o wszelkiego rodzaju wypłatach pieniężnych dokonywanych przez pracodawcę na rzecz pracownika z tytułu stosunku pracy bez względu na źródło ich finansowania. Wskazane w tym przepisie wyliczenie rodzajów świadczeń wobec użycia sformułowania „w szczególności” ma jedynie charakter przykładowy. W ocenie Spółki analogicznie jak koszty wynagrodzenia wypłacanego pracownikowi, także koszty poniesione przez Spółkę w związku z rozwiązaniem umowy o pracę stanowią w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o pdop koszty uzyskania przychodu, wobec braku ich wyłączenia w art. 16 ust. 1 ustawy o pdop. Zatrudnianie i zwalnianie pracowników jest bowiem nieodzownym elementem prowadzenia działalności gospodarczej, osiągania przychodów, a także zabezpieczenia ich źródła. Jak słusznie zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 18 czerwca 2007 r. (II FPS 8/06), „istotne jest natomiast to, że kosztami będą wydatki poniesione z zamiarem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów tak, aby przynosiło ono przychody także w przyszłości. W ramach tej kategorii wydatków mieszczą się niewątpliwie także wydatki, wskutek których podatnik uzyska oszczędności albo uniknie ciężarów większych od rzeczywiście poniesionych.”

Racjonalizacja struktury zatrudnienia ma na celu ograniczenie kosztów zatrudnienia ponoszonych przez Spółkę, przyczyniając się jednocześnie do dostosowania Spółki do zmieniających się warunków rynkowych i uzyskiwania przychodów w przyszłości. W związku z tym, koszty poniesione przez pracodawcę w celu rozwiązania umowy o pracę stanowią element prowadzonej działalności służącej osiąganiu przychodów W zakresie przyszłych oszczędności jakie wiążą się z likwidacją zbędnych stanowisk pracy, koszty związane z rozwiązaniem umowy o pracę ponoszone są w celu minimalizacji obciążeń podatnika w przyszłości i jako takie należy je zakwalifikować jako wydatki poniesione w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Przyznawanie pracownikom dodatkowych odpraw ma na celu m.in. zapobieganie wysuwaniu roszczeń na drodze sądowej przez byłych pracowników (co niewątpliwie generowałoby dodatkowe koszty po stronie Spółki) oraz budowanie wizerunku Spółki na rynku pracy jako pracodawcy dbającego o pracowników i zabezpieczającego ich interesy. Wydatki te pomimo tego, że dotyczą osób niebędących już pracownikami Spółki, zostały jednak wynegocjowane w ramach istniejących stosunków pracy i związane są z kosztami pracy. Ponadto wydatki te nie zostały zaliczone do katalogu wydatków niezaliczanych do kosztów uzyskania przychodów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o pdop. Stanowisko takie potwierdza Ministerstwo Finansów w piśmie z 27 lutego 1995 r. (PO 3-IP-722-126/95) skierowanym do Izb Skarbowych, które wyjaśnia, że „w wyniku skreślenia w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pkt 35 wszelkie wydatki ponoszone przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych na rzecz swoich pracowników, tj. zarówno wydatki bezpośrednie wynikające z zatrudnienia, jak i pośrednie (nawet jeżeli obowiązek ich ponoszenia nie wynika z układu zbiorowego pracy lub innych aktów prawnych) od 1 stycznia 1995 r. stanowią koszty uzyskania przychodów”. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez organy podatkowe w odpowiedzi na interpretację indywidualną z dnia 20 października 2005r., (nr PDP/423-16/05), stwierdzając, że „przyznawane zwalnianym pracownikom dodatkowe świadczenia w wysokości wyższej niż przewidują to przepisy prawa pracy należy uznać za związane z prowadzonym procesem restrukturyzacyjnym w spółce. W związku z powyższym, w momencie wypłaty będą one w całości stanowiły dla spółki koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.”

W konsekwencji powyższego, w ocenie Spółki, przyznanie zwolnionym pracownikom dodatkowych świadczeń wynegocjowanych na podstawie porozumień należy uznać za działanie racjonalne i związane z prowadzoną działalnością, natomiast koszty poniesione w związku z wypłatą dodatkowych odpraw powinny stanowić koszt uzyskania przychodów na zasadach ogólnych zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o pdop.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej przez Spółkę oceny swego stanowiska.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.