Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.574.2025.4.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Opodatkowanie świadczeń pracowniczych z Norwegii.
Słowa kluczowe: Norwegia
firma-firma zagraniczna
pracownik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 23 czerwca 2025 r., uzupełniony pismem z 30
    czerwca 2025 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z: 6
    sierpnia 2025 r. (wpływ 6 sierpnia 2025 r.) oraz 2 września 2025 r. (wpływ 2 września 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Pracuje Pan i pracował Pan w Norwegii w systemie zmianowym. Mieszka Pan w Polsce,
    skąd podróżuje Pan w celach pracy.
    Firma:
    1) opłacała koszty lotów samolotem;
    2) opłacała mieszkanie (nocleg) w Norwegii bez wyżywienia, gdzie mieszkał Pan z innymi
      pracownikami. Nie decydował Pan gdzie Pan mieszkał, a firma mogła przenieść Pana w
      dowolnym momencie na inny projekt i do innego mieszkania, co zresztą miało miejsce;
    3) zwraca koszty poniesionych podróży komunikacją miejską w Norwegii, również między
      projektami w Norwegii;
    4) zwraca koszty podróży samochodem prywatnym w postaci kilometrówki za dojazdy z
      domu do lotniska;
    5) zwraca opłatę za parking samochodu prywatnego pozostawionego na lotnisku w
      Polsce.
    Dodatkowo w 2021 r. oraz 2023 r. był Pan urlopie tacierzyńskim około 4 miesiące każdego
    roku i w tym okresie firma zaraportowała koszty mieszkania do norweskiego urzędu
    podatkowego, tak jakby Pan w nim mieszkał, chociaż Pana tam nie było i w tym czasie Pan
    tam nie pracował.
    Wszystkie ww. wydatki firma raportowała do norweskiego urzędu podatkowego i
    przypisywała Panu. Dla Pana w Norwegii nie ma to żadnego znaczenia, ponieważ
    wszystkie wypisane wydatki są w Norwegii nieopodatkowane.
    W Polsce jednak Urząd Skarbowy stoi na stanowisku, że wszystkie ww. wydatki powinien
    Pan dopisać do przychodu, co znacznie zwiększa Pana przychód.
    W uzupełnieniu wniosku podał Pan, co następuje.
    1. Informacje ogólne
    Interpretacja podatkowa dotyczy roku 2021. Pana status podatkowy nie uległ zmianie do
    dnia dzisiejszego, z wyjątkiem zmiany pracodawcy w Norwegii w roku 2024. Zamierza Pan
    powoływać się na niniejszą interpretację również w rozliczeniach za kolejne lata.
    Wniosek o wydanie interpretacji jest związany z kontrolą Urzędu Skarbowego oraz
    nieścisłościami dotyczącymi sposobu rozliczenia podatku.
    2. Rezydencja podatkowa
    Nie posiada Pana certyfikatu rezydencji podatkowej wydanego przez Norwegię, ani przez
    inne państwo. Od 2014 roku nie uzyskuje Pan przychodów w Polsce i pracuje Pan na stałe
    w Norwegii. Norwegia prawdopodobnie traktuje Pana jako swojego rezydenta
    podatkowego, natomiast Polska od 2021 roku również, ze względu na posiadanie domu i
    rodziny w Polsce.
    W 2021 roku przebywał Pan w Norwegii około 150 dni, ponieważ korzystał Pan z płatnego
    urlopu tacierzyńskiego i opiekował się Pan synem. Dostawał Pan wtedy świadczenia z NAV
    (norweski ZUS). Zazwyczaj przebywa Pan w Norwegii około 250 dni w roku. Tak było w
    roku 2022.
    3. Dane osobowe i zatrudnienie
    Jest Pan obywatelem Polski. Siedziba Pana pracodawcy w 2021 roku znajdowała się w (...)
    Norwegia. Nigdy nie prowadził Pan działalności gospodarczej i zawsze pracował Pan na
    podstawie umowy o pracę.

    Wszystkie świadczenia, które Pan otrzymuje, pochodzą wyłącznie z Norwegii i wynikają z
    zapisów w Pana umowie o pracę, która opiera się na rozszerzonych układach zbiorowych
    pracy (allmenngjorte tariffavtaler).
    4. Obowiązki pracodawcy
    Zgodnie z przepisami norweskimi, jeśli pracownik pracuje poza miejscem zamieszkania i
    miejscem siedziby firmy, ma ona obowiązek zapewnić:
    · zakwaterowanie;
    · wyżywienie;
    · zwrot kosztów podróży.
    Dotyczy to szczególnie pracowników delegowanych i zagranicznych. Pracodawca nie może
    przerzucać tych kosztów na pracownika, nawet jeśli podpisano umowę z innymi
    warunkami.
    Świadczenia te są nieopodatkowane, a pracodawca traktuje je jako koszt.
    Podstawa prawna:
    · ustawa o upowszechnieniu układów zbiorowych: Lov om allmenngjoring av tariffavtaler;
    · rozszerzony układ zbiorowy dla branży budowlanej – dostępny na stronie norweskiej
      Inspekcji Pracy (Arbeidstilsynet).
    5. Miejsce pracy
    Pana miejsce pracy jest określone w umowie o pracę. Głównym miejscem pracy jest biuro
    w (...), jednak może Pan być przeniesiony na projekt w dowolnym miejscu w Norwegii. W
    praktyce zawsze mieszkał Pan w okolicach projektów budowlanych.
    Norweskie firmy zazwyczaj wynajmują hotele lub stawiają przenośne hotele robotnicze
    przy budowach. Pana firma wynajmowała mieszkania dla pracowników umysłowych oraz
    hotele dla pracowników fizycznych.
    6. Charakter prawny pracy
    Zgodnie z polskim prawem, prawdopodobnie nie jest Pan pracownikiem delegowanym (w
    podróży służbowej), lecz pracownikiem mobilnym/terenowym, ponieważ charakter Pana
    pracy nie jest incydentalny.
    Ubiega się Pan jednak o niewliczanie kosztów transportu i mieszkania do przychodu,
    ponieważ zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2024 r. (sygn. II FSK
    434/21, II FSK 1332/21), zakwaterowanie nie stanowi przychodu pracownika i nie podlega
    opodatkowaniu, jeśli:
    · jest zapewnione w interesie pracodawcy (co ma miejsce, bo Norwegia to słabo
      zaludniony kraj i lokalnie w okolicach budowy pracodawcy nie są w stanie znaleźć
      specjalistów z branży i musza ich sprowadzać w celu wykonania dużego projektu
      infrastrukturalnego);
    · pracownik nie ma wpływu na wybór miejsca noclegu (wynajmami w firmie zajmowały się
      inne osoby bez udziału pracownika na żadnym etapie);
    · korzysta z zakwaterowania wyłącznie w czasie i miejscu wskazanym przez pracodawcę
      (to wynika z punktu wyżej).
    Dodatkowo, w Norwegii świadczenia te są nieopodatkowane, co w świetle ujednolicania
    przepisów w UE/EOG może stanowić wskazówkę dla polskich organów podatkowych.
    7.

## Dodatkowe informacje

Był Pan i jest Pan zatrudniony jako (...), bezpośrednio przez firmę budowlaną, która była
    głównym wykonawcą robót. Nie pracował Pan u pośrednika pracy.

    8. Uwagi końcowe
    Całą umowę o pracę załączył Pan wcześniej jako załącznik.
    Poprosił Pan, żeby odnieść się również do Pana zapytania co do rzekomo otrzymywania
    świadczenia w postaci mieszkania, choć był Pan wtedy na urlopie tacierzyńskim. Jest to
    wypisane na Pana pasku z wypłaty w okresie urlopowym, choć być nie powinno.
    Konsultował Pan to z poprzednim pracodawcą i potwierdził, że to błąd. Niestety nie są w
    stanie już tego poprawić. Jednak US stwierdza, że dla nich pasek jest najważniejszy.
    Wyjaśnił Pan, że nie jest Pan prawnikiem, a osobą prywatną, która sporządza dokument w
    wolnym czasie między obowiązkami zawodowymi.

## Pytanie

Czy zatem słuszne jest doliczanie tych wydatków do przychodu, jeżeli opłacanie tych
    wydatków było powszechną polityką firmy względem swoich pracowników, a Pan nie
    zarządzał tymi wydatkami?
    Faktycznie były to koszty uzyskania przychodu, których odliczenie od przychodu nie jest
    możliwe przy rozliczeniu indywidualnym. Ustawodawca nie bierze pod uwagę, że wydatki
    w Norwegii są dużo wyższe niż w Polsce, przez co doliczając je do przychodu w Polsce
    wpadają one od razu w 32% próg podatkowy.
    Które z ww. wydatków należy doliczyć do przychodu, a które nie?
    Jeżeli opłaty za mieszkanie opłacane przez firmę należy doliczyć do przychodu w Polsce to
    czy zasadne jest tez doliczanie tej opłaty w okresie kiedy był Pan na urlopie tacierzyńskim
    w Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, opłaty poniesione przez pracodawcę to koszty uzyskania przychodu firmy i
    nie powinny być uznawane za przychód pracownika, ponieważ o ile jest to korzyść dla
    pracownika to również jest to korzyść dla firmy.
    Firma budowalna wykonująca projekty, opłacając pracownikowi mieszkanie i koszty
    podroży ma pracownika dyspozycyjnego i nie musi szukać go na rynku lokalnym, a
    wynagrodzenie które dostaje pracownik może być niższe niż wynagrodzenia pracownika
    zatrudnionego lokalnie w Norwegii, o ile byłoby to w ogóle możliwe.
    Tym bardziej nie powinny być doliczane do przychodu koszty mieszkania w Norwegii,
    kiedy pracownik jest na długim urlopie tacierzyńskim planowanym z wyprzedzeniem.
    Pracownik z takiego mieszkania nie ma korzyści.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:

      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego zastosowanie znajdują
    odpowiednie uregulowania Konwencji z dnia 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą
    Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz
    Protokołu do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134 poz. 899 ze zm.; dalej: „Konwencja
    polsko-norweska”).
    Przy tym wskazuję, że zarówno Polska, jak i Norwegia, notyfikowały ww. Konwencję polsko-
    norweską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa
    podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz.
    1369). Zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej umowy podatkowej
    wynikają z art. 35 ww. Konwencji.
    Zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI:
      Przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się
      Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie
      niniejsza Konwencja:
      a) w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
        zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na
        terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania
        takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu kolejnego roku
        kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu późniejszej z dat, z którą
        niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się Jurysdykcji,
        która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza
        Konwencja; oraz
      b) w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się
        Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych
        rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu
        miesięcy kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie
        Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem jest
        stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z dat, z
        którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się

        Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie
        niniejsza Konwencja.
    W tym miejscu wskazuję, że okresem podatkowym dla osoby fizycznej jest rok podatkowy.
    Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi
      inaczej.
    Zatem Konwencja MLI ma zastosowanie do dochodów z pracy najemnej uzyskanych od 1
    stycznia 2021 r.
    Jak wynika z treści wniosku oraz jego uzupełnienia, jest Pan osobą fizyczną, mającą
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce i podlegającą w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, uzyskującą dochody z Norwegii od
    norweskiego pracodawcy.
    Przechodząc do kwestii opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez Pana od
    norweskiego pracodawcy, zauważam, że stosownie do art. 14 ust. 1 ww. Konwencji:
      Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15 oraz 17 i 18 niniejszej Konwencji,
      wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę
      mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z
      wykonywaniem pracy najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie,
      chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca
      jest tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane
      w tym drugim Państwie.
    Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 powyższej Konwencji:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, pensja
      lub inne podobne świadczenie uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w
      Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w drugim
      Umawiającym się Państwie podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym
      wymienionym Państwie, jeżeli:
      a) odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy
        nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie
        rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i
      b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który
        nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; i
      c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w
        drugim Państwie; i
      d) praca najemna nie stanowi przypadku wynajmowania siły roboczej.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. Konwencji, wynagrodzenie, pensja lub inne podobne
    świadczenie osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce w związku z wykonywaniem
    pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba że są to świadczenia
    osiągane z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Norwegii.
    Z kolei w sytuacji gdy warunki określone w cytowanym art. 14 ust. 2 przywołanej
    Konwencji polsko-norweskiej zostaną spełnione łącznie, to otrzymane przez osobę
    fizyczną mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski
    wynagrodzenie, pensja lub inne podobne świadczenie w związku z wykonywaniem pracy
    najemnej wykonywanej na terytorium Norwegii podlega opodatkowaniu wyłącznie w
    Polsce. Niespełnienie natomiast któregokolwiek z tych warunków oznacza, że zgodnie z
    art. 14 ust. 1 tej Konwencji ww. wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie
    miejsca zamieszkania podatnika oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana.

    Jednocześnie, jak Pan wskazał w opisie zdarzenia: (...) wszystkie wypisane wydatki są w
    Norwegii nieopodatkowane.
    W konsekwencji, Pana dochód uzyskany w związku z wykonywaniem pracy najemnej na
    terytorium Norwegii w Polsce podlega opodatkowaniu.
    W myśl art. 45 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    Oznacza to, że dochody uzyskane przez Pana w związku z wykonywaniem pracy najemnej
    w Norwegii jest Pan zobowiązany wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy tym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 1:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 tejże ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

    Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak
    wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października
    2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w
    oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z
    tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1
    ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w

    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy
    nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem
    wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być
    objęta podatkiem dochodowym.
    Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca
    zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju
    transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w
    konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena
    jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał,
    dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik
    decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który
    musiałby ponieść.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy
    otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy,
    na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza
    realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w
    zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty
    i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe
    enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń,
    które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny
    być przez ustawodawcę uwzględnione.

    Powyższe prowadzi do wniosku, że – w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom
    całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi
    między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element
    wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez
    odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu
    odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda
    sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących
    wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy
    oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów
    prawa pracy.
    W tym miejscu warto przytoczyć chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    19 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3365/17, w którym wskazano:
      „(...) w uzasadnieniu wyroku (pkt 3.4.3.) Trybunał stwierdził, że „sytuacja jest zupełnie
      oczywista w razie wskazania w umowie o pracę określonych świadczeń, które
      pracodawca będzie wypełniał na rzecz pracownika (mieszkanie służbowe, bilet
      miesięczny, pakiet ubezpieczenia zdrowotnego, dowóz do pracy itp.). Akceptując
      warunki umowy pracownik wyraża zgodę na przyjęcie tych świadczeń, w istocie
      traktując je jako – stanowiący część dochodu – element wynagrodzenia za pracę.
      Zdaniem Trybunału, kwalifikacja prawnopodatkowa tego rodzaju świadczeń nie
      powinna ulec zmianie, jeśli zostaną one zaproponowane w trakcie trwania stosunku
      służbowego czy stosunku pracy, zawsze jednak po uzyskaniu zgody pracownika.
      Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
      świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest
      celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze
      strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji: przyjęcie
      świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku”.
    Pogląd ten nie jest odosobniony, zarysowany problem był wielokrotnie przedmiotem
    analizy i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. wyrok z 29 listopada 2018 r. sygn.
    akt II FSK 799/18, wyrok z 6 marca 2020 r. sygn. akt II FSK 800/18, wyrok z 5 lutego 2020 r.
    sygn. akt II FSK 677/18.
    Nie sposób przyjąć, że zapewnienie zakwaterowania to przede wszystkim element
    organizacyjny stanowiska wykonywania pracy przez oddelegowanego pracownika.
    Udostępniona kwatera nie jest "narzędziem" pracy, którego koszty obciążałyby
    pracodawcę, ale służy realizacji pozapracowniczych potrzeb życiowych (socjalnych). O ile
    bowiem pracodawca jest organizatorem pracy i ma zapewnić warunki techniczno-
    organizacyjne wykonywania pracy, to obowiązek ten nie rozciąga się na zapewnienie
    pracownikowi noclegu w miejscowości, w której zgodził się on wykonywać pracę.
    Stąd, w sytuacji, gdy pracodawca sfinansuje pracownikom zakwaterowanie oraz transport,
    wartość tych świadczeń stanowi dla pracowników przychód, o którym mowa w art. 12 ust.
    1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    podlegający opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zatem przyjęcie świadczeń oferowanych przez pracodawcę leży w interesie pracownika,
    gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku, jaki musiałby ponieść w celu
    wykonywania obowiązków służbowych w uzgodnionym miejscu wykonywania pracy.
    Skorzystanie ze świadczenia w postaci zakwaterowania czy przelotów/przejazdów/opłat
    parkingowych leży więc również w interesie pracownika, gdyż jest równoznaczne z
    uniknięciem przez niego wydatku, jaki musiałby ponieść w celu samodzielnego
    zapewnienia sobie zakwaterowania, czy dotarcia do miejsca wykonywania pracy.
    Z tych też względów uznać należy, że przyjęcie przez pracownika świadczenia w postaci
    sfinansowania zakwaterowania, czy bezpłatnych przelotów/przejazdów/opłat

    parkingowych następuje za zgodą pracownika oraz przynosi mu wymierną korzyść
    majątkową. Tym samym, spełniony jest warunek dobrowolności świadczenia oraz jego
    udzielenia w interesie pracownika.
    Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do pracownika. Pracodawca
    dokonuje świadczeń konkretnym pracownikom. Posiada zatem informacje zarówno
    dotyczące pracowników korzystających ze świadczeń, okresu korzystania, jak i cen
    poszczególnych świadczeń. W oparciu o te dane pracodawca jest w stanie ustalić przychód
    przypadający na konkretnego pracownika. Zauważyć również należy, że ewentualne
    trudności w ustaleniu wartości świadczenia, nie mogą stanowić podstawy do uznania, że
    dana osoba świadczenia nie otrzymała. Jest to tylko problem organizacyjny możliwy do
    rozwiązania.
    W konsekwencji, wartość pokrytych przez Pana norweskiego pracodawcę kosztów
    zakwaterowania i przelotów/przejazdów/opłat parkingowych stanowi dla Pana przychód,
    który należy zakwalifikować do źródła, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do kosztów zakwaterowania, należy jednakże zauważyć, że przychody z
    tego tytułu mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
    19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po spełnieniu warunków
    określonych w tym przepisie.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych przez
      pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do
      wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Przy tym, jak wynika z art. 21 ust. 14 ww. ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19, ma zastosowanie do pracowników,
      których miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje
      się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów uzyskania przychodów
      określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4.
    Podkreślić należy, że zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa podatkowego
    przyjmuje się, że przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych należy interpretować
    przy pomocy przede wszystkim reguł wykładni językowej, jako pozwalającej na
    interpretację normy w taki sposób, aby ustalona w niej ulga/zwolnienie podatkowe miały
    zastosowanie wyłącznie w sytuacjach w niej przewidzianych. Z brzmienia cytowanego
    powyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    bezsprzecznie wynika, że wartość świadczeń w postaci bezpłatnego zakwaterowania,
    korzysta ze zwolnienia przedmiotowego do wysokości nieprzekraczającej 500 zł
    miesięcznie – z zastrzeżeniem ust. 14.
    Zauważyć również należy, że skoro ustawodawca w katalogu zwolnień zawarł przepis art.
    21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który zwolnieniem od
    podatku obejmuje wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu
    zakwaterowania pracowników, ze wskazanym zastrzeżeniem – do wysokości
    nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł, to – mając na uwadze racjonalność
    ustawodawcy – niewątpliwie świadczenia takie zalicza do przychodu.
    W tejże kwestii na uwagę zasługuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w
    wyroku z 23 lipca 2020 r. II FSK 1094/18, w którym wyraźnie wskazano, że:
      Argumentów za zaakceptowaniem stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku
      nie dostarczają również powołane w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz w piśmie z
      dnia 3 marca 2010 r. regulacje zawarte w Dyrektywie 96/71/WE Parlamentu
      Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r., jak i Dyrektywie Parlamentu
      Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z dnia 28 czerwca 2018 r. zmieniającej dyrektywę

      96/71/WE. Regulacje te dotyczą zasad "delegowania pracowników w ramach
      świadczenia usług", nie regulują natomiast zasad opodatkowania podatkami
      bezpośrednimi. Zdaje się to dostrzegać Skarżąca wskazując, że w krajach UE
      obowiązują zróżnicowane regulacje prawne, w tym w prawie niemieckim,
      stanowiąca, że wydatki związane z zapewnieniem pracownikowi noclegu nie
      stanowią jego przychodu. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. wartość
      świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z
      zastrzeżeniem ust. 14 – do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł
      jest wolna od opodatkowania. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19, ma
      zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone poza
      miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów
      uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 u.p.d.o.f. (art. 21 ust. 14).
      Regulacje te jednoznacznie potwierdzają, że wartość świadczenia za nocleg
      uregulowana ze środków pracodawcy stanowi dla pracownika przychód ze stosunku
      pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Tym samym, wartość świadczenia
      otrzymanego przez pracownika niebędącego w podróży służbowej – ewentualnie
      nadwyżki ponad kwotę określoną w art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. – pracodawca ma
      obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu.
    Ponadto zwrócić należy uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13
    listopada 2020 r. II FSK 43/20, w którym podkreślono:
      Jak trafnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
      Warszawie z 30 września 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2844/19, powołane wyżej
      "dyrektywy dotyczą bowiem materii niepodatkowej, lecz materii warunków
      delegowania pracowników w ramach świadczenia usług i określania ich
      wynagrodzenia. Podatki dochodowe nie są zharmonizowane na poziomie
      wspólnotowym, dlatego wymienione przepisy nie stoją na przeszkodzie wnioskowi,
      że o ile nawet, zgodnie m.in. z przywołanym wyrokiem Trybunału w Luksemburgu z
      12 lutego 2015 r., C 396/13, wartość noclegów pracowników delegowanych do pracy
      w innym państwie członkowskim nie jest wliczana do wysokości minimalnej płacy,
      jaką powinni otrzymywać pracownicy w kraju delegowania, to nie wykazuje to
      żadnego związku z zagadnieniem analizowanym w niniejszej sprawie, tj.
      zagadnieniem, czy z punktu widzenia krajowego prawa podatkowego wartość ta
      stanowi przychód pracownika, i czy jest to przychód/dochód opodatkowany. (...)
    Jednocześnie, zauważam, że na mocy art. 21 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy:
      Wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, o których mowa w art.
      3 ust. 1, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących w związku z tym pobytem
      przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik
      pozostawał w stosunku służbowym, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety określonej w
      przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności
      przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
      jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 15 i 15c.
    Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że uprawnienie do zwolnienia z art. 21 ust. 1
    pkt 20 ustawy przysługuje osobom przebywającym czasowo za granicą i uzyskującym
    przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
    stosunku pracy.
    Określone w tym przepisie przesłanki prawne jego stosowania nawiązują wprost do
    wskazanego już w art. 3 ust. 1 tej ustawy kryterium zamieszkania. Oznacza to, że
    dopuszczalność skorzystania przez podatnika ze zwolnienia podatkowego, o którym
    mowa jest w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    zależna jest w każdym wypadku od łącznego spełnienia dwóch przesłanek prawnych: po

    pierwsze – od tego, czy podatnik w danym roku podatkowym przebywał czasowo za
    granicą; oraz po drugie – od tego, czy w okresie owego czasowego pobytu za granicą
    uzyskiwał dochody ze stosunku pracy. Przy tym ww. przepis, jako stanowiący wyjątek od
    konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania (art. 84 w związku z art. 217
    Konstytucji RP), powinien być interpretowany w sposób ścisły (exceptiones non sunt
    extendendae).
    Wobec powyższego w kontekście przedmiotu wniosku najważniejsze jest, czy Pan jako
    zatrudniony na umowę o pracę w Norwegii, faktycznie czasowo przebywa (czyli
    zamieszkuje) na terytorium Norwegii, czy może miejsce Pana czasowego i/lub stałego
    pobytu pod oznaczonym adresem znajdowało się w tym samym czasie na terytorium
    państwa polskiego.
    Reasumując: na gruncie opisanego zdarzenia, wartość otrzymanych przez Pana od
    norweskiego pracodawcy świadczeń w postaci:
    1) opłacania kosztów lotów samolotem;
    2) opłacania mieszkania (noclegu) w Norwegii bez wyżywienia, gdzie mieszkał Pan z
      innymi pracownikami;
    3) zwracania kosztów poniesionych podróży komunikacją miejską w Norwegii, również
      między projektami w Norwegii;
    4) zwracania kosztów podróży samochodem prywatnym w postaci kilometrówki za
      dojazdy z domu do lotniska;
    5) zwracania opłaty za parking samochodu prywatnego pozostawionego na lotnisku w
      Polsce,
    stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw.
    z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający w Polsce
    rozliczeniu i opodatkowaniu w rocznym zeznaniu podatkowym, po uwzględnieniu
    zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 oraz pkt 20 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie stwierdzam, że bez wpływu na to pozostaje okoliczność przebywania na
    urlopie tacierzyńskim, skutkująca nawet faktycznym niezamieszkiwaniem w norweskim
    mieszkaniu, ponieważ – jak wynika z opisu zdarzenia – mimo przebywania na urlopie
    tacierzyńskim, nadal miał pan postawione do dyspozycji świadczenie w postaci opłacania
    Panu przez pracodawcę mieszkania (noclegu) w Norwegii, na co wyraził Pan na zgodę.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazuję, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego, przedstawionym we wniosku o wydanie
    interpretacji, względnie w pismach doprecyzowujących tenże opis przed wydaniem
    interpretacji; nie prowadzi postępowania dowodowego, w tym nie analizuje dokumentów
    załączonych do wniosku. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b
    Ordynacji podatkowej jest sam przepis prawa. W przypadku gdyby tak przedstawiony opis
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego różnił się od stanu występującego w
    rzeczywistości, to wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie
    dotyczącym stanu rzeczywiście zaistniałego, gdyż tut. organ w toku wydawania
    interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie ma stosownego
    umocowania umożliwiającego weryfikację przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego bądź zdarzenia przyszłego.

    Ponadto, zgodnie z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie
    podatkowym, to na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji
    prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu – zachowania się zgodnie z przepisami prawa
    podatkowego. Prawidłowość takiego rozliczenia podlega weryfikacji przez właściwy
    rzeczowo organ podatkowy w toku stosownych postępowań weryfikacyjnych.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.