Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.18.2025.1.MSO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Interpretacja indywidualna w zakresie zastosowania
zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32
ustawy o VAT wobec świadczonych usług.
Słowa kluczowe: gmina
jednostka-jednostka samorządu terytorialnego
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ściśle związane ze
sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone
podmioty, których celem statutowym jest działalność na
rzecz rozwoju i upowszechniania sportu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 32-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 32-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 32-lit. c
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT wobec świadczonych usług.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Miasto (...) jako jednostka samorządu terytorialnego jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Od 1 stycznia 2017 r. na mocy art. 3 ustawy z
    dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń ... (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 280),
    Miasto rozlicza się z tytułu podatku VAT wspólnie z Urzędem (...) oraz (...) pozostałymi
    jednostkami budżetowymi (w tym: (...) szkołami i innymi placówkami oświatowymi).
    Miasto (...) realizuje swoje zadania w oparciu o dwa podstawowe akty prawne; ustawę z
    dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm. – dalej:
    „u.s.g.”) oraz ustawę z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2024
    r. poz. 107), które to działania mają zarówno charakter publiczno-prawny (niepodlegający
    opodatkowaniu podatkiem VAT), jak również charakter gospodarczy (podlegający
    opodatkowaniu podatkiem VAT lub zwolniony z podatku VAT).
    Miasto (...) jako jednostka samorządu terytorialnego jest organem prowadzącym dla szkół
    i placówek publicznych na swoim obszarze prowadzących działalność oświatową w formie
    samorządowych jednostek budżetowych (dalej zwane: „szkołami” lub „placówkami
    oświatowymi”) na podstawie art. 8 ust. 2 w związku z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016
    r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 737 ze zm. – dalej zwana: „u.p.o.”).
    Placówki oświatowe dysponują bazą sportowo-rekreacyjną (duże i małe sale
    gimnastyczne, duże sale gimnastyczne specjalistyczne wyposażone w profesjonalne
    przyrządy do uprawiania gimnastyki sportowej, baseny – dalej zwane: „obiektami

    sportowymi”), będącą w trwałym zarządzie, o którym mowa w art. 43 i nast. ustawy z dnia
    21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn.
    zm.). Z wyżej wymienionych obiektów, co do zasady, korzystają głównie uczniowie szkół w
    ramach zajęć lekcyjnych wychowania fizycznego. W miarę jednak możliwości i
    zainteresowania z obiektów tych korzystają odpłatnie osoby indywidualne oraz grupy
    zorganizowane w celach sportowo-rekreacyjnych.
    Wśród korzystających z obiektów sportowych placówek oświatowych są kluby sportowe,
    związki stowarzyszeń i innych osób prawnych (zwane dalej: „klubami sportowymi”). Są to
    podmioty działające na podstawie art. 3-4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 1488 – zwana dalej: „u.o.s.”), a więc udostępnianie im tych obiektów
    nie ma celu komercyjnego.
    Podmioty te realizują swoje cele statutowe oparte o działalność na rzecz rozwoju i
    upowszechniania sportu, finansują się ze składek członków, z darowizn, spadków,
    zapisów, z dochodów z własnej działalności statutowej odpłatnej oraz z dotacji,
    udzielanych także z budżetu Miasta (...), zgodnie z art. 28 ust. 1 u.o.s. Zgodnie z tym
    przepisem, klub sportowy, działający na obszarze danej jednostki samorządu
    terytorialnego, niedziałający w celu osiągnięcia zysku, może otrzymywać dotację celową z
    budżetu tej jednostki na podstawie uchwały, o której mowa w art. 27 ust. 2, z
    zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w
    zakresie udzielania dotacji celowych dla podmiotów niezaliczanych do sektora finansów
    publicznych i niedziałających w celu osiągnięcia zysku. Natomiast zgodnie z art. 28 ust. 2 u.
    o.s. dotacja ta ma służyć realizacji celu publicznego i może być przeznaczona w
    szczególności na:
    1. realizację programów szkolenia sportowego,
    2. zakup sprzętu sportowego,
    3. pokrycie kosztów organizowania zawodów sportowych lub uczestnictwa w tych
      zawodach,
    4. pokrycie kosztów korzystania z obiektów sportowych dla celów szkolenia sportowego,
    5. sfinansowanie stypendiów sportowych i wynagrodzenia kadry szkoleniowej – jeżeli
      wpłynie to na poprawę warunków uprawiania sportu przez członków klubu
      sportowego, który otrzyma dotację, lub zwiększy dostępność społeczności lokalnej do
      działalności sportowej prowadzonej przez ten klub.
    Środki uzyskane z dotacji, przedmiotowe Kluby przeznaczają między innymi na pokrycie
    kosztów udostępnienia obiektów sportowych przez placówki oświatowe działające w
    imieniu Miasta.
    Szkoły jako oświatowe jednostki budżetowe gromadzą dochody z tytułu opłat za wynajem
    i dzierżawę pomieszczeń i budynków (w tym obiektów sportowych) na wydzielonym
    rachunku, o którym mowa w art. 223 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
    publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.), na mocy stosownej uchwały Rady Miasta
    (...) – obecnie jest to uchwała Nr (...) z dnia (...) 2012 r. w sprawie (...), które gromadzą
    dochody na wydzielonym rachunku, określenia źródeł tych dochodów oraz ich
    przeznaczenia, a także sposobu i trybu sporządzania planu finansowego dochodów i
    wydatków nimi finansowanych, dokonywania zmian w tym planie oraz ich zatwierdzania.
    Przedmiotowa uchwała określa również przeznaczenie uzyskanych dochodów; uzyskane
    dochody z tytułu wynajmu i dzierżawy pomieszczeń, budynków i gruntów, będących w
    dyspozycji oświatowej jednostki budżetowej wraz z odsetkami przeznacza się, z
    zachowaniem poniższej kolejności, na sfinansowanie:
    a) wydatków związanych z pokryciem kosztów bezpośrednich i pośrednich związanych z
      uzyskaniem dochodu,
    b) wydatków związanych z remontami bieżącymi,

    c) wydatków na wynagrodzenia bezosobowe związane z działalnością oświatową,
    d) zakupu materiałów i doposażenia służącego jednostce do pozyskania dochodu,
    e) zakupu pomocy naukowych, dydaktycznych i książek.
    Jednocześnie trzeba zaznaczyć, iż wyżej wymieniony katalog jest zamknięty oraz z
    uzyskanych z najmu dochodów nie można finansować wynagrodzeń osobowych.
    Miasto jako osoba prawna jest organizacją nienastawioną na osiąganie zysku, a z art. 223
    u.f.p. jak również ww. uchwały Rady Miasta wynika, iż zgromadzone środki na
    wydzielonym rachunku mogą być przeznaczone tylko i wyłącznie na cele służące realizacji
    zadań statutowych szkoły.
    Zadania w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i sportowych
    należą do zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.s.g.), natomiast zgodnie z art. 9 ust.
    4 u.s.g. – zadania te są zadaniami użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i
    nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług
    powszechnie dostępnych.
    Ponadto wspieranie sportu poprzez tworzenie warunków, w tym organizacyjnych,
    sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu
    terytorialnego na podstawie art. 27 ust. 1 u.o.s. Zgodnie z ust. 2 organ stanowiący
    jednostki samorządu terytorialnego może określić w drodze uchwały, warunki i tryb
    finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel
    publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. W mieście (...) aktualnie
    obowiązuje w tym zakresie Uchwała Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) 2018 r. w sprawie
    określenia warunków i trybu (...).
    W celu zastosowania zwolnienia usług udostępnienia obiektów sportowych na rzecz ww.
    klubów sportowych, Miasto jako podatnik VAT musi spełnić przesłanki podmiotowe i
    przedmiotowe, określone w stosownych przepisach.
    Biorąc pod uwagę zapisy art. 43 ust. 1 pkt 32, ust. 17 i 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm. – dalej zwana: „u.p.t.u.”), a
    także wyżej wymienione przepisy szczególne, Miasto spełnia warunki przedmiotowe dla
    zastosowania zwolnienia, a mianowicie:
    - realizuje na przedmiotowych obiektach sportowych usługi ściśle związane ze sportem
    lub wychowaniem fizycznym,
    - jego celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu (na co
    wskazują przytoczone przepisy art. 7 ust. 1 pkt 10 u.s.g. oraz art. 27 ust. 1 u.o.s.), przy
    czym:
      a) usługi te są konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania
        wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
      b) Miasto, świadcząc te usługi nie jest nastawione na osiąganie zysków,
      c) usługi te są świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w
        wychowaniu fizycznym – z wyłączeniem usług związanych z działalnością
        marketingową oraz reklamowopromocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług
        odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji,
        usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem
        fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za
        odpłatnością;
    - Miasto nie osiąga zysków z tej działalności (ze względu na przepisy u.s.g.).
    W zakresie osiągania zysków z działalności wypowiedział się WSA w Białymstoku, który w
    wyroku z 15 lutego 2023 r. sygn. I SA/Bk 48/23 stwierdził, iż gmina nie prowadzi

    działalności zarobkowej z zamiarem osiągnięcia zysków a zaspakaja zbiorowe potrzeby
    ludności w zakresie zadań własnych.
    Sama możliwość osiągnięcia dochodów nie wskazuje na zarobkowy charakter działalności
    gminy i nie stanowi przesłanki do uznania, iż dany podmiot prowadzi działalność
    gospodarczą. Odpłatność za usługi nie będzie oznaczała istnienia zarobkowego charakteru
    działalności, jeśli będzie służyć jedynie rekompensacie kosztów wykonania niezbędnych
    zadań własnych gminy.
    Art. 43 ust. 1 pkt 32 u.p.t.u. jest implementacją artykułu 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz.Urz.UE L 347 z 11.12.2006 r. – dalej zwana: „Dyrektywą 112”).
    Zgodnie z ww. przepisem, państwa członkowskie zwalniają świadczenie niektórych usług
    ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje
    nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących
    w wychowaniu fizycznym.
    Biorąc pod uwagę, wyżej przytoczony przepis Dyrektywy 112, Miasto jako jednostka
    samorządu terytorialnego, a jednocześnie czynny podatnik VAT, realizując poprzez
    placówki oświatowe usługi udostępnienia obiektów sportowych na rzecz klubów
    sportowych wykorzystujących obiekty na cele niekomercyjne dla swoich członków spełnia
    wymogi podmiotowe do zastosowania zwolnienia od podatku VAT, gdyż zarówno Miasto,
    jak również świadczeniobiorca są organizacjami nienastawionymi na osiąganie zysków
    przy realizacji usług związanych ze sportem ma rzecz osób uprawiających sport.
    W celu udostępnienia obiektu sportowego dla danego klubu sportowego jest zawierana
    zwykle na okres roku szkolnego umowa najmu, określająca zasady korzystania z danego
    obiektu (w tym: dni tygodnia i konkretne godziny wejścia na obiekt).
    W umowie najemca jest zobowiązany do używania wynajmowanego obiektu zgodnie z
    przeznaczeniem/regulaminem, każde wejście na teren obiektu należy zgłosić portierowi,
    określona jest wysokość czynszu za najem obiektu/pomieszczenia za jedną godzinę, a
    także zasady dokonania zapłaty. Najemca jest zobowiązany do opłacania czynszu jedynie
    za okresy rzeczywistego korzystania z obiektu, opłata jest wnoszona w okresach
    miesięcznych na podstawie wystawionej faktury. Cennik jest ustalany przez dyrektora
    placówki oświatowej w oparciu o wydane Zarządzenie Prezydenta Miasta (...) w sprawie
    ustalenia wysokości minimalnych stawek najmu pomieszczeń w nieruchomościach
    zabudowanych stanowiących własność Miasta (...), będących w trwałym zarządzie lub
    posiadaniu jednostek oświatowych. Minimalna wysokość stawki jest ustalona godzinowo
    (godzina zegarowa lub lekcyjna), z uwzględnieniem wielkości obiektu oraz ze zniżką w
    przypadku użytkowania powyżej (...) godzin w miesiącu, nie jest ona uzależniona od ilości
    osób wchodzących jednorazowo na obiekt. Stawki minimalne są aktualizowane okresowo
    z uwzględnieniem wskaźnika inflacji. Ww. przyjęte zasady potwierdzają, iż Miasto,
    udostępniając obiekty sportowe nie ma celu komercyjnego, nastawionego na osiągnięcie
    zysku.
    Zgodnie z umową, najemca zobowiązany jest do przestrzegania obowiązującego w
    obiekcie regulaminu, korzysta z pomieszczeń na własne ryzyko i odpowiedzialność, w
    związku z czym nie ma prawa dochodzić pretensji z tytułu ewentualnych wypadków
    zaistniałych podczas zajęć w wynajętych pomieszczeniach, jest zobowiązany do pokrycia
    kosztów zniszczeń i uszkodzeń do jakich doszło w czasie korzystania z pomieszczeń, a o
    istniejących uszkodzeniach poinformować wynajmującego.
    Najemca zobowiązuje się także do powiadomienia wynajmującego o chęci odwołania zajęć
    na (...) dni przed ustalonym terminem, w przeciwnym razie ponosi koszty najmu obiektu w
    wysokości (...) ustalonej stawki.
    Pomimo, iż zawierane umowy na godzinowe udostępnianie obiektu noszą nazwę „umowy
    najmu” mają one bardziej charakter umowy o świadczenie usługi udostępnienia niż
    umowy najmu.

    Pojęcie umowy najmu zostało zdefiniowane w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, z późn. zm.), przez którą wynajmujący
    zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
    Klub sportowy, użytkując obiekt nie posiada pełnej swobody w rozporządzaniu
    udostępnianą infrastrukturą. Miasto – będące właścicielem obiektu sportowego – ponosi
    odpowiedzialność w zakresie zapewnienia i utrzymania sprawności eksploatacyjnej
    urządzeń technicznych obiektu oraz zapewnienia obsługi porządkowej, a pracownicy
    obiektów sportowych są zatrudniani przez placówkę oświatową.
    Taki sposób rozumienia świadczonej usługi wykazano również w uzasadnieniu do
    Wiążącej Informacji Skarbowej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    dnia 16 maja 2024 r. sygn. 0110-KSI2-2.441.15.2024.2.KTG WIS, dotyczącej udostępnienia
    kortów tenisowych. W uzasadnieniu przytoczono także wyrok Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 22 stycznia 2015 r. w sprawie C-55/14, Régie communale
    autonome du stade Luc Varenne przeciwko État belge, ECLI:EU:C:2015:29, który w
    uzasadnieniu wykazał różnicę pomiędzy najmem nieruchomości, a jej udostępnieniem.

## Pytanie

Czy czynności, o których mowa w opisanym stanie faktycznym (udostępnienie za
    pośrednictwem samorządowych jednostek budżetowych działających na podstawie u.p.o.
    obiektów sportowych na cele uprawiania sportu i wychowania fizycznego klubom
    sportowym działającym na obszarze miasta (...), niedziałających w celu osiągnięcia zysku)
    korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32
    u.p.t.u. w związku z art. 132 ust. 1 pkt m Dyrektywy 112?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Tak, czynności, o których mowa w opisanym stanie faktycznym (udostępnienie za
    pośrednictwem samorządowych jednostek budżetowych działających na podstawie u.p.o.
    obiektów sportowych na cele uprawiania sportu i wychowania fizycznego klubom
    sportowym działającym na obszarze miasta (...), niedziałających w celu osiągnięcia zysku)
    korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32
    u.p.t.u. w związku z art. 132 ust. 1 pkt m Dyrektywy 112.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy

    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów.
    Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie
    transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod
    warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i
    wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Zaznacza się, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W świetle art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących
    zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Na mocy art. 15 ust. 6 ustawy nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej
    oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako
    podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki.
    Organy te, będą natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
    podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie
    odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone od opodatkowania podatkiem od towarów i usług są
    czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i
    urzędy obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa
    publicznego.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu
    własnym i na własną odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zakresu działania
    gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone
    ustawami na rzecz innych podmiotów.

    Według art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych gminy należy
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. (...)
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Rozliczają się Państwo z tytułu podatku VAT wspólnie z Urzędem
    Miejskim (...) oraz pozostałymi jednostkami budżetowymi (w tym: (...) szkołami i innymi
    placówkami oświatowymi). Jako jednostka samorządu terytorialnego są Państwo organem
    prowadzącym dla szkół i placówek publicznych na swoim obszarze prowadzących
    działalność oświatową w formie samorządowych jednostek budżetowych. Placówki
    oświatowe dysponują bazą sportowo-rekreacyjną (duże i małe sale gimnastyczne, duże
    sale gimnastyczne specjalistyczne wyposażone w profesjonalne przyrządy do uprawiania
    gimnastyki sportowej, baseny – Obiekty sportowe). Z wyżej wymienionych obiektów, co do
    zasady, korzystają głównie uczniowie szkół w ramach zajęć lekcyjnych wychowania
    fizycznego. W miarę jednak możliwości i zainteresowania z obiektów tych korzystają
    odpłatnie osoby indywidualne oraz grupy zorganizowane w celach sportowo-
    rekreacyjnych. Wśród korzystających z obiektów sportowych placówek oświatowych są
    kluby sportowe, związki stowarzyszeń i innych osób prawnych. Podmioty te realizują
    swoje cele statutowe oparte o działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu,
    finansują się ze składek członków, z darowizn, spadków, zapisów, z dochodów z własnej
    działalności statutowej odpłatnej oraz z dotacji, udzielanych także z budżetu Miasta (...).
    Zgodnie z tym przepisem, klub sportowy, działający na obszarze danej jednostki
    samorządu terytorialnego, niedziałający w celu osiągnięcia zysku, może otrzymywać
    dotację celową z budżetu tej jednostki na podstawie uchwały. Dotacja ta ma służyć
    realizacji celu publicznego i może być przeznaczona w szczególności na:
    1. realizację programów szkolenia sportowego,
    2. zakup sprzętu sportowego,
    3. pokrycie kosztów organizowania zawodów sportowych lub uczestnictwa w tych
      zawodach,
    4. pokrycie kosztów korzystania z obiektów sportowych dla celów szkolenia sportowego,
    5. sfinansowanie stypendiów sportowych i wynagrodzenia kadry szkoleniowej – jeżeli
      wpłynie to na poprawę warunków uprawiania sportu przez członków klubu
      sportowego, który otrzyma dotację, lub zwiększy dostępność społeczności lokalnej do
      działalności sportowej prowadzonej przez ten klub.
    Środki uzyskane z dotacji, przedmiotowej Kluby przeznaczają między innymi na pokrycie
    kosztów udostępnienia obiektów sportowych przez placówki oświatowe działające w
    imieniu Miasta.
    Szkoły jako oświatowe jednostki budżetowe gromadzą dochody z tytułu opłat za wynajem
    i dzierżawę pomieszczeń i budynków (w tym obiektów sportowych) na wydzielonym
    rachunku.
    Jako osoba prawna są Państwo organizacją nienastawioną na osiąganie zysku, a
    zgromadzone środki na wydzielonym rachunku mogą być przeznaczone tylko i wyłącznie
    na cele służące realizacji zadań statutowych szkoły.
    Wskazali Państwo, że:
    - realizują na przedmiotowych obiektach sportowych usługi ściśle związane ze sportem
    lub wychowaniem fizycznym,
    - jego celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, przy
    czym:
      a) usługi te są konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania
        wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
      b) świadcząc te usługi nie są Państwo nastawieni na osiąganie zysków,
      c) usługi te są świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w
        wychowaniu fizycznym – z wyłączeniem usług związanych z działalnością

        marketingową oraz reklamowopromocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług
        odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji,
        usług odpłatnego zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem
        fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za
        odpłatnością;
    - nie osiągają Państwo zysków z tej działalności.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy udostępnienie za pośrednictwem
    samorządowych jednostek budżetowych obiektów sportowych na cele uprawiania sportu i
    wychowania fizycznego klubom sportowym działającym na obszarze miasta (...),
    niedziałających w celu osiągnięcia zysku korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i
    usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że jak wynika z przywołanych
    wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem VAT – co do zasady – podlega odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Aby uznać dane świadczenie za
    odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w
    zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Co istotne, ww.
    świadczenie musi zostać wykonane przez działającego w tym zakresie podatnika
    podatku VAT.
    Z uwagi na powołane wyżej przepisy prawa, a także przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że w związku z tym, że usługi oferowane przez Państwa świadczone są w
    ramach działalności gospodarczej i mają charakter odpłatny – w odniesieniu do tych
    czynności – nie działają Państwo jako organ władzy publicznej i w konsekwencji nie
    mogą Państwo skorzystać z wyłączenia, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Zakres oraz zasady zwolnień od podatku od towarów i usług zostały zdefiniowane w art.
    43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze
    sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki
    sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem
    statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod
    warunkiem że:
    1. są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania
    fizycznego i uczestniczenia w nim,
    2. świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
    3. są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w
    wychowaniu fizycznym
    – z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-
    promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków
    przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania
    związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu
    sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
    Na podstawie art. 43 ust. 17 ustawy zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-
    24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub
    świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:
      a) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1
        pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub

      b) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle art. 43 ust. 18 ustawy zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit.
    a, stosuje się, pod warunkiem że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w
    tych przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w
    przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub
    doskonalenie świadczonych usług.
    Jednocześnie zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą państwa członkowskie
    zwalniają świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem
    fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób
    uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że ze zwolnienia od podatku
    VAT na mocy wymienionych przepisów mogą korzystać usługi ściśle związane ze
    sportem świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń
    i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i
    upowszechniania sportu, jeżeli są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu,
    świadczący te usługi nie jest nastawiony na osiąganie zysków oraz usługi świadczone są
    na rzecz osób uprawiających sport. Przy czym z niniejszego zwolnienia wyłączone są
    usługi związane z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na
    imprezy sportowe, usługi odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do
    uprawiania sportu i rekreacji, usługi odpłatnego zakwaterowania związane ze sportem
    lub wychowaniem fizycznym oraz usługi wynajmu sprzętu sportowego i obiektów
    sportowych za odpłatnością. Ponadto, zwolnienie powyższe ma zastosowanie w
    sytuacji, gdy podmiot wykonujący ww. czynności nie osiąga w sposób systematyczny
    zysków z tej działalności, a jeśli je osiąga – są one w całości przeznaczane na
    kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
    Co istotne, to w przypadku strony podmiotowej Dyrektywa jednoznacznie wskazuje, że
    przepis art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy odnosi się do określonych przez państwa usług
    ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczonych przez
    „organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub
    uczestniczących w wychowaniu fizycznym”, co oznacza, że nie zawarto w tym przepisie
    jakichkolwiek możliwości ograniczenia ich kręgu przez państwa implementujące
    Dyrektywę. W szczególności nie można w tym zakresie ustanowić w tym przedmiocie
    ograniczenia zwolnienia do usług świadczonych przez „organizacje nienastawione na
    osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu
    fizycznym”, o określonych formach organizacyjnych zapewniających świadczenie tych
    usług w sposób „zorganizowany, systematyczny lub mający na celu udział w zawodach
    sportowych”.
    W pewnym zakresie do kwestii tej odniósł się TSUE w wyroku z 16 października 2008 r.
    w sprawie C-253/07 Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club przeciwko
    The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, w którym to wyjaśnił, że
    świadczenie usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym „może być
    zwolnione tylko wtedy, gdy są one konieczne do dokonywania transakcji podlegających
    zwolnieniu, tj. uprawiania sportu lub wychowania fizycznego” (pkt 22). Ponadto TSUE
    podkreślił, że „Zwolnienie transakcji należy zatem ustalić w szczególności w zależności
    od charakteru świadczonych usług oraz ich związku ze sportem lub wychowaniem
    fizycznym” (pkt 23).
    Natomiast w wyroku z 21 lutego 2013 r. w sprawie C-18/12, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej wskazał, że „W odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy VAT

    należy stwierdzić, że przepis ten, według jego brzmienia, dotyczy uprawiania sportu i
    wychowania fizycznego w ogóle. Mając na względzie owo brzmienie, intencją
    rzeczonego przepisu nie jest przyznanie zwolnienia jedynie niektórym dziedzinom
    sportu”. Z wyroku tego wynika również, że art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy, w celu jego
    stosowania nie wymaga, aby aktywność sportowa była podejmowana na określonym
    poziomie, na przykład zawodowym, ani też, aby ta aktywność była podejmowana w
    określony sposób, tj. regularnie lub w sposób zorganizowany.
    Celem powołanego przepisu Dyrektywy jest wspieranie niektórych rodzajów
    działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z uprawianiem
    sportu lub z wychowaniem fizycznym, które są świadczone przez organizacje
    nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub
    uczestniczących w wychowaniu fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie
    podejmowania takiej aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa. Interpretacja
    tego przepisu ograniczająca zakres stosowania zwolnienia, jakie on przewiduje, do
    aktywności sportowej podejmowanej w sposób zorganizowany, systematyczny lub
    mający na celu udział w zawodach sportowych, byłaby sprzeczna z rzeczonym celem.
    W konstatacji Trybunał stwierdził, że „art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady należy interpretować w ten sposób, iż niezorganizowana, niesystematyczna i
    niemająca na celu udziału w zawodach aktywność sportowa może być uznana za
    uprawianie sportu w rozumieniu tego przepisu”.
    Z analizy powołanych powyżej przepisów wynika, że podatnik aby móc skorzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT, powinien spełnić przesłanki zarówno o charakterze
    przedmiotowym, jak i podmiotowym.
    Przepis art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy, który implementuje do krajowego porządku
    prawnego przepis art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy należy interpretować tak, że
    zwolnieniem od podatku VAT określonym w tej normie objęte są nie tylko usługi ściśle
    związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe,
    związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem
    statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, ale również
    tego typu usługi świadczone przez inne podmioty nienastawione na osiąganie zysku.
    Mając na względzie ugruntowane w przedmiotowym zakresie stanowisko sądów
    administracyjnych oraz mając na uwadze prounijną wykładnię przepisów w zakresie
    VAT, zasadne jest stanowisko aby zwolnieniem były również objęte tego typu usługi
    świadczone przez inne podmioty nienastawione na osiąganie zysku.
    Jak wskazano powyżej, żeby mogli Państwo skorzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt
    32 ustawy musi również spełnić przesłanki o charakterze przedmiotowym, które
    odnoszą się do charakterystyki usług świadczonych przez podmioty wymienione w art.
    43 ust. 1 pkt 32 ustawy – są to usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem
    fizycznym, konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania
    wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim i są świadczone na rzecz osób
    uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
    W analizowanej sprawie należy podkreślić, że zgodnie z brzmieniem ustawy, zwolnieniu
    podlegają usługi „ściśle” związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym. Przepisy
    ustawy nie zawierają definicji „ścisłego” związku usług ze sportem lub wychowaniem
    fizycznym.
    W pierwszej kolejności należy odnieść się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 26 października 2017 r. w sprawie C-90/16, w którym Trybunał uznał, że
    „Wobec braku w dyrektywie 2006/112 jakiejkolwiek definicji pojęcia „sportu”, określenia
    znaczenia i zakresu tego wyrazu należy w myśl utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    dokonać zgodnie z jego zwykłym znaczeniem w języku potocznym, przy jednoczesnym
    uwzględnieniu kontekstu, w którym został on użyty, i celów uregulowania, którego jest
    częścią (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 września 2014 r., Deckmyn i Vrijheidsfonds, C-

    201/13, EU:C:2014:2132, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 26 maja
    2016 r., Envirotec Denmark, C-550/14, EU:C:2016:354, pkt 27).
    W odniesieniu najpierw do znaczenia pojęcia „sportu” w języku potocznym, pojęcie to
    określa zwykle, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 23 opinii, aktywność o
    charakterze fizycznym lub, innymi słowy, aktywność cechującą się niepozbawionym
    znaczenia elementem fizycznym.
    Jeśli chodzi następnie o systematykę Dyrektywy 2006/112, z przytoczonego
    orzecznictwa Trybunału wynika, że wyrażenia użyte dla określenia zwolnień
    przewidzianych w art. 132 tej dyrektywy powinny być interpretowane w sposób ścisły,
    jako że stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, według której VAT jest pobierany
    od każdego odpłatnego świadczenia zrealizowanego przez podatnika. Niemniej zasada
    ścisłej wykładni nie oznacza, że terminy użyte do zdefiniowania wskazanych zwolnień
    powinny być interpretowane w sposób, który pozbawiałby je skuteczności (zob.
    podobnie wyroki: z dnia 18 listopada 2004 r., Temco Europe, C-284/03, EU:C:2004:730,
    pkt 17; a także z dnia 25 lutego 2016 r., Komisja/Niderlandy, C-22/15, niepublikowany,
    EU:C:2016:118, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo).
    Ponadto, chociaż, jak wskazuje tytuł rozdziału, w ramach którego mieści się omawiany
    artykuł, zwolnienia przewidziane w tym artykule mają na celu uprzywilejowanie
    niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym, to jednak zwolnienia te nie
    dotyczą wszystkich rodzajów działalności wykonywanej w interesie publicznym, lecz
    jedynie tej działalności, która została w tym przepisie wymieniona i opisana w bardzo
    szczegółowy sposób (zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2013 r., Žamberk, C-18/12,
    EU:C:2013:95, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 26 lutego 2015 r.,
    VDP Dental Laboratory i in., C-144/13, C-154/13 i C-160/13, EU:C:2015:116, pkt 45).
    Analiza kontekstu art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy 2006/112 przemawia zatem za
    wykładnią, zgodnie z którą znajdujące się w tym przepisie pojęcie „sportu” ogranicza się
    do aktywności odpowiadających zwykłemu znaczeniu wyrazu „sport”, które cechują się
    niepozbawionym znaczenia elementem fizycznym, i nie obejmuje wszystkich
    aktywności mogących w ten bądź inny sposób wiązać się z tym pojęciem”.
    W opinii Rzecznika Generalnego przedstawionej 15 czerwca 2017 r. do sprawy C-90/16
    w pkt 18 wskazał on, iż „Po trzecie, Trybunał wypowiadał się w kwestii, jakie rodzaje
    aktywności mogą być uznane za sport. W sprawie Žamberk(9) uznał, że
    niezorganizowana, niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach
    aktywność sportowa jest objęta zwolnieniem. W sprawie Komisja/Niderlandy(10) orzekł,
    że wynajem łodzi rekreacyjnych nie może być traktowany jako aktywność sportowa,
    ponieważ łodzie te mogą być wykorzystywane w celach czysto rekreacyjnych (11).
    Sprawa ta nie dotyczyła jednak definicji sportu jako takiej, ponieważ nie kwestionowano
    w niej, że żeglarstwo może być uznane za sport”.
    Należy również odnieść się do wyroku TSUE z 21 lutego 2013 r. C-18/12, w którym
    Trybunał wskazał, że: „W odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy VAT należy
    stwierdzić, że przepis ten, według jego brzmienia, dotyczy uprawiania sportu i
    wychowania fizycznego w ogóle. Mając na względzie owo brzmienie, intencją
    rzeczonego przepisu nie jest przyznanie zwolnienia jedynie niektórym dziedzinom
    sportu (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Canterbury Hockey Club i Canterbury
    Ladies Hockey Club, pkt 27).
    Podobnie art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy VAT w celu jego stosowania nie wymaga, aby
    aktywność sportowa była podejmowana na określonym poziomie, na przykład
    zawodowym, ani też, aby ta aktywność była podejmowana w określony sposób, tj.
    regularnie lub w sposób zorganizowany bądź w celu uczestniczenia w zawodach
    sportowych, o ile jednak podejmowanie tej aktywności nie wpisuje się w ramy czystego
    wypoczynku i rozrywki”.

    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że jak wynika z przepisu art. 43
    ust. 1 pkt 32 ustawy, zwolnieniu nie podlegają m.in. usługi wynajmu sprzętu
    sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością. W tym przypadku odpłatne
    udostępnianie obiektów sportowych jest równoznaczne z ich wynajmem. Zatem,
    świadczona przez Państwo usługa udostępniania za pośrednictwem samorządowych
    jednostek budżetowych klubom sportowym, nie korzysta ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z uwagi na ww. wyłączenie w tym przepisie.
    Podsumowując, usługa udostępniania za pośrednictwem samorządowych jednostek
    budżetowych klubom sportowym obiektów sportowych na cele uprawiania sportu i
    wychowania fizycznego, nie korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 32 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym
    stanie faktycznym.
    Odnosząc się do powołanej w treści wniosku decyzji należy stwierdzić, że dotyczy ona
    innego stanu faktycznego aniżeli przedstawiony we wniosku oraz rozstrzyga w zakresie
    stosowania stawki obniżonej podatku VAT.
    Ponadto powołane przez Państwa w przedmiotowym wniosku wyroki sądu, nie mają
    mocy powszechnie obowiązującej. Sąd wyrokiem lub postanowieniem rozstrzyga
    wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia prawa i skutków prawnych
    tego naruszenia i jedynie w tej sprawie ma moc wiążącą. Ocena prawna i wskazania co
    do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz
    organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem
    powołane wyroki nie posiadają waloru wykładni powszechnej, co w praktyce oznacza,
    że nie stanowią one podstawy dla analogicznego rozstrzygnięcia przez organy
    podatkowe.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do
    przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego
    albo zdarzenia przyszłego.
    Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego.
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na
    wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację
    przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.

    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n Ordynacji
    podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się,
    jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem
    zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub
    objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.