Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1047.2024.1.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-21
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
wystawionych przez dostawców.
Słowa kluczowe: handel
obuwie
odliczenia-prawo do odliczenia
odzież
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia
    podatku naliczonego z faktur wystawionych przez dostawców.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której istotną część stanowi handel
    odzieżą i obuwiem. Jest czynnym podatnikiem VAT i dokonuje sprzedaży opodatkowanej
    podatkiem VAT. Działalność Wnioskodawcy jest związana z odsprzedażą odzieży i obuwia
    głównie poza terytorium Polski. W ramach wykonywania działalności Wnioskodawca
    nabywa towary na różnych platformach internetowych. Niektórzy z takich dostawców
    posiadają siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski, natomiast są oni
    zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku VAT w europejskim rejestrze podatników i
    w transakcjach z Wnioskodawcą posługują się zarówno polskim, jak i niemieckim
    numerem NIP.
    Wnioskodawca zajmuje się handlem odzieżą oraz obuwiem. Kupuje je ze stron
    Dostawców i prowadzi ich dalszą sprzedaż. Wszystkie dostawy realizowane są wyłącznie z
    magazynów na terytorium Polski. Wnioskodawca występuje w transakcjach handlowych
    jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą - posługując się polskim
    numerem NIP.
    Wnioskodawca posiada wystawione przez sprzedawców faktury VAT dokumentujące
    zakup obuwia i odzieży, mimo tego dostawcy często przy sprzedaży określają go jako
    podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej (sprzedaż na rzecz konsumenta).
    Wnioskodawca podczas transakcji wyraźnie podkreśla, że występuje jako podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą. W tym celu przy składaniu zamówienia podaje swój
    nr NIP. Na otrzymywanych fakturach sprzedawcy umieszczają numer NIP Wnioskodawcy,
    a faktury te spełniają wszystkie inne wymogi zawarte w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT.
    Zdarzają się jednak sytuacje, w przypadku faktur od dostawców, że na fakturze pojawia się
    zapis o treści: „Ten rachunek nie może zostać wykorzystany do odliczenia naliczonego
    podatku VAT, Zakup został dokonany wyłącznie do użytku osobistego”. Wynika z niego, że
    dostawcy nie określają Wnioskodawcy jako podmiotu prowadzącego działalność
    gospodarczą, tylko jako osobę fizyczną dokonującą czynności niezwiązanej bezpośrednio z
    jej działalnością gospodarczą. Dzieje się tak pomimo tego, iż Wnioskodawca podaje
    dostawcom dane osoby prawnej (sp. z o.o.) będącej przedsiębiorcą i dane spółki z o.o.
    (Nazwa i numer NIP) Wnioskodawcy są umieszczone na fakturach pochodzących od tych
    dostawców.
    Wnioskodawca jednak podkreśla, że każdorazowo dokonuje takiego zakupu wyłącznie na
    cele działalności gospodarczej. Dodać należy, że w tym przypadku faktura spełnia
    wszystkie wymogi zawarte w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT. Dostawcy mają pełną
    świadomość, że Wnioskodawca chce w dokonanej transakcji wystąpić jako podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą. Mimo tego identyfikują sprzedaż jako konsumencką
    i nie jest pewne czy wykazują je w swoich plikach JPK jako dostawy na rzecz podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą.
    Niektórzy dostawcy posługują się nazwą „rachunku” zamiast „faktury”. Natomiast
    dokument spełnia wszystkie wymogi formalne przewidziane w art. 106e ustawy o VAT,
    pozwalające uznać go za fakturę. Ponadto wspomniany art. 106e ustawy o VAT, który
    reguluje elementy obowiązkowe faktury nie przewiduje dla uznania dokumentu za

    fakturę, aby taki zwrot musiał pojawić się na samym dokumencie. Zatem, o tym, czy dany
    dokument należy uznać za fakturę przesądza spełnienie elementów wynikających z art.
    106e ustawy o VAT, a nie użycie samego zwrotu „faktura”, który nie jest obowiązkowy.
    Dostawcy oczywiście odprowadzają podatek VAT od tych transakcji, jednak nie jest pewne
    czy wykazują je jako sprzedaż na rzecz konsumentów czy też przedsiębiorcy.
    Dokonując zakupów u wyżej wymienionych dostawców, Wnioskodawca wyraża wyraźną
    chęć nabycia towarów jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. W trakcie procesu
    zamówienia towarów Wnioskodawca identyfikuję się jako przedsiębiorca podając dane
    swojej firmy - między innymi swój numer NIP oraz formę prawną prowadzonej
    działalności (sp. z o.o.). Pomimo wykazania chęci zakupu jako przedsiębiorca, dostawcy
    traktują sprzedaż swojego towaru jako dostawę na rzecz osoby nieprowadzącej
    działalności gospodarczej i nie jest pewne czy wykazują tę sprzedaż w swoich plikach JPK
    składanych do właściwego dla siebie Urzędu Skarbowego. Nabyty towar dostarczany jest
    na terytorium kraju i według ustaleń Wnioskodawcy dokonanych na podstawie listów
    przewozowych oraz możliwości śledzenia przesyłki towar nie przekracza granicy państw
    członkowskich. Należy wskazać, iż towar nabywany od dostawców służy Wnioskodawcy
    wyłącznie do dokonywania czynności opodatkowanej podatkiem VAT. Wnioskodawca nie
    nabywa towaru w żadnym przypadku jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności
    gospodarczej.
    W regulaminie firmy X widnieje informacja, iż „Platforma jest przeznaczona wyłącznie dla
    .... w celu sprzedaży produktów bezpośrednio konsumentom końcowym, dlatego też
    zakup produktów w celu odsprzedaży jest surowo zabroniony. ....”
    W regulaminie firmy Y widnieje informacja, iż „Składając zamówienie na stronie
    internetowej kupujący potwierdza, że działa wyłącznie w celach prywatnych....”
    Inny sprzedawca Z.
    Oferty na stronach internetowej są zatem skierowane do konsumentów, którzy dokonują
    zakupu do celów niezwiązanych z działalnością komercyjną ani zawodową, a pomimo to
    dostawca dokonuje transakcji na rzecz Wnioskodawcy, który wyraża wyraźną chęć zakupu
    jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą co podkreśla poprzez podanie
    swojego numeru NIP oraz danych firmowych już na etapie zamawiania towaru tym
    samym akceptuje fakt, że Wnioskodawca działa jako podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą.
    Faktury wystawiane przez dostawców spełniają wszelkie wymogi formalne zawarte w art.
    106e ustawy o VAT. Niektórzy dostawcy w fakturach wskazują polski numer rejestracji
    VAT, natomiast inni wskazują numer VAT innych państw członkowskich. W żadnym
    przypadku nie dochodzi do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    W związku z powyższym Wnioskodawca ma wątpliwość co do odliczenia podatku VAT
    wykazanego w fakturach od dostawców.

## Pytanie

Przy uwzględnieniu powyższego stanu faktycznego, czy Wnioskodawcy przysługuje prawo
    do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Dostawców?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów od dostawców.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia
    przysługuje w takim zakresie w jakim nabywane towary służą czynnością opodatkowanym.

    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikającego z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    Jak wynika z przytoczonych przepisów zasadniczą przesłanką o charakterze materialnym
    warunkującą powstanie u nabywcy będącego podatnikiem, prawa do odliczenia jest
    związek danego zakupu z dokonywaną przez podatnika sprzedażą opodatkowaną.
    Wnioskodawca bezsprzecznie identyfikuje się w transakcjach z dostawcami jako podatnik
    prowadzący działalność gospodarczą wskazując numer NIP w procesie składania
    zamówienia. Potencjalny brak wykazania takich transakcji odrębnie w pliku JPK_VAT przez
    sprzedawców, który jest wynikiem błędnego postępowania tych sprzedawców nie może
    definitywnie pozbawiać Wnioskodawcy prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT.
    Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całość lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego. Nieprawidłowość złożenia JPK_VAT przez sprzedawcę nie
    została wymieniona w tym przepisie jako przesłanka skutkująca brakiem możliwości
    realizacji prawa do odliczenia.
    Warto również wskazać, że w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT został wymieniony katalog
    elementów obligatoryjnych jakie powinny znaleźć się na fakturze. W świetle powyższego
    możemy zatem wskazać, że faktury są dokumentem sformalizowanym z określonymi
    elementami obowiązkowymi. Zasadniczo zatem prawidłowo wystawiona faktura daje
    prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT. Oznacza to, że nie można uznać za
    prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze,
    które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi
    podmiotami. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy
    formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe.
    Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w
    przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego
    określenia wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe.
    Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT będzie również zachowane w przypadku,
    gdy faktura zawiera zwrot następującej treści: „Ten rachunek nie może zostać
    wykorzystany ...”. O tym, czy podatnik ma prawo do odliczenia decydują przesłanki
    obiektywne, tj. związek zakupu z czynnościami opodatkowanymi, przy jednoczesnym
    braku wystąpienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 88 ustawy o VAT. Prawo
    do odliczenia podatku VAT jest jedną z fundamentalnych zasad tego podatku i nie może
    być ograniczone w drodze jednostronnej decyzji sprzedawcy, jeżeli spełnione zostały
    warunki nabycia takiego prawa wynikające z przepisów ustawy.
    Prawo do odliczenia będzie Wnioskodawcy przysługiwało również w przypadku
    dokumentu, który spełnia wszystkie elementy przewidziane dla faktury wynikające z art.
    106e ustawy o VAT, a na którym dostawca nie posłużył się nazwą „faktura” a „rachunek”.
    Zwrot „faktura” nie jest elementem obowiązkowym wynikającym z art. 106e ustawy o VAT.
    Dla uznania dokumentu za fakturę konieczne jest spełnienie pozostałych elementów
    wynikających z tego przepisu, co w przedstawionych okolicznościach jest zrealizowane.
    Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalona praktyka orzecznicza TSUE. Jak
    wynika z wyroku z 15 września 2016 r. w sprawie C-518/14 (...) należy uznać, że zgodnie z
    zasadą neutralności VAT, uchybienia formalne faktury, np. brak numeru NIP, nie
    prowadzą do utraty prawa do odliczenia tego podatku, pod warunkiem, że nie zachodzi

    ryzyko oszustwa lub świadomego nadużycia prawa. W swoim wyroku TSUE po raz kolejny
    przypomniał, że prawo do odliczenia jest podstawową zasadą wspólnego systemu VAT.
    Jednym z głównych założeń tego systemu jest bowiem uwolnienie przedsiębiorcy od
    ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach całej prowadzonej działalności
    gospodarczej. Trybunał podkreślił również, że prawo do odliczenia podatku naliczonego
    zostaje przyznane podatnikowi już w momencie spełnienia przez niego tzw. materialnych
    przesłanek odliczenia, nawet jeżeli nie są spełnione niektóre wymogi formalne, np.
    podatnik nie posiada (jeszcze) faktury lub zawiera ona błędy. Zdaniem TSUE, w katalogu
    materialnych przesłanek odliczenia, do których zalicza się posiadanie przez podmiot
    odliczający VAT statusu podatnika w rozumieniu przepisów Dyrektywy VAT oraz
    wykorzystywanie przez podatnika towarów i usług stanowiących podstawę do odliczenia
    do wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, nie mieści się okoliczność
    posiadania przez podatnika prawidłowej faktury.
    Dysponowanie prawidłową i uwolnioną od błędów czy braków fakturą jest więc wyłącznie
    wymogiem formalnym wyznaczającym okres realizacji prawa do odliczenia, a nie
    warunkującym samą możliwość odliczenia. Zgodnie z zasadą neutralności VAT, uchybienia
    formalne faktury, takie jak brak numeru VAT (numeru NIP), nie prowadzą do utraty prawa
    do odliczenia tego podatku przez podatnika, pod warunkiem, że nie zachodzi ryzyko
    oszustwa lub świadomego nadużycia prawa. Zasada neutralności VAT powinna zaś być
    interpretowana w taki sposób, aby podatek nie był obciążeniem dla przedsiębiorców
    zarówno w zakresie prawa do odliczenia, jak i odsetek związanych z ewentualną
    zaległością wynikającą z niedochowania wymogów formalnych odliczenia. Szczególnego
    podkreślenia w kontekście omawianego wyroku wymaga również rozciągnięcie przez
    TSUE zasady neutralności VAT na ewentualne odsetki za zwłokę wynikające z przyczyn
    formalnych, jeżeli materialnoprawne przesłanki odliczenia zostały spełnione. Wynika z
    tego, że jeżeli podatnik faktycznie nabył towary (usługi) służące mu do wykonywania
    czynności opodatkowanych i w dodatku dysponuje fakturą, to prawo do odliczenia
    powinno mu przysługiwać (...). Nie jest dopuszczalne, w świetle przepisów Dyrektywy VAT,
    odsuwanie tego prawa w czasie i naliczanie odsetek od zaległości z uwagi na np. - będący
    kanwą przedmiotowego sporu - brak wykazania numeru identyfikacji podatkowej na
    fakturze. TSUE podkreślił, że państwa członkowskie mają prawo do ustanawiania w swoich
    wewnętrznych regulacjach sankcji z tytułu niespełnienia wymogów formalnych
    dotyczących prawa do odliczenia w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku i
    uniknięciu oszustw. Sankcje te nie mogą jednak wykraczać ponad to, co jest konieczne do
    osiągnięcia tych celów (zasada proporcjonalności). Nie mogą także podważać zasady
    neutralności VAT. Zdaniem TSUE, sankcją za naruszenie (niedopełnienie) wymogów
    formalnych nie może być odmowa (nawet czasowa) prawa do odliczenia VAT. Taka sankcja
    ma bowiem charakter dysproporcjonalny do skali uchybienia podatnika.
    Analogiczna koncepcja znajduje również potwierdzenie w wydawanych przez organy
    podatkowe interpretacjach indywidualnych. Przykładowo:
      - 0114-KDIP1-2.4012.151.2024.1.GK;
      - 0112-KDIL1-1.4012.303.2019.1.AK;
      - 0113-KDIPT1-2.4012.269.2023.1.PRP;
      - 0114-KDIP1-3.4012.42.2022.1.KP;
      - 0113-KDIPT1-2.4012.269.2023.1.PRP;
      - 0112-KDIL1-2.4012.287.2021.2.DS.
    Podsumowując, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    z faktur wystawionych przez dostawców w okolicznościach przedstawionych we wniosku,
    jeżeli nabywane towary służą Wnioskodawcy do czynności opodatkowanych i nie zachodzą
    przesłanki negatywne z art. 88 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. Zgodnie z tym przepisem:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki,
    tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i
    usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Na mocy art. 88 ust. 3a ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy:
      1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
      a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący;
      b) (uchylona)
      2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
        zwolniona od podatku;
      3) (uchylony)
      4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
      a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych
        czynności,
      b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla
        których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,

      c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
        Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
      5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
        przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
      6) (uchylony)
      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
        czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na
        fakturze – w części dotyczącej tych czynności.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien
    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Zakres informacji, jakie powinna zawierać faktura wskazany został w art. 106e ust. 1
    ustawy.
    Stosownie do treści art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;

      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
      otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
      określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
      kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7
      i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem (...)
    Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura
    powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować
    rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć
    faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub
    usługi, który powinien wynikać z zawartej umowy.
    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.
    Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury
    muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy
    sprzecznie z jej treścią wskazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało
    bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura
    potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez
    art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki
    merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie
    lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia
    wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że prawo do odliczenia podatku
    naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z
    konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej.
    Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a VI
    Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
    członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej. To samo wynika z art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.
    UE. L Nr 347 str. 1 ze zm.). Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie

    przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności
    wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178
    lit. a tej Dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220,
    art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy. Sama faktura nie tworzy prawa do
    odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem
    wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z
    13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342
    /87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z
    prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw
    towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do
    podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu
    działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne.
    Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został
    wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę
    stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Prawo do
    odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego powstałego
    na poprzednim etapie obrotu.
    Zatem sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą
    przesłanką do realizacji prawa do dokonania obniżenia podatku należnego.
    Aby powstało prawo do odliczenia, u wystawcy faktury podatek VAT musi być
    wymagalny, co oznacza, że powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz powstała także podstawa
    opodatkowania z tytułu zrealizowania jednej z czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność związaną z odsprzedażą odzieży
    i obuwia głównie poza terytorium Polski. W ramach wykonywania działalności nabywają
    Państwo towary na różnych platformach internetowych. Niektórzy z takich dostawców
    posiadają siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski, natomiast są oni
    zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku VAT w europejskim rejestrze podatników i
    w transakcjach z Państwem posługują się zarówno polskim, jak i niemieckim numerem
    NIP. Dokonując zakupów u wyżej wymienionych dostawców, wyrażają Państwo wyraźną
    chęć nabycia towarów jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. W trakcie procesu
    zamówienia towarów identyfikują się Państwo jako przedsiębiorca podając dane swojej
    firmy - między innymi swój numer NIP oraz formę prawną prowadzonej działalności (sp. z
    o.o.). Nabyty towar dostarczany jest na terytorium kraju i według Państwa ustaleń
    dokonanych na podstawie listów przewozowych oraz możliwości śledzenia przesyłki towar
    nie przekracza granicy państw członkowskich. Towar nabywany od dostawców służy
    Państwu wyłącznie do dokonywania czynności opodatkowanej podatkiem VAT, nie
    nabywają Państwo towaru w żadnym przypadku jako osoba fizyczna nieprowadząca
    działalności gospodarczej. Faktury wystawiane przez dostawców spełniają wszelkie
    wymogi formalne zawarte w art. 106e ustawy o VAT.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości, należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1
    ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa
    do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów
    lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności
    gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego
    działalności opodatkowanej.
    Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu
    podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje
    lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie realizowania zakupów,

    zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się
    tym, że podatnik – aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie
    musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie
    wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Przy czym należy podkreślić, że faktura stanowi podstawę dla nabywcy towaru lub usługi
    do odliczenia podatku naliczonego, bowiem z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy wynika, że
    podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z faktury.
    W analizowanej sprawie, wskazali Państwo, że towar nabywany od dostawców służy
    wyłącznie do dokonywania czynności opodatkowanej podatkiem VAT, a faktury
    wystawione przez dostawców zawierają wszelkie wymogi formalne zawarte w art. 106e
    ustawy. Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w
    zasadzie nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem
    zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego
    fundamentalne prawo. Możność wykonania tego prawa powinna być zapewniona
    niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od
    transakcji związanych z zakupami.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane regulacje prawne
    stwierdzić należy, że skoro w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywają
    Państwo – jako czynny, zarejestrowany podatnik VAT – towary, które wykorzystują do
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT, to przysługuje Państwu prawo do obniżenia
    kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego zawartego na
    otrzymanych fakturach, gdyż spełniony jest warunek niezbędny do dokonania takiego
    obniżenia, określony w art. 86 ust. 1 ustawy, tj. związek zakupionego towaru z
    czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT wykonywanymi przez Państwa w ramach
    działalności gospodarczej.
    W konsekwencji przy braku zaistnienia negatywnych przesłanek wymienionych w art.
    88 ustawy, przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego, na
    podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, z faktur wystawionych przez dostawców.
    Podsumowując, w opisanym stanie faktycznym, Państwo (czynny podatnik VAT),
    zawierając transakcję z dostawcami będącymi czynnym podatnikiem VAT, mającymi
    siedzibę poza Polską mają prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur
    wystawionych przez tych dostawców.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej

    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Odnośnie natomiast powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważam,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i
    należy je traktować indywidualnie.
    Ponadto, odnosząc się do powołanego przez Państwa w przedmiotowym wniosku wyroku
    sądu, wyjaśniam, że powołany wyrok jest rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie,
    osadzonym w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawęża. Zatem wskazany
    we wniosku wyrok sądu nie ma wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.