Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.104.2025.3.IN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-06
Teza: W zakresie powstania przychodów z praw autorskich z tytułu
sprzedaży licencji na Aplikację w myśl art. 28j ust. 1 pkt 2 lit e)
ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: aplikacja
licencja
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
prawa-prawa autorskie
wytworzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
spółek kapitałowych-Warunki opodatkowania ryczałtem
od dochodów spółek kapitałowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 2-art. 28j-ust. 1-pkt 2-lit. e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie przyjęcia, że przychody, które będzie osiągała Spółka nie
    stanowią przychodów z praw autorskich w tym z tytuły zbycia tych praw, o których mowa
    w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT.
    Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 7 kwietnia 2025 r. (data wpływu
    7 kwietnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z innymi osobami fizycznymi zamierza w roku 2025 założyć spółkę
    kapitałową (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) (dalej: „Spółka”) z siedzibą na
    terenie Rzeczypospolitej Polskiej w celu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie
    Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka będzie miała nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce. Spółka będzie polskim rezydentem podatkowym i podlegać będzie opodatkowaniu
    w Polsce od całości osiąganych dochodów niezależnie od miejsca ich uzyskania. Spółka
    zostanie zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Przedsiębiorców. W roku 2025 r. Spółka
    zamierza wybrać opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek. Jednocześnie
    zaznaczam, że jestem świadomy konieczności spełnienia wszystkich warunków niniejszej
    formy opodatkowania - tym samym kwestie inne aniżeli te zadane w pytaniu - nie będą
    przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Przeważającym przedmiotem działalności Spółki będzie działalność związana z
    wydawaniem programów użytkowych (PKWiU 58.29.2). Przedmiotem działalności Spółki
    będzie tworzenie oprogramowania komputerowego w formie aplikacji (dalej: „Aplikacji”)
    oraz jego udostępnianie na platformie sprzedażowej A. (dalej: „Platforma”). Tworzone
    aplikacji będą wykonywać różnorodne funkcje. Jako pierwsze aplikacje Spółka zamierza
    wprowadzić na Platformę aplikację rozrywkową w formie gry „B”, następnie Spółka
    zamierza także wprowadzić aplikację w zakresie Zdrowie/Fitness oraz różnorodne
    aplikację których celem jest wspieranie wydajności pracy. Aplikacje będą dostępne dla
    użytkowników końcowych na Platformie nieodpłatnie, jednak z możliwością dokupienia
    dodatkowych funkcji w formie subskrypcji. Subskrypcja będzie płatna w modelu
    wybranym przez Użytkownika, czyli tygodniowa opłata/miesięczna opłata/kwartalna opłata
    /roczna opłata. Oprócz tworzenia aplikacji Spółka zamierza je stale rozwijać i
    modyfikować, dodając nowe funkcje, poprawiając wydajność oraz wdrażając innowacyjne
    rozwiązania mające na celu przyciągnięcie nowych użytkowników. Pomiędzy Spółka a
    Platformą zostanie zawarta Umowa Licencyjna Programu (dalej: „Umowa”). Zgodnie z
    Załącznikiem uzupełniającym 2 do Umowy, Spółka wyznacza C. i Podmioty Zależne C.
    (łącznie „C.”) jako (i) przedstawiciela odpowiedzialnego za wprowadzanie na rynek
    Licencjonowanych Aplikacji oraz ich dostawę Użytkownikom Końcowym. Na podstawie
    Umowy Spółka zleca C. i daje C. stosowne upoważnienie na wszystkie czynności,
    niezbędne do poprawnego wprowadzenia Aplikacji na rynek oraz udostępnianie Aplikacji
    użytkownikom końcowym. Opłaty z tytułu subskrypcji w Aplikacjach tworzonych przez
    Spółkę najpierw trafiają do właściciela Platformy, czyli C. Po potrąceniu należnej prowizji
    zgodnie z Umową, C. okresowo wypłaca Spółce środki wynikające z zakupionych
    subskrypcji. Zgodnie z Załącznikiem uzupełniającym 2, C. może pobrać określone w
    Umowie prowizje w zamian za swoje usługi przedstawiciela lub pośrednika. Należy
    podkreślić, że C. nie wypłaca Spółce żadnych środków pieniężnych w zamian za udzielenie
    licencji na tworzone przez Spółkę Aplikacje. Wynika to z postanowień Umowy, zgodnie z
    którymi C. przekazuje Spółce wyłącznie kwoty pochodzące od Użytkowników Końcowych,
    po potrąceniu należnych prowizji. Potwierdza to również fakt, że w przypadku braku
    zakupów dokonanych przez Użytkowników Końcowych C. nie przekaże Spółce żadnych
    środków, co dowodzi nieodpłatności udzielonej przez Spółkę licencji. Faktycznie Spółka
    będzie uzyskiwała środki za sprzedaż dodatkowych funkcji w tworzonych przez Spółkę
    Aplikacjach.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

    Spółka udziela nieodpłatnej licencji C. w celu poprawnej dystrybucji aplikacji na rynku oraz
    udostępniania aplikacji użytkownikom końcowym. W wyniku tej licencji C. nabywa
    majątkowe prawa autorskie, w związku z tym majątkowe prawa autorskie będą
    przenoszone.
    W przypadku przychodów uzyskiwanych z tytułu subskrypcji na używanie
    oprogramowania (Aplikacji) nie będą przenoszone majątkowe prawa autorskie.
    Użytkownik końcowy Aplikacji nie będzie uprawniony do powielania, kopiowania,
    modyfikacji czy udzielania sublicencji.
    Pytania
    1) Czy Spółka sprzedając stworzone przez Spółkę Aplikacje poprzez Platformę na
      podstawie nieodpłatnej licencji, powinna otrzymany przychód potraktować, jako
      przychód z praw autorskich, w tym z tytułu zbycia tych praw i powinna wobec niego
      zastosować limit, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o CIT?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym przychody, które będzie osiągała
      Spółka z tytułu sprzedaży subskrypcji na używanie oprogramowania (Aplikacji)
      użytkownikom końcowym, nie stanowią przychodów z praw autorskich, w tym z tytułu
      zbycia tych praw, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e Ustawy CIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Moim zdaniem, sprzedaż stworzonych przez Spółkę Aplikacje poprzez Platformę na
    podstawie nieodpłatnej licencji nie generuje przychodu z praw autorskich, w tym z tytułu
    zbycia tych praw, i tym samym nie powinien zastosować wobec niego limitu, o którym
    mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    W myśl art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT opodatkowaniu ryczałtem może podlegać
    podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia łącznie określone warunki, m.in.
    mniej niż 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku podatkowym,
    liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług, pochodzi z
    praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2509), dalej powoływanej jako „upapp”
    przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i
    sposobu wyrażenia (utwór).
    Zgodnie z art. 74 ust. 1 upapp, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory
    literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Za przychód na gruncie podatku dochodowego uważa się trwałe przysporzenie
    majątkowe faktycznie otrzymane lub przychody należne jeszcze nie otrzymane, a są to w
    szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych rzeczy i
    praw majątkowych. W zamian za udzielenie licencji Spółka nie będzie otrzymywała
    należności licencyjnych, bowiem świadczenie to będzie miało charakter nieodpłatny i tym
    samym nie można mówić o przychodzie z tytułu praw autorskich, o którym mowa w art.
    28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT. Jak już było wskazane, przychody Spółki będą pochodzić
    od Użytkowników Końcowych za pośrednictwem C. wyłącznie za sprzedaż dodatkowych
    funkcji w formie subskrypcji w Aplikacjach stworzonych przez Spółkę Użytkownikom
    Końcowym.
    Przedstawione stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w doktrynie, która
    bezpośrednio wskazuje na obowiązujące orzecznictwo, tj. „Podatnik musi realizować obrót
    mniejszy niż z 50% z tych usług. Jeśli udostępnia je bezpłatnie, to nie tworzy obrotu i nie

    stanowi ograniczenia dla rozliczania ryczałtu od dochodów spółek (wyrok WSA w
    Szczecinie z 21 grudnia 2022 r., I SA/Sz 623/22, LEX nr 3458159).” (Małecki Paweł,
    Mazurkiewicz Małgorzata. CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XIV).
    Ad 2
    W mojej ocenie, przychody, które będzie osiągała Spółka z tytułu sprzedaży subskrypcji na
    używanie oprogramowania użytkownikom końcowym, nie stanowią przychodów z praw
    autorskich, w tym z tytułu zbycia tych praw, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e
    Ustawy CIT.
    Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, opodatkowaniu ryczałtem może podlegać
    podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, pod warunkiem spełnienia warunków
    określonych w tym przepisie, m.in. gdy mniej niż 50% przychodów z działalności
    osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty
    należnego podatku od towarów i usług, pochodzi z praw autorskich lub praw własności
    przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw.
    W celu określenia zakresu praw autorskich według polskich przepisów, należy odnieść się
    do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2509; dalej: „upapp”) w myśl którego, przedmiotem
    prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia (utwór). W myśl art. 74 ust. 1 upapp, programy komputerowe podlegają
    ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 zdanie pierwsze ww. ustawy ochrona przyznana
    programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Jak wskazuje
    powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od formy
    (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu
    maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd.
    Stosownie do treści art. 74 ust. 4 upapp, autorskie prawa majątkowe do programu
    komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
    1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w
      części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu
      komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody
      uprawnionego;
    2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
    3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego
      kopii.
    Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim,
    przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.
    Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa
    autorskiego. Jednocześnie możliwe jest przeniesienie praw czy też udzielenie prawa do
    korzystania z autorskich praw majątkowych w stosunku do programu komputerowego.
    Zgodnie z art. 41 ust. 2 upapp, umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub
    umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji
    wyraźnie w niej wymienione.
    Jak wskazuje natomiast art. 53 ww. ustawy, umowa o przeniesienie autorskich praw
    majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Oznacza to,
    że niezachowanie formy pisemnej powoduje bezwzględną nieważność takiej umowy,
    wobec czego nie wystąpi skutek w postaci zamierzonego przeniesienia praw. W tym

    miejscu wskazać należy, że Subskrypcja to abonamentowa (czasowa) forma
    licencjonowania. Umożliwia ona użytkownikowi dostęp do określonego pakietu licencji
    przez określony czas, oczywiście z możliwością stałego ich odnawiania. Istotą licencji
    prawa autorskiego jest udzielenie prawa do korzystania z utworu (a właściwie praw do
    utworu, a nie utworu jako „egzemplarza”) oraz określenie pól eksploatacji tego utworu.
    Jak stanowi natomiast art. 75 ust. 2 i 3 upapp, nie wymaga zezwolenia uprawnionego:
    1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu
      komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana
      równocześnie z programem komputerowym;
    2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w
      celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z
      egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności
      upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania,
      przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;
    3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2,
      jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia
      współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi
      programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
      a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do
        korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę
        działającą na ich rzecz,
      b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo
        dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,
      c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego,
        które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.
    3. Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być:
    1) wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania niezależnie stworzonego
      programu komputerowego;
    2) przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania
      niezależnie stworzonego programu komputerowego;
    3) wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu programu
      komputerowego o istotnie podobnej formie wyrażenia lub do innych czynności
      naruszających prawa autorskie.
    Powyższe przepisy wskazują na zakres działania, który nie narusza autorskich praw
    majątkowych do programu komputerowego i nie wymaga zezwolenia uprawnionego.
    Istotna jest także regulacja zawarta w art. 52 ust. 1 upapp, zgodnie, z którą: jeżeli umowa
    nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia
    autorskich praw majątkowych do utworu. Zauważyć należy, że w przypadku licencji
    użytkownika końcowego nie dochodzi do udzielenia prawa do korzystania z autorskich
    praw majątkowych w stosunku do programu komputerowego w rozumieniu ww. przepisu,
    a jedynie do udzielenia prawa do używania określonego egzemplarza utworu (np. poprzez
    dostęp do korzystania z oprogramowania dla określonej ilości użytkowników).
    W szczególności, w przypadku licencji użytkownika końcowego, użytkownik ten nie
    uzyskuje praw do czerpania korzyści z autorskich praw majątkowych na zasadach
    przewidzianych w art. 74 ust. 4 upapp, tj. do:
        trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub
        w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
        wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania

        programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
        wymagają zgody uprawnionego;
        tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
        programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
        rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub
        jego kopii.
    W kontekście powyższych rozważań, należy stwierdzić, że należność z tytułu sprzedaży
    subskrypcji na używanie oprogramowania użytkownikom końcowym, która nie obejmuje
    uprawnień wynikających z art. 74 ust.4 upapp nie będzie stanowiło przychodu z praw
    autorskich, w tym z tytułu zbycia tych praw. W doktrynie przyjmuje się, że „Przedmiotem
    LUK (licencji użytkownika końcowego) nie są prawa autorskie. Jest to umowa uprawniająca
    do używania egzemplarza utworu. Pojęcie egzemplarza należy rozumieć szeroko,
    obejmując nim również „egzemplarze” niematerialne (np. plik cyfrowy). Zastosowane w
    nazwie „licencja użytkownika końcowego” słowo „użytkownik” (user) odpowiada, zatem
    treści umowy. Jej istotą jest korzystanie z egzemplarza dzieła - stosując określenie
    upraszczające - dla własnych potrzeb użytkownika. Użytkownik końcowy nie korzysta z
    praw do utworu, a zatem nie przysługują mu uprawnienia przynależne właścicielowi praw
    autorskich oraz delegowane na mocy stricte licencji licencjobiorcy. Zagadnienie, czy LUK
    jest licencją w rozumieniu prawa autorskiego, pozostaje poza zakresem omawianej
    tematyki. Porównując zakres uprawnień licencjobiorcy i użytkownika końcowego, można
    wskazać jednoznaczną granicę pomiędzy tymi pojęciami - brak korzystania z utworu na
    tzw. polach eksploatacji w przypadku LUK. Uzasadnia to tezę, że słowo „licencja” ma w
    przypadku LUK charakter potoczny, a nie prawny. Korzystanie z „egzemplarza” dzieła
    autorskiego przez użytkownika końcowego może bazować na umowie licencji końcowej
    lub nabycia określonego dobra. Nabywanie dóbr (materialnych i niematerialnych)
    dotyczyć może rzeczy (praw) wytworzonych dzięki prawom autorskim (zawierających „w
    sobie” dzieła autorskie). W wielu przypadkach stwierdzenie, że nie mamy do czynienia z
    żadną formą użytkowania praw autorskich jest bezsporne i zgodne z powszechną intuicją
    prawną. Na przykład zakup książki (zawierającej prawa autorskie autora tekstu, autora
    ilustracji, tłumacza i in.), filmu (zawierającego prawa autorskie twórców filmu), gry
    komputerowej (zawierającej prawa autorskie do programu komputerowego, muzyki,
    grafiki, głosów aktorów i in.), samochodu lub komputera (zawierających liczne
    zamontowane programy komputerowe) w sposób oczywisty oznacza jedynie zakup
    rzeczy, z której korzystać może nabywca, bez uzyskania jakichkolwiek uprawnień
    prawnoautorskich. Są to przykłady oczywiste.” (tak: J. Sekita, Rozliczanie podatku u źródła,
    Wolters Kluwer 2017).
    Zatem sprzedaż subskrypcji na używanie oprogramowania użytkownikowi końcowemu,
    nie stanowi licencji w rozumieniu upapp, gdyż nie obejmuje ona takich pól eksploatacji,
    jak choćby prawo do: modyfikowania, kopiowania, powielania, trwałego lub czasowego
    zwielokrotnienia programu. W przypadku nabycia licencji typu end-user nie dochodzi
    ponadto do przeniesienia na nabywcę oprogramowania praw do używania praw
    autorskich (i praw pokrewnych). Nabywca tego typu oprogramowania nabywa bardzo
    wąski zakres uprawnień, które sprowadzają się do użytkowania nabytego egzemplarza
    oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem.
    W konsekwencji zapłata za możliwość korzystania z programu komputerowego na własny
    użytek nie stanowi należności licencyjnej w myśl powołanych wyżej przepisów upapp. Z
    powyższych rozważań wynika, że w przypadku wskazanej we wniosku sprzedaży
    subskrypcji na używanie oprogramowania użytkownikom końcowym nie będzie
    dochodziło do przejścia praw majątkowych.
    Zatem uzyskiwane przez Spółkę należności z tytułu sprzedaży ww. subskrypcji na
    używanie oprogramowania, mającej charakter tzw. licencji typu end-user (tj. użytkownika

    końcowego), nie będą stanowić przychodów z praw autorskich, w tym z tytułu zbycia tych
    praw, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e Ustawy o CIT. Prawidłowość powyższego
    stanowiska potwierdza interpretacja z dnia 31 stycznia 2023 r., Znak: 0111-KDIB2-
    1.4010.738.2022.1.AR.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo Organ zauważa, że przeanalizował powołaną przez Pana we wniosku
    interpretację indywidualną. Wskazać należy, że została wydana w innym stanie faktycznym
    i jest wiążąca tylko dla podmiotu, którego sprawa dotyczy oraz przestawionego przez
    niego stanu faktycznego.
    Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Pana wyroku należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.