Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.100.2025.1.TW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-29
Teza: Możliwość skorzystania z tzw. ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce zamieszkania
miejsce-miejsce zamieszkania-zmiana miejsca
zamieszkania
obowiązek-obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
ulga-ulga na powrót
ulga-ulga podatkowa
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 39
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 44

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 25 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W sierpniu 2021 roku wyjechała Pani z partnerem do Szwecji w celu podjęcia studiów
    wyższych. Od tego momentu mieszkała tam Pani nieprzerwanie aż do sierpnia 2025 roku.
    Pani miejsca zamieszkania w Szwecji przedstawiały się następująco:
    • (...): od 08.2021
    • (...): od 01.07.2022
    • (...): 01.06.2024-22.08.2025.
    W Szwecji była Pani zameldowana i zarejestrowana jako rezydent (otrzymała Pani
    personnummer), a szwedzki dokument tożsamości (ID) został Pani wydany w lutym 2022
    roku. Posiada Pani również oficjalny certyfikat rejestracji na studia, który potwierdza
    podjęcie nauki w pełnym wymiarze czasu na szwedzkiej uczelni od 08.2021 do 01.2024.
    W 2022 roku studiowała Pani w Szwecji w pełnym wymiarze czasu. Przez cały ten rok
    kontynuowała Pani wynajmowanie mieszkania najpierw w (...) a później w (...). Nie
    posiadała Pani w Polsce żadnych składników majątkowych ani stałych zobowiązań (takich
    jak działalność gospodarcza, stałe zatrudnienie, nieruchomości, kredyty itp.).
    W okresie od 15 czerwca do 30 sierpnia 2022 roku odbyła Pani w Polsce wakacyjny,
    tymczasowy, płatny staż w firmie (...) na podstawie umowy o praktyki. Staż rozpoczęła Pani
    w celach rozwojowych gdyż był on zgodny z Pani edukacją. Według umowy staż trwał do
    15 września 2022, natomiast zakończyła go Pani wcześniej i wróciła na studia do Szwecji
    31.08.2022.
    W czasie tego stażu nie wynajmowała Pani mieszkania w Polsce a zatrzymywała się u
    rodziny. Dochód ze stażu, w sumie w wysokości (...) tys. złotych, został przez Panią
    rozliczony podatkowo w Polsce jako osoby z ograniczonym obowiązkiem podatkowym.
    W 2023 roku była Pani zatrudniona w Szwecji przez (...) w (...) w wymiarze 40% etatu od
    stycznia do marca oraz od kwietnia do czerwca. Nadal przebywała Pani i mieszkała w
    Szwecji, bez zmiany centrum interesów życiowych.
    Studia w pełnym wymiarze czasu zakończyła Pani w styczniu 2024 roku, a dyplom
    otrzymała w grudniu 2024 roku.
    Do sierpnia 2025 roku przebywała Pani w (...) z partnerem w wynajmowanym mieszkaniu
    szukając zatrudnienia oraz uczęszczając na lekcje języka szwedzkiego, a następnie 22
    sierpnia 2025 r. wróciła Pani na stałe do Polski i rozpoczyna pracę w Polsce 1 września
    2025 w ramach umowy o pracę.
    We wszystkich latach 2022, 2023 i 2024 przebywała Pani w Szwecji przez ponad 183 dni
    rocznie. W tym czasie Pani centrum interesów życiowych i gospodarczych znajdowało się
    w całości poza terytorium Polski.
    W celu potwierdzenia swojego miejsca pobytu w Szwecji posiada Pani wydruk ze
    szwedzkiego systemu urzędowego zawierający informację o rejestracji w poszczególnych
    adresach wraz z datami z pieczątką urzędu. Daty rejestracji przez urząd w nowych
    miejscach zamieszkania to odpowiednio: 21.09.2021, 22.08.2022 oraz 24.06.2024.

    Posiada też Pani certyfikat rezydencji na stan z dnia 15.06.2025 roku oraz szwedzki dowód
    osobisty wydany w lutym 2022 roku. Dodatkowo posiada Pani umowy najmu mieszkań w
    Szwecji. Umowa najmu w (...) posiada dane Pani i Pani partnera, natomiast w przypadku
    (...) i (...) umowy zostały zawarte przez Pani partnera, dlatego nie zawierają Pani danych
    osobowych, jednak wskazują te same adresy i okresy, które widnieją w rejestrze
    urzędowym oraz dane Pani partnera są zgodne z Pani pierwszą umową najmu w (...).

## Pytanie

Czy po powrocie do kraju 22.08.2025 przysługuje Pani ulga podatkowa na powrót z
    zagranicy, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, począwszy od roku podatkowego 2025?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie spełnia Pani warunki do skorzystania z ulgi na powrót z zagranicy,
    ponieważ:
    • przez co najmniej trzy lata (2022, 2023, 2024) przebywała Pani za granicą (w Szwecji)
    ponad 183 dni rocznie,
    • w tym czasie studiowała Pani w Szwecji w pełnym wymiarze czasu i przez część czasu
    pracowała na podstawie umowy o pracę,
    • centrum Pani interesów życiowych i gospodarczych nie znajdowało się w Polsce,
    • nie posiadała Pani w Polsce żadnych składników majątkowych ani stałych zobowiązań,
    • dochód ze stażu w Polsce w 2022 roku został przez Panią rozliczony jako osoba z
    ograniczonym obowiązkiem podatkowym, nie posiadała Pani polskiej rezydencji
    podatkowej,
    • od sierpnia 2025 roku jest Pani polskim rezydentem podatkowym,
    • powrót do Polski nastąpi po co najmniej trzech latach nieprzerwanego pobytu i
    rezydencji za granicą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Wyjaśniam, że podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)
    jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej
    ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
      a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
      stosunku pracy,
      b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
      c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
      opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o

      zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych,
      d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
      świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
      macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 43 omawianej ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
      1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
      2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      okresie obejmującym:
      a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      3) podatnik:
      a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
      Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
      należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
      Szwajcarskiej lub
      b) miał miejsce zamieszkania:
      - nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
      członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie
      Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii,
      Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub
      Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
      - na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
      kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
      4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania
      dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
      zwolnienia, oraz
      5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
      podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 21 ust. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie
      może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a)
    tiret 13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów
    osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez
    podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po
    dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne, aby
    przeniesienie miejsca zamieszkania miało miejsce po 31 grudnia 2021 r.
    Przy tym, w świetle przepisów regulujących omawiane zwolnienie, znaczenie ma takie
    przeniesienie miejsca zamieszkania, w wyniku którego podatnik podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (zmiana rezydencji podatkowej).
    Wprost stanowi o tym art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).

    W myśl natomiast art. 4a omawianej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zatem, ww. ulga, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy polega na zwolnieniu od
    podatku dochodowego od osób fizycznych niektórych przychodów osiągniętych w
    czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy
    przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Polski po 31 grudnia 2021 r.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione
    muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44
    ustawy.
    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kolejnymi istotnymi kryteriami umożliwiającymi zastosowanie „ulgi na powrót” jest
    posiadanie m.in. polskiego obywatelstwa i nie korzystanie uprzednio, w całości lub w
    części, z tego zwolnienia. Ponadto stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 omawianej ustawy,
    posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
    zwolnienia.
    Przy czym zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może
    alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym
    dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego
    miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
    Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za
    granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
    (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi
    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    Wyjaśniam, że z uzasadnienia do projektu ustawy, która wprowadziła „ulgę na powrót”
    wynika, że:

    „Jest to nowa propozycja (dotychczas brak regulacji w tym zakresie) dotycząca podatników
    osiedlających się w Polsce, w konsekwencji zmieniających rezydencję podatkową. (...) Ulga
    na powrót będzie miała zastosowanie do podatnika, który osiedlił się w Polsce, jeżeli przez
    okres obejmujący co najmniej 3 lata kalendarzowe bezpośrednio poprzedzające rok
    przeniesienia się do Polski oraz czas od początku tego roku do momentu przeniesienia nie
    posiadał w Polsce miejsca zamieszkania oraz jeżeli:
    (1) posiada polskie obywatelstwo lub obywatelstwo państwa wymienionego w załączniku
    nr 5 (co do zasady są to państwa należące do UE, EOG i CEOG), lub
    (2) posiada Kartę Polaka, lub
    (3) posiadał nieprzerwanie miejsce zamieszkania w państwach wymienionych w załączniku
    nr 5, lub w dowolnym kraju; przy czym o ile jest to dowolny kraj, to dodatkowym
    warunkiem, który musi być spełniony dla stosowania ulgi na powrót, jest wcześniejsze
    posiadanie miejsca zamieszkania w Polsce trwającego nieprzerwanie przez minimum 5
    kolejnych lat kalendarzowych, oraz
    (4) posiada dowody niezbędne do ustalenia prawa do zwolnienia, w szczególności
    certyfikat rezydencji, oraz
    (5) nie korzystał wcześniej z tego zwolnienia (w całości lub w części), w przypadku
    ponownego przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski”.
    Z takiego zapisu wynika, że celem ustawodawcy było objęcie ulgą podatników, którzy nie
    posiadali w Polsce miejsca zamieszkania we wskazanym okresie i będą potrafili to
    udokumentować (brak miejsca zamieszkania w Polsce).
    Jednak końcowa część przepisu (art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o PIT) wprost wskazuje na
    konieczność posiadania „miejsca zamieszkania dla celów podatkowych” i posiadania
    certyfikatu rezydencji lub innego dowodu, który to miejsce zamieszkania będzie
    dokumentował.
    W rozpatrywanej sprawie wskazuję też na Objaśnienia podatkowe z 29 kwietnia 2021 r.
    wydane przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca zamieszkania
    dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3
    ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zakresu obowiązku
    podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a tej ustawy. Celem
    objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków
    podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma
    charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Zgodnie z Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza
    posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych
    przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy
    spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów
    życiowych w Polsce. Natomiast centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych,
    należy rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste.
    Powiązania osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie
    aktywności społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem
    branym najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub
    małoletnich dzieci.
    Z kolei w przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w
    którym państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym
    państwie podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    W przypadku centrum interesów gospodarczych – jak wynika z Objaśnień – w praktyce
    chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym
    względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej
    z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności

    zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek
    nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba
    zarządza swoim mieniem itd.
    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Z analizy sprawy wynika, że przeniosła się Pani do Polski na stałe, tj. przeniosła Pani swoje
    centrum interesów życiowych 22 sierpnia 2025 r. Zatem, warunek wskazany w art. 21 ust.
    43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony.
    Miała Pani miejsce zamieszkania w Szwecji nieprzerwanie przez trzy pełne lata
    kalendarzowe poprzedzające rok 2025, tj. w latach 2022, 2023, 2024 oraz od początku
    roku 2022 do dnia poprzedzającego Pani powrót do Polski, który nastąpił 22 sierpnia 2025
    r. Do dnia przyjazdu do Polski z zamiarem pobytu stałego posiadała Pani nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Szwecji.
    We wszystkich latach 2022, 2023 i 2024 przebywała Pani w Szwecji przez ponad 183 dni
    rocznie. W tym czasie Pani centrum interesów życiowych i gospodarczych znajdowało się
    w całości poza terytorium Polski.
    Zatem, zrealizowała Pani także wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ww.
    ustawy. Spełnił Pan również warunek określony w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b) ww. ustawy.
    Co równie istotne, spełnił Pan również wymóg z art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy.
    Z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia wynika, że posiada Pani dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania i rezydencję podatkową w Szwecji za wymagany
    okres (2022-2025). Posiada Pani wydruk ze szwedzkiego systemu urzędowego zawierający
    informację o rejestracji w poszczególnych adresach wraz z datami z pieczątką urzędu.
    Daty rejestracji przez urząd w nowych miejscach zamieszkania to odpowiednio:
    21.09.2021, 22.08.2022 oraz 24.06.2024. Posiada też Pani certyfikat rezydencji na stan z
    dnia 15.06.2025 roku oraz szwedzki dowód osobisty wydany w lutym 2022 roku.
    Dodatkowo posiada Pani umowy najmu mieszkań w Szwecji.
    Spełniła Pani zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Po powrocie do Polski będzie Pani uzyskiwała dochody z umowy o pracę.
    W konsekwencji, przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z
    umowy o pracę. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania obejmuje przychody do
    wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte z
    tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie następujących latach
    podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło przeniesienie miejsca
    zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Podsumowując, po powrocie do kraju 22.08.2025 przysługuje Pani ulga podatkowa na
    powrót z zagranicy, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, począwszy od roku podatkowego 2025.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.