Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.365.2019.11.MJ
Opis do komentarza BIP: 
Interpretacja wydana w wyniku uwzględnienia wyroku WSA
sygn. akt I SA/Łd 777/19 z 12.03.2020 r.
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-22
Teza: Opodatkowanie sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
działki
grunty-sprzedaż gruntów
majątek-majątek osobisty
majątek-majątek prywatny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 lipca 2019 r. wpłynął Pana wniosek z 2 lipca 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Uzupełnił go Pan pismem z 5
    września 2019 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca odziedziczył m.in. nieruchomość gruntową – działkę ewidencyjną nr ...,
    położoną w miejscowości .... Nieruchomość ta została podzielona – na koszt i na wniosek
    Wnioskodawcy – na działki ewidencyjne nr: (...).
    Działka nr ... została przeznaczona jako dojazd (droga wewnętrzna) do działek – ..., ..., ..., ...,
    ... i .... Z kolei działka nr ... służy Wnioskodawcy i jego żonie celom osobistym (uprawie na
    własne potrzeby; płody rolne nie są przeznaczane do sprzedaży). Wnioskodawca
    przeznaczył do sprzedaży działki nr ..., ..., ..., ..., ... i .... Wnioskodawca – na swój koszt i
    wniosek – w 2011 r. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla obszaru przeznaczonego
    do sprzedaży na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z
    niezbędną infrastrukturą techniczną. Na zlecenie i koszt Wnioskodawcy wykonany został
    zjazd na drogę wewnętrzną (działka nr ...) z drogi powiatowej – bez wykonania tego zjazdu
    warunki zabudowy nie zostałyby wydane. Wykonanie zjazdu wiązało się z
    przeprowadzeniem niezbędnych prac budowlanych. Wykonywanie zjazdu zakończono
    pod koniec czerwca 2018 r., pierwsza działka została sprzedana w lutym 2018 r., zaś
    pozostałe sprzedane do tej pory działki – po wykonaniu zjazdu.
    Co istotne, z uwagi na sposób wykorzystania działki nr ..., sprzedanie wskazanej wyżej
    części nieruchomości nie byłoby możliwe bez dokonania podziału działek. Bez podziału
    działek Wnioskodawca musiałby sprzedać więc także i tę część niepodzielonej
    nieruchomości, którą wykorzystuje do celów osobistych.
    Działki nr ..., ... zostały sprzedane w 2019 r., zaś działki nr ... i ... zostały sprzedane w 2018
    r. Wskazane działki w momencie sprzedaży były niezabudowane. Wraz z ich sprzedażą
    Wnioskodawca zbył udziały w działce nr ... (droga wewnętrzna). Wnioskodawca zamierza w
    przyszłości sprzedać działki nr ... i .... Wskazane działki w momencie sprzedaży będą
    niezabudowane. Wraz z ich sprzedażą Wnioskodawca sprzeda udziały w działce nr ...
    (droga wewnętrzna).

    Sprzedane działki, a także działki przeznaczone do sprzedaży – przed ich wydzieleniem –
    wykorzystywane były przez Wnioskodawcę na cele rolnicze. Sprzedane działki, a także
    działki przeznaczone do sprzedaży nie były i nie będą przedmiotem wynajmu ani
    dzierżawy. Wnioskodawca nie złożył i nie złoży wniosku o dokonanie przyłączy mediów do
    działek sprzedanych, ani do działek przeznaczonych do sprzedaży. Wnioskodawca nie
    uporządkował ani nie oczyścił działek przeznaczonych do sprzedaży, ani działek
    sprzedanych, ani nie zrobi tego w przyszłości. Wnioskodawca pozyskał i będzie pozyskiwał
    kupujących na podstawie informacji umieszczonej na własnym domu.
    Wnioskodawca współpracował z dwoma biurami nieruchomości, ale współpraca ta nie
    doprowadziła do pozyskania kupujących.
    Wnioskodawca w przeszłości sprzedał dwie działki na rzecz sąsiadów na cele poszerzenia
    przez nich wjazdu do własnych działek; innych nieruchomości nie sprzedawał.
    Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości będzie sprzedawać nieruchomości, lecz w
    chwili obecnej nie ma takich planów.
    Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, nie jest też rolnikiem
    ryczałtowym.
    Pytania
    1. Czy opisane, dokonane transakcje sprzedaży działek podlegały opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług?
    2. Czy opisane, planowane transakcje sprzedaży działek podlegać będą opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm., dalej: u.p.t.u.) podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 u.p.t.u.,
    rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Powyższe oznacza, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona
    podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie
    okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o
    której mowa w ustawie.
    Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością
    jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest
    natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego.
    Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca,
    usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód i
    jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności nie noszą znamion działalności
    gospodarczej, o której mowa w u.p.t.u., to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 u.p.
    t.u., podmiotu dokonującego tych czynności nie można uznać za podatnika podatku od
    towarów i usług. Taka sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę
    majątku prywatnego.

    Z powyższymi rozważaniami koresponduje wyrok TSUE w sprawach połączonych C-180/10
    i C-181/10 (Słaby, Kuć), w którym Trybunał podkreślił, że „zakres transakcji sprzedaży nie
    może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
    które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą”. Stwierdził także, że sam podział działek nie jest okolicznością
    decydującą przy badaniu, czy transakcja dokonywana jest przez podatnika dodając, iż
    „inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców (...). Takie aktywne działania mogą
    polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych”.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca nie podjął i nie będzie
    podejmował aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, a także nie
    angażował i nie będzie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców lub usługodawców. Co więcej, Wnioskodawca nie
    wykorzystywał i nie będzie wykorzystywał opisanej nieruchomości w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych (np. do celów najmu czy dzierżawy).
    W szczególności nie można uznać, że samo wystąpienie o warunki zabudowy i podział
    działek jest działaniem typowym dla handlowca. Wskazany zakres działań nie wykracza
    poza czynności, które zwyczajowo wykonywane są przy rozporządzaniu majątkiem
    prywatnym. Takie podejście prezentują sądy administracyjne. Jak wskazał WSA w Łodzi w
    wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r. (I SA/Łd 816/17), „nie jest przy tym tak jak uważa organ
    interpretacyjny, że elementem decydującym o zorganizowanej aktywności wnioskodawcy
    w zakresie obrotu nieruchomościami jest fakt wystąpienia przez niego o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy (przed podziałem) i podział nieruchomości, w wyniku którego
    powstało kilkanaście działek”.
    Podobnie uznał:
    - WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r. (VIII SA/Wa 761/18);
    - WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku z dnia 14 stycznia 2018 r. (I SA/Łd 174/18);
    - WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r. (I SA/Sz 120/18);
    - WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 7 marca 2018 r. (III SA/Gl 1016/17).
    W świetle powyższego na zadane pytania należy odpowiedzieć następująco:
    1. Opisane, dokonane transakcje sprzedaży działek nie podlegały opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług.
    2. Opisane, planowane transakcje sprzedaży działek nie będą podlegać opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 10 września 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL1-3.4012.365.2019.2.AP, w której uznałem Pana stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 10 września 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    3 października 2019 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi.
    Wniósł Pan o:
    1) uchylenie zaskarżonej interpretacji;

    2) zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według
      norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 12
    marca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 777/19.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 925/20
    uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz oddalił skargę.
    Złożył  Pan  skargę  o  wznowienie  postępowania  zakończonego  powyższym  wyrokiem
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 925/20.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 17 maja 2024 r. sygn. akt I FSK 919/23 uchylił
    w całości wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK
    925/20 oraz oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 17 maja 2024 r.
    Prawomocny wyrok wpłynął do mnie 23 stycznia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
        wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z powyższych unormowań wynika, że grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt
    6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na
    terytorium kraju.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów – w rozumieniu art. 7 ustawy – podlega
    jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była

    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    działa jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej – zawarta w ustawie – ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym.
    W kontekście powyższego należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które są
    konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast, jak wyjaśnił Trybunał, w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z
    późn. zm.).
    W powyższej kwestii wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w
    uchwale siedmiu sędziów z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07), orzekając,
    że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem
    sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca,
    pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. W ocenie
    NSA, ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani

    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „
    handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W wyroku z dnia 27 października 2009 r. (sygn. akt I FSK 1043/08) Naczelny Sąd
    Administracyjny wyeksponował okoliczność, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna
    sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową
    działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i
    zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Naczelny Sąd Administracyjny
    w wyroku z dnia 18 października 2011 r. sygn. 1536/10 wymienił również, że na działalność
    zorganizowaną prowadzoną przez osobę fizyczną, mogą wskazywać takie działania, jak
    uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, czy też wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru.
    Podkreślić należy, że wskazane wyżej orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki
    interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i
    Wojewódzkich Sądów Administracyjny, np.: NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt I FSK
    143/13), z dnia 17 grudnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 114/13), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn.
    akt. I FSK 1656/11) oraz WSA z dnia 10 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Po 379/13), z
    dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), które zapadły na tle wyroku Trybunału.
    Z powyższych wyroków wynika, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak
    podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed
    sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych,
    świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną).
    W świetle powyższego w niniejszej sprawie konieczne stało się ustalenie, czy
    Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży działek podjął/zamierza podjąć aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez handlowców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje
    koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też zbycie
    to następuje w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT
    czynny, nie jest też rolnikiem ryczałtowym. Odziedziczył on m.in. nieruchomość gruntową
    – działkę ewidencyjną nr .... Nieruchomość ta została podzielona – na koszt i na wniosek
    Wnioskodawcy – na działki ewidencyjne nr: ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., .... Działka nr ... została
    przeznaczona jako dojazd (droga wewnętrzna) do działek – ..., ..., ..., ..., ... i .... Z kolei
    działka nr ... służy Wnioskodawcy i jego żonie celom osobistym (uprawie na własne
    potrzeby; płody rolne nie są przeznaczane do sprzedaży). Wnioskodawca przeznaczył do
    sprzedaży działki nr ..., ..., ..., ..., ... i .... Wnioskodawca – na swój koszt i wniosek – w 2011 r.

    uzyskał decyzję o warunkach zabudowy dla obszaru przeznaczonego do sprzedaży na
    budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną
    infrastrukturą techniczną. Na zlecenie i koszt Wnioskodawcy wykonany został zjazd na
    drogę wewnętrzną (działka nr ....) z drogi powiatowej – bez wykonania tego zjazdu warunki
    zabudowy nie zostałyby wydane. Wykonanie zjazdu wiązało się z przeprowadzeniem
    niezbędnych prac budowlanych. Działki nr ..., ... zostały sprzedane w 2019 r., zaś działki nr
    ... i ... zostały sprzedane w 2018 r. Wskazane działki w momencie sprzedaży były
    niezabudowane. Wraz z ich sprzedażą Wnioskodawca zbył udziały w działce nr ... (droga
    wewnętrzna). Wnioskodawca zamierza w przyszłości sprzedać działki nr ... i .... Wskazane
    działki w momencie sprzedaży będą niezabudowane. Wraz z ich sprzedażą Wnioskodawca
    sprzeda udziały w działce nr ... (droga wewnętrzna). Sprzedane działki, a także działki
    przeznaczone do sprzedaży – przed ich wydzieleniem – wykorzystywane były przez
    Wnioskodawcę na cele rolnicze. Sprzedane działki, a także działki przeznaczone do
    sprzedaży nie były i nie będą przedmiotem wynajmu ani dzierżawy. Wnioskodawca nie
    złożył i nie złoży wniosku o dokonanie przyłączy mediów do działek sprzedanych, ani do
    działek przeznaczonych do sprzedaży. Wnioskodawca nie uporządkował ani nie oczyścił
    działek przeznaczonych do sprzedaży, ani działek sprzedanych, ani nie zrobi tego w
    przyszłości. Wnioskodawca pozyskał i będzie pozyskiwał kupujących na podstawie
    informacji umieszczonej na własnym domu. Współpracował on z dwoma biurami
    nieruchomości, ale współpraca ta nie doprowadziła do pozyskania kupujących.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 12 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd
    777/19 wskazał, że:
      Okoliczności przedstawione przez wnioskującego - w ocenie sądu - wskazują na
      traktowanie nieruchomości jako majątku osobistego i próbę jej sprzedaży, jako
      czynność wchodzącą w zakres wykonywania prawa własności co do majątku
      osobistego. W tych okolicznościach brak jest podstaw do przyjęcia, iż podjęcie
      działań zmierzających do zbycia nieruchomości w sposób możliwy do zrealizowania
      stanowi automatycznie o podjęciu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie
      handlu nieruchomościami o charakterze zawodowym. Z opisu stanu faktycznego nie
      wynika bowiem, iż skarżący poza zmianą przeznaczenia gruntu i jego podziałem
      podejmował czynności przekraczające czynności standardowe, umożliwiające zbycie
      nieruchomości, jej uatrakcyjnienie, takie jak wyposażenie nieruchomości w
      infrastrukturę, szczególną promocję oferowanych do sprzedaży działek, czy inne
      działania marketingowe. Czynnością taką, w okolicznościach sprawy nie jest na
      pewno wykonanie zjazdu na drogę wewnętrzną z drogi powiatowej, bowiem dostęp
      do drogi publicznej jest warunkiem koniecznym do uzyskania decyzji o warunkach
      zabudowy. Podobnie, w realiach niniejszej sprawy samo uzyskanie takiej decyzji,
      przy braku innych działań cechujących podmioty zajmujące się handlem
      nieruchomościami nie może skutkować przyjęciem, że skarżący działał jak podmiot
      prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie. Działania te były bowiem
      działaniami zmierzających do zbycia nieruchomości, ale w ramach dysponowania
      majątkiem prywatnym.
      Z tych względów uznać należy, że wskazany przez stronę skarżącą we wniosku opis
      stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie pozwala na zastosowanie do jego treści
      art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, zaś organ dokonał wadliwej wykładni tego przepisu
      prawa, a w konsekwencji także art. 15 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
      VAT.
    Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 marca 2024 sygn. akt I
    FSK 1796/20 wskazując, że:
      (...) na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie można przyjąć, że
      skarżący w celu dokonania planowanej sprzedaży gruntów podjął aktywne działania
      w zakresie obrotu nieruchomościami (np. o charakterze marketingowym), angażując
      środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców w rozumieniu art. 15 ust. 2

      ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący
      „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku
      od wartości dodanej.
      Wystąpienie o warunki zabudowy oraz podział na mniejsze działki (w tym częściowo
      na własne potrzeby) nie jest działalnością, która charakteryzuje wyłącznie podmioty
      zajmujące się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Trudno również uznać
      zamieszczenie informacji o sprzedaży „na płocie” własnej nieruchomości za typową
      dla handlu działalność marketingową. Trzeba także uwzględnić, że skala
      podejmowanych przez skarżącego czynności w latach 2011 - 2018 była nieznaczna i
      nie charakteryzowała się ciągłością oraz stopniem zorganizowania typowym przy
      prowadzeniu działalności gospodarczej.
    Z uwagi na powyższe stwierdzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12
    marca 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 777/19 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    17 maja 2024 r. sygn. akt I FSK 919/23 należy uznać, że w analizowanej sprawie brak jest
    przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży działek wystąpił/wystąpi Pan w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Z tytułu transakcji sprzedaży ww. działek
    korzysta/będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym
    majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której
    unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.
    W związku z powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły/nie wystąpią
    przesłanki stanowiące podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, to
    sprzedaż/planowana sprzedaż działek nie stanowi/nie będzie stanowiła czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana w przedmiotowym wniosku wyroków sądów,
    tutejszy organ wyjaśnia, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych
    sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają.
    Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w niniejszej
    interpretacji rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.