Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.564.2025.1.AZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: W zakresie ustalenia, czy wartość podatku u źródła
zapłaconego przez Spółkę w następstwie dokonania korekt
rozliczeń w toku kontroli celno; skarbowych za lata 2019; 2023
może zostać uwzględniona przez Wnioskodawcę w kosztach
uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: korekta
koszt-koszty uzyskania przychodów
moment
odsetki
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodów oraz momentu ich potrącenia.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest wynajem nieruchomości
    komercyjnych. Celem sfinansowania kosztów inwestycji lub w razie potrzeby także
    bieżącej działalności, Spółka zawarła umowy pożyczek z podmiotem powiązanym. Umowy
    nie przewidywały klauzuli o ubruttowieniu. Z tytułu zaciągniętych pożyczek Spółka ponosi
    koszty odsetek na rzecz podmiotu powiązanego B. (dalej: „Wierzyciel” lub „B.”). Wierzyciel
    jest spółką z siedzibą w Luksemburgu, niepodlegającą obowiązkowi podatkowemu od
    całości dochodów osiąganych na terytorium Polski.
    W latach 2019-2023 Spółka zakwalifikowała przedmiotowe należności odsetkowe jako
    zwolnione z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych
    na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 3 i ust. 3c ustawy o CIT.
    W konsekwencji, Spółka nie pobrała i nie odprowadziła podatku u źródła od
    przedmiotowych płatności. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w składanych przez Spółkę
    za lata 2019-2023 informacjach IFT-2R.
    W latach 2023-2025 Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) (dalej: „Organ”, ,,
    Naczelnik UCS”) wszczął kontrole celno-skarbowe w przedmiocie wywiązywania się przez
    Spółkę z obowiązków płatnika w zakresie poboru zryczałtowanego podatku od
    przychodów osiąganych przez nierezydentów z tytułu odsetek za okresy:
    · 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r.;
    · 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r.;
    · 1 stycznia 2021 r. - 31 grudnia 2021 r.;
    · 1 stycznia 2022 r. - 31 grudnia 2022 r.;
    · 1 stycznia 2023 r. - 31 grudnia 2023 r.
    Po doręczeniu wyniku kontroli przeprowadzonej za okres 1 stycznia 2019 r. – 31 grudnia
    2019 r., Spółka skorygowała swoje rozliczenia zgodnie z ustaleniami przedstawionymi w
    wyniku kontroli na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej
    Administracji Skarbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 615 ze zm., dalej: „ustawa o KAS”) i
    zapłaciła podatek od należności odsetkowych według stawki 5% wraz z odsetkami,
    dokonała ubruttowienia należności i poniosła ekonomiczny ciężar podatku u źródła od
    wypłaconych odsetek. Naczelnik UCS przesłał Spółce na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy o
    KAS zawiadomienie o uwzględnieniu korekty, w związku z czym kontrola celno-skarbowa
    nie przekształciła się w postępowanie podatkowe.
    Opierając się na wyniku kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika UCS za 2019 r., Spółka
    skorygowała swoje rozliczenia w zakresach objętych kontrolami za kolejne okresy na
    podstawie art. 62 ust. 4 ustawy o KAS i zapłaciła podatek od należności odsetkowych
    według stawki 5% wraz z odsetkami, dokonała ubruttowienia należności wypłacanych we
    wszystkich kontrolowanych okresach i poniosła ekonomiczny ciężar podatku u źródła od
    wypłaconych odsetek. Naczelnik UCS działając na podstawie art. 62 ust. 4b ustawy o KAS
    doręczył Spółce zawiadomienia o uwzględnieniu korekt, w związku z czym kontrole celno-
    skarbowe nie przekształciły się w postępowania podatkowe.

    Zapłata podatku u źródła została dokonana z własnych środków Spółki. Spółka nie będzie
    ubiegać się o zwrot poniesionych wydatków z tytułu odprowadzonego podatku u źródła
    od zapłaconych odsetek ani od B. (jako wierzyciela), ani od żadnego innego podmiotu.
    Pytania Spółki dotyczą kwestii, czy i w jakim okresie będzie ona uprawniona do zaliczenia
    do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez nią na zapłatę podatku
    u źródła, przy czym przedmiotem poniższych zapytań nie jest kwestia odsetek od
    należności podatkowych wpłaconych przez Spółkę po dokonaniu korekt.
    Pytania
    1. Czy wartość podatku u źródła zapłaconego przez Spółkę w następstwie dokonania
      korekt rozliczeń w toku kontroli celno-skarbowych za lata 2019-2023 może zostać
      uwzględniona przez Wnioskodawcę w kosztach uzyskania przychodów zgodnie z art.
      15 ust. 1 ustawy o CIT?
    2. Czy wartość zapłaconego przez Spółkę podatku u źródła stanowi koszty uzyskania
      przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu art.
      15 ust. 4d ustawy o CIT, w związku z czym Wnioskodawca będzie uprawniony do
      potrącenia ich w okresie, w którym Spółka dokonała zapłaty podatku u źródła?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, wartość podatku u źródła, zapłaconego przez Spółkę w
      następstwie złożenia korekt rozliczeń w toku kontroli celno-skarbowych za lata 2019-
      2023 może zostać uwzględniona przez Wnioskodawcę w kosztach uzyskania
      przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, wartość zapłaconego przez Spółkę podatku u źródła stanowi
      koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami w
      rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, w związku z czym Wnioskodawca będzie
      uprawniony do potrącenia ich w okresie, w którym Spółka dokonała zapłaty podatku u
      źródła.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Definicja kosztów uzyskania przychodów została zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w
    myśl którego kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty
    poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego
    przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
    poniesienia kosztu.
    Z treści art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    W związku z powyższym, kosztem uzyskania przychodów będzie wydatek, spełniający
    łącznie następujące warunki:
    · poniesiony został przez podatnika w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
      przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · został właściwie udokumentowany,
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    W niniejszej sprawie spełnione są wszystkie wyżej wymienione przesłanki, tj.:
    · koszty zapłaconego przez Spółkę podatku u źródła związane są z odsetkami od pożyczki
      przeznaczonej na pokrycie kosztów inwestycji lub działalności operacyjnej,
      wypłacanymi przez Spółkę na rzecz B.;
    · zapłata podatku u źródła została właściwie udokumentowana - jego wysokość wynika ze
      złożonych przez Spółkę korekt deklaracji IFT-2R, deklaracji CIT-10Z, a także z
      potwierdzeń przelewów na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Co więcej,
      Naczelnik UCS zaakceptował złożone przez Spółkę korekty, o czym poinformował
      Spółkę w zawiadomieniach;
    · zapłacony przez Spółkę podatek u źródła ma charakter wydatku definitywnego. W
      związku z zawartymi ustaleniami, Spółka nie będzie żądać żadnego zwrotu zapłaconej
      przez nią kwoty tytułem podatku u źródła;
    · zapłacony przez Spółkę podatek u źródła nie znajduje się w grupie wydatków, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Dodatkowo należy wskazać, że Spółka – jako płatnik – była zobowiązana do zapłaty
    podatku u źródła również na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W art. 21 ust. 1
    ustawy o CIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty
    polskie na rzecz nierezydentów, w przypadku których podmiot zagraniczny podlega
    opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, wśród których w punkcie 1.
    wymieniono m. in. odsetki. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne
    wypłacające m. in. należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, obowiązane
    są jako płatnicy pobierać zryczałtowany podatek dochodowy i wpłacić go na rachunek
    właściwego urzędu skarbowego. Naczelnik UCS w wynikach kontroli za rok 2019 w Spółce
    wskazał, że Spółka powinna była pobrać stosowny podatek u źródła od ubruttowionej
    wartości należności. Spółka, opierając się na ustaleniach zawartych we wskazanych
    wynikach kontroli, odprowadziła podatek u źródła od ubruttowionej kwoty należności za
    wszystkie wskazane okresy. Korekty uwzględniające pobranie podatku od ubruttowionych
    kwot należności we wskazanych okresach zostały zaakceptowane przez Naczelnika UCS.
    W związku z powyższym nie można twierdzić, że poniesiony przez Spółkę wydatek miał
    charakter nieracjonalny czy też był gospodarczo nieuzasadniony. Jest to również koszt,
    który naturalnie wiąże się z prowadzoną działalnością gospodarczą i służy zachowaniu
    źródeł przychodów.
    W odniesieniu do opisanego przez Spółkę wydatku nie znajduje również zastosowania
    żaden z przepisów art. 16 ust. 1 ustawy CIT, zawierający negatywny katalog kosztów
    uzyskania przychodów, a w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 15 tej ustawy. Zakres
    przedmiotowego wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów dotyczy bowiem tylko tego
    podatku dochodowego, który jest uiszczany przez podatnika, a nie jak ma to miejsce w
    przedmiotowym stanie faktycznym - przez płatnika, który w praktyce odprowadza do
    urzędu skarbowego „cudzy podatek” od przychodu osiągniętego przez nierezydenta w
    rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że odprowadzony przez
    Spółkę w następstwie korekt rozliczeń dokonanych w toku kontroli celno-skarbowych
    podatek u źródła może zostać zakwalifikowany przez Spółkę jako koszt uzyskania
    przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Art. 15 ust.
    4e ustawy o CIT stanowi z kolei, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z
    zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach

    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Odsetki, od których podatek Spółka w charakterze płatnika zapłaciła, miały związek z
    prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Nie ma możliwości jednoznacznego
    przypisania kosztów do przychodów uzyskiwanych przez Spółkę w związku z realizowaną
    inwestycją w ramach konkretnego okresu rozliczeniowego. W związku z powyższym,
    Spółka stoi na stanowisku, że jest uprawniona do rozpoznania przedmiotowych kosztów
    uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia (jako tzw. kosztów pośrednich).
    Przedstawione powyżej stanowisko własne Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w
    licznych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Jako
    przykład wskazać można:
    · interpretację indywidualną z 8 kwietnia 2025 r. sygn. 0111-KDIB1- 2.4010.67.2025.1.MK,
      w której stwierdzono:
    „(...) stwierdzić należy, że zapłata podatku u źródła po kontroli celno- skarbowej, który nie
    zostanie Spółce zwrócony spełnia przesłanki zaliczenia go do kosztów uzyskania
    przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    (...) W świetle powyższego, kwota podatku u źródła zapłaconego przez Spółkę z własnych
    środków na skutek przeprowadzonych kontroli celno-skarbowych za lata 2017-2018
    stanowi koszt prowadzonej działalności gospodarczej, który może zostać zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT”.
    · interpretację indywidualną z dnia 7 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB2-
      1.4010.526.2022.1.BJ, w której potwierdzono możliwość zaliczenia zapłaconego
      podatku źródła do kosztów uzyskania przychodów nawet w przypadku braku klauzuli
      ubruttawiającej, jak również wyznaczono właściwy moment zaliczenia wydatku do
      kosztów uzyskania przychodów:
    „Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że zaliczanie do kosztów kwoty podatku u
    źródła w przypadku, gdy w umowie nie jest zawarta klauzula ubruttowienia nie powinno
    następować automatycznie, lecz powinno mieć ono uzasadnienie w świetle ogólnych
    przesłanek zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Jak wynika z wniosku, podatek u źródła był ponoszony przez Wnioskodawcę, bowiem
    Spółka nie miała możliwości poboru tego podatku, ponieważ zapis w umowie z
    kontrahentem zagranicznym, nie pozwalał na potrącenie podatku u źródła od
    wypłacanego kontrahentowi wynagrodzenia. Zatem poniesiony wydatek ma związek z
    prowadzoną przez niego działalnością i ma związek z uzyskiwanymi przez niego
    przychodami.
    Powyższe uzasadnia zatem możliwość zaliczenia przez Wnioskodawcę do kosztów
    uzyskania przychodów podatku u źródła wynikającego z ubruttowienia wypłacanych
    należności również w przypadku, gdy obowiązek ubruttowienia należności nie wynika z
    postanowień umownych.
    (...)
    Reasumując, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym
    momentem ujęcia poniesionego przez Spółkę wydatku w postaci podatku u źródła,
    wynikającego z ubruttowionej należności zagranicznego kontrahenta, jako kosztu
    podatkowego będzie moment jego poniesienia, tj. moment, na który zapłacony podatek
    zostanie ujęty w księgach rachunkowych, który co do zasady (jak wskazał Wnioskodawca)
    będzie tożsamy z dniem zapłaty.”
    · interpretację indywidualną z 15 grudnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.478.2021.1.
      AK, w której stwierdzono:

    „Spółka nie miała możliwości dokonania technicznego ubruttowienia należności na
    moment ich wypłaty z uwagi na zastosowane w dacie dokonywania płatności z tytułu
    odsetek zwolnienie z obowiązku poboru podatku u źródła. Jednocześnie, Spółka nie
    będzie ubiegać się o zwrot poniesionych wydatków z tytułu odprowadzonego podatku u
    źródła. W świetle powyższego, kwota podatku u źródła zapłaconego przez Spółkę z
    własnych środków na skutek przeprowadzonych kontroli celno-skarbowych za lata 2016-
    2018 stanowi koszt prowadzonej działalności gospodarczej, który może zostać zaliczony
    do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.”
    · interpretację indywidualną z 19 lipca 2022 r., sygn. 0111-KDWB.4010.38.2022.2.HK, w
      której również potwierdzono zarówno możliwość zaliczenia zapłaconego podatku u
      źródła do kosztów uzyskania przychodów, jak i moment ich zaliczenia do kosztów
      uzyskania przychodów:
    „zapłata podatku u źródła po kontroli celno-skarbowej, który nie zostanie Państwu
    zwrócony spełnia przesłanki zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów w myśl art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT, ponieważ Państwa kontrahent jest kluczowym kontrahentem
    Spółki. Państwo, z powodu popełnionego przez siebie błędu, stosowali nieprawidłową
    stawkę podatku u źródła przy wypłacie należności na rzecz kontrahenta. Obciążenie
    kontrahenta zaległym podatkiem, którego brak zapłaty wynikał z Państwa niedopatrzenia,
    a nie z winy kontrahenta mogłoby spowodować pogorszenie wzajemnych relacji, a
    powtarzające się sytuacje tego typu mogłyby nawet spowodować zaprzestanie
    współpracy. Stąd Państwo, opłacając zaległy podatek z własnych środków działają w celu
    zachowania swego źródła przychodów (kluczowego źródła przychodów).”
    · interpretację indywidualną z 4 czerwca 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.86.2020.2.OK,
      w której potwierdzono możliwość zaliczenia zapłaconego podatku u źródła w kosztach
      uzyskania przychodów nawet w sytuacji, w której w umowie nie było klauzuli
      ubruttawiającej:
    „Jak wynika z wniosku, podatek u źródła ponoszony przez Wnioskodawcę ma związek z
    prowadzoną przez niego działalnością i ma związek z uzyskiwanymi przez niego
    przychodami. Powyższe uzasadnia zatem możliwość zaliczenia przez Wnioskodawcę do
    kosztów podatku u źródła wynikającego z ubruttowienia wypłacanych należności również
    w przypadku, gdy obowiązek ubruttowienia należności nie wynika z postanowień
    umownych oraz ze względu na formę realizowanej płatności.”
    · interpretację indywidualną z 27 września 2019 r. sygn. 0111-KDIB1- 3.4010.322.2019.3.
      PC, w której stwierdzono:
    „(...) wydatek w postaci zapłaconego przez Wnioskodawcę z własnych środków podatku u
    źródła, w przypadku, gdy ubruttowienie wynika z klauzuli zawartej w umowie, stanowi
    koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy.
    Mając na uwadze przedstawioną argumentację i uwzględniając poglądy Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej przedstawione w podobnych sprawach, wnoszę o wydanie
    interpretacji indywidualnej potwierdzającej prawidłowość stanowiska własnego
    Wnioskodawcy.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zakres podmiotowy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest ściśle
    związany z instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Powstanie obowiązku podatkowego wyznacza bądź siedziba lub zarząd usytuowany na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na
    tym terytorium (zasada źródła). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z
    zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium

    państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę
    lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. W przepisie tym,
    wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na
    terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do
    opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie
    dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    Przepis art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT,
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione

      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    W związku z powyższym, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą
    koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z
    osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika m.
    in., że Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Podstawowym przedmiotem
    działalności gospodarczej Państwa Spółki jest wynajem nieruchomości komercyjnych.
    Celem sfinansowania kosztów inwestycji lub w razie potrzeby także bieżącej działalności,
    Spółka zawarła umowy pożyczek z podmiotem powiązanym B. (spółką z siedzibą w
    Luksemburgu, niepodlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości dochodów
    osiąganych na terytorium Polski). Umowy nie przewidywały klauzuli o ubruttowieniu. Z
    tytułu zaciągniętych pożyczek Spółka ponosi koszty odsetek na rzecz podmiotu
    powiązanego.
    W latach 2019-2023 Spółka zakwalifikowała przedmiotowe należności odsetkowe jako
    zwolnione z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych
    na podstawie art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 3 i ust. 3c ustawy o CIT. W konsekwencji
    Spółka nie pobierała i nie odprowadziła podatku u źródła od przedmiotowych płatności. W
    latach 2023-2025 Naczelnik Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Kielcach
    wszczął kontrole celno-skarbowe w przedmiocie wywiązywania się przez Spółkę z
    obowiązków płatnika w zakresie poboru zryczałtowanego podatku od przychodów
    osiąganych przez nierezydentów z tytułu odsetek za okresy:
    # 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r.;
    # 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r.;

    # 1 stycznia 2021 r. - 31 grudnia 2021 r.;
    # 1 stycznia 2022 r. - 31 grudnia 2022 r.;
    # 1 stycznia 2023 r. - 31 grudnia 2023 r.
    Opierając się na wyniku kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika UCS u za 2019 r.,
    Spółka skorygowała swoje rozliczenia w zakresach objętych kontrolami na podstawie art.
    62 ust. 4 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej i zapłaciła
    podatek od należności odsetkowych według stawki 5% wraz z odsetkami, dokonała
    ubruttowienia należności wypłacanych we wszystkich kontrolowanych okresach i poniosła
    ekonomiczny ciężar podatku u źródła od wypłaconych odsetek. Naczelnik UCS działając na
    podstawie art. 62 ust. 4b ustawy o KAS doręczył Spółce zawiadomienia o uwzględnieniu
    korekt.
    Zapłata podatku u źródła została dokonana z własnych środków Spółki. Spółka nie będzie
    ubiegać się o zwrot poniesionych wydatków z tytułu odprowadzonego podatku u źródła
    od zapłaconych odsetek ani od B. (jako wierzyciela), ani od żadnego innego podmiotu.
    W świetle powyższego Spółka powzięła wątpliwości, które dotyczą ustalenia czy:
    - wartość podatku u źródła zapłaconego przez Spółkę w następstwie dokonania korekt
      rozliczeń może zostać uwzględniona przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodów
      zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT;
    - wartość zapłaconego przez Spółkę podatku u źródła stanowi koszty uzyskania
      przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu art.
      15 ust. 4d ustawy o CIT, w związku z czym Spółka będzie uprawniony do potrącenia ich
      w okresie, w którym Spółka dokonała zapłaty podatku u źródła.
    Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że do
    kosztów uzyskania przychodów mogą Państwo zaliczyć wydatek obejmujący uregulowanie
    za kontrahenta zagranicznego podatku u źródła w sytuacji, gdy obowiązek pokrycia przez
    płatnika nie wynika z postanowień umowy łączącej strony.
    Zdaniem Organu brak klauzuli umownej o ubruttowieniu wynikającej z umowy łączącej
    strony nie wyklucza możliwości zaliczenia kwoty podatku u źródła (tj. kwoty ubruttowienia)
    do kosztów uzyskania przychodów, niemniej jednak w takich przypadkach konieczne jest
    wykazanie spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Należy zauważyć, że art. 15
    ust. 1 wyraźnie wskazuje, że wydatki muszą być poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Oznacza to, że płatnik jest zobowiązany wykazać, że dokonane przez niego ubruttowienie
    służyło uzyskaniu przychodów, zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Mając na uwadze powyższe, należy podkreślić, że zaliczanie do kosztów kwoty podatku u
    źródła w przypadku, gdy w umowie nie jest zawarta klauzula ubruttowienia, nie powinno
    następować automatycznie, lecz powinno mieć ono uzasadnienie w świetle ogólnych
    przesłanek zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Odnosząc powyższe do opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, stwierdzić należy,
    że zapłata podatku u źródła, który nie zostanie Państwu zwrócony spełnia przesłanki do
    zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Należy
    podkreślić, że Spółka błędnie zastosowała wcześniejsze zwolnienie z obowiązku poboru
    podatku u źródła z tytułu wskazanych we wniosku odsetek i w późniejszym terminie
    dokonała ubruttowienia płatności z tytułu zaciągniętych pożyczek. Powyższe uzasadnia
    zatem możliwość zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów podatku u
    źródła wynikającego z ubruttowienia wypłaconych należności również w przypadku, gdy
    obowiązek ubruttowienia należności nie wynika z postanowień umownych oraz ze
    względu na formę realizacji płatności.
    Jednocześnie wskazać należy, że w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym nie znajduje zastosowania żaden z przepisów art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, a w

    szczególności art. 16 ust. 1 pkt 15 tej ustawy, który stanowi, że nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów podatku dochodowego oraz wpłat z zysku określonych w
    odrębnych przepisach.
    Zakres tego przepisu dotyczy tylko tego podatku dochodowego, który jest uiszczany przez
    podatnika, a nie jak to ma miejsce w sprawie - przez płatnika.
    Podsumowując, należy wskazać, że wartość podatku u źródła, zapłaconego przez Spółkę w
    następstwie złożenia korekt rozliczeń w toku kontroli celno-skarbowych za lata 2019-2023
    może zostać uwzględniona przez Państwa w kosztach uzyskania przychodów zgodnie z
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Odnosząc się do momentu ujęcia podatku u źródła w kosztach uzyskania przychodu,
    należy wskazać, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera
    definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji
    związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów
    oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z
    przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie te same wydatki mogą
    być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami
    uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku
    na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika,
    w warunkach której wydatki te są ponoszone.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4b ustawy o CIT,
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
      złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
      obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co
    do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, tzn.
    pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w
    momencie, w który zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały
    poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia
    zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim
    przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym.

    Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z
    uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Odnosząc się do przedstawionego opisu sprawy, wydatek (podatek u źródła) nie jest
    bezpośrednio związany z konkretnym przychodem. Dlatego należy zaliczyć go do kosztów
    pośrednich, potrącalnych w dacie poniesienia. Jak wynika z przytoczonego powyżej art. 15
    ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu w przypadku braku faktury (rachunku)
    uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie innego
    dowodu.
    Spółka z chwilą zapłaty ubruttowionego podatku dysponuje innym dowodem (tj. wysokość
    zapłaconego podatku u źródła wynika ze złożonych przez Spółkę korekt deklaracji IFT-2R,
    deklaracji CIT-10Z, a także z potwierdzeń przelewów na rachunek właściwego urzędu
    skarbowego.), na podstawie którego zgodnie z cytowanym powyżej art. 15 ust. 4d ustawy,
    następuje ujęcie tego wydatku w księgach rachunkowych. Za dzień poniesienia kosztu w
    przypadku braku faktury (rachunku) uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych na podstawie innego dowodu.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, zgodnie z którym wartość
    zapłaconego przez Spółkę podatku u źródła stanowi koszty uzyskania przychodów inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, w
    związku z czym Spółka będzie uprawniona do potrącenia ich w okresie, w którym
    dokonała zapłaty podatku u źródła, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.