Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.682.2024.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Data powstania przychodu podatkowego z tytułu realizowanych przez Spółkę Kontraktów długoterminowych w momencie zrealizowania danego etapu zgodnie z postanowieniami umowy, tj. w momencie podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego oraz możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę bezpośrednio w związku z realizacją danego kontraktu długoterminowego zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. proporcjonalnie do systematycznie uzyskiwanych przychodów z tytułu realizacji kontraktu.
Słowa kluczowe: kontrakt; koszt-koszty uzyskania przychodów; przychód-moment powstania przychodów; przychód-powstanie przychodu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 3a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie daty powstania przychodu
    podatkowego z tytułu realizowanych przez Spółkę Kontraktów długoterminowych w
    momencie zrealizowania danego etapu zgodnie z postanowieniami umowy, tj. w
    momencie podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego oraz możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę bezpośrednio w
    związku z realizacją danego kontraktu długoterminowego zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o
    CIT, tj. proporcjonalnie do systematycznie uzyskiwanych przychodów z tytułu realizacji
    kontraktu.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową, należącą do międzynarodowej grupy
    kapitałowej X (dalej: „Grupa”), będącej wiodącym dostawcą rozwiązań w obszarze (...).
    Spółka dostarcza produkty oraz zintegrowane i efektywne rozwiązania, obejmujące
    systemy zasilania, sterowania oraz oprogramowanie.
    Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce oraz podatnikiem CIT,
    podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski na
    podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o CIT.
    W ramach prowadzonej działalności, Wnioskodawca realizuje kontrakty długoterminowe
    (dalej również: „Kontrakty”) z podmiotami zewnętrznymi. W ramach realizowanych
    Kontraktów Spółka zobowiązuje się do dostawy i montażu specjalistycznych urządzeń lub
    urządzeń oraz oprogramowania. W celu wykonania tej dostawy i montażu może
    zobowiązać się do świadczenia usług konsultacji techniczno-aplikacyjnych w zakresie
    dostarczanych urządzeń, obejmujących uruchomienie zainstalowanych urządzeń,
    przeprowadzenie testów, a także przeszkolenia wskazanych przez kontrahenta osób w
    zakresie obsługi eksploatacyjnej i konserwacji danego urządzenia. Warunki Kontraktów są
    dostosowywane do danego klienta i specyfikacji danego zamówienia.
    Okres realizacji niektórych Kontraktów przez Wnioskodawcę może przekraczać rok
    podatkowy oraz mogą trwać dłużej niż 12 miesięcy.
    Wynagrodzenie Spółki należne w ramach Kontraktów ustalane jest w umowie bądź
    specyfikacji ofertowej przedstawionej przez Wnioskodawcę. Zawierane Kontrakty
    długoterminowe rozliczane są z kontrahentami etapami, według ustalonego
    harmonogramu prac (milestones) lub po dokonaniu przez Spółkę dostawy zamówionego
    urządzenia.
    W przypadku rozliczeń Kontraktów etapami prac, każdy z nich zakończony jest
    podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego przez danego kontrahenta.
    Zdarzają się również sytuacje, gdzie w toku prac nad Kontraktem dochodzi do modyfikacji
    danego zamówienia poprzez jego rozszerzenie o dodatkowe komponenty lub urządzenia,
    a także usługi niezbędne do prawidłowego funkcjonowania montowanego urządzenia. W
    Kontraktach zazwyczaj pojawiają się zapisy o potwierdzeniu wykonania umowy bez

    zastrzeżeń lub potwierdzenia braku usterek uniemożliwiających uruchomienie
    eksploatacji danego sprzętu lub jego części, co z kolei może powodować konieczność
    dokonania przez Spółkę dodatkowych czynności zapewniających wykonanie zamówionej
    usługi zgodnie z obustronnie określonymi warunkami.
    Spółka wystawia faktury sprzedażowe na rzecz swoich kontrahentów po ukończeniu
    każdego z etapów prac projektu i podpisaniu protokołu zdawczo-odbiorczego lub − w
    przypadku braku podziału Kontraktu na etapy − na koniec danego projektu.
    Zdarzają się również sytuacje, w których Spółka najpierw wystawia faktury zaliczkowe, a
    następnie faktury końcowe.
    Dodatkowo, w ramach realizacji Kontraktów długoterminowych może dochodzić do
    sytuacji, w których w zakresie danego Kontraktu łączone są wszystkie powyższe sposoby
    rozliczeń.
    Dla celów rachunkowych Spółka rozlicza przedmiotowe Kontrakty stosując metodę POC
    (ang. percentage of completion), pozwalającą na określenie stopnia realizacji projektu w
    oparciu o poniesione przez Wnioskodawcę koszty. Na tej podstawie Wnioskodawca
    rozpoznaje dla celów rachunkowych koszty oraz skorelowany z nimi przychód.
    Każdy z prowadzonych przez Spółkę projektów związanych z danym Kontraktem
    długoterminowym posiada założony odrębny budżet przychodowy oraz kosztowy.
    Realizując Kontrakty długoterminowe, Wnioskodawca ponosi koszty realizacji danego
    projektu, na które mogą się składać m.in. wydatki na zarządzanie projektem, wykonanie
    prac inżynieryjnych, koszty materiałów oraz koszty adaptacji, wykonywane roboty
    budowlane czy prace wykonywane przez podwykonawców, jak również koszty prac
    wykonywanych w danym obiekcie przez pracowników Spółki, takie jak: prace montażowe,
    testowe, uruchomieniowe oraz szkoleniowe.
    Dodatkowo, Spółka ponosi koszty ogólnego zarządu oraz inne koszty, np. związane z
    działaniami pracowników, tj. koszty samochodów, laptopów, telefonów itp., jak również
    koszty delegacji oraz koszty utrzymania lokalnych biur.
    Ze względu na charakter realizowanych Kontraktów długoterminowych, Spółka nie jest w
    stanie każdorazowo dokonać bezpośredniego oraz dokładnego przyporządkowania
    wszystkich kosztów jako związanych z danym Kontraktem długoterminowym do
    konkretnego etapu realizacji prac. W związku z tym, że poszczególne Kontrakty mogą być
    złożone, ustalenie powiązań osiągniętych przychodów bezpośrednio z dotyczącymi ich
    kosztami nie zawsze jest możliwe.
    Wnioskodawca ponosi również koszty wynagrodzeń pracowników zaangażowanych w
    poszczególne projekty, których całość kwalifikuje jako koszty podatkowe w oparciu o art.
    15 ust. 4g ustawy o CIT. W związku z powyższym, wydatki poniesione przez Spółkę na
    wynagrodzenia oraz koszty ogólnego zarządu, jako stanowiące pośrednie koszty
    uzyskania przychodów, nie są objęte zakresem przedmiotowego wniosku.
    Mając powyższe na uwadze, Spółka powzięła wątpliwość dotyczącą sposobu rozliczeń
    podatkowych przedmiotowych Kontraktów.
    Pytania:
    1. Czy przychód z tytułu zawieranych przez Wnioskodawcę kontraktów
      długoterminowych powstaje w dacie rozliczenia danego etapu prac?
    2. Czy koszty uzyskania przychodów poniesione przez Wnioskodawcę bezpośrednio w
      związku z realizacją danego kontraktu długoterminowego powinny być rozliczane
      zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. proporcjonalnie do systematycznie
      uzyskiwanych przychodów z tytułu realizacji kontraktu?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Ad 1. Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu zawieranych przez Wnioskodawcę
    kontraktów długoterminowych powstaje w dacie spełnienia warunków niezbędnych do
    uznania etapu za zrealizowany zgodnie z postanowieniami umowy.
    Ad 2. Zdaniem Wnioskodawcy, koszty uzyskania przychodów poniesione bezpośrednio w
    związku z realizacją Kontraktów powinny być rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4 CIT − tj.
    proporcjonalnie do uzyskanych przychodów z tytułu realizacji danego Kontraktu.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1:
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art.
    14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice
    kursowe.
    W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z
    działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.
    Moment zaliczenia uzyskanych z działalności gospodarczej przysporzeń do przychodów
    określają przepisy art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3e ustawy o CIT.
    Z treści art. 12 ust. 3a ustawy o CIT wynika, że za datę powstania przychodu, o którym
    mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy,
    zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie
    później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.
    Z kolei w myśl art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.
    Z powyższych przepisów wynika generalna zasada, zgodnie z którą przychód podatkowy
    dla celów CIT powstaje w dniu wydania rzeczy lub wykonania usługi (także częściowego
    wykonania). Wyjątek od tej zasady stanowi:
        wystawienie faktury w terminie wcześniejszym,
        uregulowanie należności przed wydaniem rzeczy/wykonaniem usługi.
    Jednocześnie, wskazać należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego może zostać uznane tylko takie przysporzenie podatnika, które ma
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększa jego majątek.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w okolicznościach
    przedstawionego stanu faktycznego, w przypadku Kontraktów wykonywanych etapami,
    przychód powstaje w dniu realizacji danego etapu − a więc podpisania protokołu zdawczo-
    odbiorczego przez danego kontrahenta − bowiem ten moment należy uznać za moment
    wykonania (choćby częściowego) usługi, a zdarzenia te mają miejsce przed wystawieniem
    faktury oraz przed uregulowaniem należności.
    W konsekwencji, aby ustalić w którym momencie powstanie przychód z tytułu Kontraktów,
    konieczne jest zidentyfikowanie dnia wykonania płynących z kontraktu długoterminowego
    zobowiązań wobec kontrahenta (bądź częściowego wykonania tych zobowiązań), gdyż ten
    dzień wyznacza moment powstania przychodu.
    Zgodnie z potocznym rozumieniem, dana usługa jest wykonana, gdy usługodawca
    zrealizował wszystkie czynności składające się na określony rodzaj usługi. Wskazać przy
    tym należy, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter.

    Z kolei o charakterze i o dacie wykonania usługi decydują strony danej umowy, chyba że
    moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa, który reguluje zasady
    wykonywania danego rodzaju usługi.
    W przypadku Spółki, Kontrakty długoterminowe najczęściej wykonywane są na podstawie
    umów określających m.in. specyfikację techniczną, zakres usług, warunki dotyczące ich
    wykonania, termin wykonania oraz sposób rozliczeń finansowych.
    Uzgodniony w Kontraktach protokół zdawczo-odbiorczy, w sytuacji, gdy tego rodzaju
    warunek odzwierciedla normy i standardy istniejące w dziedzinie, w której taki Kontrakt
    jest wykonywany, jest decydujący dla uznania, że Kontrakt został wykonany.
    Zakończenie prac protokołem zdawczo-odbiorczym stanowi specyfikę w przypadku
    świadczenia tego rodzaju Kontraktów długoterminowych i to on pozwala określić
    faktycznie wykonane danego Kontraktu oraz prawidłowo określić wartość zrealizowanych
    świadczeń.
    W opinii Wnioskodawcy, przez częściowe wykonanie usługi, o którym mowa w art. 12 ust.
    3a ustawy o CIT, należy rozumieć wykonanie takiej części usługi, za którą została ustalona
    płatność. Dotyczy to w szczególności usług odbieranych etapami, w sytuacji, gdy za
    poszczególne etapy należne jest wynagrodzenie w wyodrębnionej kwocie.
    Stąd Spółka stoi na stanowisku, że za dzień wykonania Kontraktu (częściowego wykonania
    Kontraktu) należy zatem uznać dzień zatwierdzenia przez kontrahenta wykonania prac
    przez Wnioskodawcę, tj. dzień podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego
    potwierdzającego przekazanie przedmiotu danego Kontraktu długoterminowego oraz
    jego przyjęcie przez kontrahenta, co z kolei potwierdza realizację danego etapu prac.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca wskazuje, że dopiero z chwilą podpisania
    protokołu zdawczo-odbiorczego można twierdzić, iż Kontrakt został wykonany bądź
    częściowo wykonany. Powyższe zatwierdzenie w postaci podpisania protokołu zdawczo-
    odbiorczego stanowi sfinalizowanie Kontraktu (lub jego części), bez którego z kolei nie jest
    możliwe żądanie od kontrahenta zapłaty wynagrodzenia. Przed podpisaniem protokołu
    zdawczo-odbiorczego, dokonanym zgodnie z warunkami wynikającymi z Kontraktów, nie
    sposób mówić o przychodzie należnym w rozumieniu przepisów ustawy o CIT. W dniu
    podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego następuje definitywne zakończenie
    wykonywania Kontraktu bądź jego części. Niemożliwe jest zatem uznanie, że Kontrakt
    został wykonany wcześniej − skoro bowiem do dnia podpisania protokołu zdawczo-
    odbiorczego Spółka może wykonywać prace wchodzące w zakres tego kontraktu
    długoterminowego.
    Innymi słowy, okres wykonywania Kontraktu trwa do momentu podpisania protokołu
    zdawczo-odbiorczego, bowiem dzień ten stanowi datę graniczną, jeśli chodzi o możliwość
    wykonywania czynności składających się na usługę opisaną w odpowiednio w każdym z
    etapów.
    Podpisanie protokołu zdawczo-odbiorczego jest wyrażeniem przez kontrahenta
    oświadczenia o wykonaniu przez drugą stronę świadczenia w sposób należyty, który
    umożliwia przyjęcie jego efektu. Uznanie usługi za wykonaną przed zatwierdzeniem jej
    wykonania kłóciłoby się z ogólnymi zasadami wykładni przepisów prawa, w tym przepisów
    prawa podatkowego. Ponieważ oznaczałoby to w istocie, iż usługa uznawana jest za
    wykonaną przed dniem, w którym kontrahent ma (chociażby teoretyczną) możliwość
    „korzystania” z niej oraz przed dniem, w którym kontrahent otrzymuje informację, że
    usługa ta została zrealizowana. Takie podejście stanowiłby w ocenie Wnioskodawcy
    naruszenie zasady swobody umów, zgodnie z którą to strony decydują o treści wiążącego
    je stosunku zobowiązaniowego.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że akceptacja prac w postaci podpisania protokołu
    stanowi sfinalizowanie usługi świadczonej przez Spółkę (lub jej części), bez którego nie jest
    możliwe żądanie od kontrahenta zapłaty wynagrodzenia. Stąd przed uprzednią akceptacją

    prac przez kontrahenta w postaci podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego nie sposób
    mówić o przychodzie należnym w rozumieniu przepisów ustawy o CIT. Jeśli w dniu
    podpisania wskazanego w opisie stanu faktycznego (oraz zdarzenia przyszłego – dop.
    organu) protokołu zdawczo-odbiorczego powstaje dla Spółki należność z tytułu
    zrealizowanej przez nią usługi, to dzień ten jest jednocześnie dniem powstania przychodu
    w świetle przepisów podatkowych.
    W tym miejscu Spółka pragnie podkreślić, że wystawienie faktur zaliczkowych przez
    Wnioskodawcę oraz otrzymanie płatności zaliczkowej od danego kontrahenta nie skutkuje
    powstaniem przychodu po stronie Spółki, z uwagi na charakter otrzymanych należności.
    Zatem, w opinii Wnioskodawcy, podpisanie protokołu zdawczo-odbiorczego jest
    najwcześniejszym dającym się zidentyfikować momentem, w którym można stwierdzić, że
    usługa została wykonana w stopniu, który rodzi przychód po stronie Spółki − a więc
    przychód z tytułu kontraktów długoterminowych powstaje w dacie spełnienia warunków
    niezbędnych do uznania etapu za zrealizowany zgodnie z postanowieniami umowy.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2:
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu oraz utrwaloną praktykę organów
    podatkowych i sądów administracyjnych, aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, muszą zostać łącznie spełnione następujące przesłanki:
        wydatek ten został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku
        musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu
        uzyskania przychodu wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie
        została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
        gospodarczą,
        wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        wydatek ten został należycie udokumentowany,
        wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16
        ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków,
        których zaliczanie w ciężar kosztów uzyskania przychodów została ustawowo
        ograniczona).
    Z uwagi na ogólny charakter definicji kosztów uzyskania przychodów wynikającej z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, wydatki ponoszone przez podatnika powinny każdorazowo podlegać
    indywidualnej ocenie co do ich kwalifikacji podatkowej jako kosztów uzyskania
    przychodów lub wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Mając jednak powyższe na uwadze, wydatki ponoszone przez Spółkę w związku z
    realizacją Kontraktów spełniają kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz nie
    zostały wymienione w art. 16 tej ustawy. W konsekwencji, wydatki ponoszone przez
    Spółkę w związku z realizacją Kontraktów mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów.

    Z kolei w odniesieniu do ustalenia momentu ujęcia poniesionych wydatków jako kosztów
    uzyskania przychodów, istotne znaczenie ma podział kosztów na bezpośrednio związane z
    przychodami (dalej: „koszty bezpośrednie”) oraz inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami (dalej: „koszty pośrednie”).
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednie, poniesione w latach
    poprzedzających dany rok podatkowy oraz w danym roku podatkowym, są potrącalne w
    tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Koszty bezpośrednie, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego
    poniesione po jego zakończeniu do dnia:
    a) sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu do
      złożenia deklaracji CIT-8, jeżeli podatnik zobowiązany jest do sporządzenia
      sprawozdania, albo
    b) złożenia deklaracji CIT-8, nie później jednak niż do upływu terminu do złożenia tej
      deklaracji, jeżeli podatnik ten nie jest zobowiązany do sporządzania sprawozdania
      finansowego,
    − zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, są ujmowane dla celów podatkowych w roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty bezpośrednie odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania
    finansowego lub po upływie terminu na złożenie deklaracji CIT-8 (wg zasad określonych w
    art. 15 ust. 4b ustawy o CIT), są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
    który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Podsumowując, generalną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest
    ich ujęcie (potrącenie) w roku jego związania z odpowiadającym mu przychodem, chyba że
    koszt bezpośredni został poniesiony po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego
    (terminie do złożenia zeznania) po zakończonym roku podatkowym. Wówczas jest on
    potrącalny w roku podatkowym następującym po roku, którego dotyczy.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że koszty bezpośrednie
    należy ujmować podatkowo w momencie wykazania odpowiadających im przychodów, a
    w przypadku bezpośrednich kosztów realizacji Kontraktów, o których mowa w opisie
    stanu faktycznego − gdy przychód osiągany jest na przestrzeni różnych okresów
    sprawozdawczych − koszty te należy potrącać (ujmować) współmiernie do przychodów, tj.
    proporcjonalnie do osiąganych sukcesywnie przychodów z tytułu realizacji poszczególnych
    etapów danego Kontraktu.
    Jak Spółka wskazała w stanie faktycznym (oraz zdarzeniu przyszłym – dop. organu), często
    realizacja danego Kontraktu odbywa się w etapach, z kolei fakturowanie poszczególnych
    etapów kontraktu następuje na podstawie podpisanego przez strony protokołu zdawczo-
    odbiorczego.
    W konsekwencji, Wnioskodawca powinien ujmować wydatki ponoszone z tytułu realizacji
    kontraktów długoterminowych jako koszty podatkowe w momencie wykazania
    odpowiadających im przychodów z każdego zakończonego etapu prac. Ustawa o CIT
    ogranicza się w swoich regulacjach jedynie do momentu poniesienia kosztów
    bezpośrednich, nie wskazując na sposób ich alokacji do uzyskanych przychodów w
    sytuacji, gdy podatnik nie jest w stanie bezpośrednio przyporządkować kwotowo
    poniesionych kosztów do kwoty odpowiadających przychodów z tytułu częściowego
    wykonania prac. Stąd, z uwagi na specyfikę prowadzonej przez siebie działalności
    gospodarczej, konieczne jest zastosowanie przez Spółkę takiej metody alokacji kosztów
    bezpośrednich, która umożliwi współmierne rozliczenie tych kosztów do uzyskania
    przychodów, wypełniając wymagania stawiane przez art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

    Choć ustawa o CIT nie zawiera szczegółowych przepisów pozwalających podatnikowi na
    stwierdzenie, w jaki sposób powinien przyporządkować do przychodu zrealizowanego w
    związku z zakończeniem danego etapu prac dotychczas poniesione wydatki, tak by móc
    zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów, to, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki
    należące do kosztów bezpośrednio związanych z uzyskiwanym przychodem powinny
    stanowić koszty uzyskania przychodów współmiernie do przychodów, to znaczy
    proporcjonalnie do uzyskanych przychodów z tytułu realizacji danego Kontraktu
    długoterminowego.
    Celem prawidłowego rozpoznania momentu zaliczenia tych wydatków do kosztów
    uzyskania przychodów, Spółka zamierza przyjąć metodologię, która zakłada
    proporcjonalną alokację kosztów bezpośrednich do przychodów osiągniętych z tytułu
    realizacji poszczególnych etapów danego kontraktu długoterminowego.
    Planowana metodologia zakładałaby użycie proporcji ustalonej jako stosunek
    zrealizowanych do tej pory przychodów należnych z tytułu częściowego fakturowania do
    wartości planowanego, oczekiwanego przychodu z całego Kontraktu. Co istotne, do czasu
    zakończenia Kontraktu (a więc prac w toku), koszty te będą uwzględniane w wysokości nie
    wyższej niż koszty rzeczywiście poniesione, tak aby przyjęta metodologia nie prowadziła
    do uchybienia przepisom materialnym prawa podatkowego w zakresie zasad rozliczeń
    kosztów podatkowych, w tym w szczególności zasady realnego poniesienia kosztu, a także
    aby koszty te nie wpływały sztucznie na zawyżenie bądź zaniżenie wyników finansowych
    Spółki i tym samym na wysokość straty lub dochodu.
    W momencie rozpoznania całości przychodów podatkowych z tytułu danego Kontraktu, a
    więc ostatecznego odbioru całości kontraktu długoterminowego, Spółka planuje zaliczyć
    do kosztów uzyskania przychodów wszystkie pozostałe koszty bezpośrednie poniesione w
    związku z realizacją tego Kontraktu, dotychczas niezaliczone do kosztów podatkowych.
    Prawo do zastosowania proporcjonalnej alokacji kosztów bezpośrednio związanych z
    przychodem do przychodu generowanego w związku z częściową realizacją prac w
    ramach kontraktów długoterminowych zostało również potwierdzone w licznych
    interpretacjach indywidualnych.
    Przykładowo, w indywidualnej interpretacji podatkowej z dnia 26 marca 2024 r., sygn.
    0111-KDIB1-1.4010.18.2024.3.BS, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że
    koszty uzyskania przychodów poniesione w związku z realizacja kontraktu
    długoterminowego powinny być rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4 Ustawy o CIT tj.
    proporcjonalnie do systematycznie uzyskiwanych przychodów z tytułu realizacji danego
    kontraktu.
    Do podobnych wniosków doszedł również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacjach z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.304.2023.2.BS oraz z
    dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.267.2023.1.AS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu, a
    jedynie precyzuje – poprzez przykładowe wyliczenie – rodzaje podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem przysporzeń majątkowych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

    O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej
    decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny
    faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Powyższe oznacza, że co do zasady
    przysporzenie majątkowe uznaje się za przychód podatkowy w dacie jego faktycznego
    uzyskania, a więc na zasadzie kasowej. Wyjątek od tej reguły stanowią przychody związane
    z działalnością gospodarczą, które dla celów podatku dochodowego od osób prawnych
    rozpoznawane są na zasadzie memoriałowej, tj. są przychodem podatkowym w dacie, w
    której stały się należne, niezależnie od tego, czy podatnik faktycznie je otrzymał.
    Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    Wnioskodawcy uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie
    przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ
    wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, przychodami należnymi są
    przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie
    skutecznego ich dochodzenia.
    Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Zasady podatkowego rozpoznawania momentu uzyskania przychodów, określonych w art.
    12 ust. 3 ustawy o CIT, uregulowane zostały w art. 12 ust. 3a-3g tej ustawy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT :
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1. wystawienia faktury albo
      2. uregulowania należności.
    Przepis art. 12 ust. 3a ustawy o CIT wyraża zasadę, zgodnie z którą momentem istotnym
    dla ustalenia przychodu jest wykonanie świadczenia.
    Postanowienia wyżej powołanych przepisów nie mają jednak zastosowania w sytuacjach,
    o których mowa w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. W myśl powyższego przepisu:
      Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
      powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
      umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Natomiast art. 12 ust. 3e ww. stanowi, że:
      W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje
      się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.
    Z wyżej przytoczonych przepisów wynika generalna zasada, iż przychód podatkowy dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych, w przypadku świadczenia usług
    powstaje w dniu wykonania usługi (częściowego wykonania usługi). Wyjątek od tej zasady
    stanowi:

        wystawienie faktury w terminie wcześniejszym niż faktyczne wykonanie usługi –
        datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury,
        uregulowanie należności przed wykonaniem usługi – datą powstania przychodu
        będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności.
    W kontekście art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, moment powstania przychodu z tytułu usługi, w
    tym także usług budowlanych, ustalany jest z uwzględnieniem w pierwszej kolejności
    momentu wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, jednak przychód ten
    powstaje nie później niż z dniem wystawienia faktury albo uregulowania należności.
    Ustawodawca przewidział jednocześnie sytuacje, gdy przysporzenia otrzymywane przez
    podatnika nie stanowią jego przychodów podatkowych.
    Na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT,
      do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na
      poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
      sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym
      również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych
      pożyczek (kredytów).
    Regulacja zawarta w tym przepisie stanowi odstępstwo od ogólnych reguł ustalania
    przychodów z działalności gospodarczej, a warunkiem jego zastosowania jest uznanie, że
    otrzymane kwoty mają charakter zaliczek (zadatków) na poczet towarów i usług, które
    zostaną dostarczone (wykazane) w następnych okresach sprawozdawczych.
    Według „Popularnego słownika języka polskiego” (pod red. prof. Bogusława Dunaja,
    Wydawnictwo Wilga) − „przedpłata” oznacza określoną sumę pieniędzy, stanowiącą część
    ceny towaru lub usługi, wypłaconą z góry w celu uzyskania gwarancji zakupu lub
    wykonania usługi w określonym terminie. Z kolei „zaliczka” to część pieniędzy wpłaconych
    lub wypłaconych na poczet czegoś.
    Należy zaznaczyć, że nie zawsze wcześniejsze otrzymanie należności (przed ostatecznym
    wykonaniem usługi) oznacza zaliczkę lub przedpłatę, która nie powoduje powstania
    przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. O kwalifikacji otrzymanej zapłaty,
    jako przychodu lub jako przedpłaty (zaliczki) decyduje charakter tej zapłaty. Przysporzenie
    uważane za przychód podatkowy musi mieć charakter definitywny (ostateczny), podczas
    gdy przedpłata, zaliczka nie mają takiego charakteru, bowiem podlegają one rozliczeniu
    po wykonaniu usług, na poczet których zostały wpłacone. Fakt, że dana wpłata stanowi
    zaliczkę (przedpłatę) na poczet konkretnej usługi, która zostanie wykonana w następnym
    okresie sprawozdawczym, musi zatem wynikać z postanowień zawartej umowy i powinien
    znaleźć odzwierciedlenie w treści dokumentacji.
    Jak Państwo wskazali w opisie sprawy, wystawienie faktur zaliczkowych przez
    Wnioskodawcę oraz otrzymanie płatności zaliczkowej od danego kontrahenta nie skutkuje
    powstaniem przychodu po stronie Spółki, z uwagi na charakter otrzymanych należności.
    W odniesieniu do płatności zaliczkowych w przedstawionej sprawie znajduje bowiem
    zastosowanie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT.
    Ustawa o CIT nie określa momentu w jakim należy uznać, że usługa została faktycznie
    wykonana, czy też wykonana częściowo; nie wskazuje także sposobu pozwalającego na
    uznanie danego etapu usługi za zakończony. Określenie momentu wykonania
    świadczenia, będzie zatem wynikało z postanowień umów zawartych między ich stronami.
    Strony mogą bowiem dowolnie ustalić, jaki zakres prac/usług uznają za wykonane
    świadczenie. Jeżeli strony zawartej umowy ustalą, że zakres prac/usług wynikających z
    umowy jest podzielony na poszczególne etapy, zasadne jest uznanie, że taki etap, stanowi
    wykonanie wyodrębnionej części całości (usługi). W konsekwencji, w chwili częściowego
    wykonania usługi powstaje przychód należny.

    Jak wskazano w opisie sprawy, Spółka realizuje kontrakty długoterminowe (dalej również:
    „Kontrakty”) z podmiotami zewnętrznymi. W ramach realizowanych Kontraktów Spółka
    zobowiązuje się do dostawy i montażu specjalistycznych urządzeń lub urządzeń oraz
    oprogramowania. W celu wykonania tej dostawy i montażu może zobowiązać się do
    świadczenia usług konsultacji techniczno-aplikacyjnych w zakresie dostarczanych
    urządzeń, obejmujących uruchomienie zainstalowanych urządzeń, przeprowadzenie
    testów, a także przeszkolenia wskazanych przez kontrahenta osób w zakresie obsługi
    eksploatacyjnej i konserwacji danego urządzenia. Warunki Kontraktów są dostosowywane
    do danego klienta i specyfikacji danego zamówienia. Okres realizacji niektórych
    Kontraktów przez Wnioskodawcę może przekraczać rok podatkowy oraz mogą trwać
    dłużej niż 12 miesięcy. Wynagrodzenie Spółki należne w ramach Kontraktów ustalane jest
    w umowie bądź specyfikacji ofertowej przedstawionej przez Wnioskodawcę. Zawierane
    Kontrakty długoterminowe rozliczane są z kontrahentami etapami, według ustalonego
    harmonogramu prac (milestones) lub po dokonaniu przez Spółkę dostawy zamówionego
    urządzenia. W przypadku rozliczeń Kontraktów etapami prac, każdy z nich zakończony jest
    podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego przez danego kontrahenta. Zdarzają się
    również sytuacje, gdzie w toku prac nad Kontraktem dochodzi do modyfikacji danego
    zamówienia poprzez jego rozszerzenie o dodatkowe komponenty lub urządzenia, a także
    usługi niezbędne do prawidłowego funkcjonowania montowanego urządzenia. W
    Kontraktach zazwyczaj pojawiają się zapisy o potwierdzeniu wykonania umowy bez
    zastrzeżeń lub potwierdzenia braku usterek uniemożliwiających uruchomienie
    eksploatacji danego sprzętu lub jego części, co z kolei może powodować konieczność
    dokonania przez Spółkę dodatkowych czynności zapewniających wykonanie zamówionej
    usługi zgodnie z obustronnie określonymi warunkami. Spółka wystawia faktury
    sprzedażowe na rzecz swoich kontrahentów po ukończeniu każdego z etapów prac
    projektu i podpisaniu protokołu zdawczo-odbiorczego lub − w przypadku braku podziału
    Kontraktu na etapy − na koniec danego projektu. Zdarzają się również sytuacje, w których
    Spółka najpierw wystawia faktury zaliczkowe, a następnie faktury końcowe. Dodatkowo, w
    ramach realizacji Kontraktów długoterminowych może dochodzić do sytuacji, w których w
    zakresie danego Kontraktu łączone są wszystkie powyższe sposoby rozliczeń.
    Dla celów rachunkowych Spółka rozlicza przedmiotowe Kontrakty stosując metodę POC
    (ang. percentage of completion), pozwalającą na określenie stopnia realizacji projektu w
    oparciu o poniesione przez Wnioskodawcę koszty. Na tej podstawie Wnioskodawca
    rozpoznaje dla celów rachunkowych koszty oraz skorelowany z nimi przychód.
    Każdy z prowadzonych przez Spółkę projektów związanych z danym Kontraktem
    długoterminowym posiada założony odrębny budżet przychodowy oraz kosztowy.
    Realizując Kontrakty długoterminowe, Wnioskodawca ponosi koszty realizacji danego
    projektu, na które mogą się składać m.in. wydatki na zarządzanie projektem, wykonanie
    prac inżynieryjnych, koszty materiałów oraz koszty adaptacji, wykonywane roboty
    budowlane czy prace wykonywane przez podwykonawców, jak również koszty prac
    wykonywanych w danym obiekcie przez pracowników Spółki, takie jak: prace montażowe,
    testowe, uruchomieniowe oraz szkoleniowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia daty powstania przychodu podatkowego z tytułu
    realizowanych przez Spółkę Kontraktów długoterminowych w momencie zrealizowania
    danego etapu zgodnie z postanowieniami umowy, tj. w momencie podpisania protokołu
    zdawczo-odbiorczego oraz możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków poniesionych przez Spółkę bezpośrednio w związku z realizacją danego
    kontraktu długoterminowego zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. proporcjonalnie do
    systematycznie uzyskiwanych przychodów z tytułu realizacji kontraktu.
    Mając na uwadze opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz przytoczone przepisy
    prawa należy stwierdzić, że w przypadku gdy w ramach realizacji kontraktu
    długoterminowego wydzielone zostały etapy, moment powstania przychodu powstanie z
    chwilą wykonania takiego etapu. W niniejszej sprawie dniem tym będzie rzeczywiste

    wykonanie każdego z etapów, którego potwierdzeniem będzie podpisanie protokołu
    zdawczo-odbiorczego każdego etapu przez kontrahenta. Zatem, to podpisanie protokołu
    zdawczo-odbiorczego poszczególnych etapów prac przez kontrahenta jest
    najwcześniejszym momentem, w którym można stwierdzić, że usługa została wykonana w
    stopniu, który rodzi przychód po Państwa stronie.
    W Państwa przypadku, akceptacja prac w postaci podpisania protokołu stanowi
    sfinalizowanie usługi świadczonej przez Spółkę (lub jej części), bez którego nie jest
    możliwe żądanie od kontrahenta zapłaty wynagrodzenia. Stąd przed uprzednią akceptacją
    prac przez kontrahenta w postaci podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego nie sposób
    mówić o przychodzie należnym w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.
    Za dzień wykonania Kontraktu (częściowego wykonania Kontraktu) należy uznać dzień
    zatwierdzenia przez kontrahenta wykonania prac przez Spółkę, tj. dzień podpisania
    protokołu zdawczo-odbiorczego potwierdzającego przekazanie przedmiotu danego
    Kontraktu długoterminowego oraz jego przyjęcie przez kontrahenta, co z kolei potwierdza
    realizację danego etapu prac. Dopiero z chwilą podpisania protokołu zdawczo-
    odbiorczego można twierdzić, że Kontrakt został wykonany, bądź częściowo wykonany.
    Zatem, w analizowanej sprawie, przychód z tytułu realizowania przez Państwa Kontraktów
    długoterminowych, których przedmiotem jest dostawy i montażu specjalistycznych
    urządzeń lub urządzeń oraz oprogramowania, powstaje w dacie podpisania protokołu
    zdawczo-odbiorczego poszczególnych etapów prac przez kontrahenta.
    W konsekwencji Państwa stanowisko, zgodnie z którym przychód z tytułu zawieranych
    przez Spółkę kontraktów długoterminowych powstaje w dacie spełnienia warunków
    niezbędnych do uznania etapu za zrealizowany zgodnie z postanowieniami umowy, należy
    uznać za prawidłowe.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie daty powstania przychodu podatkowego z
    tytułu realizowanych przez Spółkę Kontraktów długoterminowych w momencie
    zrealizowania danego etapu zgodnie z postanowieniami umowy, tj. w momencie
    podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego, jest prawidłowe.
    Aby odpowiedzieć na Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 2 wskazać należy
    na art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    oraz, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    źródła przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy
    kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-
    skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie taki koszt, który spełnia kumulatywnie
    warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1 ww. ustawy, czyli:
        został poniesiony przez podatnika,
        jest definitywny, a więc bezzwrotny,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

        jego poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo
        zabezpieczenie źródła przychodów, tj. istnieje związek przyczynowy pomiędzy
        poniesieniem kosztu, a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów
        podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania;
        w momencie ponoszenia wydatku podatnik mógł, obiektywnie oceniając, oczekiwać
        skutku w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich
        źródła,
        nie został wyłączony z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT,
        został właściwie udokumentowany.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów:
        koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami,
        koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z
        przychodami, czyli takie których nie można wprost przypisać do określonych
        przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia
        (tzw. koszty pośrednie).
    Ww. ustawa nie definiuje pojęć „koszty bezpośrednio związane z przychodami” oraz
    „koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami”. Jednakże sens tych pojęć
    można ustalić posługując się ich językowym znaczeniem. Przez koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których
    poniesienie wpłynęło/wpłynie bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu.
    Kosztami zaś innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, w tym koszty
    dotyczące całokształtu działalności podatnika są koszty związane z jego funkcjonowaniem.
    Przepis powyższy nie określa terminu, kiedy – dla ustalenia dochodu podlegającego
    opodatkowaniu – należy potrącić koszty. Sposób, w jaki należy rozliczyć koszty uzyskania
    przychodów jest uzależniony od stopnia ich powiązania z uzyskiwanymi przychodami, tj.
    od tego, czy dany wydatek można zakwalifikować do kosztów bezpośrednio, czy też innych
    niż bezpośrednio związanych z przychodami.
    Z opisu sprawy wynika, że w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym
    ponoszą Państwo koszty realizacji danego projektu tj.: wydatki na zarządzanie projektem,
    wykonanie prac inżynieryjnych, koszty materiałów oraz koszty adaptacji, wykonywane
    roboty budowlane czy prace wykonywane przez podwykonawców, jak również koszty prac
    wykonywanych w danym obiekcie przez pracowników Spółki, takie jak: prace montażowe,
    testowe, uruchomieniowe oraz szkoleniowe. Zaznaczyli przy tym Państwo, że wydatki
    poniesione przez Spółkę na wynagrodzenia oraz koszty ogólnego zarządu, jako
    stanowiące pośrednie koszty uzyskania przychodów, nie są objęte zakresem
    przedmiotowego wniosku.
    W odniesieniu do analizowanych wydatków mamy zatem do czynienia z kosztami
    mającymi bezpośredni wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.
    Kwestia związana z momentem potrącalności bezpośrednich kosztów uzyskania
    przychodów została uregulowana w przepisach art. 15 ust. 4-4c ustawy o CIT.
    Jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4b ww. Ustawy :
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
      złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
      obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Art. 15 ust. 4c ustawy o CIT stanowi z kolei, że:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Generalną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest ujęcie
    (potrącenie) w rachunku podatkowym kosztu bezpośrednio związanego z przychodem w
    roku jego związania z odpowiadającym mu przychodem, chyba że koszt bezpośredni
    został poniesiony po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego po zakończonym roku
    podatkowym – w takim przypadku jest on potrącalny w roku podatkowym następującym
    po roku, którego dotyczy. Koszty bezpośrednie należy więc ujmować podatkowo w
    momencie wykazania odpowiadających im przychodów.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy do opisu sprawy stwierdzić należy, że wydatki Spółki
    poniesione w związku z realizacją danego projektu należy rozpoznać jako bezpośrednie
    koszty uzyskania przychodu współmiernie do przychodów, to znaczy proporcjonalnie do
    osiąganych sukcesywnie przychodów z tytułu realizacji poszczególnych, zakończonych
    etapów Kontraktu długoterminowego.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że koszty
    uzyskania przychodów poniesione bezpośrednio w związku z realizacją Kontraktów
    powinny być rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT − tj. proporcjonalnie do
    uzyskanych przychodów z tytułu realizacji danego Kontraktu.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę bezpośrednio w związku z realizacją
    danego kontraktu długoterminowego zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj.
    proporcjonalnie do systematycznie uzyskiwanych przychodów z tytułu realizacji kontraktu,
    jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie

        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.