Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.180.2025.1.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-08
Teza: Zaliczenie spłaty Funduszu Wsparcia Kredytobiorców do celów
mieszkaniowych.
Słowa kluczowe: cel
fundusz
kredyt
nieruchomości
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 30a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) lipca 2019 r. Wnioskodawczyni nabyła grunt pod budowę domu jednorodzinnego za
    kwotę (...) ((...) to były własne środki Wnioskodawczyni, (...) było sfinansowane z
    kredytu). (...) lipca 2019 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę o kredyt mieszkaniowy,
    kredyt został udzielony w kwocie (...), z czego (...) zostały przeznaczone na zakup gruntu,
    reszta była przeznaczona na budowę domu.
    W trakcie spłacania kredytu mieszkaniowego Wnioskodawczyni znalazła się w trudnej
    sytuacji finansowej spowodowanej wzrostem stóp procentowych, a co za tym idzie rat
    kredytu.
    W związku z powyższym, Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o wsparcie do
    Funduszu Wsparcia Kredytobiorców. Wnioskodawczyni zostało przydzielone wsparcie
    na podstawie umowy z (...) lipca 2022 r. – Fundusz spłacał za Wnioskodawczynię część
    raty kredytu w kwocie (...) przez 18 miesięcy. W umowie był zapis, że zwrot udzielonego
    wsparcia rozpocznie się 24 miesiące od momentu zakończenia wsparcia.
    (...) stycznia 2024 r. Wnioskodawczyni sprzedała dom wybudowany na gruncie
    zakupionym (...) lipca 2019 r. za kwotę (...). Z otrzymanych pieniędzy Wnioskodawczyni
    spłaciła kredyt mieszkaniowy (zaciągnięty (...) lipca 2019 r.) na kwotę (...) i spłaciła
    Fundusz Wsparcia Kredytobiorców na kwotę (...).

## Pytanie

Czy sporządzając deklarację PIT-39 z rok 2024 Wnioskodawczyni będzie mogła zaliczyć
    spłatę Funduszu Wsparcia Kredytobiorców jako własne cele mieszkaniowe, zgodnie z art.
    21 ust. 1 pkt 131 i ust. 25 i ust. 30a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163)?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, spłata Funduszu Wsparcia Kredytobiorców może być
    zakwalifikowana jako własny cel mieszkaniowy, zgodnie z art. 21 ust. 30a ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy:

      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. Natomiast, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub prawa w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycia”;
    należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), a w szczególności do art. 155 § 1, który
    stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że (...) lipca 2019 r. nabyła Pani grunt pod
    budowę domu jednorodzinnego za kwotę (...) ((...) to były Pani własne środki, (...) było
    sfinansowane z kredytu). (...) lipca 2019 r. zawarła Pani umowę o kredyt mieszkaniowy.
    (...) stycznia 2024 r. sprzedała Pani dom wybudowany na tym gruncie za kwotę (...).
    W tym miejscu wskazać należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nie zawiera definicji nieruchomości, wobec tego należy odnieść się do przepisów
    ustawy Kodeks cywilny.
    Stosownie do art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Na podstawie art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
    Według art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Z art. art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego:
      Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
      części składowych.
    W myśl art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej
    nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową
    nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność
    nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową
    nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie
    może być przedmiotem odrębnej własności, co oznacza, że właścicielem zarówno
    gruntu, jak i budynku wzniesionego na tym gruncie, jest zawsze właściciel
    nieruchomości gruntowej, na której budynek ten został wybudowany.
    Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie,
    grunt ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro
    budynek nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym
    przedmiotem zbycia bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości
    obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim
    związanego. Dlatego za datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy
    datę nabycia gruntu niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek.
    Jak wskazano na wstępie przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części lub udziału w nieruchomości, jeżeli nie jest dokonywane w wykonywaniu
    działalności gospodarczej i następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje powstaniem
    przychodu w rozumieniu ustawy.
    W związku z powyższym, powstanie przychodu podatkowego z tytułu sprzedaży
    nieruchomości uzależnione jest od daty jej nabycia, które należy utożsamiać z chwilą
    przeniesienia własności w rozumieniu cywilnoprawnym.
    W przypadku zbycia nieruchomości (gruntu stanowiącego własność podatnika), na
    której wybudowano budynek (rozpoczęto budowę) – termin pięcioletni nie może być
    liczony odrębnie dla nabycia własności gruntu oraz dla wybudowanego na tym gruncie
    budynku, stanowiącego jego część składową. Bieg tego terminu liczony jest od końca
    roku kalendarzowego, w którym nabyto grunt na własność. Data wybudowania
    budynku nie ma znaczenia.
    Zatem w sytuacji, gdy najpierw dochodzi do nabycia gruntu, a dopiero później
    wybudowany zostanie budynek, istotnym z podatkowego punktu widzenia jest moment
    nabycia gruntu.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że odpłatne zbycie (...) stycznia 2024 r. domu
    wybudowanego na gruncie zakupionym w 2019 r. stanowi źródło przychodu
    podlegające opodatkowaniu według zasad określonych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, gdyż zostało dokonane przed upływem pięcioletniego
    okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy.

    Dochód uzyskany ze zbycia nieruchomości, co do zasady, podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na zasadach określonych w art. 30e
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z art. 30e ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Jednocześnie na mocy art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia,
    zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się
    wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja
    sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością, np. koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
    prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z
    zamiarem sprzedaży nieruchomości). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia,
    lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.
    Kosztów odpłatnego zbycia nie należy utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu odbywa się zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną
    nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.
    W świetle art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. wartością wyrażoną w cenie
    określonej w umowie sprzedaży), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z –

    w przedmiotowej sprawie – art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 30e ust. 4 cyt. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Na mocy art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8
      lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Natomiast, zgodnie z art. 30e ust. 7 tej ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45
      ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Na podstawie art. 45 ust. 1 i ust. 1a pkt 3 powołanej ustawy:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w
      art. 30e.
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem od
    opodatkowania przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych są dochody z odpłatnego
      zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości,
      która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na
      własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P

    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Cytowany powyżej przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym wiąże
    skutki prawne w postaci zwolnienia od opodatkowania z faktem przeznaczenia – w
    warunkach określonych w ustawie – uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości
    i praw majątkowych dochodu wyłącznie na własne cele mieszkaniowe wymienione w
    przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości
    przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w
    całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości był w całości zwolniony z
    podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej nieruchomości musi być wydatkowany na
    własne cele mieszkaniowe, wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania wymienione zostały w art. 21 ust. 25 pkt 1 i 2 ww. ustawy, i tak:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej;

      2) wydatki poniesione na:
      a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1,
      b) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w
        lit. a,
      c) spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
        (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z
        odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu
        (pożyczki), o których mowa w lit. a lub b
      - w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę
        w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
        Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, z
        zastrzeżeniem ust. 29 i 30.
    Stosownie do art. 21 ust. 26 powołanej ustawy:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Według art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
        udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
        albo jego części
      - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Stosownie do art. 21 ust. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku gdy kredyt (pożyczka), o którym mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a-c, stanowi
      część kredytu (pożyczki) przeznaczonego na spłatę również innych niż wymienione w
      tych przepisach zobowiązań kredytowych (pożyczkowych) podatnika, za wydatki
      poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      przypadające na spłatę kredytu (pożyczki) określonego w ust. 25 pkt 2 lit. a-c oraz
      zapłacone odsetki od tej części kredytu (pożyczki), która proporcjonalnie przypada
      na spłatę kredytu (pożyczki), o których mowa w ust. 25 pkt 2 lit. a-c.
    W myśl art. 21 ust. 30 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa
      w ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w
      rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      oraz do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane
      zostały wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika

      korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Zgodnie z art. 21 ust. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 2, obejmują także wydatki na spłatę kredytu
      (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki), zaciągniętego w związku ze
      zbywaną nieruchomością lub prawem majątkowym na cele określone w ust. 25 pkt
      1, w tym także gdy wydatki te odpowiadają równowartości wydatków
      uwzględnionych w kosztach uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o
      którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, które sfinansowane zostały tym kredytem
      (pożyczką).
    Powyższy przepis potwierdza, że spłata kredytu dotyczącego zbywanej nieruchomości
    może być traktowana jako poniesienie wydatków na cele mieszkaniowe oraz, że taka
    spłata kredytu dotyczącego zbywanej nieruchomości może być traktowana jako wydatek
    na cele mieszkaniowe (uprawniający do zwolnienia z podatku), nawet jeśli ta kwota
    (pokryta kredytem) została ujęta jako koszty zakupu nieruchomości.
    Podkreślenia wymaga, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą
    bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W
    związku z tym, tylko wydatkowanie środków uzyskanych z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych – w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt
    131, a szczegółowo opisane w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.
    Katalog wydatków wymienionych w art. 21 ust. 25 cyt. ustawy ma charakter zamknięty.
    Niezbędnym zatem warunkiem do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest
    wydatkowanie otrzymanego przychodu na cele mieszkaniowe określone w ww. ustawie.
    Przepis ww. artykułu wiąże też skutek prawny w postaci zwolnienia dochodu z odpłatnego
    zbycia od podatku dochodowego od osób fizycznych z terminem wydatkowania
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W związku z tym, tylko wydatkowanie środków uzyskanych z odpłatnego zbycia – w
    terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 131, a szczegółowo opisane w art. 21 ust.
    25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pozwala na zastosowanie
    przedmiotowego zwolnienia. Zatem, korzystanie ze zwolnienia od podatku, jest możliwe
    wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie
    stanowiącym podstawę prawną danej preferencji. W przypadku niewypełnienia warunków
    określonych w wyżej cytowanym art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych podatnik traci prawo do ulgi i jest zobowiązany do złożenia korekty
    zeznania oraz zapłaty podatku dochodowego.
    W przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych wynikających z ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został
    poniesiony przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych
    spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Warunkiem zwolnienia podatkowego jest wykazanie przez podatnika, że wydatek
    poniesiony został na zrealizowanie jego własnych celów mieszkaniowych. Wydatkowanie
    przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska prezentowanego w
    orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby zapewnienia sobie
    tzw. „dachu nad głową”.
    Wskazała Pani we wniosku, że (...) lipca 2019 r. zawarła Pani umowę o kredyt
    mieszkaniowy – kredyt został udzielony w kwocie (...), z czego (...) zostały przeznaczone na
    zakup gruntu, reszta była przeznaczona na budowę domu. (...) lipca 2019 r. nabyła Pani
    grunt pod budowę domu jednorodzinnego za kwotę (...) ((...) to były Pani własne środki, (...)

    było sfinansowane z kredytu). W trakcie spłacania kredytu mieszkaniowego znalazła się
    Pani w trudnej sytuacji finansowej spowodowanej wzrostem stóp procentowych, a co za
    tym idzie rat kredytu. W związku z powyższym, wystąpiła Pani z wnioskiem o wsparcie do
    Funduszu Wsparcia Kredytobiorców. Zostało Pani przydzielone wsparcie na podstawie
    umowy z (...) lipca 2022 r. – Fundusz spłacał za Panią część raty kredytu w kwocie (...) przez
    18 miesięcy. W umowie był zapis, że zwrot udzielonego wsparcia rozpocznie się 24
    miesiące od momentu zakończenia wsparcia. (...) stycznia 2024 r. sprzedała Pani dom,
    wybudowany na gruncie zakupionym (...) lipca 2019 r. za kwotę (...). Z otrzymanych
    pieniędzy spłaciła Pani kredyt mieszkaniowy (zaciągnięty (...) lipca 2019 r.) na kwotę (...) i
    spłaciła Pani Fundusz Wsparcia Kredytobiorców na kwotę (...).
    W niniejszej sprawie powzięła Pani wątpliwość, czy będzie Pani mogła zaliczyć spłatę
    Funduszu Wsparcia Kredytobiorców jako własne cele mieszkaniowe zgodnie z art. 21 ust.
    1 pkt 131 i art. 21 ust. 25 oraz art. 21 ust. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zatem rozstrzygnięcia wymaga, czy wydatkując pieniądze uzyskane ze sprzedaży w 2024 r.
    nieruchomości na spłatę Funduszu Wsparcia Kredytobiorców, spełniła Pani przesłanki, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 i art. 21 ust. 25 oraz art. 21 ust. 30a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wskazano powyżej, ustawodawca w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych zawarł katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe”
    podatnika, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, który ma charakter
    zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne.
    Z zacytowanego powyżej art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika jednoznacznie, że cele mieszkaniowe uprawniające do zastosowania
    ww. zwolnienia przedmiotowego obejmują m.in. spłatę kredytu (pożyczki) udzielonego
    /udzielonej – przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, mających
    siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
    Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej – na budowę,
    rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego
    części lub własnego lokalu mieszkalnego.
    Zatem aby dochód ze zbycia nieruchomości i określonych praw majątkowych mógł zostać
    objęty przedmiotowym zwolnieniem muszą zostać spełnione łącznie następujące
    przesłanki: spłacony kredyt (pożyczka) nie może być jakimkolwiek kredytem (pożyczką),
    lecz musi to być kredyt (pożyczka) – co wynika literalnie z art. 21 ust. 25 pkt 2 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – zaciągnięty (zaciągnięta) przez podatnika na
    cele mieszkaniowe enumeratywnie wymienione w art. 21 ust. 25 pkt 1 oraz musi być to
    kredyt (pożyczka) zaciągnięty (zaciągnięta) w banku lub w spółdzielczej kasie
    oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii
    Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego
    albo w Konfederacji Szwajcarskiej przed dniem uzyskania przychodu.
    Wskazuję, że Fundusz Wsparcia Kredytobiorców (FWK) to mechanizm zapewniający
    pomoc dla kredytobiorców, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji finansowej i są
    zobowiązani do spłaty rat kredytu mieszkaniowego. Na FWK składają się wpłaty
    kredytodawców. Wsparcie wypłacane jest na okres nie dłuższy niż 36 miesięcy, przy czym
    indywidualnie ustalana kwota wsparcia nie może być wyższa niż 2.000 zł miesięcznie. Jest
    ono przekazywane przez Bank Gospodarstwa Krajowego bankowi kredytobiorcy, który
    udzielił kredytu mieszkaniowego.
    Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzam, że spłata wsparcia z Funduszu Wsparcia
    Kredytobiorców udzielonego Pani na spłatę kredytu mieszkaniowego nie uprawnia Pani
    do zastosowania ww. zwolnienia. Spłata wsparcia z Funduszu Wsparcia Kredytobiorców,
    nie jest celem mieszkaniowym wskazanym w ww. przepisach ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych z uwagi na fakt, że nie jest to kredyt (pożyczka).

    W konsekwencji, spłata wsparcia z Funduszu Wsparcia Kredytobiorców ze środków
    pochodzących z odpłatnego zbycia w 2024 r. domu nie jest wydatkiem na własne cele
    mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i w związku z tym kwota spłaty Funduszu Wsparcia Kredytobiorców nie podlega
    zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, sporządzając deklarację PIT-39 za 2024 r. nie będzie Pani mogła
    zaliczyć spłaty wsparcia z Funduszu Wsparcia Kredytobiorców jako własnych celów
    mieszkaniowych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 i art. 21 ust. 25 oraz art. 21 ust. 30a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska)
    prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we
    wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości,
    wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w zakresie przedstawionego stanu
    faktycznego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.