Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.54.2025.1.AKR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Wskazanie, czy dochodzi do wykonania świadczenia, które
stanowi czynność opodatkowaną podatkiem VAT.
Udokumentowanie fakturą ww. świadczenia. Prawo do
obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
naliczonego z faktur dokumentujących ww. świadczenie.
Słowa kluczowe: dostawa
dostawa-dostawa towarów
faktura
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a-pkt 2
1

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 1),
    - jest prawidłowe w zakresie udokumentowania fakturą ww. świadczenia (pytanie
      oznaczone we wniosku nr 2),
    - jest prawidłowe w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego z faktur dokumentujących ww. świadczenie (pytanie oznaczone
      we wniosku nr 3).
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    28 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy wskazania, czy dochodzi do wykonania przez A na rzecz B
    świadczenia, które stanowi czynność opodatkowaną podatkiem VAT, udokumentowania
    fakturą ww. świadczenia oraz prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego z faktur dokumentujących ww. świadczenie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A;
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B.
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    B (dalej: B), jest Spółką wchodzącą w skład międzynarodowej Grupy D. B prowadzi
    działalność gospodarczą na terytorium Polski, a podstawowym przedmiotem jej

    działalności jest dystrybucja (...). W przeszłości, przez wiele lat B prowadziła też działalność
    w zakresie produkcji X na zlecenie dla podmiotu C (dalej: C).
    B jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W związku z sytuacją rynkową Grupa D podjęła decyzję, że B zakończy działalność w
    zakresie produkcji X na zlecenie. Produkcja została zakończona (...).
    A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: A) jest Spółką wchodzącą w skład
    międzynarodowej Grupy E. A posiada 100% udziałowca, którym jest spółka F.
    A prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski, a podstawowym przedmiotem
    jej działalności jest produkcja (...). A jest dostawcą części (...) dla producentów X różnych
    marek, a także innych odbiorców, spoza branży (...).
    A jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Podmioty z Grupy D i Grupy E współpracują ze sobą od wielu lat. Przejawem tej
    współpracy jest fakt, że A była wieloletnim dostawcą podzespołów dla B, które to
    podzespoły były wykorzystywane przez B do produkcji. Zapewnienie ciągłości produkcji w
    B wymagało, aby A utrzymywała określony poziom produkcji w swojej fabryce. Wiązało się
    to z koniecznością utrzymywania przez A odpowiednich stanów magazynowych
    materiałów, półproduktów i produktów gotowych. Wymuszało to również na A
    zapewnienie odpowiednio skonstruowanego łańcucha dostaw od jej kontrahentów.
    Ze względu na zaprzestanie działalności w zakresie produkcji X przez B, A została
    postawiona w sytuacji, w której część jej zasobów, tj. materiałów, półproduktów i
    produktów gotowych, przeznaczona pierwotnie na potrzeby produkcji dla B, nie będzie
    sprzedana do B, ani – ze względu na specyficzne właściwości – nie może zostać sprzedana
    do innych podmiotów.
    Biorąc to pod uwagę, a także mając na względzie swoją dotychczasową i przyszłą
    współpracę C, F i A podpisały w dniu (...) r. ugodę, na bazie której C zgodziło się
    zrekompensować A koszt materiałów, półproduktów i produktów gotowych
    zgromadzonych przez A, które miały być wykorzystane na potrzeby produkcji w ramach
    biznesu X Grupy D, kierowanego przez C, a z uwagi na zakończenie produkcji w Polsce, nie
    zostaną jednak nabyte.
    Ugoda nawiązywała do porozumienia ramowego zawartego w (...) r. przez C, F i A
    zawartego w (...) r., które zakreślało ogólne warunki współpracy pomiędzy tymi
    podmiotami oraz innymi spółkami z grupy D (w tym B), w których imieniu działało C.
    W ugodzie zastrzeżono, że C nie nabędzie własności materiałów, półproduktów i
    produktów gotowych, nie będzie ich gromadzić i ponosić kosztów ich składowania. Na
    podstawie aneksu z dnia (...) r. stroną ugody stała się B, która łącznie z C będzie
    odpowiedzialna za wypełnienie zobowiązań przewidzianych w Ugodzie. Wynika to z faktu,
    że Ugoda dotyczy również zamówień złożonych przez B na cele jej produkcji.
    Na podstawie Ugody (i aneksu do niej), zasad w niej określonych i dalszych uzgodnień
    stron A obciążyło B kosztami części materiałów, półproduktów i produktów gotowych,
    które miały być przeznaczone dla B, a kolejne obciążenia są planowane.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, należy uznać, że
      dochodzi do wykonania przez A na rzecz B świadczenia, które stanowi czynność
      opodatkowaną podatkiem od towarów i usług?
    2. W przypadku stwierdzenia, że A wykonuje świadczenie na rzecz B, czy na tej podstawie
      A jest zobowiązana do wystawienia faktury dokumentującej tą czynność z wykazanym
      podatkiem od towarów i usług?

    3. W przypadku stwierdzenia, że A wykonuje świadczenie na rzecz B, czy B ma prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur
      wystawionych przez A, dokumentujących to świadczenie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Państwa zdaniem, podatek od towarów i usług jest podatkiem pośrednim, płaconym od
    obrotu, obciążającym w ostatecznym rachunku konsumenta. Zasady wspólnego systemu
    VAT panującego w Unii Europejskiej polegają na zastosowaniu do towarów i usług
    ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług,
    niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji
    poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem.
    Do podstawowych zasad wspólnego systemu VAT należą zatem powszechność
    opodatkowania, neutralność VAT dla podatnika oraz faktyczne opodatkowanie
    konsumpcji.
    Zasada powszechności opodatkowania oznacza, że podatek VAT jest podatkiem
    pobieranym we wszystkich fazach obrotu – od sprzedaży surowców, materiałów i
    półfabrykatów, poprzez sprzedaż hurtową i detaliczną gotowych produktów, czy
    świadczenie usług dla konsumentów. Opodatkowaniu podlega każdy etap obrotu, a
    odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania może mieć charakter wyłącznie
    wyjątkowy. Jest tak dlatego, że wyłączenie niektórych transakcji z opodatkowania lub
    objęcie ich zwolnieniem od podatku zakłóca jego naliczanie i powoduje niemożność
    opodatkowania wyłącznie ostatecznej konsumpcji towarów lub usług.
    Neutralność podatku VAT sprowadza się do stworzenia takich norm prawnych, aby
    podatnik niebędący ostatecznym konsumentem towarów lub usług nie ponosił kosztów
    podatku VAT. Realizacja tej zasady następuje przez możliwość odliczenia podatku
    zapłaconego przy nabyciu towarów i usług (podatek naliczony) od podatku należnego od
    dostawy towarów i świadczenia usług. Wszelkie ograniczenia prawa do odliczenia VAT
    wpływają na neutralność podatku i w związku z tym muszą być określone ustawowo.
    Zasada faktycznego opodatkowania konsumpcji jest nierozerwalnie związana z zasadą
    neutralności. Podatek VAT powinien tylko i wyłącznie obciążać konsumenta. W związku z
    tym stworzony został system odliczeń podatku, który ma umożliwić uniknięcie tego
    obciążenia przez podmioty biorące udział w dostarczeniu towarów i usług ostatecznemu
    odbiorcy. I to właśnie ten ostateczny odbiorca ma ponieść ciężar podatku VAT, gdyż nie
    ma prawa do jego odliczenia.
    Zasada powszechności opodatkowania przejawia się w konstrukcji art. 5-8 uVAT, które
    wyznaczają bardzo szeroki zakres czynności podlegających opodatkowaniu tym
    podatkiem. I tak zgodnie z art. 5 ust. 1 uVAT, opodatkowaniu podlegają: odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import
    towarów na terytorium kraju, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za
    wynagrodzeniem na terytorium kraju i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Jak wynika z tej regulacji podatek VAT jest stosowany zasadniczo przy transakcjach
    dostawy towarów i świadczeniu usług. Eksport, Import, WNT i WDT stanowią również
    transakcje towarowe, które wiążą się jedynie z przemieszczeniem towarów pomiędzy
    krajami.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 uVAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Przepis ten zawiera również listę specyficznych
    czynności, zrównanych przez ustawodawcę z dostawą towarów. Dostawę towarów należy
    odróżnić od klasycznego pojęcia sprzedaży rzeczy. Dostawa towarów jest pojęciem
    szerszym. Do uznania, że doszło do dostawy, wystarczy, iż nabywca będzie miał możliwość
    dowolnego rozporządzania otrzymanym towarem, nawet gdy przy transakcji nie

    zachowano odpowiednich form prawnych. Takie rozwiązanie ma na celu uelastycznienie
    tej definicji i zakresu stosowania ustawy, również w kontekście różnic występujących w
    systemach prawnych państw członkowskich UE.
    Zgodnie natomiast z art. 8 uVAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie
    na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
    osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym
    również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
    formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od
    dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie
    z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub
    nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: użycie towarów stanowiących część
    przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w
    tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych
    pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich
    domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
    jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; nieodpłatne świadczenie usług na
    cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
    udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
    stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne
    świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Porównując zakresy art. 7 i art. 8 uVAT należy zauważyć, że każde świadczenie, które nie
    stanowi dostawy towarów stanowi usługę, co prowadzi do objęcia opodatkowaniem VAT
    bardzo szerokiego katalogu czynności i w ten sposób realizuje zasadę powszechności
    opodatkowania.
    Należy jednak zauważyć, że praktyka gospodarcza jest bogata w relacje między
    przedsiębiorcami i nie zawsze sprowadzają się one do odpłatnej dostawy towarów lub
    świadczenia usług, mimo że prowadzą do przepływu środków finansowych.
    W przedmiotowej sprawie nie dochodzi do odpłatnej dostawy towarów pomiędzy A i B.
    Ugoda przyjęta przez strony zakłada, że C (ani B) nie nabędzie własności materiałów,
    półproduktów i produktów gotowych (które dalej będą określane łącznie jako „towary”). A,
    nie będzie ich gromadzić i ponosić kosztów ich składowania.
    Istotą i podłożem tej ugody jest bowiem zlikwidowanie zapotrzebowania na produkty A i
    ich nieprzydatność w dalszej działalności B, w związku z likwidacją działalności
    produkcyjnej w zakresie wytwarzania X. Żaden z podmiotów z Grupy D nie nabędzie
    zatem prawa do dysponowania jak właściciel towarami należącymi do A.
    Co więcej nie można uznać, że w odniesieniu do towarów, które pozostaną w dyspozycji A,
    B (lub inny podmiot z Grupy D) nabędzie status „nabywcy/konsumenta”, bowiem nigdy nie
    skorzysta z tych zasobów w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Należy się zatem zastanowić, czy między stronami ugody dojdzie do świadczenia usług.
    Aby doszło do świadczenia usług, musi dojść do „transakcji”, a kluczem do ich rozpoznania
    jest słowo „świadczenie”. Jeśli więc nawet występuje odpłatność, jednak bez transakcji, to
    nie można mówić o świadczeniu usług podlegających opodatkowaniu VAT. Sama zapłata,
    bez wykonania świadczenia, nie może być uznana za świadczenie usług. Przykładem takiej
    sytuacji mogą być:
    · wypłata odszkodowania przez zakład ubezpieczeniowy z tytułu kradzieży
      ubezpieczonego samochodu;
    · zapłata przez jednego z kontrahentów kary umownej z tytułu niewykonania zawartej
      umowy lub niedotrzymania warunków wykonania umowy;

    · opłata pobierana za zniszczenia w apartamencie, dodatkowe sprzątanie albo zgubione
      klucze hotelowe;
    · zwrot kosztów usunięcia usterek i wad, którymi wykonawca obciąża podmioty
      odpowiedzialne za określone prace;
    · zapłata odszkodowania przez nabywcę, jeżeli zapłata ta stanowi swoistą rekompensatę
      szkody związanej z niezrealizowaniem określonego limitu zakupów, do którego
      zobowiązał się ten nabywca w umowie.
    Płatności dokonywane w takich sytuacjach między podmiotami nie mają bowiem
    bezpośredniego związku z wynagrodzeniem za dokonane między nimi transakcje, ale
    mają charakter odszkodowawczy, związany raczej z niewłaściwym wykonaniem umowy,
    zdarzeń losowych lub deliktu.
    Wydaje się, że tożsamą rolę pełnią płatności, które B realizuje/będzie realizowało na rzecz
    A. Nie mają one charakteru zapłaty za świadczenie zrealizowane przez A na rzecz B, a
    raczej pełnią formę odszkodowawczą, z tytułu tego, że A, realizując długoterminowy
    kontrakt na rzecz B, mogła ponieść szkodę, związaną z zabezpieczeniem zasobów, w celu
    realizacji tego kontraktu, które w efekcie decyzji Grupy D, nie zostaną sprzedane do B.
    W szczególności nie dochodzi do sytuacji, w której A zobowiązuje się do powstrzymania
    się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji na rzecz B, za co B
    wypłaca „wynagrodzenie”.
    Art. 8 ust. 1 pkt 2 uVAT, ma zastosowanie do innego rodzaju transakcji, np. różnego
    rodzaju służebności gruntowych i osobistych, przy których jedna ze stron stosunku
    zobowiązaniowego musi tolerować czynności innej strony lub zachowania innego rodzaju.
    Taka sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie
    faktycznym /zdarzeniu przyszłym, płatności wynikające z ugody zawartej między stronami
    nie są związane z czynnością wykonaną przez A na rzecz B, która w świetle przepisów
    uVAT stanowi czynność opodatkowaną podatkiem VAT.
    Ad 2.
    Państwa zdaniem, stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 uVAT, podatnik jest obowiązany
    wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług,
    o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika
    podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
    osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 uVAT, pod pojęciem sprzedaży rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Biorąc pod uwagę stanowisko Wnioskodawcy zawarte w pkt 1, A nie jest zobowiązana do
    wystawienia faktury dokumentującej tą czynność.
    Jednak jeśli organ podatkowy uzna, że stanowisko Wnioskodawcy zawarte w pkt 1 jest
    nieprawidłowe i A wykonuje świadczenie na rzecz B, to A będzie zobowiązana do
    wystawienia faktury dokumentującej tą czynność z wykazanym podatkiem od towarów i
    usług.
    Ad 3.
    Państwa zdaniem, realizacja zasady neutralności, o której mowa była wyżej, znajduje
    swoje odzwierciedlenie w treści art. 86 ust. 1 uVAT, zgodnie z którym w zakresie, w jakim
    towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120
    ust. 17 i 19 oraz art. 124.

    Stosownie do art. 86. ust. 2 lit. a uVAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług.
    Z kolei w art. 88 uVAT, zawarto wyłączenia od generalnej zasady neutralności. I tak w art.
    88 ust. 3a pkt 2 uVAT wskazano, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku
    należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Biorąc pod uwagę stanowisko Wnioskodawcy zawarte w pkt 1 i 2 należy uznać, że A nie
    dokonuje na rzecz B jakiejkolwiek czynności podlegającej opodatkowaniu VAT i nie ma
    obowiązku dokumentowania takich działań fakturą VAT. Gdyby mimo tego A
    udokumentowało taką „transakcję” fakturą z wykazaną kwotą podatku, to B nie miałaby
    prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z takiego
    dokumentu, gdyż na przeszkodzie stałby przepis art. 88 ust. 3a pkt 2 uVAT.
    W przypadku, gdyby jednak organ doszedł do wniosku, że przedstawione przez
    Wnioskodawcę w pkt 1 i 2 stanowisko jest nieprawidłowe i A powinien udokumentować
    świadczenie fakturą z wykazaną kwotą podatku, to konsekwentnie należałoby uznać, że B
    ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur
    wystawionych przez A.
    Należy zwrócić uwagę, że koszty ponoszone przez B w ramach ugody z A, są w całości
    związane z działalnością gospodarczą B, która podlegała opodatkowaniu VAT. B w
    stosunku do A występuje w charakterze podatnika VAT, prowadzącego działalność
    gospodarczą i nie można uznać, że czynności te są dokonane w charakterze konsumenta.
    Prawo do odliczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 uVAT, przysługuje podatnikowi VAT,
    tj. podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy. Status
    danego podmiotu jako podatnika VAT jest kategorią w pełni obiektywną. B spełnia
    definicję podatnika VAT.
    Art. 86 ust. 1 uVAT przewiduje, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w
    zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych. Wynika stąd, że jeśli towary i usługi, przy których nabyciu naliczono
    podatek, są (mają być) wykorzystywane w całości do prowadzenia działalności
    opodatkowanej, wówczas podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia całości podatku.
    W orzeczeniu z 22 lutego 2001 r. (C-408/98, Abbey National plc v. Commissioners of
    Customs & Excise) TSUE stwierdził, co prawda, że przepisy dyrektyw dotyczące prawa do
    odliczenia podatku naliczonego powinny być interpretowane w ten sposób, aby
    warunkiem powstania prawa do odliczenia podatku było, co do zasady, istnienie
    bezpośredniego i niezwłocznego związku pomiędzy daną transakcją „wejściową” (z którą
    związany jest podatek naliczony) a daną „wyjściową” transakcją opodatkowaną.
    Istnienie takiego związku jest konieczne, aby podatnik był uprawniony do odliczenia VAT, a
    także do ustalenia zakresu tego odliczenia. Następnie jednak Trybunał wywodzi, że do
    powstania prawa do odliczenia nie jest konieczne wystąpienie żadnej transakcji
    opodatkowanej (podatnik, co do zasady, jest bowiem uprawniony do odliczenia VAT od
    pierwszych wydatków inwestycyjnych, choćby następnie nie doszło w ogóle do
    wykonywania transakcji opodatkowanych). W związku z powyższym należy uznać, że do
    powstania prawa do odliczenia wystarczające jest istnienie bezpośredniego związku
    pomiędzy podatkiem naliczonym a tą częścią działalności podatnika, która jest
    przedmiotem opodatkowania VAT. W związku z tym VAT naliczony przy nabyciu towarów i
    usług bezpośrednio związanych z tą częścią działalności, która jest przedmiotem VAT,
    może w całości podlegać odliczeniu.
    Podobnie wyraził się WSA we Wrocławiu w wyroku z 15 czerwca 2009 r. (I SA/Wr 1368/08),
    który uznał że „prawo do odliczenia podatku istnieje nawet wtedy, gdy nie można ustalić

    bezpośredniego związku pomiędzy zakupem a opodatkowaną transakcją, czyli w
    niektórych sytuacjach prawo do odliczenia może przysługiwać podatnikowi nawet w
    przypadku braku konkretnej transakcji opodatkowanej, jeżeli zakup związany jest z
    działalnością podatnika, która, co do zasady, podlega opodatkowaniu (lub daje prawo do
    odliczenia podatku mimo zwolnienia), a brak związku z konkretną transakcją
    opodatkowaną wynika z czynników obiektywnych, zwykle niezależnych od podatnika”.
    Biorąc powyższe pod uwagę należałoby uznać, że (przy założeniu, że A wykonuje na rzecz
    B czynności opodatkowane) podatek naliczony w fakturach wystawionych przez A może
    być odliczony przez B, jako związany z opodatkowaną działalnością B, mimo że nie będzie
    bezpośredniego związku tego podatku, z czynnościami opodatkowanymi wykonanymi
    przez B, z tej przyczyny, że B wygasza działalność produkcyjną w zakresie wytwarzania X w
    Polsce. Nie zmienia to jednak faktu, że wydatki poniesione przez B na wygaszenie jednego
    z elementów jej działalności – w tym przypadku produkcji X – są niewątpliwie związane z
    działalnością gospodarczą tego podmiotu, wykonywaną w ramach podmiotowości
    podatkowej w VAT.
    Zasada neutralności VAT przemawia zatem za przyznaniem B prawa do odzyskania
    podatku naliczonego w takim przypadku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku:
    - jest nieprawidłowe w zakresie wskazania, czy dochodzi do wykonania przez A na rzecz B
      świadczenia, które stanowi czynność opodatkowaną podatkiem VAT (pytanie
      oznaczone we wniosku nr 1),
    - jest prawidłowe w zakresie udokumentowania fakturą ww. świadczenia (pytanie
      oznaczone we wniosku nr 2),
    - jest prawidłowe w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego z faktur dokumentujących ww. świadczenie (pytanie oznaczone
      we wniosku nr 3).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę
    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza

    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą
    inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu). Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”
    dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania
    z nim jak właściciel.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W świetle powyższego przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie
    nie będące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy
    wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje
    wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od
    dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi
    (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno
    działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde
    powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane
    za usługę, w rozumieniu przepisów ustawy.
    Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do
    zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie
    działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.
    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby dane świadczenie uznać
    za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w
    zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym
    przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
    Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
    zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub świadczącego usługę. Przy
    czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego
    płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że
    płatność następuje w zamian za to świadczenie. Pod pojęciem odpłatności dostawy
    towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru,
    odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest
    zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonania
    tego świadczenia miało być wypłacone. Muszą być zatem spełnione następujące warunki:

    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie – jako
    usługa – podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dana usługa podlega więc opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych.
    Warto w tym miejscu wskazać, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem
    rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z
    dnia 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać
    za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po
    stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
    Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W wyroku C-16/93 z dnia 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur
    der Omzetbelasting Leeuwarden, Trybunał zauważył, że czynność „podlega
    opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i
    usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym
    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w
    zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C#295/17 w pkt 34 czytamy: „Nie ma jednak
    znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę wyrównawczą. Jak podkreśliły
    również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z punktu widzenia przepisów o VAT nie
    ma znaczenia, czy jest to roszczenie o odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna,
    ani czy jest to określane jako odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena,
    czy płatność jest dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu
    prawa Unii, która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa
    krajowego”.
    Zaś w pkt 56 Rzecznik wskazał: „Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE należy
    interpretować w ten sposób, że zapłata kwoty ustalonej z góry w przypadku
    przedterminowego rozwiązania umowy powoduje powstanie obowiązku podatkowego w
    zakresie podatku od wartości dodanej, jeżeli należy ją uznać za wynagrodzenie za już
    wykonane usługi i nie ogranicza się do naprawienia poniesionej szkody majątkowej. Dla
    takiej interpretacji nie ma znaczenia, czy przy zawarciu umów z okresem lojalnościowym
    pośrednik otrzymuje wyższe wynagrodzenie niż w przypadku umów bez takiego okresu
    lojalnościowego. Nie ma również znaczenia, że kwota ta w świetle prawa krajowego jest
    traktowana jako kara umowna”.
    W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub

    powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, co do zasady podlegają zatem
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Świadczenie usług na gruncie podatku od
    towarów i usług ma szersze znaczenie niż świadczenie usług w rozumieniu potocznym.
    Stosownie do treści powołanych przepisów, każde świadczenie na rzecz osób fizycznych,
    osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, uznawane jest na gruncie tej
    ustawy za usługę. Zatem pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde
    zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś
    na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie.
    Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do
    zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie
    działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.
    Nadmienić należy, że w świetle art. 353 § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej: „Kodeksem cywilnym”.
      Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
    Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego
    podmiotu, polegające na działaniu (dokonanie czynności na rzecz innego podmiotu) albo
    na zaniechaniu (zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
    tolerowania czynności lub sytuacji). Na świadczenie mogą się również składać
    jednocześnie zachowania polegające na działaniu oraz na zaniechaniu.
    W tym miejscu należy wskazać, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia
    „odszkodowania”. W związku z tym, należy posiłkować się regulacjami zawartymi w
    ustawie Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy, lub postanowienia
      umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz
      korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    W myśl art. 363 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez
      przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy
      pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo
      gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty,
      roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
      Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
      powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
      szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
      chwili.
    Według art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte

      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów Kodeksu cywilnego szkoda polega na
    nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika oraz na
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Należy zaznaczyć, że dla ustalenia statusu otrzymywanych środków pieniężnych bez
    znaczenia pozostaje to jak strony nazywają daną płatność. Istotnym jest natomiast, czy
    stanowi ona zapłatę za konkretne świadczenie, czy też jest odszkodowaniem w
    rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy, i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że B jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. W przeszłości, przez wiele lat B prowadziła m.in.
    działalność w zakresie produkcji X na zlecenie dla podmiotu C (dalej: C). W związku z
    sytuacją rynkową Grupa D podjęła decyzję, że B zakończy działalność w zakresie produkcji
    X na zlecenie. Produkcja została zakończona (...). A prowadzi działalność gospodarczą na
    terytorium Polski, a podstawowym przedmiotem jej działalności jest produkcja (...). A jest
    dostawcą części z tworzyw sztucznych dla producentów X różnych marek, a także innych
    odbiorców, spoza branży (...). A jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. A była wieloletnim dostawcą podzespołów dla B, które to podzespoły były
    wykorzystywane przez B do produkcji. Zapewnienie ciągłości produkcji w B wymagało, aby
    A utrzymywała określony poziom produkcji w swojej fabryce. Wiązało się to z
    koniecznością utrzymywania przez A odpowiednich stanów magazynowych materiałów,
    półproduktów i produktów gotowych. Wymuszało to również na A zapewnienie
    odpowiednio skonstruowanego łańcucha dostaw od jej kontrahentów. Ze względu na
    zaprzestanie działalności w zakresie produkcji X przez B, A została postawiona w sytuacji,
    w której część jej zasobów, tj. materiałów, półproduktów i produktów gotowych,
    przeznaczona pierwotnie na potrzeby produkcji dla B, nie będzie sprzedana do B, ani – ze
    względu na specyficzne właściwości – nie może zostać sprzedana do innych podmiotów.
    (...) r. podpisano ugodę, na bazie której C zgodziło się zrekompensować A koszt
    materiałów, półproduktów i produktów gotowych zgromadzonych przez A, które miały być
    wykorzystane na potrzeby produkcji w ramach biznesu X Grupy D, kierowanego przez C, a
    z uwagi na zakończenie produkcji w Polsce, nie zostaną jednak nabyte. W ugodzie
    zastrzeżono, że C nie nabędzie własności materiałów, półproduktów i produktów
    gotowych, nie będzie ich gromadzić i ponosić kosztów ich składowania. Na podstawie
    aneksu z dnia (...) r. stroną ugody stała się B, która łącznie z C będzie odpowiedzialna za
    wypełnienie zobowiązań przewidzianych w Ugodzie. Wynika to z faktu, że Ugoda dotyczy
    również zamówień złożonych przez B na cele jej produkcji. Na podstawie Ugody (i aneksu
    do niej), zasad w niej określonych i dalszych uzgodnień stron A obciążyło B kosztami części
    materiałów, półproduktów i produktów gotowych, które miały być przeznaczone dla B, a
    kolejne obciążenia są planowane.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy dochodzi do wykonania
    przez A na rzecz B świadczenia, które stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od
    towarów i usług.

    Przedstawiony opis sprawy wskazuje, że nie doszło/nie dojdzie do odpłatnej dostawy
    towarów. Z zawartej ugody wynika bowiem, że C nie nabędzie własności materiałów,
    półproduktów i produktów gotowych, nie będzie ich gromadzić i ponosić kosztów ich
    składowania. Zatem, nie nastąpiło/nie nastąpi faktyczne przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami – materiałami, półproduktami i produktami gotowymi – jak
    właściciel przez D.
    W przedmiotowej sprawie mamy jednak do czynienia ze świadczeniem usługi, gdyż
    określone świadczenie pieniężne jest wypłacane w związku z zawartą ugodą, zgodnie z
    którą C zrekompensuje A koszt materiałów, półproduktów i produktów gotowych, które
    miały być wykorzystane na potrzeby produkcji w ramach biznesu X Grupy D. Należy
    zwrócić uwagę na fakt, że w przypadku opisanym we wniosku możemy wskazać
    konkretnego beneficjenta tej usługi – z podpisanej ugody wynika, że w związku z
    zakończeniem w Polsce produkcji X na zlecenie A otrzyma płatność za niewykorzystane
    materiały, półprodukty i produkty gotowe, które miały być wykorzystane na potrzeby
    produkcji w ramach biznesu X Grupy D. A zatem dochodzi po stronie A do świadczenia
    usługi tolerowania czynności związanej z utraconą korzyścią w związku zakończeniem
    produkcji X na zlecenie przez B, w ramach której A poniósł wydatek – przygotowanie partii
    towaru pod potrzeby B, które ze względu na ich specyficzne właściwości, nie mogą być
    sprzedane do innych podmiotów. Płatność, jaka wynika z zawartej ugody, stanowi
    zabezpieczenie interesów A (przygotowującego towary pod potrzeby B) poprzez
    zagwarantowanie wypłaty wynagrodzenia w związku z zakończeniem produkcji X na
    zlecenie przez B. Natomiast B jest beneficjentem usług w postaci braku obowiązku
    odbioru towarów w postaci materiałów, półproduktów i produktów gotowych
    niezbędnych do produkcji X na zlecenie.
    Spełniona zatem jest/będzie przesłanka istnienia związku pomiędzy wypłatą należności, a
    otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że
    wypłata tej kwoty podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Przy tym, zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach
    wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki
    podatku bądź zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku VAT dostawy
    towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Wskazać należy, że przepisy ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie
    przewidują zwolnienia od podatku dla opisanych we wniosku czynności. W związku z tym,
    usługi te opodatkowane są/będą według właściwej stawki podatku.
    Podsumowując, należy uznać, że dochodzi/będzie dochodzić do wykonania przez A na B
    odpłatnego świadczenia usług (usług tolerowania czynności związanej z utraconą
    korzyścią w związku z zakończeniem produkcji X na zlecenie przez B), o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy, podlegającego opodatkowaniu i niekorzystającego ze zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, Państwa stanowisko w odniesieniu do pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    nieprawidłowe.
    W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą kwestii wystawienia faktury przez A w
    związku ze świadczeniem ww. usługi oraz prawa do obniżenia przez B kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
        od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
        prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
        4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika.
    Jak rozstrzygnięto powyżej, dochodzi/będzie dochodzić do wykonania przez A na B
    odpłatnego świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, opodatkowanych
    podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, A jest/będzie
    zobowiązane do wystawienia faktury w celu udokumentowania tej czynności, zgodnie z
    art. 106 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych.
    Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania
    do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego

    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ww.
    ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy: transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien
    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Stosownie do art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. (Dz. Urz.
    UE L Nr 347 str. 1 ze zm.) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej:
      Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji
      podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje
      tych transakcji, do odliczenia – od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić – VAT
      należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które
      zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika.
    Dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku
    pomiędzy dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością
    opodatkowaną generującą podatek należny.
    Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą może mieć
    charakter pośredni lub bezpośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą, np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika. Natomiast pośredni związek nabywanych towarów i
    usług z działalnością przedsiębiorcy występuje wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się
    z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością
    gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby
    jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z

    działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku
    dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup
    towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np.
    poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu.
    Powyższe regulacje oznaczają, że aby stwierdzić, czy podatnikowi podatku od towarów i
    usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony,
    należy zbadać wyłącznie związek ponoszonych wydatków z wykonywanymi przez
    podatnika czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten musi mieć charakter
    niewątpliwy, lecz niekoniecznie bezpośredni. Podatnik musi jednak wykazać związek
    zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przy czym istotna
    jest intencja nabycia, tzn. jeśli dany towar/usługa ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych, wówczas po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, pod warunkiem że nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    Kwestia pośredniego związku pomiędzy podatkiem naliczonym VAT a czynnościami
    opodatkowanymi jako warunku wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT
    były przedmiotem licznych orzeczeń TSUE m.in. wyrok z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37
    /95 (Państwo Belgijskie v. Ghent Coal Terminal NV), wyrok z 22 lutego 2001 r. w sprawie C-
    408/98 (Abbey National plc v. Commissioners of Customs & Excise), wyrok z 26 maja 2005
    r. w sprawie C-465/03 (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz), wyrok z 27 września 2001 r. w
    sprawie C-16/00 (CIBO Participations SA v. Directeur régional des impôts du Nord-Pas-de-
    Calais). TSUE podkreślał, że co do zasady, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    przysługuje podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych
    wydatków ze sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z
    konkretną czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa do odliczenia
    podatku VAT w przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą
    być przypisane do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Zatem niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie związku pomiędzy zakupami a
    konkretną transakcją opodatkowaną. Prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno
    przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim działalność podatnika daje to prawo.
    Aby odliczenie podatku było dopuszczalne, transakcja powodująca naliczenie podatku
    winna pozostawać w ścisłym związku z transakcjami, które rodzą prawo do odliczenia. W
    ten sposób prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    zakłada, że poczynione wydatki stanowią element cenotwórczy transakcji obciążonych
    podatkiem należnym, rodzącym prawo do jego odliczenia.
    Z wniosku wynika, że A i B są zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami podatku VAT.
    Koszty ponoszone przez B w ramach ugody z A, są w całości związane z działalnością
    gospodarczą B, która była opodatkowana podatkiem VAT.
    W związku z powyższym, skoro nabywane od A usługi, wynikające z zwartej ugody mają
    /będą miały związek z prowadzoną przez B działalnością opodatkowaną podatkiem VAT,
    to B przysługuje, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego z otrzymanych faktur dokumentujących zakup
    przedmiotowych usług. Prawo to przysługuje B pod warunkiem niezaistnienia ograniczeń
    wskazanych w art. 88 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzić należy, że w związku ze świadczeniem usług (usług tolerowania
    czynności związanej z utraconą korzyścią w związku z zakończeniem produkcji X na
    zlecenie) na rzecz B, A jest/będzie zobowiązana do wystawienia faktur dokumentujących
    te usługi z wykazanym podatkiem VAT. B ma/będzie miało prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z wystawionych przez A faktur.

    Zatem, Państwa stanowisko w odniesieniu do pytań oznaczonych we wniosku nr 2 i 3 jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym oraz opisem
    zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno -
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania

    A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowana będąca stroną postępowania
    – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji
    indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania
    interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej
    jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.