Odmowa wydania wiążącej informacji stawkowej
Sygnatura: 0112-KDSL2-2.440.233.2025.3.IH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: ODMOWA WYDANIA WIS; brak świadczenia kompleksowego.
Słowa kluczowe: hotel
odmowa
usługi-usługi noclegowe
wyżywienie
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
świadczenie kompleksowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1a-art. 42g-ust. 3

## Dodatkowe informacje

i dokumenty.
    W piśmie z dnia 10 lipca 2025 r. (data wpływu 10 lipca 2025 r.), będącym uzupełnieniem
    wniosku, Wnioskodawca – w odpowiedzi na pytania tutejszego organu zawarte w

    wezwaniu z dnia 26 czerwca 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.233.2025.1.IH – udzielił
    następujących informacji:
    1) Jednoznaczne wskazanie czy świadczenie będące przedmiotem wniosku realizowane
    jest na rzecz organizatora obozu sportowego, który reprezentuje „grupę (...)” i wszystkie te
    osoby korzystać będą ze świadczonej przez Wnioskodawcę „usługi noclegowej wraz z (...)
    wyżywieniem”?
    Odpowiedź: Świadczenie będące przedmiotem wniosku realizowane jest na rzecz
    organizatora obozu sportowego, który reprezentuje grupę (...). Wszyscy członkowie obozu
    sportowego – grupy (...) będą korzystać ze świadczonej przez Wnioskodawcę usługi
    noclegowej wraz z (...) wyżywieniem.
    2) Jakie są oczekiwania nabywcy (Klienta) w odniesieniu do świadczenia będącego
    przedmiotem wniosku? Należy szczegółowo opisać.
    Odpowiedź: Oczekiwaniem Nabywcy w odniesieniu do świadczenia będącego
    przedmiotem wniosku jest skorzystanie z noclegu wraz z (...) wyżywieniem przez
    wszystkich uczestników obozu (śniadanie, obiad, kolacja). Nabywcy zależy na tym, aby
    działając jako organizator obozu nie zajmował się odrębnie organizacją noclegu dla obozu
    oraz odrębnie organizacją wyżywienia dla uczestników obozu. Celem Nabywcy –
    organizatora obozu sportowego jest nabycie jednej, kompleksowej usługi. Dla nabywcy
    istotne jest, że nabywając kompleksowo noclegi z wyżywieniem zyskuje on gwarancję, że
    każdy uczestnik obozu będzie miał zapewniony nocleg i posiłki, będzie miał zapewnione
    miejsce do spożycia posiłku oraz konsumpcja będzie odbywać się w tym samym obiekcie,
    co nocleg.
    3) W jakiej formie oraz w jaki sposób Wnioskodawca prezentuje swoją ofertę
    potencjalnym Klientom? – należy szczegółowo opisać tę kwestię.
    Odpowiedź: Wnioskodawca udostępnia swoją ofertę (...). Dodatkowo oferta
    Wnioskodawcy widnieje (...).
    Na (...) znajdują się informacje o ofercie Wnioskodawcy oraz miejscu ich świadczenia.
    Podkreśla się, że w jednym obiekcie zapewniona jest realizacja wszystkich usług
    częściowych. Ponadto hotel znajduje się na terenie kompleksu (...), gdzie przyjeżdżają
    dziecięce i młodzieżowe drużyny (...), co powoduje, że trenerzy takich drużyn mogą być
    zainteresowani zorganizowaniem obozu właśnie w (...).
    Szczegółowe informacje potencjalni Klienci mogą pozyskać na recepcji hotelu oraz w
    rozmowie telefonicznej.
    Nie wyklucza się innych możliwości pozyskiwania klientów niż tylko informacja na (...). (...)
    4) W związku z informacją: „(...) zakupiło budynek hotelu (...) Hotel dysponuje pokojami
    hotelowymi (...)” należy wskazać:

    a) jaka jest jego klasyfikacja, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych
    wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) – (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316, z
    późn. zm.)? Należy wskazać klasę PKOB budynku – symbol PKOB czterocyfrowy.
    Odpowiedź: Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych wprowadzoną
    rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji
    Obiektów Budowlanych (PKOB) – (Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.) hotel,
    będący przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej, należy
    klasyfikować pod symbolem PKOB – 1211.
    b) do którego rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich, o których mowa w ustawie o
    usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2023 r., poz. 1944) zaszeregowany jest obiekt?
    Odpowiedź: Obiekt zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich
    oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r., poz.
    1944), zaszeregowany jest jako hotel – obiekt posiadający co najmniej 10 pokoi, w tym
    większość miejsc w pokojach jedno- i dwuosobowych, świadczące szeroki zakres usług
    związanych z pobytem klientów. Hotel spełnia wymagania (...).
    c) czy ww. obiekt spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 oraz ust. 2 ww.
    ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników
    turystycznych?
    Odpowiedź: Ww. obiekt spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 oraz ust. 2
    ww. ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników
    turystycznych.
    d) jaki rodzaj umeblowania i wyposażenia znajduje się w pokojach udostępnianych w
    ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku? Należy wymienić i opisać odrębnie
    dla każdego „rodzaju pokoju” wskazanego w opisie sprawy.
    Odpowiedź: Wszystkie rodzaje pokoi wskazane w opisie sprawy we wniosku o wydanie
    wiążącej informacji stawkowej posiadają jednakowe wyposażenie. Wszystkie pokoje mają
    też bardzo podobną powierzchnię użytkową, różnią się jedynie ilością i wielkością łóżek.
    Do wyposażenia pokoi należą co do zasady (...).
    Dodatkowo Wnioskodawca informuje, iż (...) pokoje nie posiadają (...). Nie są to jednak
    pokoje jednego „rodzaju”, lecz pokoje o różnym „rodzaju”. Wynika to z ich lokalizacji w
    obiekcie.
    5) W związku z zawartą w opisie sprawy informacją o treści: „(...)” należy wskazać:
    a) na czym polega „(...)”? – należy szczegółowo opisać;
    Odpowiedź: (...).

    b) na czym polega „(...)”? – należy szczegółowo opisać;
    Odpowiedź: (...).
    c) czy Klient w ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku ma możliwość
    rezygnacji z danego rodzaju posiłku/posiłków (śniadania, obiadu, kolacji)? Jeżeli tak, to czy
    w takiej sytuacji zmienia się wysokość wynagrodzenia otrzymywanego przez
    Wnioskodawcę (należy opisać, w jaki sposób kalkulowane jest wynagrodzenie w takiej
    sytuacji)?
    Odpowiedź: Klient w ramach świadczenia będącego przedmiotem wniosku nie ma
    możliwości rezygnacji z danego rodzaju posiłku/posiłków (śniadanie, obiad, kolacja). W
    indywidualnych przypadkach jest możliwość zmiany godzin wydania takich posiłków, lecz
    nie ma możliwości rezygnacji z wydanych posiłków. Nieskorzystanie z posiłku nie będzie
    miało wpływu na cenę, do zapłaty której zobowiązany jest klient.
    6) W związku z zawartymi w opisie sprawy informacjami o treści: „Przygotowanie posiłków:
    (...) przygotowuje posiłki we własnym zakresie (za pośrednictwem kucharzy zatrudnionych
    przez (...) oraz poszczególnych składników dań niezbędnych celem przygotowania
    wybranych przez Klienta posiłków – zakupionych przez (...)), na miejscu (w kuchni
    hotelowej) i wydaje Klientom w restauracji hotelowej. (...) Klienci nie mają zatem wyboru
    dań jakie zostaną im zaserwowane. Mogą jedynie dokonać wyboru skosztowanego przez
    nich dania, lecz wyłącznie spośród dań, które zostały wydane w formie szwedzkiego stołu”
    należy jednoznacznie wskazać, czy Klient:
    a) ma możliwość wyboru dań, jakie zostaną zaserwowane „uczestnikom korzystającym z
    usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem” (jeśli tak, to w jaki sposób są one serwowane
    /wydawane?),
    czy
    b) nie ma możliwości wyboru dań, jakie zostaną zaserwowane „uczestnikom
    korzystającym z usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem”?
    Odpowiedź: Posiłki – śniadania, obiady, kolacje – serwowane są w formie „szwedzkiego
    stołu”. Klient nie ma możliwości wyboru dań, jakie zostaną zaserwowane uczestnikom
    obozu sportowego korzystającym z usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem. Klient
    dokonując zakupu świadczenia wie jedynie, że będą mu zapewnione noclegi i wyżywienie.
    Nie wie jednak, jakie dokładnie dania będą dostępne i nie może wybrać dań dla
    uczestników obozu. O tym, jakie dania zostaną podane pozostawia uznaniu
    Wnioskodawcy.
    Uczestnik obozu może wybrać sobie co zje spośród przygotowanych dań znajdujących się
    na szwedzkim stole. Wybiera spośród tych dań, które zostały przygotowane przez
    kucharza.
    7) Na jaki okres (na ile dni) zawierana jest z Klientem „Umowa (...)”? – należy wskazać
    jedną, konkretną sytuację.
    Odpowiedź: Umowa (...) zawierana jest z Klientem na okres (...) dni.

    8) Czy „uczestnicy korzystający z usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem” mają takie
    same prawa i obowiązki jak inni „Goście przebywający na terenie (...)”? Jeżeli nie, należy
    wskazać różnice oraz wyjaśnić, z czego one wynikają.
    Odpowiedź: Uczestnicy korzystający z usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem mają
    takie same prawa i obowiązki jak inni goście przebywający na terenie (...). Wszystkich gości
    obowiązuje jeden regulamin.
    9) Na jakich zasadach odbywa się zakwaterowanie i wykwaterowanie „uczestników
    korzystających z usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem”? Należy szczegółowo opisać.
    Odpowiedź: Zakwaterowanie odbywa się poprzez zameldowanie grupy – obozu
    sportowego przez opiekuna grupy w pierwszym dniu pobytu wskazanym w poprzednio
    dokonanej rezerwacji. Do programu komputerowego Wnioskodawca nanosi dane
    opiekuna grupy i wskazuje liczbę pokoi, które zajmą uczestnicy obozu. Wnioskodawca
    przydziela pokoje w ramach możliwości w ramach wskazanych przez opiekuna grupy
    sugestii (opiekun grupy wskazuje, ile i jak dużych pokoi potrzebuje). Pokoje zostają
    przydzielone oraz Wnioskodawca przekazuje klucze opiekunowi grupy, który
    rozdysponowuje je między uczestników obozu sportowego.
    Opiekun obozu jednak przekazuje w formie listy, dane wszystkich uczestników obozu ze
    wskazaniem pokoju, w którym będzie nocować dana osoba.
    Wymeldowanie odbywa się poprzez zgłoszenie przez opiekuna grupy faktu opuszczenia
    pokoi przez uczestników obozu sportowego oraz zdanie wszystkich kluczy.
    10) Czy to Wnioskodawca podejmuje decyzję, w jakich pokojach umieścić „uczestników
    korzystających z usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem”? Jeśli nie, to kto o tym
    decyduje?
    Odpowiedź: Wnioskodawca przydziela pokoje w ramach wskazanych przez opiekuna
    grupy sugestii – opiekun grupy wskazuje, ile i jak dużych pokoi (ilu-osobowych) potrzebuje,
    lecz również w ramach swoich możliwości i aktualnego obłożenia w Hotelu.
    Wnioskodawca przydziela miejsca ogólnie uczestnikom (jako grupie osób), natomiast
    wybór dokładnego miejsca dla poszczególnych uczestników, spośród przekazanych do
    dyspozycji przez Wnioskodawcę miejsc noclegowych, należy do decyzji organizatora i
    samych uczestników.
    11) Czy „uczestnicy korzystający z usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem”, w sytuacji
    wystąpienia problemu (np. awarii, zniszczenia wyposażenia), zgłaszają go bezpośrednio
    Wnioskodawcy? Jeżeli nie, to komu (gdzie) ww. uczestnicy zgłaszają wystąpienie problemu?
    Odpowiedź: Uczestnicy korzystający z usługi noclegowej wraz z (...) wyżywieniem, w
    sytuacji wystąpienia problemu (np. awarii, zniszczenia wyposażenia), zgłaszają go do
    opiekuna grupy, a ten w dalszej kolejności Wnioskodawcy. Kwestia ta nie jest jednak

    jednoznacznie uregulowana. Uczestnicy ww. mogą zgłosić problem również bezpośrednio
    do Wnioskodawcy. Niemniej jednak końcowo wszelkiego rodzaju problemy muszą być
    zgłoszone do Wnioskodawcy.
    12) Czy zdaniem Wnioskodawcy, „usługi będące składową świadczenia kompleksowego”,
    tj. „rezerwacja usługi”, „usługa noclegowa” oraz „zapewnienie (...) wyżywienia (śniadanie,
    obiad i kolacja)”, są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z
    ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie, czy też
    czynności te wykonywane mogą być niezależnie? Proszę uzasadnić odpowiedź.
    Odpowiedź: Zdaniem Wnioskodawcy, usługi będące składową świadczenia
    kompleksowego, tj. rezerwacja usługi, usługa noclegowa oraz zapewnienie (...) wyżywienia
    (śniadanie, obiad i kolacja), są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie rzecz biorąc
    tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie.
    Powyższe ma związek z faktem, iż aby usługa noclegowa mogła się odbyć należy dokonać
    jej rezerwacji. Bez rezerwacji Klient będący organizatorem obozu, rezerwując grupę (...)
    jaką jest obóz sportowy nie będzie mieć pewności czy w danym czasie w Hotelu będzie
    wystarczająca ilość wolnych pokoi, aby pomieścić całą grupę. Bez wykupienia całego
    „pakietu” uczestnicy obozu sportowego nie skorzystają więc z wyżywienia zapewnianego
    przez Wnioskodawcę. Uczestnikom obozu sportowego, reprezentowanym przez opiekuna
    grupy zależy jednak, aby w ramach wykupionej usługi wszyscy uczestnicy mieli dostęp i
    możliwość skorzystania z (...) wyżywienia.
    13) Na czym konkretnie polega (należy szczegółowo i precyzyjnie opisać) zależność między
    „usługami będącymi składową świadczenia kompleksowego” powodująca, że czynności te
    nie mogą być świadczone odrębnie?
    Odpowiedź: Oprócz wyjaśnień przedstawionych w odpowiedzi na pytanie 12, w tym
    zakresie można podkreślić, że rezerwacja jest ważna biorąc pod uwagę kwestię (...)
    wyżywienia. Wnioskodawca z wyprzedzeniem, na jej podstawie, jest w stanie określić ilość
    przygotowywanych dań składających się na dany posiłek. Jest on więc w stanie wcześniej
    dokonać niezbędnych zakupów związanych z wyżej wymienionym obłożeniem obiektu i
    właściwie pokierować pracą zatrudnionego kucharza. Uczestnikom obozu sportowego,
    reprezentowanym przez opiekuna grupy zależy jednak, aby w ramach wykupionej usługi
    wszyscy uczestnicy mieli dostęp i możliwość skorzystania z (...) wyżywienia, do spożycia na
    miejscu. Trudno sobie wyobrazić sytuację, w której uczestnicy nie mieliby zapewnionego
    wyżywienia w obiekcie – można poczynić założenie, iż niewykonalne byłoby dla
    organizatora codzienne organizowanie wyżywienia dla całej grupy uczestników w inny
    sposób. Należy również zauważyć, że z dużym prawdopodobieństwem uczestnicy nie
    byliby zainteresowani wzięciem udziału w obozie, jeżeli nie byłoby zagwarantowane
    wyżywienie. Organizator obozu sportowego potrzebuje zatem obiektu zapewniającego
    nocleg i wyżywienie. Wnioskodawca oferuje zatem takie kompleksowe świadczenie, gdyż
    takie jest oczekiwanie rynku.

    14) Czy „usługi będące składową świadczenia kompleksowego” prowadzą do realizacji
    określonego celu? Jeśli tak, to należy wskazać i opisać ten cel.
    Odpowiedź: Usługi będące składową świadczenia kompleksowego prowadzą do realizacji
    określonego celu jakim jest realizacja usługi noclegowej wraz z zapewnieniem (...)
    wyżywienia na rzecz grup (...) – obozów sportowych.
    15) Czy „usługi będące składową świadczenia kompleksowego” z punktu widzenia
    nabywcy tworzą jedną całość? Czy Klient zawsze jest zainteresowany nabyciem „usługi
    noclegowej” wraz z „zapewnieniem (...) wyżywienia (śniadanie, obiad i kolacja)”?
    Odpowiedź: Usługi będące składową świadczenia kompleksowego z punktu widzenia
    nabywcy tworzą jedną całość. Klient zawsze jest zainteresowany nabyciem usługi
    noclegowej wraz z zapewnieniem (...) wyżywienia (śniadanie, obiad i kolacja).
    Wnioskodawca nie przewiduje możliwości nabycia usługi noclegowej i (...) wyżywienia
    odrębnie. Zawsze jest to jedno świadczenie, które tworzy jedną nierozerwalną całość w
    oczach nabywcy. Takie świadczenie kompleksowe jest udogodnieniem dla nabywcy, gdyż
    nie jest on zmuszony do pozyskania odrębnie wyżywienia. Dla nabywcy usługa
    kompleksowa jaką świadczy Wnioskodawca stanowi atut Wnioskodawcy i jest jednym z
    czynników, które skłaniają nabywcę do skorzystania właśnie z usług świadczonych przez
    Wnioskodawcę.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że uczestników obozu obowiązuje (...).
    Do uzupełnienia Wnioskodawca dołączył następujące dokumenty:
    (...)
    W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową,
    postanowieniem z dnia 25 lipca 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.233.2025.2.IH, tutejszy
    organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie
    zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone
    Wnioskodawcy w dniu 31 lipca 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego
    Wnioskodawca nie skorzystał.
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.
    Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją
    wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
    1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
    2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej
      (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej
      Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej

      Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii,
      podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
  a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
  b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie –
    w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
    3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.
    Natomiast zgodnie z art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek
    podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej.
    Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera
    określenie przedmiotu wniosku, w tym:
    a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać
      ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i
      Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
    b) (uchylona)
    c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie –
      w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
    Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
    1) towar albo usługa, albo
    2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność
      podlegającą opodatkowaniu.
    Jak stanowi art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio
    przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.
    Co ważne – jak wynika z cytowanego wyżej art. 42b ust. 5 ustawy – WIS może dotyczyć
    wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego
    (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem
    składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu).
    Zauważyć także należy, że art. 42b ust. 2 pkt 3 i ust. 5 ustawy expressis verbis obligują
    wnioskodawcę do dokonania oceny charakteru świadczenia będącego przedmiotem
    wniosku – czy jest to pojedyncza usługa, dostawa towaru, czy też świadczenie złożone
    /kompleksowe. Ocena ta podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w
    sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej.

    Wskazane wyżej przepisy wprowadzają zatem istotne ograniczenie m.in. co do
    przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest uzyskanie WIS. Tym samym organ
    podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest w pierwszej
    kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do wystąpienia o
    wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia
    warunki do uzyskania WIS.
    W sprawie będącej przedmiotem analizy, Wnioskodawca w dołączonym do wniosku
    „FORMULARZU DO WNIOSKU WIS” w części „ZAKRES WNIOSKU” w pozycji „Przedmiot
    wniosku” zaznaczył kwadrat nr 3 „towar/y i/lub usługa/i”, natomiast w pozycji „Liczba
    towarów lub usług, których dotyczy wniosek” wskazał cyfrę „3”. Z kolei w pozycji
    „Szczegółowy opis towaru/usługi” Wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że „
    Przedmiotem niniejszego wniosku jest świadczenie kompleksowe polegające na
    świadczeniu usług noclegowych przez (...) dla grup (...) wraz z (...) wyżywieniem.
    Usługi będące składową świadczenia kompleksowego:
    – rezerwacja usługi;
    – usługa noclegowa;
    – zapewnienie (...) wyżywienia (śniadanie, obiad i kolacja)”.
    Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, a także opis wskazany we wniosku, jego
    uzupełnieniu oraz informacje wynikające z przesłanych dokumentów, należy zatem w
    pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę, tj.
    czy wszystkie czynności wykonywane w jego ramach składają się na jedno świadczenie
    kompleksowe.
    Należy podkreślić, że ten etap postępowań dotyczących WIS, w których przedmiotem
    wniosku jest więcej niż jeden towar lub/i usługa, stanowi zagadnienie wstępne bez
    którego nie jest możliwe dalsze procedowanie tego typu spraw. Etap ten służy
    prawidłowej identyfikacji przedmiotu wniosku o wydanie WIS, którego nie można
    uzależniać od zasad klasyfikacji statystycznych, ponieważ koncepcja świadczeń złożonych
    stosowana na potrzeby podatku od towarów i usług wypracowana została wyłącznie na
    gruncie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    Należy zauważyć, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, z
    11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia
    złożonego. Brak jest również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania
    danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia
    powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”). Przy czym
    zastrzec należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy
    interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych, to i tak

    każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego
    stanu faktycznego w danej sprawie. W szczególności wskazać należy wyrok TSUE z dnia 6
    lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v Commissioners of
    Customs & Excise, ECLI:EU:C:2006:451, w którym TSUE stwierdził, że należy dać prymat
    ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw
    jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia
    głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być
    zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę
    przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.
    Zatem dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy
    do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącym mu świadczeniem pomocniczym,
    czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń.
    Podkreślić należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń,
    usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej.
    Natomiast aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna
    składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.
    Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element
    usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest
    zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi
    głównej bez usługi pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka
    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności,
    które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć
    również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu świadczenia kompleksowego.

    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku
    z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) a
    Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze
    świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje
    się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi
    pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi
    zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej,
    jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego
    wykorzystania usługi zasadniczej”.
    W wyroku tym TSUE zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą
    usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia)
    nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do
    czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał
    zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę
    należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej
    część.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że:
    - w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen
      BV i OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649,
      Trybunał wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda
      transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność
      złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie
      rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby
      określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim
      poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem
      ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych,
      czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub
      więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
      rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one
      obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
      miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku);
    - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP,
      ECLI:EU:C:2012:597, Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń
      zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy
      zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie
      gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one
      świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter
      dodatkowy (punkt 22 wyroku).

    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę również punkt widzenia
    nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21
    lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia
    11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt
    17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV,
    ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „Bez znaczenia
    jest także dane uregulowanie umowne (10). Kwalifikacja transakcji do celów VAT nie może
    bowiem zależeć od możliwości jej umownego uregulowania, jakie oferuje dane krajowe
    prawo cywilne. Jeżeli zatem kilka świadczeń (...) jest wykonywanych na podstawie jednej
    umowy cywilnoprawnej, nie podważa to niezależności tych świadczeń do celów
    opodatkowania VAT (11)”.
    Z kolei w pkt 22 opinii wskazano: „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka
    elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem
    Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo
    dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że
    tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał ustala, czy ma to miejsce, określając
    elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji, z punktu widzenia
    przeciętnego konsumenta”.
    Rzecznik Generalna Juliane Kokott w ww. opinii wskazała również, że: „Wskazówką
    świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy
    transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku
    świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle
    orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie
    elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Ponadto Rzecznik w
    swojej opinii wskazała, że: „Jeżeli za zespół świadczeń i czynności ustala się cenę łączną, w
    świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego
    świadczenia złożonego. Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za
    poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za
    istnieniem kilku niezależnych świadczeń (pkt 32)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej
    opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.
    Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego czy w konkretnej sytuacji występuje
    świadczenie kompleksowe, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na
    weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym
    niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku

    odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie kompleksowe, lecz kilka odrębnych
    świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od
    siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w
    sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad
    Labem, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku
    usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne
    świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania
    części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na
    przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług
    bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych
    pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.
    Tak więc, o świadczeniu kompleksowym można mówić, gdy istnieje funkcjonalny związek
    pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było
    wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako
    świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość.
    Z powyższego jednoznacznie wynika, że jeżeli choć jedno świadczenie wykonywane w
    ramach kilku czynności na rzecz jednego nabywcy, może być świadczone odrębnie (bez
    zmiany jego charakteru) i stanowi cel sam w sobie (a nie jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania innej czynności), nie mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym.
    Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – opis zawarty we wniosku
    i jego uzupełnieniu oraz przesłane dokumenty, a także ww. orzeczenia TSUE, tutejszy
    organ nie może zgodzić się z Wnioskodawcą, że usługa noclegowa (poprzedzona
    wcześniejszą rezerwacją) wraz z (...) wyżywieniem (śniadanie, obiad, kolacja) świadczona
    przez (...) na rzecz organizatora obozu sportowego, który reprezentuje grupę (...), składają
    się razem na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe).
    Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca zakupił budynek hotelu – PKOB 1211,
    spełniający wymagania (...) oraz wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 oraz ust. 2
    ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników
    turystycznych. Budynek ten oddano w trwały zarząd (...), który jest (...). Przedmiotem
    wniosku jest usługa noclegowa (poprzedzona wcześniejszą rezerwacją) wraz z (...)
    wyżywieniem, na które składa się: śniadanie, obiad i kolacja, świadczona przez (...) na
    rzecz organizatora obozu sportowego, który reprezentuje grupę (...). Klient decyduje na
    jaki czas i w jakim terminie chce skorzystać z usługi noclegowej z (...) wyżywieniem i w
    przypadku, gdy hotel nie jest zajęty w określonym terminie – ww. świadczenie zostaje
    zarezerwowane. (...) Wysokość wynagrodzenia zależy od czasu, na jaki hotel jest
    udostępniany oraz od liczby osób z niego korzystających. Ponosi się więc odpłatność za
    osobę. Zatem wynagrodzenie Wnioskodawcy stanowi iloczyn ustalonej opłaty, czasu

    rezerwacji (ilości dób) oraz liczby osób, składających się na grupę (...). W zamian za
    ustalone wynagrodzenie Wnioskodawca świadczy ww. świadczenie.
    (...)
    Z powyższego wynika, że Wnioskodawca w ramach swojej działalności oferuje różne opcje
    pobytu, tj. (...) oraz usługę noclegową z (...) wyżywieniem (śniadanie, obiad, kolacja).
    Różnorodność oferowanych opcji pobytu wskazuje zatem jednoznacznie, że (...)
    wyżywienie nie jest niezbędne do wykonania usługi noclegowej. Tym samym należy
    stwierdzić, że poszczególne elementy świadczenia będącego przedmiotem analizy –
    wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy – nie są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie
    rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną
    nierozłącznie. W odniesieniu do (...) wyżywienia nie można mówić o jego sztucznym
    wydzieleniu od usługi noclegowej (poprzedzonej wcześniejszą rezerwacją), gdyż sam
    świadczący takiego rozdzielenia dokonuje, oferując także inne opcje pobytu, które nie
    obejmują wszystkich rodzajów posiłków.
    Odnosząc się natomiast do kwestii wynagrodzenia, należy wskazać – mając na uwadze
    tezy wyroku z dnia 26 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 – że dla ustalenia, czy mamy do
    czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za
    świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w
    rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności
    wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile
    dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej
    usłudze przypisać stosowną dla niej część.
    Ponadto, jak wskazuje Wnioskodawca, kompleksowość świadczenia pozwala na jedną
    opłatę za świadczone poszczególne usługi. Celem opłaty jest pobranie jednej kwoty od
    nabywcy, a nie dzielenie jej na poszczególne składowe.
    W ocenie tutejszego organu nie można przyjąć, że powyższa kalkulacja/ustalenie ceny za
    wykonywane poszczególne czynności na rzecz gościa stanowi argument wskazujący na
    kompleksowość oferowanego świadczenia, również ze strony nabywcy, który ma
    świadomość i wiedzę co do rodzaju nabywanych elementów świadczenia (nocleg,
    śniadanie, obiad, kolacja), za które dokonuje zapłaty.
    Również okoliczność objęcia w analizowanej sprawie usługi noclegowej (poprzedzonej
    wcześniejszą rezerwacją) i (...) wyżywienia jedną umową nie przesądza o istnieniu
    świadczenia kompleksowego. O istocie istnienia lub nieistnienia świadczenia złożonego
    świadczą bowiem jego elementy charakterystyczne oparte na przytoczonym wyżej
    wypracowanym orzecznictwie TSUE. Fakt podpisania umowy nie oznacza jeszcze, że
    świadczenie to musi być traktowane jako jedna nierozerwalna całość. Sama bowiem wola

    stron umowy, że celem transakcji jest nabycie usługi kompleksowej, a nie poszczególnych
    wyodrębnionych świadczeń, nie decyduje o zakresie opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    Ponadto, rozdzielenie usługi noclegowej (poprzedzonej wcześniejszą rezerwacją) i (...)
    wyżywienia nie zmienia charakteru poszczególnych elementów świadczenia, ani ich
    wartości z punktu widzenia nabywcy (organizatora obozu sportowego). Usługa noclegowa
    nie staje się dla nabywcy mniej wartościowa z powodu odrębnego na gruncie
    podatkowym nabycia wyżywienia w trakcie pobytu.
    W tym miejscu należy przywołać także rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy w
    sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi
    hotelarskie z dnia 19 sierpnia 2004 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2166). W § 2 ust. 1
    rozporządzenia – ustala się wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych
    usług, w tym usług gastronomicznych, dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów
    hotelarskich. W § 2 ust. 2 pkt 1 wskazano: wymagania, o których mowa w ust. 1, z
    zastrzeżeniem ust. 4, dla hoteli i moteli – określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Z poz.
    44 tego załącznika wynika – w kwestii podawania śniadań w hotelach (jak w niniejszej
    sprawie) spełniających wymagania hotelu (...) – że podawanie śniadań jest wymogiem w
    zakresie usług gastronomicznych w tego typu obiektach.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 2105/13, z którego wynika, że: „w przypadku usług
    towarzyszących świadczonych przez hotele, podstawą będzie zawsze usługa noclegowa
    (zapewnienie wypoczynku nocnego), rozszerzona o świadczenia, które według przyjętych
    zwyczajów, znajdujących odzwierciedlenie w regulacjach prawnych dotyczących
    funkcjonowania hoteli itp. obiektów (§ 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z
    dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są
    świadczone usługi hotelarskie [Dz. U. z 2006 r., Nr 22, poz. 169 ze zm.]), są przeważnie
    wliczone w koszt pobytu w hotelu. Nie są to zatem świadczenia o charakterze
    akcesoryjnym, lecz wpisujące się w pewien spodziewany, oczekiwany standard usług
    hotelarskich. Jako przykład takich świadczeń należy wskazać: przechowanie bagażu,
    dostęp do telewizji kablowej, sprzątanie pokoju, dostarczenie ręczników. Takiego
    charakteru nie mają natomiast serwowane w restauracji hotelowej obiady i kolacje, czy też
    zabiegi kosmetyczne lub pielęgnacyjne.
    Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do wniosku, że w zasadzie każde
    dodatkowe świadczenie hotelu na rzecz nabywcy usługi noclegowej należałoby uznać za
    usługę towarzyszącą, co powodowałoby objęcie stawką preferencyjną nawet usług
    zupełnie z noclegiem nie związanych. Za usługę towarzyszącą noclegowi (...) należy więc
    uznać jedynie świadczenia, które wpisują się w sens wykupienia noclegu w hotelu. Pojęcie
    »towarzyszące« oznacza więc, w powyższym kontekście, pewną spodziewaną

    konsekwencję, oczekiwany, naturalny skutek nabycia usługi noclegowej. Z punktu
    widzenia analizowanych przepisów, usługi towarzyszące noclegowi należy zatem
    wyodrębnić spośród wszystkich innych niż nocleg usług świadczonych przez hotel. Nie
    mają one charakteru wyłącznie akcesoryjnego, dodatkowego, lecz bardziej spodziewany,
    oczekiwany, dopełniający oraz następczy”.
    W świetle powyższych uregulowań prawnych, z uwzględnieniem przywołanego
    orzecznictwa TSUE w kontekście świadczeń kompleksowych, należy uznać, że jedynie
    sprzedaż usługi noclegowej ze śniadaniem nie stanowi świadczenia dwóch odrębnych
    usług, a zatem usługa gastronomiczna w postaci śniadania jest integralną częścią usługi
    noclegowej.
    Ponadto, jak poinformował Wnioskodawca, klasyfikacja budynku, w którym świadczone są
    przedmiotowe usługi to PKOB 1211.
    W sekcji 1 Budynki w dziale 12 Budynki niemieszkalne w grupie 121 Hotele i budynki
    zakwaterowania turystycznego Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych mieści się
    klasa 1211 Budynki hoteli, w odniesieniu do której wskazano:
    Klasa obejmuje:
    - Hotele, motele, gospody, pensjonaty i podobne budynki oferujące zakwaterowanie, z
    restauracjami lub bez.
    - Samodzielne restauracje i bary.
    Powyższa klasa nie obejmuje:
    - Restauracji w budynkach mieszkalnych (1122)
    - Schronisk  młodzieżowych,  schronisk  górskich,  domków  kempingowych,  domów
    wypoczynkowych (1212)
    - Restauracji w centrach handlowych (1230).
    W świetle powyższego, w odniesieniu do przedstawionych okolicznościach sprawy, należy
    stwierdzić, że – wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy – nie wszystkie z czynności
    realizowanych przez (...) na rzecz organizatora obozu sportowego, reprezentującego grupę
    (...), w ramach świadczenia będącego przedmiotem analizy, tj. usługi noclegowej
    (poprzedzonej wcześniejszą rezerwacją) wraz z (...) wyżywieniem (śniadanie, obiad i
    kolacja), składają się razem na świadczenie kompleksowe w rozumieniu nadanym przez
    orzecznictwo TSUE. Tym samym w analizowanej sprawie nie jest możliwe zastosowanie do
    całości tego świadczenia jednej stawki podatku VAT.
    Zatem skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca, dotyczy klasyfikacji wielu
    czynności, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu

    (świadczenie kompleksowe), to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza
    zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy i tym samym nie spełnia warunków
    do uzyskania WIS. W konsekwencji tutejszy organ zobligowany jest do odmowy wydania
    WIS w przedmiotowej sprawie.
    Zgodnie bowiem z art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje
    decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są
    towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług,
    które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
    W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w
    sentencji.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji
    podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).