Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.224.2025.1.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-29
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu zapewnienia zakwaterowania
zleceniobiorcom.
Słowa kluczowe: działalność-działalność wykonywana osobiście
nocleg
obowiązek
obowiązek-obowiązek płatnika
odpowiedzialność
odpowiedzialność-odpowiedzialność płatnika
płatnik
zakwaterowanie
zleceniobiorca
zleceniodawca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 4 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem (wpływ 4 marca 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan działalność gospodarczą polegającą na obróbce elementów metalowych
    (toczenie frezowanie) oraz (...).
    Nawiązał Pan kontakt ze zleceniodawcami w krajach Unii Europejskiej, którzy w zależności
    od potrzeb będą składać Panu zamówienia na usługi. Chce Pan pracę powierzyć
    zleceniobiorcom. Realizacja tych zleceń wymaga wysyłania zleceniobiorców w różne
    miejsca poza granicami kraju.
    W umowie zlecenia nie będzie zawarta informacja o miejscu wykonywania pracy, na jaki
    okres będzie wyjazd lub jak często, gdyż będzie to wynikało z potrzeb klienta. Nie ma Pan
    podpisanej żadnej umowy z kontrahentami, dlatego nie ma Pan stałych zleceń, a co za
    tym idzie nie może Pan konkretnie wskazać długości i częstotliwości wyjazdów. Dlatego
    będzie to ustalane w dniu wyjazdu. Wysyłanie zleceniobiorców do pracy poza granice
    kraju nastąpi za zgodą tych osób, ale będzie to bezpośrednio związane z czynnościami
    służbowymi.
    Osoby, które będą wyjeżdżać będą miały zapewnione zakwaterowanie i transport.
    Zleceniobiorcy nie będą tu mieli żadnej swobody w zarządzaniu i rozporządzaniu tymi
    świadczeniami, a wykorzystywać będą je tylko w konkretnym celu, tj. w wykonania swoich
    obowiązków.

## Pytanie

Czy wartość zapewnianych zleceniobiorcom nieodpłatnie noclegów stanowi ich przychód z
    umowy zlecenia, o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym, czy w odniesieniu do ww. kwot powinien Pan wypełniać
    obowiązki płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z treścią
    art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, wartość zapewnianych zleceniobiorcom nieodpłatnie noclegów nie
    stanowi dla nich przychodu z umowy zlecenia, o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o
    PIT, a tym samym w odniesieniu do ww. kwot nie powinien Pan wypełniać obowiązków
    płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, o którym mowa w art. 41
    ustawy o PIT.
    Artykuł 11 ust. 1 ww. ustawy zawiera ogólną definicję przychodu, którą stosuje się w
    przypadkach, gdy przepisy szczególne nie regulują tej kwestii odmiennie, tj. nie przewidują
    odrębnego sposobu określenia momentu uzyskania przychodu lub jego wysokości.
    Generalną zasadą w przypadku opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych jest wyrażone w ust. 1 stwierdzenie, że przychód powstaje w momencie
    faktycznego uzyskania przez podatnika (postawienia do jego dyspozycji) określonych kwot
    (tzw. zasada kasowa). Pozostawionymi do dyspozycji są takie pieniądze i wartości
    pieniężne, które podatnik, wykazując określoną aktywność, ma możliwość włączyć do
    swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i nie jest to
    uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do jego dyspozycji.
    Zatem przychód powstaje jedynie w razie otrzymania przez podatnika rzeczywistego
    przysporzenia majątkowego (por. Podatek dochodowy od osób fizycznych; wyrok

    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 listopada 2016 r., sygn. akt I SA
    /Po 808/16).
    W wyroku TK z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 Trybunał dokonał ustalenia, jakie kryteria
    statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z
    tytułu stosunku pracy. Z uzasadnienia wyroku TK wynika, że „za przychód pracownika
    mogą być uznane świadczenia, które: po pierwsze, zostały spełnione za zgodą
    zleceniobiorcy (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), po drugie, zostały spełnione w jego
    interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia
    aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, po trzecie, korzyść ta jest
    wymierna i przypisana indywidualnemu zleceniobiorcy (nie jest dostępna w sposób ogólny
    dla wszystkich podmiotów)” (punkt 4.2.4 uzasadnienia wyroku TK).
    Należy stwierdzić, że skorzystanie przez zleceniobiorcę ze świadczenia w postaci kosztów
    zakwaterowania oraz transportu wynikających z umowy zlecenia, nie są świadczeniami
    spełnionymi w interesie zleceniobiorcy, ale w interesie pracodawcy oraz nie przynoszą
    one zleceniobiorcy korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków,
    które musiałby on samodzielnie ponieść.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień zawartym
    w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie natomiast do art. 11 ust. 1 przywołanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W świetle art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a tej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;

        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Jak wynika z kolei z art. 11 ust. 2b ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów jest m.in. określona w art. 10
    ust. 1 pkt 2 działalność wykonywana osobiście.
    W myśl natomiast art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się:
      przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o
      dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
        a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
          jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
          prawnej,
        b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
          działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
          wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
        c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w jej art. 11 ust. 1. Rozumienie tego pojęcia
    zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy,
    mogą być uznane takie świadczenia, które:

    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych
    przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć
    nieodpłatne świadczenia i ustalenia te pozostają aktualne również do sytuacji osób
    zatrudnionych na podstawie umowy zlecenie.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika (tu: zleceniobiorcę) bez ustalonej za nie zapłaty jest
    świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego
    rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Przy tym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    W myśl art. 734 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej
      czynności prawnej dla dającego zlecenie.
    Na mocy art. 735 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał
      się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
    Zgodnie natomiast z art. 742 przywołanej ustawy:
      Dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił
      w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi; powinien
      również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w powyższym celu
      zaciągnął w imieniu własnym.
    Przepis art. 742 Kodeksu cywilnego sankcjonuje uprawnienie zleceniobiorcy do zwrotu
    wydatków. Przepis ten stanowi konsekwencję działania przyjmującego zlecenie na
    rachunek dającego zlecenie. Zatem to zleceniodawca ponosi koszty związane z realizacją
    zlecenia. Ustawodawca ogranicza jednakże obowiązek zwrotu poniesionych przez
    przyjmującego zlecenie wydatków do wydatków służących należytemu wykonaniu
    zlecenia. Pomimo że w art. 742 Kodeksu cywilnego brak jest wyraźnego określenia
    charakteru tych wydatków, należy przyjąć, że chodzi o zwrot wydatków koniecznych i
    użytecznych. Decydujące znaczenie ma więc celowy charakter wydatków. Muszą one być
    uzasadnione dążeniem do należytego wykonania umowy. Natomiast wydatki o innym
    charakterze będą podlegały zwrotowi, jeżeli w zawartej między stronami umowie zostaną
    przewidziane. Nie oznacza to jednak, że te pozostałe wydatki również należy kwalifikować
    do wydatków wymienionych w art. 742 Kodeksu cywilnego.
    Stosownie natomiast do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z

      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Z kolei na podstawie art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    W opisanej sprawie przedmiotem umów zlecenia jest świadczenie przez zleceniobiorców
    usług wykonywania pracy za granicą w związku z realizacją zamówień na usługi,
    składanych Panu przez kontrahentów z krajów Unii Europejskiej. W umowie zlecenia nie
    będzie zawarta informacja o miejscu wykonywania pracy, na jaki okres będzie wyjazd lub
    jak często, gdyż będzie to wynikało z potrzeb klienta. Nie ma Pan podpisanej żadnej
    umowy z kontrahentami, dlatego nie ma Pan stałych zleceń, a co za tym idzie nie może
    Pan konkretnie wskazać długości i częstotliwości wyjazdów. Dlatego będzie to ustalane w
    dniu wyjazdu. Wysyłanie zleceniobiorców do pracy poza granice kraju nastąpi za zgodą
    tych osób, ale będzie to bezpośrednio związane z czynnościami służbowymi.
    Zleceniobiorcy nie będą tu mieli żadnej swobody w zarządzaniu i rozporządzaniu tymi
    świadczeniami, a wykorzystywać będą je tylko w konkretnym celu, tj. w wykonania swoich
    obowiązków. Z opisanego zdarzenia wynika zatem, że niewątpliwie więc mamy tutaj do
    czynienia nie z podróżą, a z sytuacją zapewnienia zleceniobiorcom nieodpłatnego
    zakwaterowania przez okres świadczenia usług – jak Pan to zaznaczył wprost:
    „wykonywania swoich obowiązków”.
    Zatem tylko te wydatki, które są niezbędne i konieczne do wykonywania zleceń będą
    wydatkami, o których mowa w art. 742 Kodeksu cywilnego. Jednakże z faktu, że będzie
    Pan zapewniał swoim zleceniobiorcom nieodpłatne zakwaterowanie nie sposób wywodzić,
    że ww. wydatki są dla zleceniobiorców wydatkami, o których mowa w art. 742 ww.
    Kodeksu. Świadczenie w postaci zapewnienia zleceniobiorcy zakwaterowania w
    miejscowości, w której zlecenie to będzie wykonywane, jest świadczeniem, które ma
    charakter osobisty, niezależnie od celu i okoliczności, w jakich zostało poniesione. Skoro
    bowiem przez okres wykonywania umowy zlecenia zleceniobiorca będzie zamieszkiwał w
    danym miejscu noclegowym, będzie on wykorzystywał to miejsce przede wszystkim dla
    celów osobistych (prywatnych). Zapewniony nocleg nie będzie bowiem służył
    zleceniobiorcy jako narzędzie pracy, miejsce pracy (służące wykonaniu umowy), lecz
    będzie służył osobistym celom zleceniobiorcy. Dzięki temu, że Pan zapewni zleceniobiorcy
    zakwaterowanie w miejscowości realizacji przez niego przyjętego zlecenia, zleceniobiorca
    zaoszczędzi na wydatkach, do ponoszenia których byłby zmuszony, gdyby Pan nie
    zapewnił mu noclegu.
    Zatem wartość pokrytych przez Pana kosztów zakwaterowania (noclegów)
    zleceniobiorców przez okres świadczenia usług spowoduje po ich stronie powstanie
    przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, który należy zakwalifikować do źródła, o
    którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    W konsekwencji, z rzeczonego tytułu będzie Pan miał obowiązek pobrania i wpłacenia
    zaliczki na podatek dochodowy, stosownie do art. 41 oraz 42 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.