Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.552.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-11
Teza: Skutki podatkowe wypłaty Pracownikowi świadczeń na
podstawie zawartej ugody sądowej.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odsetki-odsetki za zwłokę
odszkodowania
przychód-przychód ze stosunku pracy
wynagrodzenia-wynagrodzenie za pracę
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zasady pobierania zaliczek.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów
    tej ustawy wynika, że odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Według art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:

      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że
    wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w
    katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b analizowanej ustawy,
    obejmuje zatem swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na
    podstawie wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają
    wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy czym ze zwolnienia,
    o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby
    mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania za tzw.
    szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika
    prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych
    przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści.
    Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać,
    gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego na zasadach
    przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie więc
    niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych wyżej przesłanek.
    Należy również podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym
    odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości
    opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni
    rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle. W przedmiocie stosowania
    wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na uwadze także przepis art. 84
    Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania, stąd każdy wyjątek od tej
    zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani
    uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera.
    Jak wynika wprost z art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, aby dane świadczenie mogło korzystać ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie ww. przepisów, musi być odszkodowaniem lub
    zadośćuczynieniem.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na
    ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był
    dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się
    bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.

    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, tym niemniej rozumienie tych pojęć nie
    może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z
    katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich
    rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej. Przy czym oczywistym jest, że aby
    uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter
    kryteriów ustawowych.
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy
    (art. 471 k.c. i nast.) oraz deliktową – wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 k.c. i
    nast.). W konsekwencji na tle Kodeksu cywilnego świadczenie odszkodowawcze jest
    następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów Kodeksu pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy ( t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Natomiast przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
    uprawniony jest pracownik lub były pracownik. W kontekście rozwiązania umowy o pracę
    ustawodawca przewiduje odszkodowanie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę
    zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu
    umów o pracę (art. 45 Kodeksu pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 56 § 1 cytowanej ustawy:
      Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
      naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje
      roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
    W myśl natomiast art. 57 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
      wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i
      nie mniej niż za 1 miesiąc.
    Na mocy art. 57 § 2 ww. ustawy:

      Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z
      pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje
      za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano
      umowę o pracę z pracownikiem – ojcem wychowującym dziecko lub pracownikiem –
                                          1innym członkiem najbliższej rodziny, o którym mowa w art. 175 pkt 3, w okresie
      korzystania z urlopu macierzyńskiego, albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega
      ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego.
    Z powyższych regulacji wynika, że pracownikowi, który podjął pracę w wyniku
    przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.
    Wynagrodzenia tego nie można traktować jako odszkodowania za bezprawne rozwiązanie
    stosunku pracy, które przysługuje na podstawie art. 56 § 1 Kodeksu pracy. Kodeks pracy
    wprowadza wyraźne rozgraniczenie pomiędzy wynagrodzeniem za czas pozostawania bez
    pracy, a odszkodowaniem. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługuje
    wówczas, gdy orzeczono o przywróceniu do pracy (art. 57 § 1 Kodeksu pracy), natomiast o
    odszkodowaniu można mówić w sytuacji, gdy rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z
    naruszeniem przepisów, a pracownik nie żąda przywrócenia do pracy (art. 56 § 1 Kodeksu
    pracy).
    W konsekwencji, nie sposób przyjąć, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy
    jest tożsame z odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem, o których mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy Kodeksu pracy
    posługują się bowiem terminami „odszkodowanie” oraz „zadośćuczynienie” w odniesieniu
    do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były
    pracownik.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że w wyniku zawartej
    ugody Spółka zobowiązała się m.in. do przywrócenia Pracownika do pracy oraz do
    wypłacenia Pracownikowi świadczeń nazwanych w ugodzie Odszkodowaniem. Na
    wysokość ww. Odszkodowania wypłaconego przez Spółkę Pracownikowi złożyły się: Kwota
    I skalkulowana jako suma wynagrodzeń za okres pozostawania przez Pracownika bez
    pracy oraz Kwota II stanowiąca odsetki za nieterminowe wypłacenie Pracownikowi
    wynagrodzenia. Wskazano również, że ustalając wysokość świadczeń wypłaconych
    Pracownikowi na podstawie ugody oparto się na art. 57 § 2 Kodeksu pracy.
    Wypłacona pracownikowi Kwota I nie była zatem odszkodowaniem, a wynagrodzeniem za
    czas pozostawania bez pracy.
    Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest świadczeniem związanym
    bezpośrednio ze stosunkiem pracy. Kwota wypłaconego wynagrodzenia stanowi więc
    przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Reasumując, w przedmiotowej sprawie na podstawie zawartej ugody Pracownik nie
    otrzymał świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lub 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, tj. odszkodowania czy zadośćuczynienia. Wraz z
    przywróceniem do pracy Pracownik otrzymał wynagrodzenie za czas pozostawania bez
    pracy (Kwota I) oraz odsetki za nieterminową wypłatę tego wynagrodzenia (Kwota II).
    Świadczenia te nie korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na to, że powyższemu
    zwolnieniu podlegają wyłącznie odszkodowania lub zadośćuczynienia – co wynika wprost z
    literalnego brzmienia powołanych przepisów.
    W konsekwencji, Kwota I stanowiła dla Pracownika przychód ze stosunku pracy
    podlegający opodatkowaniu, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, albowiem podstawą jej wypłaty był stosunek pracy.
    W odniesieniu natomiast do Kwoty II, stanowiącej odsetki z tytułu nieterminowego
    wypłacenia Pracownikowi Kwoty I, wyjaśniam, że instytucję prawną odsetek za zwłokę

    reguluje art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W myśl art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili
      wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na
      doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.
    Analizując treść powyższych przepisów należy zauważyć, że nie można utożsamiać
    odsetek ze świadczeniem głównym. Wierzyciel może ich żądać dopiero, jeżeli wynika to z
    czynności prawnej (zdarzenia prawnego) będącej podstawą do wypłaty świadczenia
    głównego lub gdy dłużnik opóźni się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Odsetki
    mają charakter uboczny względem świadczenia głównego – są skutkiem niewykonania
    zobowiązań.
    W ujęciu kodeksowym odsetki stanowią więc świadczenie pieniężne, do którego może być
    zobowiązany dłużnik – najogólniej mówiąc – korzystający z cudzych pieniędzy. Chodzi tu
    zarówno o sytuację, gdy korzystanie z pieniędzy wierzyciela jest przedmiotem umowy (np.
    pożyczka oprocentowana, kredyt), jak i gdy nie jest ono objęte zgodą wierzyciela, w
    szczególności wynika z opóźnienia w zapłacie sumy pieniężnej przez dłużnika, a także
    wówczas, gdy korzystanie z pieniędzy polega na poniesieniu przez wierzyciela wydatków w
    interesie dłużnika.
    Powyższą tezę potwierdza analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, z której wynika, że odsetki stanowią odrębną od należności głównej kategorię
    przychodu, która tylko w ściśle określonych przypadkach korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i
      świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.
    Z dyspozycji ww. przepisu wynika, że omawianemu zwolnieniu podlegają odsetki, które
    spełniają równocześnie następujące warunki:
    - świadczenia, od których są naliczane, zaliczone zostały do określonego źródła
      przychodu, tj. np. przychodu ze stosunku pracy;
    - przysługują z tytułu nieterminowej wypłaty tych świadczeń.
    Odnosząc się do pierwszego warunku, wypłacona Pracownikowi Kwota I (wynagrodzenie
    za czas pozostawania bez pracy), od której naliczone zostały odsetki ustawowe, stanowi
    przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym stanowi świadczenie, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
    Z kolei z „nieterminową wypłatą świadczenia” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie
    wymagalności danego świadczenia, nie zostało ono wypłacone przez zobowiązanego.
    Tym samym, otrzymana przez Pracownika Kwota II (stanowiąca w istocie odsetki
    ustawowe od przyznanej Pracownikowi Kwoty I), jako odsetki naliczone z tytułu

    nieterminowej wypłaty świadczenia mającego swoje źródło w stosunku pracy, podlega
    zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc natomiast do kwestii zakreślonej pytaniem nr 3 we wniosku wyjaśniam, że na
    podmioty dokonujące świadczeń ze stosunku pracy ustawodawca nałożył obowiązki
    płatnika, polegające na obliczeniu i pobraniu zaliczki na podatek dochody oraz
    przekazaniu jej do właściwego urzędu skarbowego.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Jak wyjaśniono już wcześniej, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest
    świadczeniem związanym bezpośrednio ze stosunkiem pracy. Kwota wypłaconego
    wynagrodzenia (Kwota I) stanowi więc dla Pracownika przychód ze stosunku pracy w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Świadczenie
    to nie zostało objęte żadnym ze zwolnieniem wymienionych w art. 21 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. W szczególności nie korzysta ze zwolnienia z podatku na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub pkt 3b tej ustawy. W związku z powyższym podlega
    opodatkowaniu.
    W konsekwencji, na Spółce ciążyły obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 i
    art. 38 ust. 1 ww. ustawy, polegające na naliczeniu, pobraniu i odprowadzeniu zaliczki na
    podatek dochodowy, od wypłaconej Kwoty I.
    Natomiast, Spółka nie miała takich obowiązków w odniesieniu do Kwoty II, ponieważ
    korzysta ona ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych informuję,
    że wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    czy też zdarzenia przyszłego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzeń.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.