Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-1194/08/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-12-23
Teza: Czy Spółka powinna potraktować urządzenia stacji czołowej RTV oraz sieć RTV jako odrębne środki trwałe i amortyzować je właściwymi stawkami (10% szafa telewizyjna grupa 6 KŚT; 10% sieć RTV grupa 211 KŚT; 100% urządzenia w stacji czołowej, których wartość jednostkowa nie przekracza 3500,00 zł - tunery, komputer emisyjny)? Czy raczej należy potraktować je jako jeden środek trwały traktując sieć RTV jako zwiększenie wartości stacji czołowej w związku z tym, że bez niej sieć sama nie może działać? Jeżeli sieć RTV powinna zwiększyć wartość stacji czołowej, to czy nie należy wówczas w dniu wpisania jej do ewidencji dokonać korekty wartości sieci internetowej o kabel światłowodowy, który będzie od tego momentu obsługiwał jednocześnie dwie sieci i potraktować go jako odrębny środek trwały opodatkowany stawką 10%?
Słowa kluczowe: amortyzacja; komputery; urządzenie; środek-środek trwały; środek-środek trwały-obcy środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 16 września 2008 r. (data wpływu do tut. Biura 03 października 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie amortyzacji urządzeń sieci telewizji kablowej (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2) – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 03 października 2008 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie amortyzacji urządzeń sieci telewizji kablowej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka świadczy usługi dostępu do sieci internetowej oraz dostępu do sieci telewizji kablowej dla mieszkańców lokalnego osiedla (40 bloków). Obie sieci Spółka dzierżawi od Spółdzielni Mieszkaniowej płacąc za nie ustalony zgodnie z umową czynsz. Spółka jest zobowiązana do modernizacji tych sieci.

Obecnie Spółka jest na etapie prac związanych z przygotowywaniem się do modernizacji sieci telewizji kablowej. Po przeanalizowaniu różnych wariantów ustaliła, że modernizację przeprowadzi w dwóch etapach. W 2008 r. zakupi urządzenia RTV do stacji czołowej:

*   szafę telewizyjną obsługującą 20 programów telewizyjnych o wartości 34000,00
*   tunery satelitarne (wartość jednej szt nie przekracza 3500,00 zł, każdy tuner służy do emisji 1 programu TV)
*   komputer do emisji reklam telewizyjnych o wartości 3386,88 zł.

W 2009 r. Spółka zamierza dokonać modernizacji bloków. Ze stanu obecnego wynika, że sygnał na całą sieć RTV jest rozprowadzony po kablu koncentrycznym. W związku z małą przepustowością tych kabli Spółka będzie rezygnować z rozprowadzania sygnału tym kablem. Do dystrybucji sygnału wykorzysta istniejący światłowód, który posiada kilka wolnych włókien. Jak się okazuje część tych włókien obsługuje sieć internetową. Pozostałe włókna w kablu są traktowane jako awaryjne. Obecnie jednak Spółka planuje wolnymi włóknami w kablu doprowadzać sygnał RTV. W związku z tym, będzie montować wzmacniacze świałowodowe na końcówce kabla światłowodowego. Dalej rozprowadzi sygnał po bloku wykorzystując kable koncentryczne i urządzenia wzmacniające sygnał. Wszystkie prace będą realizowane z uwzględnieniem istniejącej sieci biorąc pod uwagę te jej elementy, które nadają się do dalszego wykorzystania.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy Spółka powinna potraktować urządzenia stacji czołowej RTV oraz sieć RTV jako odrębne środki trwałe i amortyzować je właściwymi stawkami (10% szafa telewizyjna grupa 6 KŚT; 10% sieć RTV grupa 211 KŚT; 100% urządzenia w stacji czołowej, których wartość jednostkowa nie przekracza 3500,00 zł - tunery, komputer emisyjny)? Czy raczej należy potraktować je jako jeden środek trwały traktując sieć RTV jako zwiększenie wartości stacji czołowej w związku z tym, że bez niej sieć sama nie może działać? Jeżeli sieć RTV powinna zwiększyć wartość stacji czołowej, to czy nie należy wówczas w dniu wpisania jej do ewidencji dokonać korekty wartości sieci internetowej o kabel światłowodowy, który będzie od tego momentu obsługiwał jednocześnie dwie sieci i potraktować go jako odrębny środek trwały opodatkowany stawką 10%? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2)

Zdaniem wnioskodawcy:

Spółka powinna amortyzować sieć RTV oraz stację czołową odrębnie w następujący sposób:

*   szafę telewizyjną obsługującą 20 programów TV stawką 10% zaliczając ją do grupy 62 KŚT,
*   sieć RTV stawką 10% zaliczając ją do grupy 211 KŚT,
*   tunery satelitarne oraz komputer emisyjny stawką amortyzacji 100% (amortyzacja jednorazowa).

Odrębna amortyzacja tych urządzeń oraz sieci wynika z rozp. RM z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych. Sieć telewizji kablowej oraz urządzenia do niej są ujęte w innych grupach KŚT (sieć - grupa 211, urządzenia - grupa 62). Za odrębną amortyzacją sieci przemawia również fakt, że sieć RTV jest obsługiwana przez kilka urządzeń (szafa telewizyjna, tunery satelitarne - każdy do jednego programu RTV, komputer do emisji reklam). W związku z tym, że nie da się tej sieci przyporządkować do konkretnego urządzenia należy ją amortyzować odrębnie stawką 10%. Analizując ten przypadek dalej i zakładając, że sieć jest traktowana jako odrębny środek trwały tunery satelitarne również będą traktowane jako odrębne środki trwałe. Podobnie będzie z komputerem do emisji reklam. Po jego odłączeniu od sieci można na nim normalnie pracować tak jak na każdym komputerze.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. określanej w dalszej części skrótem „ustawa o pdop”) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Na mocy powołanej regulacji, podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 w/w ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu lub utrzymania źródła tego przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której, pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika i źródłem tych przychodów musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych – wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo. Ustawodawca postanowił bowiem w treści art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b w/w ustawy, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż grunty lub prawo wieczystego użytkowania gruntów środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części. Wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 8a, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia w postaci odpisów amortyzacyjnych.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o pdop kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o pdop amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”. Przez inwestycje w obcych środkach trwałych należy rozumieć ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia, tzn. polegają na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji bądź polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego. Pomimo tego, że ustawa o pdop nie definiuje wprost pojęcia „inwestycji w obcym środku trwałym”, przyjmuje się, że taką inwestycją są nakłady poniesione na ulepszenie środka trwałego, który używany jest na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Będą to zatem poniesione wydatki mające na celu przystosowanie środka trwałego do używania go przez podatnika.

Na zasadzie art. 16g ust. 13 ustawy o pdop, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Z powyższego wynika, iż do środków trwałych zalicza się przedmioty kompletne i zdatne do użytku. Poszczególne elementy, tj. szafa telewizyjna, tunery satelitarne, komputer do emisji reklam, itp. składają się na sieć telewizji kablowej, poprzez którą podatnik będzie dostarczać sygnał telewizyjny w połączonych tą siecią blokach mieszkalnych. Sygnał telewizyjny może być przekazywany jedynie za pomocą sieci telewizji kablowej. Poszczególne elementy tej sieci nie mogą więc spowodować odbioru tego sygnału. Skutek taki może natomiast zapewnić prawidłowo zainstalowana sieć telewizji kablowej. Amortyzacji nie będą więc podlegać poszczególne elementy sieci telewizyjnej, ponieważ nie spełniają wszystkich wymogów zaliczenia ich do środków trwałych; nie są kompletne i zdatne do użytku.

Dodatkowo, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) do grupy I środków trwałych obejmującej budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcje budynku na stałe, np. instalacje sanitarne, elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble.

Zatem, przewody łączące urządzenia dostępowe z poszczególnymi stanowiskami mogą być: połączone trwale z budynkiem (lokalem) poprzez umieszczenie ich w ścianach budynku lub umieszczone na zewnątrz ścian w specjalnych listwach montażowych, nie połączone trwale z budynkiem. W przypadku gdy budynek nie stanowi własności podatnika wydatki te stanowią "inwestycję w obcym środku trwałym". Natomiast, gdy przewody sieciowe umieszczono na listwach montażowych to wówczas koszt poniesiony na ich instalację zwiększa wartość początkową stacji czołowej.

W przedstawionym opisie zdarzenie przyszłego, wydatki związane z modernizacją środka trwałego – zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o pdop – powiększają wartość początkową środka trwałego (stacji czołowej). Zatem od zwiększonej wartości początkowej omawianego środka trwałego (stacji czołowej) Spółka powinna dokonywać odpisów amortyzacyjnych według wybranej wcześniej metody - stosownie do postanowień art. 16h ust. 1 pkt 1 w/w ustawy - do końca miesiąca, w którym nastąpi zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z jego (nową – podwyższoną) wartością początkową (jeśli oczywiście wcześniej nie wystąpią inne okoliczności określone w tym przepisie), z uwzględnieniem dokonanych wcześniej odliczeń.

Zatem od zwiększonej wartości początkowej omawianego środka trwałego (stacji czołowej) Spółka powinna dokonywać odpisów amortyzacyjnych według wybranej wcześniej metody - stosownie do postanowień art. 16h ust. 1 pkt 1 w/w ustawy - do końca miesiąca, w którym nastąpi zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z jego (nową – podwyższoną) wartością początkową (jeśli oczywiście wcześniej nie wystąpią inne okoliczności określone w tym przepisie), z uwzględnieniem dokonanych wcześniej odliczeń.

Nadmienić również należy, że kabel światłowodowy jako niespełniający warunków kompletności i zdatności do używania nie może stanowić odrębnego środka trwałego. Jego wartość powinna być amortyzowana w ramach nakładów na sieć internetową albo na sieć telewizji kablowej.

Stanowisko podatnika przedstawione we wniosku z dnia 16 września 2008 r. jest zatem nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.