Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.803.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Obowiązki płatnika; wystawienie PIT; 11 przy umorzeniu
kredytu w sytuacji, gdy kredytobiorca zaciągnął kredyt nie na
swoje cele mieszkaniowe.
Słowa kluczowe: banki
informacja-informacja podatkowa
kredyt
obowiązek-obowiązek płatnika
umorzenie
zaniechanie
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zeznania podatkowe.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Bank (...) (dalej: Bank, Wnioskodawca) jest bankiem krajowym w rozumieniu art. 4 ust. 1
    pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (dalej: Prawo bankowe).
    Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest wykonywanie
    czynności bankowych na podstawie i zgodnie z wymogami Prawa bankowego oraz
    regulacji Komisji Nadzoru Finansowego, obejmujących m.in. prowadzenie rachunków
    bankowych, udzielanie kredytów (pożyczek) zarówno podmiotom gospodarczym jak i
    osobom fizycznym (zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką), przyjmowanie
    wkładów pieniężnych, jak również działalność powiernicza.
    W ramach prowadzonej działalności bankowej Wnioskodawca zawierał przed 2009 rokiem
    z osobami fizycznymi nie prowadzącymi działalności gospodarczej - konsumentami (dalej:
    Klienci) m.in. umowy o kredyt/pożyczkę hipoteczną na cele mieszkaniowe w walutach
    obcych.
    Cele mieszkaniowe obejmowały wydatki na cele, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    UPDOF.
    Udzielanie przez banki kredytów/pożyczek w walutach obcych zaczęło generalnie
    następować po uchwaleniu przez Sejm ustawy z 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe.
    Umowy te początkowo były w dolarach (USD) i euro (EUR), ale z czasem największe
    znaczenie (popularność) zyskały kredyty we franku szwajcarskim (CHF) z uwagi na
    relatywnie duży dysparytet stóp procentowych pomiędzy Polską a Szwajcarią, co
    przekładało się na istotnie niższy dla Klientów koszt rat kredytowych, a także większą
    dostępność dla Klientów (mniejszy koszt przyszłych rat oznaczał niższe wymogi w zakresie
    zdolności kredytowej Klientów warunkujące uzyskanie kredytu lub pożyczki).
    Powyższe umowy, będące przedmiotem niniejszego wniosku, były udzielane przez Bank
    na następujących zasadach:
    a) jako kredyt indeksowany do waluty obcej - kredyt był wypłacany przez Bank w złotych
      (PLN), a saldo zadłużenia wyrażone w walucie obcej (np. CHF), w związku z czym jego
      wysokość ulegała zmianie w trakcie okresu kredytowania w zależności od bieżącego
      kursu danej waluty obcej (np. CHF) do PLN, ustalanego w oparciu o tzw. klauzulę
      indeksacyjną (walutową) zawartą w postanowieniach umownych; spłata rat kapitałowo-
      odsetkowych samego kredytu następowała/następuje w PLN, przy zastosowaniu kursu
      danej waluty obcej do PLN z dnia spłaty danej raty kapitałowo-odsetkowej, według
      kursu wymiany z Tabeli kursów Banku lub poprzez obciążenie rachunku w danej
      walucie obcej (np. w CHF), jeżeli Klient zdecydował się na spłatę rat w walucie obcej (w
      takiej sytuacji spłata pomniejszała bieżące saldo zadłużenia w walucie obcej np. CHF);

    b) jako tzw. pożyczka walutowa (denominowana) - kwota pożyczki była wyrażona
      (denominowana) w umowie w walucie obcej, sama pożyczka była domyślnie
      wypłacana w danej walucie obcej, chyba że Klient zawnioskował o wypłatę w PLN (np. z
      uwagi na finansowanie ceny w PLN za lokal mieszkalny), co w praktyce było często
      spotykane - pożyczka była wypłacana w PLN jako równowartość wyrażonej w umowie
      kwoty pożyczki w walucie obcej z dnia jej wypłaty, ustalonej według kursu wymiany
      danej waluty obcej do PLN. Różnica w stosunku do kredytu indeksowanego polegała
      na tym, że pożyczkobiorca przy pożyczce walutowej nie wiedział w chwili podpisywania
      umowy ile dokładnie zostanie wypłaconych środków w PLN (kredyt wyrażony w
      walucie obcej był przewalutowywany na PLN po kursie z dnia uruchomienia pożyczki a
      nie z dnia zawarcia umowy). W przypadku kredytu indeksowanego kursem waluty
      obcej kwota kredytu w PLN była znana w chwili zawierania umowy. Z chwilą jego
      wypłaty, saldo zadłużenia pożyczkobiorcy (Klienta) było przeliczone na walutę obcą
      (np. CHF) wedle kursu kupna danej waluty wyznaczanego przez Bank w dniu wypłaty
      pożyczki lub jej transzy.
    W dalszej części wniosku obie umowy (zabezpieczone hipoteką) opisane pod lit. a-b) będą
    łącznie określane jako „kredyty walutowe”.
    Kredyty walutowe spełniają również definicję „kredytu mieszkaniowego”, o którym mowa
    w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe – dalej jako „rozporządzenie CHF”.
    Podobne kredyty walutowe, zwłaszcza indeksowane/denominowane do CHF (tzw. kredyty
    frankowe), były udzielane również przez inne banki w Polsce niemal do końca pierwszej
    dekady XXI wieku. W momencie udzielania takich kredytów ryzyko prawne polegające na
    abuzywności zawartych w umowach klauzul indeksacyjnych było powszechnie uważane za
    niskie lub nieistniejące. Ani ówczesne orzecznictwo sądowe, doktryna prawa, tudzież
    stanowiska regulatorów, czy też opinie polityków (zarówno partii rządzących, jak i
    opozycyjnych) nie uznawały powyższych umów za niezgodne prawem (szczegółowo
    opisany i udokumentowany opis zawarty jest w publikacji Związku Banków Polskich pt.
    „Biała księga kredytów frankowych w Polsce” z marca 2015 r., (...)). Udzielanie kredytów
    frankowych Klientom stało się powszechną praktyką rynkową.
    Ze względu właśnie na zawarte w umowach klauzule indeksacyjne, prokonsumencką
    ewolucję orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (począwszy od drugiej
    dekady XXI wieku) i postępującą od kryzysu finansowego 2008 roku deprecjację PLN,
    zwłaszcza względem CHF, która osiągnęła swój moment szczytowy w tzw. „czarny
    czwartek” z 15 stycznia 2015 r. (deprecjacja PLN powodowała wzrost wartości realnego
    zadłużenia Klientów), pomiędzy bankami a częścią kredytobiorców powstały trwające do
    dzisiaj spory prawne co do tego czy klauzule indeksacyjne są postanowieniami
    abuzywnymi w rozumieniu z art. 385(1) § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
    (dalej: „k.c.”):
      Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie
      wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi
      obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne).
      Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub
      wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
    Przepis ten został implementowany do polskiego porządku prawnego w oparciu o art. 6
    ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków
    w umowach konsumenckich. Jedną z konsekwencji wszczętych sporów sądowych był m.in.
    wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 3 października 2019 r. nr C-260
    /18 (sprawa Kamila i Justyny Dziubaków przeciwko Raiffeisen Bank International AG)
    wydany w rezultacie pytania prejudycjalnego złożonego przez Sąd Okręgowy w Warszawie
    w przedmiocie wykładni art. 1 ust. 2, art. 4, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13

    /EWG. Wyrok ten był przełomowy na polskim rynku, ponieważ do czasu tego orzeczenia,
    zdecydowana większość wyroków sądów powszechnych była korzystna dla
    Wnioskodawcy, jak i większości banków.
    Naturalną konsekwencją zmiany linii orzeczniczej był wzrost ilości pozwów kierowanych
    przez Klientów. Ryzyko prawne związane z abuzywnością klauzul indeksacyjnych tzw.
    kredytów frankowych stało się poważnym problemem sektorowym stwarzającym ryzyko
    stabilności sektora finansowego.
    W związku z opisanym wyżej ryzykiem prawnym i stabilności finansowej oraz toczącymi
    się już sporami sądowymi Bank zawiera i będzie zawierał w przyszłości z Klientami
    porozumienia polegające na przewalutowaniu kredytu walutowego, najczęściej
    indeksowanego do CHF na kredyt w złotych polskich (PLN).
    W porozumieniu takim strony zgodnie postanawiają, iż kwota zadłużenia z tytułu
    niespłaconego kapitału kredytu wyrażona w walucie obcej, np. 100.000 CHF, będzie
    przeliczona na PLN po kursie wynegocjowanym między stronami (np. po kursie CHF/PLN
    4) niższym od aktualnego kursu danej waluty obcej z Tabeli Kursów Walut Obcych Banku
    (dalej: kurs z Tabeli) oraz kursu średniego NBP (np. wynoszącego aktualnie CHF/PLN 4,5) i
    będzie wynosić po przewalutowaniu określoną kwotę w PLN, np. 400.000 PLN. W wyniku
    zawartego porozumienia:
    · zmniejszeniu ulega część bieżącego zadłużenia Klienta wyrażone w PLN (tu: o 50.000
      PLN, tj. z 450.000 PLN na 400.000 PLN),
    · zmianie ulega oprocentowanie kredytu, tj. zmienia się stopa referencyjna z LIBOR na
      WIBOR oraz ustalona zostaje nowa wysokość marży,
    · uzgodniony zostaje nowy harmonogram spłat rat kredytowych.
    W praktyce zdarzają się przypadki, że Bank zawiera przedmiotowe porozumienia także z
    Klientami, którzy zaciągali kredyty walutowe nie na „własne” potrzeby mieszkaniowe, tylko
    na potrzeby mieszkaniowe swoich dzieci.
    Klienci zaciągali takie kredyty wraz ze swoimi dziećmi (zstępnymi), w tym ich małżonkami
    jako współkredytobiorcy, lub na ich rzecz (stroną umowy nie były wówczas dzieci Klientów
    i ich małżonkowie), finansując ich potrzeby mieszkaniowe (poprzez zakup lokalu
    mieszkalnego bądź zakup lub budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego tzw.
    domu).
    W takich przypadkach Klienci (tj. rodzice) nie są właścicielami finansowanych
    nieruchomości (lokali mieszkalnych lub budynków mieszkalnych). Właścicielami i
    zamieszkującymi są ich dzieci wraz z małżonkami lub tylko same dzieci bez
    współmałżonków. W stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku wszyscy
    kredytobiorcy nie skorzystali w przeszłości z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytów mieszkaniowych.
    Powstaje zatem wątpliwość czy do przedmiotowego umorzenia wierzytelności w wyniku
    konwersji zadłużenia kredytowego Klientów zastosowanie znajdzie ulga w PIT i CIT z § 1
    ust. 1 i z § 2 ust. 1 rozporządzenia CHF. Innymi słowy, czy kredyt walutowy zaciągnięty
    przez rodziców na rzecz swoich dzieci i ich małżonków stanowił realizację „jednej
    inwestycji mieszkaniowej”, o której mowa w § 1 ust. 5 rozporządzenia CHF.

## Pytanie

Czy w przypadku redukcji części kapitału wierzytelności (zadłużenia) Klientów z tytułu
    kredytu walutowego w wyniku zawartego porozumienia, Klienci oraz Bank mają
    odpowiednio prawo do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych i od osób prawnych zgodnie z § 1 ust. 1 i z § 2 ust. 1 rozporządzenia CHF,
    w sytuacji gdy kredytobiorcy zaciągnęli przedmiotowe kredyty na nabycie lokali
    mieszkalnych lub budynków mieszkalnych, w których zamieszkiwać będą tylko ich dzieci
    (samodzielnie lub ze swoimi małżonkami) co skutkować będzie także tym, że Bank nie

    będzie zobligowany do wystawienia z tego tytułu informacji PIT-11 zgodnie z art. 42a ust. 1
    UPDOF?
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytanie w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Natomiast odpowiedź na pytanie w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych została udzielona odrębnym rozstrzygnięciem.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Banku, w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,
    Klienci oraz Bank mają odpowiednio prawo do skorzystania z zaniechania poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych i od osób prawnych zgodnie z § 1 ust. 1 i z § 2 ust. 1
    rozporządzenia CHF, w sytuacji gdy Klienci jako kredytobiorcy zaciągnęli przedmiotowe
    kredyty na nabycie lokali mieszkalnych lub budynków mieszkalnych, w których
    zamieszkiwać będą tylko ich dzieci (samodzielnie lub ze swoimi małżonkami). Bank nie
    będzie zatem zobligowany do wystawienia Klientom i właściwym dla nich organom
    podatkowym informacji PIT-11 z tytułu umorzenia wobec Klientów części wierzytelności
    kredytowej.
    Zgodnie z § 1 ust. 5 rozporządzenia CHF przez „jedną inwestycję mieszkaniową”, o której
    mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
    zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
    każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
    rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn
    (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    Z kolei zgodnie z § 1 ust. 6 rozporządzenia CHF przez „jedno gospodarstwo domowe”, o
    którym mowa w § 1ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną
    zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny,
    samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    W świetle art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn do grupy I podatkowej zalicza się małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba,
    zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.
    Rodzice i dzieci oraz ich małżonkowie wchodzą zatem w skład I grupy podatkowej.
    Tym samym kredyt walutowy zaciągnięty przez Klientów w celu realizacji potrzeb
    mieszkaniowych swoich dzieci i ich małżonków w postaci nabycia lokalu mieszkalnego lub
    budynku mieszkalnego spełnia przesłankę „kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej”, ponieważ:
    · kredyt walutowy spełnia definicję kredytu mieszkaniowego z § 3 rozporządzenia CHF, w
      szczególności zakup lokalu mieszkalnego lub budowa budynku mieszkalnego
      stanowiły wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
    · sfinansowanie kredytem nabycia lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym
      zamieszkiwać będą dzieci kredytobiorców (Klientów) samodzielnie lub wraz z
      małżonkami zaspokajało potrzebę jednego gospodarstwa domowego w rozumieniu
      dzieci lub dzieci i ich małżonków, a zatem stanowiło „realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej”;
    · Klienci nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności
      z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji
      mieszkaniowej.

    W przedmiotowym stanie faktycznym nie ma znaczenia fakt, że Klienci jako rodzice
    finansowali nabycie lokalu lub budynku mieszkalnego dla swoich dzieci (i ich małżonków),
    w którym nie zamieszkali, ponieważ wprowadzona rozporządzeniem CHF przesłanka
    „realizacji jednej inwestycji mieszkaniowej” odnosi się do zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
    zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
    każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej.
    Rozporządzenie CHF celowo nie wprowadziło dodatkowej przesłanki zaspokojenia
    „własnych” potrzeb mieszkaniowych kredytobiorców, tak aby umożliwić właśnie objęcie
    ulgą podatkową z § 1 ust. 1 i z § 2 ust. 1 rozporządzenia CHF m.in. kredytów zaciąganych
    przez rodziców na rzecz ich dzieci (wraz z współmałżonkami), co w praktyce miało i ma
    zresztą nadal miejsce (rodzice finansowali/finansują zakup lokali lub budynków
    mieszkalnych swoim dzieciom np. gdy te rozpoczynały studia w innym mieście albo po
    zawarciu przez dzieci związku małżeńskiego i utworzeniu przez nie własnego
    „gospodarstwa domowego”).
    Znajduje to potwierdzenie również w uzasadnieniu projektu rozporządzenia CHF z 13
    stycznia 2022 r. (link: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12355552/katalog
    /12848065#12848065):
      W stosunku do rozporządzenia z 27 marca 2020 r. projekt przewiduje kilka zmian:
      Zrezygnowano z wymogu zaciągnięcia kredytu na "własne" cele mieszkaniowe ze
      względu na fakt, że zabezpieczone hipotecznie kredyty na cele mieszkaniowe
      zaciągane były niejednokrotnie przez osoby blisko ze sobą spokrewnione (np.
      rodzice na rzecz dzieci, w tym w charakterze współkredytobiorców, bez zamiaru
      zamieszkiwania razem z dziećmi).
    Stanowisko Banku znajduje potwierdzenie także w interpretacjach indywidualnych
    wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, np. z 17 kwietnia 2023 r. o
    sygn. 0114-KDIP3-1.4011.210.2023.1.MS2.
    Mając powyższe na względzie, stanowisko Banku wydaje się zasadne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji

      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Obowiązki płatnika
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak,
    w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę,
    poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające
    do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
    Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    – podatku, zaliczki lub raty.

    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Przedstawili Państwo informacje, z których wynika, że:
    1. udzielają Państwo kredytów i pożyczek, w tym na zaspokojenie potrzeb
      mieszkaniowych;
    2. w odniesieniu do tych kredytów lub pożyczek może dojść do umorzenia (zawarcia
      umowy zwolnienia z długu);
    3. w takich przypadkach muszą Państwo ustalić, czy zastosowanie znajdzie
      Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
      podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe;
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy umarzając zadłużenie w sytuacji, gdy klienci zaciągnęli
    kredyty i pożyczki na nabycie lokali mieszkalnych, w których nie będą zamieszkiwać oni,
    ale ich dzieci, będą Państwo zobowiązani do wystawienia informacji PIT-11.
    Umorzenie wierzytelności
    Instytucja kredytu została uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    W wyniku umorzenia wierzytelności po stronie dłużnika pojawia się rzeczywista korzyść,
    nie musi bowiem wydatkować środków, które byłby zobowiązany przeznaczyć na
    uregulowanie wierzytelności.
    Zatem umorzenie wierzytelności – co do zasady – skutkuje powstaniem przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwotę
    umorzenia należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w
    aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z
    20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o

        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
        innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:

      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Państwa obowiązki jako płatnika
    Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie
    kredytu/pożyczki na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że kredyty i pożyczki były zaciągane na cele mieszkaniowe, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym
    m.in. nabycie lokali mieszkalnych i zakup lub budowę domu. Zatem główna przesłanka
    została spełniona.
    Ponadto, z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że kredyty i pożyczki były
    udzielane przed dniem 15 stycznia 2015 r., były zabezpieczane hipotecznie, a
    kredytobiorcy i pożyczkobiorcy nie korzystali wcześniej z zaniechania poboru podatku.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczącej zaciągania kredytów i pożyczek nie na
    „własne” cele mieszkaniowe wskazuję, że rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca
    2022 r. przewiduje zaniechanie poboru podatku dla wszystkich współkredytobiorców,
    niezależnie od tego, czy realizują własne cele mieszkaniowe, czy nie. Istotne jest, żeby
    kredyt mieszkaniowy, którego są współkredytobiorcami został przeznaczony na wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    W Państwa przypadku przesłanki te – jak już wyżej wskazano - zostały spełnione, gdyż w
    nabytych lokalach mieszkalnych lub budynkach mieszkalnych zamieszkiwać będą dzieci
    (samodzielnie lub ze swoimi małżonkami).
    Wobec spełnienia przesłanek wynikających z omawianego Rozporządzenia – nie będą na
    Państwu ciążyły obowiązki informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazuję, że została
    ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.