Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.777.2025.2.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-13
Teza: Uznania wydatków ponoszonych w związku z wynajmem
mieszkania za koszty uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
najem-najem na cele działalności
opłata-opłata administracyjna
wydatek-wydatki mieszkaniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 30 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 30 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 27 października 2025 r. (wpływ 27
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą,
    przede wszystkim w zakresie obsługi rynku nieruchomości, sklasyfikowaną pod kodami
    PKD:
    68.10.Z (Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek),
    68.20.Z (Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi) oraz
    68.31.Z (Pośrednictwo w obrocie nieruchomościami).
    Siedziba Pana firmy znajduje się na obrzeżach A. A jest również Pana centrum interesów
    życiowych i osobistych; tutaj posiada Pan dom rodzinny i na stałe zamieszkuje. W A i
    okolicach realizuje Pan część zleceń i współpracuje z lokalnymi kontrahentami. Zanim
    doszło do Pana powrotu do A, przez kilka lat mieszkał Pan w B, w której prowadził również
    działalność zawodową. W tym czasie, działając jako broker nieruchomości, zbudował Pan
    szeroką sieć kontaktów oraz bazę zadowolonych klientów, którzy nadal aktywnie
    poszukują z Panem współpracy. W rezultacie, znacząca i kluczowa dla stabilności
    finansowej Pana firmy część przychodów generowana jest przez klientów z rynku B. W
    związku z powyższym, realizacja umów z tymi klientami (prezentacje nieruchomości,
    spotkania, negocjacje, finalizacja transakcji) wymaga Pana regularnej i częstej obecności w
    B. Średnio spędza Pan w B od 10 do 15 dni w każdym miesiącu. Obecnie, podczas
    pobytów w B, korzysta Pan z noclegów w hotelach.
    Rozwiązanie to jest jednak nieefektywne zarówno pod względem organizacyjnym, jak i
    ekonomicznym. Generuje wysokie i trudne do przewidzenia koszty, a także pochłania
    znaczną ilość czasu na każdorazowe wyszukiwanie i rezerwację noclegów. Brak stałego
    miejsca w B utrudnia Panu również elastyczne reagowanie na pilne potrzeby klientów oraz
    uniemożliwia przechowywanie niezbędnej dokumentacji.
    Mając na uwadze racjonalizację kosztów oraz optymalizację czasu pracy, planuje Pan
    wynająć dwupokojowe mieszkanie w B. Taka decyzja jest podyktowana wyłącznie
    względami biznesowymi. Wynajem stałego lokalu jest rozwiązaniem znacznie tańszym niż
    suma kosztów regularnych pobytów w hotelach. Ponadto, posiadanie stałego miejsca w B
    pozwoli Panu na:
    a) zwiększenie dyspozycyjności i możliwość natychmiastowego reagowania na potrzeby
      klientów, co bezpośrednio wpływa na możliwość uzyskania przychodu,
    b) ograniczenie czasu i kosztów związanych z logistyką i transportem, co pozwoli
      przeznaczyć więcej zasobów na aktywne pozyskiwanie i obsługę zleceń.
    Lokal w B nie będzie służył zaspokajaniu Pana osobistych potrzeb mieszkaniowych, gdyż
    Pana centrum życiowe i stałe miejsce zamieszkania znajduje się w A. Będzie to wyłącznie
    narzędzie niezbędne do efektywnego prowadzenia działalności gospodarczej i
    zabezpieczenia kluczowego źródła przychodów, jakim jest dla Pana rynek B. Posiadać
    będzie Pan umowę najmu oraz dowody zapłaty (potwierdzenia przelewów)
    dokumentujące ponoszone wydatki.
    Uzupełnienie wniosku
    Dla prowadzonej działalności wybrał Pan podatek liniowy (art. 30c ustawy o PIT). Dla celów
    podatku dochodowego od osób fizycznych prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i
    rozchodów.

## Pytanie

Czy wydatki ponoszone na wynajem mieszkania w B, tj. czynsz najmu, czynsz
    administracyjny do wspólnoty mieszkaniowej oraz opłaty za media, które to mieszkanie
    będzie wykorzystywane do celów noclegowych, mogą w całości stanowić koszt uzyskania
    przychodów w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej?

    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie wydatki ponoszone na wynajem mieszkania w B w opisanym zdarzeniu
    przyszłym stanowią koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia
    26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”).
    Zgodnie z przywołanym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Aby dany wydatek mógł być
    uznany za koszt uzyskania przychodu, musi spełniać łącznie następujące warunki:
    1. Został poniesiony w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów.
    2. Nie znajduje się na liście wydatków wyłączonych z kosztów, zawartej w art. 23 ustawy o
    PIT.
    3. Jest właściwie udokumentowany.
    Analizując Pana sytuację:
    Ad. 1. Celowość wydatku
    Poniesienie wydatku na wynajem mieszkania w B jest bezpośrednio związane z
    prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą. Pana stałe miejsce zamieszkania i
    główna siedziba firmy znajdują się w A. Jednakże, aktualnie ponad połowa Pana
    przychodów pochodzi od klientów z B. Regularna obecność w tym mieście jest niezbędna
    do utrzymania relacji z tymi klientami i finalizacji transakcji, a co za tym idzie – do
    zachowania i zabezpieczenia głównego źródła Pana przychodów. Wynajem mieszkania jest
    decyzją racjonalną i ekonomicznie uzasadnioną. Jest to rozwiązanie tańsze i bardziej
    efektywne organizacyjnie niż regularne korzystanie z hoteli.
    Oszczędność czasu i pieniędzy pozwoli Panu na intensyfikację działań biznesowych, co
    może przełożyć się na zwiększenie przychodów.
    Ad. 2. Wyłączenia z art. 23 ustawy o PIT
    Wydatki na wynajem lokalu dla celów prowadzonej działalności gospodarczej nie zostały
    wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów w art.
    23 ustawy o PIT. W szczególności, nie można ich uznać za wydatki o charakterze
    osobistym, gdyż Pana centrum życiowe znajduje się w A, a wynajem lokalu w B jest
    podyktowany wyłącznie koniecznością biznesową.
    Ad. 3. Udokumentowanie wydatku
    Planuje Pan zawrzeć pisemną umowę najmu, a wszelkie płatności (czynsz, media) będą
    dokonywane przelewem bankowym.
    Posiadać będzie Pan więc pełną dokumentację potwierdzającą poniesienie tych wydatków.
    Podsumowując, istnieje wyraźny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesieniem
    kosztów najmu mieszkania w B a przychodami z Pana działalności gospodarczej. Wydatek
    ten jest celowy, racjonalny i niezbędny do zabezpieczenia istotnego źródła przychodów.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnych stanach faktycznych, m.in.:
    interpretacja z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.758.2022.2.JG,
    Interpretacja z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.838.2023.2.AP.
    W świetle powyższego, wnosi Pan o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają
    przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu,
    między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych
    przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

    Należy zauważyć, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Przy
    czym możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który –
    racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich
    zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest
    uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących
    w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie
    dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do
    powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Pana wydatków, należy rozstrzygnąć, czy
    spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie sam fakt nieobjęcia ustawowym
    wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest
    wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu
    kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt
    podatkowy.
    Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od
    wskazanego w art. 22 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej celu poniesienia kosztu, a w
    rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie
    założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów
    wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej,
    nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.
    Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku
    między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki
    wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek
    wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy
    jednak mieć na uwadze, że prawidłowość dokonanej kwalifikacji podlega ocenie organów
    podatkowych.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową
    działalność gospodarczą przede wszystkim w zakresie obsługi rynku nieruchomości.
    Siedziba Pana działalności znajduje się na obrzeżach A. A jest również Pana centrum
    interesów życiowych i osobistych. W A realizuje Pan również część zleceń i współpracuje z
    lokalnymi kontrahentami. Wcześniej kilka lat mieszkał Pan i pracował jako broker
    nieruchomości w B. Zbudował Pan tam szeroką sieć kontaktów oraz bazę zadowolonych
    klientów, którzy nadal poszukują z Panem współpracy.
    W efekcie znacząca i kluczowa dla stabilności finansowej Pana firmy część przychodów jest
    generowana przez klientów B. Ze względu na realizację umów z tymi klientami niezbędna
    jest Pana regularna obecność w B. Średnio w miesiącu spędza Pan w B od 10 do 15 dni w
    każdym miesiącu. Obecnie podczas pobytów w B korzysta Pan z noclegów w hotelach.
    Rozwiązanie to jednak jest nieefektywne zarówno pod względem organizacyjnym, jak i
    ekonomicznym, generuje wysokie i trudne do przewidzenia koszty, a także pochłania
    znaczną ilość czasu na każdorazowe wyszukiwanie i rezerwację noclegów. Dlatego, mając
    na uwadze racjonalizację kosztów oraz optymalizację czasu pracy, planuje Pan wynająć
    dwupokojowe mieszkanie w B. Wynajem stałego lokalu jest rozwiązaniem znacznie
    tańszym niż suma kosztów regularnych pobytów w hotelach. Mieszkanie w B będzie

    wyłącznie narzędziem niezbędnym do efektywnego prowadzenia działalności
    gospodarczej. Mieszkanie to nie będzie służyło zaspokajaniu Pana potrzeb osobistych.
    Będzie Pan posiadać umowę najmu lokalu oraz dowody zapłaty dokumentujące
    ponoszone wydatki. Wydatki, jakie będzie Pan ponosił w związku z wynajem mieszkania w
    B, to: czynsz najmu, czynsz administracyjny do wspólnoty mieszkaniowej oraz opłaty za
    media.
    Na podstawie przedstawionego opisu sprawy wskazuję, że w sytuacji gdy powodem
    wynajęcia mieszkania poza miejscowością, w której Pan zamieszkuje i na stałe przebywa –
    jest sprawne wykonywanie działalności w innej miejscowości, a wynajęte mieszkanie
    będzie pełnić wyłącznie funkcję związaną z działalnością gospodarczą i nie będzie
    stanowić miejsca Pana prywatnego zamieszkania – to wydatki na wynajem mieszkania, tj.
    czynsz najmu, czynsz administracyjny do wspólnoty mieszkaniowej oraz opłaty za media –
    jako niemające charakteru wydatków osobistych – będą spełniały przesłanki określone w
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów.
    Zwracam jednak uwagę na konieczność właściwego udokumentowania wskazanych we
    wniosku wydatków. Zaznaczam, że zgromadzone dowody nie mogą się ograniczać
    wyłącznie do dowodów wystawionych przez właściciela wynajmowanego mieszkania
    stwierdzających jedynie wysokość poniesionych przez podatnika wydatków z tytułu
    wynajmu mieszkania. Niezbędne jest bowiem posiadanie dowodów świadczących o
    wykonanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach wymagających
    pobytu w miejscowości, w której Pan wynajmie mieszkanie, umożliwiających w sposób
    bezsporny ustalenie związku przyczynowego poniesionych wydatków z uzyskanymi
    przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej, a ponadto potwierdzających
    racjonalność ich poniesienia.
    Podsumowanie: wydatki ponoszone przez Pana na wynajem w B mieszkania
    wykorzystywanego wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej,
    obejmujące czynsz najmu, czynsz administracyjny do wspólnoty mieszkaniowej oraz
    opłaty za media mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:F
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.