Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDWPT.4011.142.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodow
ryczałtu za nocleg kierowcy w kabinie samochodu.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
kierowca
koszt-koszty uzyskania przychodów
nocleg
nocleg-ryczałt za nocleg
samochód-samochód ciężarowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 52

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2025 r wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie krajowego transportu
    drogowego rzeczy. Wykonuje Pan przewozy osobiście – sam prowadzi Pan pojazd
    ciężarowy. W ramach realizowanych usług transportowych regularnie przebywa Pan w
    delegacji poza miejscem prowadzenia działalności. Nie korzysta Pan z hoteli, ani innych
    obiektów noclegowych – nocuje Pan w kabinie pojazdu ciężarowego, która jest
    przystosowana do spania. Nie posiada Pan faktur ani rachunków za nocleg. W związku z
    tym, chciałby Pan rozliczać koszty noclegów poprzez zastosowanie ryczałtu w wysokości
    67,50 zł za każdą dobę delegacji (zgodnie z Rozporządzeniem MPiPS z 29 stycznia 2013 r.).
    Zdaje sobie Pan sprawę, że Rozporządzenie to odnosi się do pracowników, ale zostało już
    kilkukrotnie przywoływane w interpretacjach indywidualnych jako pomocnicza podstawa
    do ustalania kosztów przez przedsiębiorców wykonujących transport osobiście.

## Pytanie

Czy podatnik prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, wykonujący osobiście
    transport drogowy rzeczy może uznać ryczałt za nocleg w wysokości 67,50 zł za każdą
    dobę delegacji (nocleg w kabinie pojazdu) za koszt uzyskania przychodu, na podstawie art.
    22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że w opisanych stanie faktycznym ma Pan prawo do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów ryczałtu za nocleg w wysokości 67,50 zł za dobę, na podstawie art.
    22 ust. 1 ustawy o PIT. Nocleg w kabinie stanowi rzeczywisty koszt utraconych warunków
    socjalnych, a jego dokumentacja nie jest możliwa w postaci faktur. Pana zdaniem,
    praktyka potwierdzona jest w interpretacjach indywidualnych, m.in.: nr 0114-KDIP3-
    1.4011.132.2020.1.MT oraz 0111-KDIB1-2.4010.413.2021.2.AW.
    W związku z powyższym, prosi Pan o potwierdzenia Pana stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.).
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną
    spełnione kryteria wynikające z wyżej wymienionego przepisu.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,

    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    O tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, decyduje
    podmiot prowadzący tę działalność, lecz należy zauważyć, że nie każdy wydatek
    ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt
    uzyskania przychodu i jako taki podlegać odliczeniu od postawy opodatkowania. Takimi
    kosztami bowiem nie mogą być – co do zasady – wydatki enumeratywnie wymienione w
    art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, musi spełniać łącznie
    następujące warunki:
      - pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być
        poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodu,
      - nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów,
        wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      - być właściwie udokumentowany.
    Regulacje prawne dotyczące zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów
    podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą zawarte zostały w art.
    23 ust. 1 pkt 52 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym
    przepisem:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży
      służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi
      współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących
      pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego
      ministra.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej jest obowiązujące od dnia 1 marca 2013
    r. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2190).
    Wskazać należy, że zgodnie z § 8 pkt 1 ww. rozporządzenia:
      Za nocleg podczas podróży krajowej w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie
      pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem,
      jednak nie wyższej za jedną dobę hotelową niż dwudziestokrotność stawki diety.
    Natomiast zgodnie z § 8 pkt 3 ww. rozporządzenia:
      Pracownikowi, któremu nie zapewniono bezpłatnego noclegu i który nie przedłożył
      rachunku, o którym mowa w ust. 1, przysługuje ryczałt za każdy nocleg w wysokości
      150% diety.
    Zauważyć jednakże należy, iż do przedsiębiorców nie mają, co do zasady zastosowania
    przepisy ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Przewidziane tymi
    przepisami należności z tytułu podróży służbowych, w tym „ryczałty za noclegi” nie
    przysługują, przedsiębiorcom a jedynie pracownikom, wobec czego nie mogą być
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Możliwość uznania za koszty uzyskania
    przychodów wartości diet w wysokości określonej dla pracowników jest w tym zakresie
    wyjątkiem, wynikającym z powołanego uprzednio przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca, prowadzący działalność w zakresie transportu i
    wykonujący w tej firmie zadania kierowcy nie ma w ogóle prawa do zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodów wydatków poniesionych w związku z tą działalnością. Koszty

    noclegów, spełniające warunek celowości, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, można zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, lecz jedynie w wysokości faktycznie poniesionych wydatków,
    udokumentowanych fakturami, bądź rachunkami.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą w zakresie krajowego transportu drogowego rzeczy. Wykonuje Pan przewozy
    osobiście – sam prowadzi Pan pojazd ciężarowy. Nie korzysta Pan z hoteli, ani innych
    obiektów noclegowych – nocuje Pan w kabinie pojazdu ciężarowego, która jest
    przystosowana do spania. Nie posiada Pan faktur ani rachunków za nocleg.
    Zatem w przypadku, gdy nocuje Pan w kabinie samochodu i nie ponosi z tego tytułu
    wydatków, nie ma Pan możliwości by do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć ryczałt w
    wysokości wynikającej z powyższego rozporządzenia.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz obowiązujące
    przepisy prawa, stwierdzić należy, że - nie negując Pana prawa do zaliczenia do kosztów
    prowadzonej działalności gospodarczej faktycznie poniesionych i udokumentowanych
    kosztów noclegu - Pan jako przedsiębiorca świadczący usługi kierowcy przewozu w
    transporcie, nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów działalności
    gospodarczej ryczałtu za noclegi, ustalonego w oparciu o § 16 pkt 2 rozporządzenia
    Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej.
    Wobec tego, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych stwierdzam, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania w sprawie
    będącej przedmiotem Pana wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.