Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.651.2019.14.ŻR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-17
Teza: Nieuznanie Miasta za podatnika podatku VAT z tytułu
czynności polegających na zakwaterowaniu uczniów w
internacie. Zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT
czynności polegających na zakwaterowaniu uczniów szkół, dla
których organem prowadzącym jest Miasto. Nieuznanie
Miasta za podatnika podatku VAT z tytułu czynności zbycia
surowców wtórnych.
Słowa kluczowe: bursa-zakwaterowanie w bursach (akademikach i
internatach)
organ-organ władzy publicznej
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 października 2019 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:
      - nieuznania Miasta za podatnika podatku VAT z tytułu czynności polegających na
        zakwaterowaniu uczniów w internacie,
      - zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT czynności polegających na
        zakwaterowaniu uczniów szkół, dla których organem prowadzącym jest
        Wnioskodawca,
      - stawki podatku VAT dla usług zakwaterowania uczniów spoza szkół ...,
      - nieuznania Miasta za podatnika podatku VAT z tytułu czynności zbycia surowców
        wtórnych,
      - stawki podatku VAT dla czynności zbycia surowców wtórnych,
      - nieuznania zwrotu przez OKE środków na zakup materiałów i zużyte media na
        potrzeby organizacji egzaminu zawodowego za wynagrodzenie za czynności
        podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT,
      - stawki podatku VAT dla zakupionych towarów oraz zużytych mediów na potrzeby
        organizacji egzaminu zawodowego,
      - nieuznania Miasta za podatnika podatku VAT z tytułu wykonywania za pośrednictwem
        ODiDZ opisanych form kształcenia,
      - zwolnienia z opodatkowania VAT czynności polegających na wykonywaniu za
        pośrednictwem ODiDZ opisanych form kształcenia.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 14 listopada 2019 r. (data wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    ... - Miasto na Prawach Powiatu (dalej - „Miasto” lub „Wnioskodawca”) jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług VAT (dalej - „podatek
    VAT”). Od dnia 1 stycznia 2017 r. Miasto rozlicza VAT łącznie ze swoimi jednostkami
    organizacyjnymi (tj. dokonano obowiązkowej „centralizacji VAT”). Oznacza to, że jedynym
    czynnym podatnikiem VAT jest Miasto, a czynności realizowane przez jednostki
    organizacyjne, w tym dostawa towarów i świadczenie usług, odbywa się zawsze w imieniu
    i na rzecz Miasta.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1998 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z
    2019r. poz. 506); dalej - „ustawa o samorządzie gminnym”, Miasto wykonuje zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W myśl art. 6 ust. 1 ww.
    ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu

    lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1
    zdanie pierwsze ustawy o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych potrzeb
    wspólnoty należy do zadań własnych gminy.
    W szczególności zadania własne obejmują sprawy edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8
    ww. ustawy). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, w celu wykonywania zadań gmina może
    tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z
    organizacjami pozarządowymi.
    Celem wykonywania zadań z zakresu edukacji publicznej Miasto tworzy jednostki
    budżetowe, takie jak szkoły, czy też ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego,
    które to jednostki objęte są systemem oświaty w rozumieniu przepisów art. 2 ustawy z
    dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996).
    Jednostki te podejmują m.in. następujące aktywności:
      1) prowadzenie internatu
    Wybrane szkoły realizujące zadania własne Miasta w zakresie edukacji publicznej (Zespół
    Szkół ...) prowadzą internaty, w których zapewniają uczniom zakwaterowanie. Za pobyt w
    internacie od uczniów pobierane są opłaty.
    Warunki korzystania z internatu, w tym wysokość opłat za zakwaterowanie, a także termin
    i sposób ich wnoszenia ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem prowadzącym
    szkołę. W przypadku zmiany cen, szkoła cennik zakwaterowania przesyła do zatwierdzenia
    do Wydziału Edukacji Urzędu Miejskiego w ... .
    W internacie Zespołu Szkół ... w ... mieszkają uczniowie szkół wchodzących w skład ...
    (technikum i liceum ogólnokształcącego sportowego), uczniowie innych ... szkół, dla
    których organem prowadzącym jest Miasto ... - od poziomu szkół podstawowych do
    ostatnich klas szkół średnich, uczniowie szkół branżowych skierowani na teoretyczne
    dokształcanie w zakresie przedmiotów zawodowych, które odbywa się w Ośrodku
    Dokształcania i Doskonalenia Zawodowego przy ... w ... - . jednostka budżetowa podległa
    Miastu ... (grupa kursowa) oraz sporadycznie uczniowie spoza szkół ... kierowani na testy
    sportowe.
    Odpłatności za zakwaterowanie dokonują uczniowie, rodzice oraz inne podmioty z ... i
    spoza ... (m.in. ... S.A., domy dziecka, opieka społeczna).
    Ponadto, Zespół Szkół (...), Miasto i Związek Piłki Ręcznej w Polsce podpisali trójstronne
    porozumienie o współpracy, w ramach którego uczennice klas (...) Liceum (...) nie ponoszą
    kosztów z tytułu zakwaterowania i wyżywienia w internacie (koszty są pokrywane z
    budżetu - Miasto zwiększa plan jednostki na wydatki, m.in. na zakup żywności, energię).
    Przy sporządzaniu kalkulacji opłat za zakwaterowanie bierze się pod uwagę ustawę z dnia
    14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, ustawę o podatku od towarów i usług,
    rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 14.01.2002 r. w sprawie określenia przeciętnych
    norm zużycia wody oraz dane otrzymane z działu administracji i działu księgowości, m.in.
    koszty wydatków inwestycyjnych, koszty mediów (energia cieplna, energia elektryczna,
    gaz, woda), podatek od nieruchomości, materiały różne, naprawy, usługi, ekwiwalent za
    pranie i zakup odzieży ochronnej, umowy zlecania i umowy o dzieło, zakupy inwestycyjne,
    amortyzację budynku. Koszty są sumowane i dzielone przez liczbę miejsc w internacie i
    przez 10 miesięcy. Do kalkulacji nie są brane płace pracowników i ich pochodne. Przy
    kalkulacji opłat nie uwzględnia się narzutu na kosztach.
    Zgodnie z art. 107 ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe dyrektor
    Zespołu Szkół ustala kwotę należności za zakwaterowanie w wysokości 50% kosztów
    utrzymania miejsca. Propozycja cennika jest przesyłana do akceptacji do Urzędu Miasta.
    Zatwierdzony cennik jest wprowadzany zarządzeniem.
      2) sprzedaż surowców wtórnych

    Jednostki budżetowe Miasta mogą organizować zbiórki surowców wtórnych (np.
    makulatury, nakrętek plastikowych). Surowce wtórne pozyskiwane są nieodpłatnie od
    uczniów szkół, którzy nie otrzymują w zamian żadnych pieniędzy. Następnie szkoła
    dostarcza zebrane surowce wtórne do punktów skupu, za które otrzymuje zapłatę od
    przedsiębiorców prowadzących takie punkty.
    Zgodnie z Uchwałą Rady Miasta ... nr ... z dnia 23 września 2010r. w sprawie określenia
    jednostek budżetowych, które gromadzą na wydzielonym rachunku dochody, źródeł tych
    dochodów, ich przeznaczenia, sposobu i trybu sporządzania planu finansowego,
    dokonywania zmian w tym planie oraz ich zatwierdzania, szkoły są uprawnione do
    gromadzenia na wydzielonym rachunku dochodów uzyskiwanych ze sprzedaży surowców
    wtórnych. Środki finansowe zgromadzone na wydzielonym rachunku przeznaczane są się
    na pokrycie bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością statutową
    jednostek oświatowych np. na zakup materiałów dydaktycznych dla uczniów szkoły.
      3) przeprowadzanie egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe
    Do zadań szkół należy przeprowadzanie egzaminów potwierdzających kwalifikacje w
    zawodzie, za ich przeprowadzenie odpowiada dyrektor szkoły.
    Na podstawie § 12 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 kwietnia 2015
    roku w sprawie szczegółowych warunków i sposobu przeprowadzania egzaminu
    potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie (Dz.U. z 2015, poz. 673) i § 12 rozporządzenia
    Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 roku w sprawie szczegółowych
    warunków i sposobu przeprowadzania egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w
    zawodzie (Dz.U z 2017, poz. 1663) Okręgowa Komisja Egzaminacyjna (dalej - „OKE”)
    ogłasza wykaz materiałów i przyborów pomocniczych, z których mogą korzystać zdający w
    części praktycznej egzaminu zawodowego potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie.
    Szkoły przed egzaminami dokonują zakupu materiałów potrzebnych do ich
    przeprowadzenia, OKE refunduje poniesione wydatki na materiały oraz zużyte media
    (zgodnie z wykazem OKE). Otrzymane od OKE środki szkoły przekazują na wydatki
    budżetowe. Koszty zakupu materiałów niezbędnych do przeprowadzenia egzaminów
    pokrywane są przez szkoły z budżetu lub wydzielonego rachunku dochodów jednostki, a
    następnie OKE zwraca środki finansowe za zakupione materiały i zużycie mediów.
      4) kształcenie w zakresie teoretycznych przedmiotów zawodowych uczniów klas
        wielozawodowych szkół prowadzonych przez inne miasta/powiaty na podstawie
        zawartych porozumień
    Wśród jednostek organizacyjnych Miasta objętych centralizacją VAT działa ... im. ..., zwany
    dalej - „...”. W skład ... wchodzi m.in. Ośrodek Dokształcania i Doskonalenia Zawodowego w
    ... (dalej - „Ośrodek" lub „ODiDZ"). Z dniem 1 września 2019r. z mocy ustawy Prawo
    oświatowe, ODiDZ przekształcił się w Centrum Kształcenia Zawodowego, przejmując tym
    samym wszystkie dotychczasowe zadania ODiDZ. Centrum Kształcenia Zawodowego
    zachowało regon ODiDZ i przejęło prawa, obowiązki, zobowiązania i wierzytelności
    dotychczasowego ODiDZ.
    Zgodnie ze statutem ODiDZ, Ośrodek jest publiczną placówką szkoleniową, która
    umożliwia uzyskanie lub uzupełnienie wiedzy zawodowej oraz umiejętności i kwalifikacji
    zawodowych w ramach nauki szkolnej, kursowej i kształcenia ustawicznego. Ośrodek
    zasięgiem dokształcania i doskonalenia obejmuje młodocianych pracowników całego
    województwa ... oraz innych województw w ramach koordynacji ogólnopolskiej ośrodków.
    Ośrodek jest placówką/jednostką objętą systemem oświaty, jako że - zgodnie z ustawą
    Prawo oświatowe – system oświaty obejmuje także placówki kształcenia ustawicznego,
    placówki kształcenia praktycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia
    zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji
    zawodowych.

    W przypadku, gdy szkoła macierzysta uczniów prowadzona jest przez inny organ
    prowadzący niż Miasto, do przyjęcia uczniów na kurs konieczne jest porozumienie
    organów w sprawie przejęcia zadań lub umowa między szkołą a Ośrodkiem.
    Ośrodek realizuje kształcenie w zakresie teoretycznych przedmiotów zawodowych dla
    uczniów – młodocianych pracowników uczęszczających do oddziałów wielozawodowych
    branżowej szkoły I stopnia. Zdarzają się również przypadki zawierania umów w związku ze
    szkoleniem uczniów z pracodawcami - prowadzącymi działalność gospodarczą (np. z
    właścicielami restauracji). Dokształcanie w ośrodku odbywa się w formie turnusów
    kursowych.
    Kształcenie uczniów realizowane jest zgodnie z ramowymi planami nauczania dla
    oddziałów wielozawodowych w publicznych zasadniczych szkołach zawodowych oraz
    branżowych szkołach I stopnia, określonymi w rozporządzeniu Ministra Edukacji
    Narodowej z dnia 28 marca 2017 r. W sprawie ramowych planów nauczania w szkołach
    publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 703) oraz zgodnie z zasadami zawartymi w
    rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie
    kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1632) – dalej
    „Rozporządzenie ws. kształcenia ustawicznego”.
    Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia ws. kształcenia ustawicznego, uczniowie
    przyjmowani są do Ośrodka na turnus dokształcania teoretycznego w zakresie danego
    zawodu na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę albo przez szkołę — w
    przypadku, gdy szkoła nie ma możliwości zrealizowania kształcenia zawodowego
    teoretycznego.
    Kalkulacja opłat za kształcenie realizowane na kursach ODiDZ uwzględnia następujące
    koszty: zużycie energii elektrycznej, wywóz nieczystości, zużycie wody, kanalizacja PEC (w
    części dotyczącej zajmowanych sal), wynagrodzenia pedagogów, administracji i obsługi
    (baza do obliczeń to 12 miesięcy). Kalkulacja opłat za kształcenie nie uwzględnia narzutów
    na kosztach.
    W uzupełnieniu wniosku wskazano, że Organem prowadzącym Internat Zespołu Szkół ... w
    ... jest Miasto ... .
    Uczniowie innych ... szkół są kwaterowani na podstawie składanych podań i weryfikowani
    po złożeniu zaświadczenia ze szkoły. Nie są zawierane umowy ze szkołami.
    Na pytanie Organu „Czy usługi zakwaterowania świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz
    uczniów spoza szkół ..., które to szkoły prowadzone są przez inne, niż Miasto jednostki
    samorządu terytorialnego, realizowane są na podstawie zawartej pomiędzy
    Wnioskodawcą a tymi jednostkami samorządu terytorialnego umowy?” Wnioskodawca
    wskazał „W internacie sporadycznie kwaterowani są uczniowie spoza ... . Są to uczniowie
    kierowani na testy sprawnościowe przez ... Klub Sportowy „...”, z którym Miasto ma
    zawartą umowę. Stronami umowy są Miasto ... i ... Klub Sportowy „...”.”
    Następnie na pytanie „Jaka jest klasyfikacja statystyczna (należy podać pełny
    siedmiocyfrowy symbol) usługi zakwaterowania świadczonej przez Wnioskodawcę na
    rzecz uczniów spoza szkół ..., zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU) z
    2008r., wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w
    sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. z 2008 r. nr 207, poz. 1293, z późn.
    zm.)? (...)” Wnioskodawca odpowiedział „W odpowiedzi na pytanie Organu, wskazać
    należy, iż klasyfikacja statystycznej usługi nie jest elementem stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego, ale elementem stanowiska wnioskodawcy, które winno podlegać ocenie przez
    organ w ramach wydanej interpretacji. W tym też zakresie uzupełniono zatem wniosek w
    części zawierającej własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej sprawy.
    Organ nie może natomiast w tym przypadku unikać dokonania oceny stanowiska
    Wnioskodawcy w powyższym zakresie w interpretacji indywidualnej i wymagać od
    Wnioskodawcy, aby informacje dotyczące klasyfikacji PKWiU zostały uwzględnione w

    ramach opisu zdarzenia przyszłego, a nie stanowiska (uzasadnienia stanowiska)
    Wnioskodawcy. Organ interpretacyjny powinien zatem sam ocenić, jaka jest klasyfikacja
    statystyczna usługi opisanej we wniosku. W tym zakresie powołać można w szczególności
    wyrok NSA z 13.06.2019 r. (sygn. akt I FSK 1077/17), w którym podkreślono, iż: „nie ma
    podstaw prawnych, by także klasyfikacja statystyczna, przez którą identyfikowany jest
    obowiązek podatkowy wyłączona była z przedmiotu interpretacji wydawanej na podstawie
    art. 14b O.p.”.”
    Na pytanie „Czy usługi zakwaterowania świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz uczniów
    spoza szkół ..., kierowanych na testy sportowe, mieszczą się w załączniku nr 3 do ustawy o
    VAT, a jeśli tak, to pod którą pozycją załącznika?” Zainteresowany wskazał „W odpowiedzi
    na pytanie Organu, wskazać należy, iż to, czy usługi te mieszczą się w załączniku nr 3 do
    ustawy o VAT nie jest elementem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ale elementem
    stanowiska wnioskodawcy, które winno podlegać ocenie przez organ w ramach wydanej
    interpretacji. W tym też zakresie uzupełniono zatem wniosek w części zawierającej własne
    stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej sprawy. Organ interpretacyjny
    powinien zatem ocenić prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy.”
    W dalszej kolejności na pytanie „Czy w zakresie objętym pytaniem nr 4 Wnioskodawca
    oczekuje wydania interpretacji w stanie faktycznym, jak wskazano we wniosku, czy w
    zdarzeniu przyszłym?” Zainteresowany odpowiedział „Wnioskodawca odstępuje od
    pytania nr 4”
    Na pytanie „Jakiego rodzaju surowce wtórne zbywa Wnioskodawca?” Wnioskodawca
    odpowiedział:
    „W stanie faktycznym wskazano, iż „Jednostki budżetowe Miasta mogą organizować
    zbiórki surowców wtórnych (np. makulatury, nakrętek plastikowych)”. Nie jest jednak
    wykluczone, iż w ramach zbiorki jednostki budżetowe Miasta otrzymają, inne rodzaje
    surowców wtórnych, w tym:
      - Surowce wtórne metalowe
      - Surowce wtórne ze szkła
      - Surowce wtórne z papieru i tektury
      - Surowce wtórne z tworzyw sztucznych
      - Surowce wtórne z gumy.”
    Na pytanie „Jaka jest klasyfikacja statystyczna (należy podać pełny siedmiocyfrowy symbol)
    zbywanych przez Wnioskodawcę surowców wtórnych, zgodnie z Polską Klasyfikacją
    Wyrobów i Usług (PKWiU) z 2008r., wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia
    29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. z 2008 r. nr
    207, poz. 1293, z późn. zm.)? Odpowiedzi należy udzielić odrębnie dla każdego zbywanego
    surowca wtórnego.” Wnioskodawca odpowiedział „Jako że Wnioskodawca odstępuje od
    pytania (oznaczonego we wniosku) nr 4, w jego ocenie odpowiedź na ww. pytanie Organu
    staje się bezprzedmiotowa.”
    Następnie na pytanie „Czy surowce wtórne zbywane przez Wnioskodawcę mieszczą się w
    załączniku nr 11 do ustawy o VAT, a jeśli tak to pod którą pozycją załącznika? Odpowiedzi
    należy udzielić odrębnie dla każdego zbywanego surowca wtórnego.” Zainteresowany
    wskazał „Jako że Wnioskodawca odstępuje od pytania (oznaczonego we wniosku) nr 4, w
    jego ocenie odpowiedź na ww. pytanie Organu staje się bezprzedmiotowa.”
    Na pytanie „Czy za zbycie surowców wtórnych Wnioskodawca otrzymuje zapłatę?”
    Wnioskodawca wskazał „Wniosek Miasta ograniczony jest do sytuacji odpłatnego zbycia
    (przekazania do skupu) surowców wtórnych.”
    W dalszej kolejności na pytanie „Kiedy Wnioskodawca dokonywał transakcji zbycia
    surowców wtórnych, czy przed 1 listopada 2019 r.?” Zainteresowany wskazał „Jako że

    Wnioskodawca odstępuje od pytania (oznaczonego we wniosku) nr 4, w jego ocenie
    odpowiedź na ww. pytanie Organu staje się bezprzedmiotowa.”
    Następnie na pytanie „Kiedy powstał obowiązek podatkowy z tytułu ww. transakcji, czy
    przed 1 listopada 2019 r.?” Zainteresowany wskazał „Jako że Wnioskodawca odstępuje od
    pytania (oznaczonego we wniosku) nr 4, w jego ocenie odpowiedź na ww. pytanie Organu
    staje się bezprzedmiotowa.”
    Na pytanie „Kiedy zostały wystawione faktury dokumentujące ww. transakcje?”
    Wnioskodawca wskazał „Jako że Wnioskodawca odstępuje od pytania (oznaczonego we
    wniosku) nr 4, w jego ocenie odpowiedź na ww. pytanie Organu staje się
    bezprzedmiotowa.”
    Na pytanie Organu „Czy zakresem pytania nr 4 objęte są dostawy dokonywane po dniu 31
    października 2019 r., dla których faktury zostały wystawione przed dniem 1 listopada 2019
    r.?” Zainteresowany odpowiedział „Jako że Wnioskodawca odstępuje od pytania
    (oznaczonego we wniosku) nr 4, w jego ocenie odpowiedź na ww. pytanie Organu staje się
    bezprzedmiotowa.”
    Następnie na pytanie „Czy Wnioskodawca jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15, u
    którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9?”
    Wnioskodawca wskazał „Jak wskazano we wniosku, Miasto jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług VAT.”
    W dalszej kolejności na pytanie „Czy nabywca jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
    zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny?” Wnioskodawca odpowiedział „Jako że
    Wnioskodawca odstępuje od pytania (oznaczonego we wniosku) nr 4, w jego ocenie
    odpowiedź na ww. pytanie Organu staje się bezprzedmiotowa. Wskazać należy jednak, iż
    nabywcą może być podmiot o różnym statusie na gruncie podatku VAT.”
    Na pytanie „Czy dostawa surowców wtórnych nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa
    w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 122?” Zainteresowany wskazał „Jako że Wnioskodawca
    odstępuje od pytania (oznaczonego we wniosku) nr 4, w jego ocenie odpowiedź na ww.
    pytanie Organu staje się bezprzedmiotowa.”
    Pytania
      1. Czy Miasto, zapewniając zakwaterowanie uczniom w internacie, będzie działać w
        charakterze podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą, o którym
        mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, czy też nie jest takim podatnikiem
        stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT?
      2. W przypadku uznania, że Miasto w zakresie zakwaterowania uczniów w internacie
        będzie działać w charakterze podatnika VAT i czynność ta podlega
        opodatkowaniu podatkiem VAT:
      - czy czynność wykonywana przez Miasto korzysta ze zwolnienia od VAT na
        podstawie art. 43 ust. 1 pkt 30 lit. a ustawy o VAT, czy też korzysta ze
        zwolnienia od VAT w oparciu o inną podstawę prawną?
      - a w przypadku uznania, iż czynność ta podlega opodatkowaniu i jednocześnie nie
        korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, to według jakiej stawki/stawek należy
        ją opodatkować?
      3. Czy Miasto, dokonując za pośrednictwem jednostek budżetowych działających na
        podstawie ustawy Prawo oświatowe, zbycia surowców wtórnych będzie działać w
        charakterze podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą, o którym
        mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, czy też nie jest takim podatnikiem
        stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Ad. 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym w odniesieniu do
    czynności polegających na zakwaterowaniu uczniów w internacie nie będzie podatnikiem
    podatku VAT, co w rezultacie oznacza, że przedmiotowe czynności nie będą podlegały
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, rozumie się
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel...” (art. 7 ust. 1). Z kolei,
    przez świadczenie usług, o którym mowa w art 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, rozumie się „każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7...” (art. 8 ust. 1 uVAT).
    Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl ust. 2 powołanego artykułu,
    działalność gospodarcza obejmuje natomiast wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jednakże, na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    W orzecznictwie na gruncie ww. regulacji wskazuje się, iż istotne jest to, czy strony danego
    stosunku prawnego mają pełną swobodę ustalania jego treści, czy też swoboda ta
    ograniczona jest przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego
    (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1644/13). Ponadto, przyjęta
    przez organ władzy publicznej forma umowy sama nie przesądza o tym, czy działa on w
    sferze administrowania, czy też należy go postrzegać jako uczestnika obrotu
    gospodarczego objętego zakresem VAT. Nie każda umowa prawa cywilnego zawarta przez
    organ władzy publicznej automatycznie nadaje zatem temu organowi status podatnika
    VAT, ale tylko taka, która jest zawierana na warunkach znamiennych dla obrotu
    gospodarczego, w granicach swobody umów, a więc organ władzy publicznej występuje
    przy jej zawieraniu bez związku ze sferą imperium, w sposób typowy dla usługodawcy,
    producenta czy handlowca (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt I
    SA/Lu 1/17).
    Przenosząc te uwagi na grunt czynności opisanych w stanie faktycznym wniosku, wskazać
    należy, iż Miasto wykonując te czynności, nie działa w charakterze podatnika w rozumieniu
    art 15 ust. 1 ustawy o VAT, wykonującego działalność gospodarczą, o której mowa w art.
    15 ust. 2 tej ustawy. W zakresie, w jakim Miasto realizuje ww. zadania, objęte jest ono
    regulacją art. 15 ust 6 tej ustawy.
    Przemawiają za tym podstawy prawne i sposób realizacji przez Miasto obowiązków w ww.
    zakresie, w tym sposób ustalania odpłatności za te czynności.
    Jak bowiem wskazano we wniosku, opisane czynności wpisują się w zadania własne gminy,
    które określone są w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zadania własne gminy
    obejmują bowiem m.in. sprawy edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy).
    Działalność internatów uregulowana jest w ustawie Prawo oświatowe. Zgodnie z art. 107
    ust. 1 tej ustawy, dla uczniów uczących się poza miejscem stałego zamieszkania szkoła, w

    celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań opiekuńczych, w szczególności wspierania
    prawidłowego rozwoju uczniów, może zorganizować internat.
    Do internatu w pierwszej kolejności są przyjmowani uczniowie danej szkoły. W przypadku
    wolnych miejsc w internacie mogą być przyjmowani uczniowie innych szkół. Warunki
    korzystania z internatu, w tym wysokość opłat za zakwaterowanie i wyżywienie, a także
    termin i sposób ich wnoszenia ustala dyrektor szkoły w porozumieniu z organem
    prowadzącym szkołę. Organ prowadzący szkołę może zwolnić rodziców albo pełnoletniego
    ucznia z całości lub części opłat za zakwaterowanie w internacie w przypadku szczególnie
    trudnej sytuacji materialnej rodziny lub w szczególnie uzasadnionych przypadkach
    losowych.
    Zapewnienie dzieciom wyżywienia oraz zakwaterowania w internacie bezpośrednio wiąże
    się z edukacją publiczną, ponieważ dzięki pobytowi w internacie dzieci mają zapewnioną
    możliwość uczęszczania do szkoły. Dotyczy to w szczególności dzieci, które mieszkają z
    dala od szkoły i nie mają możliwości codziennego powrotu do domu po zajęciach
    szkolnych.
    Tym samym należy uznać, że odpłatne zapewnianie zakwaterowania w internacie mieści
    się w zadaniach własnych Miasta w ramach edukacji publicznej (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt
    8 ustawy o samorządzie gminnym). Zatem Miasto nie będzie działać w charakterze
    podatnika podatku VAT realizując zadania w zakresie edukacji publicznej w postaci
    zapewniania odpłatnego zakwaterowania uczniów szkół w internacie.
    Za taką wykładnią przemawia również stanowisko NSA, który w zakresie działalności
    jednostek oświatowych i opłat przez nie pobieranych, wskazuje na ich nieopodatkowany
    charakter. Przykładowo, w wyroku z dnia 9 czerwca 2017r. (sygn. akt I FSK 1271/15) NSA
    dokonał oceny działalności jednostek budżetowych realizujących zadania w zakresie
    edukacji. Zgodnie z przywołanym wyrokiem „stosownie do art. 15 ust. 6 u.p.t.u., gmina nie
    będzie podatnikiem podatku VAT realizując zadania w zakresie edukacji w postaci
    organizacji: stołówek szkolnych, wypoczynku dzieci i młodzieży, uczestnictwa dzieci i
    młodzieży w widowiskach artystycznych i nauce pływania oraz uczestnictwa dzieci i
    młodzieży w wymianie międzynarodowej.”
    Działalność Miasta w zakresie zapewnienia uczniom zakwaterowania w internacie nie ma
    nic wspólnego z działalnością gospodarczą prowadzoną przez profesjonalne podmioty,
    zajmujące się usługami gastronomicznymi oraz hotelarskimi, nie należy jej zatem
    traktować jako działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Jej celem nie
    jest cel zarobkowy, bowiem działalność Miasta w tym zakresie nie jest ukierunkowana na
    osiągnięcie zysku rozumianego w kategoriach ekonomicznych, ale na zapewnienie
    edukacji dzieci.
    Jak bowiem wskazano w stanie faktycznym, kwota należności za zakwaterowanie ustalana
    jest w wysokości 50% kosztów utrzymania miejsca.
    Przywołać należy także wyrok NSA z 07.09.2018 r. (I FSK 988/16), w którym uznano, że
    skoro gmina w ramach realizacji zadań własnych prowadzi bursy szkolne, a warunki i
    zasady pobytu dzieci w bursach są regulowane przepisami prawa, opłata za
    zakwaterowanie jest niższa od faktycznej wartości usługi, to nie można uznać, że gmina w
    tym zakresie działa na zasadach konkurencji w swobodnym obrocie gospodarczym. NSA
    stanął na stanowisku, iż w takim przypadku gmina, stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o
    VAT, nie będzie podatnikiem podatku VAT, realizując zadania własne gminy w zakresie
    edukacji publicznej i opieki.
    Internat działa natomiast w podobnym trybie jak bursa. Ponadto, w przedstawionym
    stanie faktycznym mamy do czynienia tylko z niewielką skalą działalności Wnioskodawcy w
    zakresie zapewniania zakwaterowania w internacie i z pewnością działania te nie mogą
    wywołać znaczących zakłóceń konkurencji na rynku.
    Ad. 2.

    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania, że Miasto w zakresie zakwaterowania
    uczniów w internacie będzie działać w charakterze podatnika VAT i czynność ta podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, to czynność ta winna:
      - korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 30 lit. a ustawy o VAT w
        odniesieniu do świadczeń wykonywanych na rzecz uczniów ... i uczniów pozostałych
        placówek objętych centralizacją VAT w ramach Miasta,
      - być opodatkowana wg stawki 8% • w odniesieniu do świadczeń wykonywanych na
        rzecz pozostałych uczniów.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 30 lit. a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi
    zakwaterowania w bursach i internatach świadczone na rzecz uczniów i wychowanków
    szkół prowadzących te bursy i internaty.
    W opinii Miasta, jako że wskazane zwolnienie dotyczy zakwaterowania w bursach i
    internatach prowadzonych przez daną szkołę jej uczniów i wychowanków, to w związku z
    centralizacją rozliczeń VAT, świadczącym tego typu usługi będzie jednostka samorządu
    terytorialnego w stosunku do uczniów i wychowanków ze wszystkich szkół będących
    jednostkami organizacyjnymi tej jednostki samorządu terytorialnego (tu: Miasta)
    podlegającymi wraz z nią centralizacji.
    Natomiast w odniesieniu do świadczeń wykonywanych na rzecz pozostałych uczniów
    zastosowanie winna znaleźć stawka VAT w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 w zw.
    z art. 146aa ust. 1 pkt 2 w zw. z poz. 163 Załącznika nr 3 do ustawy o VAT.
    Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, dla towarów i usług wymienionych w
    załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114
    ust. 1.
    Stosownie natomiast do art. 146aa ust. 1 pkt 2 tej ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia
    2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa
    w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa
    niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -
    6%: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule
    załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.
    W poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy o VAT wskazano natomiast „usługi związane z
    zakwaterowaniem”.
    W ocenie Miasta, usługi wymienione w stanie faktycznym mieszczą się w ww. zakresie,
    stąd ich świadczenie na rzecz uczniów innych niż uczniowie placówek objętych
    centralizacją VAT w ramach Miasta, opodatkowane jest wg stawki 8%.
    Ad. 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym w odniesieniu do czynności
    polegających na zbiórce i sprzedaży uzyskanych uprzednio nieodpłatnie surowców
    wtórnych nie będzie on podatnikiem podatku VAT, co w rezultacie oznacza, że
    przedmiotowe czynności nie będą podlegały opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, rozumie się
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel...” (art. 7 ust. 1). Z kolei,
    przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, rozumie się „każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7...” (art. 8 ust. 1 uVAT).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące

    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl ust. 2 powołanego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje natomiast wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jednakże, na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    W orzecznictwie na gruncie ww. regulacji wskazuje się, iż istotne jest to, czy strony danego
    stosunku prawnego mają pełną swobodę ustalania jego treści, czy też swoboda ta
    ograniczona jest przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego
    (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1644/13). Ponadto, przyjęta
    przez organ władzy publicznej forma umowy sama nie przesądza o tym, czy działa on w
    sferze administrowania, czy też należy go postrzegać jako uczestnika obrotu
    gospodarczego objętego zakresem VAT. Nie każda umowa prawa cywilnego zawarta przez
    organ władzy publicznej automatycznie nadaje mu status podatnika VAT, ale tylko taka,
    która jest zawierana na warunkach znamiennych dla obrotu gospodarczego, w granicach
    swobody umów, a więc organ władzy publicznej występuje przy jej zawieraniu bez związku
    ze sferą imperium, w sposób typowy dla usługodawcy, producenta czy handlowca (por.
    wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 1/17).
    Przenosząc te uwagi na grunt czynności opisanych w stanie faktycznym wniosku, wskazać
    należy, iż Miasto wykonując te czynności, nie działa w charakterze podatnika w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, wykonującego działalność gospodarczą, o której mowa w art.
    15 ust. 2 tej ustawy. W zakresie, w jakim Miasto realizuje ww. zadania, objęte jest ono
    regulacją art. 15 ust. 6 tej ustawy.
    Mając na uwadze powołane wyżej regulacje uznać należy, iż szkoły jako jednostki
    budżetowe Miasta będą dokonywały sprzedaży surowców wtórnych w ramach zadań
    własnych Miasta nałożonych na nie ustawą o samorządzie gminnym, które obejmują
    sprawy edukacji publicznej.
    Celem akcji zbiórki surowców wtórnych jest bowiem kształtowanie wśród dzieci i
    młodzieży postaw proekologicznych, rozbudzenie świadomości ekologicznej uczniów oraz
    zwiększenie ich odpowiedzialności za środowisko naturalne. Priorytetem tej działalności
    jest aktywizacja całej społeczności szkolnej do działań związanych z segregacją odpadów.
    Poprzez pozyskiwanie od uczniów surowców wtórnych szkoła wdraża ich do ochrony
    środowiska. Tym samym należy uznać, że organizowanie zbiórek surowców wtórnych, a
    następnie ich zbycie w punktach skupu, mieści się w zadaniach własnych Miasta w ramach
    edukacji publicznej.
    Zatem Miasto nie będzie działać w charakterze podatnika podatku VAT realizując zadania
    w zakresie edukacji publicznej w postaci organizacji zbiórek surowców wtórnych dla
    uczniów szkół.
    Działalności Miasta w zakresie zbiórki i sprzedaży do punktów skupu pozyskanych od
    uczniów surowców wtórnych nie ma nic wspólnego z działalnością gospodarczą
    prowadzoną przez profesjonalne podmioty zajmujące się skupem i obrotem surowcami
    wtórnymi, nie należy jej zatem traktować jako działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust.
    2 ustawy o VAT.

    Jej celem nie jest cel zarobkowy, działalność szkoły w tym zakresie nie jest ukierunkowana
    na osiągnięcie zysku rozumianego w kategoriach ekonomicznych, ale na edukację
    ekologiczną poprzez popularyzowanie odzysku surowców wtórnych. Działalność ta ma
    charakter okazjonalny, nie jest to także działalność cechująca się ciągłością czy
    zorganizowaniem. W przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia tylko z
    niewielką skalą działalności Wnioskodawcy w zakresie organizacji zbiórek, a następnie
    zbycia surowców wtórnych. Z pewnością działania te nie mogą zatem wywołać znaczących
    zakłóceń konkurencji na rynku.
    Fakt, że w związku ze sprzedażą w punktach skupu surowców wtórnych Wnioskodawca
    uzyskuje środki finansowe w niewielkiej wysokości, które i tak w całości przeznacza na
    potrzeby bieżącej działalności statutowej jednostek oświatowych (np. na zakup pomocy
    dydaktycznych dla uczniów) nie może uczynić z Wnioskodawcy podatnika podatku VAT.
    Trafność stanowiska prezentowanego przez Wnioskodawcę potwierdza również m.in.
    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 października 2018 r. (I
    SA/Lu 435/18), zgodnie z którym: „W rozpatrywanej sprawie, sporne czynności sprzedaży
    makulatury mieszczą się w zadaniach gminy określonych w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.s.g., tj. są
    wykonywane w ramach edukacji publicznej. Niewielkie środki uzyskiwane z ww. tytułu,
    przekazywane na bieżące potrzeby działalności statutowej jednostek oświatowych, nie
    mogą uczynić z Gminy podatnika podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy nie sposób
    tu mówić o jakichkolwiek zakłóceniach konkurencji na rynku, nie mówiąc już o znaczących,
    zaś sama Gmina nie jest ukierunkowana na uzyskiwanie dochodu o charakterze stałym, w
    sposób ciągły i za wynagrodzenie. Nie ma żadnych uzasadnionych podstaw, aby w
    procedowanym stanie faktycznym doprowadzić do zrównania Gminy (jednostek
    oświatowych) z przedsiębiorcami profesjonalnie zajmującymi się w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej skupem i obrotem surowcami wtórnymi celem osiągnięcia
    zysku rozumianego w kategoriach ekonomicznych.”
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 4 grudnia 2019 r. wydałem:
      · interpretację indywidualną nr 0113-KDIPT1-1.4012.651.2019.2.ŻR, w której uznałem
        Państwa stanowisko w zakresie:
      - nieuznania Miasta za podatnika podatku VAT z tytułu czynności polegających na
        zakwaterowaniu uczniów w internacie – za nieprawidłowe,
      - zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT czynności polegających na
        zakwaterowaniu uczniów szkół, dla których organem prowadzącym jest
        Wnioskodawca – za prawidłowe,
      - nieuznania Miasta za podatnika podatku VAT z tytułu czynności zbycia surowców
        wtórnych – za nieprawidłowe,
      · postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia nr 0113-KDIPT1-
        1.4012.751.2019.2.ŻR w zakresie:
      - stawki podatku VAT dla usług zakwaterowania uczniów spoza szkół ...,
      - nieuznania zwrotu przez OKE środków na zakup materiałów i zużyte media na
        potrzeby organizacji egzaminu zawodowego za wynagrodzenie za czynności
        podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT,
      - stawki podatku VAT dla zakupionych towarów oraz zużytych mediów na
        potrzeby organizacji egzaminu zawodowego,
      - nieuznania Miasta za podatnika podatku VAT z tytułu wykonywania za
        pośrednictwem ODiDZ opisanych form kształcenia,

      - zwolnienia z opodatkowania VAT czynności polegających na wykonywaniu za
        pośrednictwem ODiDZ opisanych form kształcenia.
    Interpretację doręczono Państwu 5 grudnia 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    3 stycznia 2020 r., wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach. Skarga wpłynęła do mnie 3 stycznia 2020 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w jakiej Organ uznał, iż:
      - w zakresie czynności polegających na zakwaterowaniu uczniów w internacie Miasto
        działa jako podatnik podatku od towarów i usług;
      - w zakresie czynności polegających na zbyciu surowców wtórnych uzyskanych w
        ramach zbiórek szkolnych, Miasto działa jako podatnik podatku VAT i w efekcie
        czynności te podlegają opodatkowaniu VAT.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – wyrokiem z 23 września 2020 r. sygn. akt I
    SA/Gl 40/20 – uchylił zaskarżoną interpretację.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 131/21,
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 11 października
    2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;
    ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
    stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania
    nr 1 i 3, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 września 2020 r. sygn. akt I SA
    /Gl 40/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2024 r. sygn. akt I
    FSK 131/21.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
      towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o
    podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą
    towarów. Z powyższego jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje,
    których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są
    one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi, należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od
    towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych.
    Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek
    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi
    mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące
    dostawą towarów. Zauważyć należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący
    korzyść o charakterze majątkowym. W związku z tym, usługa podlega opodatkowaniu
    jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze
    stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy
    czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego
    płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że
    płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE L z 11.12.2006, Nr 347, str. 1, z późn. zm.)
    dalej: „Dyrektywa 2006/112/WE” – zgodnie z którym – krajowe, regionalne i lokalne organy
    władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z
    działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy
    publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z
    takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Dokonując wykładni powołanych wyżej przepisów art. 15 ust. 6 ustawy i art. 13 Dyrektywy
    2006/112/WE należy rozgraniczyć sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług od sfery dominium, w której stosownie do wskazanych
    wyżej przepisów, organy powinny być traktowane jak podatnicy tego podatku.
    Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz
    urząd obsługujący ten organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji
    zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w
    art. 15 ust. 6 ustawy, że organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej bądź obsługujący ten organ urząd jest podatnikiem VAT. Nie
    można go bowiem interpretować w oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy
    definicji podatnika jako podmiotu wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu
    ust. 2 tego artykułu, przy czym działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we
    własnym imieniu i na własny rachunek.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019
    r., poz. 506 z późn. zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty.

    W świetle art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z
    201 r., poz. 511, z późn. zm.):
      Powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na
      własną odpowiedzialność. Powiat ma osobowość prawną.
    Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym:
      Powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze
      ponadgminnym w zakresie m.in. edukacji publicznej (pkt 1 ww. artykułu).
    Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym:
      W celu wykonywania zadań powiat może tworzyć jednostki organizacyjne i zawierać
      umowy z innymi podmiotami.
    Gmina na prawach powiatu, której działanie określa art. 91 i art. 92 ustawy o samorządzie
    powiatowym jest jednostką samorządu terytorialnego. Posiada osobowość prawną i
    wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    W myśl art. 91 ustawy o samorządzie powiatowym:
      Prawa powiatu przysługują miastu, które w dniu 31 grudnia 1998 r. liczyły więcej niż
      100.000 mieszkańców, a także miastom, które z tym dniem przestały być siedzibami
      wojewodów, chyba że na wniosek właściwej rady miejskiej odstąpiono od nadania
      miastu praw powiatu, oraz tym, którym nadano status miasta na prawach powiatu,
      przy dokonywaniu pierwszego podziału administracyjnego kraju na powiaty.
    Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym:
      Miasto na prawach powiatu jest gminą, wykonującą zadania powiatu na zasadach
      określonych w tej ustawie.
    Stosowanie do art. 92 ust. 3 ww. ustawy o samorządzie powiatowym:
      Ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu, w tym nazwę, skład,
      liczebność oraz ich powoływanie i odwoływanie, a także zasady sprawowania
      nadzoru określa ustawa o samorządzie gminnym.
    Odnosząc powołane powyżej przepisy w kontekście niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    skoro Wnioskodawca dokonał już centralizacji rozliczeń VAT ze swoimi jednostkami
    budżetowymi, z tytułu usług, o których mowa we wniosku, świadczonych przez jednostki
    budżetowe, podatnikiem podatku VAT po centralizacji jest Powiat.
    Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r., poz.
    1148, z późn. zm.):
      System oświaty zapewnia w szczególności realizację prawa każdego obywatela
      Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do
      wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju.
    Stosownie do art. 2 ustawy Prawo oświatowe:
      System oświaty obejmuje:
      1) przedszkola, w tym: specjalne, integracyjne, z oddziałami specjalnymi lub
        integracyjnymi, a także inne formy wychowania przedszkolnego;
      2) szkoły:
      a) podstawowe, w tym: specjalne, integracyjne, z oddziałami przedszkolnymi,
        integracyjnymi, specjalnymi, przysposabiającymi do pracy, dwujęzycznymi,
        sportowymi i mistrzostwa sportowego, sportowe i mistrzostwa sportowego,
      b) ponadpodstawowe, w tym: specjalne, integracyjne, dwujęzyczne, z oddziałami
        integracyjnymi, specjalnymi, dwujęzycznymi, sportowymi i mistrzostwa
        sportowego, sportowe, mistrzostwa sportowego, rolnicze, leśne, morskie, żeglugi
        śródlądowej oraz rybołówstwa,

      c) artystyczne;
      3) placówki oświatowo-wychowawcze, w tym szkolne schroniska młodzieżowe,
        umożliwiające rozwijanie zainteresowań i uzdolnień oraz korzystanie z różnych
        form wypoczynku i organizacji czasu wolnego;
      4) placówki kształcenia ustawicznego oraz centra kształcenia zawodowego,
        umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji
        zawodowych;
      5) placówki artystyczne - ogniska artystyczne umożliwiające rozwijanie
        zainteresowań i uzdolnień artystycznych;
      6) poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne
        udzielające dzieciom, młodzieży, rodzicom i nauczycielom pomocy
        psychologiczno-pedagogicznej, a także pomocy uczniom w wyborze kierunku
        kształcenia i zawodu;
      7) młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii, specjalne
        ośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i
        młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i
        wychowania, a także ośrodki rewalidacyjno-wychowawcze umożliwiające
        dzieciom i młodzieży, o których mowa w art. 36 ust. 17, a także dzieciom i
        młodzieży z niepełnosprawnościami sprzężonymi, z których jedną z
        niepełnosprawności jest niepełnosprawność intelektualna, realizację
        odpowiednio obowiązku, o którym mowa w art. 31 ust. 4, obowiązku szkolnego i
        obowiązku nauki;
      8) placówki zapewniające opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki
        poza miejscem stałego zamieszkania;
      9) placówki doskonalenia nauczycieli;
      10) biblioteki pedagogiczne;
      11) kolegia pracowników służb społecznych.
    Z art. 123 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe wynika, że:
      Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia
      rodzaje i szczegółowe zasady działania placówek publicznych, o których mowa w art.
      2 pkt 3, 7 i 8, warunki pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz może
      określić wysokość i zasady odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci
      w tych placówkach.
    Na podstawie ww. delegacji ustawowej Minister Edukacji Narodowej wydał
    rozporządzenie z 11 sierpnia 2017 r. w sprawie publicznych placówek oświatowo-
    wychowawczych, młodzieżowych ośrodków wychowawczych, młodzieżowych ośrodków
    socjoterapii, specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodków
    wychowawczych, ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych oraz placówek zapewniających
    opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego
    zamieszkania (Dz. U. z 2017 r., poz. 1606), zwanego dalej rozporządzeniem.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, iż Miasto na Prawach Powiatu jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Miasto rozlicza VAT
    łącznie ze swoimi jednostkami organizacyjnymi. Oznacza to, że jedynym czynnym
    podatnikiem VAT jest Miasto, a czynności realizowane przez jednostki organizacyjne, w
    tym dostawa towarów i świadczenie usług odbywa się zawsze w imieniu i na rzecz Miasta.
    Celem wykonywania zadań z zakresu edukacji publicznej Miasto tworzy jednostki
    budżetowe, takie jak szkoły, czy też ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego,
    które to jednostki objęte są systemem oświaty w rozumieniu przepisów art. 2 ustawy z
    dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996). Jednostki te

    podejmują m.in. następujące aktywności: prowadzenie internatu. Wybrane szkoły
    realizujące zadania własne Miasta w zakresie edukacji publicznej (Zespół Szkół ...)
    prowadzą internaty, w których zapewniają uczniom zakwaterowanie. Za pobyt w
    internacie od uczniów pobierane są opłaty. W internacie Zespołu Szkół ... mieszkają
    uczniowie szkół wchodzących w skład ... (technikum i liceum ogólnokształcącego
    sportowego), uczniowie innych ... szkół, dla których organem prowadzącym jest Miasto ...
    oraz sporadycznie uczniowie spoza szkół ... kierowani na testy sportowe. Odpłatności za
    zakwaterowanie dokonują uczniowie, rodzice oraz inne podmioty z ... i spoza ... (m.in. ... S.
    A., domy dziecka, opieka społeczna). Ponadto z wniosku wynika, że jednostki budżetowe
    Miasta mogą organizować zbiórki surowców wtórnych (np. makulatury, nakrętek
    plastikowych). Surowce wtórne pozyskiwane są nieodpłatnie od uczniów szkół, którzy nie
    otrzymują w zamian żadnych pieniędzy. Następnie szkoła dostarcza zebrane surowce
    wtórne do punktów skupu, za które otrzymuje zapłatę od przedsiębiorców prowadzących
    takie punkty.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem wniosku, należy mieć na uwadze
    stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 września 2020 r.
    sygn. akt I SA/Gl 40/20.
    Zdaniem Sądu ustalając, czy Wnioskodawca pobierając opłaty z tytułu pobytu uczniów w
    internacie oraz nieodpłatnego zbierania surowców wtórnych i zbywania ich w punktach
    ich skupu działa jak podatnik tego podatku, czy też jest organem władzy publicznej w
    rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, zależy od oceny, czy działania pytającej jednostki
    mieszczą się w sferze publicznoprawnej, czy też należą do sfery cywilnoprawnej i wykazują
    znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, mogącej przyczynić się do zakłócenia
    konkurencji.
    Konieczność analizy wpływu działań gminy na konkurencję wynika z art. 13 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.) - którego
    odzwierciedleniem w porządku krajowym jest analizowany art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.
    Z powyższej regulacji, wynika, że dla wyłączenia działań jednostki samorządu
    terytorialnego ze sfery podlegającej VAT konieczne jest spełnienie równocześnie dwóch
    przesłanek:
      - działalność musi być wykonywana przez podmiot prawa publicznego,
      - musi być wykonywana w celu sprawowania władzy publicznej, tj. dla realizacji
        nałożonych ustawami zadań, dla wykonania których organy te zostały powołane, a
        nie w ramach działalności gospodarczej.
    W ocenie Sądu oba te warunki zostały spełnione i to w obu objętych pytaniem
    zagadnieniach.
    Odnosząc się do pierwszego z nich, tj. ewentualnego opodatkowania usług z tytułu
    udostępnienia miejsca w internacie zauważyć należy, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 8
    ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594),
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
    szczególności zadania własne obejmują sprawy edukacji publicznej.
    Uszczegółowienie zadań z zakresu edukacji nastąpiło w ustawie z 14 grudnia 2016 r.
    Prawo oświatowe (Dz.U.2020.910 t.j.). Funkcjonowanie internatów uregulowane jest w art.
    107 ust. 1-10 tej ustawy. Zgodnie z ust. 1, dla uczniów uczących się poza miejscem stałego
    zamieszkania szkoła, w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań opiekuńczych, w
    szczególności wspierania prawidłowego rozwoju uczniów, może zorganizować internat.
    Z powyższego wynika, że funkcjonowanie internatu jest ściśle związane z realizacją zadań
    edukacyjnych czyli pozostających w sferze obowiązkowych zadań własnych j.s.t. Oznacza
    to, że w analizowanym zakresie organy jednostek samorządu terytorialnego działają jako
    podmioty prawa publicznego i w celu sprawowania władzy publicznej.

    Trudno także twierdzić, że działalność gminy w analizowanym obszarze realizowana jest w
    ramach działalności gospodarczej lub że w jakikolwiek sposób mogłaby wpłynąć na
    konkurencję. W cytowanym art. 13 Dyrektywy chodzi o taki wpływ na konkurencję, który
    powstałby w sytuacji, gdy podmiot prawa publicznego poprzez fakt nieobjęcia
    świadczonych przez niego usług, analogicznych jak usługi przedsiębiorców, lecz
    obciążonych niższymi kosztami, bo bez podatku VAT znalazłby się w pozycji
    uprzywilejowanej w stosunku do przedsiębiorców, którzy podatek ten musieliby doliczyć
    do ceny świadczonych usług na zasadach ogólnych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy
    odpłatność za korzystanie z miejsca w internacie wynosi mniej niż 50 % kosztów. Strona
    wskazała bowiem, że korzystający z internatu wnoszą z tego tytułu opłatę wynoszącą 50 %
    kosztów, do których jednak nie wlicza się wynagrodzeń pracowników i narzutów na nie,
    zatem w relacji do ogółu ponoszonych kosztów procent ten jest jeszcze niższy. Nadto
    usługi te adresowane są do pewnej wąskiej i zamkniętej grupy osób - uczniów szkół ...,
    których stałe miejsce zamieszkania jest na tyle oddalone od siedziby szkoły, że codzienny
    dojazd do szkoły byłby niemożliwy lub szczególnie uciążliwy dla ucznia. Z całą pewnością
    nie są to usługi dedykowane nieograniczonemu kręgowi potencjalnych konsumentów tak
    jak typowe usługi hotelarskie lub gastronomiczne.
    W tym zakresie działalność jednostki samorządu terytorialnego nie ma więc żadnego
    wpływu na konkurencję.
    WSA podniósł, że z definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT wynika, że cechą konieczną działalności gospodarczej jest jej zarobkowy charakter.
    Natomiast z opisu stanu faktycznego wynika, że udostępnianie miejsc w internacie nie
    pokrywa nawet 50% kosztów, a wręcz może być jeszcze niższa, gdyż - stosownie do art.
    107 ust. 9 Prawa oświatowego organ prowadzący szkołę może zwolnić rodziców albo
    pełnoletniego ucznia z całości lub części opłat za zakwaterowanie w internacie w
    przypadku szczególnie trudnej sytuacji materialnej rodziny lub w szczególnie
    uzasadnionych przypadkach losowych. Oznacza to, że z założenia prowadzenie internatu
    jest działalnością w przeważającym stopniu deficytową.
    Dla Sądu oczywistym jest, że w sytuacji prowadzenia działalności, której koszty z samego
    założenia będą pokryte w mniej niż 50% (nie mówiąc już o zysku), trudno mówić o jej
    zarobkowym charakterze charakterystycznym dla działalności gospodarczej.
    Dlatego, w ocenie Sądu, nie jest zasadne stanowisko organu, że otrzymywane opłaty są
    wynagrodzeniem wnoszonym na poczet świadczenia usług a takie same lub podobne
    czynności mogą być świadczone przez inne podmioty. Z podanych wyżej względów uznać
    bowiem trzeba, że przedmiotem świadczenia wnioskodawcy nie są usługi, lecz
    świadczenia z zakresu edukacji publicznej wykonywane przez wnioskodawcę w ramach
    imperium i nie są wykonywane przez inne podmioty na analogicznych nierynkowych
    zasadach.
    Z powyższego wynika, że w analizowanym stanie faktycznym spełnione są obie przesłanki
    do uznania, że działalność wnioskodawcy nie ma charakteru działalności podatnika
    podatku VAT. Jest bowiem wykonywana przez podmiot prawa publicznego - jednostkę
    samorządu terytorialnego i w celu sprawowania władzy publicznej - realizacji nałożonych
    przepisami ustawy o samorządzie gminnym zadań z zakresu edukacji publicznej (a nie np.
    hotelarstwa), która jednak nie ma charakteru działalności gospodarczej, gdyż nie jest
    nastawiona na osiąganie zysku i nie prowadzi do zakłócenia konkurencji w zakresie
    podobnych usług świadczonych na zasadach rynkowych.
    Prezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 7 września 2018r.,
    sygn. akt I FSK 988/16 oraz orzeczenia TSUE, z 12 maja 2016 r., w sprawie C-520/14 TSUE.
    Zdaniem Sądu, do podobnych wniosków prowadzi analiza drugiego zagadnienia, tj.
    statusu gminy jako podatnika podatku od towarów i usług od sprzedaży pozyskanych
    nieodpłatnie od uczniów surowców wtórych.

    Stosownie do art. 1 pkt 12 ustawy Prawo oświatowe, system oświaty zapewnia w
    szczególności kształtowanie u uczniów postaw prospołecznych, w tym poprzez możliwość
    udziału w działaniach z zakresu wolontariatu, sprzyjających aktywnemu uczestnictwu
    uczniów w życiu społecznym. W ocenie Sądu, działania Wnioskodawcy związane z
    organizacją zbiórki surowców wtórych mające na celu kształtowanie wśród uczniów
    postaw proekologicznych i kształtowanie nawyku segregacji odpadów z pewnością
    wpisuje się w kształtowanie postawy prospołecznej i troski o dobro wspólne, jakim jest
    środowisko naturalne. Jest tym ważniejsze, że może pozytywnie wpłynąć na kształtowanie
    właściwych zachowań nie tylko wśród uczniów, ale także w środowiskach, w których na co
    dzień mieszkają.
    Na podobnym stanowisku stanął WSA w Lublinie w wyroku z sygn. akt I SA/Lu 435/18,
    opierając swoje stanowisko na wyroku TSUE z 16 września 2008 r. w sprawie C-288/07, w
    którym Trybunał uznał, że nie można mówić o znaczącym zakłóceniu konkurencji w
    sytuacji, gdy działalność gminy jako organu władzy publicznej w danym obszarze jest
    nieznaczna.
    Pogląd ten Sąd orzekający przyjmuje za własny i aktualny także w badanej sprawie. Nie ma
    bowiem podstaw do tego, aby doprowadzić do zrównania gminy z przedsiębiorcami
    profesjonalnie zajmującymi się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skupem
    i obrotem surowcami wtórnymi celem osiągnięcia zysku skoro jej celem nie jest zysk, lecz
    kształtowanie postaw proekologicznych poprzez popularyzację odzysku surowców
    wtórnych, a działalność w tym zakresie nie charakteryzuje się ciągłością ani
    zorganizowaniem, gdyż - jak wskazał Wnioskodawca - ma charakter okazjonalny.
    Pozyskane surowce nie są wykorzystywane wcześniej dla realizacji zadań Gminy,
    działalność w zakresie ich zbywania nie jest też w żaden sposób reklamowana i stanowi
    raczej wyraz realizacji prawa własności tych surowców.
    Zatem uwzględniając niewielką skalę zjawiska, kierując się zasadami doświadczenia
    życiowego trudno byłoby mówić o istotnym zaburzeniu konkurencji przypadku
    nieopodatkowania transakcji sprzedaży surowców wtórnych podatkiem od towarów i
    usług.
    WSA zwrócił również uwagę, że stanowisko organu interpretacyjnego stoi w sprzeczności z
    interpretacją ogólną Ministra Finansów z 10 czerwca 2020r. nr PT 1.8101.3.2019 w sprawie
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wykonywanych przez jednostki
    samorządu terytorialnego w związku z realizacją zadań publicznych w zakresie edukacji
    publicznej oraz pomocy społecznej, nałożonych na nie odrębnymi przepisami (Dz. Urz.
    Min. Fin. z 2020r., poz. 81), która została wydana na podstawie art. 14a § 1 pkt 1 ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019r. poz. 900, z późn. zm.), tj. w celu
    zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy
    podatkowe.
    Faktem jest, że organ nie mógł uwzględnić interpretacji Ministra Finansów, gdyż
    zaskarżonej interpretacji udzielił on 4 grudnia 2019r., jednak potwierdza ona
    prawidłowość wyżej przedstawionego stanowiska Sądu.
    Dlatego też Sąd uznał za zasadny zarzut skargi, że pogląd organu narusza prawo
    materialne tj. art. 15 ust. 6, art. 15 ust 1 i ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego wadliwą
    wykładnię i uznanie, że skarżący jest prowadzącym działalność gospodarczą podatnikiem
    podatku VAT, co obejmuje zarówno uzyskiwanie środków z tytułu korzystania z internatu,
    jak i z tytułu sprzedaży surowców wtórnych, podczas gdy jego działalność obejmuje
    jedynie realizację zadań własnych w zakresie edukacji i wykonywanie uprawnień
    właścicielskich w stosunku do mienia.
    Powyższe stanowisko WSA potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z
    11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 131/21 wskazując, że funkcjonowanie internatu nie
    jest działalnością samoistną Gminy, lecz jest ściśle związane z realizacją zadań
    edukacyjnych. Nie nosi zatem znamion typowego zachowania przedsiębiorcy

    prowadzącego działalność w danej dziedzinie. Funkcjonowanie internatu jest bowiem
    konsekwencją prowadzenia działalności edukacyjnej, a nie rezultatem decyzji podjętej w
    oparciu o kryteria rynkowe. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej nie wynika także, by Gmina dążyła do osiągania dochodu. Jest
    to wręcz wykluczone z uwagi na sposób ukształtowania opłat za pobyt w internacie, który
    zakłada, że odpłatność za korzystanie z miejsca w internacie wynosi mniej niż 50 %
    kosztów, do których jednak nie wlicza się wynagrodzeń pracowników i narzutów na nie,
    zatem w relacji do ogółu ponoszonych kosztów procent ten jest jeszcze niższy. Dodatkowo
    organ prowadzący szkołę może zwolnić rodziców albo pełnoletniego ucznia z całości lub
    części opłat za zakwaterowanie w internacie w przypadku szczególnie trudnej sytuacji
    materialnej rodziny lub w szczególnie uzasadnionych przypadkach losowych. W rezultacie
    Gmina odzyskuje - w drodze otrzymywanych przez nią wkładów - jedynie niewielką część
    poniesionych przez siebie kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków
    publicznych.
    NSA wskazał, że opisane przez Gminę czynności związane z funkcjonowaniem internatu
    adresowane są do pewnej wąskiej i zamkniętej grupy osób - uczniów szkół ..., których stałe
    miejsce zamieszkania jest na tyle oddalone od siedziby szkoły, że codzienny dojazd do
    szkoły byłby niemożliwy lub szczególnie uciążliwy dla ucznia. Z całą pewnością nie są to
    usługi adresowane do nieograniczonego kręgu potencjalnych konsumentów, tak jak
    typowe usługi hotelarskie lub gastronomiczne. Tym samym, działalność Gminy w tym
    obszarze nie może wpłynąć na konkurencję.
    Zdaniem NSA, nie sposób zatem uznać, że Gmina, zapewniając zakwaterowanie uczniom
    w internacie, będzie działać w charakterze podatnika VAT prowadzącego działalność
    gospodarczą.
    W ocenie NSA, Gmina nie działa w charakterze podatnika także w przypadku zbycia
    surowców wtórnych w okolicznościach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Działanie Gminy nie nosi bowiem znamion typowego zachowania przedsiębiorcy
    prowadzącego działalność w danej dziedzinie. Po raz kolejny należy wskazać, że
    organizowanie przez Gminę zbiórek surowców wtórnych i ich późniejsza sprzedaż w
    punktach skupu jest konsekwencją prowadzenia działalności edukacyjnej, a nie rezultatem
    decyzji podjętej w oparciu o kryteria rynkowe. Ze stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wynika także, by Gmina dążyła do
    osiągania w ten sposób dochodu, a zwłaszcza dochodu o charakterze trwałym.
    Zbiórki mają charakter ograniczony do uczniów szkół, którzy nie otrzymują w zamian
    żadnych pieniędzy, a ich celem nie jest osiąganie dochodu, lecz edukacja i promowanie
    określonych postaw prośrodowiskowych. Decyzję o organizacji zbiórki Gmina podejmuje
    mając na uwadze względy edukacyjne, a nie kryteria rynkowe.
    Zdaniem NSA, z całą pewnością działalność Gminy w zakresie zbycia surowców wtórnych
    nie może wpłynąć na konkurencję. Nie ma bowiem podstaw do tego, aby doprowadzić do
    zrównania gminy z przedsiębiorcami profesjonalnie zajmującymi się w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej skupem i obrotem surowcami wtórnymi w celu
    osiągnięcia zysku, skoro jej celem nie jest zysk, lecz kształtowanie postaw
    proekologicznych poprzez popularyzację odzysku surowców wtórnych, a działalność w
    tym zakresie nie charakteryzuje się ani ciągłością, ani zorganizowaniem, gdyż - jak wskazał
    Wnioskodawca - ma charakter okazjonalny. Pozyskane surowce nie są wykorzystywane
    wcześniej dla realizacji zadań Gminy, działalność w zakresie ich zbywania nie jest też w
    żaden sposób reklamowana i stanowi wyraz realizacji prawa własności wobec tych
    surowców.

    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy oraz treści zapadłych w niniejszej sprawie
    wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 września 2020 r. sygn.
    akt I SA/Gl 40/20 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2024 r. sygn. akt
    I FSK 131/21 pozwala na stwierdzenie, że Miasto:
      - z tytułu czynności polegających na zakwaterowaniu uczniów w internacie,
        świadczonych za pośrednictwem Zespołu Szkół ... nie działa w charakterze
        podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy i w zakresie, w jakim realizuje ww.
        zadanie, jest objęte regulacją przepisu art. 15 ust. 6 powołanej ustawy,
      - zbierając za pośrednictwem jednostek budżetowych surowce wtórne i następnie
        dostarczając je do punktu skupu, nie działa w charakterze podatnika w rozumieniu
        art. 15 ust. 1 ustawy i w zakresie, w jakim realizuje ww. zadanie jest objęte regulacją
        przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku nr 1 i nr 3 należy uznać za prawidłowe.
    Jednocześnie nie udziela się odpowiedzi na pytanie nr 2, gdyż odpowiedź na to

## Pytanie

była uzależniona od rozstrzygnięcia w zakresie pytania nr 1, tj. uznania, że Miasto w
    zakresie zakwaterowania uczniów w internacie będzie działać w charakterze podatnika
    VAT i czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Niniejsza interpretacja obejmuje kwestie zawarte w pytaniach nr 1 - 3 wniosku. Natomiast
    zakres pytań nr 4 - 8 został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.