Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.502.2025.2.PJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: W okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, brak jest
przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w
przedmiocie sprzedaży działek, która byłaby porównywalna do
działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i
zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił
bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że
sprzedaż ww. działek wypełnia przesłanki działalności
gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w
zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
angażowaniu środków w sposób podobny do
wykorzystywanych przez handlowców. Działania
podejmowane przez Pana należą do zakresu zwykłego
zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając ww. działki
korzystał/skorzysta Pan z przysługującego Panu prawa do
rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie
wypełnił i nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15
ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpi w roli podatnika podatku od
towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą – w
stosunku do tych transakcji. W konsekwencji, opisana we
wniosku sprzedaż działek nie podlegała i nie będzie podlegać
opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
rolnik-rolnik ryczałtowy
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i
    usług w zakresie uznania Pana za podatnika oraz uznania sprzedaży nieruchomości za
    czynność podlegającą opodatkowaniu wpłynął 13 sierpnia 2025 r. Uzupełnił go Pan
    pismem z 12 września 2025 r. (data wpływu: 12 września 2025 r.) oraz pismem z 7
    października 2025 r. (data wpływu: 7 października 2025 r.) stanowiącymi odpowiedź na
    wezwanie Organu.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X. (dalej: „Wnioskodawca”) jest rolnikiem (nr gospodarstwa (...)), zarejestrowanym w KRUS
    prowadzącym (już w niewielkim zakresie, z uwagi na stan zdrowia) gospodarstwo rolne,
    nie prowadzącym nigdy pozarolniczej działalności gospodarczej oraz nie będącym
    zarówno teraz, jak i w przeszłości podatnikiem VAT czynnym.
    Wnioskodawca dokonał zbycia w okresie od (...) 2023 roku do (...) 2025 roku 9 działek
    niezabudowanych, z możliwością ich zabudowy o numerach ewidencyjnych (...)
    położonych w (...) oraz planuje kolejne zbycia dotyczące 25 szt. działek o numerach
    ewidencyjnych (...) położonych w (...) w przyszłości. Wszystkie działki, o których mowa we
    wniosku zbyte, oraz których zbycie jest planowane zostały nabyte w drodze darowizny od
    rodziców Wnioskodawcy.
    (...) 2000 roku rodzice Wnioskodawcy przekazali mu w drodze darowizny prawo własności
    gospodarstwa rolnego o pow. (...) położone w (...) oraz prawo własności udziału (...) w
    działkach lasu o pow. (...) położone w (...), udziału (...) części działki nr (...) o pow. (...)
    położnych w (...), prawo własności udziału (...) części łąki i lasu nr (...) o pow. (...) położnych
    w (...), prawo własności działki rolnej i zabudowanej nr (...) o pow. (...) położonych w (...)
    oraz działek łąk nr (...) o pow. (...) położonych w (...). W ich zamiarze było by syn dalej
    kontynuował prowadzenie gospodarstwa, co się stało i przez wiele lat Wnioskodawca je
    prowadził, obecnie pobiera świadczenia z ZUS i z uwagi na stan zdrowia wiele lat nie
    uprawia gruntów, jakie posiada w gospodarstwie, posiadane grunty jedynie użytkuje w
    zakresie potrzeb własnych, aktualnie nie prowadzi żadnej produkcji roślinnej i zwierzęcej
    w tym gospodarstwie.
    Nieruchomości będące przedmiotem opisanej wyżej darowizny przez cały czas posiadania
    przez Wnioskodawcę stanowiły jego majątek prywatny, były utrzymywane w prawidłowej
    kulturze rolnej, uprawiane przez wiele lat, uprawy były zgłaszane do Agencji w celu wypłat
    dotacji z UE.
    Działki nie służyły ani nie służą do prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności
    nie były wynajmowane, dzierżawione, użyczane ani udostępniane na podstawie umów o
    podobnym charakterze.
    Na działkach nr (...) oraz przyległych położonych w (...) posadowione są: budynek
    mieszkalny (gdzie zamieszkuje wraz z mamą Wnioskodawca) oraz budynki gospodarskie.
    W celu zbycia gruntów w gospodarstwie z uwagi na pogarszający się stan zdrowia
    Wnioskodawca podjął próbę sprzedaży gospodarstwa w całości ale wstępnie
    zainteresowany tym nabyciem ostatecznie wycofał się z planowanej transakcji.
    Wnioskodawca w 2021 roku poczynił zatem kroki zmierzające do podziału działek na
    mniejsze (w wyniku podziału powstało 41 działki, jedna droga dojazdowa z działki rolnej
    (...)) a następnie, jako, że gmina nie ma uchwalonego MPZP Wnioskodawca zwrócił się do
    (...) w dniu (...) 2021 roku o wydanie warunków zabudowy dla działek wydzielonych
    budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną
    oraz drogą dojazdową i decyzję w tym zakresie uzyskał.
    Wnioskodawca nie doprowadzał mediów do tych działek. Działki powstałe po podziale i
    będące przedmiotem planowanego zbycia nie są zabudowane, już zbyte także nie były
    zabudowane w dacie sprzedaży. Wnioskodawca dokonywał zbycia w okresie od (...) 2023
    roku do (...) 2025 roku 9 działek oraz planuje kolejne zbycia w przyszłości. Zbycie dotyczy
    wyłącznie niektórych działek uzyskanych w darowiźnie, opisanych na wstępie (działki przy
    budynkach tj. (...) pozostają w majątku Wnioskodawcy). Wnioskodawca nie dokonywał
    żadnych nakładów, które zmierzałyby do wzrostu wartości działki oraz jej uatrakcyjnienia.
    Wnioskodawca nie posiada potencjalnych nabywców, nie podpisywał umów
    przedwstępnych, sprzedawał i nadał zamierza sprzedawać działki te nabyte w drodze
    darowizny zainteresowanym osobom fizycznym. Wnioskodawca nie podejmował ani nie
    podejmuje ani nie zamierza podejmować działań reklamowych czy marketingowych celu
    przyspieszenia zbycia, o ofercie sprzedaży informuje nabywców poprzez platformę (...).

    Dodatkowo w zakresie obrotu nieruchomościami Wnioskodawca informuje, że przed
    sprzedażą będącą przedmiotem wniosku w okresie ok. 2015-2016 sprzedał grunty rolne -
    łąki (działki pochodziły z darowizny od rodziców). Z nabytego w drodze darowizny
    gospodarstwa rolnego opisanego wyżej, dokonał w (...) 2023 roku darowizny bratu działek
    położonych w (...) (nr (...) - łąki).
    Wnioskodawca pozyskanych środków ze zbycia działek w okresie od (...) 2023 roku do (...)
    2025 nie wykorzystał do nabycia innych nieruchomości, w całości środki te wraz z
    uzyskanymi ze sprzedaży kolejnych działek opisanych w tym wniosku zamierza
    przeznaczyć na generalny remont i rozbudowę budynków posadowionych na posesji, w
    której mieszka wraz mamą. Remontu wymagają niemal wszystkie budynki, w tym
    mieszkalny oraz budynki gospodarcze.
    W uzupełnieniu wniosku, odpowiadając na pytania Organu wskazał Pan ponadto, że:
    1. Czy posiada Pan status rolnika ryczałtowego w myśl art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11
      marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?
      - Na dzień dzisiejszy Wnioskodawca nie posiada statusu rolnika ryczałtowego (nie
        dokonuje dostaw produktów rolnych oraz nie świadczy usług rolniczych).
    2. Czy wystąpienie o wydanie warunków zabudowy dla działek, będących przedmiotem
      sprzedaży, było warunkiem niezbędnym do dokonania podziału działek? Jeśli nie, to w
      jakim celu Pan o nie wystąpił?
      - Tak, do dokonania podziału działek będących przedmiotem sprzedaży Gmina
        wymagała przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy.
    3. Czy dokonywał Pan sprzedaży ewentualnych produktów rolnych pochodzących z
      własnej działalności rolniczej prowadzonej na gruntach będących przedmiotem
      sprzedaży?
      a. jeśli tak, to jakich i kiedy?
        - Tak, były uprawiane zboża i gryka (do ok. 2019, 2020 roku) po tym czasie dwa lata
          grunty nie były uprawiane ze względu na stan zdrowia (leżały ugorem i były
          tylko zabiegi pielęgnacyjne typu koszenie).
      b. czy sprzedaż była opodatkowana podatkiem VAT?
        - Uprawniane zboża do 2019, 2020 roku (zaprzestanie z uwagi na stan zdrowia)
          były przedmiotem dostaw Wnioskodawcy jako rolnika ryczałtowego a więc
          sprzedaż była objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. ust. 1 pkt 3
          ustawy o VAT.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym (i planowanych czynnościach) Wnioskodawca będzie
    występować w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT
    prowadzącym działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i w
    konsekwencji czy transakcje te były/będą czynnościami podlegającym opodatkowaniu
    podatkiem VAT, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie (z uwzględnieniem uzupełnienia)
    W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż działek o nr (...) oraz planowana sprzedaż działek o
    numerach (...) nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Sprzedaż wskazanych
    działek nie stanowi i nie będzie stanowić działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o
    VAT. Transakcja będzie związana ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Uzasadnienie
    Punktem wyjścia w niniejszej sprawie jest treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, zgodnie z
    którymi podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności. Kwestia, że osoba fizyczna pozostaje z

    jednej aktywności podatkiem VAT czynnym nie oznacza prawa do automatycznego
    uznania jej jako podatnika do czynności, które mają na celu zarządzanie własnym
    majątkiem.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Powyższy przepis stanowi implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady Wspólnot
    Europejskich z 28 listopada 2008 r. nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1).
    Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając działki działał w charakterze podatnika, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o VAT, istotne są kryteria określone m.in.
    w wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10
    Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    W orzeczeniu tym TSUE zajął stanowisko, że dostawę gruntu przeznaczonego pod
    zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa
    krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości
    przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy nr 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości
    takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta,
    handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie
    czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w tych normach obejmuje wszelka
    działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w
    sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego
    tytułu dochodu. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w
    sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu
    ww. przepisów, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk
    ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w
    zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład
    na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji
    dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Jeżeli natomiast sprzedaż gruntu następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym sprzedawcy, to nie może on być uznany za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia kwalifikacji sprzedaży działek na gruncie
    podatku VAT była już niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć sądów
    administracyjnych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 lipca 2023 r.,
    I FSK 427/23, 24 marca 2023 r., I FSK 2068/22, 17 marca 2023 r., I FSK 2290/18, 8 grudnia
    2022 r., I FSK 863/19, 5 listopada 2020 r., I FSK 681/18, 5 czerwca 2019 r., I FSK 983/17, te i
    przywoływane w dalszej części orzeczenia dostępne są w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.
    pl). W orzeczeniach tych wskazuje się, że przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy VAT należy nawiązać do kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-
    180/10 i C-181/10.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku
    TSUE przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy
    uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich

    całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te
    elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe
    działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z: 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015
    r., I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., 1 FSK 636/15). Istotne znaczenie mają obiektywne, a
    nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od
    tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (por. wyrok
    NSA z 12 kwietnia 2018 r., I FSK 45/18, prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z 11
    października 2022 r., I SA/Gd 816/22).
    Na podstawie orzecznictwa sądowo-administracyjnego wykształciły się kryteria, jakimi
    należy kierować się przy określaniu, czy w takich przypadkach mamy do czynienia z
    działalnością gospodarczą, czy z zarządem majątkiem prywatnym. Uwzględnić zatem w
    tym przedmiocie należy, że:
    1) Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
      podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
      okoliczności faktycznych danej sprawy. W powyższym zakresie nie jest natomiast
      możliwe przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego
      zastosowanie w każdym przypadku.
    2) Wykonanie danej czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub
      przeznaczonej pod zabudowę) jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących
      na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z
      tego tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem
      ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika,
      tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a
      nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu.
    3) Przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze
      podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec)
      wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
      (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi
      dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.
    4) Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie
      został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w
      celach prywatnych.
    5) Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia
      między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
      opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    6) Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
      działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie
      ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
      wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
      bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    7) Fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg
      wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek,
      wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie
      obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego
      przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    8) Na profesjonalny rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania, jak
      uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu
      (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego
      dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już
      podatnikiem w zakresie usług budowlanych, deweloperskich, czy innych tego rodzaju
      usług o zbliżonym charakterze.

    Wskazać również należy, że kluczowe znaczenie, przy ocenie powyższych kryteriów w
    danej sprawie, ma sposób postępowania podatnika nie przy nabyciu, ale w okresie
    późniejszym, poprzedzającym sprzedaż, wyrażający się sposobem aktywności w zakresie
    wykonywanego obrotu przedmiotowymi nieruchomościami. Sam zamiar, z jakim podmiot
    nabył towar, np. nieruchomość, nie jest czynnikiem miarodajnym dla oceny, w jakim
    charakterze działa ten podmiot w momencie jego sprzedaży (por. wyrok NSA z dnia 29
    sierpnia 2014 r. sygn. akt I FSK 1229/13).
    W tej sytuacji w świetle przedstawionego we Wniosku stanu faktycznego trudno uznać by
    Wnioskodawca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania jej za
    podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu jej
    majątkiem prywatnym.
    Stwierdzić należy, iż Wnioskodawca dokonując sprzedaży gruntów opisanych w niniejszym
    Wniosku nie działała w charakterze podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Nie można dokonywanym przez Wnioskodawcy
    czynnościom zbycia nieruchomości przypisać cech profesjonalnego obrotu. Brak znamion,
    świadczących o tym, że aktywność Wnioskodawcy wykraczać by miała poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca nie
    dokonywał żadnych czynności w celu uatrakcyjnienia działek. Wnioskodawca nigdy nie
    zajmował się sprzedażą gruntów czy też innych nieruchomości w zakresie prowadzonej
    działalności, nie nabywał do niej takich składników, co jest charakterystyczne dla
    podmiotów dokonujących obrotu nieruchomościami, podmioty te nie wykorzystują
    nabytych terenów przed ich sprzedażą, tak jak tu miało to miejsce w tym stanie
    faktycznym. Grunty nabył w celu prowadzenia gospodarstwa rolnego i to w drodze
    darowizny. Nie jest zatem możliwym przypisanie czynnościom Wnioskodawcy cech
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami, bowiem brak jest po jej stronie ciągu
    aktywnych działań cechujących taki obrót oraz brak jest zaangażowania środków
    podobnych do tych, które angażują podmioty zawodowo zajmujące się sprzedażą
    nieruchomości. Zaangażowanie środków, o których mowa w orzecznictwie odnosi się nie
    tylko do działań przygotowawczych do sprzedaży ale także do nabywania towarów w celu
    ich dalszego zbycia, których w sprawie brak.
    Zbycie działek, które objęte jest Wnioskiem nie przekracza zakresu czynności zarządu
    majątkiem prywatnym (mieści się w jego ramach), stanowi bowiem wykonywanie prawa
    własności w odniesieniu do majątku prywatnego osoby fizycznej.
    W związku z powyższym, czynności te, nie stanowią określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT działalności gospodarczej, zatem nie można Stronie przypisać przymiotu podatnika
    podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT w stosunku do tych
    czynności.
    Z regulacji krajowych i wspólnotowych wyraźnie wynika, że warunkiem niezbędnym do
    uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako
    producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy
    wykonujący wolny zawód. Jeśli dana czynność została wykonana poza zakresem działań
    producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy
    wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy Rady Wspólnot
    Europejskich z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości
    dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku - 77/338/EEC (Dz. U. UE L z 13 czerwca
    1977 r.) z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług, i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał
    jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w
    sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku
    sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego.

    Przechodząc zaś do najnowszego orzecznictwa trzeba wskazać że z wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 czerwca 2024 r. I SA/Ke 219
    /24 wynika, że zbycie kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu
    rolnego, jako działalność handlowa nie podlega opodatkowaniu VAT. Jak wskazał Sąd:
    „zbycie nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie
    stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak
    przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia
    przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. Dokonując
    kwalifikacji działalności związanej z obrotem nieruchomościami w celu oceny możliwości
    zaliczenia jej do działalności gospodarczej, należy uwzględnić, że przed sprzedażą
    nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np. wystąpić o
    zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do
    wydzielenia działki pod drogę oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie
    zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość
    wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do zakwalifikowania, że są one
    typowe dla działań „handlowca”, a więc podatnika podatku VAT.
    (...) Kwestią sporną w niniejszej sprawie było to, czy skarżący w okolicznościach opisanych
    we wniosku działa jako podatnik podatku VAT (art. 15 ust. 1 ustawy VAT) i tym samym, czy
    planowana transakcja sprzedaży wydzielonych działek należących do majątku prywatnego
    mieści się w kategorii działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT,
    czy też należy ją zakwalifikować jako czynność zarządu majątkiem osobistym. W świetle
    powyższych przepisów uznanie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów działa
    jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność
    ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością
    czynności) i zorganizowany.
    Należy wykazać na poglądy, wedle których dokonując kwalifikacji działalności związanej z
    obrotem nieruchomościami w celu oceny możliwości zaliczenia jej do działalności
    gospodarczej, należy uwzględnić, że przed sprzedażą nieruchomości właściciel może
    podejmować działania przygotowawcze, np. wystąpić o zatwierdzenie podziału
    nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod
    drogę oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji
    nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych
    działek, same przez się nie dają podstaw do zakwalifikowania, że są one typowe dla
    działań „handlowca”, a więc podatnika podatku VAT (wyrok NSA z: 24 marca 2023 r., I FSK
    2068/22; 17 marca 2023 r., I FSK 2290/18; 8 grudnia 2022 r., I FSK 863/19; 28 sierpnia 2020
    r., I FSK 2036/17).
    Uzasadnieniem dla wyrażonego stanowiska pozostaje jeden z najnowszych wyroków NSA,
    z dnia 10 lipca 2024 r. I FSK 20/22, w którym NSA przeanalizował sprzedaż nieruchomości
    przez osobę fizyczną w kontekście opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wyrok
    oddalający skargę kasacyjną organu zapadł, w analogicznym dla rozpoznawanej sprawy
    stanie faktycznym, działka nabyta w darowiźnie, również w latach 90-tych, właściciele
    złożyli wniosek o zmianę MPZP i podzielili działkę na małe a następnie sprzedali. W
    kontekście podziału działki znacznego areału, co ma miejsce i w sprawie będącej
    przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej NSA podniósł, że zasadnie Sąd pierwszej
    instancji ocenił, że o podjęciu profesjonalnych działań wobec gruntów nie można
    potraktować podziału nieruchomości. Dokonywanie podziału nieruchomości w celu
    uzyskania korzystniejszego finansowo efektu przy jej sprzedaży jest typowym działaniem
    właścicielskim. Podejmowanie zabiegów w celu korzystnej sprzedaży nieruchomości nie
    może być automatycznie traktowane, jako działalność w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy o VAT. W tym kontekście stwierdzenie, że wyodrębniając działki do sprzedaży
    uwzględniono do nich dostęp przez wydzielenie dróg wewnętrznych także nie jest
    okolicznością przesądzającą o sprzedaży działek w warunkach działalności gospodarczej.

    Skoro, bowiem składnik majątkowy stanowiący dwie działki, które uzyskał Skarżący
    stanowił bardzo dużą nieruchomość, skala podejmowanych wobec niej działań także
    musiała mieć proporcjonalnie większy zakres. Zaakceptowanie przeciwnego stanowiska
    skutkowałoby wnioskiem, że o ocenie aktywności właściciela nieruchomości w kontekście
    spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w przesądzającym zakresie
    decyduje wielkość nieruchomości. Nie sposób wymagać, by planując zbycie nieruchomości
    właściciel dużej nieruchomości (ok. 5 ha w sprawie) mógł się ograniczać jedynie do jej
    sprzedaży w całości tudzież niewielkiego podziału, by nie przypisać mu profesjonalnej,
    ciągłej i zorganizowanej aktywności cechującej działalność podatnika VAT. Wydzielenie
    dużych działek utrudniałoby a może nawet uniemożliwiałoby ich sprzedaż. Z ustalonych
    okoliczności nie wynikało by środki pozyskane ze sprzedaży Skarżący inwestował w
    kolejne nieruchomości, co nadawałoby jego działaniom charakter ciągły w zamiarze
    dokonywania profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie ulega wątpliwości, że
    Skarżący także nie nabywał gruntów do dalszej odsprzedaży. W ocenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego autorowi skargi kasacyjnej nie udało się podważyć stanowiska Sądu
    pierwszej instancji, nie wyartykułował on bowiem niczego, co wcześniej nie zostałoby
    przez niego już zaprezentowane i poddane zostało zasadnej krytyce w zaskarżonym
    wyroku. Zaskarżony wyrok trafnie wskazywał, nawiązując do kluczowych okoliczności
    prawnych i faktycznych, że w świetle przedstawionego we wniosku stanu rzeczy Skarżący
    nie poczynił tego rodzaju zaangażowanych profesjonalnie działań, które pozwalałyby
    przypisać mu prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami
    (w tym przypadku w odniesieniu do planowanej czynności zbycia działek powstałych z
    podziału nieruchomości rolnej, objętych decyzjami o warunkach zabudowy). W efekcie
    prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wydając interpretację indywidualną
    wyrażającą odmienną ocenę prawną, Organ dopuścił się, więc naruszenia art. 15 ust. 1 w
    związku z ust. 2 ustawy o VAT przez ich zastosowanie”.
    W piśmie z dnia 19 września 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0111-
    KDIB3#2.4012.295.2024.2.DK VAT odnosząc się do kwestii opodatkowania sprzedaży
    nieruchomości przez osobę fizyczną organ podniósł: „zatem, kiedy osoba fizyczna
    dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest
    okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych
    czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala
    na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności (...)
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie »majątku prywatnego« nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    »Majątek prywatny« to, zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest
    przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, zatem, że podatnik musi w całym
    okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych(...). Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. W niniejszej
    sprawie należy również odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C#180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko

    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że (...) czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
    stanowiącymi działalność gospodarczą.(...)
    Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o
    podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży
    udziałów w ww. Działkach będzie Pan działał w charakterze handlowca, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy. Z okoliczności sprawy nie wynika, bowiem taka Pana aktywność,
    która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Nie podjął Pan ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie
    obrotu nieruchomościami takich jak; uzbrojenie terenu, ogrodzenie działek, wytyczenie
    dróg wewnętrznych, wnioskowanie o wydanie dla nich decyzji o warunkach zabudowy lub
    zagospodarowania terenu, nie starał się Pan o doprowadzenie mediów, ani nie prowadził i
    nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przedmiotowe działki nie były przedmiotem
    dzierżawy na podstawie żadnej z umów cywilnoprawnych. Działki gruntu nie były i nie są
    przez Pana wykorzystywane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. W
    przedmiotowej sprawie, zatem, sprzedaż udziałów w Działce 1 oraz Działce 2 nie będzie
    stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż
    brak jest przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia ww.
    działek, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności). Planując sprzedaż skorzysta Pan z
    przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza
    działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i
    usług nie mają zastosowania”.
    Nie jest to wykładnia odosobniona (vide: interpretacja z dnia 2 października 2024 r.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL1-1.4012.478.2024.2.DS VAT od
    sprzedaży nieruchomości przez osobę fizyczną, z której wynika: „W kontekście powyższych
    rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna
    dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności. Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, zatem, że skala Pani
    zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży działek nr 3, nr 4 oraz udziału w działce nr 2
    nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani
    aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. nieruchomości, która byłaby porównywalna do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego - stałego i zorganizowanego - charakteru takiej działalności). Nie wystąpił,
    bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Panią
    opisanych nieruchomości wypełniła/wypełni przesłanki działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że w tym konkretnym przypadku nie podjęła
    Pani i nie zamierza podjąć aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Działania podjęte przez Panią należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011
    r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że dokonana
    sprzedaż działki nr 3 i udziału w działce nr 2 oraz planowana sprzedaż działki nr 4 i udziału
    w działce nr 2, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Panią za podatnika tego podatku.

    Wobec powyższego w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego, dokonując omawianej transakcji, korzystała/będzie Pani korzystała z
    przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Oznacza to działanie w
    sferze prywatnej i nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy. Pozbawiło/pozbawi to Panią cech podatnika podatku VAT, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie dokonanej sprzedaży działki nr 3 i udziału w
    działce nr 2 oraz planowanej sprzedaży działki nr 4 i udziału w działce nr 2, a opisaną
    dostawę cech czynności podlegających opodatkowaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy.
    Zatem w zakresie sprzedaży niezabudowanych działek nr 3, nr 4 oraz udziałów w działce
    nr 2 nie działała/nie będzie Pani działać w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy, a sprzedaż tych działek nie jest/nie będzie formą prowadzenia
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług. W konsekwencji, transakcje sprzedaży działek nie powinny być opodatkowane
    podatkiem VAT.
    W zakresie dokonanej sprzedaży działki nr 3 oraz udziału w działce nr 2 i planowanej
    sprzedaży działki nr 4 oraz udziału w działce nr 2 w miejscowości (...), których jest Pani
    współwłaścicielem nie działa i nie będzie Pani działała, jako podatnik podatku VAT w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, sprzedaż tych działek nie jest i nie będzie formą
    prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a w
    konsekwencji sprzedaż tych działek nie powinna być opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług”.
    Z uwagi na brak charakterystycznych dla handlowca działań Wnioskodawcy nie można
    przypisać przymiotu podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy VAT, zaś sprzedaż działek była
    (w przypadku dokonanych transakcji sprzedaży) a w przypadku planowanych będzie poza
    zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W uzupełnieniu wniosku podtrzymał Pan stanowisko o braku działania w charakterze
    podatnika. Ponadto wskazał Pan, że stanowisko to jest z prezentowane przez organ
    interpretacyjny w interpretacjach, przykładowo:
    Interpretacja indywidualna z 31 maja 2022 r. (sygn. 0111-KDIB3-2.4012.95.2022.3.DK):
    Rolnik ryczałtowy zwolniony z VAT stwierdził, że działki używane były rolniczo; nigdy nie był
    czynnym podatnikiem VAT; działki były od nabycia użytkowane rolniczo. Organ
    potwierdził, że nie musi odprowadzać VAT przy sprzedaży działek, jeśli spełnione są te
    warunki.
    Interpretacja indywidualna z 14 kwietnia 2025 r. (sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.1076.2024.3.
    MK): Osoba fizyczna (rolnik ryczałtowy) wydzieliła działki z nieruchomości rolnej. Wniosek
    opierał się na tym, że nie podejmowała działań wykraczających poza zwykłe zarządzanie
    majątkiem prywatnym. Organ uznał, że taka sprzedaż nie stanowi działalności
    gospodarczej # nie podlega VAT.
    Interpretacja 6 maja 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.198.2025.2.MŻ: Sprzedaż działek
    przez rolnika ryczałtowego (z warunkami zabudowy czy bez) – działki gruntowe. Organ
    stwierdził, że te działania nie konstytuują działalności gospodarczej, więc sprzedaż nie
    pociąga za sobą obowiązku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy o VAT, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy o VAT podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według przepisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem podatnik tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE L 347 z 11.12.2006 r., str. 1,
    ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 112:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
      a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      b) dostawa terenu budowlanego.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną

    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan rolnikiem prowadzącym (już w niewielkim zakresie, z
    uwagi na stan zdrowia) gospodarstwo rolne, nie prowadzącym nigdy pozarolniczej
    działalności gospodarczej oraz nie będącym zarówno teraz, jak i w przeszłości
    podatnikiem VAT czynnym.
    Dokonał Pan zbycia w okresie od (...) 2023 roku do (...) 2025 roku 9 działek
    niezabudowanych, z możliwością ich zabudowy oraz planuje Pan kolejne zbycia dotyczące
    25 działek w przyszłości. Wszystkie działki, o których mowa we wniosku zbyte, oraz których
    zbycie jest planowane zostały nabyte w drodze darowizny od Pana rodziców.
    Nieruchomości będące przedmiotem darowizny przez cały czas posiadania przez Pana
    stanowiły Pana majątek prywatny, były utrzymywane w prawidłowej kulturze rolnej,
    uprawiane przez wiele lat, uprawy były zgłaszane do Agencji w celu wypłat dotacji z UE.
    Uprawniane na działkach zboża były przedmiotem dostaw Wnioskodawcy jako rolnika
    ryczałtowego, a więc sprzedaż była objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. ust.
    1 pkt 3 ustawy o VAT. Na dzień dzisiejszy nie posiada Pan statusu rolnika ryczałtowego.
    Działki nie służyły ani nie służą do prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności
    nie były wynajmowane, dzierżawione, użyczane ani udostępniane na podstawie umów o
    podobnym charakterze. Poczynił Pan kroki zmierzające do podziału działek na mniejsze (w
    wyniku podziału powstało 41 działki, jedna droga dojazdowa z działki rolnej) a następnie,
    jako, że gmina nie ma uchwalonego MPZP zwrócił się Pan o wydanie warunków zabudowy
    dla działek wydzielonych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wraz z niezbędną
    infrastrukturą techniczną oraz drogą dojazdową i decyzję w tym zakresie uzyskał.
    Wystąpienie o wydanie warunków zabudowy dla działek, będących przedmiotem
    sprzedaży, było warunkiem niezbędnym do dokonania podziału działek. Nie doprowadzał
    Pan mediów do tych działek. Działki powstałe po podziale i będące przedmiotem
    planowanego zbycia nie są zabudowane, już zbyte także nie były zabudowane w dacie
    sprzedaży. Zbycie dotyczy wyłącznie niektórych działek uzyskanych w darowiźnie.
    Nie dokonywał Pan żadnych nakładów, które zmierzałyby do wzrostu wartości działki oraz
    jej uatrakcyjnienia. Nie ma Pan potencjalnych nabywców, nie podpisywał Pan umów
    przedwstępnych, sprzedawał i nadał zamierza Pan sprzedawać działki nabyte w drodze
    darowizny zainteresowanym osobom fizycznym. Nie podejmował Pan, ani nie podejmuje,
    ani nie zamierza podejmować działań reklamowych czy marketingowych celu
    przyspieszenia zbycia, o ofercie sprzedaży informuje nabywców poprzez platformę (...).
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy
    dokonując opisanych we wniosku sprzedaży nieruchomości (już zrealizowanych oraz
    planowanych) był i będzie Pan podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT
    prowadzącym działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i w
    konsekwencji czy transakcje te były/będą czynnościami podlegającym opodatkowaniu
    podatkiem VAT, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej niezabudowanej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać
    znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu
    przez niego statusu podatnika.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmował lub będzie podejmować Pan działania
    charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy
    tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji
    określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod
    uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu
    widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.
    Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy
    wskazać należy, że w odniesieniu do dokonanych sprzedaży 9 działek niezabudowanych, z
    możliwością ich zabudowy o numerach ewidencyjnych (...) położonych w (...) oraz
    planowanych sprzedaży 25 działek o numerach ewidencyjnych (...) położonych w (...) brak

    jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy wystąpił/wystąpi Pan w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    W okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, brak jest przesłanek świadczących o takiej
    Pana aktywności w przedmiocie sprzedaży działek, która byłaby porównywalna do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił
    bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ww. działek wypełnia
    przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie
    obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny
    do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane przez Pana należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając ww. działki korzystał
    /skorzysta Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co
    oznacza, że nie wypełnił i nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust.
    2 ustawy, i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego
    działalność gospodarczą – w stosunku do tych transakcji. W konsekwencji, opisana we
    wniosku sprzedaż działek nie podlegała i nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan
    przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.