Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.15.2025.2.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Opodatkowanie czynności nabycia wierzytelności przez
podmiot posiadający siedzibę działalności gospodarczej za
granicą.
Słowa kluczowe: import-import usług
opodatkowanie
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 stycznia 2025 r. dnia o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

a. S. (, „Wnioskodawca”) jest funduszem inwestycyjnym z siedzibą w Republice Irlandii. S.
      jest irlandzkim rezydentem podatkowym, nie posiada w Polsce siedziby ani zakładu w
      rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie posiada
      również w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. S. jest
      zarejestrowanym podatnikiem VAT w Irlandii oraz nie jest zarejestrowany dla celów
      podatku VAT w Polsce. Przedmiot działalności S. skupia się przede wszystkim na
      inwestycjach w branży energii odnawialnej i efektywności energetycznej poprzez
      zapewnienie długoterminowego, konkurencyjnego finansowania dla projektów w całej
      Unii Europejskiej.
    b. Q. sp. z o.o. („Q.”) prowadzi działalność w formie spółki z ograniczoną
      odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i jest polskim rezydentem podatkowym oraz
      jest zarejestrowana jako czynny podatnika VAT w Polsce. Główny przedmiot
      działalności Q. to działalność firm centralnych i holdingów z wyłączeniem holdingów
      finansowych. Q. nie posiada siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Irlandii. Q. nie jest
      zarejestrowana dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium Irlandii.
    c. X. planuje zawierać umowy leasingu („Umowa Projektowa”) z podmiotami trzecimi
      („Leasingobiorca"). Przedmiotem Umowy Projektowej będą realizowane przez X. na
      rzecz danego Leasingobiorcy instalacje systemu fotowoltaicznego na potrzeby własne
      („Instalacja”). Ponadto, w ramach realizacji przedmiotu Umowy Projektowej, X. może
      zapewniać dodatkowe usługi związane z Instalacją. Poszczególni Leasingobiorcy przez
      okres trwania Umowy Projektowej będą ponosili na rzecz X opłaty za korzystanie, w
      tym dodatkowe usługi związane z Instalacją, których szczegółowe warunki będą
      sprecyzowane w ramach odrębnie zawieranych w tym przedmiocie umów („Płatności”).
    d. W celu realizacji powyższych działań, S. zawarła z X umowę ramową o finansowanie
      („Umowa Finansowania”). Celem Umowy Finansowania jest pozyskanie przez X
      środków pieniężnych na pokrycie kosztów związanych z realizacją poszczególnych
      Inwestycji w ramach Umów Projektowych. W tym celu S., na podstawie Umowy
      Finansowania, zawierał będzie z X transakcje („Transakcje”), w ramach których - z
      zastrzeżeniem spełnienia szczegółowo określonych w Umowie Finansowania kryteriów
      dla danej Umowy Projektowej - będzie mógł nabyć wierzytelności należne X wynikające
      z Umów Projektowych („Wierzytelności”). Nabywanie Wierzytelności w związku z

      zawieranymi Transakcjami, będzie odbywało się na podstawie odrębnie zawieranych w
      związku z tym umów pomiędzy S. i X („Umowy Transakcyjne”).
    e. S. i X nie są podmiotami powiązanymi.
    f. Co do zasady, Wierzytelności nabywane w ramach Umowy Finansowania nie będą
      wymagalne w momencie ich nabycia przez S. Staną się one wymagalne jakiś czas po
      ich nabyciu przez S., tj. po tym jak nadejdzie ich termin płatności.
    g. Zarazem, w myśl Umowy Finansowania sprzedażą, w ramach Transakcji, objęte będą
      tylko te Wierzytelności, które na moment sprzedaży będą spełniać określone kryteria
      kwalifikujące je do objęcia transakcją (tzw. Kwalifikowane Wierzytelności). Zgodnie z
      Umową Finansowania, każda Wierzytelność, aby kwalifikowała się do objęcia sprzedażą
      zgodnie z Umową Finansowania, powinna spełnić kryteria szczegółowo określone w
      Umowie Finansowania, w tym odnoszące się do ryzyka wypłacalności Leasingobiorcy,
      czy ryzyka braku spłaty należności przez Leasingobiorcę.
    h. Zawierane poszczególne Transakcje, w ramach której nabywane będą każdorazowo
      Wierzytelności, mogą dotyczyć całości lub części Wierzytelności wynikającej z danej
      Umowy Projektowej, jak również dotyczyć Wierzytelności wynikających z więcej niż
      jednej Umowy Projektowej. Wartość nabywanej (nabywanych) Wierzytelności będzie
      ustalana odrębnie w ramach każdorazowego porozumienia pomiędzy X a S. Cena, za
      jaką S. będzie nabywał Wierzytelności, odpowiadała będzie wartości netto nabywanej
      Wierzytelności pomniejszonej o obowiązującą stopę dyskontową opisaną niżej („Cena
      Zakupu”).
    i. Zgodnie z Umową Finansowania, wartość netto Wierzytelności, nabywanych w ramach
      Transakcji przez S., na podstawie Umowy Finansowania w ramach poszczególnych
      Umów Transakcyjnych, będzie ustalana po jej pomniejszeniu o określone koszty
      poniesione przez X związane z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania danej
      Instalacji realizowanej dla Leasingobiorcy. Wartość netto Wierzytelności mającej być
      przedmiotem sprzedaży do S. będzie pomniejszona o kwotę dyskonta określoną w
      Umowie Finansowania („Dyskonto”). Mechanizm ustalania kwoty Dyskonta został
      szczegółowo wskazany w Umowie Finansowania i co do zasady opiera się na
      określonej rocznej stopie procentowej, która - w zależności od ziszczenia się
      wskazanych w Umowie Finansowania warunków - może ulec odpowiedniemu
      zwiększeniu lub zmniejszeniu.
    j. W konsekwencji, Cena Zakupu, w ramach której dochodziło będzie do sprzedaży
      Wierzytelności przez X na rzecz S. w ramach danej Transakcji, będzie dokonywana za
      cenę sprzedaży niższą od wartości netto tych Wierzytelności. Różnica wynikająca z
      pomniejszenia wartości netto Wierzytelności o kwotę Dyskonta, będzie w praktyce
      stanowiła wynagrodzenie S. za nabywane od X Wierzytelności na podstawie Umowy
      Finansowania.
    k. Wnioskodawca podkreśla, że w myśl Umowy Finansowania, na podstawie
      poszczególnych Umów Transakcyjnych, przysporzeniem dla S. jako nabywcy
      Wierzytelności będzie wyłącznie kwota Dyskonta. W wyniku sprzedawanych
      Wierzytelności X nie będzie płaciła żadnych innych opłat, marży lub im podobnych do
      S. z tego tytułu.
    l. Niezależnie od dokonanej ewentualnie sprzedaży Wierzytelności w ramach Transakcji i
      zawieraną w związku z tym Umową Transakcyjną, sytuacja taka nie będzie skutkowała
      zmianą stron danej Umowy Projektowej. W myśl Umowy Finansowania, Płatności
      wynikające z tytułu Umowy Projektowej będą w dalszym ciągu regulowane przez
      Leasingobiorcę na rzecz X. X będzie również odpowiedzialna za obsługę i
      administrowanie Wierzytelnościami, w tym podejmowanie działań mających na celu
      uzyskanie Płatności należnych od Leasingobiorcy.

    m. Płatności Leasingobiorcy wynikające z Wierzytelności powstałych pod daną Umową
      Projektową będą zatem dokonywane do X, niezależnie od nabycia danej Wierzytelności
      przez S. W przypadku sprzedaży danych Wierzytelności do Wnioskodawcy, X będzie
      natomiast przekazywać otrzymane od Leasingodawcy Płatności do S.
    n. W praktyce, w myśl Umowy Finansowania, S. będzie miało jedynie prawo wglądu i
      monitorowania stanu ustalonego przez X i S. konta, na które Q. zobowiązana będzie
      przekazywać należności z tytułu Wierzytelności nabytych przez S. w ramach Umów
      Transakcyjnych. S. nie będzie uczestniczył w czynnościach poboru, czy egzekwowania
      zaległych należności od Leasingobiorcy (z wyjątkiem szczególnych sytuacji, w których X
      naruszyła określone obowiązki w Umowie Finansowania). W tym zakresie S. będzie
      posiadał jedynie szczególne uprawnienie do żądania zwrotnego nabycia Wierzytelności
      przez X.
    o. Możliwość domagania się ww. zwrotnego nabycia będzie ograniczona do szczególnych
      sytuacji, określonych ściśle w Umowie Finansowania tj. m.in. do sytuacji, gdy S.
      zostanie wprowadzone w błąd w zakresie istnienia danej Wierzytelności, jej zakresu, jej
      szczególnych cech, czy w sytuacjach utrzymującego się przez wskazany w Umowie
      Finansowania okres braku zapłaty należności przez Leasingobiorcę, jeżeli brak zapłaty
      spowodowany jest działaniami X, które pozostają sprzeczne z jej obowiązkami
      wynikającymi z Umowy Projektowej lub naruszają określone warunki poboru
      należności wskazane w Umowie Finansowania. Innymi słowy, zwykłe ryzyko kredytowe
      zostaje przeniesione na S.
    p. Okres tak zawieranych Umów Transakcyjnych będzie wynosił co do zasady 20 lat.
    q. W zasadniczym okresie trwania Umowy Transakcyjnej, X będzie przekazywała
      Wierzytelności na rzecz S. przez okres, który co do zasady będzie wynosił 15 lat, na
      zasadach wskazanych powyżej. W odniesieniu do pozostałego okresu trwania Umowy
      Transakcyjnej (co do zasady 5 lat) („Pozostały Okres”), S. – po uprzedniej notyfikacji –
      będzie miał prawo do realizacji opcji typu put („Opcja”). W ramach Opcji tej S.
      zobowiąże się zbyć Wierzytelności należne S. za Pozostały Okres, a X zobowiąże się w
      sposób nieodwołalny do nabycia Wierzytelności za ten Okres.
    r. Cena, którą X zobowiąże się zapłacić w ramach Opcji, będzie określoną i skalkulowaną w
      Umowie Transakcyjnej wartością, która co do zasady odpowiadać będzie wartości Ceny
      Zakupu przypadającej proporcjonalnie do Pozostałego Okresu. W praktyce, z tytułu
      realizacji Opcji S. nie otrzyma wynagrodzenia innego niż Dyskonto za pozostały czas do
      wymagalności Wierzytelności. W konsekwencji Cena Zakupu powinna odpowiadać
      aktualnej wartości Wierzytelności na moment jej wykonania.
    s. Jedynym wyjątkiem, w którym możliwość realizacji Opcji zostanie wyłączona, będzie
      brak wywiązania się Leasingobiorcy z zobowiązania tj. brak dokonania Płatności w
      ramach danej Wierzytelności, który zarazem nie będzie wynikał z wadliwego
      wywiązania się przez X ze swoich obowiązków w ramach Umowy Projektowej (w
      efekcie ryzyko kredytowe – inne niż ryzyko kredytowe materializujące się po wykonaniu
      Opcji – w całości pozostanie po stronie S.).
    t. Niezależnie, w stosunku do Pozostałego Okresu S. będzie miał ponadto prawo do
      transferu Wierzytelności należnych S. za ten okres w ramach danej Umowy
      Transakcyjnej na rzecz funduszu-następcy S., pod warunkiem, że ten będzie
      zarządzany przez S.C. AG. Prawo to przysługiwać będzie S. przez cały okres trwania
      Umowy Transakcyjnej. W przypadku realizacji tego prawa i transferu Wierzytelności za
      Pozostały okres do funduszu- następcy S., wyłączone zostanie prawo do realizacji
      Opcji. W ramach transferu nie dojdzie zarazem do ustalenia żadnego dodatkowego
      wynagrodzenia, jak również – z wyjątkiem zmiany podmiotowej – zmianie nie ulegną
      żadne inne opisane wyżej warunki, w tym prawa i obowiązki stron w ramach danej
      Umowy Transakcyjnej.

    u. W przyszłości, w ramach Umowy Finansowania, na analogicznych warunkach może
      dochodzić również do Transakcji z innymi podmiotami z grupy do której należy X
      („Spółki X”), które wówczas zawierały będą z S. analogiczne Umowy Transakcyjne.
      Zawierane wówczas Transakcje, jak i Umowy Transakcyjne, mogą różnić się w
      niewielkim zakresie w odniesieniu do dokładnych wartości Transakcji, czy też stopy
      dyskonta przyjętej w ramach danej Umowy Transakcyjnej, niemniej na poziomie praw i
      obowiązków stron w odniesieniu do Transakcji oraz Umów Transakcyjnych, te nie będą
      się różnić od warunków przyjętych w tych opisanych wyżej i zawieranych przez X.
    v. Wszystkie Spółki X, podobnie jak X, prowadzą działalność w formie spółki z ograniczoną
      odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i są polskim rezydentem podatkowym,
      zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni w Polsce. Żadna ze Spółek X nie posiada
      siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium Irlandii. Żadna ze Spółek X nie jest zarejestrowana dla
      celów podatku od wartości dodanej na terytorium Irlandii.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone we wniosku jako nr 1)
    Czy w opisanych okolicznościach przelewy Wierzytelności, które będą dokonywane przez X
    lub też poszczególne Spółki X, na rzecz S. będą dokonywane w ramach usługi świadczonej
    przez S. na rzecz X (lub danej Spółki X) w rozumieniu ustawy o VAT, w stosunku do której X
    będzie podatnikiem polskiego podatku VAT i będzie zobowiązana do rozliczenia z tego
    tytułu VAT w Polsce, w wyniku czego S. nie będzie zobowiązana do rozliczenia
    przedmiotowej transakcji na gruncie polskiego podatku VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie pytania nr 1
    Przelewy Wierzytelności, które będą dokonywane przez X lub też daną Spółkę X, na rzecz
    S. wynikające z Umowy Finansowania będą dokonywane w ramach świadczenia usług w
    rozumieniu przepisów Ustawy o VAT. Z tytułu tej usługi to usługobiorca (X lub
    odpowiednio dana Spółka X), a nie usługodawca (S.), będzie podatnikiem VAT w Polsce,
    zobowiązanym do rozliczenia w Polsce podatku VAT w ramach tzw. „importu usług”.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 1
    a. Zdaniem Wnioskodawcy w opisanych okolicznościach przelewy Wierzytelności będą
    dokonywane przez X (względnie daną Spółkę X) na rzecz S. w ramach usługi w
    rozumieniu ustawy o VAT świadczonej przez S. na rzecz X (względnie daną Spółkę X), w
    stosunku do której X (względnie daną Spółkę X) będą każdorazowo podatnikiem
    polskiego podatku VAT, w wyniku czego S. nie będzie zobowiązany do rozliczenia
    przedmiotowej transakcji na gruncie polskiego podatku VAT.
    b. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    c. Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się
    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 ustawy o VAT, w tym również m.in. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i
    prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.
    d. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem TSUE i polskich sądów administracyjnych, co do
    zasady, warunkami koniecznymi do uznania transakcji za usługę dla celów podatku od
    towarów i usług są:
      a) działanie w charakterze podatnika w ramach danej transakcji, czyli konieczność
      uznania danej czynności za wykonaną w ramach działalności gospodarczej,
      b) odpłatność, czyli istnienie bezpośredniego związku między świadczeniem a
      płatnością,

      c) istnienie konsumenta danej usługi, czyli podmiotu odnoszącego korzyść w wyniku jej
      wyświadczenia,
      d) istnienie stosunku prawnego będącego podstawą realizacji danej usługi.
    e. W ocenie Wnioskodawcy, przelewy Wierzytelności przez X lub względnie daną Spółkę X
    na rzecz S., które będą dokonywane na podstawie Umowy Finansowania będą spełniały
    wszystkie wyżej wymienione elementy konieczne do uznania omawianej czynności za
    usługę w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy o VAT świadczoną przez X (względnie
    określoną Spółkę X) na rzecz S.
    f. W ramach zawieranych transakcji na podstawie Umowy Finansowania podmiotem
    świadczącym usługę będzie S., która z tego tytułu będzie działała w charakterze
    podatnika VAT. W ramach Umowy Finansowania S., przy spełnieniu określonych w niej
    warunków, będzie nabywała od X (względnie daną Spółkę X) określone Wierzytelności
    za Cenę Zakupu. Ta zaś, jak wynika z opisu, będzie równa wartości netto tych
    Wierzytelności pomniejszonej o Dyskonto. Z drugiej strony X (względnie dana Spółka X)
    zobowiązana będzie w takim wypadku do przeniesienia na rzecz S. należności
    wypłacanych przez danych Leasingodawców z tytułu tej Wierzytelności.
    g. Pojęcie świadczenia usług rozumie się w praktyce szeroko i co do zasady może to być
    każde zachowanie (w tym powstrzymywanie się od danego zachowania lub tolerowanie
    jakiegoś stanu rzeczy), które zarazem nie jest dostawą towarów, a jest świadczone na
    rzecz innego podmiotu.
    h. W tym miejscu warto zarazem podkreślić, że wierzytelność w rozumieniu prawa
    cywilnego jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu
    gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach
    art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.).
    i. W praktyce, w tym mając na względzie orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej [TSUE], rozgranicza się przy tym obrót wierzytelnościami z perspektywy
    możliwości uznania takiego obrotu za świadczenie usług dla celów VAT, w tym
    zwłaszcza z perspektywy tzw. wierzytelności trudnych (np. wyrok TSUE w sprawie C-93
    /10).
    j. Jak wynika z opisu sprawy, w przypadku nabywania przez S. Wierzytelności, te będą co
    do zasady wierzytelnościami niewymagalnymi (termin płatności z ich tytułu będzie co
    do zasady następował dopiero po wystawieniu faktury przez X (względnie daną Spółkę
    X) na rzecz danego Leasingobiorcy). Ponadto, jak wskazano w opisie zdarzenia
    przyszłego, S., będzie nabywał Wierzytelności, pod określonymi w Umowie
    Finansowania warunkami, które odnosiły się będą między innymi do ryzyka braku
    spłaty danej Wierzytelności, w ramach zawieranych odrębnie w tym celu Umów
    Transakcyjnych. W efekcie, nie sposób przyjąć, że nabywane w przyszłości
    wierzytelności przez S., będą ww. trudnymi wierzytelnościami.
    k. W świetle powyższego, planowane nabywanie w przyszłości przez S. Wierzytelności w
    związku z zawartą Umową Finansowania, należy zakwalifikować jako świadczenie usług
    w rozumieniu ustawy o VAT.
    l. Za powyższą usługę S. uzyska zarazem wynagrodzenie w kwocie Dyskonta. Zatem S.
    dokona czynności podlegających opodatkowaniu VAT, o którym mowa w art. 8 ust. 1 w
    zw. z art. 5 ustawy o VAT, tj. świadczeniu usługi o charakterze odpłatnym.
    m. Przyjmuje się powszechnie, że odpłatność usługi, w celu oceny, czy ta podlega VAT, nie
    musi zawsze przyjmować typowej płatności, w ramach której usługobiorca płaci
    odpowiednią należność pieniężną usługodawcy. Przyjmuje się, że wystarczające jest, że
    o odpłatności można mówić, gdy w zamian za świadczoną usługę, usługobiorca
    uzyskuję formę gratyfikacji, której wartość możliwa jest do wyrażenia w formie

    pieniężnej, nawet jeżeli w praktyce nie dochodzi do żadnego przekazania pieniędzy do
    usługobiorcy. Co więcej, w świetle ustawy o VAT bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    n. W efekcie, w ocenie Wnioskodawcy, w niniejszym przypadku należy mówić o usłudze,
    która z uwagi na mechanizm rozliczenia, w tym zawierający wartość Dyskonta, którą w
    praktyce uzyskuje S., ma charakter odpłatny.
    o. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem i interpretacjami organów podatkowych,
    sprzedaż wierzytelności klasyfikowana jest jako świadczenie usług przez nabywcę
    wierzytelności, bowiem nabywca wierzytelności zapewnia sprzedającemu korzyść
    poprzez zwolnienie z konieczności ściągania wierzytelności oraz zapewnia środki
    pieniężne przed terminem wymagalności wierzytelności. Tym samym należy uznać, że
    sprzedaż Wierzytelności w ramach Umowy Finansowania, na podstawie poszczególnych
    Umów Transakcyjnych, stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT
    pomiędzy S. pełniącą funkcję usługodawcy, a X (względnie daną Spółką X) występującą
    jako usługobiorca.
    p. Dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do rozpoznania dla celów VAT usługi nabywanej
    przez X (względnie daną Spółkę X) od S. w ramach Umowy Finansowania, na podstawie
    poszczególnych Umów Transakcyjnych, konieczne jest określenie miejsca świadczenia
    tej usługi.
    q. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem
    świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w
    którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.
    r. Podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej
    działalności. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, podatnikami są
    również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz
    osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
    a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,
    b) usługobiorcą jest, w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b ustawy o VAT (co
    ma w tym przypadku miejsce), podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT lub
    osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub
    obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy o VAT.
    s. Biorąc pod uwagę, że:
    a) obie strony będą działały w charakterze podatników VAT,
    b) S. jako usługodawca nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    w Polsce,
    c) X jako usługobiorca posiada siedzibę w Polsce,
    - w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku świadczenia omawianej usługi na podstawie
    Umowy Finansowania, w związku z zawieranymi w tym zakresie Umowami
    Transakcyjnymi, powyższe warunki uznania X (względnie danej Spółki X) za podatnika
    usług świadczonych przez S. zostaną spełnione.
    t. Mając zarazem na uwadze, że X (względnie określona Spółka X) w odniesieniu do
    przedmiotowej usługi będzie występował w roli podatnika VAT w rozumieniu art. 28a
    ustawy o VAT i jednocześnie będzie usługobiorcą usługi świadczonej przez S. w ramach
    Umowy Finansowania, na podstawie poszczególnie zawieranych Umów Transakcyjnych,

    miejscem świadczenia przedmiotowej usługi będzie Polska jako kraj siedziby X (lub
    danej Spółki X).
    u. Jednocześnie, zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy o VAT świadczenie usług, z tytułu wykonania
    których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o
    VAT stanowi import usług. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku
    importu usług usługodawca nie rozlicza podatku należnego.
    v. Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach
    podatkowych, m.in.: interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 16 marca 2023 r., 0111-KDIB3-3.4012.22.2023.2.MW; interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 lutego 2022 r., 0111-
    KDIB3-1.4012.1059.2021.3.ICZ; interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 28 lipca 2021 r., 0114-KDIP4-3.4012.243.2021.2.KM czy
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5
    października 2018 r., 0114-KDIP4.4012.493.2018.2.KM.
    w. Mając na uwadze powyższe, usługi, które będą nabywane przez X (lub odpowiednio
    Spółki X) od S. w ramach Umowy Finansowania, na podstawie zawieranych Umów
    Transakcyjnych, stanowić będą import usług w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o VAT,
    dla których miejscem świadczenia (a więc i miejscem opodatkowania) będzie Polska. W
    efekcie, X (lub odpowiednio dana Spółka X) jako usługobiorca tych usług, w świetle
    powyższych przepisów, będzie zobowiązana do ich rozliczenia dla celów VAT w Polsce w
    ramach mechanizmu odwrotnego obciążenia.
    x. W ocenie Wnioskodawcy, bez wpływu na powyższe przy tym będzie ewentualna
    realizacja Opcji.
    y. Co do zasady, realizacja Opcji po stronie S. może być uznana za mającą charakter
    świadczenia usługi na rzecz X (względnie danej Spółki X). Niemniej jednak, jak wynika z
    opisu stanu faktycznego, świadczenie takie nie będzie miało charakteru odpłatnego,
    gdyż z tytułu Opcji, S., z ekonomicznego punktu widzenia, nie otrzyma żadnego
    dodatkowego wynagrodzenia. W efekcie, w przypadku realizacji Opcji po stronie S., brak
    będzie spełnienia konstytutywnego warunku odpłatności świadczonej usługi, który
    wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    z. Rozróżnić przy tym należy fakt samej należności, którą docelowo S. otrzyma od X
    (względnie dana Spółka X) w ramach realizacji Opcji. Podkreślić należy, że w omawianej
    sytuacji, Opcja stanowi jedynie formę rozliczenia należności (tj. realizowanego w
    szybszym okresie), które S. docelowo i tak otrzymałby z tytułu nabytych Wierzytelności,
    w ramach przekazywanych Płatności przez X (względnie daną Spółkę X).
    aa. Jednocześnie, ewentualne wykonanie prawa do transferu Wierzytelności na rzecz
    funduszu-następcy S. nie spowoduje w istocie zmiany charakteru omawianej wcześniej
    usługi, jaką S. zasadniczo świadczył będzie w oparciu o Umowę Finansowania S. W
    takim wypadku, w odniesieniu do poszczególnej Umowy Transakcyjnej zmianie ulegnie
    w istocie jedynie podmiot, na rzecz którego X (względnie dana Spółka X) będzie
    zobowiązana do przekazywania Płatności z tytułu Wierzytelności (tj. na rzecz funduszu-
    następcy S.).
    bb. W konsekwencji, S. nie będzie zobowiązana do rozpoznania czynności nabycia
    Wierzytelności w ramach usług świadczonych w ramach Umowy Finansowania na
    podstawie poszczególnych Umów Transakcyjnych, dla celów podatku VAT w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
    Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem
    art. 2a.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W art. 2 pkt 9 ustawy wskazano, że:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to
    świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym
    mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o
    podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą
    towarów.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od
    działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa
    towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy
    są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.

    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego.
    Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy
    uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej
    sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług, określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru
    lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany
    stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    Z opisu sprawy wynika, że Państwo (S.) zawarli z X sp. z o.o. umowę ramową o
    finansowanie - „Umowa Finansowania”. Celem Umowy Finansowania jest pozyskanie
    przez X środków pieniężnych na pokrycie kosztów związanych z realizacją Inwestycji w
    ramach Umowy Projektowej. W tym celu, Państwo (S.) nabędą na podstawie Umowy
    Finansowania wierzytelności wynikające z Umowy Projektowej („Wierzytelności”) za cenę
    nabycia obliczoną jako wartość nominalna Wierzytelności pomniejszona o obowiązującą
    stopę dyskontową - „Cena Zakupu”.
    W przyszłości, w ramach Umowy Finansowania, na analogicznych warunkach może
    dochodzić również do Transakcji z innymi podmiotami z grupy do której należy X („Spółki
    X”), które wówczas zawierały będą z S. analogiczne Umowy Transakcyjne. Zawierane
    wówczas Transakcje, jak i Umowy Transakcyjne, mogą różnić się w niewielkim zakresie w
    odniesieniu do dokładnych wartości Transakcji, czy też stopy dyskonta przyjętej w ramach
    danej Umowy Transakcyjnej, niemniej na poziomie praw i obowiązków stron w
    odniesieniu do Transakcji oraz Umów Transakcyjnych, te nie będą się różnić od warunków
    przyjętych w tych opisanych wyżej i zawieranych przez X.
    Wszystkie Spółki X, podobnie jak X, prowadzą działalność w formie spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i są polskim rezydentem podatkowym,
    zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni w Polsce. Żadna ze Spółek X nie posiada
    siedziby działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Irlandii. Żadna ze Spółek X nie jest zarejestrowana dla celów
    podatku od wartości dodanej na terytorium Irlandii.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy wyjaśnić, że wierzytelność jest
    prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja
    przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:

    Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew),
    chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości
    zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
    Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
    szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
    Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia
    wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi
    inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności
    cesjonariusz może dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje
    mu również uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą
    odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw. W zamian za nabywaną
    wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego
    świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu
    nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za
    cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja miała charakter odpłatny).
    Z powyższych przepisów wynika, że przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które następuje na
    podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do
    przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez
    dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa
    własności. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się
    do spełnienia określonego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności (cedenta).
    Spełnienie świadczenia wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Podkreślenia wymaga, że podmiot dokonujący sprzedaży wierzytelności jest zobowiązany
    dokonać analizy rodzaju wierzytelności będących przedmiotem cesji, tj. skutkować oceną,
    czy przedmiotowe transakcje nie dotyczą tzw. wierzytelności trudnych, czyli takich, co do
    których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone. Nabycie bowiem na własne
    ryzyko wierzytelności uznanych za trudne, których cena (niższa od wartości nominalnej)
    odzwierciedla faktyczną, ekonomiczną ich wartość, będzie pozostawało poza zakresem
    podatku od towarów i usług, co potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (wyrok w sprawie C-93/10 GFKL Financial Services).
    W kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości nominalnej
    wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 27 października 2011 r., w
    sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG. W
    powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że „Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77
    /388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
    członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten
    sposób, że podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej
    od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie
    dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem
    stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
    wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość

    owych wierzytelności w chwili sprzedaży”. W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że
    „Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich sprzedaży nie
    stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz odzwierciedla rzeczywistą
    ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży, która jest uzależniona od
    wątpliwych perspektyw na ich spłatę i zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników”.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty.
    Jak wynika z opisu sprawy, że co do zasady, Wierzytelności nabywane w ramach Umowy
    Finansowania nie będą wymagalne w momencie ich nabycia przez S. Staną się one
    wymagalne jakiś czas po ich nabyciu przez S., tj. po tym jak nadejdzie ich termin płatności.
    Zarazem, w myśl Umowy Finansowania sprzedażą, w ramach Transakcji, objęte będą tylko
    te Wierzytelności, które na moment sprzedaży będą spełniać określone kryteria
    kwalifikujące je do objęcia transakcją (tzw. Kwalifikowane Wierzytelności). Zgodnie z
    Umową Finansowania, każda Wierzytelność, aby kwalifikowała się do objęcia sprzedażą
    zgodnie z Umową Finansowania, powinna spełnić kryteria szczegółowo określone w
    Umowie Finansowania, w tym odnoszące się do ryzyka wypłacalności Leasingobiorcy, czy
    ryzyka braku spłaty należności przez Leasingobiorcę.
    Zatem w opisanych okolicznościach nie będzie dochodzić do nabycia wierzytelności tzw.
    „trudnych”.
    Opisane usługi, wykonywane na podstawie Umowy Finansowania, są wykonywane
    odpłatnie, ponieważ jak wyjaśniono, że zgodnie z Umową Finansowania, wartość netto
    Wierzytelności, nabywanych w ramach Transakcji przez S., na podstawie Umowy
    Finansowania w ramach poszczególnych Umów Transakcyjnych, będzie ustalana po jej
    pomniejszeniu o określone koszty poniesione przez X./daną Spółkę X związane z
    zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania danej Instalacji realizowanej dla
    Leasingobiorcy. Wartość netto Wierzytelności mającej być przedmiotem sprzedaży do S.
    będzie pomniejszona o kwotę dyskonta określoną w Umowie Finansowania („Dyskonto”).
    Mechanizm ustalania kwoty Dyskonta został szczegółowo wskazany w Umowie
    Finansowania i co do zasady opiera się na określonej rocznej stopie procentowej, która - w
    zależności od ziszczenia się wskazanych w Umowie Finansowania warunków - może ulec
    odpowiedniemu zwiększeniu lub zmniejszeniu. W konsekwencji, Cena Zakupu, w ramach
    której dochodziło będzie do sprzedaży Wierzytelności przez X/daną Spółkę X na rzecz S. w
    ramach danej Transakcji, będzie dokonywana za cenę sprzedaży niższą od wartości netto
    tych Wierzytelności. Różnica wynikająca z pomniejszenia wartości netto Wierzytelności o
    kwotę Dyskonta, będzie w praktyce stanowiła wynagrodzenie S. za nabywane od X/danej
    Spółki X Wierzytelności na podstawie Umowy Finansowania.
    Wobec powyższego mając na uwadze przedstawiony stan prawny oraz charakter
    opisanych czynności należy uznać, że w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki do
    uznania tych czynności za świadczenie usług. W przedmiotowej sprawie beneficjentem
    świadczenia jest podmiot Polski (X sp. z o.o./dana Spółka X), od którego kupujący –
    podmiot z Irlandii, zobowiązuje się na podstawie Umowy Finansowania wykonać
    czynności zmierzające do nabycia wierzytelności za cenę nabycia obliczoną jako różnica
    wynikająca z pomniejszenia wartości netto Wierzytelności o kwotę Dyskonta, będzie w
    praktyce stanowiła wynagrodzenie S. za nabywane od X/danej Spółki X Wierzytelności na
    podstawie Umowy Finansowania.
    Zatem pomiędzy stronami zaistnieje stosunek prawny – zawierana będzie Umowa, a
    czynności wykonywane na podstawie ww. Umowy będą dokonane odpłatnie.
    Z uwagi na fakt, że usługodawca (Państwo) jest podmiotem posiadającym siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium Irlandii a usługobiorca (X z o.o./dana Spółka X),
    jest podmiotem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski, to
    w takiej sytuacji będzie mieć zastosowanie przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT,
    zgodnie z którym:

    Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące
    warunki:
    a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
    przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany
    zgodnie z art. 96 ust. 4,
    b) usługobiorcą jest w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o
    którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art.
    15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Powiązanie tego mechanizmu z
    regulacjami w zakresie określenia miejsca świadczenia usług ma na celu opodatkowanie
    usług w miejscu ich „konsumpcji”.
    Wobec powyższego podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku z tytułu nabycia
    usług od Państwa (podmiotu z Irlandii S.) jest X sp. z o.o./dana Spółka X, jako usługobiorca,
    w mechanizmie odwrotnego obciążenia, tzw. „importu usług”.
    X/dana Spółka X, nabywając usługę od kontrahenta posiadającego siedzibę działalności
    gospodarczej na terytorium Irlandii, staje się podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia
    podatku VAT z tytułu importu usług w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy.
    Ponadto w przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku
    od towarów i usług, jest również określenie miejsca świadczenia danej usługi.
    Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać
    będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Wskazać należy, że miejsce świadczenia to miejsce opodatkowania danej czynności.
    Zatem, jego określenie ma istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia państwa, w
    którym powstanie obowiązek podatkowy z tytułu danej czynności.
    Regulacje prawne w zakresie określania miejsca świadczenia usług, zostały zawarte w
    ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy
    świadczeniu usług”.
    W myśl art. 28a ustawy:
    1). Ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
    a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art.
    15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel
    czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
    b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana
    lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
    za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5
    ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz
    usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
    Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej.
    Powołaną powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz
    podatnika, a przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad
    ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Jak wynika z okoliczności sprawy usługodawcą w omawianej sprawie są Państwo – S. (S.)
    czyli podmiot z siedzibą Irlandii, bowiem Państwo (S.) nabędą na podstawie Umowy
    Finansowania wierzytelności wynikające z Umowy Projektowej („Wierzytelności”) za cenę
    nabycia obliczoną jako wartość nominalna Wierzytelności pomniejszona o obowiązującą
    stopę dyskontową („Cena Zakupu”).
    Państwo jako Usługodawca - podmiot S. (S.), który nabywa wierzytelności w ramach
    Umowy Finansowania, nie posiada w Polsce siedziby ani zakładu w rozumieniu właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie posiada również w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. S. jest zarejestrowanym podatnikiem VAT
    w Irlandii oraz nie jest zarejestrowany dla celów podatku VAT w Polsce.
    Jednocześnie usługobiorca – X /dana Spółka X, który przenosi wierzytelności w ramach
    Umowy Finansowania, na rzecz (S.), prowadzi działalność w formie spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i jest polskim rezydentem podatkowym oraz jest
    zarejestrowana jako czynny podatnika VAT w Polsce. X/dana Spółka X nie posiada siedziby
    działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Irlandii. X/dana Spółka X nie jest zarejestrowana dla celów podatku od wartości
    dodanej na terytorium Irlandii.
    Skoro zatem Państwo – S. (S.) jako usługodawca będą dokonywać czynności na podstawie
    Umowy Finansowania na rzecz podmiotu polskiego tj. na rzecz X sp. z o.o./danej Spółki, to
    czynności te wykonywane na podstawie ww. Umowy Finansowania będą podlegać
    opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy tj. X sp. z o.o.,
    czyli zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy będą podlegać opodatkowaniu na terytorium Polski.
    Zatem nabycie przez X sp. z o.o./daną Spółkę X, usług wykonywanych na podstawie
    Umowy Finansowania przez Państwa (podmiot z siedzibą w Irlandii) stanowi dla X sp. z o.o.
    /danej Spółki X, import usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy, tym samym X sp. z o.o.
    /dana Spółka X, będzie zobowiązana, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy,
    opodatkować ww. usługę stosownie do art. 28a ust. 1 ustawy, na terytorium Polski.
    Wobec tego Państwo – S. - jako usługodawca nie będą zobowiązani do rozliczenia w Polsce
    podatku VAT w ramach tzw. „importu usług”.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług, tj. w kwestii
    objętej pytaniem nr 1, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja niniejsza rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług (w
    zakresie pytania nr 1), kwestie dotyczące podatku od czynności cywilnoprawnych i
    podatku dochodowego od osób prawnych (pytania nr 2 i nr 3) będą przedmiotem
    odrębnych rozstrzygnięć.
    Z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego –
    zaznacza się, iż rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej interpretacji indywidualnej dotyczy
    jedynie Państwa, natomiast interpretacja ta nie wywołuje skutków prawnych dla
    usługobiorcy (tj. X/danej Spółki X).
    Tutejszy organ wskazuje, że wydana interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie objętym
    Państwa pytaniem, natomiast inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, nie podlegają ocenie.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.