Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.576.2025.4.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Określenie okresu rozliczeniowego, w którym Spółka powinna
ująć dla celów podatku VAT faktury korygujące „in plus”.
Słowa kluczowe: cena-podwyższenie ceny
faktura-faktura korygująca
korekta-korekta podatku należnego
zobowiązanie-przedawnienie zobowiązania podatkowego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Zwiększenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 17
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy określenia okresu rozliczeniowego, w którym Spółka powinna
    ująć dla celów podatku VAT faktury korygujące „in plus”.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką polskiego prawa handlowego
    i polskim rezydentem podatkowym, podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania w
    Polsce zgodnie z ustawą o CIT oraz zarejestrowaną dla celów podatku od towarów i usług
    (VAT). Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
    W ramach działalności Spółka m.in. świadczy usługi wsparcia sprzedaży i marketingu na
    rzecz B. B.V z siedzibą w Holandii, prowadzącej również działalność w Polsce poprzez
    zarejestrowany oddział (dalej: „B.”), stanowiący polski zakład podatkowy w rozumieniu
    ustawy o CIT. B. jest czynnym podatnikiem VAT w Polsce (posiada polski NIP) i dysponuje
    w Polsce stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej. B. specjalizuje się w
    produkcji, sprzedaży oraz dystrybucji (...) oraz innych mrożonych produktów spożywczych
    (dalej: „Produkty”) na całym świecie, w tym na terytorium Polski. Spółka i B. są podmiotami
    powiązanymi w zrozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.
    Na mocy zawartej pomiędzy B. a Wnioskodawcą umowy wsparcia sprzedaży i marketingu
    (dalej: „Umowa”), Spółka świadczy na rzecz B. szereg kompleksowych usług o charakterze
    przygotowawczym i pomocniczym w procesie sprzedaży Produktów B. Do podstawowych
    zadań Spółki należą w szczególności: organizacja i realizacja działań promocyjnych,
    marketingowych i reklamowych dotyczących Produktów B., wsparcie logistyczne i
    administracyjne sprzedaży, zarządzanie kanałami sprzedaży, analiza rynku oraz
    zarządzanie relacjami z kluczowymi klientami i dystrybutorami B. Pracownicy Spółki
    utrzymują i rozwijają kontakty z obecnymi oraz potencjalnymi klientami B., dbając o dobre
    relacje handlowe i pełne informowanie ich o Produktach B..
    W ramach powyższej współpracy Spółka ponosi znaczne koszty operacyjne związane ze
    świadczeniem usług wsparcia sprzedaży. Są to przede wszystkim koszty zatrudnienia
    personelu sprzedażowego, marketingowego i administracyjnego, koszty najmu i
    utrzymania powierzchni biurowych, wydatki na usługi księgowe, doradcze i marketingowe,
    wsparcie technologiczne oraz inne koszty operacyjne niezbędne do świadczenia usług
    wsparcia w dystrybucji Produktów B. w Polsce.

    Historyczne rozliczenia pomiędzy Spółką a B. odbywały się w modelu „kosztowym”. Spółka
    refakturowała na B. wszystkie poniesione koszty operacyjne powiększone o uzgodnioną
    rynkową marżę. Rozliczenia te były dokumentowane fakturami sprzedażowymi z
    wykazaną kwotą VAT, wystawianymi za kolejne okresy rozliczeniowe trwające po 4
    tygodnie. Każda faktura obejmowała należne wynagrodzenie za dany okres (4 tygodnie) z
    tytułu usług wsparcia sprzedaży i marketingu.
    Dodatkowo, po upływie trzech albo czterech takich okresów, Spółka dokonywała korekty
    rozliczeń celem uwzględnienia rzeczywiście poniesionych kosztów i wystawiała fakturę
    korygującą typu „True Up” lub „True Down”. Faktura typu True Up zwiększała
    wynagrodzenie (tj. podstawę opodatkowania VAT) za dany okres, jeśli okazało się, że
    rzeczywiste koszty Spółki były wyższe od wcześniej zafakturowanych. Analogicznie, faktura
    typu True Down zmniejszała wynagrodzenie (podstawę opodatkowania) w sytuacji, gdy
    rzeczywiste koszty były niższe od ujętych w fakturach pierwotnych. Spółka ujmowała te
    korekty na bieżąco – w rozliczeniu za okres, w którym faktura korygująca została
    wystawiona. Ponadto, po zakończeniu roku kalendarzowego, Spółka sporządzała roczną
    korektę kosztową, obejmującą pełen rok rozliczeniowy. Korekta roczna również
    dokumentowana była fakturą korygującą i ujmowana w okresie, którego dotyczyła.
    Grupa C, po przeprowadzeniu wewnętrznych analiz, postanowiła zmienić model kalkulacji
    wynagrodzenia należnego Spółce od B. Celem zmiany jest lepsze odzwierciedlenie roli i
    zaangażowania Spółki w proces sprzedaży Produktów B. na rynku polskim. Zgodnie z
    podjętą decyzją o wdrożeniu nowego modelu kalkulacji wynagrodzenia, Spółka i B. w 2025
    r. zawarły nową Umowę, zgodnie z którą wynagrodzenie należne Spółce będzie składać się
    z dwóch elementów:
        Opłaty za pozostałe usługi wsparcia – odpowiadającej kosztom ponoszonym przez
        Spółkę w związku z realizacją działań marketingowych, promocyjnych,
        administracyjnych oraz innych na rzecz B., powiększonym o uzgodnioną rynkową
        marżę zysku. Zakres tych usług nie obejmuje działań sprzedażowych bezpośrednio
        związanych z polskim rynkiem.
        Opłaty za Wsparcie Sprzedaży – kalkulowanej jako procent od sprzedaży netto
        Produktów B. na rynku polskim, przy czym do tak ustalonej wartości dodawane jest
        wynagrodzenie równe kosztom ponoszonym przez Spółkę w związku z jej
        aktywnością sprzedażową na rynku krajowym.
    Jeśli chodzi o aspekty administracyjne, w praktyce wdrożenie nowego modelu będzie
    wiązało się wyłącznie ze zmianą sposobu rozliczeń pomiędzy Spółką a B. – sposób
    fakturowania pozostanie bez zmian i będzie identyczny jak dotychczas. Faktury
    dokumentujące wynagrodzenie nadal będą wystawiane za czterotygodniowe okresy
    rozliczeniowe, w terminie siedmiu dni od zakończenia każdego okresu, za usługi
    świadczone w tym czasie. Pierwszy okres rozliczeniowy może obejmować mniej lub więcej
    niż cztery tygodnie, ponieważ zawsze rozpoczyna się 1 stycznia. Analogicznie, ostatni
    okres w roku może obejmować mniej lub więcej niż cztery tygodnie, ponieważ zawsze
    kończy się 31 grudnia.
    Tak, jak dotychczas, po zakończeniu 3 albo czterech okresów rozliczeniowych (tj. po
    okresach 3, 6, 9 i 13) Spółka przeprowadzi weryfikację oraz ponowne przeliczenie
    rzeczywistych kosztów poniesionych oraz przychodów ze sprzedaży Produktów w danym
    okresie. Jeżeli okaże się, że pierwotnie zafakturowane wynagrodzenie różni się od
    należnego, wystawiona zostanie odpowiednia faktura korygująca. Planowane zasady
    wystawiania korekt w nowym modelu są analogiczne do dotychczasowych praktyk:

        Faktura korygująca „in plus” – wystawiana w przypadku, gdy suma wynagrodzenia
        pierwotnie zafakturowanego za dany okres okaże się niższa niż należna. Taka
        korekta zwiększy podstawę opodatkowania VAT (i podatek należny) po stronie
        Spółki za dany okres.
        Faktura korygująca „in minus” – wystawiana w przypadku, gdy wynagrodzenie
        pierwotnie zafakturowane było wyższe niż należne. Taka korekta zmniejszy
        podstawę opodatkowania (oraz kwotę podatku należnego) po stronie Spółki.
    Grupa C uznała, że dotychczasowy model rozliczeń – oparty wyłącznie na refakturowaniu
    kosztów z marżą – nie odzwierciedlał w pełni rzeczywistego wkładu Spółki w proces
    sprzedażowy. W trakcie współpracy zakres wsparcia okazał się istotnie szerszy niż
    zakładano przy zawieraniu Umowy. Ze względu na dynamiczne otoczenie rynkowe oraz
    specyfikę relacji między stronami, Spółka musiała elastycznie dostosować się do potrzeb
    B., co przełożyło się na różnice między faktycznie realizowanymi a pierwotnie
    planowanymi zadaniami. W związku z tym podjęto decyzję, że zmiana modelu zostanie
    zastosowana również wstecznie (retroaktywnie) począwszy od roku 2019 (tj.
    Wnioskodawca planuje zawrzeć umowę z B. potwierdzającą, że wyżej opisane warunki
    powinny mieć zastosowanie począwszy od 2019 r.). Wiąże się to z koniecznością
    skorygowania rozliczeń Spółki zarówno z perspektywy CIT, jak i VAT.
    W opisanych transakcjach zrealizowanych pomiędzy Spółką a B. na podstawie Umowy
    ustalane są warunki, które ustaliłyby ze sobą podmioty niepowiązane (na zasadzie ceny
    rynkowej). Warunki te były spełnione w trakcie wszystkich lat podatkowych 2019-2025 (w
    ramach starego modelu) i będą spełnione także w ramach nowego modelu rozliczeń;
    Spółka podkreśla, że zmiana modelu rozliczeń nie wynika z konieczności dostosowania
    cen transferowych do wysokości zgodnej z zasadą ceny rynkowej.
    Spółka wskazuje, iż istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych z
    państwem, w którym podmiot powiązany B. ma siedzibę, tj. z Holandią. Jest to Konwencja
    między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodów, podpisana w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., zmieniona Protokołem między
    Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie ww. Konwencji, z dnia 29
    października 2020 r.
    Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowego sposobu rozliczenia
    zwiększających faktur, które zostaną wystawione w związku ze zmianą modelu rozliczeń
    pomiędzy Spółką a B., w szczególności w odniesieniu do okresów historycznych (od 2019
    r.). Spółka wskazuje, że przyczyna wystawienia przedmiotowych korekt powstaje dopiero
    po dokonaniu świadczonych usług i po wystawieniu faktur pierwotnych, a w szczególności
    – po podjęciu decyzji wewnątrz Grupy C o zmianie zasad kalkulacji wynagrodzenia,
    podpisaniu nowej Umowy oraz wystawieniu faktur korygujących.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
    Czy Spółka jest uprawniona do ujęcia zwiększających faktur korygujących wystawianych w
    związku ze zmianą modelu rozliczeń z B., w bieżących okresach rozliczeniowych (tj. w
    okresie wystawienia korekt) bez konieczności korygowania deklaracji VAT za okresy, w
    których wystawiono faktury pierwotne (tj. za lata 2019-2025)? (pytanie nr 1 wniosku)
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w związku ze zmianą modelu kalkulacji wynagrodzenia
    uzgodnioną z kontrahentem po wykonaniu świadczeń (tj. po dokonaniu sprzedaży),
    wystawione faktury korygujące zwiększające podstawę opodatkowania – powinny być
    ujęte w rozliczeniu VAT na bieżąco, tj. w okresie ich wystawienia. Spółka nie jest
    zobowiązana do dokonywania korekt deklaracji VAT za lata 2019-2025, ponieważ faktury

    pierwotne zostały wystawione prawidłowo zgodnie z obowiązującymi w tamtym czasie
    warunkami współpracy, a przyczyna korekty powstała dopiero w okresie późniejszym.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Podstawa prawna i istota faktur korygujących
    Zgodnie z art. 5 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów
    i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, import i eksport towarów, a także
    transakcje wewnątrzwspólnotowe (nabycia i dostawy).
    Z kolei zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem
    ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Podstawa opodatkowania, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy o VAT podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
        jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, o których mowa w ust. 1.
    W praktyce gospodarczej występują sytuacje, w których – już po wystawieniu faktury
    pierwotnej – pojawiają się okoliczności wpływające na jej treść. Może to dotyczyć m.in.
    zmiany kalkulacji wynagrodzenia, udzielenia rabatu, zwrotu towaru, zmiany ceny czy
    ujawnienia błędów zawartych na fakturze. W takich przypadkach przepisy ustawy o VAT
    przewidują możliwość wystawienia faktury korygującej, której celem jest dostosowanie
    dokumentu sprzedaży do rzeczywistego przebiegu zdarzenia gospodarczego oraz
    zapewnienie zgodności rozliczeń podatkowych ze stanem faktycznym.
    I tak, zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, faktura korygująca może zostać wystawiona
    w przypadku, gdy:
        podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
        dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
        dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust.
        1 pkt 4,
        stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury.
    Z powyższych przepisów wynika, że faktura korygująca służy do prawidłowego
    dokumentowania wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym, poprzez
    skorygowanie danych zawartych w transakcji. W systemie VAT faktura korygująca ma taką
    samą moc dowodową jak faktura wystawiona pierwotnie.

    Faktury korygujące można zasadniczo podzielić na dwie grupy:
        faktury korygujące „in minus”, które skutkują obniżeniem podstawy opodatkowania
        faktury korygujące „in plus”, które powodują jej zwiększenie.
    Faktury korygujące można klasyfikować także ze względu na przyczynę ich wystawienia. W
    przypadku korekt zwiększających podstawę opodatkowania (tzw. korekt „in plus”)
    zastosowanie znajduje art. 29a ust. 17 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli
    podstawa opodatkowania ulega zwiększeniu, korekty dokonuje się w rozliczeniu za okres
    rozliczeniowy, w którym wystąpiła przyczyna tej zmiany – a w konsekwencji, również
    zwiększenia podatku należnego.
    W praktyce występują dwa zasadnicze warianty korekt zwiększających:
        korekta spowodowana błędem pierwotnym – czyli sytuacja, w której w momencie
        wystawienia faktury pierwotnej popełniono błąd, np. zastosowano błędną stawkę
        VAT. W takim przypadku korekta „in plus” powinna zostać rozliczona wstecznie, tj.
        w deklaracji za okres, w którym ujęto pierwotną fakturę. Wynika to z faktu, że
        zobowiązanie podatkowe zostało nieprawidłowo określone już na etapie
        pierwotnego rozliczenia.
        korekta z przyczyn wtórnych – czyli wynikająca z okoliczności, które zaistniały już po
        dokonaniu sprzedaży i nie istniały ani nie były możliwe do przewidzenia w
        momencie wystawienia faktury pierwotnej. Przykładem może być późniejsze
        uzgodnienie podwyższenia wynagrodzenia. W takim przypadku korekta powinna
        zostać rozliczona na bieżąco – tj. w okresie, w którym wystawiono fakturę
        korygującą. W momencie sprzedaży pierwotnie wykazany podatek należny był
        prawidłowy, a dopiero późniejsze zdarzenie gospodarcze uzasadniło zmianę.
    Zatem ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że w przypadku wtórnych przyczyn
    zwiększenia podstawy opodatkowania nie ma obowiązku korygowania wstecznego –
    rozliczenia dokonuje się w okresie wystawienia faktury korygującej.
    Powyższe zasady znajdują potwierdzenie również w Objaśnieniach podatkowych z dnia 23
    kwietnia 2021 r. dotyczących pakietu rozwiązań „Slim VAT” oraz wybranych rozwiązań
    doprecyzowujących niektóre konstrukcje VAT, wprowadzonych ustawą z dnia 27 listopada
    2020 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.
    U. poz. 2419; dalej: „Objaśnienia”).
    Zgodnie z Objaśnieniami (pkt. 1.3.1.):
    „W zależności od przyczyny korekty, tj. momentu, w którym zaistniała przyczyna
    zwiększenia podstawy opodatkowania, podatnik jest zobowiązany do korekty podstawy
    opodatkowania w rozliczeniu za okres, w którym ta przyczyna zaistniała. (...)”
    Ministerstwo Finansów wprost wskazuje, że:
        w przypadku korekt „in plus” z przyczyn następczych, tj. powstałych po dokonaniu
        sprzedaży, zwiększenie podstawy opodatkowania należy wykazać w rozliczeniu
        bieżącym – tj. w okresie, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające korektę;

        natomiast w przypadku, gdy przyczyna korekty istniała już w momencie
        wystawienia faktury pierwotnej (np. błąd w wycenie, niewłaściwa stawka VAT),
        obowiązek korekty powstaje wstecznie, tj. w rozliczeniu za okres, w którym powstał
        obowiązek podatkowy z tytułu dokonanej dostawy towarów lub świadczenia usług.
    Objaśnienia zawierają także praktyczne przykłady ilustrujące omawiane zasady.
    Szczególnie istotny dla niniejszej sprawy wydaje się Przykład 2, który w ocenie
    Wnioskodawcy jest zbliżony do opisywanego stanu faktycznego:
    „Podatnik C wystawia na rzecz podatnika D fakturę dokumentującą świadczenie usług
    marketingowych za luty 2021 r. (...) Po trzech miesiącach podatnik C oraz podatnik D na
    nowo ustalili, że w związku z doskonałą współpracą skutkującą znacznym wzrostem
    sprzedaży u podatnika D wartość świadczonych usług marketingowych od lutego zostanie
    zwiększona o 10% (zawarto aneks do umowy). Podatnik C w związku z podjętymi
    ustaleniami w maju 2021 r. wystawił fakturę korygującą zwiększającą wartość sprzedaży.
    Mając na uwadze, że korekta jest spowodowana przyczyną „następczą” (przyczyną będą
    nowe ustalenia stron dokonane w maju 2021 r.) – obowiązek rozliczenia wystawionej
    faktury korygującej powstaje w rozliczeniu za okres, w którym powstała przyczyna korekty.
    W konsekwencji, podatnik C w takiej sytuacji nie będzie miał obowiązku rozliczać faktury
    korygującej w miesiącu, w którym wykazał pierwotny obowiązek podatkowy. Podatnik C
    będzie zobowiązany rozliczyć wystawioną fakturę korygującą do faktury pierwotnej in plus
    w deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym powstała przyczyna
    korekty (rozliczenie za maj 2021 r.).”
    W świetle tego przykładu, Ministerstwo Finansów wyraźnie uznaje, że korekty wynikające z
    nowych ustaleń lub zdarzeń powstałych po transakcji (czyli o charakterze wtórnym)
    powinny być rozliczane na bieżąco.
    Podobne podejście prezentuje również praktyka podatkowa, przykładowo, Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 30 maja 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.533.2018.10.MC, wskazał, że jeśli faktura korygująca jest wystawiana z przyczyn,
    które nie istniały w momencie wystawienia faktury pierwotnej i nie wynikają z błędu, to
    korekta powinna zostać ujęta w rozliczeniu za okres, w którym powstała owa przyczyna.
    Innymi słowy – obowiązek podatkowy powinien zostać „dopasowany” do nowego
    momentu zdarzenia, a nie rozliczany poprzez korektę historycznego zobowiązania, które
    było poprawnie określone w chwili jego powstania.
    Dodatkowo, analogiczne podejście zostało ugruntowane w orzecznictwie. Przykładowo
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2014 r. o sygn. I FSK 1710/12
    podkreślił, że:
    „Jeżeli natomiast wystawienie faktury korygującej podatek należny jest efektem zdarzenia,
    które wystąpiło po upływie danego okresu rozliczeniowego, np. podniesienie ceny w
    następnym miesiącu, dokonana korekta powinna zostać uwzględniona w rozliczeniu za
    miesiąc, w którym to zdarzenie nastąpiło. Pierwotne bowiem zobowiązanie podatkowe, w
    momencie powstania obowiązku podatkowego ukonstytuowało się w prawidłowej
    wielkości, a jego zwiększenie następuje w takim przypadku w następstwie zdarzenia
    zaistniałego już po powstaniu obowiązku podatkowego, modyfikującego wielkość tegoż
    zobowiązania w momencie jego zaistnienia. Skoro zatem zdarzenie to miało miejsce po
    powstaniu już obowiązku podatkowego, nie ma podstaw do wykazywania jego skutków w
    okresie powstania tego obowiązku, lecz w okresie, w którym zdarzenie to zaistniało,
    kształtując wielkość zobowiązania podatkowego w nowej wysokości.”
    Takie podejście chroni spójność systemu VAT i eliminuje potrzebę nieuzasadnionego
    cofania się do przeszłych deklaracji, w sytuacjach, gdy faktura pierwotna prawidłowo
    odzwierciedlała stan faktyczny w dacie jej wystawienia.

    W świetle powyższego zarówno literalna treść art. 29a ust. 17 ustawy o VAT, jak i
    stanowisko Ministerstwa Finansów oraz organów podatkowych i sądów
    administracyjnych, jednoznacznie potwierdzają, że w przypadku korekt „in plus”
    wynikających z okoliczności następczych, podatnik powinien rozliczyć korektę w okresie
    powstania przyczyny, a nie wstecznie.
    Analiza stanu faktycznego w kontekście przepisów prawa i stanowisk interpretacyjnych
    Jak wynika z powyższego, kluczowym elementem analizy jest ustalenie momentu
    powstania przyczyny korekty. Zarówno organy podatkowe w interpretacjach, jak i
    Ministerstwo Finansów w Objaśnieniach, jednoznacznie podkreślają konieczność
    zbadania, czy przyczyna korekty istniała już w chwili sprzedaży, czy też ujawniła się
    dopiero później.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego, należy wskazać, że w ocenie
    Wnioskodawcy korekty faktur planowane przez Spółkę, związane ze zmianą modelu
    rozliczeń z B., powinny zostać rozliczone na bieżąco, tj. w okresie, w którym zostanie
    podpisana nowa umowa potwierdzająca zmianę warunków rozliczeń (również za okresy
    przeszłe) oraz w którym wystawione zostaną faktury korygujące.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że kluczowe z punktu widzenia momentu
    rozliczenia korekty dla celów VAT jest ustalenie charakteru jej przyczyny. Jak wskazano w
    opisie stanu faktycznego, Grupa C podjęła decyzję o zmianie modelu wynagradzania
    Spółki. W ramach nowego podejścia, Spółka i B. zawarły nową umowę, która przewiduje,
    że wynagrodzenie Spółki składa się z dwóch odrębnych komponentów: opłacie za usługi
    wsparcia, kalkulowanej na podstawie kosztów powiększonych o marżę, oraz opłacie za
    wsparcie sprzedaży, stanowiącej procent od wartości netto sprzedaży na rynku polskim,
    powiększonej o zwrot kosztów operacyjnych.
    Zmiana ta, w porównaniu do dotychczasowego modelu koszt plus marża, stanowi
    podstawę do rozliczenia korekty. Grupa C uznała bowiem, iż dotychczasowy model
    rozliczeń nie odzwierciedlał w pełni wkładu Spółki w proces sprzedażowy. Decyzja ta
    została podjęta w 2025 roku i odnosi się do okresów rozpoczynających się od 2019 roku,
    czyli po wykonaniu usług w latach 2019–2025. W momencie świadczenia usług i
    wystawiania faktur pierwotnych obowiązywały ustalone wcześniej zasady rozliczeń (koszt
    plus marża), które Spółka prawidłowo stosowała, wystawiając faktury odzwierciedlające
    należne wynagrodzenie według ówcześnie obowiązującego modelu. Pierwotne faktury
    były zatem prawidłowe i kompletne – nie zawierały błędów ani pominięć. Dopiero później,
    z przyczyn biznesowych, Grupa C podjęła decyzję o zmianie formuły wynagradzania ze
    skutkiem wstecznym. Taka decyzja – formalizowana nową umową – stanowi nową
    okoliczność gospodarczą, która zaistniała już po dokonaniu sprzedaży. Nie istniała ona i
    nie mogła być przewidziana w okresach 2019-2025, kiedy to usługi były rozliczane na
    podstawie wcześniejszych ustaleń. Mamy tu więc do czynienia z klasyczną przyczyną
    korekty o charakterze następczym (wtórnym), w rozumieniu art. 29a ust. 17 ustawy o VAT.
    To późniejsze zdarzenie – w postaci nowej umowy zmieniającej dotychczasowe warunki
    rozliczeń – skutkuje koniecznością zmiany podstawy opodatkowania za wcześniejsze
    okresy, jednak w związku z następczym charakterem zmiany, w ocenie Wnioskodawcy
    korekta powinna zostać rozliczona „na bieżąco”.
    Warto w tym momencie wskazać, że w tego rodzaju sytuacjach – tj. gdy strony zawierają
    umowę lub aneks zwiększający wynagrodzenie ze skutkiem wstecznym – organy
    podatkowe konsekwentnie potwierdzają, że korekta powinna zostać rozliczona w dacie
    wystawienia faktury korygującej, bez obowiązku korygowania deklaracji za przeszłe
    okresy. Potwierdza to m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 23 marca 2022 r., znak: 0111-KDIB3-1.4012.835.2021.1.KO. W
    interpretacji tej wskazano jednoznacznie, że podpisanie aneksów zwiększających cenę z
    mocą wsteczną oznacza, iż przyczyna korekty powstaje w momencie zawarcia aneksu, a
    faktura korygująca powinna zostać rozliczona w okresie jej wystawienia – czyli w

    momencie, w którym strony zgodnie ustaliły nowe warunki wynagrodzenia. W
    konsekwencji, w sytuacji, gdy podatnik podpisuje zobowiązanie podwyższające należne
    wynagrodzenie dopiero po upływie pierwotnego okresu rozliczeniowego, wystawione z
    tego tytułu faktury korygujące in plus powinny zostać ujęte w ewidencji oraz deklaracji VAT
    za bieżący okres – to jest za okres, w którym powstała przyczyna korekty.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka ma prawo ujmować faktury korygujące
    wystawione w związku ze zmianą modelu rozliczeń na bieżąco, w okresie ich wystawienia,
    bez konieczności korygowania deklaracji VAT za lata 2019-2025. Stanowisko to znajduje
    solidne oparcie zarówno w obowiązujących przepisach ustawy o VAT (art. 29a ust. 17
    ustawy o VAT w zw. z art. 106j) jak i oficjalnych Objaśnieniach podatkowych oraz
    interpretacjach indywidualnych i orzecznictwie sądów administracyjnych. Korekty
    dokonywane przez Spółkę będą wynikały z nowej okoliczności – zgodnie z powyżej
    przedstawionymi zasadami – i nie będą miały na celu poprawienia błędów w fakturach
    pierwotnych, które były zgodne ze stanem faktycznym znanym w chwili ich wystawienia.
    Takie podejście nie tylko znajduje uzasadnienie prawne, ale również zapewnia spójność i
    rzetelność rozliczeń podatkowych Spółki, bez naruszania zasady prawidłowości uprzednio
    złożonych deklaracji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego
    (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług lub też otrzymania zaliczki) i
    nierozerwalnie związana jest z powstaniem obowiązku podatkowego. Wystawienie faktury
    należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu
    podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
    W praktyce zdarzają się jednakże sytuacje, gdy po wystawieniu faktury następują
    zdarzenia gospodarcze mające wpływ na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera

    błędy. W takiej sytuacji ustawodawca wskazuje na możliwość skorygowania takiej faktury
    poprzez wystawienie faktury korygującej.
    Stosownie do art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
        ust. 1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      – podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Z powyższego wynika, że faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur. Celem ich
    wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego
    rzeczywistości. Wystawia się je w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży
    w danym okresie rozliczeniowym.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
        sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, o których mowa w ust. 1.
    W myśl art. 29a ust. 13 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy
      opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z
      wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
      wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika
      dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki
      obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
      określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
      zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w
      którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji,
      o której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje
      za okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Stosownie do art. 29a ust. 14 ustawy:
      Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie
      podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano
      kwotę podatku wyższą niż należna.

    W świetle art. 29a ust. 17 ustawy:
      W przypadku gdy podstawa opodatkowania uległa zwiększeniu, korekty tej podstawy
      dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna
      zwiększenia podstawy opodatkowania.
    Faktury korygujące można generalnie podzielić na te, które powodują zmniejszenie
    podstawy opodatkowania (tzw. faktury korygujące „in minus”) oraz te, które wywołują
    skutki odwrotne, tj. w wyniku ich wystawienia wartość podstawy opodatkowania ulega
    podwyższeniu (tzw. faktury korygujące „in plus”). W ramach powyższego rozróżnienia
    można również dokonać podziału tychże faktur ze względu na powód ich wystawienia:
        jeżeli korekta spowodowana jest przyczynami powstałymi już w momencie
        wystawienia faktury pierwotnej, to powinna ona zostać rozliczona w deklaracji
        podatkowej za okres, w którym została wykazana faktura pierwotna;
        w sytuacji gdy korekta jest spowodowana przyczynami zaistniałymi po dokonaniu
        sprzedaży (przykładowo zaistniały nowe okoliczności transakcji skutkujące
        zwiększeniem podstawy opodatkowania), korekta powinna być dokonana w
        deklaracji podatkowej za miesiąc, w którym wystawiono fakturę korygującą. Taki
        przypadek będzie miał miejsce, gdy w fakturze pierwotnej podatek należny został
        wykazany w prawidłowej wysokości, natomiast przyczyna korekty powstała później i
        nie była możliwa do przewidzenia w momencie wystawienia faktury pierwotnej;
        późniejsze wykrycie błędu w fakturze pierwotnej stanowi przyczynę zwiększenia
        podstawy opodatkowania rozliczanej w deklaracji podatkowej za okres, w którym
        została wykazana faktura pierwotna.
    Z powołanych wyżej przepisów ustawy dotyczących faktur korygujących wynika, że jeżeli
    po wystawieniu faktury, wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury
    lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik, wystawia w takim
    przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia
    pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury,
    również gdy dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, udzielono rabatu, bądź
    upustów i obniżek cen.
    Zatem, co do zasady, korygowanie pierwotnie wystawionej faktury, z przyczyn wskazanych
    wyżej, powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura
    korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z
    rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego
    dokumentu.
    Tym samym, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby
    dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.
    Z okoliczności sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności m.in. świadczą
    Państwo usługi wsparcia sprzedaży i marketingu na rzecz B. B.V z siedzibą w Holandii,
    prowadzącej również działalność w Polsce poprzez zarejestrowany oddział („B.”),
    stanowiący polski zakład podatkowy w rozumieniu ustawy o CIT. B. jest czynnym
    podatnikiem VAT w Polsce (posiada polski NIP) i dysponuje w Polsce stałym miejscem
    prowadzenia działalności gospodarczej. B. specjalizuje się w produkcji, sprzedaży oraz
    dystrybucji (...) oraz innych mrożonych produktów spożywczych („Produkty”) na całym
    świecie, w tym na terytorium Polski. Spółka i B. są podmiotami powiązanymi w rozumieniu
    art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.

    Na mocy zawartej umowy wsparcia sprzedaży i marketingu ( „Umowa”), Spółka świadczy
    na rzecz B. szereg kompleksowych usług o charakterze przygotowawczym i pomocniczym
    w procesie sprzedaży Produktów B.
    W ramach powyższej współpracy Spółka ponosi znaczne koszty operacyjne związane ze
    świadczeniem usług wsparcia sprzedaży. Są to przede wszystkim koszty zatrudnienia
    personelu sprzedażowego, marketingowego i administracyjnego, koszty najmu i
    utrzymania powierzchni biurowych, wydatki na usługi księgowe, doradcze i marketingowe,
    wsparcie technologiczne oraz inne koszty operacyjne niezbędne do świadczenia usług
    wsparcia w dystrybucji Produktów B. w Polsce.
    Historyczne rozliczenia pomiędzy Spółka a B. odbywały się w modelu „kosztowym”. Spółka
    refakturowała na B. wszystkie poniesione koszty operacyjne powiększone o uzgodnioną
    rynkową marżę. Rozliczenia te były dokumentowane fakturami sprzedażowymi z
    wykazaną kwotą VAT, wystawianymi za kolejne okresy rozliczeniowe trwające po 4
    tygodnie. Każda faktura obejmowała należne wynagrodzenie za dany okres (4 tygodnie) z
    tytułu usług wsparcia sprzedaży i marketingu.
    Dodatkowo, po upływie trzech albo czterech takich okresów, Spółka dokonywała korekty
    rozliczeń celem uwzględnienia rzeczywistych poniesionych kosztów i wystawiała fakturę
    korygującą typu „True Up” lub „True Down”. Faktura typu True Up zwiększała
    wynagrodzenie (tj. podstawę opodatkowania VAT) za dany okres, jeśli okazało się, że
    rzeczywiste koszty Spółki były wyższe od wcześniej zafakturowanych. Analogicznie, faktura
    typu True Down zmniejszała wynagrodzenie (podstawę opodatkowania) w sytuacji, gdy
    rzeczywiste koszty były niższe od ujętych w fakturach pierwotnych. Spółka ujmowała te
    korekty na bieżąco – w rozliczeniu za okres, w którym faktura korygująca została
    wystawiona. Ponadto, po zakończeniu roku kalendarzowego Spółka sporządzała roczną
    korektę kosztową, obejmującą pełen rok rozliczeniowy. Korekta roczna również
    dokumentowana była fakturą korygującą i ujmowana w okresie, którego dotyczyła.
    Grupa C, po przeprowadzeniu wewnętrznych analiz, postanowiła zmienić model kalkulacji
    wynagrodzenia należnego Spółce od B. Celem zmiany jest lepsze odzwierciedlenie roli i
    zaangażowania Spółki w proces sprzedaży Produktów B. na rynku polskim. Zgodnie z
    podjętą decyzją o wdrożeniu nowego modelu kalkulacji wynagrodzenia, Spółka i B. w 2025
    r. zawarły nową Umowę, zgodnie z którą wynagrodzenie należne Spółce będzie składać się
    z dwóch elementów:
        Opłaty za pozostałe usługi wsparcia – odpowiadającej kosztom ponoszonym przez
        Spółkę w związku z realizacją działań marketingowych, promocyjnych,
        administracyjnych oraz innych na rzecz B., powiększonym o uzgodnioną rynkową
        marżę zysku. Zakres tych usług nie obejmuje działań sprzedażowych bezpośrednio
        związanych z polskim rynkiem.
        Opłaty za Wsparcie Sprzedaży – kalkulowanej jako procent od sprzedaży netto
        Produktów B. na rynku polskim, przy czym do tak ustalonej wartości dodawane jest
        wynagrodzenie równe kosztom ponoszonym przez Spółkę w związku z jej
        aktywnością sprzedażową na rynku krajowym.
    Jeśli chodzi o aspekty administracyjne, w praktyce wdrożenie nowego modelu będzie
    wiązało się wyłącznie ze zmianą sposobu rozliczeń pomiędzy Spółką a B. – sposób
    fakturowania pozostanie bez zmian i będzie identyczny jak dotychczas. Faktury
    dokumentujące wynagrodzenie nadal będą wystawiane za czterotygodniowe okresy
    rozliczeniowe, w terminie siedmiu dni od zakończenia każdego okresu, za usługi
    świadczone w tym czasie. Pierwszy okres rozliczeniowy może obejmować mniej lub więcej
    niż cztery tygodnie, ponieważ zawsze rozpoczyna się 1 stycznia. Analogicznie, ostatni

    okres w roku może obejmować mniej lub więcej niż cztery tygodnie, ponieważ zawsze
    kończy się 31 grudnia.
    Tak jak dotychczas, po zakończeniu 3 albo czterech okresów rozliczeniowych (tj. po
    okresach 3, 6, 9 i 13) Spółka przeprowadzi weryfikację oraz ponowne przeliczenie
    rzeczywistych kosztów poniesionych oraz przychodów ze sprzedaży Produktów w danym
    okresie. Jeżeli okaże się, że pierwotnie zafakturowane wynagrodzenie różni się od
    należnego, wystawiona zostanie odpowiednia faktura korygująca. Planowane zasady
    wystawiania korekt w nowym modelu są analogiczne do dotychczasowych praktyk:
        Faktura korygująca „in plus” – wystawiana w przypadku, gdy suma wynagrodzenia
        pierwotnie zafakturowanego za dany okres okaże się niższa niż należna. Taka
        korekta zwiększy podstawę opodatkowania VAT (i podatek należny) po stronie
        Spółki za dany okres.
        Faktura korygująca „in minus” – wystawiana w przypadku, gdy wynagrodzenie
        pierwotnie zafakturowane było wyższe niż należne. Taka korekta zmniejszy
        podstawę opodatkowania (oraz kwotę podatku należnego) po stronie Spółki.
    Grupa C uznała, że dotychczasowy model rozliczeń – oparty wyłącznie na refakturowaniu
    kosztów z marżą – nie odzwierciedlał w pełni rzeczywistego wkładu Spółki w proces
    sprzedażowy. W trakcie współpracy zakres wsparcia okazał się istotnie szerszy niż
    zakładano przy zawieraniu Umowy. Ze względu na dynamiczne otoczenie rynkowe oraz
    specyfikę relacji między stronami, Spółka musiała elastycznie dostosowywać się do
    potrzeb B., co przełożyło się na różnice między faktycznie realizowanymi a pierwotnie
    planowanymi zadaniami. W związku z tym podjęto decyzję, że zmiana modelu zostanie
    zastosowana również wstecznie (retroaktywnie) począwszy od roku 2019 (tj. Spółka
    planuje zawrzeć umowę z B. potwierdzającą, że wyżej opisane warunki powinny mieć
    zastosowanie począwszy od 2019 roku). Wiąże się to z koniecznością skorygowania
    rozliczeń Spółki zarówno z perspektywy CIT, jak i VAT.
    Spółka wskazuje, że przyczyna wystawienia przedmiotowych korekt powstaje dopiero po
    dokonaniu świadczonych usług i po wystawieniu faktur pierwotnych, a w szczególności –
    po podjęciu decyzji wewnątrz Grupy C o zmianie zasad kalkulacji wynagrodzenia,
    podpisaniu nowej Umowy oraz wystawieniu faktur korygujących.
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości ujęcia zwiększających faktur korygujących
    wystawianych w związku ze zmianą modelu rozliczeń z B., w bieżących okresach
    rozliczeniowych (tj. w okresie wystawienia korekt) bez konieczności korygowania deklaracji
    VAT za okresy, w których wystawiono faktury pierwotne (tj. za lata 2019-2025).
    Odnośnie Państwa wątpliwości jeszcze raz podkreślić, że w zależności od przyczyny
    korekty, tj. momentu, w którym zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy
    opodatkowania, podatnik jest zobowiązany do korekty podstawy opodatkowania w
    rozliczeniu za okres, w którym ta przyczyna zaistniała. Zasadniczo, zaistnienie przesłanek
    do dokonania korekty zwiększającej podstawę opodatkowania powoduje obowiązek
    wykazania zwiększenia podstawy opodatkowania w rozliczeniu bieżącym (tj. tym, w
    którym zaistniały wspomniane przesłanki). Takie okoliczności wystąpią w przypadku, gdy
    przyczyna korekty zwiększającej podstawę opodatkowania jest spowodowana
    przyczynami zaistniałymi po dokonaniu sprzedaży. Jednak, w przypadku gdy przyczyna
    korekty istniała już w momencie wystawienia faktury, obowiązek dokonania korekty
    zwiększającej podstawę opodatkowania wystąpi w rozliczeniu za okres, w którym powstał
    obowiązek podatkowy dla dostawy towarów lub świadczenia usług.
    Kluczową rolę w ustaleniu momentu ujęcia korekty w deklaracji stanowi więc
    przeanalizowanie sytuacji i ustalenie, czy przyczyna wystawienia faktury korygującej przez
    sprzedawcę stanowi nową okoliczność, powstałą po wystawieniu faktury pierwotnej.

    Bowiem jak wskazano wyżej, w przypadku, gdy przyczyna korekty powstaje w terminie
    późniejszym, po wykonaniu usługi np. wystąpią nowe okoliczności powodujące zmianę
    ceny po wykonaniu usług i wystawieniu faktur dokumentujących te usługi, korekta
    powinna zostać ujęta w rozliczeniu za okres, w którym powstała przyczyna korekty, gdyż
    faktury zostały wystawione poprawnie, tzn. nie były wynikiem błędu, czy pomyłki ze strony
    wystawiającego faktury.
    W tym miejscu odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że w analizowanym
    przypadku mamy do czynienia z okolicznością, powodującą powstanie korekty z przyczyn
    o charakterze wtórnym, które nie istniały w momencie świadczenia usług przez Spółkę na
    rzecz B. W rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia ani z błędem rachunkowym, ani
    z inną oczywistą omyłką, gdyż wystawiane faktury korygujące będą wynikiem przyjętej w
    uzgodnieniach między stronami zmiany modelu kalkulacji wynagrodzenia należnego
    Spółce. Wynagrodzenie w wysokości uiszczonej za lata 2019 – 2025 w tamtym okresie było
    właściwe i wynikało z warunków uzgodnień zawartych w Umowie, na podstawie których
    Spółka świadczyła usługi na rzecz B. Dopiero później, po przeprowadzeniu wewnętrznych
    analiz w ramach Grupy C, postanowiono zmienić model kalkulacji wynagrodzenia
    należnego Spółce od B. Celem zmiany jest lepsze odzwierciedlenie roli i zaangażowania
    Spółki w proces sprzedaży Produktów B. na rynku polskim, gdyż dotychczasowy system
    rozliczeń nie odzwierciedlał w pełni rzeczywistego wkładu Spółki w proces sprzedażowy. W
    trakcie współpracy zakres wsparcia okazał się istotnie szerszy niż zakładano przy
    zawieraniu Umowy. Ze względu na dynamiczne otoczenie rynkowe oraz specyfikę relacji
    między stronami, Spółka musiała elastycznie dostosować się do potrzeb B., co przełożyło
    się na różnice między faktycznie realizowanymi a pierwotnie planowanymi zadaniami. W
    związku z tym Spółka planuje zawrzeć umowę z B. potwierdzającą, że zmiana warunków
    powinna mieć zastosowanie począwszy od 2019 r. Zatem zmiany te mają charakter
    następczy, w sytuacji gdy nowa Umowa zmieniająca warunki świadczenia usług i
    ustalająca na nowo należne wynagrodzenie Spółce odzwierciedlające rzeczywisty jej wkład
    w proces sprzedażowy Produktów B. ma charakter aneksu do Umowy. We wskazanych
    przez Państwa okolicznościach, w których występuje konieczność dokonania korekty
    wynagrodzenia należnego Spółce zwiększającej podstawę opodatkowania jest nową
    okolicznością niemożliwą do przewidzenia w chwili wystawienia faktury pierwotnej na
    rzecz B., gdyż dopiero po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego Spółka posiada
    informację o rzeczywistych wartościach poszczególnych elementów (Opłata za pozostałe
    usługi wsparcia oraz Opłata za Wsparcie Sprzedaży) składających się na wynagrodzenie
    należne Spółce. Nie ulega więc wątpliwości, że w takiej sytuacji korekta powodująca
    zwiększenie ceny wynagrodzenia za świadczone przez Spółkę usługi jest dokonywana w
    oparciu o nowe, nieznane i nie możliwe do oszacowania na moment pierwotnej transakcji
    okoliczności. W fakturze pierwotnej podatek należny został wykazany w prawidłowej
    wysokości, natomiast przyczyna korekty powstała później i nie była możliwa do
    przewidzenia w momencie wystawienia faktury pierwotnej.
    Jednocześnie w odniesieniu do Państwa wątpliwości należy mieć również na uwadze
    instytucję przedawnienia zobowiązania podatkowego, zawartą w przepisach ustawy
    Ordynacja podatkowa.
    I tak, zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Stosownie do art. 70 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:
      1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia
        terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty
        podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej;

      2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności
        podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych,
        do dnia upływu przedłużonego terminu
    Art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a
      rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
      1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
        skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie
        popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego
        zobowiązania;
      2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego
        zobowiązania;
      3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
        stosunku prawnego lub prawa;
      4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d §
        2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
        egzekucyjnym w administracji;
      5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
        określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
        postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, z późn.
        zm.);
      6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o
        którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
        Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a
        lub środków ograniczających umowne korzyści.
    W myśl art. 70 § 7 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia
      następującego po dniu:
      1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe
        lub wykroczenie skarbowe;
      2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze
        stwierdzeniem jego prawomocności;
      3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia
        istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
      4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
      5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu
        egzekucyjnym w administracji;
      6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej
        Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co
        do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne
        korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
    Zgodnie z art. 70 § 8 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub
      zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te
      mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.
    Analiza przywołanych wyżej przepisów wskazuje, że prawa i obowiązki m.in. w zakresie
    wystawiania faktur korygujących i rozliczenia podatku na ich podstawie, obowiązują

    podatników dopóty, dopóki zobowiązanie podatkowe określone w tych fakturach nie
    uległo przedawnieniu. Okres przedawnienia – zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej –
    co do zasady – wynosi pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął
    termin płatności podatku. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec
    od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a kończy się z
    upływem 5 lat. Zatem, termin początkowy i końcowy przedawnienia podatkowego
    wyznacza termin płatności tegoż zobowiązania (z zastrzeżeniem instytucji zawieszenia i
    przerwania biegu przedawnienia, które wpływają na końcowy termin przedawnienia).
    Przedawnienie oznacza, że po upływie określonego czasu od momentu powstania
    zobowiązania podatkowego zobowiązanie to wygasa, a organ podatkowy, po upływie
    terminu przedawnienia, nie może domagać się uregulowania (nie ma możliwości
    wyegzekwowania) należnego świadczenia. Należy przy tym zauważyć, że przedawnienie
    następuje z mocy prawa.
    Zgodnie z instytucją przedawnienia w odniesieniu do okresu, który uległ przedawnieniu
    nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie podatkowe,
    ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe. Podatnik nie jest tym samym zobowiązany do
    posiadania dokumentów oraz ewidencji prowadzonych dla celów rozliczania podatku za
    okresy, które uległy przedawnieniu.
    Z okoliczności sprawy nie wynika, aby wystąpiły okoliczności przerywające lub
    zawieszające bieg przedawnienia przewidziane przez przepisy prawa podatkowego.
    W analizowanej sprawie z uwagi na powołane powyżej przepisy oraz przedstawiony we
    wniosku opis sprawy, należy stwierdzić, że kwoty które Spółka wykazała w deklaracji w
    okresie od stycznia do listopada 2019 r. uległy przedawnieniu z końcem 2024 r., tym
    samym Spółka nie będzie zobowiązana lub uprawniona do skorygowania pierwotnej
    faktury wystawionej z tytułu świadczenia usług. Jak wskazano, zobowiązanie podatkowe
    przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął
    termin płatności podatku, więc jeżeli przedawnia się zobowiązanie podatkowe, to wraz z
    nim przedawnieniu ulegają także inne elementy danego stosunku prawno-podatkowego.
    Zatem zobowiązanie podatkowe za ten okres uległo przedawnieniu na mocy art. 70 § 1
    ustawy Ordynacja podatkowa i tym samym nie ma możliwości wystawienia faktury
    korygującej, z której wynikałaby inna wartość transakcji niż była ustalona pierwotnie.
    Inaczej natomiast sytuacja kształtuje się w przypadku faktur wystawionych pierwotnie od
    grudnia 2019 r. do 2025. Przedawnienie zobowiązania podatkowego wynikającego z tych
    faktur nastąpi odpowiednio z końcem 2025 r. i w latach następnych. W tym przypadku
    Spółka będzie zobowiązana lub uprawnienia do skorygowania pierwotnej faktury
    wystawionej z tytułu świadczenia usług na rzecz B.
    Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczących prawidłowego ujmowania korekt
    sprzedaży „in plus” w rozliczeniach z tytułu polskiego podatku VAT należy mieć z kolei na
    uwadze uregulowania zawarte w przepisach art. 29a ust. 17 ustawy o VAT. Z tego przepisu
    wynika, że stosownej korekty podstawy opodatkowania dokonuje się w rozliczeniu za
    okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania.
    Należy w tym miejscu podkreślić, że ustawodawca nie wiąże obowiązku zwiększenia
    podstawy opodatkowania z wystawieniem faktury korygującej, a ze zdarzeniem w wyniku
    którego zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania.
    Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy oraz powołane przepisy wskazać należy, że
    wystawione przez Spółkę na rzecz B. faktury korygujące „in plus” za lata od grudnia 2019 r.
    do 2025 r. powinny być zatem ujęte dla potrzeb podatku VAT „na bieżąco”. Korekta
    wystawionych faktur spowodowana jest bowiem przyczynami, które miały miejsce już po
    wykonaniu usługi i nie były możliwe do przewidzenia w momencie wystawienia faktury
    pierwotnej.

    W konsekwencji skoro Spółka nie może wystawić faktur korygujących do faktur
    pierwotnych ujętych w rozliczeniach objętych przedawnieniem, tj. do listopada 2019 roku,
    Państwa stanowisko dotyczące
        określenia okresu rozliczeniowego, w którym Spółka powinna ująć dla celów
        podatku VAT faktury korygujące „in plus” w związku ze zmianą modelu rozliczeń za
        okres nieobejmujący okresu przedawnienia jest prawidłowe,
        określenia okresu rozliczeniowego, w którym Spółka powinna ująć dla celów
        podatku VAT faktury korygujące „in plus” w związku ze zmianą modelu rozliczeń za
        okres objęty przedawnieniem jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie zakresu podatku od towarów i usług. W
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie nr 2) zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym opisanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze

        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.