Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.516.2025.1.END
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-18
Teza: Fundacja rodzinna nabywając własność wszystkich
znajdujących się w budynku lokali stanowiących własność
samodzielnego lokalu i uzyskując 100% udziałów w
nieruchomości wspólnej, nie będzie podlegać opodatkowaniu
podatkiem dochodowym od przychodu ze środka trwałego
będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ust. 1 UPDOP
Słowa kluczowe: fundacje-fundacja rodzinna
lokal-odrębna własność lokalu
podatek-podatek od przychodów z budynków
przekształcanie-przekształcenie prawa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawka podatku
0,035% od przychodów z budynków-Budynki objęte
obowiązkiem podatkowym
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Fundacja Rodzinna X (dalej: „Fundacja”) jest fundacją rodzinną działającą na podstawie
    przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej. Jest ona polskim
    rezydentem podatkowym, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    w Polsce. Z mocy art. 6 ust 1 pkt. 25 ustawy o z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej: „UPDOP”) Fundacja korzysta ze zwolnienia od
    podatku dochodowego od osób prawnych, przy czym ze względu na art. 6 ust 6 w/w
    ustawy, zwolnienie to nie ma zastosowania m.in. do podatku, o którym mowa w art. 24b
    UPDOP.
    Fundacja jest właścicielem samodzielnych lokali mieszkalnych w budynku (...) (dalej:
    „Budynek”). Każdy z należących do Fundacji lokali mieszkalnych stanowi odrębną
    nieruchomość lokalową jako samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu ustawy z dnia 24
    czerwca 1994 r. o własności lokali. Fundacja nabyła własność odrębnych lokali
    mieszkalnych w drodze darowizny od Fundatora (ustanowienie odrębnej własności lokali
    nie zostało dokonane przez Fundację).
    Dla każdego z lokali prowadzona jest odrębna księga wieczysta. Każdy z lokali
    mieszkalnych, których właścicielem jest Fundacja, stanowi odrębny przedmiot własności w
    stosunku do Budynku, w którym jest położony. Lokale są odrębnie ujęte w kartotece lokali
    prowadzonej przez odpowiednie organy gminne i mają nadane odrębne numery
    identyfikacyjne (identyfikatory).
    Stosownie do przepisów ustawy o własności lokali (art. 3 ust. 1), z własnością każdego z
    lokali związany jest udział w nieruchomości wspólnej. Nieruchomość wspólną stanowi
    grunt, na którym posadowiony jest Budynek, oraz części wspólne Budynku i urządzeń,
    które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali znajdujących się w Budynku (jest to
    prawo związane z własnością każdego lokalu). Budynek nie stanowi odrębnej
    nieruchomości ani przedmiotu własności, co potwierdza m.in. wpis w księdze wieczystej
    dla gruntu. Budynek nie posiada własnej, odrębnej księgi wieczystej. Z tytułu własności w
    /w lokali mieszkalnych Fundacja posiada łącznie udział niemal (...)% w nieruchomości
    wspólnej.
    Fundacja prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...).
    Fundacja wprowadziła każdy z nabytych lokali mieszkalnych odrębnie do ewidencji
    środków trwałych, klasyfikując go - zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z
    dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r.
    poz. 1864) - jako (...).
    (...).
    W związku z powyższym Fundacja rozważa nabycie własności kolejnych nieruchomości, w
    tym rozważa m.in. nabycie samodzielnych lokali znajdujących się w Budynku, (...).
    Każdy ze znajdujących się w Budynku lokali, których nabycie planuje Fundacja, stanowić
    będzie lokal samodzielny w rozumieniu ustawy o własności lokali, tj. odrębną
    nieruchomość posiadającą własną księgę wieczystą. W przypadku nabycia przez Fundację,
    każdy z tych lokali (zależnie od jego rodzaju) zostanie odrębnie ujęty w ewidencji środków
    trwałych zgodnie z klasyfikacją środków trwałych wprowadzoną przepisami
    Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji
    Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864), tj.: (...).
    Z nabyciem każdego kolejnego samodzielnego lokalu związane będzie nabycie przez
    Fundację związanego z takim lokalem udziału w nieruchomości wspólnej. Wskutek nabycia

    kolejnych lokali znajdujących się w Budynku, Fundacja może ostatecznie stać się
    właścicielem wszystkich samodzielnych lokali znajdujących się w Budynku, a z własnością
    tych lokali będzie - w przypadku ich nabycia - wiązać się udział 100% w nieruchomości
    wspólnej, który w takiej sytuacji przysługiwać będzie Fundacji jako prawo związane z
    nabytymi samodzielnymi lokalami.
    Sytuacja taka (tj. przysługiwanie Fundacji 100% udziału w nieruchomości wspólnej) trwać
    będzie do czasu ewentualnego zbycia przez Fundację w przyszłości jednego lub większej
    liczby samodzielnych lokali na rzecz osób trzecich.

## Pytanie

Czy w przypadku, jeśli Fundacja wskutek nabycia kolejnych samodzielnych lokali
    znajdujących się w Budynku, stanie się właścicielem wszystkich lokali w tym Budynku, a w
    konsekwencji tego Fundacji przysługiwać będzie udział 100% w nieruchomości wspólnej,
    Fundacja podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od przychodu ze
    środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ust. 1 UPDOP, w
    odniesieniu do stanowiących własność Fundacji samodzielnych lokali w Budynku oraz
    związanego z nimi udziału w częściach wspólnych Budynku i urządzeń, które nie służą
    wyłącznie do użytku właścicieli lokali znajdujących się w Budynku?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zadaniem Wnioskodawcy, w przypadku, jeśli Fundacja wskutek nabycia samodzielnych
    lokali znajdujących się w Budynku, stanie się właścicielem wszystkich lokali w tym
    Budynku, a w konsekwencji tego przysługiwać Fundacji będzie udział 100% w
    nieruchomości wspólnej, Fundacja nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w
    art. 24b ust. 1 UPDOP, w odniesieniu do stanowiących własność Fundacji samodzielnych
    lokali oraz związanego z nimi udziału w częściach wspólnych Budynku i urządzeń, które
    nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali znajdujących się w Budynku.
    Uzasadnienie.
    Zgodnie z art. 24b ust. 1 UPDOP, podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego
    będącego budynkiem, który:
    1) stanowi własność albo współwłasność podatnika,
    2) został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,
    3) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    - zwany dalej "Podatkiem od przychodów z budynków" wynosi 0,035% podstawy
    opodatkowania za każdy miesiąc.
    Jak wynika z powołanego wyżej przepisu, Podatek od przychodów z budynków dotyczy
    obiektów, które spełniają łącznie następujące warunki:
    1) obiekt stanowi budynek,
    2) obiekt stanowi środek trwały,
    3) obiekt stanowi własność lub współwłasność podatnika,
    4) obiekt jest oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,
    5) obiekt jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Brak spełnienia choćby jednego ze wskazanych warunków powoduje, że dany obiekt nie
    podlega opodatkowaniu Podatkiem od przychodów z budynków.
    Zlokalizowane w Budynku samodzielne lokale mieszkalne, których właścicielem jest
    Fundacja, spełniają warunki wskazane powyżej w pkt. 2) - 5), tj. każdy z nich z osobna:

    a) jest środkiem trwałym,
    b) stanowi własność Fundacji,
    c) jest oddany w całości lub w części do używania osobie trzeciej na podstawie umowy
      najmu (pomijając ewentualny, przejściowy brak najemcy poszczególnego lokalu),
    d) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przypadku nabycia dalszych samodzielnych lokali (...) w Budynku, w/w warunki spełniać
    będą także te nowo nabyte lokale. Każdy z nich, w przypadku jego nabycia, zostanie
    wprowadzony przez Fundację do ewidencji środków trwałych według obowiązującej
    klasyfikacji (KŚT poz. 121 lub KŚT poz. 122).
    Jednak ani w stosunku do lokali już stanowiących własność Fundacji, ani odnośnie
    samodzielnych lokali, których nabycie Fundacja rozważa, nie jest (nie będzie) spełniony
    warunek z pkt 1) powyżej, tj. żaden z tych lokali z osobna nie stanowi (nie będzie stanowić)
    środka trwałego będącego „budynkiem”, o którym mowa w art. 24b ust. 1 UPDOP, a zatem
    żaden z lokali nie podlega (nie będzie podlegać) podatkowi od przychodów z budynków.
    Przedmiotem własności Fundacji są odrębne nieruchomości lokalowe (...) wraz ze
    związanym z nimi udziałem w nieruchomości wspólnej. Podobnie przedmiotem nabycia
    będą samodzielne lokale stanowiące przedmiot odrębnej własności ze związanym z nimi
    udziałem w nieruchomości wspólnej.
    Każdy z takich lokali posiada (będzie posiadać - w odniesieniu do lokali, których nabycie
    jest planowane) odrębne księgi wieczyste. Każdy z tych lokali będzie stanowić odrębny
    środek trwały podlegający odrębnie amortyzacji (lub z amortyzacji wyłączony w
    przypadku, gdy wynika to z obowiązujących przepisów).
    Nawet w przypadku nabycia własności wszystkich samodzielnych lokali znajdujących się w
    Budynku, nie dojdzie do zmiany ich stanu prawnego (tj. nie dojdzie do połączenia
    stanowiących własność Fundacji samodzielnych lokali będących przedmiotem odrębnej
    własności w jakąś jedną nieruchomość, lecz Fundacja nadal będzie pozostawać
    właścicielem lokali stanowiących przedmiot odrębnej własności, a z każdym z takich lokali
    nadal związany będzie odpowiedni udział w nieruchomości wspólnej).
    W przypadku, jeżeli udział Fundacji w nieruchomości wspólnej (w tym w częściach
    wspólnych Budynku), wskutek nabycia własności wszystkich samodzielnych lokali w
    Budynku, zwiększy się łącznie do 100%, nie doprowadzi to do zmiany statusu prawnego
    Budynku. Nie będzie on w takiej sytuacji stanowić odrębnej nieruchomości (co jest
    potwierdzone w księdze wieczystej dotyczącej gruntu), ani odrębnego przedmiotu
    własności Fundacji (podobnie jak obecnie Budynek ten nie jest odrębnym przedmiotem
    współwłasności Fundacji, pomimo że posiada ona udział w częściach wspólnych Budynku
    jako elementu nieruchomości wspólnej). Przedmiotem własności Fundacji, także po
    nabyciu wszystkich samodzielnych lokali w Budynku, pozostaną znajdujące się w Budynku,
    wydzielone lokale stanowiące odrębne nieruchomości, z których każdy może być
    osobnym przedmiotem obrotu, oderwanym od Budynku.
    Wskutek nabycia przez Fundację własności wszystkich lokali w Budynku, z którymi wiązać
    się będzie 100% udział w nieruchomości wspólnej (w tym w częściach wspólnych
    Budynku), nie dojdzie także do zmiany klasyfikacji tychże lokali w ewidencji środków
    trwałych z odrębnych środków trwałych w postaci (...).
    Nie dojdzie także do pojawienia się w ewidencji środków trwałych nowego środka
    trwałego w postaci Budynku. Tak, jak w chwili obecnej w ewidencji środków trwałych
    Fundacji widnieją samodzielne lokale, tak też będzie w przypadku zakupu dalszych lokali w
    Budynku (włącznie z sytuacją, kiedy Fundacja nabyłaby wszystkie lokale w Budynku). W
    ewidencji środków trwałych nie zostanie ujęty środek trwały będący „budynkiem”, gdyż
    brak ku temu podstaw prawnych.

    Pojęcia „budynek” oraz „lokal” nie zostały zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Ich znaczenie w języku powszechnym określa
    przykładowo Wielki Słowniki Języka Polskiego (www.wsjp.pl), zgodnie z którym:
    · „budynek” to jednopoziomowa lub wielopoziomowa budowla naziemna, ograniczona
      ścianami i dachem, mająca pomieszczenia mieszkalne lub o innym przeznaczeniu;
    · „lokal” to pomieszczenie mieszkalne lub o innej funkcji użytkowej, przy czym „lokal
      użytkowy” to pomieszczenie przeznaczone na działalność usługową, niesłużące do
      celów mieszkaniowych. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że pojęcia
      „budynek” oraz „lokal” nie mają tożsamego znaczenia w języku powszechnym.
      Budynek stanowi obiekt, który został wydzielony z przestrzeni za pomocą ścian oraz
      dachu, natomiast lokal stanowi pomieszczenie wydzielone w ramach budynku. Lokal
      znajduje się w budynku, jest jego elementem, ale sam nie jest budynkiem. W
      konsekwencji, nie można stwierdzić, że lokal spełnia definicję budynku.
    Powyższe rozróżnienie znajduje również odzwierciedlenie w aktach prawnych, które
    zawierają definicje „budynku” i „lokalu”. Na podstawie art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca
    1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), „budynek” oznacza taki
    obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
    pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Stosownie natomiast do
    treści art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, „samodzielnym lokalem mieszkalnym” jest
    wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na
    stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich
    potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
    lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Jak
    wynika z przytoczonych przepisów, budynek powinien być rozumiany jako obiekt
    wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, fundamentów i ścian. Lokal z
    kolei stanowi natomiast wydzielony element w obrębie budynku. Są to więc dwa odrębne
    pojęcia.
    Także przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazują na
    rozróżnienie budynków i lokali. Zgodnie z art. 16a ust. 1 UPDOP, amortyzacji podlegają, z
    zastrzeżeniem jej art. 16c UPDOP, stanowiące własność lub współwłasność podatnika,
    nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu
    przyjęcia do używania:
    a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością;
    b) maszyny, urządzenia i środki transportu;
    c) inne przedmioty;
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
      albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
      określonej w art. 17a pkt 1 UPDOP, zwane środkami trwałymi.
    Oznacza to, że na gruncie UPDOP istnieje rozróżnienie pomiędzy środkami trwałymi w
    postaci budynków oraz środkami trwałymi w postaci lokali będących odrębną własnością.
    Rozróżnienie to występuje także w innych przepisach tej ustawy (np. art. 16c pkt 2), art.
    18d ust. 3), załącznik nr 1 z wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych) oraz w Klasyfikacji
    Środków Trwałych („KŚT”) ustanowionej rozporządzeniem Rady Ministrów z 3 października
    2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864, z późn. zm.), rozróżniającej środki trwałe w postaci
    budynków oraz środki trwałe będące lokalami stanowiącymi odrębną własnością. Zatem
    na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i innych aktów prawnych
    ustawodawca konsekwentnie i jasno wskazuje, że budynki oraz lokale będące odrębną
    własnością to osobne pojęcia (różne środki trwałe).

    Art. 24b ust. 1 UPDOP wskazuje wprost, że podatkiem tym mogą być objęte jedynie środki
    trwałe będące budynkiem. Lokale, które są własnością Fundacji, a także te, które Fundacja
    zamierza nabyć, nie są „budynkami”, a zatem nie spełniają warunku z art. 24b ust. 1.
    UPDOP. Dotyczy to tak każdego lokalu z osobna, ale także wszystkich lokali łącznie.
    Nadmienić należy, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni
    językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni tj. systemową i celowościową. Tylko w
    wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu - np. gdy
    językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają wyinterpretować jednoznacznej normy
    postępowania lub gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią
    innych norm. W omawianym przypadku norma art. 24b ust 1 UPDOP nie budzi
    wątpliwości, więc należy ją stosować zgodnie z literalnym brzemieniem, które nie
    przewiduje opodatkowania lokali.
    Mając na uwadze powyższe Fundacja stoi na stanowisku, że w obecnym stanie prawnym,
    nawet w przypadku nabycia przez Fundację własności wszystkich lokali w Budynku, a
    wskutek powyższego uzyskania także 100% udziału w nieruchomości wspólnej (w tym w
    częściach wspólnych Budynku), w związku z wynajmem tychże lokali osobom trzecim,
    Fundacja nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od przychodu ze
    środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ust. 1 UPDOP, w
    odniesieniu do tychże, stanowiących własność Fundacji samodzielnych lokali oraz
    związanego z nimi udziału w częściach wspólnych Budynku i urządzeń, które nie służą
    wyłącznie do użytku właścicieli lokali znajdujących się w Budynku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Zwalnia się od podatku fundację rodzinną.
    Jak stanowi art. 6 ust. 6 ustawy o CIT:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 25, nie ma zastosowania do podatku, o
      którym mowa w art. 24b i art. 24q.
    Zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, który:
      1) stanowi własność albo współwłasność podatnika,
      2) został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,
      3) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      - zwany dalej "podatkiem od przychodów z budynków", wynosi 0,035% podstawy
      opodatkowania za każdy miesiąc.
    W myśl art. 24b ust. 3 ustawy o CIT:
      Przychód, o którym mowa w ust. 1, stanowi ustalona na pierwszy dzień każdego
      miesiąca wartość początkowa podlegającego opodatkowaniu środka trwałego
      wynikająca z prowadzonej ewidencji, a w miesiącu, w którym środek trwały został

      wprowadzony do ewidencji - wartość początkowa ustalona na dzień wprowadzenia
      środka trwałego do ewidencji.
    W myśl art. 24b ust. 9 ustawy o CIT:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma przychodów, o których mowa w ust. 1, z
      poszczególnych budynków, pomniejszona o kwotę 10 000 000 zł.
    Z kolei art. 24b ust. 10 ustawy o CIT stanowi, że:
      W przypadku gdy podatnik posiada udział w kapitale innego podmiotu w rozumieniu
      art. 11a ust. 1 pkt 4 w zakresie, o którym mowa w art. 11a ust. 2 pkt 1, kwotę, o
      której mowa w ust. 9, ustala się w takiej proporcji, w jakiej przychód, o którym mowa
      w ust. 1, pozostaje do ogólnej kwoty takich przychodów podatnika oraz podmiotów z
      nim powiązanych.
    Stosownie do art. 24b ust. 11 ustawy o CIT:
      Podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać podatek od przychodów z
      budynków i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 20. dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, za który płacony jest podatek. Jeżeli podatnik
      przed upływem terminu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, złoży zeznanie, o
      którym mowa w art. 27 ust. 1, podatek od przychodów z budynków za ostatni
      miesiąc roku podatkowego wpłaca nie później niż w terminie złożenia tego zeznania.
    W myśl art. 24b ust. 12 ustawy o CIT:
      Kwotę zapłaconego za dany miesiąc podatku od przychodów z budynków podatnicy
      odliczają od zaliczki na podatek, o której mowa w art. 25. W przypadku gdy podatnicy
      wpłacają zaliczki kwartalne, odliczeniu podlega podatek od przychodów z budynków
      zapłacony za miesiące przypadające na dany kwartał.
    Stosownie do art. 24b ust. 13 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą nie wpłacać podatku od przychodów z budynków, jeżeli jest on
      niższy od kwoty zaliczki na podatek, o której mowa w art. 25, za dany miesiąc.
    Jednocześnie na podstawie art. 24b ust. 14 ustawy o CIT:
      Kwotę zapłaconego i nieodliczonego w roku podatkowym podatku od przychodów z
      budynków odlicza się od podatku obliczonego zgodnie z art. 19 za rok podatkowy.
      Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1.
    W myśl art. 24b ust. 15 ustawy o CIT:
      Kwota podatku od przychodów z budynków nieodliczona na podstawie ust. 14
      podlega zwrotowi na wniosek podatnika bez wydawania decyzji o zwrocie podatku,
      jeżeli wniosek nie budzi wątpliwości.
    Natomiast w myśl art. 24b ust. 19 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1-14 stosuje się odpowiednio do fundacji rodzinnej.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku, jeśli Fundacja wskutek nabycia
    kolejnych samodzielnych lokali znajdujących się w Budynku, stanie się właścicielem
    wszystkich lokali w tym Budynku, a w konsekwencji tego Fundacji przysługiwać będzie
    udział 100% w nieruchomości wspólnej, Fundacja podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, o
    którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, w odniesieniu do stanowiących własność
    Fundacji samodzielnych lokali w Budynku oraz związanego z nimi udziału w częściach
    wspólnych Budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali
    znajdujących się w Budynku.
    Wskazać należy, że podatkiem od przychodów z budynków zostały objęte wszystkie
    nieruchomości – budynki, niezależnie od ich klasyfikacji (m.in. mieszkalne, niemieszkalne,

    przemysłowe, magazynowe) położone na terytorium Polski, jeżeli generują przychody z
    najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Z zakresu tego podatku
    zostały wyłączone jedynie przychody z budynków mieszkalnych, jeżeli zostały oddane do
    używania w ramach rządowych (samorządowych) programów dotyczących budownictwa
    społecznego, przy spełnieniu warunków określonych w ustawie.
    Przechodząc na grunt ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r.
    poz. 1048, dalej: „u.w.l.”) zauważyć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.w.l.:
      Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej
      „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.
    Stosownie do art. 2 ust. 1a u.w.l.:
      Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z
      ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią
      decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu
      lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo
      skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo
      skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.
    W myśl art. 2 ust. 2 u.w.l.:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    W myśl art. 2 ust. 3 u.w.l.:
      Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie
      zaświadczenia.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.w.l.:
      Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej
      czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego
      współwłasność.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 u.w.l.:
      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie
      aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi
      wieczystej.
    W myśl art. 7 ust. 3 u.w.l.:
      W razie ustanowienia odrębnej własności lokalu bez zaświadczenia, o którym mowa
      w art. 2 ust. 3, powództwo o stwierdzenie nieważności takiego ustanowienia może
      wnieść również właściwy z uwagi na położenie nieruchomości wójt, burmistrz albo
      prezydent miasta, starosta.
    W myśl art. 10 u.w.l.:
      Właściciel nieruchomości może ustanawiać odrębną własność lokali dla siebie, na
      mocy jednostronnej czynności prawnej. W takim wypadku stosuje się odpowiednio
      przepisy o ustanowieniu odrębnej własności w drodze umowy.
    Jak można zauważyć, z powołanych powyżej przepisów ustawy o własności lokali wynika,
    że pojęcie samodzielnego lokalu nie jest tożsame z terminem nieruchomości lokalowej.
    Określenie „samodzielnych lokali” znajdujących się w danym budynku należy do ustaleń
    faktycznych i nie oznacza to, że po wydaniu zaświadczenia przez starostę stanowią one już
    odrębne nieruchomości. Odrębna własność lokalu powstaje w wyniku jej ustanowienia na
    mocy zdarzenia cywilno-prawnego określonego przepisami ustawy o własności lokali.

    Pojęcie nieruchomości reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Pojęcie „budynek” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych. Z tego względu, zgodnie z utrwalonymi zasadami wykładni językowej,
    należy przypisać mu jego powszechnie przyjmowane znaczenie. Budynek jest to
    „jednopoziomowa lub wielopoziomowa budowla naziemna, ograniczona ścianami i
    dachem, mająca pomieszczenia mieszkalne lub o innym przeznaczeniu” (Wielki słownik
    języka polskiego; http://www.wsjp.pl/) natomiast lokal to „pomieszczenie mieszkalne lub o
    innej funkcji użytkowej” (Wielki słownik języka polskiego; http://www.wsjp.pl/). Tym
    samym, biorąc pod uwagę znaczenie powszechnie przypisywane w języku polskim słowu
    „budynek”, nie sposób uznać, że obejmuje ono swoim zakresem również lokal.
    Treść przepisu art. 24b wskazuje, że przedmiot opodatkowania stanowi przychód ze
    środka trwałego będącego budynkiem.
    Z orzecznictwa dotyczącego wykładni przepisów podatkowych wynika, że nie ma w
    szczególności potrzeby sięgania po dyrektywy wykładni celowościowej wówczas, gdy już
    po zastosowaniu dyrektyw językowych albo językowych i systemowych uda się uzyskać
    prawidłowy wynik wykładni, tj. ustalić właściwe znaczenie interpretowanej normy (wyrok
    Sądu Najwyższego z 8 maja 1998 r., sygn. akt I CKN 664/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 7).
    Innymi słowy odstępstwo od jasnego i oczywistego sensu przepisu wyznaczonego jego
    jednoznacznym brzmieniem mogą uzasadniać szczególnie istotne i doniosłe racje prawne,
    społeczne, ekonomiczne lub moralne; jeśli takie racje nie zachodzą, należy oprzeć się na
    wykładni językowej (por. uzasadnienie uchwały Pełnego Składu Izby Cywilnej Sądu
    Najwyższego z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt III CZP 37/04, OSNC 2005, nr 3, poz.
    42, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2004 r., sygn. akt V CK 21/04, OSNC 2005, nr 7-
    8, poz. 137, oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt I KZP 18/05,
    OSNKW 2005, nr 9, poz. 74).
    Zauważyć należy, że jeżeli podatkiem określonym w art. 24b ustawy o CIT, miałyby być
    objęte również samodzielne lokale mieszkalne stanowiące odrębną własność,
    ustawodawca dałby temu wyraz poprzez jednoznacznie skonstruowaną normę prawną,
    odnoszącą się do lokali stanowiących odrębną własność. Nieuwzględnienie lokali
    stanowiących odrębną własność, w treści przedmiotowego przepisu skutkuje zatem,
    brakiem możliwości objęcia ich opodatkowaniem wynikającym z treści art. 24b ustawy o
    CIT.
    Zatem należy zgodzić się z Państwem, że w przypadku gdy Fundacja Rodzinna wskutek
    nabycia samodzielnych lokali znajdujących się w Budynku, stanie się właścicielem
    wszystkich lokali w tym Budynku, a w konsekwencji tego przysługiwać będzie Fundacji
    100% udziałów w nieruchomości wspólnej, Fundacja nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, o
    którym mowa w art. 24b ust. 1 ustawy o CIT.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.