Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-456/10/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-07-06
Teza: Czy w razie zbycia nieruchomości przez Wnioskodawcę po 12 miesiącach zameldowania w niej będzie mógł skorzystać z ulgi, o jakiej mowa w art. 21 ust. 1 pkt 126 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; księgi-księgi rachunkowe; leasing; leasing-raty leasingowe; leasingobiorca; leasingodawca; metoda-metoda kasowa; opłata-opłata manipulacyjna; przychód
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 30 kwietnia 2010 r. (data wpływu 13 maja 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia – w dacie poniesienia – do kosztów uzyskania przychodów opłaty wstępnej z tytułu umowy leasingu – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 13 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia – w dacie poniesienia – do kosztów uzyskania przychodów opłaty wstępnej z tytułu umowy leasingu.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca od dnia 8 lutego 2010 r. prowadzi działalność gospodarczą. Zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów metodą uproszczoną (kasową) pod datą wystawienia faktur. Wnioskodawca wybrał opodatkowanie podatkiem dochodowym wg skali podatkowej, opłaca zaliczki na podatek miesięcznie. Zrezygnował ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT. Na potrzeby działalności kupił koparko - ładowarkę na podstawie umowy leasingu operacyjnego z dnia 11 marca 2010 r. Wartość zakupu netto wynosi 122.000 zł, wartość zakupu brutto wynosi 148.840 zł warunki finansowe w umowie określono następująco: czas trwania umowy leasingowej wynosi 60 rat, wysokość opłaty manipulacyjnej za zawarcie umowy leasingowej: 0%; wysokość czynszu inicjalnego: 30%; wysokość raty leasingowej: 1,4260%; wysokość wykupu: 1%; rodzaj harmonogramu: standardowy; suma ubezpieczenia: 122.000 zł; stawka ubezpieczenia: 0,45%; całkowita wysokość składki: 549 zł; ubezpieczenie płatne w ratach. Dnia 16 marca 2010 r. sprzedawca wystawił fakturę VAT tytułem czynszu inicjalnego do umowy na kwotę 36.600 zł, VAT na kwotę 8.052 zł i kwotę brutto 44.652 zł. Natomiast dnia 18 marca 2010 r. ta suma firma wystawiła fakturę VAT tytułem opłaty leasingowej za marzec 2010 r. do umowy na kwotę 1.739,72 zł brutto, podatek VAT w kwocie 382,74 zł i kwotę brutto 2.122,46 zł.

Z warunków umowy wynika, że przeniesienie na leasingobiorcę posiadania przedmiotu leasingu następuje na podstawie protokołów zdawczo - odbiorczych, które są integralną częścią umowy leasingu operacyjnego. Niezwłocznie po zawarciu umowy oraz po uiszczeniu przez leasingobiorcę czynszu inicjalnego (wpłaty początkowej) lasingodawca wystawił zamówienie na przedmiot leasingu do dostawcy i nabył od niego własność przedmiotu leasingu. Leasingodawca upoważnił leasingobiorcę do odbioru przedmiotu leasingu od dostawcy. W warunkach umowy zaznaczono, że brak wpłaty czynszu inicjalnego (wpłaty początkowej) w ciągu 180 dni od dnia zawarcia umowy uprawnia leasingodawcę do złożenia leasingobiorcy jednostronnego oświadczenia o rozwiązaniu tej umowy.

Wnioskodawca podkreśla, że umowa leasingu spełnia wszystkie warunki określone w art. 23b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. Umowa została zawarta na czas oznaczony. Normatywny okres amortyzacji rzeczy ruchomej będącej przedmiotem umowy wynosi 67 miesięcy. Suma ustalonych opłat odpowiada co najmniej początkowej wartości środka trwałego. Stosunek procentowy opłaty wstępnej do wartości przedmiotu leasingu wynosi 30%. Uiszczenie czynszu inicjalnego nastąpiło w dniu zawarcia umowy. Czynsz inicjalny nie jest objęty harmonogramem spłaty, nie stanowi jednej z rat leasingowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy czynsz inicjalny do umowy leasingu stanowi koszt jednorazowy w momencie jego poniesienia, czy też należy ujmować go w kosztach firmy proporcjonalnie do długości trwania umowy?

Zdaniem Wnioskodawcy, czynsz inicjalny powinien zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo, dotyczy bowiem nie tyle samego trwania leasingu, lecz w ogóle prawa do skorzystania z niego. Prowadząc księgę zgodnie z metodą uproszczoną (kasową), o której mowa w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty ewidencjonuje się w dacie ich poniesienia. Przy czym za dzień poniesienia kosztu uważa się dzień wystawienia faktury, stanowiącej podstawę do zaksięgowania kosztu. Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołuje wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 269/09).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 23b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2, jeżeli umowa ta spełnia następujące warunki:

1.  została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 10 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości, oraz
2.  suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Stosownie do treści art. 23b ust. 2 ww. ustawy jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:

1.  art. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, Nr 60, poz. 700 i 703, Nr 86, poz. 958, Nr 103, poz. 1100, Nr 117, poz. 1228 i Nr 122, poz. 1315 i 1324),
2.  przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
3.  art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. Nr 26, poz. 143, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 oraz z 1999 r. Nr 49, poz. 484 i Nr 101, poz. 1178)

*   do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f-23h.

W związku z powyższym, jeżeli zawarta umowa spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz leasingodawca w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 ww. ustawy, to leasingobiorca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione koszty związane z przedmiotem umowy leasingu, w tym także wydatki związane z uiszczeniem wstępnych opłat leasingowych. Moment zaliczenia opłaty wstępnej do kosztów uzyskania przychodów nie jest sprecyzowany w art. 23b ust. 1 cyt. ustawy. W związku z tym rozstrzygając tę kwestię należy brać pod uwagę ogólne zasady potrącania kosztów uregulowane w art. 22 ust. 4–6 ustawy.

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, są potrącane tylko w roku podatkowym, w którym zostały poniesione.

Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów mogą zaliczać wydatki do kosztów uzyskania przychodów w roku ich poniesienia, bez względu na to kiedy zostały uzyskane przychody, z którymi te koszty są bezpośrednio związane (tzw. „metoda kasowa”).

Z analizy stanu faktycznego opisanego przez Pana w złożonym wynika, iż wydatki zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów na bieżąco w roku ich poniesienia, czyli zgodnie z tzw. „metodą kasową”.

Przy ewidencjonowaniu kosztów nie mają zatem zastosowania zasady określone w art. 22 ust. 5–5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziane dla podatników prowadzących księgi rachunkowe.

W konsekwencji – przy tej metodzie ewidencjonowania kosztów – nie ma Pan obowiązku stosować się do dyspozycji przepisu art. 22 ust. 5c ww. ustawy, z którego wynika, że koszty pośrednie – jeżeli dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego – stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W takim przypadku wydatki związane z uiszczeniem wstępnej opłaty leasingowej winny być zaewidencjonowane w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo – w dacie ich poniesienia. Zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, w przypadku podatników, o których mowa w ust. 6 (prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów) uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.