Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.288.2025.2.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-09
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismem z 9 czerwca 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Pani A.B. (dalej: Wnioskodawczyni) posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2024.226, t.j. z dnia 21 lutego 2024 r.).
    Wnioskodawczyni zaciągnęła kredyt hipoteczny denominowany udzielony w złotych w
    kwocie, stanowiącej równowartość 100.130.23 CHF, (...) w Banku X czyli w podmiocie,
    którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym i który był uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, dnia 10 stycznia 2008 roku,
    celem finansowania kosztów nabycia lokalu mieszkalnego, położonego w A. przy ulicy B. 1,
    dla którego Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą nr (...). Kredyt był związany z
    realizacją własnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni.
    Kredyt docelowo został zabezpieczony hipoteką kaucyjną ustanowioną na nieruchomości
    położonej w A. przy ulicy B.1 . Wnioskodawczyni zaciągnęła kredyt w związku z realizacją
    własnych potrzeb mieszkaniowych. Wnioskodawczyni była w posiadaniu przedmiotowego
    mieszkania przez 15 lat. Mała kawalerka z czasem stała się dla Wnioskodawczyni
    niewystarczająca. Wnioskodawczyni przez długi czas nie była w stanie sprzedać
    mieszkania ze względu na niekorzystne warunki rynkowe. Wnioskodawczyni nabyła
    mieszkanie w 2008 roku i sprzedała po 15 latach w 2023 roku. Przedmiotowe mieszkanie
    było czasowo wynajmowane w różnych okresach czasu przez 15 lat. Wnioskodawczyni nie
    ma dostępu do historii konta sprzed 15 lat więc nie jest w stanie dokładnie wskazać kiedy
    płaciła podatki za wynajem. Były okresy w których mieszkanie stało puste i kiedy
    Wnioskodawczyni je wynajmowała na krótki czas, bo np. wyjeżdżała za granicę (mieszkała
    w Danii). Opłaty za wynajem zwykle starczały na utrzymanie mieszkania, lecz czasami
    Wnioskodawczyni musiała za nie dopłacać. Wnioskodawczyni zamieszkiwała większość 15-
    letniego okresu. Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą przez 3 miesiące w
    2014 roku, działalność ta była zarejestrowana w przedmiotowej nieruchomości, lecz
    Wnioskodawczyni nigdy działalności gospodarczej tam nie prowadziła. Zakresem
    działalności gospodarczej Wnioskodawczyni były usługi reklamowe i doradztwo
    marketingowe. Wnioskodawczyni prowadziła działalność 3 miesiące aby móc rozliczać się
    z agencją graficzną, przez którą była wtedy zatrudniona. Jednoosobowa działalność
    gospodarcza Wnioskodawczyni nie miała swoich produktów ani strony. Najem nie był
    prowadzony w ramach działalności. Wnioskodawczyni nie zawarła umowy kredytu w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni umowę kredytu zawarła w 2008 roku, a działalność założyła w 2014
    roku. Przedmiotowy lokal nie pełni roli wirtualnego biura. Mieszkanie służyło wyłącznie
    celom mieszkaniowym.
    Wnioskodawczyni posiada dwójkę dzieci, korzysta z ulgi na dziecko, nie korzystała nigdy z
    ulgi odsetkowej.
    Dnia 18 września 2023 r. Wnioskodawczyni dokonała przedterminowej spłaty kredytu.
    Wnioskodawczyni podpisała ugodę z bankiem dnia 21 marca 2025 roku, akceptując
    następujące warunki:
    (...)
    Zgodnie z interpretacją Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 listopada 2024
    r., nr 0112-KDIL2- 1.4011.676.2024.2.TR: wypłata kwoty dodatkowej nie stanowi przychodu
    o ile nie przekroczy zwrotu wpłaconych przez kredytobiorcę środków pieniężnych ponad
    udostępniony kapitał.
    Zarówno kwota wynosząca 155.137,03 zł jak i kwota wynosząca 100.000,00 zł określona
    jako kwota dodatkowa, stanowią w praktyce zwrot nadpłaty ponad kapitał kredytu.
    Kapitał udzielonego kredytu wynosił 209.000,00 zł. Spłaty dokonane w toku realizacji
    umowy wyniosły łącznie 192.772,70 zł oraz 65.107,89 CHF (co przy dzisiejszym kursie
    4,3787 zł wynosi 285.087,92 zł). Przyjmując aktualny kurs średni CHF, łącznie Bank

    otrzymał 477.860,62 zł. Zatem zwrot dokonany przez Bank będzie nie wyższy niż zwrot
    wpłaconych przez kredytobiorcę środków pieniężnych ponad udostępniony kapitał.
    Uzupełnienie wniosku.
    Kwota dodatkowa 100.000 zł oraz kwota zwrócona 155.137,03 zł mieści się w kwocie
    wpłacanej przez Wnioskodawczynię podczas spłaty kredytu. Kwota dodatkowa i kwota
    zwrócona mieszczą się w kwocie, którą przekazała Wnioskodawczyni na rzecz banku w
    ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Zwrócone
    Wnioskodawczyni przez bank kwoty mieszczą się w kwocie wpłacanej przez nią podczas
    spłaty kredytu.
    Kwota dodatkowa nie jest wynagrodzeniem za odstąpienie przez Wnioskodawczynię od
    dochodzenia roszczeń wobec banku na drodze sądowej, odszkodowaniem, jakie wypłaci
    Wnioskodawczyni Bank, zadośćuczynieniem ze strony Banku na rzecz Wnioskodawczyni,
    świadczeniem z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z
    tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Kwota dodatkowa jest zwrotem przez bank kwoty, którą w wyniku ugody uznano za
    nadpłatę ponad należną bankowi spłatę zadłużenia kredytu. Zarówno kwota z wynosząca
    155.137,03 zł jak i kwota wynosząca 100.000,00 zł, a określona jako kwota dodatkowa,
    stanowią w praktyce zwrot nadpłaty ponad kapitał kredytu.

## Pytanie

Czy kwota zwrócona oraz kwota dodatkowa wypłacone przez bank na rzecz
    Wnioskodawczyni stanowią przychód podatkowy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 226 z późn. zm.)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2024.226, t.j. z dnia
    2024.02.21) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9
    ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c,
    art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
    przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.

    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
    Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym
    z innych źródeł będziemy mówić zatem w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią
    realne korzyści majątkowe.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W myśl tego przepisu:
    Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
    organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
    dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem
    dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego
    podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o
    wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika
    wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
    urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
    sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega co do zasady, każdy
    dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i

    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Po stronie Wnioskodawczyni nie doszło do powstania przysporzenia majątkowego. W
    związku z podpisaniem ugody Wnioskodawczyni otrzymała zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazała na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego
    kredytu budowlano-hipotecznego. A zatem otrzymała środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z jej własnych środków. Kwota otrzymana na
    podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w jej majątku.
    Zwrot ten będzie dla Wnioskodawczyni neutralny podatkowo.
    W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego
    kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił dla Wnioskodawczyni przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Wnioskodawczyni nie ma obowiązku zapłaty podatku od kwoty zwróconej przez
    bank.
    W analogicznych stanach faktycznych interpretacje, które uzyskiwali podatnicy
    indywidualnie w zakresie zwrotów są korzystne, tutaj przykład interpretacja indywidualna
    Dyrektora KIS z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr O112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ. W powyższej
    Dyrektor KIS wskazał następujący ku temu argument: „dlatego stwierdzam, że zwrot przez
    bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego (tj.
    będącej przedmiotem Pani zapytania kwoty dodatkowej) nie będzie stanowił dla Pani
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem nie będzie Pani miała obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej Pani przez bank
    ww. kwoty dodatkowej”.
    Jeżeli chodzi o zwroty, to wskazanie, że taki zwrot zawsze powinien być zwolniony z PIT
    znajdziemy w interpretacji indywidualnej z dnia 16 lutego 2024 r., Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, sygnatura: 0114-KDIP3- 2.4011.1078.2023.2.AC. Jest to interpretacja
    wydana na rzecz banku (w zakresie obowiązku informacyjnego w podatku dochodowym
    od zwrotów). W opisanym stanie faktycznym bank zwrócił się do Dyrektora KIS z dwoma
    pytaniami:
    1. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym stanie
      faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, dokonanie pomniejszenia kwoty pierwotnego
      zobowiązania kredytowego walutowego i jego spłat o kwotę wyliczonego nowego
      zobowiązania kredytowego Złotowego i jego spłat zgodnie z zawartą ugodą i tym
      samym ustalenie kwoty zwrotu nienależnie wpłaconego zobowiązania kredytowego,
      nie stanowi przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorcy i nie będzie skutkować
      obowiązkiem sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1
      ustawy o PIT? Wyraził następujące stanowisko: „w Państwa ocenie, dokonanie
      pomniejszenia kwoty pierwotnego zobowiązania kredytowego walutowego i jego spłat
      o kwotę wyliczonego nowego zobowiązania kredytowego złotowego i jego spłat
      zgodnie z zawartą Ugodą i tym samym ustalenie kwoty zwrotu nienależnie
      wpłaconego zobowiązania kredytowego, nie stanowi przychodu podatkowego po

      stronie Kredytobiorcy i nie będzie skutkować obowiązkiem sporządzenia przez
      Państwa informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT”.
    A w drugim pytaniu:
    2. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym stanie
      faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, dokonanie umorzenia wierzytelności kredytowej
      w ramach zawartej ugody i złożeniu przez Kredytobiorcę oświadczenia, iż spełnia
      warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego, nie będzie
      skutkowało obowiązkiem sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w art.
      42a ust. 1 ustawy o PIT? Stanowisko: „ W Państwa ocenie, dokonanie umorzenia
      wierzytelności kredytowej w ramach zawartej ugody opisanej w stanie faktycznym i
      złożeniu przez kredytobiorcę oświadczenia, iż spełnia warunki do skorzystania z
      zaniechania poboru podatku dochodowego, nie będzie skutkowało obowiązkiem
      sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT”.
    Jest to jedyna interpretacja złożona przez banki w tym aspekcie. Należy podkreślić, że nie
    jest prawem banku oceniać, czy dana wypłata będzie stanowić przychód podatkowy
    podatnika czy nie. Uprawnienia do takiej oceny mają jedynie organy skarbowe, w
    szczególności tutejszy organ (w ramach kontroli abstrakcyjnej stosowania prawa). W
    obecnym stanie prawnym powstała rozbieżność, w której niektóre banki uważają
    zwróconą kwotę za przychód podatnika, a inne, powołując się na uzyskane interpretacje
    indywidualne – już nie.
    W tym kontekście należy w szczególności podkreślić fundamentalną rolę gwarancyjną
    ustawy zasadniczej. Artykuł 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że wszyscy są
    wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze
    publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub
    gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. O ile pierwszy ustęp ogranicza się do władz
    publicznych, o tyle drugi ma charakter szerszy. Wskazać należy iż uznaniowe
    zakwalifikowanie zwrotów z tytułu ugód bankowych, po wcześniejszym stosowaniu klauzul
    abuzywnych przez te instytucje należy uznać za złamanie zasady równości w życiu
    gospodarczym. W sytuacji, w której spójna linia interpretacyjna potwierdza brak podatku
    dochodowego od otrzymywanych w toku ugód zwrotów, działanie jednego banku wbrew
    tej linii należy uznać za dyskryminujące, niezgodne z obowiązującym prawem oraz
    krzywdzące dla tych podatników, będących klientami tego konkretnego banku.
    Zdaniem Wnioskodawczyni określenia, którymi posługuje się bank w treści ugody, różne w
    zależności od poszczególnego banku, nie powinny mieć znaczenia na interpretację
    skutków podatkowych ugody. Niezależnie czy zwrot na rzecz klienta określamy mianem
    zwrotu, korekty, zwrotu nadpłaty, zwrotu kapitału, wypłaty dodatkowej czy wynagrodzenia
    albo zwrotu nienależnie pobranych kwot, to różnice są głównie na gruncie semantycznym,
    natomiast bez wpływu na sens i prawno-podatkowy kontekst wydarzenia podatkowego,
    jakim jest zawarcie ugody. Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawczyni stoi na
    stanowisku iż dodatkowa kwota oraz kwota zwrócona nie stanowią przychodu
    podatkowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        • zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        • zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        • świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        • nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w

    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        – inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że 10 stycznia 2008 r. zawarła umowę kredytu
    hipotecznego udzielonego w CHF. Kwota kredytu to 100.130.23 CHF, co stanowiło do
    wypłaty kwotę 208.999,99 zł. Suma wszystkich wpłat do banku z tytułu spłaty tego kredytu
    to 477.860,62 zł, we wrześniu 2023 r. dokonała Pani sprzedaży mieszkania i spłaty ww.
    kredytu. W 2025 r. zawarła Pani ugodę z bankiem, w której strony doszły do
    porozumienia, że bank zwróci Pani kwotę 155.137,03 zł (wraz z kosztami postępowania
    sądowego) oraz wypłaci kwotę dodatkową w wysokości 100.000,00 zł.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego
    udzielonego w CHF otrzymała Pani zwrot zapłaconej ponad kapitał kwoty, a kwota ta – na
    co wskazują okoliczności sprawy – nie przekroczyła sumy wszystkich wpłat do banku z
    tytułu spłaty tego kredytu, pomniejszonej o kwotę wypłaconego Pani kapitału, to uznać
    trzeba, że nie uzyskała Pani faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać
    potraktowana jak trwałe przysporzenie w Pani majątku, spełniając w ten sposób definicję
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, skoro kwota 155 137,03 zł, stanowiąca zwrot części rat kapitałowo-
    odsetkowych, którą otrzyma Pani od banku w wyniku zawartej ugody, mieści się w kwocie
    wpłaconej podczas spłaty kredytu hipotecznego, to jej otrzymanie nie spowodowało po
    Pani stronie przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są Pani
    przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i ich uzyskanie nie skutkowało po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji wskazać należy, że interpretacje przepisów
    prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników, dotyczą
    konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.