Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.578.2025.1.MBN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-13
Teza: Najem prywatny lokali mieszkalnych, jak i lokalu
niemieszkalnego (stajni) należy wliczać do kwoty limitu VAT, tj.
do progu 200 000,00 zł, o którym mowa art. 113 ust. 1 ustawy,
a w związku z tym nie można korzystać ze zwolnienia
podmiotowego z VAT, bowiem łączna kwota z tytułu najmu
lokali mieszkalnych oraz stajni przekracza limit, o którym
mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
lokal-lokal użytkowy
najem-najem mieszkań
najem-najem na cele mieszkalne
najem-najem prywatny
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niewliczania do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113
    ust. 1 i ust. 9 ustawy, wartości sprzedaży usług najmu nieruchomości prywatnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest (...). Wnioskodawczyni jest wspólnikiem (...) sp. z o.o. z siedzibą w
    miejscowości (...). Wnioskodawczyni nie prowadzi jednoosobowej działalności
    gospodarczej i nie jest zarejestrowana jako podatnik czynny VAT.
    Wnioskodawczyni jest mężatką. W dniu 1 marca 2022 r. Wnioskodawczyni oraz Jej mąż,
    (...), zawarli umowę o podział majątku wspólnego. Wnioskodawczyni posiada w swoim
    majątku prywatnym:
                                                    2· Prawo własności nieruchomości lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej (...) m
      położonego przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...),
                                                    2· Prawo własności nieruchomości lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej (...) m,
      położonego przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...),
                                                    2· Prawo własności nieruchomości lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej (...) m,
      położonego przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...),
                                                    2· Prawo własności nieruchomości lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej (...) m,
      położonego przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...),
                                                    2· Prawo własności nieruchomości lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej (...) m,
      położonego przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...),
                                                    2· Prawo własności nieruchomości lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej (...) m,
      położonego przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...),
                                                    2· Prawo własności nieruchomości lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej (...) m,
      położonego przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...),
                                                    2· Prawo własności nieruchomości lokalu mieszkalnego, o powierzchni użytkowej (...) m,
      położonego przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze (...).
    Wnioskodawczyni wynajmuje wymienione wyżej nieruchomości, stanowiące lokale
    mieszkalne, osobom fizycznym, w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych
    przez Najemców, bez możliwości prowadzenia w nich jednoosobowej działalności
    gospodarczej, umowy najmu nie mają charakteru umów krótkoterminowych, łączna
    kwota przychodów z najmu przekracza rocznie (...) zł, przychód ten jest jednak zwolniony z
    obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    775, 894, 896.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”, z uwagi na fakt, że

    przedmiotowe nieruchomości wynajmowane są wyłącznie na cele mieszkaniowe i na rzecz
    osób fizycznych.
    Wnioskodawczyni posiada również w swoim majątku prywatnym prawo własności
    nieruchomości będącej stajnią, dla której Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych
    prowadzi księgę wieczystą o numerze (...). Z tytułu najmu niniejszej nieruchomości
    Wnioskodawczyni uzyskuje roczny przychód w wysokości (...) zł rocznie. Niniejszy przychód
    nie podlega zwolnieniu przedmiotowemu z obowiązku zapłaty podatku od towarów i
    usług, jednakże nie przekracza on kwoty 200 000,00 zł i tym samym nie przekracza on
    limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

## Pytanie

Czy najem prywatny nieruchomości wlicza się w kwotę limitu VAT, tj. do progu 200 000,00
    zł, o którym mowa art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, a w związku z tym Wnioskodawczyni może
    korzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT, bowiem przychód w wysokości (...) zł z
    tytułu najmu nieruchomości będącej stajnią, który nie jest zwolniony z obowiązku zapłaty
    podatku VAT, nie przekracza limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w sytuacji najmu nieruchomości stanowiących lokale
    mieszkalne w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych przez Najemców bez
    możliwości prowadzenia w nich jednoosobowej działalności gospodarczej, zastosowanie
    znajdzie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, a tym samym,
    nie stosuje się i nie dolicza przychodów osiąganych z tego najmu do zwolnienia
    podmiotowego, tj. do kwoty 200 000,00 zł w rozumieniu art. 113 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy: zwalnia się od podatku usługi w zakresie
    wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części
    nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz
    społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26
    października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz.
    790, 1114, 1463 i 1693).
    Wnioskodawczyni, w zakresie nieruchomości będących lokalami mieszkalnymi, nie
    podejmuje działań mających na celu osiągnięcia większych zysków czy dla celów

    zarobkowych, a zatem uważa, że czynności polegające na zarządzaniu majątkiem
    prywatnym w żaden sposób nie podlegają pod ustawę o VAT. Wnioskodawczyni
    wynajmuje lokale mieszkalne będące w jej majątku prywatnym w celu zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych przez Najemców bez możliwości prowadzenia w nich
    jednoosobowej działalności gospodarczej.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy stwierdzić
    należy, że skoro przedmiotem usługi jest najem mieszkań z przeznaczeniem na cele
    mieszkalne, których właścicielem jest Wnioskodawczyni i jak wynika z okoliczności sprawy,
    najem prywatny nie jest działalnością gospodarczą na gruncie ustawy o VAT,
    Wnioskodawczyni z tytułu najmu ww. lokali nie musi wliczać przychodów z najmu
    mieszkania celem ustalenia zwolnienia podmiotowego do 200 000,00 zł.
    Jednocześnie, Wnioskodawczyni posiada w swoim majątku prywatnym prawo własności
    nieruchomości będącej stajnią, dla której Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych
    prowadzi księgę wieczystą o numerze (...). Z tytułu najmu niniejszej nieruchomości
    Wnioskodawczyni uzyskuje roczny przychód w wysokości (...) zł rocznie. Przychód ten nie
    podlega, zgodnie z ustawą o VAT, zwolnieniu przedmiotowemu, jednakże nie przekracza
    on limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, tj. 200
    000,00 zł rocznie.
    Mając na uwadze, że przychód Wnioskodawczyni z tytułu usług najmu osobom prywatnym
    lokali na cele mieszkaniowe korzystających ze zwolnienia od podatku od towarów i usług,
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, tym samym nie wlicza się on do limitu
    zwolnienia podmiotowego, a przychód z tytułu najmu nieruchomości będącej stajnią nie
    przekracza kwoty 200 000,00 zł rocznie, to Wnioskodawczyni może korzystać ze
    zwolnienia podmiotowego o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    W tym miejscu Wnioskodawczyni pragnie wskazać, że powyższe stanowisko zostało
    potwierdzone w interpretacji indywidualnej z dnia 25 lipca 2024 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej sygn. 0114-KDIP4- 2.4012.233.2024.2.MŻA.
    Zatem, w ocenie Wnioskodawczyni, jej stanowisko jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;

        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Odbiorcą świadczenia musi
    być inny podmiot niż wykonujący usługę.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Należy zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla pewnej
    grupy podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim
    roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy:

      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
          podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
          82 ust. 3, z wyjątkiem:
        a) transakcji związanych z nieruchomościami,
        b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
        c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
        - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
          dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
          niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Natomiast stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana
      przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej
      działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.
    Ponadto, na mocy art. 113 ust. 10 ustawy:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie
      roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
      czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Z treści art. 113 ust. 13 pkt 1 i pkt 2 ustawy wynika, że:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
        1) dokonujących dostaw:
        a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
        b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
          podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
        - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
        - wyrobów tytoniowych,

        - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
        c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust.
          1 pkt 10 lit. a i b,
        d) terenów budowlanych,
        e) nowych środków transportu,
        f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
          zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
          fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
          liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
          włącznie:
        - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
        - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
        - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
        - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
        g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
        - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
        - motocykli (PKWiU ex 45.4);
        2) świadczących usługi:
        a) prawnicze,
        b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
          hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
          sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
        c) jubilerskie,
        d) ściągania długów, w tym factoringu.
      (...)
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nie prowadzi Pani jednoosobowej działalności
    gospodarczej i nie jest zarejestrowana jako podatnik czynny VAT. Jest Pani wspólnikiem
    Spółki z o.o. w 2022 r. zawarła Pani z mężem umowę o podział majątku wspólnego.
    Posiada Pani w swoim majątku prywatnym prawo własności do ośmiu lokali mieszkalnych.
    Wynajmuje Pani ww. lokale mieszkalne osobom fizycznym, w celu zaspokojenia własnych
    potrzeb mieszkaniowych przez Najemców, bez możliwości prowadzenia w nich
    jednoosobowej działalności gospodarczej, umowy najmu nie mają charakteru umów
    krótkoterminowych.
    Jak Pani wskazała, łączna kwota przychodów z najmu przekracza rocznie (...) zł, przychód
    ten jest jednak zwolniony z obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług VAT, na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z uwagi na fakt, że przedmiotowe nieruchomości
    wynajmowane są wyłącznie na cele mieszkaniowe i na rzecz osób fizycznych.
    W swoim majątku prywatnym posiada Pani również prawo własności nieruchomości
    będącej stajnią. Z tytułu najmu ww. stajni uzyskuje Pani roczny przychód w wysokości (...)
    zł rocznie. Wskazała Pani, że niniejszy przychód nie podlega zwolnieniu przedmiotowemu
    z obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług, jednakże nie przekracza on kwoty 200
    000,00 zł i tym samym nie przekracza on limitu zwolnienia podmiotowego, o którym
    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

    Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy najem prywatny nieruchomości wlicza się do limitu
    200 000,00 zł, o którym mowa art. 113 ust. 1 ustawy, a w związku z tym, czy może Pani
    korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem zadanego pytania, w pierwszej kolejności należy
    wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na
    strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że charakter
    usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust.
    2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to,
    czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło
    przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam
    charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona
    długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    W konsekwencji, najem nieruchomości, (zarówno o charakterze mieszkalnym i
    niemieszkalnym) należy uznać za świadczony w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i stanowi on odpłatne świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym, skoro świadczy Pani usługi najmu o charakterze mieszkalnym i o charakterze
    niemieszkalnym za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy,
    najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług, w ramach
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W
    konsekwencji, jest Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy,
    z tytułu ww. najmu.
    Ustawodawca przewidział zwolnienie niektórych czynności od podatku VAT. Zakres i
    zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług
    zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter
    wyjątkowy (od ogólnej zasady powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni
    rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię
    literalną jest niedopuszczalne. W efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww.
    preferencji jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób
    jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu
    statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o

      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635).
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
    · świadczenie usługi na własny rachunek,
    · charakter mieszkalny nieruchomości,
    · mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Jak wskazano w niniejszej interpretacji, najem nieruchomości (zarówno o charakterze
    mieszkalnym, jak i niemieszkalnym), należy uznać za świadczony, w ramach działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i stanowi on odpłatne świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem
    na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że wynajmuje Pani nieruchomości stanowiące lokale mieszkalne,
    osobom fizycznym, w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych przez
    Najemców, bez możliwości prowadzenia w nich jednoosobowej działalności gospodarczej.
    Umowy najmu nie mają charakteru umów krótkoterminowych. Łączna kwota przychodów
    z najmu przekracza rocznie (...) zł, przychód ten jest jednak zwolniony z obowiązku zapłaty
    podatku od towarów i usług VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    Natomiast, w sytuacji wynajmu stajni, wskazała Pani, że w swoim majątku prywatnym
    posiada Pani również prawo własności nieruchomości będącej stajnią. Z tytułu najmu ww.
    stajni uzyskuje Pani roczny przychód w wysokości (...) zł rocznie. Wskazała Pani, że
    niniejszy przychód nie podlega zwolnieniu przedmiotowemu z obowiązku zapłaty podatku
    od towarów i usług, jednakże nie przekracza on kwoty 200 000,00 zł i tym samym nie
    przekracza on limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Odnosząc się natomiast do kwestii sumowania przychodów z najmu wynikających
    zarówno z nieruchomości o charakterze mieszkalnym i niemieszkalnym do limitu
    zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, należy
    stwierdzić, co następuje:
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku, na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 ustawy lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy, z wyjątkiem
    transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7,
    12 i 38-41 ustawy oraz usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru
    transakcji pomocniczych.

    Poza przywołanym wyżej art. 113 ust. 2 ustawy warto zwrócić uwagę również na przepisy
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zgodnie
    z art. 288 Dyrektywy:
        1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
          zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z
          wyłączeniem VAT:
        a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
          opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego
          zwolnieniem;
        b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
          poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
        c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
        d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
          zwolnienie przewidziane w tym artykule;
        e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
          których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
          reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji
          pomocniczych.
        2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
          uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem, Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości. Jak stanowi ten przepis:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: dzierżawę i wynajem
      nieruchomości.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero, gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów, dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Ponadto, w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE, w wersji angielskiej posłużono się pojęciem
    „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental
    transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE,
    co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin
    „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN)
    oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast

    termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”.
    Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle
    rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób
    powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości
    występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej
    działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji
    niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby
    były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika
    (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na
    pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja
    językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika,
    to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące
    nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu,
    używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które
    nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wcześniej wskazano, świadczenie
    usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    Jak stwierdzono w niniejszej sprawie najem nieruchomości, (zarówno o charakterze
    mieszkalnym i niemieszkalnym) należy uznać za świadczony w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i stanowi on odpłatne świadczenie usług,
    o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości, wskazać należy, że z cytowanego brzmienia art. 113 ust.
    2 pkt 2 lit. a ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy (czyli uprawniającej do zwolnienia) nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu odpłatnego
    świadczenia usług zwolnionych od podatku (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1 ustawy),
    jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie
    mają charakteru transakcji pomocniczych. Za czynności związane z nieruchomościami
    należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności,
    których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości.
    Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą
    działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i
    koniecznym uzupełnieniem tej działalności, co w Pani przypadku nie ma miejsca.
    Należy zwrócić uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy, jest związane
    bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w
    standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do
    konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego
    świadczenia usług) danego podatnika.

    Prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu
    przedmiotowych nieruchomości nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo.
    Prowadzona przez Panią działalność gospodarcza w zakresie usługi najmu lokali o
    charakterze mieszkalnym – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy –
    obok działalności w zakresie najmu lokali o charakterze niemieszkalnym, jest drugim
    rodzajem wykonywanej przez Panią, na podstawie przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług, działalności gospodarczej.
    Analiza przedstawionych przez Panią okoliczności sprawy, w kontekście powołanych
    przepisów prawa, prowadzi do wniosku, że wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług
    najmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym, jako transakcje związane z
    nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych, powinna być
    wliczana do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Jak wyżej wskazano wykonuje Pani, oprócz działalności gospodarczej polegającej na
    wynajmie nieruchomości o charakterze mieszkalnym, również działalność gospodarczą w
    zakresie wynajmu o charakterze niemieszkalnym. Zatem, do limitu zwolnienia, o którym
    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, należy zsumować przychód wynikające zarówno z
    wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym, jak i niemieszkalnym.
    Najem, który nie korzysta ze zwolnienia z podatku VAT, również powinien być wliczany do
    wartości limitu określonego w ww. przepisie, gdyż wykonywany jest w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    W efekcie, stwierdzenia wymaga, że wartość świadczonych przez Panią usług najmu
    nieruchomości, stanowiących odpłatne świadczenie usług, w ramach prowadzonej w tym
    zakresie przez Panią działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    każdorazowo podlega wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy.
    Jak Pani wskazała, kwota przychodów z najmu:
    − lokali mieszkalnych przekracza rocznie (...) zł,
    − stajni wynosi (...) zł.
    Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że skoro łączna wartość
    sprzedaży z tytułu ww. najmu nieruchomości, przekroczyła 200 000 zł, to utraciła Pani
    prawo do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Prawo do
    zwolnienia, utraciło moc począwszy od czynności, która spowodowała przekroczenie
    kwoty 200 000 zł.
    W konsekwencji, najem prywatny lokali mieszkalnych, jak i lokalu niemieszkalnego (stajni)
    powinna Pani wliczać do kwoty limitu VAT, tj. do progu 200 000,00 zł, o którym mowa art.
    113 ust. 1 ustawy, a w związku z tym nie może Pani korzystać ze zwolnienia
    podmiotowego z VAT, bowiem łączna kwota z tytułu najmu lokali mieszkalnych oraz stajni
    przekracza limit, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Pani ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się
    na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Dodatkowo wskazuję, że nie analizowałem prawa do zwolnienia od podatku VAT dla
    wynajmu lokali mieszkalnych, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy oraz braku
    zwolnienia od podatku VAT dla wynajmu stajni. Wydając interpretację, przyjąłem jako
    element opisu sprawy Pani wskazanie, że:
      Wnioskodawczyni wynajmuje wymienione wyżej nieruchomości stanowiące lokale
      mieszkalne osobom fizycznym w celu zaspokojenia własnych potrzeb
      mieszkaniowych przez Najemców bez możliwości prowadzenia w nich
      jednoosobowej działalności gospodarczej, umowy najmu nie mają charakteru umów
      krótkoterminowych, łączna kwota przychodów z najmu przekracza rocznie 200
      000,00 zł, przychód ten jest jednak zwolniony z obowiązku zapłaty podatku od
      towarów i usług VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 11 marca 2004
      r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, 894, 896.), zwanej dalej
      „ustawą” lub „ustawą o VAT” z uwagi na fakt, że przedmiotowe nieruchomości
      wynajmowane są wyłącznie na cele mieszkaniowe i na rzecz osób fizycznych.
      Wnioskodawczyni posiada również w swoim majątku prywatnym prawo własności
      nieruchomości będącej stajnią, dla której Sąd Rejonowy (...), V Wydział Ksiąg
      Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (...). Z tytułu najmu niniejszej
      nieruchomości Wnioskodawczyni uzyskuje roczny przychód w wysokości (...) zł
      rocznie. Niniejszy przychód nie podlega zwolnieniu przedmiotowemu z obowiązku
      zapłaty podatku od towarów i usług (...).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.