Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/2/415-1118/11/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-01-13
Teza: możliwość zmiany metody amortyzacji?
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny; najem; stawka-stawka amortyzacyjna; wartość-wartość początkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 17 października 2011 r. (data wpływu do tut. Biura 18 października 2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia amortyzacji budynku mieszkalnego – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 18 października 2011 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia amortyzacji budynku mieszkalnego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką nieruchomości zabudowanej budynkiem wielomieszkalnym (kamienica), zakwalifikowanym, zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych jako budynek mieszkalny (76% powierzchni użytkowej stanowią lokale mieszkalne, a 24% powierzchni użytkowej stanowią lokale użytkowe). Wszyscy współwłaściciele nieruchomości w tym wnioskodawczyni są osobami fizycznymi, nieprowadzącymi działalności gospodarczej z tytułu najmu lokali, w związku z czym zaliczani są do grupy podatników zwolnionych z prowadzenia ewidencji środków trwałych na podstawie art. 22n ust. 3 w zw. z art. 22g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawczyni wskazała, że ostatnie zaktualizowanie wartości początkowej nieruchomości nastąpiło na dzień 01 stycznia 1995 r., według stanu prawnego obowiązującego w tej dacie i do dnia dzisiejszego nie uległo zmianie, a przedstawia się następująco:

ogólna powierzchnia budynku 1.775 m2, ilość powierzchni wynajmowanej 1.745,72 m2, co daje 98,35%, wartość początkowa budynku ustalona na dzień 01 stycznia 1995 r. – 768.500,67 zł.

Wyliczenie dotychczasowej amortyzacji miesięcznej:

768.500,67 zł x 98,35% x 1,5% : 12 m-cy = 944,77 zł.

Taka metoda amortyzacji jak podkreśliła wnioskodawczyni nie została zakwestionowana przez organ podatkowy w czasie jednej z przeprowadzonych kontroli. Do dnia 31 maja 2011 r. przy obecnej metodzie amortyzacji, umorzeniu uległa kwota 211.655,64 zł i do umorzenia pozostała kwota 556.845,03 zł (766.500,67 zł – 211.655,64 zł = 556.845,03 zł).

Zasadne w ocenie wnioskodawczyni wydaje się dokonanie naliczeń miesięcznej amortyzacji budynku w sposób uproszczony, tzn. iloczyn powierzchni użytkowej budynku (zgłoszonej w deklaracji do podatku od nieruchomości) i kwoty 988 zł x 1,5% (stawka amortyzacyjna dla budynku mieszkalnego) : 12 miesięcy (nie sugerując się powierzchniami aktualnie niewynajętymi), co pozwoliłoby ustalić wysokość amortyzacji miesięcznej na kwotę 2.264,84 zł według wyliczenia: obecna ogólna powierzchnia budynku 1.833,88 m x 988 zł x 1,5% : 12 m-cy = 2.264,84 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego prawidłowym będzie zwiększenie od dnia 01 czerwca 2011 r. odpisu amortyzacyjnego kamienicy, której współwłaścicielami są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, z tytułu najmu lokali, wyliczając miesięczny odpis amortyzacyjny w sposób: powierzchnia użytkowa budynku (zgodna z deklaracją podatku od nieruchomości) x kwota 988 zł x stawka 1,5% : 12 miesięcy, czyli 1.833,88 m x 988 zł x 1,5% : 12 miesięcy = 2.264,84 zł ?
2.  Czy zmiana - aktualizacja sposobu naliczania amortyzacji spowoduje wzrost wartości początkowej do kwoty 1.811.873,44 zł (1.833,88 m x 988 zł), którą należy pomniejszyć o dotychczasowe umorzenie, czyli kwotę 211.655,64 zł co spowoduje, że do umorzenia w kolejnych latach pozostanie kwota 1.600.217,78 zł?
3.  Czy dopuszczalnym jest podwyższenie miesięcznego odpisu amortyzacyjnego z datą wsteczną, np. od dnia 01 stycznia 2005 r., co pozwoliłoby współwłaścicielom nieruchomości na złożenie korekt zeznań rocznych PIT w zakresie zwiększenia kosztów uzyskania przychodów z najmu.

Zdaniem wnioskodawczyni,:

Ad. 1

zmiana w ciągu roku kalendarzowego, przyjętego w dniu 01 stycznia 1995 r. sposobu naliczania miesięcznej amortyzacji poprzez przyjęcie do amortyzacji powierzchni całego budynku (tj. powierzchni lokali mieszkalnych i lokali użytkowych zgłoszonych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości - niezależnie od tego czy któryś z lokali nie pozostaje wynajęty) będzie prawidłowa. Uzasadniając powyższe wskazała, iż ustawodawca w art. 22g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych umożliwił podatnikom, w tym współwłaścicielom budynków mieszkalnych nieprowadzącym z tytułu najmu lokali działalności gospodarczej, stosowanie uproszczonego sposobu amortyzacji środka trwałego - budynku mieszkalnego.

Właściciel budynku jest podatnikiem zwolnionym z prowadzenia ewidencji środków trwałych, na mocy art. 22n ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i na tej podstawie uprawnionym do stosowania odpisów amortyzacyjnych w sposób określony w art. 22g pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. przyjmowania jako podstawy iloczynu powierzchni użytkowej budynku (zgłoszonej do podatku od nieruchomości) i kwoty 988 zł, bez obowiązku analizy aktualnie wynajętych, bądź nie, lokali mieszkalnych i użytkowych w budynku, gdyż niezależnie od faktu czy lokale są w stanie najmu, czy też nie, ponosi koszty utrzymania całości budynku.

Ad. 2

w odniesieniu do pyt. 2 wnioskodawczyni udzieliłaby odpowiedzi pozytywnej ponieważ niewątpliwie nowe ustalenie wartości początkowej to niejako nowy początek amortyzacji, który jedynie pomniejsza o kwotę dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych (umorzeń).

Ad. 3

mając na uwadze fakt, że korektę składać można aż do chwili zakończenia 5 letniego okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa), to dopuszczalnym jest podwyższenie odpisów amortyzacyjnych z mocą od dnia 01 stycznia 2005 r., gdyż składanie korekty zeznania podatkowego za 2005 r. przedawnia się z końcem 2011 r.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Stosownie do treści art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Składnik majątku może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

*   stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
*   został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
*   jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
*   przewidywany okres używania tego składnika na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
*   składnik ten jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 ww. ustawy.

W celu dokonywania odpisów amortyzacyjnych podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 22n ww. ustawy.

Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 (art. 22n ust. 4 ww. ustawy).

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór.

Natomiast zgodnie z art. 22f ust. 4 tej ustawy, jeżeli tylko część nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej bądź wynajmowana lub wydzierżawiana odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej nieruchomości, budynku lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości, budynku lub lokalu.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa, której zasady ustalania zawarto w art. 22g ww. ustawy.

W świetle art. 22g ust. 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwzględnieniem ust. 2 -18, uważa się:

1.  w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia; 1a) w razie częściowo odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia powiększoną o wartość przychodu określonego w art. 11 ust. 2b:,
2.  w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia,
3.  w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości,
4.  w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do spółki niebędącej osobą prawną:
    1.  wartość początkową, od której dokonywane były odpisy amortyzacyjne – jeżeli przedmiot wkładu był amortyzowany
    2.  wydatki poniesione na nabycie lub wytworzenie przedmiotu wkładu, niezliczone do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie – jeżeli przedmiot wkładu nie był amortyzowany,
    3.  wartość określoną zgodnie z art. 19 jeżeli ustalenie wydatków na nabycie lub wytworzenie przedmiotu wkładu, będącego osobą fizyczną jest niemożliwe i przedmiot wkładu nie był wykorzystywany przez wnoszącego wkład w prowadzonej działalności gospodarczej, z wyłączeniem wartości niematerialnych i prawnych wytworzonych przez wspólnika we własnym zakresie:
5.  w razie otrzymania w związku z likwidacją osoby prawnej, z zastrzeżeniem ust. 14b, ustaloną przez podatnika wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.

Wartość początkowa środka trwałego ustalana jest na dzień przyjęcia środka trwałego (wartości niematerialnej i prawnej) do używania.

odatnicy w oparciu o ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych mają możliwość wyboru sposobu ustalenia wartości początkowej budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych: albo zgodnie z zasadami ogólnymi zawartymi w art. 22g ust. 1, 3-9,11-15, tj. z uwzględnieniem sposobu nabycia środka trwałego, albo według zasady szczególnej (uproszczonej), określonej w art. 22g ust. 10 ww. ustawy.

W myśl art. 22g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy mogą ustalić wartość początkową budynków mieszkalnych lub lokali mieszkalnych wynajmowanych, wydzierżawianych albo używanych przez właściciela na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej przyjmując w każdym roku podatkowym wartość stanowiącą iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej, wydzierżawianej lub używanej przez właściciela powierzchni użytkowej tego budynku lub lokalu i kwoty 988 zł, przy czym za powierzchnię użytkową uważa się powierzchnię przyjętą dla celów podatku od nieruchomości.

Podkreślić należy, że ustawodawca w art. 22h ust. 2 powołanej ustawy określił zasadę, w myśl której podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Zasadą jest zatem, że odpisy amortyzacyjne dokonywane są od ustalonej w sposób wskazany przepisami wartości początkowej danego środka trwałego, według wybranej (mogącej mieć zastosowanie) metody amortyzacji, aż do zrównania sumy tych odpisów z wartością początkową. Oznacza to, iż decyzję o wyborze danej metody obliczenia wartości początkowej nieruchomości należy podjąć przed rozpoczęciem amortyzacji i jeśli podatnik decyduje się na wybór jednej z tych metod musi ją konsekwentnie stosować przez cały okres amortyzacji. W trakcie amortyzacji podatnicy nie mają możliwości zmiany uprzednio wybranej metody amortyzacji. Mają jedynie możliwość zmiany stawki amortyzacyjnej w ramach tej samej metody amortyzacji.

Przepisy art. 22j ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określają, iż podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4, to jest innych niż budynki i lokale niemieszkalne.

Z analizy opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni jest jednym ze współwłaścicieli kamienicy. Wszyscy współwłaściciele nieruchomości to osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej z tytułu najmu. Wnioskodawczyni dla celów amortyzacji ustaliła wartość początkową według zasad ogólnych. Metoda ta jak wskazała wnioskodawczyni nie została zakwestionowana przez organ podatkowy w związku z tym chciałaby od 2005 r. zmienić metodę amortyzacji na uproszczoną a tym samym dokonać korekty zeznań rocznych w tym za 2005 r. w zakresie zwiększenia kosztów uzyskania przychodów.

Odnosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że skoro przed rozpoczęciem amortyzacji wnioskodawczyni ustaliła wartość początkową budynku według zasad ogólnych i dokonała wyboru metody amortyzacji, to zobowiązana jest wybraną przez siebie metodę amortyzacji stosować do pełnego zamortyzowania środka trwałego. Przepisy prawa podatkowego nie przewidują możliwości zmiany metody amortyzacji. W konsekwencji, w przypadku wnioskodawczyni brak jest podstaw prawnych do zmiany przyjętej metody amortyzacji budynku i dokonywania jej w sposób uproszczony, co powoduje brak możliwości złożenia korekt zeznań rocznych w zakresie zwiększenia kosztów uzyskania przychodów z najmu.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy także wskazać, iż z uwagi na fakt, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika jednoznacznie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - niniejsza interpretacja została wydana wyłącznie dla wnioskodawczyni. Pozostali współwłaściciele budynku chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinni wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie i uiścić stosowną opłatę.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.