Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDWT.4011.227.2025.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-02
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem dotyczącej
umorzenia kredytu oraz wypłaty kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Pytanie

1. Czy według opisanego stanu faktycznego dla umorzonej przez bank części kredytu t.j.
      (...) zł ma zastosowanie ww. rozporządzenie Ministra Finansów?
    2. Czy wypłacona przez bank kwota dodatkowa w wysokości (...) zł, wynikająca z ugody
      dotyczącej kredytu frankowego zaciągniętego na realizację inwestycji mieszkaniowej,
      stanowi przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    3. Czy w świetle opisanego stanu faktycznego powstaje zobowiązanie do zapłaty podatku
      dochodowego od osób fizycznych od ww. kwoty dodatkowej?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Uważają Państwo, że odnośnie umorzonej przez bank części kredytu t.j. (...) zł ma
    zastosowanie wspomniane wyżej rozporządzenie Ministra Finansów, dlatego, że ww.
    zobowiązanie było kredytem zabezpieczonym hipotecznie, udzielonym przed dniem 15
    stycznia 2015 r. i zaciągniętym w całości na własne konsumenckie potrzeby mieszkaniowe
    oraz jako jedyną inwestycję mieszkaniową, a Państwo - kredytobiorcy nie korzystali nigdy z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    Po drugie, Państwa zdaniem, otrzymana od banku kwota dodatkowa w wysokości (...) zł
    nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, a w
    konsekwencji, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    Uzasadnieniem Państwa stanowiska jest fakt braku przysporzenia majątkowego
    (charakter zwrotny): Kwota dodatkowa ma charakter restytucyjny (zwrotny). Stanowi ona
    zwrot części nadpłat uiszczonych przez Państwa do banku w toku spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych, a związanych z wadliwością postanowień umownych. Porównując kwoty
    wpłat do banku i zwrotu z banku, sytuacja przedstawia się następująco: Jak wynika z opisu
    stanu faktycznego, łączna kwota wpłaconych przez Państwa rat (...) zł przewyższa sumę
    kwoty udzielonego kredytu (...) zł powiększoną o kwotę dodatkową (...) zł. Faktyczny zwrot
    od banku (...) zł jest niższy niż wyliczona nadpłata (...) zł. Są zatem Państwo wciąż stratni w
    kwocie (...) zł. Jak widać otrzymana kwota dodatkowa nie stanowi definitywnego
    przysporzenia majątkowego, lecz jedynie wyrównanie Państwa uszczuplonego majątku.
    Jest to zwrot nienależnie pobranego świadczenia, które było wcześniej opodatkowane jako
    część Państwa wynagrodzenia.
    Chcieliby Państwo również nadmienić, że Państwa przypadek nie jest odosobniony i
    niniejsze stanowisko jest w pełni zbieżne z najnowszą utrwaloną praktyką interpretacyjną
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, co potwierdzają załączone interpretacje (np.
    sygn. 0115#KDIT1.4011.830.2024.1.AS oraz 0115#KDIT3.4011.943.2024.2.KP).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Umorzenie wierzytelności
    Przystępując zatem do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank części kapitału
    z tytułu zaciągniętego przez Państwa kredytu hipotecznego wyjaśnić należy, że instytucja
    kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo
    bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071. ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się jednak w przypadku,
    kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub należnych odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe – nie musi spłacać należności,
    do spłaty których był pierwotnie zobowiązany.
    Umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego kwalifikuje się do
    przychodów z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń – na zasadach, które określa rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 1672).
    Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o

        podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz. 769
        i 1064).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 pkt 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację inwestycji mieszkaniowej. Istotne
    jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, zaniechanie poboru podatku od umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1) kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2) kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3) kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4) kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie;
    5) kwota wierzytelności obejmuje kwotę kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetki, w
      tym odsetki skapitalizowane i prowizje, opłaty, jeżeli ich poniesienie przez
      kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z
      wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Dodać należy, że dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w
    zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu
    skarbowego.
    Z treści wniosku wynika, że:
    a) kredyt, o którym mowa we wniosku, został zaciągnięty na:
    - refinansowanie środków własnych kredytobiorców przeznaczonych na zakup
      nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym jednorodzinnym,
    - sfinansowanie remontu ww. nieruchomości,
    - sfinansowanie opłaty (prowizji) przygotowawczej dla banku w związku z udzieleniem
      powyższego kredytu;
    b) kredyt został udzielony przez X. (następca prawny to Y.) w 2007 r., a zatem przed 15
      stycznia 2015 r.;
    c) był to kredyt hipoteczny zaciągnięty w całości na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych współkredytobiorców
      funkcjonujących jako jedno gospodarstwo domowe;
    d) nie korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób
      fizycznych od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej;

    e) kwota umorzenia pozostałego zadłużenia obejmowała tylko kapitał kredytu, umorzenie
      nie obejmowało odsetek jak również innych opłat;
    f) ugodę podpisali Państwo (...) 2025 r.
    Wskazane powyżej Rozporządzenie odwołuje się w swej treści do art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując że główną przesłanką do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o
    których mowa w tym artykule.
    Zgodnie z tym przytoczonym uprzednio art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, wydatkiem poniesionym na cel mieszkaniowy jest m.in.
    wydatek na remont własnego budynku mieszkalnego.
    Z opisu sprawy wynika, że kredyt został przez Państwa zaciągnięty m. in. na sfinansowanie
    remontu domu jednorodzinnego, zakupionego przez Państwa w 2006 r. Zatem – w
    odniesieniu do tej części kredytu – przesłanki do skorzystania z zaniechania poboru
    podatku zostały spełnione.
    Mając na uwadze powyższe, część przychodu uzyskanego przez Państwa z tytułu
    umorzenia kredytu, odpowiadająca tej części kredytu, w jakiej został on zaciągnięty na
    remont własnego budynku mieszkalnego, będzie korzystał z zaniechania poboru podatku
    dochodowego.
    Co za tym idzie, od tej części przychodu z tytułu umorzenia kredytu nie będą Państwo
    zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ani wykazania go w
    zeznaniu podatkowym.
    W tej kwestii, Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Z opisu stanu faktycznego wynika ponadto, że kredyt został częściowo zaciągnięty na
    refinansowanie środków własnych przeznaczonych na zakup nieruchomości zabudowanej
    domem mieszkalnym jednorodzinnym.
    Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że wprawdzie przytoczone powyżej
    Rozporządzenie przewiduje zaniechanie poboru podatku w przypadku gdy kredyt
    mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym, jednakże pojęcia kredyt
    refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame.
    Zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to zdarzenie rozumiane jako operacja
    pieniężna, polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu
    zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel.
    Zatem czynność refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od
    zaciągnięcia kredytu refinansowego. Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę
    wcześniej zaciągniętego kredytu hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie
    wartości aktualnie posiadanej nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza
    operację pieniężną polegającą na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu
    zastąpienia środków własnych, które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie,
    pierwotnie wydatkowane środki pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na
    dowolny cel. Środki z kredytu na refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio
    wydatkowane z własnych zasobów.
    Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że analizowane zaniechanie może mieć
    zastosowanie w przypadku umorzenia kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    lub w przypadku umorzenia kredytu refinansowego w sytuacji, gdy został on zaciągnięty
    na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na te wydatki.

    Przepis ten nie odnosi się natomiast do kredytów hipotecznych zaciągniętych na
    refinansowanie środków własnych poniesionych na cele mieszkaniowe. Tego rodzaju
    wydatek nie został wymieniony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    jako wydatek na cele mieszkaniowe.
    Zatem przychód uzyskany przez Państwa z tytułu umorzenia kredytu w części,
    odpowiadającej tej części kredytu, w jakiej został on zaciągnięty na refinansowanie
    poniesionych wydatków, nie będzie korzystał z zaniechania poboru podatku
    dochodowego. Co za tym idzie, od tej części umorzenia będą Państwo zobowiązani do
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych i wykazania go w zeznaniu
    podatkowym.
    W tej części Państwa stanowisko jest zatem nieprawidłowe.
    Wypłata kwoty dodatkowej
    Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania ustalonej w ugodzie kwoty (...) zł
    wyjaśniam, że z definicji przychodu zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wywieść można, iż za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że ramach propozycji ugody z Bankiem ustalono, że
    Bank zwróci część wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych jako kwotę dodatkową. Na
    mocy podpisanej z Bankiem ugody pozasądowej Bank wypłacił Państwu dodatkową kwotę
    w wysokości (...) zł. Otrzymana przez Państwa kwota dodatkowa jest niższa od kwoty
    nadpłaty.
    Zatem w analizowanej sprawie, po Państwa stronie nie dojdzie do powstania
    przysporzenia majątkowego z tytułu wypłaty ww. kwoty (...) zł. W związku z zawarciem
    ugody otrzymają Państwo zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy
    przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty części rat udzielonego kredytu. A
    zatem otrzymają Państwo środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio
    poniesione z Państwa własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z
    bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Państwa majątku.
    W konsekwencji, wypłata przez bank wskazanej we wniosku kwoty dodatkowej nie
    stanowi dla Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W tym zakresie Państwa stanowisko jest więc prawidłowe.
    Podsumowanie
    Reasumując, po analizie przedstawionego przez Państwa opisu stanu faktycznego oraz
    mających do niego zastosowanie przepisów prawa podatkowego, stwierdzam, że kwota
    umorzonej przez Bank wierzytelności z tytułu zaciągniętego przez Państwa w 2007 r.
    kredytu, stanowić będzie dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, zaliczany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Jednakże do części tego przychodu znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11
    marca 2022 r.

    Zaniechanie obejmie kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy (w Państwa przypadku – remont własnego budynku mieszkalnego)
    pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Zaniechanie poboru podatku nie będzie miało zastosowania do przychodu z tytułu
    umorzenia wierzytelności w części, w jakiej kredyt został zaciągnięty na refinansowanie
    Państwa własnych środków przeznaczonych na zakup nieruchomości.
    Z kolei wypłata przez bank kwoty (...) zł tytułem zwrotu poniesionych przez Państwa
    wydatków, nie będzie stanowiła przychodu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy
    prawidłowo postrzegają Państwo, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów
    prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez Państwa stan faktyczny. W polskim
    systemie prawa podatkowego obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Wydanie
    interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia podstawy
    opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego. Stąd też nie analizowałem
    przedstawionych przez Państwa kwot.
    Organ wydający interpretację nie jest uprawniony do analizowania i oceny załączonych do
    wniosku o interpretację dokumentów. Wobec powyższego załączone do wniosku
    dokumenty nie były przedmiotem merytorycznej analizy, a oceny Państwa stanowiska
    dokonano wyłącznie na podstawie opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych – zauważyć
    należy, że interpretacje indywidualne stanowią rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach,
    osadzonych w określonych stanach faktycznych oraz prawnych i tylko do nich się odnoszą,
    w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. W konsekwencji, nie
    mogą wpływać na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. W powołanych przez
    Państwa interpretacjach indywidualnych stan faktyczny nie dotyczył refinansowania
    wydatków.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A (Zainteresowany będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji
    podatkowej.