Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.453.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-17
Teza: Podleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
Nieruchomości niezabudowanych i brak zwolnienia od
podatku VAT, oraz prawo do odliczenia podatku VAT w
związku z zakupem Nieruchomości niezabudowanej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 17 lipca 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy:
    · podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży Nieruchomości niezabudowanych
      i braku zwolnienia od podatku VAT, oraz
    · prawa do odliczenia podatku VAT w związku z zakupem Nieruchomości niezabudowanej.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
    (...)
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
    (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca od roku 1995 prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą
    zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w zakresie
    mechaniki pojazdowej. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest

    konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. Jest
    czynnym podatnikiem VAT. Jest polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca nie
    prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Wnioskodawca 18 grudnia 2012 r. dokonał zakupu następujących działek:
    - działka nr 1,
    - działka nr 2,
    objętych jedną księgą wieczystą numer (...) oraz
    - udział wynoszący 1/14 części działki o numerze 3 objętej księgą wieczystą numer (...).
    W wyniku umowy darowizny z 18 grudnia 2012 r. Wnioskodawca otrzymał ponadto udział
    wynoszący 2/28 części w działce nr 4 o powierzchni 0,0730 ha objętej księgą wieczystą nr
    (...).
    Ww. transakcje objęte były jednym akrem notarialnym (...).
    Wnioskodawca dokonał zakupu ww. działek jako osoba prywatna, za pieniądze
    pochodzące z jego majątku osobistego. Wszystkie ww. działki zostały nabyte w celu lokaty
    kapitału, jak również chęci zatrzymania (scalenia) rodzinnych posiadłości. Ponadto udziały
    w działkach nr 3 i 4 zostały nabyte aby umożliwić dojazd do działek nr 1 i 2. Nabycie
    nastąpiło od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, w związku z
    czym transakcja nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tym samym
    Wnioskodawca nie odliczył podatku od towarów i usług w związku z nabyciem ww.
    nieruchomości.
    Ww. działki, tj. dz. 1, 2 oraz udziały w dz. 3 oraz dz. 4, zwane dalej łącznie
    Nieruchomościami, będą obecnie przedmiotem sprzedaży na rzecz podmiotu
    powiązanego, tj. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Nabywca), w której
    Wnioskodawca jest udziałowcem.
    Nabywca w związku z planowanym nabyciem Nieruchomości jest jednocześnie
    zainteresowanym niebędącym stroną niniejszego postępowania o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Nabywca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, a nabyta
    Nieruchomość będzie wykorzystywana przez niego do wykonywania czynności
    opodatkowanych. Jeżeli planowana sprzedaż będzie uznana za realizowaną przez
    podatnika od towarów i usług i nie będzie objęta zwolnieniem na gruncie ustawy o
    podatku od towarów i usług, Nabywcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia kwoty
    podatku VAT wykazanego na fakturze o ile spełni on pozostałe warunki określone w
    ustawie.
    Ww. Nieruchomości objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
    obszaru „(...)” w (...), zatwierdzonego Uchwałą Nr (...)na obszarze oznaczonym jako 2MN, tj.
    zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nieruchomości będące przedmiotem sprzedaży
    nie były w żaden sposób wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, w
    szczególności nie były nigdy wykorzystywane przez Wnioskodawcę na cele działalności
    zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT. Nieruchomości nie stanowią
    przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części. Wnioskodawca nie prowadził
    działalności rolniczej przy wykorzystaniu ww. Nieruchomości. Nieruchomości nie były
    również przedmiotem dzierżawy ani żadnych innych umów cywilnoprawnych w wyniku
    których oddane byłyby w używanie osobom trzecim. Nieruchomości będące przedmiotem
    sprzedaży nie były w żaden sposób wykorzystywane przez Wnioskodawcę dla celów
    prywatnych (leżały odłogiem).
    W ciągu ostatnich miesięcy, mając na uwadze planowaną sprzedaż, Wnioskodawca,
    udostępnił Nabywcy Nieruchomości w celu wytyczenia miejsc pod budowę budynków,
    wykonywania robót ziemnych oraz rozpoczęcia procesu budowlanego. Czynności tych nie
    dokonuje jednak Wnioskodawca, ale za jego zgodą Nabywca.

    Wnioskodawca ponadto dokonał zakupu niżej wymienionych działek położonych w
    Krakowie. Były to tereny stanowiące własność rodziny żony Wnioskodawcy, bądź przez
    nich dzierżawione. Głównym celem dokonywanych zakupów, oprócz lokaty kapitału przez
    Wnioskodawcę, było zatrzymanie rodzinnych nieruchomości w kręgu rodziny. Nie było
    celem Wnioskodawcy podjęcie działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Wśród dokonanych nabyć Wnioskodawca wymienia:
    - w roku 1996 dz. 5 – obecna siedziba Jednoosobowej Działalności Gospodarczej
      Wnioskodawcy;
    - w roku 2006 dz. 6 i 7 – wykup działek dzierżawionych przez wiele lat przez rodziców
      żony Wnioskodawcy;
    - w maju 2012 r., dz. 8, 9, 10 i 11 – odkupienie rodzinnych działek od rodziny żony
      Wnioskodawcy;
    - w marcu 2015 r., udział 23/32 w dz. 12 – zakup działki położonej przy działce rodzinnej
      żony Wnioskodawcy;
    - w maju 2015 r., dz. 13 – zakup gruntu przylegającego do dz. na której położona jest
      siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy;
    - w roku 2019 udział ½ w dz. 14 – zakup gruntu przylegającego do dz. na której położona
      jest siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy;
    - w roku 2021 dz. 15 – zakup działki położonej przy działce rodzinnej żony Wnioskodawcy.
    Ww. działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Nie były
    też dzierżawione. Wnioskodawca nie prowadził działalności rolniczej przy wykorzystaniu
    ww. działek. Wnioskodawca nie dokonał dotychczas zbycia żadnej z ww. działek. Pierwszą
    realizowaną sprzedażą jest sprzedaż działek, będących przedmiotem niniejszego wniosku,
    tj. sprzedaż Nieruchomości.
    Niewykluczone, że w ciągu kolejnych kilku lat dojdzie do zbycia działki nr 8 oraz 9.
    Wnioskodawca podjął decyzję o sprzedaży Nieruchomości wraz z gotowymi projektami, tj.:
    zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanym oraz uzyskanym pozwoleniem
    na budowę.
    W tym celu w roku 2023 Wnioskodawca wystąpił we własnym imieniu z wnioskiem o
    zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-
    budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą „Budowa
    czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwu-lokalowych z infrastrukturą
    techniczną (...) oraz miejscami postojowymi na dz. nr 9, 8, 1, 2 (...) w (...)”.
    Działanie to miało na celu uatrakcyjnienie oferty sprzedaży kompleksu Nieruchomości dla
    zainteresowanego zakupem dewelopera (Nabywcy).
    29 grudnia 2023 r. została wydana pozytywna decyzja zatwierdzające ww. projekt i
    udzielająca pozwolenia na budowę Wnioskodawcy. Uzyskane pozwolenie na budowę
    obejmuje również na działkach 1 i 2 odcinki kanalizacji sanitarnej wewnętrznej w gruncie,
    instalację gazową wewnętrzną od skrzynek gazowych w linii ogrodzenia, odcinki instalacji
    wodnej wewnętrznej, zalicznikowe linie zasilające wlz oraz kanalizację deszczową.
    Wnioskodawca nie wykonywał żadnych prac budowlanych w zakresie doprowadzenia
    mediów do Nieruchomości. Prace te, za zgodą Wnioskodawcy, podjął Nabywca. Na
    Nieruchomości wytyczono miejsce pod budowę budynków, wykonano roboty ziemne oraz
    rozpoczęto proces budowlany.
    Wydatki na ww. prace nie są ponoszone przez Wnioskodawcę lecz przez nabywcę
    Nieruchomości.
    W związku z planowaną sprzedażą nie dojdzie do rozliczenia nakładów poniesionych na
    Nieruchomościach, gdyż wydatki te będą ponoszone przez Nabywcę. Przedmiotem

    sprzedaży będą wyłącznie Nieruchomości niezabudowane gdyż Wnioskodawca nie ponosił
    żadnych nakładów na ww. Nieruchomości. Wnioskodawca wyraził zgodę na dysponowanie
    przez Nabywcę Nieruchomościami na cele budowlane, w szczególności udostępnił
    Nabywcy Nieruchomości celem wytyczenia budynków i rozpoczęcia prac inwestycyjnych.
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym planowana sprzedaż Nieruchomości stanowi
      czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5
      ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy i nie korzysta ze zwolnienia od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani pkt 2 ustawy?
    2. Czy w opisanym stanie faktycznym Zainteresowany niebędący stroną postępowania
      będzie miał prawo do odliczenia podatku od towarów i usług w związku z zakupem
      Nieruchomości?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1.
    Dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z 13 marca 2024 r. (dalej: ustawa) w sytuacji, gdy działaniom
    podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądzałoby o uzyskaniu przez niego statusu podatnika, a
    jednocześnie przepisy ustawy lub aktów wykonawczych nie przewidują zwolnienia z
    opodatkowania.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10)
    oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie (C-181/10). TSUE orzekł w tej sprawie, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej
    sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić
    się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast –
    wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo
    na działaniach marketingowych. Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika tego podatku.
    W wydawanych przez Krajową Informację Skarbową indywidualnych interpretacjach
    podatkowych, jak również w wyrokach sądów administracyjnych, wskazuje się, iż
    każdorazowo konieczne jest dokonanie oceny wszystkich okoliczności towarzyszących
    danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje
    zbywca w celu dokonania sprzedaży. Zatem należy przeanalizować całokształt podjętych
    działań w odniesieniu do Nieruchomości przed jej sprzedażą i ustalić, czy w odniesieniu do
    tych czynności zostały spełnione przesłanki pozwalające na uznanie Wnioskodawcy za
    podatnika podatku od towarów i usług.

    Według art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zatem status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot
    dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą. To, czy dana osoba fizyczna
    sprzedając działki budowlane będzie działała w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność
    w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka
    aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod
    zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze).
    Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia
    pojedynczych z tych okoliczności (por. wyroki NSA: z 17 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 239
    /12; z 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 621/13, z 9 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 811/13).
    Nie mają natomiast znaczenia zamiar, czy motywy, jakimi kieruje się dany podmiot, ani
    jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają
    bowiem obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące
    cechy zawodowe, od tych, które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem
    prywatnym. Dla oceny, czy dany podmiot sprzedając grunty działa w charakterze
    podatnika nie ma więc znaczenia, w jakich celach grunt ten został nabyty (por. wyroki NSA:
    z 9 października 2014 r., sygn. akt I FSK 2145/13; z 3 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1859
    /13; z 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 716/14 i z 29 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 636
    /15).
    W wyroku z 31 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 237/12 Naczelny Sąd
    Administracyjny wyraził pogląd, że przedmiotem profesjonalnego obrotu mogą być
    również składniki majątku nabyte pierwotnie do celów osobistych i w takich celach
    wykorzystywane. Ważne, by w momencie sprzedaży gruntów podatnik podjął w istocie
    aktywne i planowe działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez handlowców (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2019 r.,
    sygn. akt I FSK 90/17).
    Naczelny Sąd Administracyjny zajął analogiczne stanowisko przyjmując, że intencja
    towarzysząca pierwotnie nabywaniu majątku, nie wyklucza późniejszego odmiennego jego
    traktowania. Podobnie nie ma znaczenia, czy w momencie nabycia nieruchomości
    zamiarem właściciela było przeznaczenie jej do sprzedaży z zyskiem, lecz to, iż podatnik
    podjął działania mające charakter ciągły, zorganizowany, nakierowany na uzyskanie zysku
    sprzedaży nieruchomości. Jak najbardziej możliwa jest bowiem sytuacja, w której podmiot,
    nabywając grunty na potrzeby prywatne, później zmieni ich przeznaczenie, angażując siły i
    środki podobne do tych, które angażują podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem

    nieruchomościami. W przeciwnym razie należałoby uznać, że nabycie gruntu do
    wykorzystania w celach osobistych, tylko z uwagi na zamiar w chwili nabycia,
    determinowałoby przyjęcie, że doszło do sprzedaży majątku prywatnego, pomimo
    podejmowania wielu działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu
    gospodarczego (por. wyroki NSA z: 4 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1855/15, 1 kwietnia
    2010 r., sygn. akt II FSK 1933/08, 29 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1136/16).
    Mając na uwadze wyżej przywołane orzecznictwo Wnioskodawca uważa, iż występują
    pewne przesłanki pozwalające na uznanie go za działającego w charakterze podatnika na
    gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w odniesieniu do planowanej
    transakcji zbycia Nieruchomości.
    W szczególności Wnioskodawca podjął decyzję o sprzedaży Nieruchomości dopiero po
    uzyskaniu:
    - projektu zagospodarowania terenu,
    - projektu architektoniczno-budowlanego,
    - pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą „Budowa czterech budynków
      mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych z infrastrukturą techniczną (...) oraz
      miejscami postojowymi na dz. nr 9, 8, 1, 2 w (...)”.
    Ww. działania uatrakcyjniły ofertę sprzedaży kompleksu Nieruchomości a charakter
    podjętych czynności, wskazuje, że zmierzały one do wykorzystania Nieruchomości dla
    celów działalności gospodarczej. Udostępniając Nieruchomości Nabywcy, Wnioskodawca
    wyszedł na naprzeciw jego oczekiwaniom, jednocześnie przyspieszając proces realizacji
    inwestycji. W świetle wydawanych indywidualnych interpretacji podatkowych można
    wnioskować, iż aktywność taka wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do sprzedaży Nieruchomości, a zaistniały
    ciąg zdarzeń wskazuje, że w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w
    odniesieniu do planowanej sprzedaży Wnioskodawca będzie działał jako podatnik podatku
    VAT, a planowana sprzedaż zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, będzie dostawą
    dokonaną przez podatnika i uznana za odpłatną dostawa towarów o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Odpłatna dostawa towarów może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    albo może być opodatkowana tym podatkiem. Zastosowanie zwolnienia od podatku od
    towarów i usług, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania,
    możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie
    oraz w przepisach wykonawczych.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m. in. w art. 43 ustawy. I tak, na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy: zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż
    tereny budowlane. W świetle art. 2 pkt 33 ustawy: ilekroć w dalszych przepisach jest
    mowa o terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod
    zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w
    przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje
    oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości. Z uwagi na fakt, iż przedmiotem sprzedaży będą niezabudowane działki
    gruntu objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczone
    symbolami 2MN, tj. przeznaczone pod zabudowę tym samym będą stanowiły teren
    budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie ich sprzedaż nie korzystała
    ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

    Należy również przeanalizować możliwość zwolnienia w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy. Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy: zwalnia się od podatku dostawę towarów
    wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu
    nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
    dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Aby zastosować ww. zwolnienie od podatku VAT, spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania;
    · brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. Akt I FSK 627/12 wskazał iż zwolnienie, o którym
    mowa w art. 136 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy, przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku
    na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub ustawy, co
    wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a
    więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika
    z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu oraz gdy podatnik, mając
    prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w planowanej transakcji sprzedaży
    Nieruchomości wystąpi on w roli podatnika podatku od towarów i usług, a dostawa nie
    będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 9 oraz pkt 2 ustawy. Tym samym transakcja stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7
    ust. 1 ustawy.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2:
    Zainteresowany niebędący stroną postępowania posiada status czynnego podatnika VAT,
    a nabycie ww. Nieruchomości będzie związane z wykonywaniem przez niego czynności
    opodatkowanych. W ocenie Wnioskodawcy Zainteresowany niebędący stroną
    postępowania będzie uprawniony do odliczenia podatku od towarów i usług pod
    warunkiem, że transakcja sprzedaży Nieruchomości będzie uznana za czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystającą ze zwolnienia
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani pkt 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu

    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego
      lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
    · dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług,
    · czynność ta została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
      podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W świetle przytoczonych wyżej regulacji prawnych zauważyć należy, że status podatnika
    podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży
    gruntu jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, nie ma
    znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność
    podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek
    efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą
    straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.
    Należy podkreślić, iż dla celów podatku od towarów i usług nie jest konieczne, aby
    działalność była działalnością zarobkową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły
    przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorców). Opodatkowaniu tym podatkiem podlega
    dostawa towarów – gruntów nie tylko wówczas, gdy dokonywana jest przez podatnika
    VAT, dla którego wykonywanie działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu. Na
    podstawie art. 15 ust. 2 ustawy również osoby fizyczne nieprowadzące działalności
    gospodarczej, w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które
    dokonują dostawy, czy też świadczą usługi stają się podatnikami podatku VAT, jeżeli
    okoliczności towarzyszące wykonywaniu czynności wskazują na zamiar wykonywania tych
    czynności.
    Za podatnika należy zatem uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia
    działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność
    gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie
    rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie
    etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być również
    traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków
    inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy
    również uznać za działalność gospodarczą.

    Jednocześnie ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”. Zgodnie
    z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” (Wydawnictwo
    Langenscheidt, Warszawa 2007 r.) „zamiar” oznacza „intencję zrobienia czegoś, zamysł,
    plan, projekt, chęć”. Wobec powyższego, istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają
    dokonywanym czynnościom oraz cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych
    czynności.
    W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko,
    że za podatnika uznaje się również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia
    działalności gospodarczej i dokonała w tym celu pewnych nakładów, mimo że sama
    sprzedaż jeszcze się nie rozpoczęła, czy nawet nigdy nie zostanie rozpoczęta. Bardzo
    istotnym elementem, przesądzającym o prowadzeniu działalności gospodarczej są
    czynności przygotowawcze, jakich dokonuje dany podmiot w związku z rozpoczęciem
    działalności. Sam zamiar prowadzenia działalności powiązany z zakupami realizowanymi
    w tym celu nadaje status podatnika podatku od towarów i usług, już nawet w fazie
    dokonywania czynności przygotowawczych, co wynika m.in. z orzeczenia TSUE z 29 lutego
    1996 r. C-10/94 w sprawie Intercommunale voor zeewaterontzilting (INZO).
    Innymi orzeczeniami TSUE potwierdzającymi powyższe stanowisko jest wyrok z 1 marca
    2012 r. w sprawie C-280/10 Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawetyn, jak również w wyrok z
    8 czerwca 2000 r. w sprawie C-400/98 Breitsohl, z których wynika, że poniesienie
    wstępnych wydatków inwestycyjnych z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności
    gospodarczej należy uznać za działalność gospodarczą. Sam zamiar prowadzenia
    działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie
    traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy przewidywana
    transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie
    zostanie zrealizowana.
    W związku z powyższym zaznacza się, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym
    samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą,
    jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy
    majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Podkreślić także należy, że w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest,
    czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jako, że jedynym przychodem z takich transakcji
    może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W tym miejscu uwagi wymaga również kwestia nabycia nieruchomości w celu lokaty
    kapitału. Zasadniczo przez lokatę kapitału należy rozumieć nabycie w celu sprzedaży.
    Istotny jest tu zamiar finansowo-inwestycyjny nabycia nieruchomości.
    Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest wyrok WSA w Poznaniu z 28 września 2016
    r., sygn. akt I SA/Po 184/16, z którego wynika, że wskazanie lokaty kapitału jako celu
    nabycia nieruchomości, a więc zamiar finansowy i inwestycyjny, a nie realizacja własnych
    (osobistych) potrzeb mieszkaniowych lub realizacja takich potrzeb względem osób
    najbliższych, jest argumentem przemawiającym za uznaniem skarżącej za podatnika
    podatku VAT. W powiązaniu z podjęciem takich czynności jak np. wystąpienie o
    uchwalenie dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego w celu
    przeznaczenia w nim posiadanego gruntu pod zabudowę, podział gruntu na działki,
    uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działanie marketingowe podjęte
    w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia stanowią o takiej
    aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności
    sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji
    zorganizowaną. Podjęte działania nakierowane są na osiągnięcie określonego dochodu.
    Skutkiem czego sprzedaż gruntów nastąpi w warunkach wskazujących na jej handlowy i
    zarobkowy charakter, co przesądza o uznaniu skarżącej za podatnika podatku VAT w
    związku z ich dostawą.
    Natomiast z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r.
    w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl

    którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE z 4 października
    1995 r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło
    kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości
    dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a
    służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., w sprawie C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT z tytułu działalności
    gospodarczej prowadzonej w zakresie mechaniki pojazdowej. Nie prowadzi Pan
    działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Dokonał Pan zakupu
    Nieruchomości będących przedmiotem wniosku jako osoba prywatna w celu lokaty
    kapitału. Transakcja nabycia ww. Nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, nie odliczył Pan podatku od towarów i usług w związku z ich
    nabyciem. Ww. Nieruchomości objęte są miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego na obszarze oznaczonym jako 2MN, tj. zabudowy mieszkaniowej
    jednorodzinnej. Nieruchomości będące przedmiotem sprzedaży nie były przez Pana w
    żaden sposób wykorzystywane w działalności gospodarczej, w szczególności nie były nigdy
    wykorzystywane na cele działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT.
    Nieruchomości nie stanowią przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części. Nie
    prowadził Pan działalności rolniczej przy wykorzystaniu ww. Nieruchomości.
    Nieruchomości nie były również przedmiotem dzierżawy ani żadnych innych umów
    cywilnoprawnych, w wyniku których oddane byłyby w używanie osobom trzecim.
    Nieruchomości będące przedmiotem sprzedaży nie były w żaden sposób wykorzystywane
    przez Pana dla celów prywatnych (leżały odłogiem). Podjął Pan decyzję o sprzedaży
    Nieruchomości wraz z gotowymi projektami tj.: zagospodarowania terenu i
    architektoniczno-budowlanym oraz uzyskanym pozwoleniem na budowę. W tym celu w
    roku 2023 Wnioskodawca wystąpił we własnym imieniu z wnioskiem o zatwierdzenie
    projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i
    udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą „Budowa czterech budynków
    mieszkalnych jednorodzinnych dwu-lokalowych z infrastrukturą techniczną (...) oraz
    miejscami postojowymi (...)”. 29 grudnia 2023 r. została wydana pozytywna decyzja
    zatwierdzające ww. projekt i udzielająca pozwolenia na budowę Wnioskodawcy. Uzyskane
    pozwolenie na budowę obejmuje również na działkach 169/3 i 168/4 odcinki kanalizacji
    sanitarnej wewnętrznej w gruncie, instalację gazową wewnętrzną od skrzynek gazowych w

    linii ogrodzenia, odcinki instalacji wodnej wewnętrznej, zalicznikowe linie zasilające wlz
    oraz kanalizację deszczową. Działanie to miało na celu uatrakcyjnienie oferty sprzedaży
    kompleksu Nieruchomości dla zainteresowanego zakupem dewelopera (Nabywcy). Nie
    wykonywał Pan żadnych prac budowlanych w zakresie doprowadzenia mediów do
    Nieruchomości. Prace te, za Pana zgodą, podjął Nabywca. Na Nieruchomości wytyczono
    miejsce pod budowę budynków, wykonano roboty ziemne oraz rozpoczęto proces
    budowlany. W ciągu ostatnich miesięcy, mając na uwadze planowaną sprzedaż,
    udostępnił Pan Nabywcy Nieruchomości w celu wytyczenia miejsc pod budowę budynków,
    wykonywania robót ziemnych oraz rozpoczęcia procesu budowlanego. Czynności tych nie
    dokonuje jednak Pan, ale za Pana zgodą Nabywca. Wyraził Pan zgodę na dysponowanie
    przez Nabywcę Nieruchomościami na cele budowlane, w szczególności udostępnił Pan
    Nabywcy Nieruchomości celem wytyczenia budynków i rozpoczęcia prac inwestycyjnych.
    Dokonał Pan ponadto zakupu innych działek położonych w (...). Głównym celem
    dokonywanych zakupów, oprócz lokaty kapitału przez Pana, było zatrzymanie rodzinnych
    nieruchomości w kręgu rodziny. Nie było Pana celem podjęcie działalności w zakresie
    obrotu nieruchomościami. Nie dokonał Pan dotychczas zbycia żadnej z nich. Pierwszą
    realizowaną sprzedażą jest sprzedaż Nieruchomości będących przedmiotem wniosku. Nie
    wyklucza Pan zbycia kolejnych dwóch działek w ciągu kolejnych kilku lat. Nabywca jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, a nabyta Nieruchomość będzie
    wykorzystywana przez niego do wykonywania czynności opodatkowanych. Przedmiotem
    sprzedaży będą wyłącznie Nieruchomości niezabudowane.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy planowana sprzedaż Nieruchomości będzie
    stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz nie
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, jak
    również ze zwolnienia w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy (pytanie oznaczone we
    wniosku nr 1).
    Wskazał Pan, że Nieruchomości (działki, tj. dz. 1, 2 oraz udziały w dz. 3 oraz dz. 4) zostały
    nabyte w celu lokaty kapitału i w żaden sposób nie były wykorzystywane przez Pana dla
    celów prywatnych (leżały odłogiem). Jednakże wystąpił Pan również we własnym imieniu z
    wnioskiem o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu
    architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pod
    nazwą „Budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwu-lokalowych z
    infrastrukturą techniczną (...) oraz miejscami postojowymi (...)”. Otrzymał Pan pozytywną
    decyzję zatwierdzającą ww. projekt i udzielającą pozwolenia na budowę. Uzyskane
    pozwolenie na budowę obejmuje również na działkach 1 i 2 odcinki kanalizacji sanitarnej
    wewnętrznej w gruncie, instalację gazową wewnętrzną od skrzynek gazowych w linii
    ogrodzenia, odcinki instalacji wodnej wewnętrznej, zalicznikowe linie zasilające wlz oraz
    kanalizację deszczową. Działanie to miało na celu uatrakcyjnienie oferty sprzedaży
    kompleksu Nieruchomości dla zainteresowanego zakupem dewelopera (Nabywcy), który
    już rozpoczął prace budowlane.
    Wskazane wyżej fakty – w Pana opinii – wskakują, że w odniesieniu do Nieruchomości
    będących przedmiotem wniosku podjął Pan aktywność porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego typu obrotem i że w tym zakresie
    prowadzi pan działalność gospodarczą jako podatnik podatku VAT.
    Wobec powyższego, sprzedaży Nieruchomości należy zakwalifikować jako dokonaną w
    okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15
    ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art.
    15 ust. 1 ustawy i w konsekwencji sprzedaż ww. działki będzie stanowiła – wskazaną w art.
    7 ust. 1 ustawy – dostawę towarów, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W tym miejscu należy wskazać, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może albo być opodatkowana podatkiem VAT, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.

    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku: dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: terenach budowlanych – rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie
    zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    Warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 – Gemeente Emmen przeciwko
    Belastingdienst Grote Ondernemingen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony
    lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod
    zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
      gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem
      morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
      oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    W oparciu o art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
          inwestycji celu publicznego;
        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
          ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w

    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że Nieruchomości (działki, tj. dz. 1, 2 oraz udziały w dz. 3 oraz dz.
    4) są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na obszarze
    oznaczonym jako 2MN, tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tym samym,
    stanowią one teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie ich
    sprzedaż nie korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku: dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania;
    · przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
      dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „Zwolnienie, o którym
    mowa w art. 136 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1
    pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku
    na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co
    wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a
    więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika
    z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8
    grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do
    odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia od podatku VAT nie będzie korzystać
    dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył podatku VAT naliczonego z
    powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym,

    przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których
    przy nabyciu towaru podatek VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do
    czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    W przedmiotowej sprawie wskazał Pan, że transakcja nabycia ww. Nieruchomości nie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym z uwagi na fakt, iż dostawa
    nieruchomości nie była obciążona podatkiem VAT to nie można uznać, że nie
    przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT lub, że takie prawo Panu
    przysługiwało. Ponadto, Nieruchomości nie były w żaden sposób wykorzystywane, w tym
    nie były wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że również zwolnienie, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie znajdzie zastosowania do zbycia przez Pana Nieruchomości.
    Podsumowując, planowana sprzedaż Nieruchomości będzie stanowiła czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, jak również ze zwolnienia
    w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 1 uznano za
    prawidłowe.
    Państwa wątpliwości w dalszej kolejności dotyczą prawa Nabywcy do odliczenia podatku
    od towarów i usług w związku z zakupem Nieruchomości (pytanie oznaczone we wniosku
    nr 2).
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego sformułowane są w art. 86
    ust. 1 ustawy. W oparciu o powyższy przepis:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:

      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Jak wskazano w opisie sprawy przyszły Nabywca jest czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług i zamierza wykorzystywać wskazane Nieruchomości będące przedmiotem
    transakcji do działalności opodatkowanej.
    W omawianej sprawie warunki odliczania podatku naliczonego sformułowane w art. 86
    ustawy będą spełnione, ponieważ przyszły Nabywca jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług, a wydatki poniesione na zakup wskazanych
    nieruchomości będą miały związek z czynnościami opodatkowanymi tym podatkiem.
    W związku z powyższym – zgodnie z art. 86 ustawy – przyszłemu Nabywcy będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT w związku z zakupem wskazanych
    Nieruchomości, pod warunkiem niezaistnienia negatywnych przesłanek określonych w art.
    88 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego,
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W części F. Przedmiot wniosku, poz. 56. Rodzaj, wskazali Państwo: zdarzenie przyszłe. Z
    treści wniosku także wynika, że dotyczy on planowanej transakcji sprzedaży
    Nieruchomości. Natomiast pytania w swojej treści zawierają sformułowania:
      Czy w opisanym stanie faktycznym (...)?

    Mając na uwadze powyższe, użyte w treści pytań sformułowania traktuję jako oczywistą
    omyłkę pisarską i jak wyżej wskazałem, interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili.
    Informuję ponadto, że aktualny publikator ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług to: t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Pan (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania) ma prawo do zaskarżenia tej
    interpretacji indywidualnej do (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.