Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP2/4512-471/15-6/KK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2015-12-14
Teza: Wnioskodawczyni z tytułu transakcji zbycia swoich udziałów w działkach wskazanych we wniosku (tj. 686/2, 92/7, 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12, 92/14, 92/15) oraz udziału w działce o nr 92/3 wraz z domem, nie działała/nie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, tym samym sprzedaż tych udziałów w ww. działkach wraz z udziałem we własności domu nie podlegała/nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: działki; grunty; majątek-majątek prywatny; nieruchomości; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 2 września 2015 r. (data wpływu 4 września 2015 r.) uzupełnionym pismem z dnia 23 listopada 2015 r. (data wpływu 26 listopada 2015 r.) oraz pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. (data wpływu 7 grudnia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży udziałów w prawie własności działek, powstałych w wyniku podziału **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 września 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży udziałów w prawie własności działek, powstałych w wyniku podziału. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 23 listopada 2015 r. przez doprecyzowanie opisu sprawy, przyporządkowanie pytań oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, oraz pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. (data wpływu 7 grudnia 2015 r.) w zakresie doprecyzowania opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny/ zdarzenie przyszłe:

Postanowieniem Sądu w \[…\] w 2000 roku Wnioskodawczyni stała się współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, jako spadku po zmarłych rodzicach. Gospodarstwo to składało się z dwu działek rolnych: Nr ew. 686/2 o powierzchni ok. 0,73 ha oraz działki nr ew. 92/1 o powierzchni ok. 3,7ha zabudowanej domem z kamienia o pow. 71 m2 – przeznaczonego do remontu.

Jest to grunt V i VI klasy, stanowiący od lat nieużytek, porośnięty „samosiejkami” sosnowymi i akacjowymi ze względu na bezpośrednie jego położenie przy lesie.

Udział Wnioskodawczyni w całym gospodarstwie wynosi 1/5. Dziś udziałowców jest sześciu (współwłaścicieli).

Ze względu na dużą odległość od gospodarstwa oraz starszy wiek współwłaścicieli gospodarstwo nie było użytkowane. Sporadycznie z domu korzystali spadkobiercy w okresie letnim. Chcąc rozdzielić gospodarstwo i częściowo uwolnić się od współwłasności postanowiono z części ww. działek wydzielić działki budowlane oraz aby łatwiej je można było sprzedać. Podziału na działki mniejsze niż 0,3ha można było dokonać tylko na podstawie ustalenia „warunków zabudowy” – ponieważ Gmina \[…\] nie posiada „miejscowego planu przestrzennego zagospodarowania”.

Podział ten trwał ponad 5 lat z różnymi perypetiami. Pomimo podziału na mniejsze części, część współwłaścicieli w tym i Wnioskodawczyni nie wyrazili zgody na usamodzielnienie się, ponieważ jest to kosztowne (notariusz) i samemu należy zająć się sprzedażą działek. Wnioskodawczyni ma 81 lat, jest chora, żyje samotnie, nie jest w stanie się tym zajmować. Jedynym dochodem Wnioskodawczyni jest niska emerytura.

Stan aktualny:

1.  Z działki 686/2 swoje 1/5 udziałów Wnioskodawczyni darowała swojej siostrze, która pomagała Wnioskodawczyni przetrwać trudne chwile, pomimo, że mieszkają w różnych miastach.
2.  Dwie działki wydzielone z działki 92/1 tj. 92/3 (z domem) oraz 92/7, zostały sprzedane w br., w których Wnioskodawczyni miała swoje 1/5 udziałów.
3.  Pozostało do sprzedaży:
    *   5 działek budowlanych, powstałych z podziału części działki 92/1,
    *   1 działka nr ew. 9/13 – jako droga dojazdowa do ww. działek, która zostanie przekazana właścicielom działek nieodpłatnie – takie są zwyczaje w tym rejonie (jako udziały).
    *   1 działka rolna nr ew. 92/14 – porosła „samosiejkami” sosnowymi o pow. ok. 0,9ha,
    *   1 działka leśna nr ew. 92/15 – o pow. ok. 1,4ha.

Wszystkie te osiem działek są w 1/5 własnością Wnioskodawczyni. Wydawałoby się dużo-ilościowo, a w konsekwencji, jakby zebrać udziały Wnioskodawczyni razem, to byłyby dwie małe działki, w tym trochę krzaków i lasu.

Pismem z dnia 23 listopada 2015 r. Wnioskodawczyni uzupełniła przedstawiony opis sprawy o następujące informacje:

1.  Wnioskodawczyni nie jest i nie była zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
2.  Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami,
3.  Decyzje o „warunkach zabudowy” wydano w stosunku do działek w nr ew.: 92/7, 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12,
4.  O warunki zabudowy wystąpili wszyscy wspólnie (wspólny wniosek),
5.  Wnioskodawczyni nie podejmowała i nie zamierza podejmować żadnych działań marketingowych w związku ze sprzedażą działek, dotyczy wszystkich działek tj.: nr ew. 92/3, 92/7, 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12, 92/13, 92/14, 92/15,
6.  Do momentu darowizny i sprzedaży działek jak i w okresie późniejszym Wnioskodawczyni nie zamierzała i nie zamierza ponosić żadnych kosztów w celu przygotowania działek do sprzedaży – dotyczy wszystkich działek tj. nr ew. 92/3, 92/7, 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12, 92/13, 92/14, 92/15,
7.  Działek, o których mowa we wniosku Wnioskodawczyni nie udostępniała żadnym osobom (nikomu) - dotyczy wszystkich działek tj. o nr ew. 92/3, 92/7, 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12, 92/13, 92/14, 92/15,
8.  Wnioskodawczyni dotychczas sprzedała swoje udziały w działkach nr ew. 92/3, 92/7, miało to miejsce w okresie lipiec-sierpień 2015 r.
9.  Wnioskodawczyni nie posiada żadnych innych nieruchomości gruntowych niż te, które podała we wniosku.
10.  Na działkach, o których mowa we wniosku nie była i nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, więc Wnioskodawczyni uważa, że były zwolnione od podatku VAT.
11.  Jako spadkobiercy (i współwłaściciele) zostali zwolnieni z płacenia podatku – decyzja Naczelnika US w \[…\].
12.  Działka 92/3 zabudowana budynkiem mieszkalnym była wykorzystywana okresowo i tylko przez współwłaścicieli na rodzinne spotkania.

W piśmie z dnia 4 grudnia 2015 r. Wnioskodawczyni wskazała, iż odpowiadając na pkt II.10 poprzedniego wezwania, zrozumiała go w ten sposób, że nie prowadziła na działkach żadnej działalności w wyniku której miałaby płacić podatek VAT. Wnioskodawczyni nadal uważa że nie powinna płacić podatku VAT. Natomiast sformułowanie p-ktu II.11 nie jest dla Wnioskodawczyni jednoznacznie zrozumiałe, stąd i taka odpowiedź. Wnioskodawczyni miała na myśli „Zaświadczenie Naczelnika U.S w \[…\] z dnia 25.06.2015 r.”, w którym stwierdza, że zobowiązanie podatkowe od spadku po zmarłej matce \[…\] wygasło w skutek przedawnienia. Wnioskodawczyni pamięta że tuż po wydaniu postanowienia Sądu o spadku z 15.03.2000 roku, było wydane zaświadczenie U.S. w \[…\] (wspólne dla wszystkich spadkobierców), że spadek jest wolny od podatku od spadków i darowizn. To zaświadczenie zaginęło spadkobiercom, dlatego Wnioskodawczyni zwróciła się do U.S. o wydanie duplikatu w miejsce którego otrzymała zaświadczenie, o którym mowa wyżej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania (ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu wniosku):

1.  Czy darując swojej siostrze swój udział (1/5) w działce 686/2, o której mowa w cz. G. poz. 68, Wnioskodawczyni stała się podatnikiem podatku VAT?
2.  Czy sprzedając swoje udziały (1/5) w działkach 92/3 oraz 92/7 Wnioskodawczyni stała się podatnikiem podatku VAT?
3.  Czy sprzedając udziały w pozostałych działkach, o których mowa we wniosku tj. 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12, 92/14, 92/15 Wnioskodawczyni stanie się podatnikiem podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawczyni, Zainteresowana nie powinna płacić podatku VAT w związku ze sprzedażą ww. działek, ponieważ:

1.  Działki przeznaczone do sprzedaży pochodzą ze spadku po rodzicach i zgodnie z obowiązującym prawem Wnioskodawczyni może nimi rozporządzać jako własnym majątkiem.
2.  Wnioskodawczyni nie jest i nie była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
3.  Wnioskodawczyni nie prowadzi i nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami.
4.  Na żadnej z działek, które już wnioskodawczyni sprzedała (udziały) i tych, które pozostały do sprzedaży nie była prowadzona działalność gospodarcza przez Wnioskodawczynię ani nikomu ich nie udostępniała.
5.  Wnioskodawczyni nigdy nie sprzedawała żadnych innych nieruchomości i nie zamierza tego robić w przyszłości.
6.  Wnioskodawczyni nie zamierza ponosić żadnych nakładów finansowych w celu podniesienia wartości tych działek (posiadanych w nich udziałów) dotyczących np.: uzbrojenia terenu itp.
7.  Jako współwłaściciele wystąpili kilka lat temu do UMiG w \[…\] o wydanie „warunków zabudowy” celem tego wystąpienia było podzielenie działek na mniejsze niż 30 arów, aby umożliwić przynajmniej częściowe uwolnienie się od współwłasności (co się nie udało) jak i zwiększyć możliwości ich sprzedaży.
8.  Wnioskodawczyni nie podejmowała i nie podejmuje żadnych intensywnych działań marketingowych mających na celu reklamę działek do sprzedaży. Jedynie współwłaściciele postawili na działce tabliczkę (na kołku) informacyjną, że działka jest do sprzedania, no bo przecież w jakiś sposób trzeba poinformować potencjalnego nabywcę.

Zdaniem Wnioskodawczyni wskazanym w uzupełnieniu wniosku, dostawa udziałów w prawie własności przedmiotowych działek nie stanowiła i nie będzie stanowić działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Ponadto Wnioskodawczyni uważa, że przysługuje jej prawo do rozporządzania własnym majątkiem co zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy nie zalicza Wnioskodawczyni do podatnika podatku od towarów i usług.

Powyższe stanowisko Wnioskodawczyni uważa za zgodne z ustawą z 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2011, nr 177 poz. 1054) a w szczególności: art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy oraz art. 15 ust. 2. Ponadto Kodeks Cywilny z 23.04.1964 r. (Dz.U. 16 poz. 93 z późn. zm.) a w szczególności art. 195, art. 196 § 1, art. 198 o rozporządzaniu swoim udziałem we współwłasności oraz art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE – kto jest podatnikiem, art. 140 ww. Kodeksu Cywilnego – o rozporządzaniu współwłasnością.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Towarami – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z powyższych przepisów wynika, że nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Stwierdzić należy, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawczyni w celu dokonania sprzedaży działek podejmowała/będzie podejmować aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła/nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowych. Zainteresowana wskazała, że nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni otrzymała udział w działkach tytułem spadku po zmarłych rodzicach, nie nabyła ich zatem w celach inwestorskich czy handlowych, nie podejmowała i nie zamierza podejmować żadnych działań marketingowych w związku ze zbyciem działek, nie zamierzała i nie zamierza ponosić żadnych kosztów w celu przygotowania działek do sprzedaży. Ponadto wskazano, iż na przedmiotowych działkach nie była i nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Jedynymi formami aktywności podjętej przez Wnioskodawczynię wraz z pozostałymi współwłaścicielami był podział działki o nr 92/1 oraz wystąpienie o warunki zabudowy w stosunku do działek 92/7, 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że Zainteresowana w związku z darowizną swojego udziału w działce 686/2 oraz ze sprzedażą swojego udziału w działce nr 92/3 wraz z domem wykorzystywanym wyłącznie do celów mieszkalnych oraz udziału w działce o nr 92/7, jak i zamiarem sprzedaży swoich udziałów w pozostałych działkach tj. 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12, 92/14, 92/15 nie działała/nie będzie działać w charakterze podatnika, a czynność ta nie nosiła/nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie bowiem całokształt okoliczności, ich zakres, stopień zaangażowania, w tym środków pieniężnych, wskazuje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Tym samym sprzedaż przez Wnioskodawczynię swojego udziału w ww. działkach stanowiła/będzie stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności, a Zainteresowana zbywając przedmiotowe udziały w działkach oraz udział we własności domu, stanowiące majątek prywatny, korzystała/będzie korzystała z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem.

Reasumując, należy uznać, że Wnioskodawczyni z tytułu transakcji zbycia swoich udziałów w działkach wskazanych we wniosku (tj. 686/2, 92/7, 92/8, 92/9, 92/10, 92/11, 92/12, 92/14, 92/15) oraz udziału w działce o nr 92/3 wraz z domem, nie działała/nie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, tym samym sprzedaż tych udziałów w ww. działkach wraz z udziałem we własności domu nie podlegała/nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.