Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB4.4014.313.2017.1.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-11-13
Teza: Czy czynność przedstawiona w stanie faktycznym podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych?
Słowa kluczowe: czynności-czynności cywilnoprawne; obowiązek-obowiązek podatkowy; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; pożyczka; umowa-umowa pożyczki
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 28 września 2017 r. (data wpływu – 3 października 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie opodatkowania umowy pożyczki– **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 października 2017 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania umowy pożyczki. Jako rodzaj sprawy będącej przedmiotem wniosku wskazano podatek od czynności cywilnoprawnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Dnia 16 sierpnia 2017 roku w Polsce podpisano umowę pożyczki pieniężnej w wysokości 160.000,00 zł przez osobę prawną firmę B. Sp. z o.o., jako udzielającą pożyczki oraz przez osoby fizyczne: Wnioskodawcę oraz Panią T. S., jako odbiorców pożyczki. Firma B. Sp. z o.o. jest przedsiębiorstwem posiadającym numery KRS, REGON, NIP oraz jest czynnym podatnikiem VAT zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Działalnością główną firmy jest sprzedaż pojazdów oraz świadczenie usług naprawy pojazdów, jednakże firma ta świadczy okazjonalnie usługi udzielania pożyczek za wynagrodzeniem.

Wnioskodawca jest pracownikiem B. Sp. z o.o. Udzielenie pożyczki przez firmę B. Sp. z o.o. uznano za podlegające pod podatek VAT, jednakże zastosowano zwolnienie z opodatkowania zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług. Pożyczka została przekazana z polskiego konta bankowego firmy B. Sp. z o.o. na polskie konto bankowe Wnioskodawcy 21 sierpnia 2017 r. Wynagrodzenie na rzecz firmy zostało określone na 5% odsetek w skali roku od udzielonej pożyczki, płatnych w dniu zwrotu pożyczki, który najpóźniej nastąpić ma 21 grudnia 2017 r.

Umowę pożyczki podpisano w formie aktu notarialnego w Kancelarii Notarialnej i nadano jej Numer Repetytorium. Notariusz, jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych pobrał podatek w wysokości 3.200,00 zł. Zamiarem udzielenia pożyczki przez B. Sp. z o.o. było podwyższenie własnego majątku w ramach wynagrodzenia w formie odsetek.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy czynność przedstawiona w stanie faktycznym podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, czynność, która zaistniała zgodnie z opisanym stanem faktycznym nie podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności z wyjątkami, które nie występują w przedstawionym stanie faktycznym.

W pierwszej kolejności rozpatrzyć należy czy dokonana czynność, to jest udzielenie pożyczki przez firmę B. Sp. z o.o. , podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, to jest czy została udzielona w ramach działalności gospodarczej B. Sp. z o. o.

Wnioskodawca uważa, że w tym przypadku nie ma znaczenia częstotliwość i cel udzielenia pożyczki przez firmę, jak również nie jest ważny status nabywcy bądź podmiotu udzielającego pożyczkę, ponieważ udostępnienie, za wynagrodzeniem, kapitału na wskazany w umowie okres mieści się w definicji działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, tym samym znajdując się w jej ramach. Zgodnie z umową udzielona pożyczka została oprocentowana w wysokości 5% w skali roku, tak więc została udzielona za wynagrodzeniem. Warto również zaznaczyć, że osoba prawna jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie prowadzi działalności prywatnej oraz innej niż gospodarcza, czyli celem jej jest pomnażanie swojego majątku. Określając, jak dokonano tego powyżej, że pożyczka została udzielona w ramach działalności gospodarczej B. Sp. z o.o., w kolejnym kroku należy sprawdzić czy firma B. Sp. z o.o. była zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług firma B. mogła zastosować zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT, ponieważ udzielenie pożyczki pieniężnej mieści się w ramach tego przepisu.

Podsumowując, wykazano powyżej, że czynność opisana w stanie faktycznym nie podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych i nienależnie został pobrany podatek od tej czynności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie zaznacza się, że przedmiotem niniejszej interpretacji – zgodnie z wolą wyrażoną w części A.1 wniosku, gdzie w poz. 8 jako rodzaj sprawy Wnioskodawca zakreślił podatek od czynności cywilnoprawnych – jest ocena stanowiska Wnioskodawcy tylko w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. Tym samym część stanowiska Wnioskodawcy, która odnosi się do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 710, ze zm.), uznano za element własnego stanowiska niepodlegający ocenie w ramach wydawanej interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1150) podatkowi temu podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

W myśl art. 1 ust. 4 cyt. ustawy czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, jeżeli ich przedmiotem są:

1.  rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2.  rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2 powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Zgodnie z art. 4 pkt 7 ww. ustawy obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym pożyczkę.

W związku z powyższymi regulacjami należy stwierdzić, że umowa pożyczki podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na biorącym pożyczkę.

Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany:

1.  w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług,
2.  jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem:

*   umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach,
*   umów sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.

Należy jednak zaznaczyć, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy posiadają generalnie status podatnika podatku od towarów i usług. Podstawę do wyłączenia może stanowić m.in. fakt, że jedna ze stron z tytułu dokonania konkretnej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług lub jest z tego podatku zwolniona.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że 16 sierpnia 2017 r. firma B. Sp. z o.o. udzieliła Wnioskodawcy – pracownikowi, pożyczki pieniężnej w wysokości 160.000,00 zł. Firma jest czynnym podatnikiem VAT zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług. Działalnością główną firmy jest sprzedaż pojazdów oraz świadczenie usług naprawy pojazdów, jednakże firma ta świadczy okazjonalnie usługi udzielania pożyczek za wynagrodzeniem. Udzielenie pożyczki przez firmę uznano za czynność podlegającą regulacji w zakresie podatku VAT, jednakże zastosowano zwolnienie z opodatkowania zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług. Umowę pożyczki podpisano w formie aktu notarialnego. Notariusz, jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych pobrał podatek z tytułu tej umowy w wysokości 3.200,00 zł.

Skoro zatem – jak wskazał Wnioskodawca − opisana we wniosku pożyczka – udzielona Wnioskodawcy przez firmę B. Sp. z o.o. podlegała uregulowaniom ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka zwolniona była z opodatkowania na podstawie przepisów tejże ustawy, to w analizowanej sprawie znalazł zastosowanie art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Tym samym na Wnioskodawcy, jako pożyczkobiorcy, z tytułu zawarcia opisanej we wniosku umowy pożyczki, nie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych. Rację ma Wnioskodawca, że czynność opisana w stanie faktycznym nie podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych i nienależnie został pobrany podatek od tej czynności.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Organ wskazuje, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa a więc niniejsza interpretacja dotyczy tylko Wnioskodawcy, jako występującego z wnioskiem i nie ma zastosowania do drugiego pożyczkobiorcy.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.