Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.693.2024.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
świadczenie-miejsce świadczenia usług
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    18 grudnia 2024 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek z 11 grudnia 2024
    r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w

    zakresie miejsca opodatkowania usług, nieposiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz prawa do odliczenia podatku
    naliczonego. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 26 lutego
    2025 r. (wpływ 27 lutego 2025 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A. GmbH
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

## Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem mającym siedzibę w
    Niemczech, obecnie niezarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce.
    B. sp. z o.o. (dalej: „B. PL”) (Wnioskodawca i B. PL będą dalej zwani łącznie:
    „Wnioskodawcami ) - B. PL jest czynnym podatnikiem VAT z siedzibą w Polsce.
    Zarówno Spółka jak i B. PL należą do Grupy (...). Wnioskodawca działa jako globalny
    dostawca kompleksowych usług logistycznych w ramach Grupy (...).
    Przedmiotowe kompleksowe usługi logistyczne zapewniają realizację procesu wysyłki
    towarów, związanej ze sprzedażą towarów dokonywaną przez podmioty z Grupy, od
    momentu złożenia zamówienia przez klienta, poprzez magazynowanie towarów, aż do
    obsługi potencjalnych zwrotów towarów.
    W celu świadczenia ww. usług Wnioskodawca dysponuje centrum logistycznym
    zlokalizowanym na terytorium Niemiec, które było dotychczas i w dalszym ciągu będzie
    wykorzystywane na potrzeby świadczenia kompleksowych usług logistycznych w ramach
    Grupy (...). Ponadto, z uwagi na rosnące zapotrzebowanie dla świadczenia kompleksowych
    usług logistycznych na rynkach lokalnych, Wnioskodawca planuje zatrudniać lokalnych
    podwykonawców zapewniających odpowiednie zaplecze osobowe i techniczne w celu
    realizowania przedmiotowych usług w ramach Grupy (...).
    W zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem niniejszego wniosku będzie to obejmowało
    podzlecenie B. PL przez Wnioskodawcę świadczenia kompleksowych usług logistycznych
    na rzecz podmiotów z Grupy (...) w Polsce. Z perspektywy bezpośrednich klientów Spółki,
    tylko zakup kompleksowej usługi obsługi logistycznej od lokalnego dostawcy będzie
    bowiem miał sens ekonomiczny.
    W tym zakresie, w celu świadczenia kompleksowych usług obsługi logistycznej wysyłek
    towarów w Polsce na rzecz klientów Wnioskodawcy, Spółka zawrze z polską spółką
    zależną, tj. z B. PL, w której Wnioskodawca na skutek połączenia z (...) GmbH
    zrealizowanym w 2024 r. jest 100% udziałowcem, umowę o podwykonawstwo ogólnych
    usług obsługi logistycznej.
    Zakres prowadzonej przez B. PL działalności gospodarczej obejmować będzie świadczenie
    (w charakterze podwykonawcy Wnioskodawcy) kompleksowych usług obsługi logistycznej
    wysyłek towarów na rzecz klientów Wnioskodawcy (tj. innych zagranicznych spółek z
    Grupy (...)). Przedmiotowe kompleksowe usługi obsługi logistycznej zapewniać będą
    realizację procesu wysyłki towarów (wykonywanej przez inny podmiot z Grupy (...))
    związanego ze sprzedażą towarów dokonywaną przez podmioty z Grupy (...), od momentu
    złożenia zamówienia przez klienta, poprzez magazynowanie towarów, ich
    konfekcjonowanie, aż do obsługi potencjalnych zwrotów towarów.
    W celu prawidłowego wykonania umowy o podwykonawstwo ogólnych usług
    logistycznych, B. PL, zarejestrowany czynny podatnik VAT z siedzibą w Polsce, będzie
    zatrudniał własny personel w Polsce i będzie działał jako niezależny dostawca
    kompleksowych usług obsługi logistycznej, wykonujący wszelkie niezbędne świadczenia

    składające się na kompleksową obsługę logistyczną wysyłek towarów stanowiących
    własność klientów Wnioskodawcy z wykorzystaniem własnych zasobów osobowych i
    technicznych, w tym lokalnego centrum logistycznego. Obecnie tylko klient Grupa (...)
    będzie obsługiwany w tej lokalizacji. W przyszłości istnieje jednak możliwość obsługi
    innych klientów wewnętrznych i zewnętrznych.
    Mając na uwadze powyższe, w rozważanym zdarzeniu przyszłym, na podstawie umowy o
    świadczenie ogólnych usług logistycznych, zawartej z danym zagranicznym podmiotem z
    Grupy (...), Wnioskodawca będzie korzystać z usług B. PL w Polsce.
    W tym kontekście Wnioskodawca zawrze z B. PL odrębną umowę podwykonawczą w celu
    świadczenia przez B. PL kompleksowych usług logistycznych, na podstawie której
    realizacja potrzeb logistycznych klientów Wnioskodawcy z Grupy (...) w Polsce będzie w
    pełni zapewniona. Umowa podwykonawstwa w zakresie ogólnych usług obsługi
    logistycznej pomiędzy Wnioskodawcą a B. PL zostanie zawarta na czas nieokreślony,
    jednak będzie podlegać okresowym przeglądom i ewentualnym uzgodnieniom.
    Na podstawie umowy o świadczenie ogólnych usług obsługi logistycznej zawartej
    pomiędzy Wnioskodawcą a B. PL, lokalne centrum logistyczne w Polsce zarządzane przez
    B. PL będzie odpowiedzialne za kompleksową obsługę realizacji procesu wysyłki towarów
    podmiotów z Grupy (...) konfekcjonowanych w Polsce zgodnie z zamówieniami klientów
    Wnioskodawcy oraz obsługę zwrotów przedmiotowych towarów. W tym zakresie
    realizowane przez B. PL na zasadach podwykonawstwa usługi obsługi logistycznej będą
    traktowane z punktu widzenia ostatecznych nabywców (tj. klientów Wnioskodawcy) jako
    jedna, kompleksowa usługa, w skład której wchodzić będą w szczególności:
    a) Odbiór towaru / zarządzanie towarem przychodzącym;
    b) Przyjęcie towarów do magazynu;
    c) Przechowywanie towarów;
    d) Kompletacja zamówień;
    e) Pakowanie towarów;
    f) Przygotowanie wysyłki towarów;
    g) Inwentaryzacja;
    h) Obsługa zwrotów towarów.
    W tym kontekście jedynie kompleksowa obsługa, która zapewnia w pełni realizację
    wszystkich wskazanych powyżej świadczeń spełniać będzie z punktu widzenia
    ekonomicznego oczekiwania ostatecznych usługobiorców (tj. innych zagranicznych
    podmiotów z Grupy (...)), a co za tym idzie, również Spółki jako podmiotu podzlecającego
    ich wykonanie B. PL.
    Analogiczny zakres kompleksowych usług logistycznych jest świadczony przez Spółkę na
    rzecz innych zagranicznych podmiotów z Grupy (...) za pośrednictwem niemieckiego
    centrum logistycznego zarządzanego przez Wnioskodawcę.
    Ponadto, w ramach ogólnej umowy o świadczenie usług obsługi logistycznej zawartej
    pomiędzy danym zagranicznym podmiotem z Grupy (...) a Wnioskodawcą, towary będą
    również ze względów operacyjnych (tj. dla celów uzupełnienia zapasów, zapewnienia
    ciągłości dostaw, itp.) przemieszczane pomiędzy niemieckim centrum logistycznym
    (zarządzanym przez Wnioskodawcę) i centrum logistycznym w Polsce (zarządzanym przez
    B. PL).
    Ani Wnioskodawca, ani B. PL nie będą odpowiedzialne za zlecanie usług spedycyjnych
    /transportowych dotyczących wysyłki paczek do klientów końcowych, a także
    przemieszczeń towarów własnych między poszczególnymi centrami logistycznymi. Usługi
    te będą zlecane bezpośrednio przez klientów Wnioskodawcy i świadczone przez inny
    podmiot z Grupy (...) z siedzibą w Niemczech.

    Ponadto, Wnioskodawca nie będzie zatrudniać pracowników w Polsce ani oddelegowywać
    pracowników z Niemiec do Polski. Spółka nie będzie również wynajmować ani dzierżawić
    żadnych lokalnych obiektów (tj. powierzchni biurowych, magazynów itp.).
    Wszystkie decyzje zarządcze mające wpływ na działalność Spółki w Polsce (tj. dotyczące
    wykorzystania lokalnych zasobów B. PL na podstawie umowy podwykonawstwa w
    zakresie ogólnych usług obsługi logistycznej) będą podejmowane przez odpowiedni
    personel Spółki w Niemczech. Żadne funkcje zarządcze nie zostaną przeniesione na B. PL.
    Proces organizacji świadczenia ogólnych usług obsługi logistycznej oraz ustalania i zmiany
    warunków współpracy będzie prowadzony bezpośrednio z Niemiec.
    B. PL będzie świadczyć kompleksowe usługi obsługi logistycznej samodzielnie (w oparciu o
    zapisy umowy podwykonawstwa w zakresie ogólnych usług obsługi logistycznej) jednak w
    wymaganym zakresie i z zachowaniem poziomu jakości usług określonym w umowie o
    świadczenie ogólnych usług obsługi logistycznej zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a
    danym zagranicznym podmiotem z Grupy (...). Spółka nie będzie posiadała bezpośredniej
    kontroli nad zasobami technicznymi, rzeczowymi oraz personalnymi należącymi do B. PL,
    wykorzystywanymi do świadczenia przez B. PL na rzecz ostatecznych klientów Spółki
    kompleksowych usług obsługi logistycznej.
    Wnioskodawca będzie mieć jedynie standardowe umowne prawo do weryfikacji czy usługi
    świadczone przez B. PL są zgodne z postanowieniami umowy podwykonawstwa w
    zakresie ogólnych usług obsługi logistycznej zawartej pomiędzy stronami.
    W celu przedmiotowej weryfikacji, przedstawiciele Spółki będą uprawnieni do wizytacji
    obiektów B. PL (po wcześniejszym uzgodnieniu terminu i okoliczności wizytacji z
    przedstawicielami B. PL). Niemniej jednak Wnioskodawca nie będzie pełnić żadnego
    bezpośredniego nadzoru nad zasobami lub pracownikami B. PL w związku z nabywanymi
    kompleksowymi usługami obsługi logistycznej. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na
    określenie jaka część zasobów technicznych/rzeczowych B. PL ma zostać wykorzystana do
    świadczenia przedmiotowych usług.
    W ramach nabywanych usług obsługi logistycznej przestrzeń, w której towary klientów
    Spółki będą przechowywane przez B. PL, nie będzie określona, nie będzie znana Spółce i
    nie będzie przydzielona wyłącznie w celu zaspokojenia potrzeb Spółki przez okres
    obowiązywania umowy. Spółka nie będzie decydowała o rozmieszczeniu towarów
    klientów Spółki w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni. Zarządca centrum
    logistycznego (tj. B. PL) będzie wyłącznie odpowiedzialny za przechowywanie towarów w
    najlepszy i najbardziej efektywny sposób.
    W tym miejscu Spółka wskazuje, że w dniu (...) 2022 r. przejęta przez nią (...) H. GmbH
    uzyskała wspólnie z B. PL (do dnia (...) 2023 r. spółka funkcjonowała pod firmą: „E. Sp. z o.
    o.”) pozytywną interpretację o nr (...), potwierdzającą brak posiadania przez (...)H. GmbH
    na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT w związku z zakupem kompleksowych usług obsługi logistycznej
    od B. PL, a także że nabycie przedmiotowych usług od B. PL podlega opodatkowaniu VAT
    na zasadach ogólnych poza granicami Polski (tj. w miejscu siedziby usługobiorcy).
    Z uwagi na przejęcie przez Wnioskodawcę (...) H. GmbH zaszła konieczność aktualizacji
    ww. interpretacji i wystąpienia o potwierdzenie wcześniej uzyskanego stanowiska.
    Pytania
    1) Czy prawidłowym jest stanowisko Wnioskodawców, zgodnie z którym, w związku z
      zakresem działalności gospodarczej realizowanej na terytorium Polski (tj. w związku z
      zakupem kompleksowych usług logistycznych od B. PL), Wnioskodawca nie będzie
      posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
      w rozumieniu przepisów ustawy o VAT?
    2) W przypadku gdy stanowisko Wnioskodawców, w zakresie pytania 1, dotyczącego
      braku posiadania na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności

      gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, będzie prawidłowe, czy
      prawidłowym jest również stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym kompleksowe
      usługi logistyczne świadczone w przedstawionym zdarzeniu przyszłym na rzecz
      Wnioskodawcy przez B. PL pozostaną poza zakresem opodatkowania VAT w Polsce
      zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca opodatkowania usług (tj. będą
      podlegać opodatkowaniu w Niemczech)?
    3) W przypadku, gdy stanowisko Wnioskodawców, w zakresie pytania 2, dotyczącego
      miejsca opodatkowania kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez B. PL
      w miejscu siedziby Spółki, będzie nieprawidłowe i przedmiotowe usługi podlegać będą
      opodatkowaniu w Polsce, czy prawidłowym jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z
      którym podatek naliczony wynikający z nabycia przedmiotowych kompleksowych
      usług logistycznych będzie podlegał odliczeniu w polskich rozliczeniach VAT
      Wnioskodawcy?
    4) W przypadku gdy stanowisko Wnioskodawców, w zakresie pytania 1, dotyczącego
      braku posiadania na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT w związku z zakupem
      kompleksowych usług logistycznych od B. PL, będzie nieprawidłowe, czy prawidłowym
      jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przedmiotowe kompleksowe usługi
      logistyczne świadczone przez B. PL powinny zostać przyporządkowane do stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy, i jako takie podlegać
      opodatkowaniu VAT w Polsce zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca
      opodatkowania usług?
    5) W przypadku gdy stanowisko Wnioskodawców, w zakresie pytania 4, dotyczącego
      miejsca opodatkowania kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez B. PL
      na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy w
      Polsce, będzie prawidłowe i przedmiotowe usługi podlegać będą opodatkowaniu VAT
      w Polsce, czy prawidłowym jest również stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym
      podatek naliczony wynikający z nabycia przedmiotowych kompleksowych usług
      logistycznych będzie podlegał odliczeniu w polskich rozliczeniach VAT Wnioskodawcy?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    1) Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego, zdaniem Wnioskodawcy,
    jego ekonomiczna obecność na terytorium Polski będzie ograniczona wyłącznie do
    korzystania z lokalnych zasobów i obiektów B. PL, spółki zależnej, działającej na rzecz
    Spółki w charakterze podwykonawcy na podstawie umowy podwykonawstwa w zakresie
    ogólnych usług logistycznych, co skutkuje brakiem posiadania przez Wnioskodawcę
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu przepisów
    ustawy o VAT.
    W szczególności Wnioskodawca nie będzie dysponować wystarczającymi własnymi
    zasobami ludzkimi i technicznymi do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, ani
    na podstawie umowy podwykonawstwa w zakresie ogólnych usług logistycznych zawartej
    z B. PL, Wnioskodawca nie będzie mieć porównywalnej kontroli nad zasobami ludzkimi i
    technicznymi należącymi do B. PL.
    Ponadto wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działań usługowych świadczonych przez
    Wnioskodawcę (w tym negocjacje umów, zawieranie umów z usługobiorcami oraz
    podwykonawcami, itp.) będą podejmowane poza granicami Polski (tj. z siedziby
    Wnioskodawcy w Niemczech).
    Co więcej, główna działalność usługowa Wnioskodawcy nie będzie obejmowała
    świadczenia usług na terytorium Polski (tj. na rzecz lokalnych usługobiorców). Całokształt
    kompleksowych usług logistycznych (obejmujący, ale nie ograniczony do wykorzystywania
    centrum logistycznego prowadzonego przez B. PL) świadczony będzie przez Spółkę na
    rzecz innych zagranicznych podmiotów z Grupy (...).

    Tym samym nie ulega wątpliwości, iż w związku z okolicznościami przedstawionymi w
    opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium Polski
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o
    VAT.
    2) Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego, zdaniem Wnioskodawcy,
    kompleksowe usługi logistyczne świadczone przez B. PL powinny podlegać
    opodatkowaniu VAT poza granicami Polski.
    W szczególności, zdaniem Wnioskodawcy, zakres czynności świadczonych przez B. PL w
    ramach umowy podwykonawstwa w zakresie ogólnych usług logistycznych nie będzie
    pozwalał na uznanie, iż przedmiotowe kompleksowe usługi logistyczne świadczone w
    Polsce (z wykorzystaniem centrum logistycznego obsługiwanego przez B. PL) podlegają
    opodatkowaniu VAT w Polsce jako usługi związane z nieruchomościami na podstawie art.
    28e ustawy o VAT.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy przedmiotowe kompleksowe usługi logistyczne
    świadczone przez B. PL powinny podlegać opodatkowaniu VAT w Niemczech.
    3) W przypadku uznania, iż kompleksowe usługi logistyczne świadczone w
    przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego przez B. PL na rzecz Wnioskodawcy powinny
    podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce, zdaniem Spółki podatek naliczony zapłacony z
    tytułu nabycia przedmiotowych usług powinien podlegać odliczeniu w polskich
    rozliczeniach Wnioskodawcy zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z przepisów
    ustawy o VAT (tj. z uwagi na związek zakupu przedmiotowych usług z działalnością
    opodatkowaną Wnioskodawcy prowadzoną na terytorium Niemiec).
    4) W przypadku uznania, iż w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego ekonomiczna
    obecność Wnioskodawcy na terytorium Polski wynikająca wyłącznie z nabycia
    kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez B. PL powinna skutkować
    powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT, zdaniem Wnioskodawcy nabywane kompleksowe usługi
    logistyczne świadczone przez B. PL powinny zostać przyporządkowane do
    przedmiotowego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy i
    podlegać opodatkowaniu w Polsce zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca
    opodatkowania usług.
    5) W przypadku uznania, iż w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego kompleksowe
    usługi logistyczne świadczone przez B. PL powinny zostać przyporządkowane do stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy i podlegać opodatkowaniu
    w Polsce, zdaniem Wnioskodawcy podatek naliczony zapłacony z tytułu nabycia
    przedmiotowych usług powinien podlegać odliczeniu w polskich rozliczeniach
    Wnioskodawcy zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z przepisów ustawy o VAT (tj. z
    uwagi na związek zakupu przedmiotowych usług z działalnością opodatkowaną
    Wnioskodawcy prowadzoną na terytorium Niemiec).
    Ad. 1 Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1
    1. Uwagi ogólne
    Stosownie do treści art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Stosownie natomiast do art. 28b ust. 2 ww. ustawy, w przypadku gdy usługi są świadczone
    dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

    Zasadą jest zatem, że miejsce świadczenia usług, poza przypadkami usług enumeratywnie
    wymienionych w ustawie o VAT, determinuje miejsce, w którym usługobiorca posiada
    siedzibę, czyli miejsce w którym wykonywane są funkcje naczelne zarządu
    przedsiębiorstwa, tj. zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania
    przedsiębiorstwem, znajduje się adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa i
    znajduje się miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa (por. art. 10 Rozporządzenia).
    Dlatego też dla przyjęcia prawidłowych zasad opodatkowania VAT danych usług należy w
    pierwszej kolejności przeanalizować, czy konkretny usługobiorca, działając przy nabyciu
    danych świadczeń w charakterze podatnika, nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności na terytorium Polski, dla którego świadczone byłyby te usługi. Wykluczenie tej
    okoliczności pozwala na ustalenie miejsca świadczenia zgodnie z regułą wynikającą z
    przepisu art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, tj. w oparciu o miejsce siedziby nabywcy usługi.
    Ze względu zatem na fakt, że Wnioskodawca nie posiada siedziby działalności
    gospodarczej na terytorium kraju, dla ustalenia miejsca świadczenia kompleksowych
    usług logistycznych nabywanych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy
    podwykonawstwa w zakresie ogólnych usług logistycznych zawartej pomiędzy Spółką a B.
    PL, konieczne jest w pierwszej kolejności zweryfikowanie, czy będzie on posiadał na
    terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy
    przedmiotowe kompleksowe usługi logistyczne będą świadczone dla tego miejsca.
    Powyższe natomiast uwarunkowane jest dokonaniem prawidłowej wykładni pojęcia „stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” dla celów VAT.
    2. Koncepcja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” dla celów VAT -
    definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej sformułowana w
    Rozporządzeniu oraz w orzecznictwie TSUE
    > Art. 11 Rozporządzenia
    Przepisy ustawy o VAT, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie definiują pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    Pojęcie to jest pojęciem prawa Unii Europejskiej, zdefiniowanym w art. 11 Rozporządzenia
    na potrzeby interpretacji przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z dnia
    11 grudnia 2006 r., s.1, ze zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”), a zatem również na potrzeby
    przepisów krajowych stanowiących transpozycję Dyrektywy VAT do porządku prawnego
    poszczególnych państw członkowskich - w przypadku Polski na potrzeby przepisów
    ustawy o VAT. W tym zakresie natomiast nie można zapominać, że przepisy
    Rozporządzenia stosuje się bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich Unii
    Europejskiej, można tym samym powoływać się na nie wprost przed organami władzy
    publicznej, w tym organami podatkowymi danego państwa.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT (tj.
    na potrzeby określania miejsca świadczenia usług nabywanych) „stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce
    siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą
    stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przy czym podkreślenia wymaga, że transpozycją do polskiego systemu prawnego ww. art.
    44 Dyrektywy VAT „(Miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim
    charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności
    gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba
    działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego

    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce,
    w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykle miejsce
    pobytu)” są powoływane powyżej przepisy art. 28b ust 1 i 2 ustawy o VAT.
    Ponadto, stosownie do art. 11 ust. 2 Rozporządzenia na potrzeby przepisów art. 45, art.
    56 ust. 2 akapit 2 oraz art. 192a Dyrektywy VAT „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje.
    Nie można również pominąć okoliczności, że zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia fakt
    posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem w świetle
    tego przepisu fakt zarejestrowania Spółki jako podatnika VAT w Polsce nie powinien per se
    zostać uznany za przesądzający o posiadaniu przez Wnioskodawcę stałego miejsca
    prowadzenia działalności na terytorium Polski.
    Powołana powyżej definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    zawarta w Rozporządzeniu stanowi, w istocie, usankcjonowanie ugruntowanego
    stanowiska w odniesieniu do koncepcji stałego miejsca prowadzenia działalności
    prezentowanego na przestrzeni lat w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”). Powyższe potwierdza jednoznacznie chociażby
    motyw 14 preambuły do Rozporządzenia, zgodnie z którym wyjaśnienie pojęcia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej służyć ma zapewnieniu jednolitego
    stosowania zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających
    opodatkowaniu i powinno uwzględniać orzecznictwo TSUE. Jednakże, dopiero w
    Rozporządzeniu dokonano wprost rozgraniczenia pomiędzy stałym miejscem
    prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby świadczenia usług oraz odbioru usług.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy
    VAT stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę
    wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie
    dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    > Orzecznictwo Trybunału i polskich sądów administracyjnych
    Analiza orzecznictwa Trybunału wskazuje, że TSUE wielokrotnie orzekał w kwestii stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, pozwalając na sformułowanie przesłanek,
    które w przypadku ich łącznego wystąpienia, uzasadniają stwierdzenie, że podatnik
    posiada w danym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez TSUE w pkt 18 orzeczenia w sprawie 168
    /84 (Gunter Berkholz), aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą
    można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą być
    łącznie spełnione następujące warunki: (i) miejsce to musi się charakteryzować pewną
    minimalną skalą działalności, oraz (ii) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz
    techniczne konieczne do wykonywania działalności.
    Podobnie wnioski wypływają z wyroku w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg SarI), w
    którym Trybunał podkreślił, że „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie
    podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez
    zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia
    określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień
    trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w
    stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

    Z kolei w wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) Trybunał stwierdził, że stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w
    sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii)
    podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 16 wyroku). Analogiczne
    stanowisko Trybunał zajął w wyroku w sprawie
    C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA), w którym stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa
    nie posiada w danym państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury
    organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która
    umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w
    związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie
    można mówić o stałej siedzibie spółki w tym państwie”.
    Co więcej, w wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd.) Trybunał
    potwierdził dotychczas stosowaną wykładnię i podkreślił, iż stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej nie może zostać rozpoznane wyłącznie na podstawie
    wykorzystywanej infrastruktury technicznej (np. w postaci wynajmowanej nieruchomości)
    w sytuacji, gdy brakuje jej towarzyszących zasobów personalnych umożliwiających
    prowadzenie działalności.
    Ponadto, w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini) Trybunał stwierdził również, iż „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
    zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia
    wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca
    siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada
    tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i
    personalne za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi
    marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ
    na wielkość sprzedaży”.
    Utartą już linię orzeczniczą odzwierciedlił również wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w
    sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), w której Trybunał potwierdził, iż „Art. 44
    dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
    zmienionej dyrektywą 2008/8, oraz art. 11 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten
    sposób, że podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej
    znajduje się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane
    usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może
    stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy
    podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w
    wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Jak wynika z powyższego, powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w każdym przypadku będzie stanowiło rezultat działalności gospodarczej
    podatnika. Jednakże nie oznacza to, że każdy rodzaj działalności gospodarczej
    automatycznie będzie skutkował powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT. Samo prowadzenie takiej działalności na terenie danego

    kraju nie powoduje bowiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, w sytuacji, gdy łącznie kilka kluczowych cech wyodrębnionych przez TSUE
    nie będzie charakteryzowało obecności danego podmiotu w tym państwie.
    Kierując się definicją stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawartą w
    Rozporządzeniu oraz biorąc pod uwagę przywołane powyżej orzecznictwo TSUE, polskie
    orzecznictwo sądów administracyjnych oraz art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, należy wskazać,
    że przesłanki, których łączne zaistnienie powoduje, że można mówić o powstaniu „stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w odniesieniu do danego podatnika
    obejmują:
    A. obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktury własnej lub
    zapewnionej przez podmiot zewnętrzny),
    B. prowadzenie działalności w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej
    (niezależność decyzyjna),
    C. określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako
    zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny.
    Na wymienione powyżej cechy stałego miejsca działalności gospodarczej wskazują
    również polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać w tym miejscu
    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., sygn.
    akt III SA/Wa 1979/16, wpisujący się w aktualną linię orzeczniczą organów podatkowych
    oraz sądów, w którym WSA słusznie podsumował: „(...) Z orzecznictwa TSUE oraz Sądów
    krajowych (C-190/95 Aro Lease, C-168/84 Berkholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer
    Luxembourg Sarl, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14),
    wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość
    nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej”, użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż
    uznać należy, że:
    1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności,
    niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i
    osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić łącznie,
    aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,
    2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania
    w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia
    szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej
    działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce, ale
    te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,
    3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego
    zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych
    wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza
    zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad pracownikami
    wykonującymi usługę,
    4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu sity i środki są odpowiednie dla zaistnienia
    stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w kontekście
    konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11 Rozporządzenie
    odrębnie definiuje stale miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie dla celów sprzedaży
    (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny czy podmiot w ogóle (w kontekście
    całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada miejsce stałej
    działalności, nie należy ujmować łącznie zasobów związanych wyłącznie z nabyciem oraz
    wyłącznie ze sprzedażą”.
    Jak wynika zatem z powyższego, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej
    wymienionych kryteriów, nie można uznać, że aktywność danego podmiotu na terytorium

    danego państwa członkowskiego powinna być rozpoznana jako posiadanie przez niego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.
    Powyższe rozumienie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” zostało
    potwierdzone również w orzecznictwie innych polskich sądów administracyjnych oraz w
    interpretacjach organów podatkowych.
    Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z dnia 11 lutego 2014
    r., sygn. akt I FSK 393/13 stwierdził, że „o stałym miejscu prowadzenia działalności
    możemy mówić, gdy podatnik ma możliwość kierowania sprawami firmy, utrzymuje stały
    personel i posiada minimalne środki techniczne, niezbędne do prowadzenia działalności.”.
    Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 28 lipca 2011 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 3326/10, odwołując się do orzecznictwa TSUE stwierdził, że „nie można
    uznać, że usługi wykonywane są w innym miejscu niż główne miejsce prowadzenia
    działalności, chyba że miejsce to jest chociaż w minimalnym stopniu stałe w związku ze
    stałą obecnością personelu oraz środków technicznych niezbędnych do świadczenia
    usług”.
    W wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19 NSA wskazał natomiast
    jednoznacznie, że „(...) choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie
    wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem
    personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą
    właścicielską.
    Ponadto nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej”
    zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28b
    ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać
    udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów
    podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa
    świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i
    techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2022 r., C-333/20,
    pkt 54)”.
    Podobne stanowisko potwierdzające utartą linię orzeczniczą NSA w przedmiotowym
    zakresie odnaleźć można również m.in. w wyroku z dnia 8 lutego 2023 r. sygn. akt IFSK
    1783/19.
    Jednocześnie należy wskazać, że z faktu posiadania spółki zależnej oraz korzystania ze
    świadczonych przez nią usług nie można wywieść istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności, o ile nie zostaną spełnione przesłanki wynikające z art. 11 Rozporządzenia
    (wyrok TSUE z dnia 7 maja 2020 r., C-547/18). Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2023 r.,
    0114-KDIP1-2.4012.69.2023.1.RST: „(...) powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w
    sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo
    z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet
    wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez
    usługobiorcę czynności opodatkowanych w Polsce.”
    3. Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce
    Biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    zawartą w Rozporządzeniu, jak również kryteria sformułowane w orzecznictwie TSUE,
    orzecznictwo polskich sądów administracyjnych oraz praktykę interpretacyjną,
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie będzie
    posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT,
    umożliwiającego mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb
    tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie spełnia bowiem

    niezbędnych przesłanek warunkujących istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, co wynika z następujących okoliczności.
    Ad A. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    - Zaplecze personalne
    Aby obecność danego podatnika w kraju innym niż kraj jego siedziby można było uznać za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jego zaangażowanie powinno
    przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, tj. powinno się przejawiać w istnieniu w
    tym państwie odpowiedniej struktury osobowo-rzeczowej występującej w sposób stały
    (tzn. powtarzalny i nieprzemijający).
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi i dostarczać towary, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności.
    Powyższe oznacza, że dla uznania, iż Spółka posiada na terytorium kraju stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca powinien posiadać w Polsce
    zarówno personel, jak i zasoby rzeczowe, potrzebne dla samodzielnego wykonywania
    działalności, jak i konsumowania dostarczanych usług (przy czym zasoby personalne, jak i
    techniczne wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej nie muszą stanowić własności Spółki).
    Zdaniem Spółki, w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca nie będzie
    posiadać w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza ludzkiego niezbędnego dla
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności.
    Spółka nabywać będzie jedynie kompleksowe usługi logistyczne od jej lokalnego
    podwykonawcy - B. PL. Żadne własne zasoby personale Spółki nie będą obecne w Polsce
    (tymczasowo lub na stałe) w celu prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej z
    terytorium Polski, podczas gdy wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działań
    sprzedażowych prowadzonych przez Spółkę (w tym negocjowanie umów, zawieranie
    umów z usługobiorcami oraz podwykonawcami, obsługa skarg, itp.) będą podejmowane
    poza terytorium Polski (tj. z siedziby Wnioskodawcy w Niemczech).
    Należy również podkreślić, że Wnioskodawca nie będzie zatrudniał w Polsce własnych
    pracowników umocowanych do zawierania umów w imieniu Spółki z usługobiorcami ani
    oddelegowywał pracowników z Niemiec do Polski.
    Okoliczność ta, sama w sobie, zdaniem Spółki wyklucza istnienie stałego miejsca
    prowadzenia działalności Spółki w Polsce, co wielokrotnie potwierdzały sądy
    administracyjne oraz organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych.
    Tytułem przykładu wskazać w tym miejscu można na interpretację indywidualną z dnia 25
    stycznia 2016 r., nr IPPP3/4512-26/16-2/JF, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
    odstąpił od uzasadnienia prawnego, akceptując stanowisko wnioskodawcy wskazujące, iż
    „wszelkie decyzje o charakterze zarządczym (a w szczególności wszelkie umowy) są
    podejmowane przez odpowiedni personel Spółki w Niemczech. Tym samym, zdaniem
    Spółki przesłanki stałości prowadzenia działalności gospodarczej oraz obecności zasobów
    ludzkich nie są spełnione.”
    Jednocześnie nie można również uznać, iż personel B. PL świadczącej kompleksowe usługi
    logistyczne w charakterze podwykonawcy Spółki na rzecz jej klientów stanowi
    wystarczające zasoby ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej Spółki w Polsce. Prawdą jest, iż zdaniem organów podatkowych
    „(...) do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym
    państwie nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego
    zatrudniony i zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Wystarczy, że podmiot
    korzysta zarówno z zaplecza personalnego jak i technicznego innych podmiotów, tak, że

    umożliwia mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności. Niezbędna jest jedynie struktura organizacyjna
    konieczna do prowadzenia danego rodzaju działalności, natomiast zasoby ludzkie
    niezbędne do jej wykonywania mogą być pozyskiwane z zasobów zewnętrznych”
    (interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 stycznia
    2018 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.567.2017.2.RD). Niemniej w przedstawionym opisie
    zdarzenia przyszłego nie sposób uznać, iż Spółka korzystać będzie z zasobów
    personalnych B. PL w sposób, w jaki wykorzystywałaby własny personel. Pracownicy B. PL
    wyznaczeni do realizacji zadań w oparciu o treść umowy podwykonawstwa w zakresie
    świadczenia kompleksowych usług logistycznych zawartej ze Spółką pozostawać będą
    pracownikami B. PL, działającymi na jej rzecz, nie zaś na rzecz Wnioskodawcy. Spółka nie
    będzie w sposób bezpośredni kontrolowała ani nadzorowała czynności wykonywanych
    przez pracowników B. PL, ani też wydawała im jakichkolwiek wiążących poleceń, stąd też
    pracownicy B. PL nie mogą na żadnym etapie zostać uznani za własne zasoby personalne
    Spółki.
    W przypadku korzystania z zasobów personalnych jak i technicznych innych podmiotów,
    niezbędne jest sprawowanie nad nimi kontroli przez usługobiorcę porównywalnej do tej,
    jaką sprawuje on nad własnymi zasobami personalnymi i technicznymi.
    Takie stanowisko wypływa z przytoczonego powyżej orzecznictwa sądów
    administracyjnych, przykładowo z wyroku NSA z dnia 8 lutego 2023 r. o sygn. akt I FSK
    1783/19 czy też z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12
    lipca 2017 r., sygn. akt III SA/WA 1979/16, w którym WSA orzekł, że: „(...) odnośnie do
    nabycia w Polsce przez Skarżącą usługi Podwykonawcy - także nie wystąpią łącznie
    wszystkie konieczne cechy stałego miejsca działalności gospodarczej. O ile hale
    produkcyjne, same w sobie, mogłyby zostać uznane za wystarczające zaplecze techniczne
    do odbioru usługi tkania przędzy jedwabnej (maszyny Skarżącej służą opodatkowanej
    sprzedaży - są przedmiotem najmu - i nie mogą być przez to uznane za zasób związany z
    nabywaniem od Podwykonawcy usługi tkackiej), to także i w tym przypadku z wniosku
    wynikło, że w Polsce nie będą się znajdować żadne zasoby personalne Spółki
    umożliwiające wykonanie i odbiór usługi Podwykonawcy. W ocenie Sądu należy bowiem
    podzielić stanowisko zaprezentowane w skardze, że choć personel taki nie musi być
    „własny” (jak wyżej wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest outsourcing), to jednak
    wymagane jest określone władztwo nad takim personelem. Usługi zawsze przecież
    wykonuje jakiś personel, toteż pominiecie tego wymogu władztwa oznaczałoby, że to
    kryterium jest spełnione zawsze, niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do
    władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania
    sposobu wykonywania zleconej usługi. Pracownicy Podwykonawcy nie mogą być więc
    uznani za element zasobów Skarżącej. Trafnie też wskazano w skardze, że za taki element
    nie mogą być uznani pracownicy Spółki powiązanej (a w istocie - „pracownik”, gdyż tylko
    jeden z nich przebywać ma w Polsce), bowiem także oni nie maja żadnych uprawnień do
    ingerowania w proces produkcji przędzy, spółka ta ma jedynie kontrolować jakość, i to w
    ramach umowy ze Skarżącą, a nie z Podwykonawcą, i nie może działać wobec
    Podwykonawcy w imieniu Skarżącej”.
    Stanowisko Spółki potwierdzają również organy podatkowe, m.in.
    i. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 13 grudnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-
    2.4012.407.2023.2.RST: „(...) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym.

    ii. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 18 grudnia 2014 r., nr IPPP3
    /443- 954/14-4/KT, akceptując stanowisko spółki, zgodnie z którym „(...) nawet, jeżeli
    niektóre czynności wynikające z faktu przechowywania/magazynowania towarów na
    terytorium RP będą wykonywane na rzecz Spółki przez pracowników/zleceniobiorców P.,
    nie będzie uzasadnione stwierdzenie, że istnieje wystarczające zaplecze personalne dla
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce”.
    Co więcej, należy również podkreślić, że na podstawie umowy podwykonawstwa w
    zakresie świadczenia kompleksowych usług logistycznych zawartej z Wnioskodawcą,
    pracownicy B. PL będą wykonywać czynności związane głównie z fizyczną obsługą
    towarów klientów Wnioskodawcy (tj. ich przyjęciem do magazynu, pakowaniem,
    przygotowywaniem do wysyłki, obsługą zwrotów itp.), co stanowi tylko ułamek działalności
    Spółki. Pracownicy Wnioskodawcy działający w Niemczech zajmują się realizacją
    oferowanych ogólnych usług logistycznych, organizacją magazynowania, logistyki,
    konfekcjonowania towarów, itp. To pracownicy Spółki w Niemczech określają zakres
    świadczonych usług, negocjują umowy z usługobiorcami, wyznaczają podwykonawców
    oraz podejmują inne decyzje kształtujące sposób prowadzenia działalności przez Spółkę.
    W konsekwencji wykonywane przez nich czynności znacznie odbiegają od czynności stricte
    technicznych wykonywanych przez pracowników B. PL.
    Wobec powyższego, Spółka stoi na stanowisku, iż nie będzie posiadać na terytorium Polski
    odpowiedniego zaplecza personalnego. Usługi świadczone przez pracowników B. PL nie
    spełniają przesłanek, aby uznać ich za zaplecze personalne Wnioskodawcy odpowiadające
    wymogom z definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    - Zaplecze techniczne
    Również przesłanka posiadania w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności nie zostanie spełniona w
    opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym. Spółka nie będzie posiadać ani wynajmować
    czy dzierżawić żadnych lokalnych obiektów (tj. powierzchni biurowych, magazynów,
    infrastruktury wystarczającej do prowadzenia niezależnej działalności w Polsce itp.).
    Co prawda na podstawie umowy podwykonawstwa w zakresie świadczenia
    kompleksowych usług logistycznych zawartej z Wnioskodawcą, realizacja potrzeb
    logistycznych klientów Wnioskodawcy będzie zapewniana z wykorzystaniem lokalnych
    zasobów technicznych B. PL (tj. podwykonawcy Spółki) - jednak ze względu na charakter
    działalności prowadzonej przez Spółkę, nie można uznać, że będzie ona dysponowała w
    Polsce wystarczającym zapleczem technicznym do utworzenia stałego miejsca
    prowadzenia działalności.
    Fakt korzystania z usług świadczonych przez usługodawców w zakresie opisanym powyżej
    sam w sobie nie uzasadnia twierdzenia, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w Polsce. W istocie, aby tak się stało, pozycja zasobów
    dostarczanych przez usługodawców w działalności gospodarczej Wnioskodawcy musi
    przedstawiać się w sposób analogiczny do pozycji, jaką w tej strukturze zajmują zasoby
    własne. W związku z tym, aby umożliwić istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w przypadku korzystania z zasobów technicznych usługodawcy, konieczne
    jest, aby ich dostępność była porównywalna z dostępnością zasobów własnych
    Wnioskodawcy, co na gruncie wskazanego we wniosku zdarzenia przyszłego nie będzie
    miało miejsca. Spółka nie będzie posiadała jakiejkolwiek kontroli nad zasobami
    technicznymi angażowanymi przez B. PL.
    W tym kontekście nie sposób w szczególności uznać, że sam fakt obsługi towarów
    klientów Wnioskodawcy (tj. innych zagranicznych podmiotów z Grupy (...)) pod kątem
    procesów przychodzących i wychodzących, w związku z ich dalszą dostawą, mógłby być
    uznany za wystarczające zaplecze techniczne, zwłaszcza zważywszy na fakt, że procesy te
    będą obsługiwane w całości przez podmiot zewnętrzny.

    Ponadto, fakt przechowywania i procesowania towarów w centrum logistycznym
    prowadzonym przez B. PL będzie pozostawał w ścisłym związku z dostawami towarów do
    klientów Wnioskodawcy. Usługi B. PL (świadczone na podstawie umowy podwykonawstwa
    w zakresie świadczenia kompleksowych usług logistycznych zawartej z Wnioskodawcą)
    będą ograniczone wyłącznie do czynności technicznych, takich jak przyjmowanie towarów
    od dostawców, składowanie towarów, kompletowanie ich, pakowanie i przygotowywanie
    do wysyłki, obsługa zwrotów. Podczas gdy całokształt procesu świadczenia przez Spółkę
    kompleksowych usług logistycznych będzie realizowany z jej siedziby na terytorium
    Niemiec.
    Przestrzeń, w której towary klientów Wnioskodawcy będą przechowywane przez B. PL, nie
    będzie określona, nie będzie znana Spółce i nie będzie przydzielona wyłącznie w celu
    zaspokojenia potrzeb Spółki przez okres obowiązywania umowy. Spółka nie będzie
    decydowała o rozmieszczeniu towarów klientów Spółki w przydzielonej Spółce określonej
    przestrzeni. Zarządca centrum logistycznego (tj. B. PL) będzie wyłącznie odpowiedzialny za
    przechowywanie towarów w najlepszy i najbardziej efektywny sposób.
    Wobec powyższego nie można uznać, że Wnioskodawca będzie posiadał odpowiednią
    strukturę w zakresie zaplecza technicznego, konieczną dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w Polsce. W szczególności mając na uwadze fakt, iż lokalne
    zasoby techniczne B. PL będą wykorzystywane do celów logistycznych klientów
    Wnioskodawcy (tj. innych zagranicznych podmiotów z Grupy (...)) wyłącznie na zasadach
    podwykonawstwa (tj. na podstawie umowy podwykonawstwa w zakresie świadczenia
    kompleksowych usług logistycznych zawartej z Wnioskodawcą). Usługi te będą świadczone
    w ramach typowej relacji usługodawca-usługobiorca.
    W tym miejscu należy podkreślić, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w
    licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych w sprawach, w których podmioty
    bezpośrednio zatrudniały lokalnych usługodawców świadczących ogólne usługi
    logistyczne, np.:
    i. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 7 lipca 2023 r., nr 0114-KDIP1
    2.4012.215.2023.1.RST: „W analizowanej sprawie Spółka nie sprawuje (i nie zamierza
    sprawować) kontroli nad zasobami osobowymi ani technicznymi dostarczanymi przez
    jakikolwiek polski podmiot oraz nie ma (i nie zamierza mieć) możliwości wpływania na
    decyzje zarządcze i politykę personalną Polskiego Usługodawcy. Jak wynika z wniosku
    Spółka nie ma (i nie zamierza mieć) dostępu do personelu Polskiego Usługodawcy w
    sposób porównywalny do posiadania własnego personelu. Polski Usługodawca ponosi
    pełną odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę swoich pracowników. Co istotne,
    pracownicy Polskiego Usługodawcy (lub jakiegokolwiek innego podmiotu w Polsce) nie są
    upoważnieni do działania w imieniu Spółki i nie mogą zawierać umów ani ich negocjować
    w jej imieniu, oraz nie mogą jej reprezentować na terytorium Polski. Ponadto, Spółka nie
    ma prawa do korzystania z obiektów lub wyposażenia Polskiego Usługodawcy i nie
    instruuje Polskiego Usługodawcy co do sposobu przechowywania, obsługi w magazynie
    lub sposobu transportu Towarów. Spółka informuje jedynie Polskiego Usługodawcę o
    wymaganiach technicznych dotyczących Towarów, a w szczególności o danych
    dotyczących przechowywania, obsługi (np. produkty powinny być skierowane do góry
    zgodnie z kierunkiem strzałek), ryzyka uszkodzenia Towarów i transportu. Zatem, mając
    na uwadze powyższe, Spółka nie posiada własnych zasobów personalnych i technicznych
    na terytorium Polski, ani nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawcy porównywalnej
    do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Tym samym nie zostały spełnione
    podstawowe przesłanki warunkujące powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski”.
    ii. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2020 r., nr 0112-KDIL1
    2.4012.635.2019.2.PG potwierdził brak posiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce mimo wynajmowania przez wnioskodawcę lokalnego
    magazynu: „(...) Co prawda Wnioskodawca zawarł umowę ze spółką A, w celu zwiększenia

    dostępności oferowanych towarów, jednakże spółka ta świadczy dla Wnioskodawcy tylko i
    wyłącznie usługi magazynowo-logistyczne. Bowiem - jak oświadczył Wnioskodawca - A
    dokonuje rozładunku towarów do magazynu, magazynuje towary oraz wysyła je do
    klientów, nie pośredniczy w sprzedaży towarów na terenie Polski, nie poszukuje/nie
    będzie poszukiwać klientów dla Wnioskodawcy, nie dokonuje/nie będzie dokonywać
    sprzedaży towarów w imieniu Wnioskodawcy, nie będzie wykonywać żadnych funkcji
    biznesowych. Jedynym zadaniem spółki jest przyjmowanie towarów do magazynu,
    magazynowanie ich i wysyłka do klienta. A rozładowuje towary i je przechowuje, dopóki
    Wnioskodawca nie przedstawi harmonogramu wysyłki. A zgodnie z przesłanym
    harmonogramem dostarcza towary do klientów Wnioskodawcy. Co również istotne w
    sprawie Wnioskodawca i A nie są w żaden sposób ze sobą powiązane. W konsekwencji
    opierając się na przedstawionym opisie sprawy stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie
    posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    iii. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 11 marca
    2016 r., nr IPPP3/4512-1074/15-4/JŻ, w której odstąpił od uzasadnienia potwierdzając
    prawidłowość stanowiska wnioskodawcy, zgodnie z którym „(...) Sam fakt, iż wyroby
    gotowe / półprodukty będą magazynowane w ramach świadczonych usług na rzecz
    Wnioskodawcy, nie może być utożsamiany z utworzeniem w Polsce struktury w zakresie
    zaplecza technicznego. W szczególności wskazuje na to fakt, iż B. ani jej pracownicy nie
    będą mieli możliwości swobodnego wstępu na teren obiektów magazynowych, które to
    obiekty będą w pełni niezależnie zarządzane przez Spółkę. (...) Podsumowując, zdaniem
    Wnioskodawcy, nie będzie dysponował on w Polsce jakąkolwiek strukturą w zakresie
    zaplecza technicznego, jak również nie wytworzy on struktury w zakresie zaplecza
    personalnego, która umożliwiłaby mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do
    własnych potrzeb stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    iv. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 18 września
    2014 r., nr IPPP3/443-612/14-2/ISZ odstąpił od uzasadnienia prawnego, akceptując
    stanowisko wnioskodawcy, który wskazał, iż spółka nie dysponuje w Polsce odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza technicznego, mimo że spółce przysługiwał dostęp do
    przestrzeni magazynowej kontrahenta.
    v. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 17 grudnia
    2012 r., nr IPPP3/443-960/12-4/LK, potwierdził brak stałego miejsca działalności w Polsce
    spółki sprowadzającej towary do magazynu zlokalizowanego w Polsce: „Magazynowanie
    oraz dalszy transport towarów Spółki do spółek dystrybucyjnych będzie realizowany na
    zlecenie Spółki przez Centrum Usług Wspólnych w ramach kompleksowej usługi
    logistycznej. W konsekwencji towary będące przedmiotem dostaw będą między innymi
    przejściowo magazynowane na zlecenie Wnioskodawcy na terytorium Polski, a następnie
    dystrybuowane w opisany powyżej sposób. (...) Wnioskodawca nie posiada na terytorium
    kraju własnego zaplecza materialnego w postaci magazynów, nieruchomości itp. korzysta
    jedynie z infrastruktury Firmy będącej Usługodawcą Spółki”.
    vi. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 14 marca
    2013 r., nr IPPP3/443-1258/12-2/SM, stwierdził, że: „(...) Spółka nie będzie posiadać stałego
    miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, gdyż nie będzie posiadać na stale
    ani zaplecza technicznego ani personelu, które zapewniłyby permanentną i niezależną
    działalność Spółki w kraju. Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium kraju
    własnego zaplecza materialnego w postaci magazynów, nieruchomości itp., korzystać
    będzie jedynie z infrastruktury (składów celnych) prowadzonych przez podmioty trzecie
    posiadające siedzibę w Polsce”.
    Powyższe stanowisko potwierdzają również sądy administracyjne, np.:
    i. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt
    I SA/Gl 1029/19, w którym to sąd wskazał, że brak możliwości zarządzania personelem i

    infrastrukturą podwykonawcy przez spółkę oraz brak własnej infrastruktury i personelu w
    Polsce wykluczają uznanie, że spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    ii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn.
    akt III SA/G1 909/18, w którym sąd uchylił wydaną interpretację indywidualną, w której
    organ podatkowy stwierdził powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej: „(...) Zatem badając przedmiotowy stan faktyczny organ interpretacyjny
    niezasadnie przyjął, iż Skarżąca posiadała wystarczające zaplecze o charakterze
    technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stale miejsce prowadzenia
    działalności. Skarżąca bowiem decydując się wyłącznie na zakup usług pakowania,
    konfekcjonowania i magazynowania towarów zgodnie z doręczonymi pracownikom
    Partnera zaleceniami centrali Spółki w Niemczech - nie stworzyła w Polsce miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Pracownicy byli bowiem zatrudnieni przez
    Partnera, nie działali w imieniu Skarżącej ani na jej rzecz; nie mieli jakiejkolwiek swobody
    działania ani prawa decyzji; wyłącznie wykonywali konieczne czynności wynikające z
    zakresu zlecenia usługi przez Skarżącą. Na terenie magazynu Strona nie posiada
    wyznaczonego, wyodrębnionego obszaru tylko do własnej dyspozycji i składowania swoich
    towarów (okoliczność taka nie wynika z opisu stanu faktycznego); nie mogła wpływać na
    metody i warunki składowania; nie miała jakiegokolwiek władztwa nad sposobem
    wykonywania usług pakowania, konfekcjonowania czy magazynowania.
    Fakt ewentualnego sprawdzania przez przedstawiciela Spółki czy prawidłowo wykonywane
    są zakupione od Partnera usługi również nie powoduje innej oceny statusu prawnego obu
    podmiotów i przyjęcie, że nadzorowana jest działalność usługodawcy; jest to bowiem
    zwykła w obrocie gospodarczym weryfikacja jakości i prawidłowości zakupionych usług.
    Na zakończenie zauważyć także należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego
    zaplecza personalnego i technicznego, a podatnikowi musi jednak przysługiwać, na
    podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności, porównywalna kontrola
    nad zapleczem personalnym i technicznym - to wbrew twierdzeniom organu
    interpretacyjnego - działalność Spółki w Polsce nie wyczerpuje powyższych warunków,
    gdyż ogranicza się jedynie do nabycia usług związanych z logistyką sprzedaży jej towarów”.
    iii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn.
    akt III SA/GI 800/18, w którym sąd uchylił wydaną interpretację indywidualną, w której
    organ podatkowy stwierdził powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej: „(...) Zatem badając przedmiotowy stan faktyczny organ interpretacyjny
    niezasadnie przyjął, iż Skarżąca posiadała wystarczające zaplecze o charakterze
    technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności. Skarżąca bowiem decydując się wyłącznie na zakup usług magazynowania -
    składowania i załadunku towarów zgodnie z doręczonymi pracownikom C zaleceniami
    centrali Spółki w Brazylii - nie stworzyła w Polsce miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Pracownicy byli bowiem zatrudnieni przez C, nie działali w imieniu Skarżącej
    ani na jej rzecz; nie mieli jakiejkolwiek swobody działania ani prawa decyzji; wyłącznie
    wykonywali konieczne czynności (techniczne) wynikające z zakresu zlecenia usługi przez
    Skarżącą. Na terenie „F” Strona nie posiada wyznaczonego, wyodrębnionego obszaru tylko
    do własnej dyspozycji i składowania wyłącznie swoich towarów; nie mogła wpływać na
    miejsce i warunki składowania; nie miała jakiegokolwiek władztwa nad sposobem
    wykonywania usług magazynowania. Poza tym zauważyć należy także, że C świadczy
    usługi magazynowania także dla innych podmiotów, nie ma wyłączności na rzecz
    Skarżącej”.
    Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie również m.in. w wyroku Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/GI 141/20, czy
    też w wyroku NSA z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 968/20.

    A zatem nie ulega wątpliwości, iż to nie fakt korzystania z usług, infrastruktury, personelu
    innego podmiotu uprawnia do stwierdzenia, że usługobiorca posiada w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, ale warunki współpracy na jakich to
    korzystanie się odbywa. Niezbędne jest bowiem sprawowanie kontroli nad usługodawcą
    poprzez korzystanie z jego zasobów na warunkach wyłączności, w sytuacji poddania jego
    personelu kontroli, poleceniom usługobiorcy.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy podkreślić, że takie wyłączne podporządkowanie nie
    może być rozpoznane w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, ponieważ w
    opisywanych okolicznościach usługi logistyczne będą świadczone przez B. PL działającą w
    charakterze podwykonawcy Wnioskodawcy.
    Dodatkowo Spółka pragnie podkreślić, że aby obecność danego podatnika w kraju innym
    niż kraj jego siedziby można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej, jego zaangażowanie powinno przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, tj. powinno się przejawiać w istnieniu w tym państwie odpowiedniej struktury
    osobowo-rzeczowej występującej w sposób stały (tzn. powtarzalny i nieprzemijający).
    Wspomniana struktura ma nie być tylko odbiorcą usług świadczonych dla potrzeb
    „centrali” podatnika. Usługi faktycznie mają być świadczone dla potrzeb tej struktury. Jeśli
    nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne)
    była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym
    przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    W związku z tym stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno mieć do
    dyspozycji odpowiednie zasoby i środki, aby móc świadczyć sprzedawane przez siebie
    usługi. Dopiero wtedy można je uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w odniesieniu do sprzedawanych usług.
    Nie ulega wątpliwości, iż powyższe kryteria nie znajdują odzwierciedlenia w
    przedstawionym przez Spółkę opisie zdarzenia przyszłego.
    Co więcej, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że nawet gdyby doszło do sytuacji, w której
    przedstawiciele Spółki dokonywaliby inspekcji pomieszczeń swojego podwykonawcy - tj. B.
    PL, pod kątem m.in. przestrzegania warunków technicznych wynikających z umowy
    podwykonawstwa w zakresie świadczenia kompleksowych usług logistycznych, zgodnie z
    przytoczonym orzecznictwem, nie prowadziłoby to również do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności Spółki w Polsce. Jak wskazały sądy, „(...) jest to weryfikacja jakości
    i poprawności nabywanych usług w toku zwykłej działalności gospodarczej” i nie byłaby
    związana z podstawową działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę poza
    terytorium Polski.
    Mając powyższe na uwadze nie zatem ulega wątpliwości, że Wnioskodawca nie będzie
    posiadał na terytorium Polski zaplecza technicznego pozwalającego na prowadzenie
    działalności gospodarczej w sposób niezależny, co również wyklucza możliwość uznania, iż
    Wnioskodawca posiadać będzie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Ad B. Brak niezależności decyzyjnej
    Abstrahując od faktu, że sam brak odpowiedniej struktury osobowo-rzeczowej w Polsce
    przekreśla możliwość posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenie
    działalności gospodarczej na terytorium kraju, Spółka chciałaby również podkreślić, że w
    analizowanej sprawie nie zostanie spełniona przesłanka niezależności działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę w Polsce.
    Jak wskazano powyżej, zgodnie z orzecznictwem TSUE stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi bowiem przejawiać się w posiadaniu w danym państwie
    infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych - tj.
    niezależności decyzyjnej. Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez
    tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego

    podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności
    opodatkowanych VAT.
    Powyższe podejście podzielają także polskie sądy administracyjne. Przykładowo, w
    orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2009 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 110/09, powołując wyroki Trybunału, WSA stwierdził, że „ETS
    zdefiniował pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności jako to, gdzie podmiot
    posiada zasoby ludzkie, zasoby techniczne a także infrastrukturę umożliwiającą
    zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych. Nadto, powyższe zasoby i
    infrastruktura muszą charakteryzować się pewną stałością oraz umożliwiać świadczenie
    usług w sposób niezależny”.
    Powyższe wynika między innymi z wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO
    Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen
    Amsterdam), w którym TSUE stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, a więc
    przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu,
    ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby
    zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w
    zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia
    działalności w tym państwie.
    Tymczasem, jak zostało to przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, na terytorium
    Polski Wnioskodawca nie będzie posiadał żadnych osób bądź organów, które byłyby
    uprawnione do reprezentowania i podejmowania wiążących decyzji dotyczących
    działalności Spółki, tj. zawierania umów, przyjmowania zleceń, zobowiązywania się do
    dokonywania jakichkolwiek czynności opodatkowanych - czyli osób, które mogłyby
    oferować usługi Spółki i podejmować decyzje odnośnie do nawiązania relacji biznesowych
    z ewentualnymi podmiotami, realizować obsługę klienta, co generalnie warunkuje
    dokonanie sprzedaży usług Spółki. Również pracownicy B. PL, nie będą uprawnieni do
    podejmowania takich działań w imieniu Spółki - zakres usług nabywanych od B. PL będzie
    ograniczony wyłącznie do świadczenia kompleksowych usług logistycznych, w tym, w
    szczególności:
    a) Odbioru towaru / zarządzania towarem przychodzącym;
    b) Przyjęcia towarów do magazynu;
    c) Przechowywania towarów;
    d) Kompletacji zamówień;
    e) Pakowania towarów;
    f) Przygotowania wysyłki towarów;
    g) Inwentaryzacji;
    h) Obsługi zwrotów towarów.
    W rezultacie wszystkie decyzje strategiczne związane z procesem sprzedaży dokonywane
    będą przez zarząd i uprawnionych pracowników Spółki w Niemczech.
    W konsekwencji, w danym zdarzeniu przyszłym nie zostanie spełniona przesłanka
    prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny od działalności Spółki w
    Niemczech.
    W rezultacie, nie sposób uznać, że w przypadku Spółki działalność wykonywana na terenie
    Polski będzie w jakikolwiek sposób niezależna. Skoro bowiem Spółka nie będzie posiadała
    na terenie Polski ani odpowiedniego zaplecza personalnego ani zaplecza technicznego
    pozwalającego na prowadzenie czynności, będących zasadniczym przedmiotem
    działalności gospodarczej Spółki, a dodatkowo osoby, którymi posługiwać się będzie
    Spółka na terytorium Polski nie będą umocowane do samodzielnej aktywności

    sprzedażowej w imieniu Spółki, to działalność Spółki realizowana na terytorium Polski nie
    będzie niezależna.
    Powyższe podejście podzielają także polskie sądy administracyjne. Przykładowo, w
    orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2017 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 1731/13, WSA stwierdził, że „wymóg posiadania niezbędnych zasobów
    ludzkich i technicznych musi posiadać dostateczny poziom stałości, aby stanowić ramy, w
    oparciu o które sporządzane są umowy lub podejmowane decyzje zarządcze, a w ten
    sposób umożliwiający wykonywanie czynności opodatkowanych w sposób niezależny”.
    Analogiczne wnioski wynikają choćby z wyroku z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa
    1979/16, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę
    podatnika, uznając, że przesłanki stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostały
    spełnione. W okolicznościach powołanej sprawy podatnik podnosił, że wszelkie decyzje
    dotyczące działalności w Polsce jak również proces sprzedaży był w całości prowadzony
    przez Spółkę bezpośrednio z terytorium Niemiec. W tak przedstawionym stanie
    faktycznym - analogicznym do okoliczności przedstawionych w opisie stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego przez Wnioskodawcę - sąd wskazał, iż: „Kryterium dotyczące stałości
    działalności oraz zasobów technicznych mogłoby być w niniejszej sprawie, w zakresie
    sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, przedmiotem rozbieżnych ocen, ale niewątpliwie
    nie spełniono w tym zakresie kryterium dysponowania odpowiednim personelem oraz
    kryterium niezależności decyzyjnej. Skarżąca zadeklarowała we wniosku, że w Polsce nie
    będą podejmowane żadne decyzje ani zarządzane żadne umowy dotyczące najmu
    maszyn”.
    Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że w
    przedmiotowej sprawie wszystkie decyzje strategiczne związane ze świadczeniem usług
    dokonywane będą przez zarząd i uprawnionych pracowników Spółki w Niemczech. Na
    terytorium Polski Spółka nie będzie posiadała żadnych osób bądź organów, które byłyby
    uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, takich
    jak zawieranie umów lub ich negocjowanie. Również pracownicy B. PL nie będą
    uprawnieni do podejmowania takich działań w imieniu i na rzecz Spółki - zakres usług
    świadczonych na podstawie umowy podwykonawstwa w zakresie świadczenia
    kompleksowych usług logistycznych zawartej ze Spółką nie będzie obejmować tego typu
    upoważnień dla pracowników B. PL.
    W konsekwencji, w opisanym zdarzeniu przyszłym nie zostanie spełniona przesłanka
    prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny od działalności Spółki w
    Niemczech. Skoro więc w orzecznictwie TSUE kryterium niezależności decyzyjnej stanowi
    jeden z warunków sine qua non dla uznania, że podatnik posiada w danym miejscu stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, to sam brak niezależności prowadzonej
    działalności gospodarczej w Polsce przekreśla możliwość posiadania przez Spółkę stałego
    miejsca prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    W świetle powyższych argumentów, a także orzecznictwa TSUE, krajowych sądów
    administracyjnych oraz praktyki organów podatkowych, w ocenie Spółki bezspornym jest
    fakt, iż w związku z okolicznościami przedstawionymi w opisie zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca nie będzie posiadać stałego miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2
    1) Uwagi ogólne
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Jak
    stanowi ust. 2 art. 28b ustawy o VAT w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym

    miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jak wynika natomiast z treści art. 28e ustawy o VAT miejscem świadczenia usług
    związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców,
    pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub
    obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do
    użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania
    i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego,
    jest miejsce położenia nieruchomości.
    Mając na uwadze fakt, iż w uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 1 Wnioskodawca
    jednoznacznie wykazał, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie miał stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, Spółka pragnie potwierdzić, czy
    usługi logistyczne nabywane od B. PL będą podlegać opodatkowaniu według miejsca
    świadczenia ustalonego zgodnie z art. 28e ustawy o VAT (tj. czy będą klasyfikowane jako
    usługi związane z nieruchomością - centrum logistycznym B. PL) i tym samym będą
    opodatkowane w Polsce, czy też będą opodatkowane na zasadach ogólnych zgodnie z art.
    28b ust. 1 ustawy o VAT w miejscu siedziby Spółki (tj. w Niemczech).
    2) Kompleksowe usługi logistyczne nabywane od B. PL
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego usługi, które będą
    świadczone przez B. PL mają charakter kompleksowych usług logistycznych.
    Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa oraz praktyki organów podatkowych, co do
    zasady każde świadczenie na potrzeby podatku VAT należy traktować jako odrębne i
    niezależne, ale w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje kilka świadczeń jednolitych z
    ekonomicznego punktu widzenia, świadczenia te nie mogą być sztucznie dzielone dla
    celów podatkowych. Dlatego też z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie
    powinny być dzielone dla celów podatkowych, gdy stanowią jedną kompleksową usługę
    obejmującą kilka powiązanych ze sobą świadczeń. Jeżeli jednak taka kompleksowa usługa
    obejmuje czynności, które służą nie tylko wykonywaniu głównego i niezbędnego
    świadczenia, ale mogą mieć również charakter samodzielny, to nie ma podstaw do
    traktowania ich jako jednolitego świadczenia w ramach kompleksowej usługi.
    W tym kontekście, jeżeli co najmniej dwa świadczenia wykonywane przez podatnika na
    rzecz kontrahenta są ze sobą na tyle ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą jedną
    ekonomiczną całość, której rozdzielenie byłoby sztuczne, to wszystkie te świadczenia
    tworzą jedną, kompleksową usługę dla celów stosowania przepisów ustawy o VAT.
    Potwierdza to ugruntowane orzecznictwo TSUE, zgodnie z którym w celu ustalenia, czy
    mamy do czynienia z usługą kompleksową, czy z wieloma samodzielnymi świadczeniami,
    fakt wystawienia jednej faktury i ustalenia jednej ceny za usługę nie jest rozstrzygający
    (np. wyrok z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96, Card Protection Plan Ltd., pkt 31,
    wyrok z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11, BGŻ Leasing Sp. z o.o, pkt 44). W
    ocenie TSUE o ile sposób fakturowania i rozliczania mogą wskazywać na jednolity
    charakter usługi, o tyle odrębne fakturowanie, a także odrębne wynagrodzenie za
    poszczególne świadczenia stanowią argument dla istnienia niezależnych usług, ale nie
    mają decydującego znaczenia. Decydującym czynnikiem są interesy stron oraz sens
    ekonomiczny transakcji.
    W celu ustalenia czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową, według TSUE należy
    w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na cechy realizowanych świadczeń aby ustalić czy
    podatnik dostarcza kontrahentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilku
    niezależnych świadczeń czy też jednej kompleksowej usługi.
    W tym miejscu warto wskazać, iż w wyroku TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-
    572/07 (RLRE Tellmer Property s.r.o. przeciwko Finanćni feditelstvi dUsti nad Labem),
    Trybunał wskazał, że „(...) w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia,

    które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do
    opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie
    niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej
    świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie łub świadczenia stanowią
    jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia
    głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w
    stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w
    sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi
    usługodawcy” oraz „(...) jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej
    elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle
    związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że okoliczność rozpoznania złożonej
    (kompleksowej) usługi rozpatruje się w sytuacji gdy świadczenie usługodawcy obejmuje
    dwie lub więcej pojedynczych czynności (świadczeń), które wchodzą w skład zobowiązania
    strony transakcji. Jednocześnie taka usługa, jeśli można ją uznać za usługę o charakterze
    złożonym (kompleksowym), podlega opodatkowaniu jednolitą stawką VAT, mającą
    zastosowanie do świadczenia, uznanego w ramach kompleksowej usługi za świadczenie
    podstawowe, główne.
    Warto zwrócić uwagę, że z orzecznictwa TSUE wynika, że w ramach usługi złożonej
    (kompleksowej) można brać pod uwagę tylko te czynności, których wydzielenie miałoby
    charakter sztuczny, innymi słowy ich wyłączenie wpłynęłoby znacząco na charakter i
    ekonomiczny sens całej usługi.
    Tym samym w przypadku usług złożonych (kompleksowych) o wysokości stawki VAT
    decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą
    kompleksową, czy z szeregiem świadczeń niezależnych. Ocenę tej okoliczności należy
    zatem oprzeć na tym, czy wykonywane czynności (świadczenia) są ze sobą na tyle ściśle
    powiązane, że pod względem ekonomicznym tworzą jednolitą całość, której rozdzielenie
    byłoby sztuczne.
    Analizując literaturę specjalistyczną zajmującą się dziedziną logistyki, Spółka przyjęła, iż
    usługa logistyczna to zewnętrzny transport i magazynowanie produktów organizowany
    przez firmę zewnętrzną, wraz z pełną obsługą formalno-prawną, w tym obsługą celną.
    Usługa logistyczna obejmuje usługi spedycyjne, transportowe, magazynowe oraz usługi
    pokrewne i usługi wspierające proces przepływu towarów pomiędzy ogniwami łańcucha
    dostaw (wg. m.in. A.M. Jeszka, Sektor usług logistycznych w teorii i praktyce, Difin,
    Warszawa 2009). W konsekwencji, zdaniem Spółki nie ulega wątpliwości, iż usługi
    logistyczne należy traktować na gruncie podatku od towarów i usług, jako usługi złożone
    (kompleksowe).
    Powyższe potwierdzają organy podatkowe w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych, np. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 29 sierpnia 2018 r.,
    nr 0112-KDIL1- 3.4012.393.2018.2.IT, w której stwierdził, iż „(...) Podkreślić należy, że
    logistyka jest terminem opisującym proces planowania, realizowania i kontrolowania
    sprawnego i efektywnego ekonomicznie przepływu surowców, materiałów, wyrobów
    gotowych oraz odpowiedniej informacji z punktu pochodzenia do punktu konsumpcji w
    celu zaspokojenia wymagania klienta. Działania logistyczne mogą obejmować (choć nie
    muszą się do nich ograniczać): obsługę klienta, prognozowanie popytu, przepływ
    informacji, kontrolę zapasów, czynności manipulacyjne, realizowanie zamówień, czynności
    reparacyjne i zaopatrywanie w części, lokalizację zakładów produkcyjnych i składów,
    procesy zaopatrzeniowe, pakowanie, obsługę zwrotów, gospodarowanie odpadami,
    transport i składowanie. Jednym z elementów usługi logistyki może być magazynowanie
    towarów.
    Usługa logistyczna polega na zarządzaniu towarem. Koncentrowana jest ona przede
    wszystkim na umożliwieniu usługobiorcy wykonywania obrotu towarem w sposób

    możliwie efektywny, oszczędny, minimalizujący ewentualne straty (wpisane z zasady w
    obrót towarów). Jest to zatem proces takiego zarządzania przepływem towarów, by
    zostały one sprawnie dostarczone do wskazanego odbiorcy we wskazanym czasie.
    Powyższa analiza tzw. świadczenia złożonego bardzo wyraźnie wskazuje na pewną
    kompleksowość i współzależność wielu czynności czy usług, które wykonywane w sposób
    skoordynowany i efektywny mają doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego celu.
    W przedmiotowej sprawie wymienione przez Wnioskodawcę usługi magazynowania nie
    będą stanowić celu samego w sobie, gdyż nie będą realizowały w pełni celu, który chcą
    osiągnąć kontrahenci, ponieważ będzie nim realizacja usługi logistycznej, w efekcie której
    będą nabywać oni całość świadczeń niezbędnych dla prawidłowego i sprawnego
    przepływu swoich towarów. W usłudze tej niezbędne będzie miejsce dla przeprowadzenia
    określonych czynności (magazyn), jednakże ten element nie będzie determinował istoty
    usługi logistycznej. Świadczona przez Wnioskodawcę usługa przechowywania w
    magazynie towarów kontrahentów, będzie jednym z elementów niezbędnych do
    wykonania czynności podstawowej, czyli usługi logistycznej.
    Zatem, Wnioskodawca na rzecz kontrahentów świadczyć będzie kompleksową usługę
    logistyczną”.
    Należy podkreślić, iż w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego rozpatrywane są
    analogiczne okoliczności. Celem kupującego (tu Wnioskodawca) jest zakup od lokalnego
    podwykonawcy (tj. B. PL) kompleksowej obsługi logistycznej, która obejmie m.in. obsługę
    przyjęcia towaru, jego składowanie/magazynowanie, pakowanie i przygotowanie do
    wysyłki do klienta końcowego oraz obsługę zwrotów towarów. Tylko usługa, która w pełni
    obejmuje wszystkie te elementy, będzie miała sens ekonomiczny z punktu widzenia Spółki
    jako usługodawcy. Wnioskodawca nie potrzebowałby tylko jednej usługi, np. pakowania
    towarów, jeśli nie było nikogo, kto mógłby je następnie skompletować i wysłać do klientów
    końcowych. Ponieważ celem klientów Wnioskodawcy (tj. innych zagranicznych podmiotów
    z Grupy (...)) będzie sprzedaż towarów, które przyniosą dochód, z ich punktu widzenia
    nieistotne byłoby samo pakowanie towarów lub ich przechowywanie. Takie działanie nie
    przyniosłoby dochodu i nie pozwoliłoby na prowadzenie podstawowej działalności
    klientów Spółki. Z tego samego powodu poszczególne elementy obsługi logistycznej
    zapewniane przez Wnioskodawcę oraz jej podwykonawcę - tj. B. PL, nie mogą być
    samowystarczalne.
    Co więcej, treść umowy podwykonawstwa w zakresie świadczenia kompleksowych usług
    logistycznych pomiędzy Spółką i B. PL wskazywać będzie również, że świadczenia
    przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego należy traktować z punktu widzenia stron
    umowy, jako kompleksową usługę logistyczną. Umowa będzie obejmowała świadczenia,
    które jednoznacznie spełniają warunki do uznania ich za części kompleksowej usługi
    logistycznej. Przedmiotem umowy będą m.in. usługi przechowywania, magazynowanie i
    spedycja, które zgodnie z przedstawioną powyżej analizą, łącznie doskonale wpisują się w
    definicję kompleksowych usług logistycznych, przy czym nie jest możliwe wyodrębnienie
    spośród przedmiotowych świadczeń czynności o charakterze głównym i pomocniczym. W
    okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, istotą nabywanej przez
    Spółkę od lokalnego podwykonawcy (tj. B. PL) obsługi logistycznej jest bowiem jej
    kompleksowość.
    Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, zdaniem Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, iż
    przedmiotem umowy z B. PL będzie kompleksowa obsługa logistyczna i w takim
    charakterze powinny być rozpatrywane na gruncie przepisów ustawy o VAT usługi
    nabywane przez Spółkę od B. PL.
    W związku z tym, aby odpowiedzieć na pytanie nr 2 z punktu widzenia polskiego podatku
    VAT, konieczne jest ustalenie przyszłego związku pomiędzy kompleksową obsługą
    logistyczną świadczoną przez B. PL a lokalnym majątkiem polskiego podwykonawcy tj.
    centrum logistycznym prowadzonym przez B. PL.

    3) Związek kompleksowych usług logistycznych z nieruchomością
    Główne przesłanki dla określenia relacji pomiędzy kompleksową usługą logistyczną a
    nieruchomością, w której jest ona świadczona, wynikają z wyroku TSUE z dnia 27 czerwca
    2013 r. w sprawie C-155/12 (RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland Sp. z o.o.), w
    której Trybunał wskazał, że „(...) kompleksowe usługi w zakresie magazynowania,
    obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, ich umieszczanie na odpowiednich
    półkach magazynowych, przechowywanie, pakowanie, wydawanie, rozładunek i załadunek
    są objęte tym artykułem jedynie wówczas, gdy magazynowanie stanowi świadczenie
    główne czynności jednolitej i usługobiorcom jest przyznane prawo używania całości lub
    części wyraźnie określonej nieruchomości”.
    W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Trybunał ponadto odniósł się do zasad
    przyporządkowywania danych usług do określonej nieruchomości, wskazując, iż „(...)
    mając na uwadze, że wiele usług jest w ten lub inny sposób związanych z
    nieruchomościami, konieczne jest ponadto, aby przedmiotem świadczenia usług była
    sama nieruchomość. Tak dzieje się w szczególności wówczas, gdy nieruchomość
    określoną w sposób wyraźny należy uznać za konstytutywny element świadczenia usług,
    jako że stanowi ona centralny i nieodzowny element tego świadczenia”.
    W ślad za orzecznictwem TSUE analogiczne podejście prezentują organy podatkowe w
    wydawanych interpretacjach indywidualnych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z
    dnia 29 sierpnia 2018 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.393.2018.2.IT, Dyrektor KIS przyjął
    następującą wykładnię art. 28e ustawy o VAT: „(...) Z cytowanego przepisu art. 28e ustawy
    wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi związanej z
    nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z którą dana usługa
    jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest wykonywana oraz gdzie
    znajduje się siedziba usługodawcy. Zasada ta ma zastosowanie wówczas, gdy usługę
    można przyporządkować do konkretnej nieruchomości, która jest możliwa do
    zlokalizowania, co do miejsca jej położenia. Przepis ten - jak wynika z jego brzmienia -
    stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium odniesienie się nie do podmiotu
    lecz do przedmiotu, którym jest nieruchomość, a usługi, które jej wprost dotyczą, mają być
    opodatkowane według miejsca jej położenia. Jednocześnie usługi te mogą mieć charakter
    nieograniczony, na co wskazuje katalog zamieszczony w tym przepisie, który ma charakter
    otwarty.
    Zatem jedynie świadczenie usług, które pozostaje w wystarczająco bezpośrednim związku
    z nieruchomością, mieści się w zakresie stosowania przepisu art. 28e ustawy. Konieczne
    jest aby przedmiotem świadczenia usług była sama nieruchomość uznana za
    konstytutywny element świadczenia usług, jako że stanowi ona centralny i nieodzowny
    element tego świadczenia. Norma art. 28e ustawy ma zastosowanie, gdy nieruchomość
    sama stanowi przedmiot świadczenia”.
    Biorąc zatem pod uwagę przepisy ustawy o VAT, a także tezy prezentowane w cytowanym
    orzecznictwie TSUE oraz praktykę polskich organów podatkowych, należy stwierdzić, że
    usługi magazynowania powinny być opodatkowane w miejscu, w którym położona jest
    nieruchomość wykorzystywana do ich świadczenia, tylko w przypadku spełnienia
    następujących warunków:
    a) przedmiotem świadczenia usług jest sama nieruchomość, jednoznacznie określona
      jako konstytutywny, tj. centralny i niezbędny element świadczenia usług;
    b) usługa magazynowania jest głównym elementem świadczenia i jest ściśle związana z
      wyraźnie zidentyfikowaną nieruchomością,
    c) nabywca usługi otrzymuje prawo do korzystania z całości lub części wyraźnie
      określonej nieruchomości.

    Powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. W przypadku niespełnienia
    któregokolwiek z nich nie będzie można uznać, że rozpatrywane usługi są związane z
    nieruchomością i powinny podlegać opodatkowaniu zgodnie z art. 28e ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że przedstawiona w opisie zdarzenia
    przyszłego ogólna obsługa logistyczna świadczona przez B. PL nie spowoduje
    wyodrębnienia usługi magazynowania jako świadczenia głównego w ramach
    kompleksowej obsługi logistycznej. Jak wskazano powyżej, złożona (kompleksowa) usługa
    logistyczna zapewniana przez B. PL będzie składać się z równoważnych działań, z których
    żadnego (w tym magazynowania) nie można uznać za świadczenie główne.
    Co więcej należy również wskazać, iż samo centrum logistyczne B. PL nie będzie
    przedmiotem nabywanych usług. Kompleksowe usługi logistyczne świadczone przez B. PL
    obejmą nie tylko składowanie i magazynowanie towarów, ale także m.in. ich odbiór,
    przewóz, konfekcjonowanie i przygotowanie towarów do wysyłki. Należy pamiętać, że
    niektóre usługi logistyczne, m.in. usługi spedycyjne, będą świadczone poza centrum
    logistycznym (tj. przez inny podmiot z Grupy (...)). Świadczy to o tym, że centrum
    logistyczne nie będzie elementem konstytutywnym usługi, a jedynie środkiem
    niezbędnym do świadczenia usług logistycznych przedstawionych w opisie zdarzenia
    przyszłego.
    Wnioskodawca podkreśla, że istotą usługi będzie nie tylko przechowywanie towarów ale
    również ich obsługa i konfekcjonowanie, nie zaś przyznanie Spółce prawa do
    wykorzystywania w jakimkolwiek zakresie z magazynów B. PL. Umowa podwykonawstwa
    w zakresie świadczenia kompleksowych usług logistycznych z B. PL w żadnym zapisie nie
    będzie wskazywać, że jej przedmiotem jest dzierżawa / wynajem określonej powierzchni
    stanowiącej własność B. PL, ponadto wynagrodzenie należne B. PL nie będzie czynszem
    należnym za dzierżawę / wynajem określonej powierzchni tylko będzie należne z tytułu
    realizacji szeregu świadczeń składających się łącznie na złożoną (kompleksową) usługę
    logistyczną.
    Na tę klasyfikację nie wpłynie również fakt, że powierzchnia części magazynu B. PL
    zostanie przeznaczona na potrzeby Wnioskodawcy. Spółka nadal nie będzie właścicielem /
    najemcą tej części magazynu i nie będzie nad nią sprawować żadnej kontroli. Spółka nie
    będzie również mieć prawa do korzystania z tej wydzielonej części magazynu, ponieważ,
    jak wskazano wcześniej, kontrola jakości usług świadczonych w ramach zawartej umowy
    podwykonawstwa w zakresie świadczenia kompleksowych usług logistycznych nie może
    być uznana za wyłączne korzystanie z danej powierzchni. Procedura wydzielenia części
    powierzchni magazynu na potrzeby Spółki będzie konieczna ze względu na prawidłową
    realizację usług w ramach umowy o świadczenie usług logistycznych i wynikać będzie
    jedynie z potrzeby odpowiedniej organizacji funkcjonowania magazynu w taki sposób, aby
    zwiększyć efektywność pracowników podwykonawcy Spółki - tj. B. PL. Nie będzie to zatem
    przesłanka wskazująca, że przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego obsługa
    logistyczna może być związana z najmem wyodrębnionej powierzchni, a w konsekwencji z
    określoną nieruchomością.
    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Wnioskodawcy w przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym żadna z trzech ww. przesłanek dla uznania kompleksowej usługi logistycznej
    świadczonej przez B. PL za związaną z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy o
    VAT nie zostanie spełniona.
    Analogiczne stanowisko wyraził m.in. NSA w wyroku z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I
    FSK 272/17 wydanym w podobnej sprawie, w którym Sąd stwierdził, że „(...) Opisane
    powyżej okoliczności w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego świadczą o tym, że
    Sąd I instancji błędnie - za organami - zidentyfikował sporną usługę jako związaną z
    nieruchomościami. Istotą świadczonej przez skarżącą kompleksowej usługi
    magazynowania towaru nie było prawo do używania konkretnie oznaczonej
    nieruchomości lub jej części lecz wykonanie usługi przechowywania towaru, przy czym

    konkretna nieruchomość wskazana w Umowie nie jest wpisana w istotę świadczonej
    usługi. Konstytutywnym i centralnym elementem świadczenia jest magazynowanie towaru
    a nie nieruchomość w jakiej się to odbywa”.
    Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w
    przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, miejsce świadczenia kompleksowych usług
    logistycznych nabywanych przez Spółkę od lokalnego podwykonawcy - tj. B. PL, powinno
    być określone na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 28b ustawy o VAT.
    W szczególności, przedmiotowa kompleksowa usługa nie będzie stanowić usługi związanej
    z nieruchomością, o której mowa w art. 28e ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 3
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Stosownie
    natomiast do art. 28b ust. 2 ww. ustawy, w przypadku gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 28e ustawy o VAT miejscem świadczenia usług związanych z
    nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w
    obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej
    funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi,
    użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
    budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
    nieruchomości.
    Mając powyższe na uwadze, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie
    pytania nr 2 za nieprawidłowe (z czym Wnioskodawca się nie zgadza) i stwierdzenia, że
    kompleksowe usługi logistyczne świadczone przez B. PL na rzecz Wnioskodawcy powinny
    zostać zakwalifikowane dla celów opodatkowania na gruncie przepisów ustawy o VAT jako
    usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 28e ustawy o VAT, miejscem
    opodatkowania przedmiotowych kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez
    B. PL byłoby terytorium Polski (tj. lokalizacja centrum logistycznego prowadzonego przez
    B. PL), a B. PL jako usługodawca, byłaby zobowiązana do opodatkowania VAT
    świadczonych usług.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy naliczony przez B. PL podatek
    powinien podlegać odliczeniu przez Spółkę w oparciu o ogólne zasady wynikające z
    przepisów ustawy o VAT.
    W tym kontekście należy wskazać, iż zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Jak wynika z treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi
    suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT podatnik ma również prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2,
    jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia

    usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby
    czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z
    których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do
    obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku
    naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono faktury, w których
    została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których
    nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności. W efekcie
    tylko w przypadku prawidłowego naliczenia kwoty podatku przez wystawcę faktury taki
    dokument sprzedaży może być podstawą do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego ujętą na tym dokumencie.
    Mając powyższe na uwadze, w przypadku prawidłowego naliczenia podatku przez
    wystawcę faktury i braku zastosowania regulacji art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT,
    warunkiem potwierdzenia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, w świetle regulacji art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jest ustalenie związku
    pomiędzy nabywanymi towarami / usługami a działalnością opodatkowaną podatnika
    będącego nabywcą tychże towarów / usług. Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami
    ustawy o VAT, w zakresie w jakim nabywane towary / usługi wykorzystywane są do
    prowadzenia przez podatnika działalności opodatkowanej (w tym działalności
    opodatkowanej poza terytorium Polski), prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje.
    W tym kontekście, zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe,
    związek z czynnościami opodatkowanymi może mieć przy tym zarówno charakter:
        bezpośredni, gdzie możliwe jest jednoznaczne wskazanie, że zakupione przez
        podatnika towary lub usługi zostały wykorzystane do wykonania określonej
        (konkretnej) transakcji opodatkowanej, jak i
        pośredni, gdzie zakupów nie można wprawdzie przyporządkować do określonych
        transakcji opodatkowanych, jednak służą one działalności gospodarczej podatnika,
        opodatkowanej VAT.
    Powyższe zostało potwierdzone przykładowo przez Dyrektora KIS w interpretacji
    indywidualnej z dnia 11 maja 2021 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.12.2021.2.RST.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawców nie ulega wątpliwości, iż w
    przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego kompleksowe usługi logistyczne świadczone
    przez B. PL będą związane z działalnością opodatkowaną Wnioskodawcy prowadzoną w
    Niemczech.
    W tym zakresie należy podkreślić, że kompleksowe usługi logistyczne będą nabywane od
    B. PL w celu zaspokojenia potrzeb logistycznych klientów Wnioskodawcy (tj. innych
    zagranicznych podmiotów z Grupy (...)). W rezultacie usługi nabywane przez
    Wnioskodawcę od B. PL będą związane ze świadczeniem usług logistycznych
    (obejmujących również wykorzystanie centrum logistycznego prowadzonego przez
    Wnioskodawcę w Niemczech) na rzecz klientów Wnioskodawcy (tj. innych zagranicznych
    podmiotów z Grupy (...)).
    Co więcej, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 za
    nieprawidłowe (z czym Wnioskodawca się nie zgadza) i zakwalifikowania kompleksowych
    usług logistycznych świadczonych przez B. PL na rzecz Wnioskodawcy dla celów VAT jako
    usług związanych z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT, miejscem
    opodatkowania przedmiotowych kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez
    B. PL byłaby Polska (tj. miejsce położenia centrum logistycznego prowadzonego przez B.
    PL) i B. PL byłoby zobowiązane do odpowiedniego opodatkowania świadczenia

    przedmiotowych usług. W konsekwencji, jeśli w przedstawionym opisie zdarzenia
    przyszłego Wnioskodawca otrzymałby od B. PL faktury dokumentujące świadczone
    kompleksowe usługi logistyczne z naliczoną kwotą VAT, nie znalazłyby zastosowania
    negatywne przesłanki braku prawa do odliczenia takiego podatku wynikające z treści art.
    88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT.
    Mając powyższe na uwadze, jeśli w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca otrzymałby od B. PL faktury dokumentujące świadczone kompleksowe
    usługi logistyczne z naliczoną kwotą VAT, Wnioskodawca będzie uprawniony do obniżenia
    kwoty podatku należnego o przedmiotową kwotę podatku naliczonego zgodnie z
    zasadami ogólnymi wynikającymi z treści art. 86 ust. 1 oraz ust. 8 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 4
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Stosownie
    natomiast do art. 28b ust. 2 ww. ustawy, w przypadku gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Mając powyższe na uwadze, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie
    pytania nr 1 za nieprawidłowe (z czym Wnioskodawca się nie zgadza) i stwierdzenia, że
    zakres ekonomicznej obecności Wnioskodawcy na terytorium Polski wynikający wyłącznie
    z zakupu kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez B. PL powinien
    skutkować powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w
    rozumieniu przepisów ustawy o VAT, zdaniem Wnioskodawcy nabywane usługi
    świadczone przez B. PL powinny zostać przyporządkowane do tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy i w konsekwencji podlegać
    opodatkowaniu w Polsce, zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca opodatkowania
    usług wynikającymi z przepisów ustawy o VAT.
    W tym kontekście, zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, zdaniem
    Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, iż w przypadku stwierdzenia utworzenia przez
    Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, w opisanym
    modelu biznesowym Spółki kompleksowe usługi logistyczne świadczone przez B. PL byłyby
    związane z ekonomiczną obecnością Wnioskodawcy w Polsce. W przypadku gdyby
    wykorzystanie zasobów B. PL na podstawie umowy podwykonawstwa w zakresie ogólnych
    usług logistycznych powinno zostać uznane za wystarczające dla utworzenia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy w rozumieniu przepisów
    ustawy o VAT (z czym Wnioskodawca się nie zgadza), brak wykonywania przez Spółkę innej
    działalności gospodarczej na terytorium Polski powinien skutkować uznaniem, iż zakup
    kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez B. PL jest jedynym elementem
    działalności realizowanej za pośrednictwem stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy w Polsce.
    W konsekwencji, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
    za nieprawidłowe (z czym Wnioskodawca się nie zgadza), zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy
    o VAT miejscem opodatkowania kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez
    B. PL powinno być stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy - tj.
    terytorium Polski, i B. PL powinno opodatkować świadczone usługi w Polsce według
    właściwej stawki podatku.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 5
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.

    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Stosownie
    natomiast do art. 28b ust. 2 ww. ustawy, w przypadku gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jak wynika z treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi
    suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    c) nabycia towarów i usług,
    d) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT podatnik ma również prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2,
    jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia
    usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby
    czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z
    których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Ponadto, jak stanowi art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do
    obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku
    naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono faktury, w których
    została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których
    nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności. W efekcie
    tylko w przypadku prawidłowego naliczenia kwoty podatku przez wystawcę faktury taki
    dokument sprzedaży może być podstawą do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego ujętą na tym dokumencie.
    Mając powyższe na uwadze, w przypadku prawidłowego naliczenia podatku przez
    wystawcę faktury i braku zastosowania regulacji art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT,
    warunkiem potwierdzenia prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, w świetle regulacji art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jest ustalenie związku
    pomiędzy nabywanymi towarami / usługami a działalnością opodatkowaną podatnika
    będącego nabywcą tychże towarów / usług. Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami
    ustawy o VAT, w zakresie w jakim nabywane towary / usługi wykorzystywane są do
    prowadzenia przez podatnika działalności opodatkowanej (w tym działalności
    opodatkowanej poza terytorium Polski), prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje.
    W tym kontekście, zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe,
    związek z czynnościami opodatkowanymi może mieć przy tym zarówno charakter:
        bezpośredni, gdzie możliwe jest jednoznaczne wskazanie, że zakupione przez
        podatnika towary lub usługi zostały wykorzystane do wykonania określonej
        (konkretnej) transakcji opodatkowanej, jak i
        pośredni, gdzie zakupów nie można wprawdzie przyporządkować do określonych
        transakcji opodatkowanych, jednak służą one działalności gospodarczej podatnika,
        opodatkowanej VAT.
    Powyższe zostało potwierdzone przykładowo przez Dyrektora KIS w interpretacji
    indywidualnej z dnia 11 maja 2021 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.12.2021.2.RST.

    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawców nie ulega wątpliwości, iż w
    przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego kompleksowe usługi logistyczne świadczone
    przez B. PL będą związane z działalnością opodatkowaną Wnioskodawcy prowadzoną w
    Niemczech.
    W tym zakresie należy podkreślić, że kompleksowe usługi logistyczne będą nabywane od
    B. PL w celu zaspokojenia potrzeb logistycznych klientów Wnioskodawcy. (tj. innych
    zagranicznych podmiotów z Grupy (...)). W rezultacie usługi nabywane przez
    Wnioskodawcę od B. PL będą związane ze świadczeniem usług logistycznych
    (obejmujących wykorzystanie centrum logistycznego prowadzonego przez Wnioskodawcę
    w Niemczech) na rzecz klientów Wnioskodawcy [tj. innych zagranicznych podmiotów z
    Grupy (...)].
    Co więcej, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe (z czym Wnioskodawca się nie zgadza) i stwierdzenia, że zakres
    ekonomicznej obecności Wnioskodawcy na terytorium Polski wynikający wyłącznie z
    zakupu kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez B. PL powinien
    skutkować powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w
    rozumieniu przepisów ustawy o VAT, zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT miejscem
    opodatkowania kompleksowych usług logistycznych świadczonych przez B. PL powinno
    być stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy - tj. terytorium
    Polski, i B. PL powinno opodatkować świadczone usługi w Polsce według właściwej stawki
    podatku. Tym samym, jeśli w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca
    otrzymywałby faktury wystawiane przez B. PL na udokumentowanie świadczonych
    kompleksowych usług logistycznych z wykazaną na nich kwotą podatku, w takim
    przypadku nie znalazłyby zastosowania negatywne przesłanki braku prawa do odliczenia
    takiego podatku wynikające z treści art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT.
    Mając powyższe na uwadze, jeśli w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca otrzymałby od B. PL faktury dokumentujące świadczone kompleksowe
    usługi logistyczne z naliczoną kwotą VAT, Wnioskodawca będzie uprawniony do obniżenia
    kwoty podatku należnego o przedmiotową kwotę podatku naliczonego zgodnie z
    zasadami ogólnymi wynikającymi z treści art. 86 ust. 1 oraz ust. 8 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) - zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl
    definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od
    działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno
    świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, świadczenie to
    nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Jeżeli dwa lub więcej niż dwa
    świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle
    związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której
    rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy. Na świadczenie
    złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji
    określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne
    świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie
    stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem
    jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego
    jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać
    świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego. Jeżeli jednak w skład
    realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości UE, w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej
    Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L nr 347, str. 1, z późn. zm.). W szczególności w wyroku w sprawie C-
    349/96 Card Protection Plan Ltd., Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno
    być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa
    lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz

    konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla
    celów podatku od wartości dodanej.
    W wyroku TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C 572/07 RLRE Tellmer Property sro
    przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, Trybunał wskazał, że „(...) w pewnych
    okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie,
    a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy
    uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w
    sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie
    główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń
    pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane
    świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia
    głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do
    korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy” oraz „(...)
    jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub
    więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
    obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby
    charakter sztuczny”.
    Natomiast jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast, według art. 28e ustawy:
      miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług
      zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki
      wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania
      nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych,
      takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
      nieruchomości.
    Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z
    23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011:
      usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
      nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
      nieruchomością w następujących przypadkach:
      a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
      usług;

      b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
      na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami
    i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Podkreślić również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Z treści wniosku wynika, że A. GmbH (...) (Wnioskodawca) jest podatnikiem mającym
    siedzibę w Niemczech, obecnie niezarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce. B.
    sp. z o.o. (B. PL) jest czynnym podatnikiem VAT z siedzibą w Polsce. Zarówno Spółka jak i
    B. PL należą do Grupy (...). Wnioskodawca działa jako globalny dostawca kompleksowych
    usług logistycznych w ramach Grupy (...). Przedmiotowe kompleksowe usługi logistyczne
    zapewniają realizację procesu wysyłki towarów, związanej ze sprzedażą towarów
    dokonywaną przez podmioty z Grupy, od momentu złożenia zamówienia przez klienta,
    poprzez magazynowanie towarów, aż do obsługi potencjalnych zwrotów towarów. W celu
    świadczenia ww. usług Wnioskodawca dysponuje centrum logistycznym zlokalizowanym
    na terytorium Niemiec, które było dotychczas i w dalszym ciągu będzie wykorzystywane
    na potrzeby świadczenia kompleksowych usług logistycznych w ramach Grupy (...).
    Ponadto, z uwagi na rosnące zapotrzebowanie dla świadczenia kompleksowych usług
    logistycznych na rynkach lokalnych, Wnioskodawca planuje zatrudniać lokalnych
    podwykonawców zapewniających odpowiednie zaplecze osobowe i techniczne w celu
    realizowania przedmiotowych usług w ramach Grupy (...). Będzie to obejmowało
    podzlecenie B. PL przez Wnioskodawcę świadczenia kompleksowych usług logistycznych
    na rzecz podmiotów z Grupy (...) w Polsce. W celu świadczenia kompleksowych usług
    obsługi logistycznej wysyłek towarów w Polsce na rzecz klientów Wnioskodawcy, Spółka
    zawrze z polską spółką zależną, tj. z B. PL, w której Wnioskodawca na skutek połączenia z

    (...) H. GmbH zrealizowanym w 2024 r. jest 100% udziałowcem, umowę o
    podwykonawstwo ogólnych usług obsługi logistycznej. Zakres prowadzonej przez B. PL
    działalności gospodarczej obejmować będzie świadczenie (w charakterze podwykonawcy
    Wnioskodawcy) kompleksowych usług obsługi logistycznej wysyłek towarów na rzecz
    klientów Wnioskodawcy (tj. innych zagranicznych spółek z Grupy (...)). Przedmiotowe
    kompleksowe usługi obsługi logistycznej zapewniać będą realizację procesu wysyłki
    towarów (wykonywanej przez inny podmiot z Grupy (...)) związanego ze sprzedażą
    towarów dokonywaną przez podmioty z Grupy (...), od momentu złożenia zamówienia
    przez klienta, poprzez magazynowanie towarów, ich konfekcjonowanie, aż do obsługi
    potencjalnych zwrotów towarów. W celu prawidłowego wykonania umowy o
    podwykonawstwo ogólnych usług logistycznych, B. PL, zarejestrowany czynny podatnik
    VAT z siedzibą w Polsce, będzie zatrudniał własny personel w Polsce i będzie działał jako
    niezależny dostawca kompleksowych usług obsługi logistycznej, wykonujący wszelkie
    niezbędne świadczenia składające się na kompleksową obsługę logistyczną wysyłek
    towarów stanowiących własność klientów Wnioskodawcy z wykorzystaniem własnych
    zasobów osobowych i technicznych, w tym lokalnego centrum logistycznego. Obecnie
    tylko klient Grupa (...) będzie obsługiwany w tej lokalizacji. W przyszłości istnieje jednak
    możliwość obsługi innych klientów wewnętrznych i zewnętrznych. Na podstawie umowy o
    świadczenie ogólnych usług logistycznych, zawartej z danym zagranicznym podmiotem z
    Grupy (...), Wnioskodawca będzie korzystać z usług B. PL w Polsce. W tym kontekście
    Wnioskodawca zawrze z B. PL odrębną umowę podwykonawczą w celu świadczenia przez
    B. PL kompleksowych usług logistycznych, na podstawie której realizacja potrzeb
    logistycznych klientów Wnioskodawcy z Grupy (...) w Polsce będzie w pełni zapewniona.
    Umowa podwykonawstwa w zakresie ogólnych usług obsługi logistycznej pomiędzy
    Wnioskodawcą a B. PL zostanie zawarta na czas nieokreślony, jednak będzie podlegać
    okresowym przeglądom i ewentualnym uzgodnieniom. Na podstawie umowy o
    świadczenie ogólnych usług obsługi logistycznej zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a B. PL,
    lokalne centrum logistyczne w Polsce zarządzane przez B. PL będzie odpowiedzialne za
    kompleksową obsługę realizacji procesu wysyłki towarów podmiotów z Grupy (...)
    konfekcjonowanych w Polsce zgodnie z zamówieniami klientów Wnioskodawcy oraz
    obsługę zwrotów przedmiotowych towarów. W tym zakresie realizowane przez B. PL na
    zasadach podwykonawstwa usługi obsługi logistycznej będą traktowane z punktu
    widzenia ostatecznych nabywców (tj. klientów Wnioskodawcy) jako jedna, kompleksowa
    usługa, w skład której wchodzić będą w szczególności: Odbiór towaru / zarządzanie
    towarem przychodzącym, przyjęcie towarów do magazynu, przechowywanie towarów,
    kompletacja zamówień, pakowanie towarów, przygotowanie wysyłki towarów,
    inwentaryzacja, obsługa zwrotów towarów. W tym kontekście jedynie kompleksowa
    obsługa, która zapewnia w pełni realizację wszystkich wskazanych powyżej świadczeń
    spełniać będzie z punktu widzenia ekonomicznego oczekiwania ostatecznych
    usługobiorców (tj. innych zagranicznych podmiotów z Grupy (...)), a co za tym idzie,
    również Spółki jako podmiotu podzlecającego ich wykonanie B. PL. Analogiczny zakres
    kompleksowych usług logistycznych jest świadczony przez Spółkę na rzecz innych
    zagranicznych podmiotów z Grupy (...) za pośrednictwem niemieckiego centrum
    logistycznego zarządzanego przez Wnioskodawcę. Ponadto, w ramach ogólnej umowy o
    świadczenie usług obsługi logistycznej zawartej pomiędzy danym zagranicznym
    podmiotem z Grupy (...) a Wnioskodawcą, towary będą również ze względów operacyjnych
    (tj. dla celów uzupełnienia zapasów, zapewnienia ciągłości dostaw, itp.) przemieszczane
    pomiędzy niemieckim centrum logistycznym (zarządzanym przez Wnioskodawcę) i
    centrum logistycznym w Polsce (zarządzanym przez B. PL). Ani Wnioskodawca, ani B. PL
    nie będą odpowiedzialne za zlecanie usług spedycyjnych/transportowych dotyczących
    wysyłki paczek do klientów końcowych, a także przemieszczeń towarów własnych między
    poszczególnymi centrami logistycznymi. Usługi te będą zlecane bezpośrednio przez
    klientów Wnioskodawcy i świadczone przez inny podmiot z Grupy (...) z siedzibą w
    Niemczech.

    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy prawidłowym jest stanowisko Wnioskodawców,
    zgodnie z którym, w związku z zakresem działalności gospodarczej realizowanej na
    terytorium Polski (tj. w związku z zakupem kompleksowych usług logistycznych od B. PL)
    Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT (pytanie nr 1).
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) -
    zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce

    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy zwrócić także uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19
    (Titanium), w którym Sąd uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje
    się wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania przez
    wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem
    nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne
    działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...).
    Należy zwrócić również uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. w którym Sąd
    stwierdza, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    Jednocześnie w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22 TSUE orzekł, że „(...)
    nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności
    gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych
    przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów
    określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki
    należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług
    (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne

    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Jak wynika z wniosku na potrzeby
    świadczenia kompleksowych usług logistycznych Wnioskodawca dysponuje centrum
    logistycznym na terytorium Niemiec. Jednakże, z uwagi na rosnące zapotrzebowanie dla
    świadczenia kompleksowych usług logistycznych na rynkach lokalnych, Wnioskodawca
    zawrze z polską spółką zależną, tj. z B. PL, w której Wnioskodawca na skutek połączenia z
    H. (...) GmbH zrealizowanym w 2024 r. jest 100% udziałowcem, umowę o
    podwykonawstwo ogólnych usług obsługi logistycznej. Jednak Wnioskodawca nie będzie
    zatrudniać pracowników w Polsce, ani oddelegowywać pracowników z Niemiec do Polski.
    Spółka nie będzie również wynajmować ani dzierżawić żadnych lokalnych obiektów (tj.
    powierzchni biurowych, magazynów itp.). Wszystkie decyzje zarządcze mające wpływ na
    działalność Spółki w Polsce (tj. dotyczące wykorzystania lokalnych zasobów B. PL na
    podstawie umowy podwykonawstwa w zakresie ogólnych usług obsługi logistycznej) będą
    podejmowane przez odpowiedni personel Spółki w Niemczech. Żadne funkcje zarządcze
    nie zostaną przeniesione na B. PL. Proces organizacji świadczenia ogólnych usług obsługi
    logistycznej oraz ustalania i zmiany warunków współpracy będzie prowadzony
    bezpośrednio z Niemiec. B. PL będzie świadczyć kompleksowe usługi obsługi logistycznej
    samodzielnie (w oparciu o zapisy umowy podwykonawstwa w zakresie ogólnych usług
    obsługi logistycznej) jednak w wymaganym zakresie i z zachowaniem poziomu jakości
    usług określonym w umowie o świadczenie ogólnych usług obsługi logistycznej zawartej
    pomiędzy Wnioskodawcą a danym zagranicznym podmiotem z Grupy (...). Spółka nie
    będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi, rzeczowymi oraz
    personalnymi należącymi do B. PL, wykorzystywanymi do świadczenia przez B. PL na rzecz
    ostatecznych klientów Spółki kompleksowych usług obsługi logistycznej. Wnioskodawca
    będzie mieć jedynie standardowe umowne prawo do weryfikacji czy usługi świadczone
    przez B. PL są zgodne z postanowieniami umowy podwykonawstwa w zakresie ogólnych
    usług obsługi logistycznej zawartej pomiędzy stronami. W celu przedmiotowej weryfikacji,
    przedstawiciele Spółki będą uprawnieni do wizytacji obiektów B. PL (po wcześniejszym
    uzgodnieniu terminu i okoliczności wizytacji z przedstawicielami B. PL). Niemniej jednak
    Wnioskodawca nie będzie pełnić żadnego bezpośredniego nadzoru nad zasobami lub
    pracownikami B. PL w związku z nabywanymi kompleksowymi usługami obsługi
    logistycznej. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na określenie jaka część zasobów
    technicznych/rzeczowych B. PL ma zostać wykorzystana do świadczenia przedmiotowych
    usług. W ramach nabywanych usług obsługi logistycznej przestrzeń, w której towary
    klientów Spółki będą przechowywane przez B. PL, nie będzie określona, nie będzie znana
    Spółce i nie będzie przydzielona wyłącznie w celu zaspokojenia potrzeb Spółki przez okres
    obowiązywania umowy. Spółka nie będzie decydowała o rozmieszczeniu towarów
    klientów Spółki w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni. Zarządca centrum
    logistycznego (tj. B. PL) będzie wyłącznie odpowiedzialny za przechowywanie towarów w
    najlepszy i najbardziej efektywny sposób.
    Co prawda dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez Wnioskodawcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Niemniej jednak korzystanie przez Spółkę z usług
    spółki B. PL nie oznacza, że jej zaplecze osobowe i techniczne pozostaje w bezpośredniej
    zależności od Państwa i stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności. W analizowanej
    sprawie bowiem Spółka nie będzie pełnić żadnego bezpośredniego nadzoru nad zasobami
    lub pracownikami B. PL w związku z nabywanymi kompleksowymi usługami obsługi

    logistycznej. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na określenie jaka część zasobów
    technicznych/rzeczowych B. PL ma zostać wykorzystana do świadczenia przedmiotowych
    usług. W ramach nabywanych usług obsługi logistycznej przestrzeń, w której towary
    klientów Spółki będą przechowywane przez B. PL, nie będzie określona, nie będzie znana
    Spółce i nie będzie przydzielona wyłącznie w celu zaspokojenia potrzeb Spółki przez okres
    obowiązywania umowy. Spółka nie będzie decydowała o rozmieszczeniu towarów
    klientów Spółki w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni. Zarządca centrum
    logistycznego (tj. B. PL) będzie wyłącznie odpowiedzialny za przechowywanie towarów w
    najlepszy i najbardziej efektywny sposób. W konsekwencji należy uznać, że Wnioskodawca
    nie zorganizuje zaplecza technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części
    działalności gospodarczej na terytorium Polski. W tym konkretnym przypadku mimo, że
    umowa pomiędzy Spółką a B. PL zostanie zawarta na czas nieokreślony, należy stwierdzić,
    że nie zostaną spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka będzie
    posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, a także orzecznictwo
    TSUE należy stwierdzić, iż pomimo podjęcia współpracy z B. PL w zakresie świadczenia
    kompleksowych usług logistycznych Wnioskodawca nie będzie posiadać w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności.
    Zatem, stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Ponadto, Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia czy
    prawidłowym jest również stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym kompleksowe
    usługi logistyczne świadczone w przedstawionym zdarzeniu przyszłym na rzecz
    Wnioskodawcy przez B. PL pozostaną poza zakresem opodatkowania VAT w Polsce
    zgodnie z ogólnymi zasadami ustalania miejsca opodatkowania usług tj. będą podlegać
    opodatkowaniu w Niemczech.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że w ramach umowy B. PL
    świadczy na rzecz Wnioskodawcy kompleksowe usługi logistyczne. Przy tym przestrzeń, w
    której towary klientów Spółki będą przechowywane, nie będzie określona, nie będzie
    znana Spółce i nie będzie przydzielona wyłącznie w celu zaspokojenia potrzeb Spółki przez
    okres obowiązywania umowy. Spółka nie będzie decydowała o rozmieszczeniu towarów
    klientów Spółki w przydzielonej Spółce określonej przestrzeni. To zarządca centrum
    logistycznego (tj. B. PL) będzie wyłącznie odpowiedzialny za przechowywanie towarów w
    najlepszy i najbardziej efektywny sposób. Zatem biorąc pod uwagę powyższe informacje
    należy stwierdzić, że kompleksowe usługi logistyczne świadczone w ramach umowy przez
    B. PL nie będą miały bezpośredniego związku z nieruchomością w rozumieniu art. 28e
    ustawy. Tym samym świadczone kompleksowe usługi logistyczne nie stanowią usług, do
    których znajduje zastosowanie art. 28e ustawy. Zatem kompleksowe usługi logistyczne
    świadczone przez B. PL na rzecz Spółki stanowią usługi, do których ma zastosowanie art.
    28b ustawy o VAT (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania
    miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i,
    art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym wskazać należy, że Państwa Spółka posiada
    siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i jednocześnie, w niniejszej interpretacji
    wskazano, że nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w analizowanej sprawie
    miejsce świadczenia kompleksowych usług logistycznych należy ustalić zgodnie z ogólną
    zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1
    ustawy. Tym samym, kompleksowe usługi logistyczne świadczone przez B. PL do których
    ma zastosowanie art. 28b ustawy nie będą opodatkowane na terytorium Polski stosownie
    do art. 28b ust. 2 ustawy. Usługi te będą opodatkowane stosownie do art. 28b ust. 1
    ustawy w kraju siedziby Spółki, tj. w Niemczech.
    W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.

    Tym samym, skoro Organ uznał, że stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1 i
    2 jest prawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 3,
    4 i 5 gdyż interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku negatywnej
    odpowiedzi na pytanie nr 1 i 2 tj. uznania przez Organ, że Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT na terytorium Polski i miejsce
    świadczenia kompleksowych usług logistycznych będzie znajdowało się na terytorium
    Polski.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Spółka A. GmbH (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.