Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.785.2017.2.JSZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-01-30
Teza: Zwolnienie od podatku VAT sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości; nieruchomości-nieruchomość zabudowana; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 października 2017 r. (data wpływu 6 listopada 2017 r.) uzupełnionym pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. (data wpływu 29 grudnia 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 listopada 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości.

Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 27 grudnia 2017 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy, zadanego pytania oraz własnego stanowiska.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe (ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 27 grudnia 2017 r.).

Bank … w … jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Bank … w … nabył za dług w trybie egzekucji sądowej z nieruchomości przeprowadzonej w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, nieruchomość - działkę nr 1196 położoną w miejscowości …, gminie …, powiat …, Województwo … o powierzchni 23.300 m2, dla której urządzona jest księga wieczysta nr … prowadzona przez Sąd Rejonowy w ….

Przysądzenie własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Banku nastąpiło postanowieniem Sądu Rejonowego w … z 25 lipca 2008 r. sygn. akt. …. Nieruchomość została przyjęta w aktywach banku jako aktywa do zbycia. W związku z nabyciem przedmiotowej nieruchomości Bankowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Przedmiotowa nieruchomość była zabezpieczeniem kredytów inwestycyjnych i obrotowych udzielanych osobie fizycznej w latach 1995-2002 w związku z działalnością rolniczą prowadzoną na tej działce. Kredyty inwestycyjne przeznaczone były na modernizację kurnika i zakup urządzeń do kurnika, natomiast kredyty obrotowe były przeznaczane na sfinansowanie produkcji tuczników, zakup prosiąt, paszy. W okresie kredytowania i monitorowania wykorzystania kredytów nieruchomość była wykorzystywana przez jej właściciela do działalności rolniczej, a w kurniku zlokalizowanym na przedmiotowej działce była prowadzona hodowla kurcząt i trzody chlewnej.

Zgodnie z operatem szacunkowym z marca 1995 r. sporządzonym przez Biuro Dokumentacji Technicznej i Wycen Nieruchomości w … w skład nieruchomości wchodziły następujące budynki i budowle:

1.  budynek kurnika murowany o pow. zabudowy 1051 m2 wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową, kanalizację, centralne ogrzewanie (nie był zasiedlony - rok 1995)
2.  Szopy drewniane i wiaty o pow. 78,50 m2
3.  Studnia kopana
4.  Zbiorniki ścieków.

Celem sporządzenia ww. operatu było uzyskanie kredytu bankowego. W skład operatu szacunkowego wchodziła również kopia aktu notarialnego z dnia 09.02.1995 r. (rep. …) sporządzonego przez Notariusza … mającego Kancelarię Notarialną w …, zgodnie z którym wierzyciel Banku, od którego Bank nabył nieruchomość w drodze egzekucji, nabył tą nieruchomość od osób fizycznych w lutym 1995 r.

Jak wynika natomiast z operatu szacunkowego z 2004 r. sporządzonego dla tej nieruchomości przez … (rzeczoznawca majątkowy nr upr. …) w skład nieruchomości wchodziły następujące budynki i budowle:

1.  budynek kurnika i zabudowania gospodarcze w ruinie (po pożarze spłonęły elementy drewniane budynków)
2.  budowle - ogrodzenie, przyłącza instalacyjne (elektryczne, wodne i kanalizacyjne), zbiornik ścieków, studnia kopana
3.  budynek domku letniskowego parterowego murowanego o pow. zabudowy 91,17 m2, wybudowanego w 1987 r. bez pozwolenia.

Podaną datę 1987 r. należy uznać za błąd pisarski i wnioskować, że rok wybudowania domku letniskowego to 1997, ponieważ w akcie notarialnym z 1995 r. (zakup nieruchomości) nie było wzmianki o tym budynku.

Nieruchomość - działka nr 1196 położona w miejscowości …, gminie …, powiat …, województwo … o powierzchni 23.300 m2. nr KW … zgodnie z planem miejscowym znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami:

MM - tereny zabudowy mieszkaniowej, pow. 4200 m.kw,

MNU - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, pow. 7800 m.kw.

ZZ - tereny zieleni łęgowej, pow. 1100 m.kw.

ZL - tereny lasów 2200 m.kw.

R- tereny rolnicze, pow. 8000 m.kw.

Ww. nieruchomość - działka posiada uzbrojenie, na które składa się: ogrodzenie, przyłącze elektryczne i wodociągowe. Działka posiada własną kanalizację z zbiornikiem szamba wbudowanym pod ziemią. Przedmiotowe elementy uzbrojenia działki stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu prawa budowlanego.

Na działce znajdują się pozostałości po budynku kurnika jako fundamenty, niektóre ściany, mury są zlasowane i zerodowane, brak konstrukcji dachu. (PKOB 1271) Na działce jest również budynek socjalno-gospodarczy określane także jako domek letniskowy (PKOB 1110). Zgodnie z operatami szacunkowymi jest to jeden budynek parterowy murowany o powierzchni zabudowy 91,17 m.kw., który obecnie jest w stanie „awaryjnym”. Określenie to oznacza, że ściany są odchylone od pionu, mury są zawilgocone, dach na budynku posiada załamania, wejście do budynku jest zablokowane deskami. W ocenie Wnioskodawcy budynek grozi zawaleniem, z tego względu obecnie jest wyłączony z użytkowania.

Wyżej wymienione budynki i urządzenia budowlane są trwale związane z gruntem.

W zakresie ustalenia pierwszego zasiedlenia przedmiotowej nieruchomość Bank nie ma pewności, kiedy to nastąpiło, ponieważ Bank nie był właścicielem ani użytkownikiem budynków i budowli po ich wybudowaniu. Powyższe w chwili obecnej można ustalić na podstawie wnioskowania z dokumentów. Zgodnie z aktem notarialnym z 09.02.1995 r. rep. A … sporządzonym w Kancelarii Notarialnej w … przed Notariuszem …przedmiotowa nieruchomość zabudowana kurnikiem o pow. 1051 m.kw. została sprzedana na rzecz kredytobiorcy Wnioskodawcy, od którego nieruchomość została następnie przejęta za dług. Kredytobiorca ten kupił nieruchomość w celu prowadzenia działalności w zakresie hodowli kurcząt i trzody chlewnej. Na prowadzenie tej działalności uzyskiwał z Banku … w … kredyty. Z tego względu należy przyjąć, że pierwsze zasiedlenie nastąpiło w lutym 1995 r. w związku z przekazaniem do użytkowania budynku kurnika wraz z urządzeniami budowlanymi w ramach czynności kupna-sprzedaży nieruchomości zgodnie z ww. aktem notarialnym. W zakresie natomiast oddania do używania i pierwszego zasiedlenia domku letniskowego (jeśli ma to znaczenie), istotna jest wzmiana w operacie szacunkowym z 2004 r., gdzie stwierdzono (uwzględniając błąd pisarski), że budynek był wybudowany w 1997 r. bez pozwolenia. Zatem, można chyba przyjąć, że budynek ten był użytkowany od 1997 r. do prowadzonej działalności gospodarczej jako zaplecze socjalno-gospodarcze. Wobec powyższego zasadne jest uznanie, że pierwsze zasiedlenie przedmiotowej nieruchomości zabudowanej kurnikiem i urządzaniami budowlanymi, nastąpiło w lutym 1995 r. w związku z umową kupna/sprzedaży nieruchomości zabudowanej. To oznacza, że od pierwszego zasiedlenia minęło ponad 2 lata.

Od momentu przejęcia nieruchomości w roku 2008 do dnia dzisiejszego Bank nie dokonywał żadnych inwestycji w przedmiotową nieruchomość tj. nie były budowane nowe budynki, budowle, a także nie dokonywano remontów istniejących budynków, budowli czy urządzeń budowlanych.

Przedmiotowa nieruchomość nie była ze strony Banku przedmiotem żadnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, czyli nie była wynajmowana, dzierżawiona, ani w żaden inny sposób oddana do używania za wynagrodzeniem. Nieruchomość nie była również wykorzystywana przez Bank w działalności bankowej zwolnionej od podatku od towarów i usług.

Bank przez cały czas posiadania nieruchomości Bank opłacał na rzecz gminy … podatek od nieruchomości dotyczący budynku mieszkalnego o pow. 81,16 m2.

W roku 2017 Bank zlecił rzeczoznawcy majątkowemu … (nr upr. …) wykonanie operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości w związku z zamiarem jej sprzedaży. W operacie potwierdzono, że przedmiotowa działka posiada uzbrojenie, jest częściowo ogrodzona, na działce znajdują pozostałości po kurniku (fragmenty murów bez dachu), budynek socjalno-gospodarczy w stanie technicznym „awaryjnym”. Wartość nieruchomości oszacowana została na 108.900 zł. Należy wskazać, że budynki socjalno-gospodarcze wskazane przez rzeczoznawcę w powyższym operacie to dom letniskowy, od którego jak wyżej wskazano Bank opłaca podatek od nieruchomości.

Bank zamierza wyżej opisaną nieruchomość sprzedać, w takim stanie w jakim ona obecnie się znajduje. Wobec powyższego koniecznym jest ustalenie czy sprzedaż przedmiotowej nieruchomości zabudowanej będzie korzystała ze zwolnienia z podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 27 grudnia 2017 r.).

Czy planowana sprzedaż przedmiotowej nieruchomości będzie zwolniona z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u skoro od pierwszego zasiedlenia minęło ponad 2 lata? lub czy ewentualnie sprzedaż opisanej nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. skoro przy nabyciu nieruchomości nie przysługiwało Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego, a także nie poniósł żadnych wydatków na ulepszenie nieruchomości, co do których przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego?

Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w piśmie z dnia 27 grudnia 2017 r.), zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Dodatkowo w świetle art. 43 ust. 1 pkt 10a zwolnione są dostawy budynków, budowli lub ich części nieobjęte zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

W myśl art. 2 ust. 14 u.p.t.u. przez pierwsze zasiedlenie - rozumie się przez to oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Jak stanowi natomiast art. 29a ust. 8 u.p.t.u. w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że opisana nieruchomość - działka nr 1196 położona w miejscowości …, Gmina … o pow. 23300 m2 jest nieruchomością zabudowaną budynkami i urządzeniami budowlanymi opisanymi kolejno w operatach szacunkowych z roku 1995, 1997, 2002, 2004 i 2017 r.

Fakt, iż na chwilę obecną stan techniczny budynków i budowli jest bardzo zły nie zmienia tego, że nieruchomość jest zabudowana i przedmiotem ewentualnej dostawy będą budynki, budowle, urządzenia budowlane i ich części znajdujące się na działce nr 1196.

To natomiast oznacza, że w sprawie ma zastosowanie art. 29a ust. 8 u.p.t.u, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części trwale związanych z gruntem z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W przypadku, natomiast dostawy budynków, budowali lub ich części może mieć zastosowanie zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a u.p.t.u.

Zdaniem Banku w rozpatrywanym stanie faktycznym będzie miał właśnie zastosowanie przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. ponieważ przedmiotowa nieruchomość wraz z budynkami i urządzeniami budowlami została sprzedana w dniu 2 lutego 1995 r. na rzecz kredytobiorcy Wnioskodawcy, a następnie była przez niego wykorzystywana do działalności hodowlanej drobiu i trzody chlewnej. To oznacza, że pierwsze zasiedlenie przedmiotowej nieruchomości miało miejsce przez kredytobiorcę w dniu 2 lutego 1995 r. czyli w dniu wydaniu mu do używania nieruchomości zabudowanej w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. Tym samym od pierwszego zasiedlenia przedmiotowych budynków i urządzeń budowlanych minęło już ponad 2 lata.

Powyższe oznacza, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości zabudowanej znajdującej się w miejscowości … gmina …, częściowo ogrodzonej, zabudowanej pozostałościami po kurniku, budynkiem letniskowym i innymi urządzeniami budowlanymi (przyłącza, szambo) będzie zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust 1 pkt 10 u.p.t.u.

Z uwagi, iż w sprawie ma zastosowanie zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. bezcelowe jest analizowanie, czy w sprawie ma zastosowanie również art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Pojęcie dostawy towarów ustawodawca zdefiniował w art. 7 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Należy wskazać, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na mocy art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przy czym zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku VAT dla dostawy nieruchomości zabudowanych spełniających określone w tych przepisach warunki.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Przez pierwsze zasiedlenie – według art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich nastąpiło pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego;
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Jednakże, w myśl ust. 7a cytowanego artykułu warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.

Powyższe przepisy wskazują, jakie muszą zostać spełnione warunki aby sprzedaż budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Z przepisów tych wynika, że prawo do zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów będących przedmiotem sprzedaży nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów, chyba że budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. A zatem wykorzystywanie obiektu przez okres co najmniej 5 lat do czynności opodatkowanych pozwala podatnikowi na zastosowanie zwolnienia od podatku nawet w sytuacji, gdy ponosił on wydatki nie niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów, w związku z którymi to wydatkami miał prawo do odliczenia podatku VAT.

Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

Zgodnie z art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:

1.  są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
2.  złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.

Jak wynika z art. 43 ust. 11 ustawy, ww. oświadczenie musi również zawierać:

1.  imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej dokonującego dostawy oraz nabywcy;
2.  planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynków, budowli lub ich części;
3.  adres budynku, budowli lub ich części.

Tak więc, ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich części, objętych na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy zwolnieniem od podatku, po spełnieniu warunków określonych w art. 43 ust. 10 i 11 ustawy, możliwość zrezygnowania z tego zwolnienia i opodatkowania dostawy na zasadach ogólnych. Przy czym podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy należy przeanalizować możliwość zastosowania zwolnienia na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Powyższy przepis obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym.

W myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.) przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową – art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Jak stanowi art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Urządzenia budowlane stanowią urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, nie są to samodzielne budowle zdefiniowane w art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane, które uznaje się za towar na gruncie podatku od towarów i usług. Jednakże urządzenia te należy traktować, jako elementy przynależne do budynku i opodatkować łącznie z tym budynkiem, z którym są powiązane, a tym samym należy przypisać stawkę właściwą dla sprzedawanego obiektu budowlanego znajdującego się na tej samej działce, co urządzenie techniczne. Brak podstaw do stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów w zakresie stawki podatku VAT dla ww. urządzeń w oderwaniu od budynków, do których przynależą, gdyż w świetle obowiązujących przepisów nie mają one samodzielnego bytu.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca nabył za dług w trybie egzekucji sądowej z nieruchomości przeprowadzonej w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, nieruchomość - działkę nr 1196. Ww. nieruchomość - działka posiada uzbrojenie, na które składa się: ogrodzenie, przyłącze elektryczne i wodociągowe. Działka posiada własną kanalizację z zbiornikiem szamba wbudowanym pod ziemią. Przedmiotowe elementy uzbrojenia działki stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu prawa budowlanego.

Na działce znajdują się pozostałości po budynku kurnika jako fundamenty, niektóre ściany, mury są zlasowane i zerodowane, brak konstrukcji dachu. (PKOB 1271) Na działce jest również budynek socjalno-gospodarczy określane także jako domek letniskowy (PKOB 1110). Zgodnie z operatami szacunkowymi jest to jeden budynek parterowy murowany o powierzchni zabudowy 91,17 m.kw., który obecnie jest w stanie „awaryjnym”. Określenie to oznacza, że ściany są odchylone od pionu, mury są zawilgocone, dach na budynku posiada załamania, wejście do budynku jest zablokowane deskami. W ocenie Wnioskodawcy budynek grozi zawaleniem, z tego względu obecnie jest wyłączony z użytkowania.

Mając na względzie przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, iż na działce nr 1196 znajdują się pozostałości po budynku kurnika, budynek socjalno-gospodarczy oraz urządzenia budowlane.

Przy czym w świetle całokształtu okoliczności sprawy należy w pierwszej kolejności ustalić, czy pozostałości po budynku kurnika spełniają nadal warunki definicji zawartej w ustawie Prawo budowlane. Z powyższego przepisu wynika, że ograniczenia dotyczą w szczególności budynków, które są nimi, jeśli są obiektem budowlanym, który jest trwale związany z gruntem i jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei przy budowlach definicja nie odnosi się do stanu technicznego tychże obiektów, niemniej jednak należy uznać, że w przypadku, gdy analizowany obiekt ewidentnie nie nadaje się do eksploatacji, to nie spełnia on cech budynku, czy też budowli, w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego, pozostałości po budynku kurnika znajdujące się na działce nr 1196, nie stanowią budynku, budowli lub ich części, a zatem istnienie tego obiektu pozostaje bez wpływu na opodatkowanie przedmiotowej nieruchomości.

Z kolei odnosząc się do budynku socjalno-gospodarczego zauważyć należy, iż budynek ten wykorzystywany był w prowadzonej działalności gospodarczej przez kredytobiorcę. A zatem w stosunku do tego budynku przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel na Wnioskodawcę nastąpiło w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym, planowana sprzedaż budynku socjalno-gospodarczego, nie będzie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Od pierwszego zasiedlenia minęło ponad 2 lata. Ponadto, z okoliczności sprawy nie wynika, że budynek socjalno-gospodarczy był ulepszany. W związku z powyższym dla dostawy dokonanej przez Wnioskodawcę zostaną spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W konsekwencji powyższego, przedmiotowa dostawa budynku socjalno-gospodarczego, będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, o ile strony transakcji nie zrezygnują ze zwolnienia i nie wybiorą opcji opodatkowania, zgodnie z art. 43 ust. 10 w związku z art. 43 ust. 11 ustawy.

Odnośnie dostawy urządzeń budowlanych tj. uzbrojenia, na które składa się: ogrodzenie, przyłącze elektryczne i wodociągowe oraz kanalizacja ze zbiornikiem szamba wbudowanym pod ziemią, należy potraktować je jako element przynależny do budynku i opodatkować je łącznie z tym budynkiem. Skoro zatem dostawa budynku socjalno-gospodarczego posadowionego na działce nr 1196 będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy (o ile strony nie wybiorą opcji opodatkowania, zgodnie z art. 43 ust. 10 w związku z art. 43 ust. 11 ustawy), to dostawa urządzeń budowlanych również będzie korzystać ze zwolnienia.

Jak wskazano powyżej, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle lub ich części posadowione na tym gruncie. W świetle powyższego dostawa gruntu, na którym znajduje się budynek socjalno-gospodarczy oraz urządzania budowlane, w myśl art. 29a ust. 8 ustawy również będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, pod warunkiem, że strony nie wybiorą opcji opodatkowania, zgodnie z art. 43 ust. 10 w związku z art. 43 ust. 11 ustawy.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Końcowo należy jednak zwrócić uwagę, że w związku z rozstrzygnięciem zawartym w orzeczeniu TSUE w sprawie C-308/16 Kozuba Premium Selection, Wnioskodawca ma prawo do zastosowania obowiązujących norm prawa krajowego albo może bezpośrednio zastosować przepisy Dyrektywy z uwzględnieniem wykładni pojęcia pierwszego zasiedlenia przedstawionego w orzecznictwie sądowym, w tym w wyroku C-308/16. Również w przypadku zastosowania wykładni prounijnej w rozpatrywanej sprawie doszło do pierwszego zasiedlenia budynku socjalno-gospodarczego, bowiem budynek ten był użytkowany do prowadzonej działalności gospodarczej przez poprzedniego właściciela i od tego momentu do planowanej sprzedaży upłynie okres dłuższy niż 2 lata. W związku z powyższym czynność sprzedaży ww. budynku korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady (Dz. Urz. UE L z 11.12.2006, Nr 347, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE posługują się pojęciem „pierwszego zasiedlenia”, jednakże nie definiują tego pojęcia oraz nie wprowadzają dodatkowych warunków go określających.

W konsekwencji zarówno zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE oraz w świetle utrwalonego w tej materii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pierwsze zasiedlenie budynku należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. W efekcie, aby w tej sytuacji można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, jego używania, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej.

Zgodnie jednak z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:

1.  dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem;
2.  dostawa terenu budowlanego.

Jak stanowi art. 12 ust. 2 zdanie drugie Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą określić szczegółowe zasady stosowania kryterium, o którym mowa w ust. 1 lit. a), do przebudowy budynków oraz zdefiniować pojęcie „gruntu związanego z budynkiem”.

Nadto w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie C 308/16 Kozuba Premium Selection sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie TSUE stwierdził, że „artykuł 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od wartości dodanej w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu. Wskazane przepisy tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, aby takie przepisy krajowe uzależniały owo zwolnienie od warunku, zgodnie z którym w wypadku „ulepszenia” istniejącego budynku poniesione wydatki nie mogą przekroczyć 30% początkowej wartości tego budynku, o ile rzeczone pojęcie „ulepszenia” jest interpretowane w taki sam sposób jak pojęcie „przebudowy” zawarte w art. 12 ust. 2 dyrektywy 2006/112, to znaczy tak, że odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia”.

TSUE wskazał, iż pojęcie „pierwszego zasiedlenia”, jest zawarte w art. 12 dyrektywy VAT, ale nie jest ono w niej zdefiniowane.

Jak wynika przede wszystkim z prac przygotowawczych do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145, s. 1), które pozostają wymierne do celów interpretacji dyrektywy VAT, w ramach zwolnień przewidzianych w jej art. 135 ust. 1 lit. j), kryterium „pierwszego zasiedlenia” budynku należy rozumieć jako odpowiadające kryterium pierwszego użytkowania budynku przez jego właściciela lub lokatora. W tychże pracach przygotowawczych stwierdzono, że kryterium to zostało uznane za określające moment, w którym kończy się proces produkcji budynku i budynek ów staje się przedmiotem konsumpcji. Z powyższej analizy historycznej nie wynika jednak, że użytkowanie budynku przez jego właściciela ma nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu.

Literalna wykładnia art. 12 i art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy VAT, jak również analiza kontekstu i celów założonych w tej dyrektywie świadczą zatem o tym, że wspomniana dyrektywa nie przyznaje państwom członkowskim uprawnienia do wprowadzenia warunków w odniesieniu do przewidzianych tam zwolnień czy też ograniczenia ich. Wynika stąd, że państwa członkowskie nie są w szczególności upoważnione do uzależnienia zwolnienia z VAT w zakresie dostaw budynków następujących po ich pierwszym zasiedleniu od warunku, który nie został przewidziany w dyrektywie VAT, a zgodnie z którym takie pierwsze zasiedlenie ma nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że w przypadku ww. niezgodności prawa krajowego z prawem UE, to podatnik może zastosować obowiązujące normy prawa krajowego albo bezpośrednio zastosować przepisy dyrektywy z uwzględnieniem wykładni pojęcia pierwszego zasiedlenia przedstawionego w wyroku C-308/16, zaś organy podatkowe są obowiązane respektować rozstrzygnięcie TSUE zawarte w wyroku C-308/16. Tym samym ocena planowanej dostawy pod kątem zwolniona z VAT powinna być dokonana przy uwzględnieniu przyjętej przez podatnika definicji pierwszego zasiedlenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego przez Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego zdarzenia przyszłego.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.