Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-869/10-2/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-08-12
Teza: 1. Czy w przypadku gdy samochód nabyty w celu dalszej odsprzedaży będzie również wykorzystywany do jazd testowych podatnikowi przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku VAT, naliczonego przy jego nabyciu? 2. Czy prawo do pełnego odliczenia podatku VAT od samochodu nabytego w celu dalszej odsprzedaży, a przejściowo wykorzystywanego jako pojazd do jazd testowych, uzależnione jest od okresu takiego jego wykorzystywania (krócej bądź dłużej niż 1 rok)? 3. Czy podatnik ma prawo dokonać dostawy samochodu nabytego w celach handlowych, który również był wykorzystywany do jazd testowych – ze stawką VAT 22%?
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku; odliczenia; samochód-samochód demonstracyjny; towar-towar handlowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 9 czerwca 2010 r. (data wpływu 14 czerwca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem samochodu używanego w celach demonstracyjnych **– jest prawidłowe.**

**

UZASADNIENIE

W dniu 14 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem samochodu używanego w celach demonstracyjnych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka jest autoryzowanym koncesjonerem (dealerem) samochodów osobowych i dostawczych marki X. W Krajowym Rejestrze Sądowym jako przedmiot działalności Spółki wskazano między innymi sprzedaż pojazdów samochodowych.

Z uwagi na zawartą umowę dealerską Spółka ma obowiązek posiadania i udostępniania do jazd próbnych potencjalnym klientom każdego modelu oferowanego do sprzedaży samochodu osobowego. Pojazdy testowe będą zarejestrowane zgodnie z przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym i będą dla nich wykupione pełne polisy ubezpieczeniowe OC, AC i NW.

Z chwilą zakończenia pełnienia przez pojazd funkcji testowej, auto zostanie sprzedane.

Auto zostanie „umieszczone” w urządzeniach księgowych Spółki jako towar handlowy i nie będzie zaliczone do środków trwałych; nie zostanie także poddane amortyzacji.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy w przypadku, gdy samochód nabyty w celu dalszej odsprzedaży będzie również wykorzystywany do jazd testowych, podatnikowi przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego przy jego nabyciu?
2.  Czy prawo do pełnego odliczenia podatku VAT od samochodu nabytego w celu dalszej odsprzedaży, a przejściowo wykorzystywanego jako pojazd do jazd testowych, uzależnione jest od okresu takiego jego wykorzystywania (krócej bądź dłużej niż 1 rok)?

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego przy dostawie samochodu osobowego nabytego w celu dalszej odsprzedaży, mimo jego czasowego wykorzystywania jako pojazd do jazd testowych i to niezależnie od okresu takiego wykorzystywania (to jest niezależnie od tego, czy auto będzie wykorzystywane do jazd testowych krócej czy dłużej niż 1 rok), a odsprzedaż przez Spółkę takiego samochodu, wykorzystywanego do jazd testowych, winna zostać dokonana ze stawką 22%.

Jako podstawę prawną swojego stanowiska Spółka wskazuje przepis art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54 poz. 535 ze zm.).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1, kwotę podatku naliczonego stanowi z zastrzeżeniem ust. 3 – 7:

1.  suma kwot podatku określona w fakturach otrzymanych przez podatnika
    1.  z tytułu nabycia towarów i usług,
    2.  potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
    3.  od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu

\- z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4;

1.  w przypadku importu towarów - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego i deklaracji importowej, z zastrzeżeniem pkt 5;
2.  zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
3.  kwota podatku należnego od importu usług, kwota podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
4.  kwota podatku należnego z tytułu importu towarów - w przypadkach, o których mowa w art. 33a.

Stosownie do art. 86 ust. 3 ustawy, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

W myśl art. 86 ust. 4 ustawy, przepis ust. 3 nie dotyczy:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3.  pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4.  pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5.  pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy;
6.  pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7.  przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:
    1.  odsprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
    2.  oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Na mocy art. 86 ust. 5 ustawy, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 4 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań. Kopię zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5, podatnik jest obowiązany dostarczyć, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, do naczelnika urzędu skarbowego (art. 86 ust. 5a ustawy).

Z opisu sprawy wynika, iż Spółka jest autoryzowanym koncesjonerem (dealerem) samochodów osobowych i dostawczych marki X. W Krajowym Rejestrze Sądowym jako przedmiot działalności Spółki wskazano między innymi sprzedaż pojazdów samochodowych.

Z uwagi na zawartą umowę dealerską Spółka ma obowiązek posiadania i udostępniania do jazd próbnych potencjalnym klientom każdego modelu oferowanego do sprzedaży samochodu osobowego. Pojazdy testowe będą zarejestrowane zgodnie z przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym, i będą dla nich wykupione pełne polisy ubezpieczeniowe OC, AC i NW. Z chwilą zakończenia pełnienia przez pojazd funkcji testowej, auto zostanie sprzedane. Spółka traktuje te samochody jako towar handlowy i nie zaliczy ich do środków trwałych. Nie będą one amortyzowane.

Podatnik dokonujący nabycia towaru - samochodu osobowego - w chwili jego zakupu ma obowiązek określić jakim celom towar ten ma służyć - czy jest to towar handlowy, do dalszej odsprzedaży czy zakup na potrzeby prowadzonej działalności. Do takiego wyodrębnienia zobowiązują przepisy dotyczące możliwości dokonywania odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach zakupu, co do których stosuje się różne zasady.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w sytuacji, gdy Zainteresowany nabywa samochód, o którym mowa w art. 86 ust. 3 ustawy (tj. samochód osobowy lub inny pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, inny niż określone w ust. 4 pkt 1-6 tego artykułu) z przeznaczeniem do dalszej odprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, który w ewidencjach zaksięgowano jako towar handlowy, jednocześnie pełniący funkcje testowe – zostanie spełniony warunek, o którym mowa art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy. Zatem Wnioskodawcy będzie przysługiwało odliczenie podatku naliczonego w pełnej kwocie.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż w momencie zakupu samochodu osobowego lub innego pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony przeznaczonego do dalszej odsprzedaży, a wykorzystywanego do jazd testowych Wnioskodawcy będzie przysługiwało odliczenie podatku naliczonego w pełnej kwocie.

Z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, iż z chwilą zakończenia pełnienia przez pojazd funkcji testowej, auto zostanie sprzedane. Auto zostanie zaksięgowane w ewidencji Spółki jako towar handlowy i nie zostanie zaliczone do środków trwałych; nie będzie amortyzowane.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów wykonawczych do niej prawo do pełnego odliczenia podatku VAT od samochodu nabytego w celu dalszej odsprzedaży, a przejściowo wykorzystywanego jako pojazd do jazd testowych, nie jest uzależnione od okresu takiego jego wykorzystywania. Zatem fakt wykorzystywania przez Spółkę samochodu – towaru handlowego do jazd testowych przez okres dłuższy niż 1 rok nie powoduje powstania obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego przy ich zakupie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie informuje się, że w zakresie opodatkowania sprzedaży samochodu używanego w celach demonstracyjnych została wydana odrębna interpretacja indywidualna z dnia 11 sierpnia 2010 r. nr ILPP2/443-869/10-3/AK.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

**