Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-199/09/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-05-15
Teza: Możliwość dokonania korekty rachunków uproszczonych i wystawienia w ich miejsce faktur VAT oraz obliczenia na ich podstawie należnego podatku VAT.
Słowa kluczowe: faktura-faktura korygująca; faktura-faktura VAT; korekta; podatek-podatek od towarów i usług-rejestracja dla potrzeb podatku od towarów i usług; rachunki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 2 marca 2009r. (data wpływu 2 marca 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 31 marca 2009r. (data wpływu 9 kwietnia 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokonania korekty rachunków uproszczonych i wystawienia w ich miejsce faktur VAT oraz obliczenia na ich podstawie należnego podatku VAT **- jest nieprawidłowe.**

**

UZASADNIENIE

W dniu 2 marca 2009r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 31 marca 2009r. (data wpływu 9 kwietnia 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości dokonania korekty rachunków uproszczonych i wystawienia w ich miejsce faktur VAT oraz obliczenia na ich podstawie należnego podatku VAT

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca wskazał, iż prowadzi działalność od 1999r. W 2004r. osiągnął niski dochód kwalifikujący go do zwolnienia z podatku VAT i od 2005r. był z tego podatku zwolniony. Wnioskodawca zajmował się też wynajmem pomieszczeń gospodarczych dla firm prowadzących działalność gospodarczą. W grudniu 2007r. Wnioskodawca przekroczył limit 39.700 zł, po przekroczeniu którego winien złożyć deklarację VAT-R. Wnioskodawca o konieczności złożenia ww. deklaracji dowiedział się dopiero w listopadzie 2008r. i niezwłocznie tj. w dniu 17 listopada 2008r. taką deklarację złożył w Urzędzie Skarbowym. W dniu 24 listopada 2008r. Wnioskodawca otrzymał potwierdzenie zarejestrowania go jako czynnego podatnika podatku VAT. Jednakże od grudnia 2007r. do listopada 2008r. Wnioskodawca wystawiał rachunki jako zwolniony z podatku VAT. Wnioskodawca chcąc naprawić swój błąd zwrócił się do Krajowej Informacji Podatkowej z zapytaniem jak ma postąpić w takim przypadku. Wnioskodawca otrzymał odpowiedź, że na podobny problem odpowiedział Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu. Wnioskodawca wskazał, iż z treści tej interpretacji wynika, że rachunki trzeba skorygować – wyzerować rachunkami, a na ich miejsce wystawić faktury VAT, z datą bieżącą z zaznaczeniem jakiego okresu dotyczą i na podstawie tych faktur wyliczyć należny podatek. Tak też Wnioskodawca postąpił. Tymczasem biura rachunkowe firm, z którymi współpracuje uważają, że interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu jest niewystarczającą podstawą prawną do skorygowania rachunków rachunkami i zaksięgowania faktur VAT wystawionych po terminie, chociaż faktury te stanowią podstawę do wyliczenia należnego podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1.  Czy indywidualna interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2008r. znak: ILPP/443-303/08-3/AI jest wystarczającą podstawą prawną do skorygowania do zera nieprawidłowo wystawionych rachunków, takimi samymi rachunkami i wystawienia faktury (faktur) VAT na te same zdarzenia gospodarcze oraz wyliczenia należnego podatku VAT na podstawie tych faktur?
2.  Czy prawidłowym jest skorygowanie do zera rachunku, wystawionego przez Wnioskodawcę zwolnionego podmiotowo z podatku VAT, takim samym rachunkiem i rozliczenie tego podatku fakturą VAT po uzyskaniu statusu czynnego podatnika VAT?

Wnioskodawca uważa, że takie postępowanie jest prawidłowe, gdyż podatek VAT rozliczany jest tylko fakturami VAT. Na to też wskazuje indywidualna ocena Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2008r. sygnatura: ILPP/443-303/08-3/AI.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Podatnikami podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 1 cyt. ustawy są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2).

Zgodnie z przepisem art. 113 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług (w brzmieniu obowiązującym w 2007r.), zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Stosownie do art. 113 ust. 5 ww. ustawy jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę.

Podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 5 w trakcie roku podatkowego jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8 (art. 113 ust. 9 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w 2007r.).

Natomiast w myśl przepisu art. 113 ust. 10 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym w 2007r., jeżeli faktyczna wartość sprzedaży, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1 lub w ust. 8, zwolnienie określone w ust. 9 traci moc z momentem przekroczenia kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8. Opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad wartość określoną w zdaniu poprzednim, a obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej wartości.

Zgodnie z art. 113 ust. 14 pkt 1 ustawy o VAT Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia w terminie do dnia 31 grudnia poprzedzającego rok podatkowy, kwotę, o której mowa w ust. 1, obliczoną według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku, w zaokrągleniu do 100 zł.

W myśl § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 listopada 2006r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 220, poz. 1604) wartość sprzedaży opodatkowanej, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług, odpowiadającej równowartości 10.000 euro, określa się w kwocie 39.700 zł. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2007r. (§ 2 ww. rozporządzenia).

W myśl art. 96 ust. 1 ustawy o VAT podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca prowadzi działalność od 1999r. W 2004r. osiągnął niski dochód (obrót) kwalifikujący go do zwolnienia z podatku VAT i od 2005r. był z tego podatku zwolniony. Wnioskodawca zajmował się też wynajmem pomieszczeń gospodarczych dla firm prowadzących działalność gospodarczą W grudniu 2007r. Wnioskodawca przekroczył limit 39.700 zł, po przekroczeniu którego winien złożyć deklarację VAT-R. Wnioskodawca o konieczności złożenia ww. deklaracji dowiedział się dopiero w listopadzie 2008r. i niezwłocznie tj. w dniu 17 listopada 2008r. taką deklarację złożył w Urzędzie Skarbowym. W dniu 24 listopada 2008r. Wnioskodawca otrzymał potwierdzenie zarejestrowania go jako czynnego podatnika podatku VAT. Jednakże od grudnia 2007r. do listopada 2008r. Wnioskodawca jako podatnik zwolniony z podatku VAT wystawiał rachunki.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 listopada 2008r., podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 2-4 i art. 33.

Stosownie do art. 109 ust. 3 cyt. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku, podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu, oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej (…).

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Natomiast zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o podatku od towarów usług, podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury.

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ust. 8 ustawy o VAT Minister Finansów, w obowiązującym od dnia 1 grudnia 2008r., rozporządzeniu z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337) określił m. in. szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania.

Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT".

W § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano elementy jakie powinna zawierać faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży. W § 5 ust. 1 pkt 2-4 ww. rozporządzenia wskazano, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej numer identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11, numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT”, oraz dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży (…).

Powyższe zagadnienia były uregulowane w § 8 ust. 1 i § 9 ust. 1 pkt 2 i 3, obowiązującego do dnia 30 listopada 2008r., rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca, który utracił zwolnienie podmiotowe w podatku od towarów i usług z dniem przekroczenia kwoty uprawniającej go do zwolnienia z VAT tj. w grudniu 2007r., stał się podatnikiem podatku VAT i tym samym powinien zarejestrować się jako czynny podatnik tego podatku. Wnioskodawca nie dopełnił jednak obowiązku rejestracji w momencie przekroczenia kwoty uprawniającej go do zwolnienia z VAT i tym samym błędnie kontynuował dokumentowanie świadczenia usług rachunkami zamiast fakturami VAT.

Tak więc, w opisanym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym niewątpliwie mamy do czynienia z odpłatnym świadczeniem usług, natomiast sposób udokumentowania powyższej sprzedaży jest niezgodny z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Na podstawie powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, iż rachunki od grudnia 2007r. do listopada 2008r. tj. wystawione przez Wnioskodawcę po terminie przekroczenia kwoty uprawniającej go do zwolnienia z VAT, nie spełniają zatem wymogów dokumentów, którymi, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, ma obowiązek posługiwać się podatnik podatku VAT.

O ile w listopadzie 2008r. Wnioskodawca dokonał rejestracji jako czynnego podatnika podatku VAT, z datą od momentu przekroczenia w grudniu 2007r. limitu uprawniającego do zwolnienia, prawidłowym będzie skorygowanie takiego rachunku (drugim rachunkiem) do kwoty „0” i wystawienie w jego miejsce faktury VAT z uwzględnieniem podatku VAT należnego. Przy czym wystawione faktury VAT muszą spełniać wymogi zawarte ww. rozporządzeniu Ministra Finansów regulującym szczegółowe zasady wystawiania faktur.

Odnosząc się do kwestii prawidłowego wskazania daty wystawienia faktury oraz daty dokonania sprzedaży, wskazać należy iż ww. przepis § 5 ust. 1 pkt 2-4 rozporządzenia z dnia 28 listopada 2008r. dokonuje wyraźnego rozróżnienia daty wystawienia faktury oraz daty dokonania sprzedaży. Data sprzedaży odzwierciedlać ma zdarzenie, które dokumentuje faktura, winno zatem odpowiadać rzeczywistemu stanowi. Natomiast data wystawienia faktury (podobnie jak jej numer) zamieszczana jest dla celów ewidencyjnych, winna zatem wskazywać również na rzeczywistą chwilę jej wystawienia.

Należy zauważyć, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług powstaje zgodnie z przepisami ustawy o VAT – co do zasady z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi – niezależnie od tego czy czynność podlegająca opodatkowaniu została prawidłowo udokumentowana.

Faktury wystawione przez Wnioskodawcę w okolicznościach opisanych we wniosku winny zatem zawierać datę dokonania rzeczywistej sprzedaży oraz bieżącą datę ich wystawienia.

Reasumując, w niniejszej sprawie Wnioskodawca ma prawo do wystawienia korekt rachunków do przedmiotowych rachunków wystawionych od grudnia 2007r. do listopada 2008r. (wystawionych przez Wnioskodawcę po terminie przekroczenia kwoty uprawniającej go do zwolnienia z VAT) i do skorygowania do kwoty „zero” wartości wykazanych na tych rachunkach i wystawienia w ich miejsce odpowiednich faktur VAT z uwzględnieniem podatku VAT należnego, a ponadto faktury te powinny zawierać informację o rzeczywistej dacie sprzedaży oraz datę bieżącą wystawienia tej faktury.

Należy jednak podkreślić, że w przypadku rachunku wystawionego przez Wnioskodawcę w grudniu 2007r. (którego wystawienie spowodowało przekroczenie limitu kwoty uprawniającej do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT), wystąpi możliwość jego skorygowania „do zera”. Jednakże decydując się na wystawienie faktury VAT w miejsce tego rachunku Wnioskodawca winien na tej fakturze wykazać część wartości z rachunku (stanowiącą nadwyżkę ponad kwotę uprawniającą do zwolnienia od podatku VAT) z uwzględnieniem podatku VAT należnego, a pozostałą część tej wartości (tj. kwotę uprawniającą do zwolnienia z podatku VAT) należy ująć na fakturze jako zwolnioną z podatku VAT.

Podatek należny wykazany na ww. fakturach należy ująć w rejestrach sprzedaży VAT, zgodnie z ww. przepisem art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnicy są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą m.in. dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku, podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu, oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej (…).

Posiadanie statusu czynnego podatnika w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług powoduje, obowiązek składania w urzędzie skarbowym deklaracji podatkowych za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133 (art. 99 ust. 1 cyt. ustawy).

Według generalnej zasady zawartej w treści art. 99 ust. 12 ustawy o VAT zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego określi je w innej wysokości.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie wynika, czy wartość podatku wraz z należnymi odsetkami zostały uregulowane za poszczególne miesiące, począwszy od grudnia 2007r. oraz czy Wnioskodawca złożył w Urzędzie Skarbowym deklaracje VAT-7, za miesiące w których uzyskał obrót, w celu wykazania podatku należnego z przedmiotowych faktur VAT.

Jeżeli za te miesiące Wnioskodawca nie złożył deklaracji VAT-7, w tej sytuacji Wnioskodawca ma obowiązek złożenia w Urzędzie Skarbowym deklaracji podatkowych VAT-7 w celu wykazania podatku należnego z przedmiotowych faktur VAT oraz zapłaty podatku wraz z odsetkami.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w części dotyczącej pytania nr 2, należało uznać za prawidłowe.

Odnośnie podniesionej we wniosku kwestii czy indywidualna interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2008r. znak: ILPP/443-303/08-3/AI jest wystarczającą podstawą prawną do skorygowania do zera nieprawidłowo wystawionych rachunków, takimi samymi rachunkami i wystawienia faktury (faktur) VAT na te same zdarzenia gospodarcze, oraz wyliczenia należnego podatku VAT na podstawie tych faktur należy wyjaśnić, iż interpretacje organów podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny (lub zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez podatnika. Interpretacje te nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), zatem interpretacja wydana na wniosek jednego podatnika nie stanowi jednocześnie interpretacji dla innego podatnika, który – jeśli jest zainteresowany uzyskaniem dla siebie interpretacji indywidualnej – powinien złożyć odrębny wniosek, przedstawić właściwy dla siebie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), pytanie oraz własne stanowisko w sprawie, jak również wnieść odrębną opłatę.

Każda bowiem sprawa podlega indywidualnemu rozpatrzeniu w oparciu o przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, dotyczące pytania nr 1, odnośnie uznania indywidualnej interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2008r. znak: ILPP/443-303/08-3/AI za wystarczającą podstawę do skorygowania do zera nieprawidłowo wystawionych rachunków należało uznać za nieprawidłowe. Podstawą dokonywania przez Wnioskodawcę rozliczeń podatku oraz korekt dokumentów są przepisy prawa podatkowego, a nie interpretacja wydana w indywidualnej sprawie innego podatnika. Otrzymując interpretację tylko Wnioskodawca uzyskuje rzetelną informację jak - w dotyczącym go stanie faktycznym - organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące zastosowanie w tej sprawie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez Wnioskodawcę rozliczenia tegoż podatku.

Powyższe ma szczególne znaczenie także z uwagi na określenie przez ustawodawcę skutków udzielenia takiej interpretacji zarówno dla organu, jak i podmiotu, który złożył wniosek o interpretację.

Stosownie do przepisu art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej podmiot, który uzyskał interpretację i zastosował się do niej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretacje indywidualną, chroniony jest przed skutkami jej wadliwości. Z kolei przepis art. 14m tej ustawy określa przypadki, kiedy zastosowanie się do interpretacji, która została następnie zmieniona lub nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji.

W związku z powyższym oceniając całościowo stanowisko Wnioskodawcy, należało je uznać za nieprawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

**