Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.463.2020.9.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-15
Teza: Dotyczy ustalenia czy kwota uregulowana przez
Wnioskodawcę na rzecz Zamawiającego na podstawie ugody
mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. będzie
stanowić koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust.
1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: kara-kara umowna
koszt-koszty uzyskania przychodów
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 listopada 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 października 2020 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - 11
    stycznia 2021 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych podlegającym
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca prowadzi
    działalność gospodarczą związaną z branżą budowlaną. Wnioskodawca świadczy głównie
    usługi budowlane na rzecz podmiotów publicznych (tj. jako Generalny Wykonawca
    realizuje zamówienia publiczne udzielone w wyniku postępowań o udzielenie zamówienia
    publicznego).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca (jako Generalny Wykonawca) w
    latach 2014-2018 realizował zadanie zlecone przez podmiot publiczny (dalej:
    „Zamawiający”), które polegało m.in. na (...).
    Umowa (dalej również jako: „Kontrakt”) zawarta w 2014 r. pomiędzy Wnioskodawcą a
    Zamawiającym obok powyższego zakresu prac i wynagrodzenia z tytułu ich wykonania,
    określała również termin zakończenia prac budowlanych.
    W wyniku szeregu okoliczności, powstałych w toku wykonywania robót budowlanych,
    ostateczny termin zakończenia prac nastąpił z opóźnieniem wynoszącym 648 dni. W
    znacznej części wskazane opóźnienie powstało z przyczyn, za które Wnioskodawca nie
    ponosi odpowiedzialność (jako główną przyczynę należy wskazać brak dostępu do terenu
    budowy oraz niekorzystne warunki atmosferyczne, a także konieczność wykonania
    dodatkowych prac na obiekcie).
    Zgodnie z postanowieniami Kontraktu - Subklauzula 2.1 [Prawo dostępu do Terenu
    Budowy] Warunków Kontraktu oraz Dane Kontraktowe - Zamawiający był zobowiązany
    do udostępnienia Wykonawcy Terenu Budowy w terminie nie późniejszym niż 45 dni od
    Daty Rozpoczęcia, tj. w terminie do dnia 12 lutego 2015 r. (29 grudzień 2014 r. + 45 dni).
    Klauzula 2 [Zamawiający], Subklauzula 2.1 [Prawo dostępu do Terenu Budowy]
    Warunków Kontraktu (...) W terminie (terminach) podanym w Danych Kontraktu.
    Zamawiający udzieli Wykonawcy prawa dostępu do wszystkich części Terenu Budowy i
    użytkowania ich. (...)
    Zamawiający nie dotrzymał terminu wynikającego z umowy przekazując Wykonawcy
    Teren Budowy w niepełnym zakresie, tym samym Wykonawca (tj. Wnioskodawca) w
    terminie przewidzianym w Kontrakcie nie otrzymał prawa dostępu do wszystkich działek
    określonych w sporządzonej przez Zamawiającego i przekazanej Wykonawcy
    Dokumentacji Projektowej i w Pozwoleniu na budowę. Okoliczność ta miała bezpośredni
    wpływ na nie leżące po stronie Wykonawcy opóźnienie w Robotach, równocześnie
    stanowiąc podstawę Kontraktową do przedłużenia Czasu na Ukończenie.
    Równocześnie zgodnie treścią art. 647 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
    (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, dalej: „KC”) przekazanie Terenu Budowy należy do
    podstawowych obowiązków Inwestora. W poglądach doktryny i orzecznictwa,

    dotyczących kwestii związanych z procesem budowlanym wskazuje się iż: „wśród
    czynności związanych z przygotowaniem robót podstawowe znaczenie ma przekazanie
    wykonawcy terenu budowy” natomiast „zaniechanie wydania wykonawcy terenu, na
    którym ma być realizowany obiekt budowlany, tak samo jak dostarczenie mu przez
    zamawiającego dokumentacji projektowej dotkniętej taką wadliwością, która nie pozwala
    na osiągnięcie umówionego celu umowy w ogóle lub w uzgodnionym czasie, stanowi o
    naruszeniu obowiązków, jakie w ramach umowy o roboty budowlane przyjmuje na siebie
    inwestor. Tego rodzaju naruszenia obowiązków umownych przez zamawiającego mogą
    być źródłem szkody po stronie wykonawcy, zwłaszcza wtedy, gdy w oparciu o
    dostarczoną dokumentację projektową i przewidywany czas realizacji inwestycji
    dokonywał on ekonomicznej kalkulacji zobowiązań, jakie może zaciągnąć” - wyrok Sądu
    Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I CSK 306/15.
    W chwili ustania tej okoliczności, tj. w związku z opóźnieniem w przekazaniu przez
    Zamawiającego dostępu do Terenu Budowy w zakresie kluczowych działek Wykonawca
    działając na podstawie Subklazuli 20.1 lit c) [Roszczenie Wykonawcy], na mocy Subklazuli
    8.4 lit. b) i lit. e) [Przedłużenie Czasu na Ukończenie], w związku z Subklazulą 2.1 (Prawo
    dostępu do terenu Budowy] przedłożył roszczenie ostateczne. Następnie wobec braku
    uznania roszczenia ostatecznego przez Inżyniera Kontraktu, Wykonawca zgodnie z
    procedurą wskazaną w Kontrakcie w zakresie rozstrzygania sporów złożył wniosek do
    powołanej przez Strony Komisji Rozjemstwa w Sporach wnosząc o uznanie prawa
    Wykonawcy do wydłużenia Czasu na Ukończenie na podstawie okoliczności niezależnej
    od Wykonawcy i wpływającej na realizację zobowiązań Wykonawcy, jaką jest brak pełnego
    dostępu do Terenu Budowy z przyczyn leżących po stronie Zamawiającego.
    Decyzją Komisji Rozjemstwa w Sporach z dnia 26 lipca 2017 r. Komisja uznała prawo
    Wykonawcy do wydłużenia Czasu na Ukończenie w związku z brakiem pełnego dostępu
    do Terenu budowy zgodnie z zapisami Kontraktu. Komisja wskazała również iż
    bezspornym jest, iż zgodnie z postanowieniami Kontraktu subklauzula 2.1 [Prawo
    dostępu do Terenu Budowy] oraz Dane Kontraktowe - Zamawiający był zobowiązany do
    udostępnienia Wykonawcy Terenu Budowy w terminie nie późniejszym niż 45 dni od Daty
    Rozpoczęcia, oraz że termin ten nie został w całości przez Zamawiającego dochowany.
    Niezależnie od powyższego pod koniec 2019 r. z uwagi na powstałe opóźnienia:
      1) Zamawiający wezwał Wnioskodawcę (jako Generalnego Wykonawcę) do zapłaty
        kary umownej za zwłokę w ukończeniu robót;
      2) Wnioskodawca wystosował do Zamawiającego szereg roszczeń odszkodowawczych
        związanych z realizacją umowy (m.in. związanych ze szkodą jaką doznał w związku
        realizacją Kontraktu w przedłużonym z winy Zamawiającego okresie).
    Wykonawca i Zamawiający pozostawali zatem w sporze, co do przyczyn przekroczenia
    terminu zakończenie prac, a także w zakresie uprawnień do wzajemnych roszczeń z tym
    faktem związanych.
    Po przeprowadzeniu rozmów, Strony zdecydowały o podjęciu postępowania
                    1mediacyjnego w trybie art. 183 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. (winno być:
    „Kodeks postępowania cywilnego”) (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.; dalej: „KPC”).
    Celem podjęcia mediacji było m.in. uchylenie ryzyk procesowych związanych z
    wzajemnymi roszczeniami.
    Decyzję o podjęciu postępowania mediacyjnego uzasadniała również analiza dokonana
    na podstawie art. 54a ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych (Dz.U. 2009 nr 157 poz.
    1240 ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem jednostka sektora finansów publicznych
    może zawrzeć ugodę w sprawie spornej należności cywilnoprawnej w przypadku
    dokonania oceny, że skutki ugody są dla tej jednostki lub odpowiednio Skarbu Państwa
    albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego korzystniejsze niż prawdopodobny
    wynik postępowania sądowego albo arbitrażowego. W myśl ust. 2 tego przepisu ocena
    skutków ugody nastąpi, w formie pisemnej, z uwzględnieniem okoliczności sprawy, w

    szczególności zasadności spornych żądań, możliwości ich zaspokojenia i przewidywanego
    czasu trwania oraz kosztów postępowania sądowego albo arbitrażowego.
    Z perspektywy Wnioskodawcy, podjęcie postępowania mediacyjnego było dodatkowo
    uzasadnione ryzykiem zastosowania wobec niego art. 24 ust. 5 pkt 4 ustawy o prawie
    zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1843 ze zm.; dalej: „ustawa o PZP”). W myśl
    tego przepisu Zamawiający może wykluczyć z postępowania wykonawcę, który: „(...), z
    przyczyn leżących po jego stronie, nie wykonał albo nienależycie wykonał w istotnym
    stopniu wcześniejszą umowę w sprawie zamówienia publicznego lub umowę koncesji,
    zawartą z zamawiającym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-4, co doprowadziłoby do
    rozwiązania umowy lub zasądzenia odszkodowania (...)”.
    Celem Wnioskodawcy było zatem m.in. uregulowanie kwestii spornych, które mogłoby
    wywierać negatywny wpływ na możliwość ubiegania się przez Wykonawcę o udzielenie
    zamówienia publicznego w innych postępowaniach, tak prowadzonych przez
    Zamawiającego jak i inne podmioty publiczne.
    Brak możliwości udziału w innych postępowaniach z zakresu zamówień publicznych
    (zarówno tych prowadzonych przez Zamawiającego, jak i inne podmioty) w istotny
    sposób wpłynąłby na sytuacje finansową Wnioskodawcy. Jak już bowiem wyżej
    wspomniano głównym przedmiotem działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę jest
    świadczenie usług budowlanych na rzecz podmiotów publicznych (tj. jako Generalny
    Wykonawca realizuje zamówienia publiczne udzielone w wyniku postępowań o udzielenie
    zamówienia publicznego). Brak możliwości udziału w postępowaniu dotyczącym
    udzielania zamówienia publicznego w oczywisty sposób przekłada się na brak możliwości
    uzyskiwania przychodów.
    Postępowanie mediacyjne zakończyło się zawarciem w dniu 3 czerwca 2020 r. ugody
    mediacyjnej pomiędzy Wnioskodawcą a Zamawiającym (dalej m.in. jako: „ugoda”).
    Na mocy zawartej ugody strony postanowiły, że biorąc pod uwagę wystąpienie
    okoliczności, na które Generalny Wykonawca (tj. Wnioskodawca) nie miał wpływu,
    zasadnym jest uznanie że odpowiedzialność za przedłużenie czasu na ukończenie
    realizacji przedmiotowej inwestycji o 475 dni leży po stronie Zamawiającego.
    W zakresie roszczeń finansowych zgłoszonych przez Zamawiającego w przedmiocie kar
    umownych z tytułu zwłoki w wykonaniu Robót, ustalono że Wykonawca (tj.
    Wnioskodawca) zapłaci na rzecz Zamawiającego określoną w ugodzie kwotę kary
    umownej (dalej: „Wierzytelność Zamawiającego”).
    Jednocześnie strony uzgodniły, że zasadne jest roszczenie Wnioskodawcy o zapłatę przez
    Zamawiającego określonej w ugodzie kwoty (dalej: „Wierzytelność Wykonawcy”) tytułem:
    1) odszkodowania za szkodę jaką doznał on (tj. Wnioskodawca) w związku z
      przedłużonym czasem na ukończenie,
    2) odszkodowania za szkodę jaką Wykonawca poniósł w związku z koniecznością
      usunięcia odpadów komunalnych na obiekcie 44.8,
    3) odszkodowania za szkodę jaką Wykonawca poniósł w związku ze wzrostem kosztów
      wykonania robót, w części, w jakiej ten wzrost stanowi, stosownie do treści 13.8
      Warunków Kontraktu, ryzyko Zamawiającego, przy uwzględnieniu zmienionego
      Czasu na Ukończenie,
    4) odszkodowania za szkodę w postaci utraconego zysku, jaką Wykonawca poniósł w
      związku z brakiem wykonania części nasypów, z uwzględnieniem mechanizmu
      określenia tej szkody uzgodnionego pomiędzy Stronami w Subklauzuli 12.3
      Warunków Kontraktu.
    Strony w ugodzie określiły sposób rozliczenia wzajemnych wierzytelności.
    Ugoda wchodzi w życie z dniem, w którym postanowienie wydane przez właściwy sąd, a
    dotyczące zatwierdzenia przedmiotowej ugody stanie się prawomocne. Na dzień złożenia
    przedmiotowego wniosku ugoda jest prawomocna.

    Końcowo należy wskazać, że prace wykonane przez Wnioskodawcę na podstawie umowy
    z 2014 r. obejmującej wykonanie opisanego powyżej przedmiotu zamówienia
    publicznego zostały odebrane przez Zamawiającego, a roszczenia Zamawiającego, które
    zostały uwzględnione w ugodzie zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. nie dotyczyły kar
    umownych bądź odszkodowań z tytułu:
      1) wad dostarczonych towarów,
      2) wad wykonanych robót,
      3) wad wykonanych usług,
      4) zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
      5) zwłoki w usunięciu wad towarów,
      6) zwłoki w usunięciu wad wykonanych towarów.

## Pytanie

Czy kwota uregulowana przez Wnioskodawcę na rzecz Zamawiającego na podstawie
    ugody mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. będzie stanowić koszt uzyskania
    przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm.; dalej: „ustawa o
    CIT”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota uregulowana przez niego na rzecz Zamawiającego na
    podstawie ugody mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. będzie stanowić koszt
    uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm.; dalej:
    „ustawa o CIT”).
    Ogólne uwagi dotyczące możliwość rozpoznania poniesionego wydatku, jako kosztu
    uzyskania przychodu (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT)
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów zawiera następujące kryteria, które musi spełnić
    dany wydatek, aby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu:
      1) wydatek poniesiony jest w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodów lub
      2) wydatek poniesiony jest w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów
        oraz
      3) poniesiony wydatek nie zalicza się do żadnego z wydatków określonych w
        zamkniętym katalogu wydatków niestanowiących kosztu zyskania przychodu
        określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, aby dany wydatek poniesiony przez podatnika uznać za koszt uzyskania
    przychodu dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych, wydatek ten musi
    spełniać łącznie kryteria określone w pkt 1 i 3 lub 2 i 3 (zob. W. Dmoch, Podatek
    dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2020).
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota uregulowana przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zamawiającego na podstawie ugody mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r.
    spełnia wszystkie powyżej wskazane kryteria umożliwiające uznanie tego wydatku za
    koszt podatkowy. Wydatek ten nie jest bowiem wskazany w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jednocześnie jest to wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów ze źródła
    przychodów, jak i w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów.
    Szczegółowe uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Kwota uregulowana przez Wnioskodawcę na rzecz Zamawiającego na podstawie ugody
    mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. jako wydatek który nie znajduje się w
    grupie wydatków wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

    Jak wyjaśniono w opisie zdarzenia przyszłego będącego podstawą niniejszego wniosku na
    podstawie ugody zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. postanowiono, że w zakresie
    roszczeń finansowych zgłoszonych przez Zamawiającego w przedmiocie kar umownych z
    tytułu zwłoki w wykonaniu Robót, Wykonawca (tj. Wnioskodawca) ureguluje na rzecz
    Zamawiającego określoną w ugodzie kwotę.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT, do kosztów podatkowych nie zalicza się kar
    umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i
    usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad
    towarów albo wykonanych robót i usług.
    W ocenie Wnioskodawcy, wyłącznie w enumeratywnie określonych w ustawie CIT
    przypadkach, podatnicy mają obowiązek automatycznie wyłączać wydatki na kary
    umowne z kosztów podatkowych. We wszystkich pozostałych, niewymienionych w tym
    punkcie zdarzeniach należy dokonać analizy, czy wydatek został poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów
    (art. 15 ust. 1 ustawy CIT).
    Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2019 r., sygn. I SA/Po 1000/18. Sąd uznał,
    że: „(...) co do zasady kary umowne wiążą się z niewłaściwym (w znaczeniu też
    nieterminowym), czy nienależytym wykonaniem (np.) usług. Niemniej jednak, na co już
    wyżej wskazano, ustawodawca tylko w ściśle określonych przypadkach - enumeratywnie
    wymienionych w ustawie (art. 16 ust. 1 pkt 22) - wyłączył możliwość zaliczenia tego
    rodzaju wydatków do kosztów uzyskania przychodów”.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r., syn. akt II FSK 1365
    /10, wskazał natomiast, że przyjęcie poglądu, iż kara umowna lub odszkodowanie ze swej
    istoty nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów, czyniłoby regulację zawartą
    w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy zbędną, bowiem skoro określony zbiór nie jest kosztem
    podatkowym na podstawie art. 15 ust. 1, to nieracjonalnym jest uznawanie
    poszczególnych elementów tego zbioru za koszt i wyłączanie go z tego zbioru na
    podstawie innego przepisu - art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 10 maja 2016
    r., Znak: IBPB-1-2/4510-422/16/JW) wskazał przy tym, że: „Na podstawie przepisu art. 16
    ust. 1 pkt 22 PDOPrU, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i
    odszkodowań z tytułu:
      1) wad dostarczonych towarów,
      2) wad wykonanych robót,
      3) wad wykonanych usług,
      4) zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
      5) zwłoki w usunięciu wad towarów,
      6) zwłoki w usunięciu wad wykonanych towarów.
    W katalogu tym nie zostały wymienione, będące przedmiotem zapytania Wnioskodawcy
    przypadki, tj. niedostarczenie towarów, nieterminowe dostarczenie towarów. Dlatego
    zdarzenia te należy rozpatrywać w oparciu o spełnienie ogólnych przesłanek uznania
    poniesionego wydatku za koszty uzyskania przychodów”.
    Odnosząc się do przestawionego opisu zdarzenia przyszłego należy zdaniem
    Wnioskodawcy, wyraźnie podkreślić, że kwota uregulowana na rzecz Zamawiającego na
    podstawie ugody mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. w żaden sposób nie
    może zostać uznana za karę umowną lub odszkodowanie z tytułu: wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług, albo zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
    albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Kwota uregulowana przez Wnioskodawcę na rzecz Zamawiającego na podstawie ugody
    mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. nie stanowi kary umownej lub
    odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług.

    Zgodnie z art. 556 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U z
    2019 r. poz. 1145, dalej: „KC”) rzeczy sprzedane mogą posiadać wady fizyczne lub wady
    prawne, za które sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego. Przepisy te
    definiują wskazane rodzaje wad, zatem mają kluczowe znaczenie również dla rozumienia
    komentowanego przepisu ustawy podatkowej.
          1W art. 556 KC zawarto katalog wad fizycznych rzeczy. Ma on jednak charakter otwarty, a
    zatem wymienia jedynie przykładowe sytuacje, w których wady takie powstają. Zgodnie z
    tą regulacją, rzecz sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli:
      1) nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w
        umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia;
      2) nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym
        przedstawiając próbkę lub wzór,
      3) nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu
        umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia:
      4) została kupującemu wydana w stanie niezupełnym;
      - a także w razie jej nieprawidłowego zamontowania i uruchomienia, jeśli czynności
        te zostały wykonane przez sprzedawcę lub osobę trzecią, za którą sprzedawca
        ponosi odpowiedzialność, albo przez kupującego, który postąpił według
        instrukcji otrzymanej od sprzedawcy.
                              3Natomiast wadę prawną zdefiniowano w art. 556 KC: „Sprzedawca jest odpowiedzialny
    względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana stanowi własność osoby trzeciej albo jeżeli
    jest obciążona prawem osoby trzeciej, a także jeżeli ograniczenie w korzystaniu lub
    rozporządzeniu rzeczą wynika z decyzji lub orzeczenia właściwego organu: w razie
    sprzedaży prawa sprzedawca jest odpowiedzialny także za istnienie prawa (wada
    prawna)”.
    Wymienione przepisy o rękojmi przy sprzedaży stosuje się odpowiednio do
    odpowiedzialności za wady dzieła (art. 638 KC), a także w odniesieniu do umów o roboty
    budowlane (art. 656 KC).18
    Podsumowując, w przypadku wypłaty odszkodowania lub kary umownej wypłacanej w
    związku z wadami dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług, rozumianymi
    zgodnie z przepisami KC przytoczonymi powyżej, podatnik ma obowiązek wyłączenia
    wydatków na takiego rodzaju odszkodowanie lub karę umowną z kosztów podatkowych
    (zob. K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od osób
    prawnych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019).
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że wykonane przez niego prace na podstawie umowy
    zawartej w 2014 r. mającej na celu wykonanie przedmiotu zamówienia publicznego
    zostały odebrane przez Zamawiającego. Roszczenia Zamawiającego, które zostały
    uwzględnione w ugodzie zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. nie dotyczyły kar umownych
    bądź odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług.
    Kwota uregulowana przez Wnioskodawcę na rzecz Zamawiającego na podstawie ugody
    mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. nie stanowi kary umownej lub
    odszkodowania z tytułu zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w
    usunięciu wad towarów albo wykonanych robót lub usług.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów
    podlegają również kary umowne, bądź odszkodowania w sytuacji, gdy są one wypłacane z
    tytułu zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad
    towarów albo wykonanych robót lub usług.
    Definicję zwłoki zawiera art. 476 KC - dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia
    świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia
    niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela.

    W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że obowiązkowi wyłączenia z kosztów
    podatkowych podlegają wyłącznie odszkodowania i kary umowne związane ze zwłoką w:
      1) dostarczeniu towaru wolnego od wad albo,
      2) usunięciu wad towarów albo wykonanych robót lub usług.
    Zatem, w tym przypadku w pierwszej kolejności musi powstać wada dostarczonego
    towaru lub wykonanych robót/usług, a w następnej kolejności zwłoka w jej zniwelowaniu
    - koszt wypłacony z jej tytułu nie może stanowić kosztu podatkowego (zob. K. Gil, A.
    Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych.
    Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019).
    Wnioskodawca pragnie ponownie zauważyć, że wykonane przez niego prace na
    podstawie umowy zawartej w 2014 r. mającej na celu wykonanie przedmiotu zamówienia
    publicznego zostały odebrane przez Zamawiającego. Roszczenia Zamawiającego, które
    zostały uwzględnione w ugodzie zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. nie dotyczyły kar
    umownych bądź odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i
    usług. Nie mogła zatem wystąpić zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od wad
    (ponieważ tak jak wyżej wskazano nie stwierdzono wad), czy też zwłoka w usunięci wad
    wykonanych robót (ponownie - nie wystąpiła wada wymagająca usunięcia).
    Podsumowanie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie braku możliwość zastosowania
    wyłączenia wykazanego w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Jak Wnioskodawca wyjaśnia powyżej w odniesieniu do świadczonych przez niego usług na
    rzecz Zamawiającego:
      1) nie wystąpił wada dostarczonego towaru lub wykonanych robót/usług,
      2) skoro zatem nie wystąpiła wada dostarczonego towaru lub wykonanych robót
        /usług, to nie mogła również powstać zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od
        wad, albo zwłoka w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Roszczenie finansowe uznane w ugodzie mediacyjnej z dnia 3 sierpnia 2020 r. wyraźnie
    wskazuje na karę umowną z tytułu zwłoki w wykonaniu Robót, tj. na karę umowną
    nieobjętą dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Stanowisko zgodnie, z którym możliwość traktowania kar umownych z tytułu opóźnień w
    terminowym wykonaniu prac można oceniać, jako kosztów podatkowych potwierdzają
    wypowiedzi organów podatkowych oraz sądów administracyjnych.
    Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt. II FSK 1330/19: przepis art.
    16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT ustanawia wyjątek od zasady rozliczania kosztów
    podatkowych, a zatem musi być interpretowany ściśle. Skoro przepis ten wskazuje tylko
    na kary umowne z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz
    zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów
    albo wykonanych robót i usług to przyjąć należy, że wszelkie inne kary należy
    rozpoznawać w kontekście zasady ogólnej z art. 15 ust. 1 ustawy CIT. Sąd wskazał, iż
    dokonując kwalifikacji innych kar umownych, należy jej dokonać w sposób
    zindywidualizowany, z uwzględnieniem wszelkich okoliczności danego zdarzenia
    skutkującego powstaniem obowiązku zapłaty kary umownej.
    Warto również zwrócić uwagę na wydany w zbliżonym stanie faktycznym wyrok WSA w
    Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Go 545/18: „Istota sporu w
    rozpatrywanej sprawie koncentruje się na rozstrzygnięciu, czy w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym sprawy kary umowne zapłacone przez skarżącą z tytułu
    Ugody w Przedmiocie Rozliczenia Kar Umownych - wynikające z nieterminowej realizacji
    usług, mogą zostać zaliczone przez nią do kosztów uzyskania przychodów na podstawie
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Dodać należy, że w sprawie bezspornym jest, że ww. kary nie są
    objęte dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. (...). Okolicznością, której także nie
    powinno się pomijać przy ocenie tego sporu jest również i to, że jak strona wskazywała -
    w związku z zawarciem Ugody w Przedmiocie Rozliczenia Kar Umownych, wykona

    dodatkowe usługi na rzecz Zamawiającego, z tytułu czego otrzyma wynagrodzenie. (...)
    Zdaniem Sądu, opisany we wniosku stan faktyczny oceniony w kontekście
    przedstawionych powyżej rozważań uprawnia do zaakceptowania stanowiska strony, że
    spełniona została przesłanka pozytywna uznania wydatku, jakim jest Kara wynikająca z
    Ugody w Przedmiocie Rozliczenia Kar Umownych, za koszt uzyskania przychodu (tj. w
    świetle art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.). Skarżąca wykazała, że wszelkie jej działania były
    racjonalne, uzasadnione biznesowo, oraz, co najważniejsze, ukierunkowane na osiąganie
    przychodów z realizacji Umowy”. W powyższym stanie faktycznym wskazano na
    okoliczności związane z dodatkowymi pracami wykonywanymi na rzecz zamawiającego -
    w omawianym przypadku, odpowiednikiem tego fragmentu stanu faktycznego będzie
    ww. pkt 5 wskazujący na umożliwienie Wykonawcy startowania w kolejnych
    postępowaniach”.
    Na możliwość traktowania kar umownych z tytułu opóźnień w wykonaniu prac jako
    kosztów podatkowych wskazuje także interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 12 października 2018 r., Znak: 0113-KDIPT2-
    1.4011.466.2018.1.BO: „(...) karę umowną za niedotrzymanie terminu realizacji umowy o
    roboty budowlane, nałożoną przez zleceniodawcę notą księgową z dnia 17 lipca 2018 r,
    potrąconą z faktury sprzedaży nr 10/2018 Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów” oraz z dnia 20 lutego 2019 r., Znak: 0114-KDIP2-3.4010.
    285.2018.2.MC: „W analizowanej sytuacji Spółka ponosi wydatki na kary za opóźnienia ze
    względu na zapisy umów z poszczególnymi kontrahentami. Opóźnienia w dostawach
    mogą wynikać przede wszystkim z przyczyn niezależnych od Spółki tzn. w opóźnieniach w
    dostawach od producenta - podmiotu z grupy kapitałowej. Tym samym zapłata kar i
    odszkodowań oparta jest na obiektywnych przesłankach, wskazujących, że Spółka
    dochowała należytej staranności, tj. podjęła wszelkie działania stanowiące podstawę
    prawidłowej realizacji umowy. W konsekwencji, na gruncie przedmiotowej sprawy
    wydatki z tytułu kar umownych/odszkodowań z tytułu opóźnienia w dostawach towarów
    uiszczane przez Spółkę mogą stanowić koszt podatkowy”.
    Kwota uregulowana przez Wnioskodawcę na rzecz Zamawiającego na podstawie ugody
    mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. jako koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Na wstępie należy wskazać, że wyłącznie w enumeratywnie określonych w Ustawie CIT
    przypadkach, podatnicy mają obowiązek automatycznie wyłączać wydatki na kary
    umowne z kosztów podatkowych. We wszystkich pozostałych, niewymienionych w tym
    punkcie zdarzeniach należy dokonać analizy, czy wydatek został poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów
    (art. 15 ust. 1 Ustawy CIT).
    Jak już wyżej zostało skutecznie dowiedzione kwota uregulowana przez Wnioskodawcę na
    rzecz Zamawiającego na podstawie ugody mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r.
    nie stanowi kary umownej bądź odszkodowania objętego dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 22
    ustawy o CIT. Jednocześnie zdaniem Wnioskodawcy, jest to wydatek poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Należy podkreślić, że działalność Wnioskodawcy opiera się głównie na świadczeniu usług
    budowlanych na rzecz podmiotów publicznych (tj. jako Generalny Wykonawca realizuje
    zamówienia publiczne udzielone w wyniku postępowań o udzielenie zamówienia
    publicznego).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca (jako Generalny Wykonawca) w
    latach 2014-2018 realizował zadanie zlecone przez podmiot publiczny (dalej:
    „Zamawiający”), które polegało m.in. na wykonaniu budowli wałowych
    (przeciwpowodziowych), przebudowie wskazanych odcinków wałów, robotach
    ubezpieczeniowych, rozbiórce i budowie 3 mostów, robotach nawierzchniowych i
    drogowych, przebudowie infrastruktury, wykonaniu oznakowani pionowych.

    Umowa zawarta w 2014 r. pomiędzy Wnioskodawcą a Zamawiającym obok powyższego
    zakresu prac i wynagrodzenia z tytułu ich wykonania, określała również termin
    zakończenia prac budowlanych.
    W wyniku szeregu okoliczności, powstałych w toku wykonywania robót budowlanych,
    ostateczny termin zakończenia prac nastąpił z opóźnieniem wynoszącym 648 dni. W
    znacznej części (tj. 475 dni) wskazane opóźnienie powstało z przyczyn, za które
    Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialność. Wskazać należy na m.in. brak dostępu do
    terenu budowy, wykonanie dodatkowych prac na obiekcie oraz niekorzystne warunki
    atmosferyczne.
    Pod koniec 2019 r. z uwagi na powstałe opóźnienia Wnioskodawca i Zamawiający
    wystąpili ze wzajemnymi roszczeniami. W celu uchylenia ryzyk procesowych związanych
    ze wzajemnymi roszczeniami Strony zdecydowały o podęciu postępowania mediacyjne w
            1trybie art. 183 § 2 KPC.
    Z perspektywy Wnioskodawcy podjęcie postępowania mediacyjnego było uzasadnione
    ryzykiem zastosowania wobec niego art. 24 ust. 5 pkt 4 ustawy o PZP. W myśl tego
    przepisu Zamawiający może wykluczyć z postępowania wykonawcę, który: „(...), z
    przyczyn leżących po jego stronie, nie wykonał albo nienależycie wykonał w istotnym
    stopniu wcześniejszą umowę w sprawie zamówienia publicznego lub umowę koncesji,
    zawartą z zamawiającym, o którym mowa w art 3 ust. 1 pkt 1-4, co doprowadziłoby do
    rozwiązania umowy lub zasądzenia odszkodowania (...)”.
    Celem Wnioskodawcy było zatem m.in. uregulowanie kwestii spornych, które mogłoby
    wywierać negatywny wpływ na możliwość ubiegania się przez Wykonawcę o udzielenie
    zamówienia publicznego w innych postępowaniach, tak prowadzonych przez
    Zamawiającego jak i inne podmioty publiczne.
    Wnioskodawca pragnie wyraźnie podkreślić, że brak możliwości udziału w innych
    postępowaniach z zakresu zamówień publicznych (zarówno tych prowadzonych przez
    Zamawiającego, jak i inne podmioty) w istotny sposób wpłynąłby na sytuacje finansową
    Wnioskodawcy. Jak już bowiem wyżej wspomniano głównym przedmiotem działalności
    prowadzonej przez Wnioskodawcę jest świadczenie usług budowlanych na rzecz
    podmiotów publicznych (tj. jako Generalny Wykonawca realizuje zamówienia publiczne
    udzielone w wyniku postępowań o udzielenie zamówienia publicznego).
    Brak możliwości udziału w postępowaniu dotyczącym udzielania zamówienia publicznego
    w oczywisty sposób przekłada się na brak możliwości uzyskiwania przychodów przez
    Wnioskodawcę.
    Zdaniem Wnioskodawcy, kary umowne uregulowane na rzecz Zamawiającego z tytułu
    nieterminowego wykonania robót były nakierowane na osiąganie przychodów lub
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów Wnioskodawcy. Niewątpliwie biorąc
    pod uwagę okoliczności podjęcia procedury mediacyjnej, można stwierdzić, iż zawarcie
    ugody oraz wypłacenie kary umownej z tytułu zwłoki w ukończeniu robót stanowi jej
    koszt podatkowy.
    W tym miejscu Wnioskodawca pragnie wskazać, że uregulowanie kary umownej na
    podstawie wspomnianej wcześniej Ugody pozwoliła Wnioskodawcy na uniknięcie
    dodatkowych obciążeń finansowych, które pojawiłyby się prawdopodobnie w przypadku
    braku zawarcie ugody,
    a w praktyce oznaczałoby wstąpienie na drogę długoletniego i kosztownego
    postępowania sądowego.
    Również organy podatkowe potwierdzają możliwość kwalifikacji czynności polegającej na
    uregulowaniu kary ujmowanej za działanie spełniające kryteria kwalifikacji takiego w
    ydatku jako kosztu podatkowego. Przykładowo:

    - Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 28 kwietnia 2016
      r., Znak: ITPB3/4510-89/16/JG: (...) skoro zapłata kary umownej w związku z
      nieterminowym wykonaniem umowy jest - jak wskazał Wnioskodawca - związana w
      jego przypadku z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów, bowiem: - ma
      na celu należyte wywiązanie się z obowiązków wynikających z umowy oraz
      zabezpieczenie współpracy z danym kontrahentem, co do przyszłych zamówień; -
      wynika z czynników niezależnych od Wnioskodawcy wskazanych w opisie stanu
      faktycznego wniosku, to jako wydatek należy ją ocenić jako spełniające kryterium
      celowości, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, a w konsekwencji może ona stanowić koszt uzyskania przychodów w
      działalności Wnioskodawcy”;
    - Interpretacji indywidualnej z dnia 20 lutego 2019 r., Znak: 0114-KDIP2-3.4010.285.
      2018.2.MC organ stwierdził, że: „W analizowanej sytuacji Spółka ponosi wydatki na
      kary za opóźnienia ze względu na zapisy umów z poszczególnymi kontrahentami.
      Opóźnienia w dostawach mogą wynikać przede wszystkim z przyczyn niezależnych od
      Spółki tzn. w opóźnieniach w dostawach od producenta - podmiotu z grupy
      kapitałowej. Tym samym zapłata kar i odszkodowań oparta jest na obiektywnych
      przesłankach, wskazujących, że Spółka dochowała należytej staranności, tj. podjęła
      wszelkie działania stanowiące podstawę prawidłowej realizacji umowy. W
      konsekwencji, na gruncie przedmiotowej sprawy wydatki z tytułu kar umownych
      /odszkodowań z tytułu opóźnienia w dostawach towarów uiszczane przez Spółkę
      mogą stanowić koszt podatkowy”;
    - Analogiczne stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów
      administracyjnych, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7
      lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 318/17, zgodnie z którym organ stwierdził, że w
      dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych
      wydatków (zapłata kary umownej niewyłączonej z kosztów uzyskania przychodów w
      art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT) ograniczy straty, które mogłyby zachwiać
      możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
      Istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać
      również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne
      działania podatnika.
    Podsumowanie
    Podsumowując, należy stwierdzić, że w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego
    kwota uregulowana przez Wnioskodawcę na rzecz Zamawiającego na podstawie ugody
    mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca 2020 r. jest wydatkiem który nie znajduje się w
    grupie wydatków wskazanych w art. 16 ust. 1.
    W szczególności kwota ta nie stanowi kary umownych, bądź odszkodowań wymienionych
    w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT tj. poniesionych z tytułu:
      1) wad dostarczonych towarów,
      2) wad wykonanych robót,
      3) wad wykonanych usług,
      4) zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
      5) zwłoki w usunięciu wad towarów,
      6) zwłoki w usunięciu wad wykonanych towarów.
    Jak już wielokrotnie podnoszono na podstawie ugody mediacyjnej Strony postanowił, że
    w zakresie roszczeń finansowych zgłoszonych przez Zamawiającego w przedmiocie kar

    umownych z tytułu zwłoki w wykonaniu Robót, Wykonawca (tj. Wnioskodawca) ureguluje
    na rzecz Zamawiającego określoną w ugodzie kwotę. Nie jest ona zatem objęta
    dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Jednocześnie działanie Wnioskodawcy należy uznać za racjonalne, uzasadnione
    biznesowe oraz co najważniejsze ukierunkowane na osiąganie przychodów a także
    zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów. Brak osiągnięcia porozumienia z
    Zamawiającym wiązał się bowiem z realną możliwością wykluczenia Wnioskodawcy z
    udziału w innych procedurach z zakresu zamówień publicznych na podstawie art. 24 ust.
    5 pkt 4 ustawy o PZP.
    W świetle powyższego należy zatem uznać, że kwota uregulowana przez Wnioskodawcę
    na rzecz Zamawiającego na podstawie ugody mediacyjnej zawartej w dniu 3 czerwca
    2020 r. stanowi koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 20 stycznia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB1-1.4010.463.2020.2.BS, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 26 stycznia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 24 lutego 2021 r. (wpływ 1 marca 2021 r.) wnieśli Państwo skargę na tę
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc w oparciu
    o:
      1) art. 146 § 1 PPSA, o uchylenie zaskarżanej interpretacji indywidualnej przepisów
        prawa podatkowego,
      2) art. 119 pkt 2 PPSA, o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym,
      3) art. 200 w zw. z art. 205 PPSA, o zwrot na rzecz Strony skarżącej kosztów
        postępowania według norm przepisanych.
    Odpowiedzi na skargę udzieliłem pismem z dnia 30 marca 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.463. 2020.3.BS
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z 28
    września 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 397/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z 16 kwietnia 2025 r. sygn. akt II
    FSK 973/22 oddalił skargę kasacyjną Organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 16 kwietnia 2025
    r. i wpłynął do mnie 3 listopada 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
        Warszawie w ww. wyrokach;

      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku - jest
        prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym, tj. w 2021 r.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń
    sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.