Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.541.2024.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-22
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz miejsce opodatkowania
nabywanych usług.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
miejsce-miejsce opodatkowania
spółki-spółka zagraniczna
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 października 2024 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek z 15
    października 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz miejsca
    opodatkowania nabywanych usług. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie -
    pismami przesłanymi za pośrednictwem ePUAP z 23 grudnia 2024 r. oraz z 20 stycznia
    2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (A.) jest spółką prawa handlowego z siedzibą w Niemczech prowadzącą
    działalność gospodarczą w branży logistycznej. Spółka zajmuje się kompleksową realizacją
    zamówień klientów w postaci świadczenia usług magazynowych, dostaw, planowania
    zapasów, czy zarządzania zamówieniami. Klientami Wnioskodawcy są głównie
    przedsiębiorstwa działające w branży handlu detalicznego i e-commerce. Korzystając z
    usług Spółki, sprzedawcy internetowi zyskują dostęp do jej infrastruktury logistycznej i
    wypracowanych rozwiązań pozwalających na optymalizację procesu realizacji zamówień.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca współpracuje z polskimi
    podmiotami (dalej: Kontrahenci, Usługodawca) wynajmując od nich powierzchnię
    magazynową. Kontrahenci Spółki, od których wynajmowana jest powierzchnia, świadczą
    jednocześnie usługi logistyczne polegające m.in. na przyjęciu, kontroli, przechowywaniu,
    przygotowywaniu do transportu, załadunku oraz wysyłce towarów. Wnioskodawca
    dostarcza Kontrahentom zakupione materiały służące pakowaniu produktów. Przy
    świadczeniu usług na rzecz Wnioskodawcy, Kontrahenci wykorzystują własne zasoby
    ludzkie w postaci pracowników, za pomocą których świadczone są usługi na rzecz
    Wnioskodawcy oraz zaplecze techniczne w postaci aktywów niezbędnych do
    prawidłowego świadczenia usług na rzecz swoich klientów, w tym m.in. na rzecz
    Wnioskodawcy. Pracownicy Usługodawców nie są uprawnieni do zawierania umów w
    imieniu A. ani do wpływania na warunki umów zawieranych przez A. Z kolei
    Wnioskodawca nie ma możliwości wywierania wpływu na pracowników i zaplecze
    techniczne Usługodawców. Spółka zatrudnia w Polsce jednego pracownika, którego
    zadaniem jest, podobnie jak w przypadku pracowników Kontrahenta, kompletowanie i
    pakowanie przesyłek. Pracownik ten nie może zawierać umów, czy podejmować decyzji
    zarządczych w imieniu Spółki, jak również nie ponosi odpowiedzialności za ogólne
    zarządzanie magazynem.
    Co istotne, Kontrahenci nie są podmiotami powiązanymi z Wnioskodawcą w rozumieniu
    przepisów Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm.).
    Prowadzona w Polsce działalność jest zdaniem Wnioskodawcy przedłużeniem działalności
    prowadzonej w Niemczech. Spółka w Niemczech również posiada magazyny
    wykorzystywane do prowadzonej działalności operacyjnej. Decyzje dotyczące operacji
    logistycznych związanych z magazynami usytuowanymi w Polsce są podejmowane przez
    centralę Spółki znajdującą się w Niemczech. Działalność polskich magazynów jest w 100%

    zależna od podejmowanych przez centralę decyzji - magazyny nie mogą działać
    samodzielnie w zakresie świadczonych na rzecz Spółki usług. Wnioskodawca dostarcza
    operatorom magazynu oprogramowanie służące zarządzaniu operacjami, które stanowi
    własność A. i do którego dostęp ma kierownictwo Spółki znajdujące się w Niemczech.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego z 23 grudnia 2024 r.
      1. od kiedy i w związku z jakimi czynnościami Państwa Spółka jest zarejestrowana jako
        czynny podatnik VAT na terytorium Polski, należało wskazać;
    Spółka na chwilę obecną nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT na terytorium
    Polski.
      2. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w
        kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania
        szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Spółka prowadzi
        działalność w Niemczech, jakie zasoby osobowe i techniczne Spółka posiada w kraju
        siedziby itp.);
    Aktualny model działania Spółki (tj. prowadzenia przez nią działalności gospodarczej)
    sprowadza się przede wszystkim do wynajmowania powierzchni magazynowych, w
    których przechowywane są, a następnie dystrybuowane, produkty klientów Spółki. Klienci
    Spółki to niemal wyłącznie klienci B2B (przedsiębiorcy), w przeważającej mierze
    prowadzący własne sklepy internetowe (tzw. e-commerce).
    Kiedy klient Spółki otrzymuje zamówienie od swojego klienta końcowego, Spółka
    otrzymuje stosowną informację, przygotowuje produkty przechowywane w
    wynajmowanych przez siebie magazynach, a następnie pakuje je i wysyła do klientów
    końcowych.
    Spółka na chwilę obecną korzysta z przestrzeni magazynowej o powierzchni ok. 200.000
    metrów kwadratowych, a w skład jej zespołu wchodzi kilkadziesiąt osób.
      3. przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność
        na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe;
    Spółka na chwilę obecną nie zakłada żadnych ram czasowych prowadzenia opisanej we
    wniosku aktywności na terytorium Polski. Można przyjąć, że będzie to kilka najbliższych lat
    (przewidywalna przyszłość).
      4. czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi oraz
        rzeczowymi Kontrahentów wykorzystywanymi do świadczenia usług na rzecz
        Państwa Spółki, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki
        sposób jest realizowana;
    Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi i fizycznymi
    Kontrahentów, które wykorzystują oni do świadczenia opisanych we wniosku usług na
    rzecz Spółki.
    Przedstawiciele/zarząd Spółki podczas spotkań z przedstawicielami/pracownikami
    Kontrahenta uzgadnia jedynie, jakie techniki działania lub zasoby byłyby przydatne oraz
    adekwatne dla potrzeb Spółki, niemniej, powyższego nie można określić jako
    bezpośredniej kontroli Spółki nad zasobami Kontrahentów.
      5. czy Spółka ma wpływ która część zasobów technicznych / rzeczowych Kontrahentów
        jest wykorzystywana do świadczenia usług na Państwa rzecz;
    Tak, Spółka ma wpływ na to, która część zasobów technicznych/rzeczowych Kontrahentów
    jest wykorzystywana do świadczenia usług na rzecz Spółki. Można powiedzieć, że
    powyższe warunkuje pośrednio cenę usługi, która jest świadczona na rzecz Spółki, w
    związku z czym to oczywiście po stronie Spółki leży decyzja biznesowa odnośnie tego,
    która część zasobów Kontrahentów powinna być wykorzystywana na rzecz Spółki, aby
    usługa w jak najpełniejszym stopniu odpowiadała potrzebom Spółki.

      6. czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi Kontrahentów
        wykorzystywanymi do świadczenia usług na Państwa rzecz, w tym należało wskazać
        /opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana;
    Nie, Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi Kontrahentów.
    Spółka ma jedynie możliwość korzystania z narzędzia do zarządzania czasem, w którym
    Spółka ma możliwość weryfikacji tego, ile czasu na rzecz Spółki pracowały zasoby osobiste
    Kontrahentów. Spółka może zadecydować, czy w danym momencie potrzebuje wsparcia
    mniejszej lub większej ilości zasobów osobowych Kontrahentów, niemniej, powyższego
    nie można określić jako bezpośredniej kontroli Spółki nad zasobami osobowymi
    Kontrahentów.
      7. czy Spółka ma wpływ na czas pracy zasobów osobowych Kontrahentów oraz czy
        Spółka ma wpływ, które zasoby osobowe Kontrahentów mają realizować dane
        usługi na rzecz Spółki;
    Spółka ma wpływ na czas pracy zasobów osobowych Kontrahenta wyłącznie w zakresie
    opisanym w punkcie nr 6 powyżej (tj. może jedynie zdecydować o tym, czy potrzebuje w
    danym momencie większego, czy mniejszego wsparcia zasobów osobowych Kontrahenta).
    Spółka nie ma wpływu na to, które zasoby osobowe (tj. którzy pracownicy Kontrahenta)
    mają realizować usługi na rzecz Spółki.
      8. czy Państwa Spółka w ramach wynajmu powierzchni magazynowej nabywa również
        usługi logistyczne, czy też Spółka nabywa oddzielnie poszczególne, świadczenia,
        należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia;
    Nie, Spółka w ramach wynajmu powierzchni magazynowej nie nabywa jednocześnie usług
    logistycznych. Usługi logistyczne nabywane są przez Spółkę oddzielnie, od popularnych
    podmiotów świadczących usługi w tym zakresie (np. (...) itd.).
      9. czy Państwa Spółka posiada nieograniczony wstęp do magazynu w ramach
        nabywanych od Kontrahentów usług wynajmu i usług logistycznych, należało
        wyjaśnić okoliczności zdarzenia;
    Spółka nie posiada nieograniczonego wstępu do magazynu w ramach nabywanych od
    Kontrahentów usług wynajmu / wsparcia logistycznego. Spółka ma dostęp jedynie do
    wynajmowanych przez siebie obszarów magazynów.
      10. czy w ramach nabywanych przez Państwa Spółkę na terytorium Polski usług
        wynajmu i usług logistycznych przestrzeń magazynowa jest określona, znana
        Państwa Spółce i przeznaczona do wyłącznego użytku Spółki;
    Tak, w ramach nabywanych przez Spółkę usług przestrzeń magazynowa jest zdefiniowana
    i znana Spółce, a także przeznaczona do jej wyłącznego użytku.
      11. czy Państwa Spółka decyduje o rozmieszczeniu towarów, w przydzielonej Spółce
        określonej przestrzeni w magazynie Kontrahentów, należało wyjaśnić okoliczności
        zdarzenia;
    Tak, Spółka może decydować o sposobie rozmieszczenia towarów w przydzielonej Spółce
    przestrzeni magazynowej.
      12. czy oprócz zatrudnionego w Polsce pracownika, wynajmowanej powierzchni
        magazynowej oraz dostarczonego operatorom magazynu oprogramowania
        Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakiekolwiek inne zaplecze techniczne
        lub personalne, w tym na podstawie umów np. najmu, leasingu, outsourcingu itp.,
        należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia.
    Oprócz zatrudnionego w Polsce pracownika, wynajmowanych powierzchni magazynowych
    oraz dostarczanego operatorom magazynu oprogramowania Spółka nie posiada w Polsce
    innych istotnych zasobów osobowych lub rzeczowych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego z 20 stycznia 2025 r.

    W zakresie odpowiedzi udzielonej na pytanie nr 8 Spółka pragnie wyjaśnić, że we wniosku
    o wydanie interpretacji indywidualnej, który zainicjował niniejsze postępowanie, Spółka
    użyła sformułowania „usługi logistyczne” w niepoprawnym znaczeniu. Spółka wskazała
    bowiem, że:
    „W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca współpracuje z
    polskimi podmiotami (dalej: Kontrahenci, Usługodawca), wynajmując od nich
    powierzchnię magazynową. Kontrahenci Spółki, od których wynajmowana jest
    powierzchnia, świadczą jednocześnie usługi logistyczne polegające m.in. na przyjęciu,
    kontroli, przechowywaniu, przygotowywaniu do transportu, załadunku oraz wysyłce
    towarów.”
    Spółka błędnie użyła sformułowania usługi logistyczne, które w potocznym,
    najpowszechniejszym znaczeniu obejmuje przede wszystkim usługę transportową (tj.
    przewozu towarów), a ewentualnie dodatkowo usługi poboczne, takie jak
    przechowywanie, czy magazynowanie towarów. Określenie zakresu świadczonych na
    rzecz Spółki usług mianem „usług logistycznych” stanowiło błędnie zastosowany skrót
    myślowy.
    W zakres usług świadczonych przez B. sp. z o.o. (dalej: B. sp. z o.o.) na rzecz Spółki
    wchodzą elementy takie jak w szczególności: wynajem powierzchni magazynowej,
    dysponowanie i zarządzanie (w sensie fizycznym, nie decyzyjnym) wynajętą przestrzenią
    magazynową, przyjmowanie ładunków (towarów) i zarządzanie nimi, przygotowywanie ich
    do transportu, kontrola jakości, czy ich załadunek. Usługi logistyczne (których zasadniczym
    elementem jest transport towarów) świadczą na rzecz Spółki inne podmioty, takie jak na
    przykład (...), czy (...).
    Do niniejszego pisma Spółka załącza fakturę wystawioną przez B. sp. z o.o.
    dokumentującą usługi będące przedmiotem wniosku.
    Spółka dodatkowo pragnie zwrócić uwagę na fakt, że każda z wymienionych w
    przedostatnim akapicie czynności wchodzących w zakres usługi świadczonej przez B. sp. z
    o.o. na rzecz Spółki ma dla A. jednakowo istotne znaczenie. Innymi słowy, wszystkie
    czynności wchodzące w skład usługi tworzą pewnego rodzaju całościową usługę, która
    stanowi dla Spółki wartość dodaną. Gdyby usługę skonstruowaną w powyższy sposób, a
    więc składającą się z kilku poszczególnych grup czynności, ograniczyć wyłącznie do
    pojedynczych czynności, takie pojedyncze czynności nie miałyby dla Spółki
    ekonomicznego znaczenia.
    Przykładowo, gdyby Spółka miała nabywać od B. sp. z o.o. wyłącznie usługę najmu
    powierzchni magazynowej, usługa taka nie miałaby dla Spółki jakiejkolwiek wartości z
    perspektywy jej działalności operacyjnej, bowiem jak zostało to już wskazane we wniosku,
    Spółka zatrudnia w Polsce wyłącznie jednego pracownika, który nie byłby w stanie
    samodzielnie wykonać wszystkich innych czynności (takich jak np. wspomniana kontrola
    jakości, czy załadunek towarów) niezbędnych do skutecznej realizacji całokształtu usług,
    które obecnie na rzecz Spółki świadczy B. sp. z o.o.. W związku z tym, Spółka pragnie
    zauważyć, że na usługę realizowaną na rzecz Spółki należy patrzeć całościowo, co znajduje
    również potwierdzenie w nazwie usługi świadczonej przez B. sp. z o.o. na rzecz A. na
    fakturze: „A. PROJECT SEPTEMBER 2024”, co można przetłumaczyć w tym przypadku jako
    „Projekt A. wrzesień 2024”. Kontrahent nie określa usługi świadczonej na rzecz Spółki
    mianem usługi magazynowej, czy logistycznej, bowiem jak zostało to już wyjaśnione
    powyżej, usługa ma charakter złożony i ciężko jest ją jednoznacznie nazwać.
    Spółka pragnie również dodatkowo rozszerzyć oraz sprostować odpowiedź na pytanie nr
    10 sformułowane przez Organ w wezwaniu z 13 grudnia:
    Czy w ramach nabywanych przez Spółkę na terytorium Polski usług wynajmu i usług
    logistycznych przestrzeń magazynowa jest określona, znana Spółce i przeznaczona do
    wyłącznego użytku Spółki?

    W tym zakresie Spółka wskazała, że w ramach nabywanej usługi przestrzeń magazynowa
    jest zdefiniowana i znana Spółce, a także przeznaczona do jej wyłącznego użytku.
    Spółka pragnie doprecyzować, że w rzeczywistości wyłącznie część magazynu, w której
    magazynowane są towary Spółki została wyodrębniona na jej indywidualne potrzeby.
    Wydzielenie pewnej przestrzeni na towary Spółki zostało dokonane przede wszystkim ze
    względów organizacyjnych, praktycznych, aby możliwe było zapobieżenie sytuacji
    ewentualnego mieszania się towarów Spółki z towarami innych kontrahentów B. sp. z o.o.,
    jako że z przestrzeni magazynowej B. sp. z o.o. korzysta również bardzo wielu innych
    przedsiębiorców.
    Usługodawca Spółki w celu świadczenia usług na jej rzecz korzysta z wielu elementów
    /przestrzeni magazynu (takich jak np. drogi, ciągi komunikacyjne, układnice, przenośniki,
    doki magazynowe, regały), które wykorzystywane są również do świadczenia usług na
    rzecz kontrahentów innych niż Spółka. Spółka nie ma również możliwości decydowania o
    tym, jakie inne elementy przestrzeni/infrastruktury magazynowej (tj. inne niż przestrzeń
    do przechowywania towarów) będą wykorzystywane na potrzeby świadczenia usług na
    rzecz A.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest przyjęcie, że dla potrzeb VAT Spółka nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2
    ustawy o VAT w zw. z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia
    15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U.
    UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.), przez co usługi magazynowania oraz wsparcia
    logistycznego świadczone przez Kontrahentów/Usługodawców na rzecz Spółki nie
    podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy prowadzona działalność nie będzie skutkować powstaniem na
    terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności, o którym mowa m.in. w art.
    28b ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282
    /2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112
    /WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr
    77, str. 1 z późn. zm.), w związku z czym usługi magazynowania oraz wsparcia
    logistycznego świadczone przez Kontrahentów/Usługodawców na rzecz Spółki nie będą
    podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium Polski.
    Zgodnie z art. 28b ustawy o VAT miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia
    usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej. W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym
    miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej.
    Ustawa o VAT nie zawiera legalnej definicji stałego miejsca prowadzenia działalności.
    Definicji takiej nie zawiera również Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L z 2006 r. nr 347
    /1, dalej: Dyrektywa VAT), ani poprzednio obowiązująca Szósta Dyrektywa Rady 77/388
    /EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. L z 1977 r. nr 145/1,
    dalej: VI Dyrektywa). Pojęcie to zostało jednak zdefiniowane w rozporządzeniu
    wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. do dyrektywy 2006/112/WE
    z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (dalej: Rozporządzenie, Rozporządzenie Wykonawcze), którego przepisy są bezpośrednio

    stosowane we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej, zatem nie muszą
    być transponowane do prawa krajowego.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, w celu stosowania art. 44
    Dyrektywy VAT, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć jako
    każde miejsce, inne niż miejsce, w którym podatnik ma siedzibę, (...) które charakteryzuje
    się wystarczającą stałością i odpowiednią strukturą w zakresie personelu i zaplecza
    technicznego, aby umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie na własny użytek usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Jednocześnie, ustęp drugi tego samego przepisu stanowi, że na użytek m.in. art. 192a
    Dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza
    dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje. W myśl
    natomiast art. 53 Rozporządzenia na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy 2006/112
    /WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się
    wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie
    dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy. Regulacje te mają
    znaczenie dla określenia podmiotu zobowiązanego do rozliczania podatku VAT.
    W kwestii stałego miejsca prowadzenia działalności swój głos podniósł Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Definicja ukształtowana na podstawie jego
    orzecznictwa jest co do zasady zbieżna z definicją zawartą w rozporządzeniu.
    Przykładowo, w wyroku z dnia 4 lipca 1985 w sprawie Gunter Berkholz v. Finanzamt
    Hamburg-Mitte-Altstadt (sygn. akt C-168/84), TSUE stwierdził:
    „(...) Artykuł 9 (1) dyrektywy w zakresie miejsca powstania obowiązku podatkowego należy
    interpretować w taki sposób, aby zamontowanie urządzeń do prowadzenia działalności
    gospodarczej, np. automatów do gier, na pokładzie statku kursującego po wodach
    oceanicznych poza terytorium kraju, mogło być potraktowane jako stałe miejsce
    prowadzenia działalności w rozumieniu tego przepisu jedynie w przypadku, gdy w miejscu
    tym znajduje się na stałe zarówno personel tak i urządzenia techniczne niezbędne do
    świadczenia tych usług oraz gdy nie ma podstaw do uznania, że usługi te zostały
    wykonane w miejscu siedziby usługodawcy.”
    Analogicznie w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. Planzer Luxemburg Sarl v.
    Bundeszentralamt fur Steuren (sygn. akt C-73/06) stwierdzono, że istnieje uzasadniona
    konieczność stałej obecności środków rzeczowych i personelu utrzymywanych w
    minimalnych rozmiarach niezbędnych do świadczenia usług:
    „(...) zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego
    przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów
    ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa
    minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
    punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie
    danych usług w sposób niezależny.”
    Na podstawie powyższych wyroków należy stwierdzić, iż pod pojęciem stałego miejsca
    prowadzenia działalności rozumie się miejsce charakteryzujące się minimalną trwałością
    poprzez zgromadzenie zarówno stałych zasobów ludzkich, jak i technicznych, które są
    niezbędne do świadczenia określonych usług lub dostawy określonych towarów. Istotne
    przy tym jest, aby ten stały charakter oraz infrastruktura personalna i techniczna
    zapewniły danemu podmiotowi świadczenie usług w sposób niezależny.
    Przywołane wyroki uzasadniają, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    konieczne jest zarówno posiadanie zaplecza technicznego, personalnego oraz
    niezależności, a przesłanki te winny być spełnione w sposób kumulatywny.

    Reasumując, biorąc pod uwagę zarówno przywołane wyżej przepisy jak również
    orzecznictwo TSUE w tej materii uznać należy, że aby podmiot posiadał w danym państwie
    stałe miejsce prowadzenia działalności, muszą zostać łącznie spełnione następujące
    kryteria:
      a. kryterium stałości i niezależności prowadzonej działalności,
      b. kryterium stałej obecności zasobów ludzkich (istnienie zaplecza personalnego
        niezbędnego do prowadzenia danej działalności), oraz
      c. kryterium stałej obecności zasobów technicznych (istnienie zaplecza technicznego
        dla prowadzenia działalności, np. budynki, magazyny, czy urządzenia).
    Na obowiązek łącznego rozpatrywania powyższych warunków wskazują m.in. polskie
    organy podatkowe jak i orzecznictwo sądów administracyjnych.
    Przykładowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia
    8 maja 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.106.2024.2.RST) stwierdził:
    „(...) Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy
    uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie
    zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i
    technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i
    wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się
    stałością. (...) Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą
    stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia
    działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas
    charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb
    przemijających.”
    Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 września 2020 r. (sygn.
    akt I SA/GI 755/20) uznał, że:
    „(...) stałym miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jest dowolne miejsce inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Podkreślenia jednocześnie wymaga, iż jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny
    wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2023 r. (sygn. akt I FSK 761/19), brak własnych zasobów
    pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, jednakże dla takiej kwalifikacji konieczne jest ustalenie
    możliwości dysponowania owym zapleczem personalnym i technicznym przez podatnika
    na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt działalności Wnioskodawcy należy uznać, że
    wspomnianych kryteriów nie można uznać za spełnione. Pomimo, że Spółka korzysta z
    zasobów pracowniczych i technicznych Usługodawców, to nie wywiera na nie takiego
    wpływu, jak w przypadku posiadania własnych struktur, nad którymi sprawowałaby
    kontrolę. Ponadto, wszelkie decyzje związane z prowadzoną na terytorium Polski
    działalnością podejmowane są w Niemczech. Osoba decyzyjna w zakresie zarządzania
    polskimi operacjami również wykonuje swoje obowiązki z Niemczech. Jedyny pracownik
    zatrudniony przez Wnioskodawcę w Polsce nie jest uprawniony do podejmowania decyzji,
    a zakres jego obowiązków pracowniczych ogranicza się do kompletowania i pakowania
    przesyłek. Nie można zatem uznać, że Wnioskodawca posiada na terenie Rzeczypospolitej
    Polskiej wystarczające zaplecze personalne, które pozwalałoby na prowadzenie w Polsce
    działalności w sposób stały i niezależny.

    W odniesieniu do kryterium obecności zasobów technicznych Wnioskodawca stwierdza,
    że nie posiada na terenie Polski własnego zaplecza w postaci aktywów trwałych takich jak
    na przykład magazyny, czy nieruchomości. Korzysta jedynie z infrastruktury usługodawcy.
    Nie posiada on również nad tą infrastrukturą kontroli porównywalnej do kontroli
    właścicielskiej. Zatem uznać należy, że kryterium posiadania zaplecza technicznego
    również nie zostanie spełnione wobec Spółki.
    Biorąc pod uwagę brak występowania zasobów zarówno technicznych jak i ludzkich
    prawidłowym w ocenie Spółki jest stwierdzenie, iż warunek stałości i niezależności
    prowadzenia działalności na terytorium Polski również nie zostanie spełniony.
    Przedmiotem działalności spółki jest świadczenie usług logistycznych dla przedsiębiorców
    zajmujących się handlem detalicznym i e-commerce. Wnioskodawca na terytorium
    Niemiec dokonuje wszelkich decyzji zarządczych, które skutkują wykonywaniem w Polsce
    odpowiednich operacji faktycznych. Ponadto, zakres obowiązków jedynego zatrudnionego
    w Polsce pracownika ogranicza się jedynie do kompletacji i pakowania zamówień i nie ma
    on wpływu na podejmowane decyzje zarządcze ani nie może samodzielnie zawierać
    umów, jak również wpływać na zarządzanie polskim magazynem. Funkcje te, składające
    się na działalność gospodarczą, podejmowane są w Niemczech. Działalność w Polsce
    ogranicza się do technicznych czynności przygotowania produktu do wysyłki i jest ona w
    całości uzależniona od podjętych przez centralę decyzji. Nie można zatem mówić o
    jakiejkolwiek niezależności względem działalności Spółki na terenie Niemiec.
    Uwzględniając powyższe, w świetle przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca
    stoi na stanowisku, że zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 11
    Rozporządzenia, powołanymi orzeczeniami oraz interpretacjami, Spółka nie prowadzi na
    terytorium Polski działalności skutkującej posiadaniem stałego miejsca prowadzenia
    działalności wskazując, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej brak jest
    wystarczającego zaplecza personalnego oraz technicznego niezbędnego do prowadzenia
    działalności gospodarczej, a prowadzona w Polsce działalność charakteryzuje się brakiem
    niezależności względem centrali mającej siedzibę w Niemczech. Posiadanie stałego
    miejsca prowadzenia działalności musi cechować się wystarczającą stałością,
    zorganizowaniem oraz odpowiednią strukturą zasobów, które są faktycznie kontrolowane
    i wykorzystywane przez podmiot prowadzący działalność. Samo posiadanie dostępu do
    zasobów technicznych lub personalnych należących do podmiotów trzecich (w przypadku
    Wnioskodawcy do Usługodawców) nie spełnia w ocenie Wnioskodawcy kryteriów, jeśli
    brak jest niezależności i rzeczywistego władztwa nad tymi zasobami, co wynika z
    powołanych przepisów prawa, orzeczeń sądów administracyjnych oraz interpretacji
    organów podatkowych. Z tego względu Wnioskodawca uważa, że nie posiada w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z treścią art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT.
    Co do zasady zatem miejsce świadczenia usług, determinuje miejsce, w którym
    usługobiorca posiada swoją siedzibę, czyli generalnie miejsce w którym wykonywane są
    funkcje naczelne zarządu przedsiębiorstwa, tj. zapadają kluczowe decyzje dotyczące
    ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, znajduje się adres zarejestrowanej siedziby
    przedsiębiorstwa, czy na przykład znajduje się miejsce posiedzeń zarządu.
    Natomiast zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone
    dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    W tym kontekście zaznaczyć należy, że usługi wsparcia logistycznego/magazynowego nie
    mieszczą się w katalogu wyjątków sformułowanych w ustawie, dla których to miejsce

    świadczenia ustala się w oparciu o inne kryteria niż wskazane powyżej, tym samym
    miejsce świadczenia analizowanych usług powinno zostać określane zgodnie z art. 28b
    ustawy o VAT (tj. miejscem świadczenia usług powinno być miejsce siedziby Spółki).
    Ustawa o VAT przewiduje natomiast szczególny sposób ustalania miejsca świadczenia w
    odniesieniu do usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez
    rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w
    hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca
    przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług
    przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i
    nadzoru budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 28e ustawy o VAT, miejscem świadczenia
    usług związanych z nieruchomościami jest miejsce położenia nieruchomości.
    Jak wywiedziono powyżej, w ocenie Spółki nie posiada ona stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że miejsce świadczenia
    usług magazynowania i wsparcia, które są świadczone na rzecz Spółki, powinno być
    określane zgodnie z regułami wynikającymi z art. 28b ustawy o VAT, wobec braku stałego
    miejsca prowadzenia działalności Spółki w Polsce, miejsce świadczenia usług opisanych w
    niniejszym wniosku położone jest poza Polską.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl
    definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast, według art. 28e ustawy:
      miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące –
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną

    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.) w art. 47
    przewiduje, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
    rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim
    lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone
    do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług
    związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi
    architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana
    nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził Rozporządzeniem Wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284, s. 1) zmianę do
    Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) – zwanego
    dalej rozporządzeniem 282/2011 – pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym
    polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia:
      do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a. każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b. każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy
        sposób zdemontować lub przenieść;
      c. każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d. każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z
    23.03.2011, str. 1, ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011:
      usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi
        i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
        usług;
      b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.

    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w
    szczególności:
      wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie
      z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
      nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011 ustęp 1 nie ma
    zastosowania do:
      przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
      nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Z godnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Należy także wskazać, że koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych
    wypracował Trybunał Sprawiedliwości UE, w wydanych orzeczeniach na podstawie
    pierwotnie obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie
    obowiązującej Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE L nr 347, str. 1 z późn. zm.). W szczególności w wyroku w sprawie C-349/96 Card
    Protection Plan Ltd., Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno być, co do
    zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa lub więcej niż
    dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle
    powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, to wszystkie te
    świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości
    dodanej.
    Aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna składać się
    ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na usługę złożoną
    składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego
    celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia
    pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu
    samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi
    zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej
    wówczas, gdy cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę
    główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w
    Niemczech i prowadzi działalność w branży logistycznej. Spółka zajmuje się kompleksową
    realizacją zamówień klientów w postaci świadczenia usług magazynowych, dostaw,
    planowania zapasów, czy zarządzania zamówieniami. Kiedy klient Spółki otrzymuje
    zamówienie od swojego klienta końcowego, Spółka otrzymuje stosowną informację,
    przygotowuje produkty przechowywane w wynajmowanych przez siebie magazynach, a
    następnie pakuje je i wysyła do klientów końcowych. Klientami Wnioskodawcy są głównie
    przedsiębiorstwa działające w branży handlu detalicznego i e-commerce. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca współpracuje z polskimi
    Kontrahentami wynajmując od nich powierzchnię magazynową. Kontrahenci Spółki, od
    których wynajmowana jest powierzchnia, świadczą jednocześnie usługi logistyczne
    polegające m.in. na przyjęciu, kontroli, przechowywaniu, przygotowywaniu do transportu,
    załadunku oraz wysyłce towarów. Prowadzona w Polsce działalność jest zdaniem
    Wnioskodawcy przedłużeniem działalności prowadzonej w Niemczech. Spółka w
    Niemczech również posiada magazyny wykorzystywane do prowadzonej działalności
    operacyjnej.

    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy dla potrzeb VAT Spółka nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, o którym mowa m.in. w art. 28b
    ust. 2 ustawy o VAT w zw. z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz.
    U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.), przez co usługi magazynowania oraz wsparcia
    logistycznego świadczone przez Kontrahentów / Usługodawców na rzecz Spółki nie
    podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i

    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - kontrola nad zapleczem personalnym i
    technicznym usługodawcy porównywalna do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy w tym miejscu przywołać orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17)
    porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno
    być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że
    owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Natomiast w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A.
    Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej
    dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia
    wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca
    siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada
    tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i
    personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi
    marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ
    na wielkość sprzedaży”.
    Należy także zwrócić uwagę na ostatni wyrok TSUE w zakresie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533
    /22 TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia

    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka A. GmbH nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie
    kompleksowej realizacji zamówień klientów w postaci świadczenia usług magazynowych,
    dostaw, planowania zapasów oraz zarządzania zamówieniami. Jak wynika z wniosku kiedy
    klient Spółki otrzymuje zamówienie od swojego klienta końcowego, Spółka otrzymuje
    stosowną informację, przygotowuje produkty przechowywane w wynajmowanych przez
    siebie magazynach, a następnie pakuje je i wysyła do klientów końcowych. Klientami
    Wnioskodawcy są głównie przedsiębiorstwa działające w branży handlu detalicznego i e-
    commerce. Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej współpracuje z
    polskimi Kontrahentami wynajmując od nich powierzchnię magazynową. Kontrahenci
    Spółki, od których wynajmowana jest powierzchnia, świadczą jednocześnie usługi
    logistyczne polegające m.in. na przyjęciu, kontroli, przechowywaniu, przygotowywaniu do
    transportu, załadunku oraz wysyłce towarów.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.
    Dodatkowo, co istotne, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Kontrahenci przy świadczeniu usług na rzecz
    Spółki wykorzystują własne zasoby ludzkie w postaci pracowników, za pomocą których
    świadczone są usługi oraz zaplecze techniczne w postaci aktywów niezbędnych do
    prawidłowego świadczenia usług na rzecz swoich klientów, w tym m.in. na rzecz Spółki.
    Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/fizycznymi oraz
    osobowymi Kontrahentów, które wykorzystują oni do świadczenia usług na rzecz Spółki.
    Spółka ma jedynie możliwość korzystania z narzędzia do zarządzania czasem, w którym
    ma możliwość weryfikacji tego, ile czasu na rzecz Spółki pracowały zasoby osobiste
    Kontrahentów. Spółka może zadecydować, czy w danym momencie potrzebuje wsparcia
    mniejszej lub większej ilości zasobów osobowych Kontrahentów, niemniej, powyższego
    nie można określić jako bezpośredniej kontroli Spółki nad zasobami osobowymi
    Kontrahentów. Ponadto Pracownicy Usługodawców nie są uprawnieni do zawierania
    umów w imieniu A. ani do wpływania na warunki umów zawieranych przez Spółkę. Z kolei
    Spółka nie ma możliwości wywierania wpływu na pracowników i zaplecze techniczne
    Usługodawców.

    Ponadto Spółka na terytorium Polski wynajmuje od Kontrahentów powierzchnię
    magazynową oraz dostarcza operatorom magazynu oprogramowanie służące zarządzaniu
    operacjami, które stanowi własność A. i do którego dostęp ma kierownictwo Spółki
    znajdujące się w Niemczech. Ponadto Spółka zatrudnia również w Polsce jednego
    pracownika, którego zadaniem jest, podobnie jak w przypadku pracowników Kontrahenta,
    kompletowanie i pakowanie przesyłek. Choć w Polsce zatrudniony jest Pracownik to nie
    może on jednak zawierać umów, czy podejmować decyzji zarządczych w imieniu Spółki,
    jak również nie ponosi odpowiedzialności za ogólne zarządzanie magazynem. Działalność
    polskich magazynów jest w 100% zależna od podejmowanych przez centralę decyzji -
    magazyny nie mogą działać samodzielnie w zakresie świadczonych na rzecz Spółki usług.
    Biorąc pod uwagę powyższy opis, nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w
    sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając
    odpowiednie zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności
    gospodarczej. Co prawda Spółka posiada na terytorium Polski pracownika oraz wynajmuje
    powierzchnię magazynową i dostarcza operatorom magazynu oprogramowanie służące
    zarządzaniu operacjami. Jednak posiadane w Polsce zaplecze personalne i techniczne nie
    tworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić samodzielną i niezależną
    działalność w sposób ciągły. Aby uznać daną lokalizację za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w
    ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia takiemu miejscu prowadzenie
    działalności gospodarczej, odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych
    potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić
    działalność gospodarczą. Natomiast w analizowanym przypadku struktura jaką Spółka
    dysponuje na terytorium Polski nie jest w stanie nabywać oraz konsumować towarów i
    usług. Mimo, że Spółka posiada zaplecze osobowe w postaci jednego pracownika oraz
    zaplecze techniczne w postaci oprogramowania komputerowego i wynajmowanego
    magazynu, to jednak nie jest w stanie prowadzić niezależnej działalności na terytorium
    Polski. Jak wynika z wniosku zadaniem pracownika Spółki jest kompletowanie i pakowanie
    przesyłek. Pracownik ten nie może zawierać umów, czy podejmować decyzji zarządczych
    w imieniu Spółki, jak również nie ponosi odpowiedzialności za ogólne zarządzanie
    magazynem. W analizowanej sprawie, wskazali Państwo jednoznacznie, że decyzje
    dotyczące operacji logistycznych związanych z magazynami usytuowanymi w Polsce są
    podejmowane przez centralę Spółki znajdującą się w Niemczech. Działalność polskich
    magazynów jest w 100% zależna od podejmowanych przez centralę decyzji - magazyny nie
    mogą działać samodzielnie w zakresie świadczonych na rzecz Spółki usług.
    Zatem, nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w
    stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając odpowiednie zaplecze
    personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej.
    Działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do
    działalności siedziby przedsiębiorstwa. Spółka wykorzystując posiadane na terytorium
    Polski zaplecze personalne i techniczne nie jest w stanie prowadzić niezależnej
    działalności gospodarczej. Tym samym, należy uznać, że działalność Spółki na terytorium
    Polski nie konstytuuje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jednocześnie w analizowanej sprawie istotny jest cytowany już powyżej wyrok TSUE C- 333
    /20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca
    prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego.
    TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Odnosząc powyższe do
    analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Kontrahenci realizują na rzecz Spółki określone
    usługi, zatem oznacza to, że zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych jak i
    technicznych Kontrahentów w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki usług
    oraz ich odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług

    które dla tego innego podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty we wniosku opis
    stanu faktycznego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że to
    samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług – tym samym zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie
    miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym
    tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22
    wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od
    zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz spółki. Jednocześnie w wyroku
    C-533/22 TSUE określił, że spółka nie może posiadać stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej tylko z tego powodu, że należy do tej samej grupy co spółka
    usługodawcy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług.
    Oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, a także mając na uwadze
    orzecznictwo TSUE należy stwierdzić, iż Spółka A. GmbH nie posiada w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia czy usługi magazynowania oraz wsparcia
    logistycznego świadczone przez Kontrahenta (tj. B. sp. z o.o.) na rzecz Spółki podlegają
    opodatkowaniu VAT w Polsce.
    Jak wynika z wniosku Spółka w ramach prowadzonej działalności na terytorium Polski
    współpracuje z Kontrahentem i nabywa usługi magazynowania i wsparcia logistycznego.
    W zakres świadczonych przez Kontrahenta usług wchodzą takie elementy jak: wynajem
    powierzchni magazynowej, dysponowanie i zarządzanie (w sensie fizycznym, nie
    decyzyjnym) wynajętą przestrzenią magazynową, przyjmowanie ładunków (towarów) i
    zarządzanie nimi, przygotowywanie ich do transportu, kontrola jakości i ich załadunek.
    Przy czym każda z ww. czynności wchodzących w zakres usługi świadczonej przez
    Kontrahenta ma dla A. jednakowo istotne znaczenie. Wszystkie czynności wchodzące w
    skład usługi tworzą pewnego rodzaju całościową usługę, która stanowi dla Spółki wartość
    dodaną. Pojedyncze czynności wykonywane przez Kontrahenta nie miałyby dla Spółki
    ekonomicznego znaczenia. W konsekwencji usługę magazynowania i wsparcia
    logistycznego świadczoną przez Kontrahenta należy uznać za usługę kompleksową. Co
    również istotne w ramach nabywanej przez Spółkę kompleksowej usługi wyłącznie część
    magazynu, w której magazynowane są towary Spółki została wyodrębniona na jej
    indywidualne potrzeby. Wydzielenie pewnej przestrzeni na towary Spółki zostało
    dokonane przede wszystkim ze względów organizacyjnych, praktycznych, aby możliwe
    było zapobieżenie sytuacji ewentualnego mieszania się towarów Spółki z towarami innych
    kontrahentów B. sp. z o.o. Spółka nie ma również możliwości decydowania o tym, jakie
    inne elementy przestrzeni/infrastruktury magazynowej (tj. inne niż przestrzeń do
    przechowywania towarów) będą wykorzystywane na potrzeby świadczenia usług na jej
    rzecz. Ponadto Spółka nie posiada nieograniczonego wstępu do magazynu w ramach
    nabywanych usług. Spółka ma dostęp jedynie do wynajmowanych przez siebie obszarów
    magazynów. Zatem mając na uwadze powyższe informacje wskazać należy, że
    kompleksowe usługi w zakresie magazynowania i wsparcia logistycznego stanowią usługi
    do których stosuje się art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się
    szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f
    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym jak wynika z
    wniosku Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i jednocześnie
    jak ustaliłem nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w analizowanej sprawie miejsce
    opodatkowania kompleksowych usług świadczonych przez Kontrahenta na rzecz Spółki
    należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o
    której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym kompleksowe usługi magazynowania i
    wsparcia logistycznego nie są opodatkowane w Polsce. Ww. kompleksowe usługi są
    opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy tj. Niemczech.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Odnośnie dokumentu (faktury) stanowiącego załącznik do wniosku wyjaśniamy, że
    zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wyczerpujący opis stanu faktycznego /
    zdarzenia przyszłego winien wynikać z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a
    nie z załączonych dokumentów. W związku z tym dokument przesłany przez Państwa nie
    był przedmiotem merytorycznej analizy.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.