Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.824.2025.2.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-05
Teza: Obowiązki płatnika w zw. ze świadczeniami wypłacanymi
/zwracanymi na rzecz Zarządzającego.
Słowa kluczowe: kontrakt-kontrakt menedżerski
obowiązek-obowiązek płatnika
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 13
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 grudnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca – X Sp. z o.o. z siedzibą w... (zwana dalej: „Wnioskodawcą” lub „Spółką”)
    KRS: ...., jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Udziały Spółki należą do Gminy Miejskiej w .... (większościowy pakiet udziałów) oraz Spółki
    Y.
    Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest odprowadzanie i oczyszczanie ścieków
    (PKD: 37.00.Z).
    W skład Zarządu Spółki wchodzą osoby fizyczne, z którymi zawarto umowę o świadczenie
    usług zarządzania – kontrakt menadżerski (zwana dalej: „Kontrakt menadżerski” lub
    „Umowa”).
    Zarządzający nie posiada statusu przedsiębiorcy, nie jest zarejestrowanym podatnikiem
    VAT. Działalność Zarządzającego ogranicza się wyłącznie do wykonywania ww. Umowy.
    Zakres obowiązków i uprawnień Zarządzającego jako członka zarządu Spółki określają
    postanowienia Umowy, postanowienia umowy Spółki, Regulaminu Zarządu, Uchwały
    organów Spółki i inne wewnętrzne dokumenty Spółki oraz przepisy powszechnie
    obowiązującego prawa, w tym przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek
    handlowych.
    Zgodnie z Kontraktem menadżerskim:
    1. Zarządzający zobowiązuje się świadczyć usługi zarządzania na warunkach określonych
      w Kodeksie spółek handlowych, umowie Spółki, aktach prawa wewnętrznego Spółki, w
      innych przepisach powszechnie obowiązującego prawa oraz w kontrakcie
      menadżerskim.
    2. Zarządzający zobowiązuje się do świadczenia usług zarządzania w czasie oraz w
      sposób zapewniający należytą realizację wszystkich obowiązków wynikających z
      Umowy.
    3. Zarządzający oświadcza, że dysponuje wiedzą, doświadczeniem i kwalifikacjami
      niezbędnymi do należytego wykonywania Umowy i nie istnieją żadne przeszkody
      prawne i faktyczne uniemożliwiające lub utrudniające mu wykonywanie obowiązków
      przewidzianych w Umowie.
    4. Przy świadczeniu usług zarządzania Zarządzający zobowiązany jest wykorzystywać
      swoje umiejętności oraz doświadczenie dla spraw i interesów Spółki.
    5. Zarządzający zobowiązuje się do takiego prowadzenia własnych i realizacji innych niż
      określone Umową zobowiązań, by nie kolidowały one z należytym i starannym
      wykonywaniem Umowy.
    Jak stanowi § 2 Kontraktu menadżerskiego określający czas i miejsce wykonywania
    Umowy:
    1. Zarządzający zobowiązany jest do świadczenia usług zarządzania w czasie oraz w
      sposób zapewniający należytą realizację wszystkich obowiązków wynikających z
      Umowy.

    2. Zarządzający będzie wykonywał obowiązki wynikające z Umowy w siedzibie Spółki, a
      także w każdym innym miejscu, w którym Spółka prowadzi działalność lub swoje
      interesy, również po godzinie 15:00 w miejscu zamieszkania Zarządzającego, oraz w
      zależności od potrzeb Spółki, w innych miejscach na terytorium Rzeczpospolitej
      Polskiej i poza jej granicami, przy czym świadczenie usług zarządzania poza siedzibą
      Spółki nie może zakłócać jej płynnego funkcjonowania.
    3. Do obowiązków Zarządzającego należy także odbywanie podróży związanych z
      wykonywaniem funkcji na zasadach określonych w Umowie.
    4. Świadczenie usług poza siedzibą Spółki, w innym miejscu niż określonym w ust. 2 oraz
      z innych przyczyn (ponoszenie kosztów szkoleń, konferencji, spotkań branżowych itp.,
      związanych z pełnioną funkcją w Zarządzie Spółki, w ramach limitu rocznego
      określonego uchwałą Zgromadzenia Wspólników Spółki) wymaga wcześniejszego
      poinformowania Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki o tym fakcie za
      pośrednictwem poczty elektronicznej lub w formie pisemnej, a w przypadku
      niemożności poinformowania Przewodniczącego - wymaga wcześniejszego
      poinformowania Zastępcy Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki w takiej samej
      formie.
    5. Zarządzający ma prawo do przerwy w świadczeniu usług w wymiarze 26 dni roboczych
      w ciągu roku kalendarzowego (niezależnie od sobót oraz dni ustawowo wolnych od
      pracy), z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Termin przerwy w świadczeniu usług
      wymaga wcześniejszego poinformowania Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki o
      tym fakcie za pośrednictwem poczty elektronicznej lub w formie pisemnej, a w
      przypadku niemożności poinformowania Przewodniczącego - wymaga wcześniejszego
      pisemnego poinformowania Zastępcy Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki w tej
      samej formie, i nie może zakłócić prawidłowego działania Spółki. W przypadku ustania
      obowiązywania Umowy lub w przypadku zawarcia Umowy w trakcie roku
      kalendarzowego Zarządzającemu przysługuje prawo do przerwy w danym roku
      kalendarzowym w wymiarze proporcjonalnym z zaokrągleniem do pełnego dnia.
    6. Niewykorzystane w danym roku kalendarzowym dni przerwy w świadczeniu usług z
      zachowaniem prawa do wynagrodzenia mogą zostać wykorzystane w następnym roku
      w wymiarze nie wyższym niż 13 dni. Jeżeli Zarządzający nie wykorzysta przysługującej
      przerwy w przypadku ustania obowiązywania Umowy, na Spółce nie będzie ciążyć
      jakiekolwiek zobowiązanie do zapłaty równowartości nie wykorzystanej przerwy. W
      przypadku zawarcia kolejnej Umowy, bezpośrednio po ustaniu obowiązywania
      poprzedniej Umowy, niewykorzystane przerwy w świadczeniu usług z zachowaniem
      prawa do wynagrodzenia, wynikające z uprzedniej Umowy, mogą zostać wykorzystane
      w ramach obowiązywania kolejnej Umowy.
    7. Na umotywowany wniosek Zarządzający może skorzystać z przerwy w świadczeniu
      usług bez zachowania prawa do wynagrodzenia. Termin przerwy, o której mowa w
      zdaniu 1, wymaga wcześniejszego uzgodnienia z Przewodniczącym Rady Nadzorczej
      Spółki za pośrednictwem poczty elektronicznej lub w formie pisemnej, a w przypadku
      niemożności uzgodnienia z Przewodniczącym – wymaga wcześniejszego pisemnego
      uzgodnienia z Zastępcą Przewodniczącego w tej samej formie, i nie może zakłócić
      prawidłowego działania Spółki.
    8. Przerwa w świadczeniu usług spowodowana chorobą, za którą Zarządzający otrzymuje
      zasiłek chorobowy nie stanowi naruszenia Umowy oraz nie umniejsza wymiaru 26 dni
      roboczych w ciągu roku. Za okres pobierania zasiłku chorobowego wynagrodzenie
      podstawowe miesięczne nie jest należne.
    9. Informacja o ilości dni przerwy w danym miesiącu kalendarzowym stanowi załącznik
      do rachunku Zarządzającego przedkładanego Spółce. Z informacji powinno wynikać,
      czy przerwa w świadczeniu usług była odpłatna, czy nieodpłatna.

    10. W przypadku świadczenia usługi zarządzania w miejscu innym niż siedziba Spółki,
      celem zachowania wymogów bezpieczeństwa, Zarządzający zobowiązany jest do
      używania i korzystania z przedmiotów i urządzeń udostępnionych Zarządzającemu w
      celu świadczenia usługi zarządzania, w szczególności przenośnego komputera
      osobistego z bezprzewodowym dostępem do sieci Internet, środków łączności, w tym
      telefonu komórkowego, spełniających wymagane przez Spółkę wymogi
      bezpieczeństwa, w szczególności co do gromadzenia i przesyłania danych.
    11. Świadczenie usługi zarządzania poza siedzibą Spółki z wykorzystaniem urządzeń
      technicznych i zasobów innych niż wymienione w ust. 10 jest dopuszczalne, o ile
      zostaną one uprzednio sprawdzone przez Spółkę pod względem spełniania wymogów
      bezpieczeństwa, w szczególności co do gromadzenia i przesyłania danych.
    Obowiązki Zarządzającego ujęte w § 3 Kontraktu menadżerskiego:
    1. Zarządzający przy wykonywaniu swoich obowiązków powinien dołożyć należytej
      staranności wynikającej z zawodowego charakteru swojej działalności zgodnie z
      przepisami Kodeksu spółek handlowych, Kodeksu cywilnego, ustawy o rachunkowości,
      umowy Spółki, regulaminu Zarządu oraz innymi aktami prawa wewnętrznego Spółki i
      przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
    2. Zarządzający jest obowiązany współdziałać z innymi Członkami Zarządu i organami
      Spółki na zasadach określonych w aktach, o których mowa w ust. 1, zmierzając do
      zachowania harmonijnej współpracy i osiągnięcia konsensusu w zgodzie z interesami
      Spółki.
    3. Do obowiązków Zarządzającego należy w szczególności:
    1) prowadzenie spraw Spółki zgodnie z wewnętrznym podziałem kompetencji między
      poszczególnych członków Zarządu poprzez efektywne zarządzanie jej majątkiem i
      zasobami ludzkimi, z należytą starannością uwzględniającą zawodowy charakter
      świadczonych usług zarządzania, a także interesy Spółki;
    2) reprezentowanie Spółki na zewnątrz jako członek organu zarządzającego, zgodnie z
      zasadami reprezentacji;
    3) przestrzeganie zasad ładu korporacyjnego ustalonego w Spółce przez Zgromadzenie
      Wspólników Spółki;
    4) uzyskanie, przed dokonaniem czynności prawnej, zgody organów Spółki, jeżeli zgoda
      ta jest wymagana przepisami prawa lub umową Spółki;
    5) realizowanie celów zarządczych wynikających z uchwał organów Spółki;
    6) budowanie i umacnianie pozytywnego wizerunku Spółki na zewnątrz oraz dbanie o
      dobre imię Spółki;
    7) protokolarne przekazanie przewodniczącemu Rady Nadzorczej lub upoważnionej
      przez niego osobie po rozwiązaniu lub wygaśnięciu Umowy spraw Spółki,
      dokumentów, korespondencji, informacji wraz z nośnikami informacji oraz urządzeń
      technicznych i zasobów stanowiących mienie Spółki, chyba że bezpośrednio po
      rozwiązaniu Umowy z Zarządzającym zawarto kolejną umowę o świadczenie usług
      zarządzania.
    4. Ponadto, Zarządzający jest zobowiązany:
    1) w terminach wskazanych przez Spółkę poddać się badaniom lekarskim wchodzącym w
      zakres profilaktycznej opieki medycznej,
    2) w terminach wskazanych przez Spółkę odbywać szkolenia BHP według zasad
      obowiązujących w Spółce,
    3) stosować wymagane środki ochrony indywidualnej.

    Zarządzający w okresie pełnienia funkcji ma obowiązek poinformować Radę Nadzorczą
    Spółki z co najmniej 14-dniowym wyprzedzeniem o planowanym objęciu funkcji w
    organach innej spółki handlowej. Zarządzający ma obowiązek informować Radę
    Nadzorczą Spółki o nabyciu udziałów albo akcji w innej spółce, o której mowa w ust. 1, z co
    najmniej 14-dniowym wyprzedzeniem przed dokonaniem tej czynności. Zarządzający nie
    będzie pobierał wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji członka organu w podmiotach
    zależnych od Spółki w ramach grupy kapitałowej w rozumieniu art. 4 pkt 14 ustawy z dnia
    16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Zarządzający nie będzie
    podejmował innej działalności, jeżeli jest ona zabroniona na podstawie innych
    bezwzględnie obowiązujących przepisów.
    Zarządzający ma prawo do korzystania ze służbowej karty płatniczej w celu pokrycia
    kosztów i wydatków, na zasadach określonych w Kontrakcie menadżerskim. Zarządzający
    ma prawo do korzystania z urządzeń technicznych i zasobów stanowiących mienie Spółki
    niezbędnych do wykonywania funkcji, tj.:
    1) postawionego do jego dyspozycji pomieszczenia biurowego wraz z wyposażeniem;
    2) współkorzystania z pomieszczeń i urządzeń wspólnych;
    3) telefonów – stacjonarnego i komórkowego oraz internetu;
    4) komputera przenośnego wraz z oprogramowaniem i niezbędnym dodatkowym
      wyposażeniem;
    5) całej infrastruktury informatycznej i oprogramowań Spółki;
    6) literatury i prasy branżowej,
    7) samochodów służbowych do celów służbowych.
    Zarządzający zobowiązany jest do zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa Spółki. Przez
    tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne,
    organizacyjne Spółki lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako
    całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane
    osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla
    takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął,
    przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
    Zarządzający zobowiązuje się także posługiwać wszelkimi innymi informacjami
    uzyskanymi w trakcie pełnienia swej funkcji wyłącznie w celu należytego wykonywania
    swoich obowiązków i powstrzymać się od przekazywania ich osobom trzecim.
    Zgodnie z § 11 Kontraktu menadżerskiego, regulującego odpowiedzialność
    Zarządzającego:
    1. Zarządzający ponosi odpowiedzialność wobec Spółki za szkody wyrządzone Spółce
      własnym działaniem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym, w
      szczególności zgodnie z Kodeksem spółek handlowych oraz Kodeksem cywilnym do
      wartości określonej Umową.
    2. Zarządzający nie ponosi odpowiedzialności za szkody wyrządzone osobom trzecim w
      związku z wykonywaniem funkcji, chyba że odpowiedzialność wynika z bezwzględnie
      obowiązujących przepisów prawa. Spółka może w drodze regresu dochodzić od
      Zarządzającego wypłaconego odszkodowania do kwoty określonej w ust. 1.
    3. Spółka obejmie Zarządzającego ubezpieczeniem typu ... za szkody wyrządzone Spółce
      oraz osobom trzecim.
    Są to jedyne postanowienia umowne (wraz z § 14 dot. postanowień końcowych Umowy)
    odnoszące się wprost do zagadnienia odpowiedzialności Zarządzającego. Zatem zasady
    odpowiedzialności Zarządzającego wobec osób trzecich reguluje Umowa poprzez
    odesłanie do przepisów Kodeksu cywilnego i Kodeksu spółek handlowych. Zgodnie

    bowiem z postanowieniami końcowymi Umowy w sprawach nieuregulowanych mają
    zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu spółek handlowych, a także inne
    przepisy powszechnie obowiązujące.
    Zarządzający (Członkowie Zarządu) na mocy art. 293 § 1 Kodeks spółek handlowych
    ponoszą odpowiedzialność cywilnoprawną wobec Spółki za szkodę wyrządzoną
    działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami umowy(
    statutu) spółki. Odpowiedzialność ta ma charakter odszkodowawczej odpowiedzialności
    ex contractu, tj. oparta jest na istniejącej między spółką a członkiem jej organu więzi
    zobowiązaniowej, której naruszenie skutkuje odpowiedzialnością odszkodowawczą (wyrok
    SN z 24 września 2008 r. sygn. akt II CSK 118/08). Członek zarządu ponosi ją wyłącznie
    wobec spółki. Wskutek tego w przypadku wadliwego działania lub zaniechania Członka
    zarządu będzie szkoda wyrządzona przez Spółkę osobie trzeciej, roszczenia te osoba
    skieruje wobec Spółki, a nie wobec Jej organu.
    W myśl przywołanych postanowień Kodeksu spółek handlowych oraz Kodeksu cywilnego,
    mających zastosowanie do Umowy wynika, iż Członek zarządu nie będzie ponosił
    odpowiedzialności wobec osób trzecich.
    Wszelką odpowiedzialność za działania Członka zarządu będzie ponosiła Spółka. Z tytułu
    świadczenia usług zarządzania oraz wykonywania innych zobowiązań wynikających z
    Umowy, w tym z tytułu przeniesienia praw autorskich, Zarządzający będzie miał prawo do
    wynagrodzenia całkowitego, które składa się z części stałej, stanowiącej wynagrodzenie
    miesięczne podstawowe oraz części zmiennej stanowiącej wynagrodzenie uzupełniające
    za rok obrotowy Spółki.
    Wysokość wynagrodzenia stałego określona została kwotowo. Część zmienna
    wynagrodzenia uzależniona jest od poziomu realizacji celów zarządczych i wynosi 50%
    wynagrodzenia podstawowego Zarządzającego w poprzednim roku obrotowym, dla
    którego dokonywane jest obliczenie wysokości przysługującej części zmiennej
    wynagrodzenia (pod warunkiem realizacji celów zarządczych w 100%).
    W przypadku przerwy w świadczeniu usług, za które Zarządzającemu nie przysługuje
    wynagrodzenie zgodnie z postanowieniami Umowy, część stałą wynagrodzenia dzieli się
    przez 30 (przyjmuje się, że każdy miesiąc ma 30 dni) i otrzymaną kwotę mnoży się przez
    liczbę dni niewykonywania pracy. Tak obliczoną kwotę wynagrodzenia odejmuje się od
    wynagrodzenia przysługującego za cały miesiąc.
    Jeżeli absencja spowodowana jest chorobą, liczbę dni niewykonywania pracy ustala się
    zgodnie z danymi zawartymi w zwolnieniu lekarskim. Jeżeli absencja spowodowana jest
    inną przyczyną, liczbę dni niewykonywania pracy ustala się na podstawie wniosku
    Zarządzającego zatwierdzonego przez Radę Nadzorczą.
    Część stała wynagrodzenia wypłacana będzie przez Spółkę z dołu po zakończeniu miesiąca
    kalendarzowego w terminie 7 dni kalendarzowych od doręczenia Spółce prawidłowo
    wystawionego rachunku, wraz z informacją o ilości dni przerwy w danym miesiącu
    kalendarzowym, przelewem na rachunek bankowy wskazany przez Zarządzającego.
    Cele zarządcze, ich wagi oraz kryteria ich realizacji i rozliczenia wynikają z uchwały
    Zgromadzenia Wspólników Spółki.
    Część zmienna wynagrodzenia przysługuje pod warunkiem realizacji przez Zarządzającego
    celów zarządczych, po zatwierdzeniu sprawozdania Zarządu z działalności Spółki oraz
    sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy i udzieleniu Zarządzającemu
    absolutorium z wykonania przez niego obowiązków członka Zarządu przez Zgromadzenie
    Wspólników Spółki.
    Zarządzający przedkłada Radzie Nadzorczej Spółki sprawozdanie z wykonania celów
    zarządczych. Rada Nadzorcza Spółki opiniuje sprawozdanie i przedkłada sprawozdanie
    wraz z opinią Zgromadzeniu Wspólników Spółki. Zgromadzenie Wspólników Spółki
    podejmuje uchwałę w sprawie wykonania celów zarządczych i ustalenia wysokości

    należnej części zmiennej wynagrodzenia. Część zmienna wynagrodzenia powinna zostać
    ustalona i wypłacona najpóźniej w terminie 30 dni od dnia odbycia Zwyczajnego
    Zgromadzenia Wspólników Spółki. W przypadku ustania pełnienia funkcji przez
    Zarządzającego w trakcie roku, pod warunkiem, że Zarządzający spełnił przesłanki
    wynikające z celów zarządczych, część zmienna wynagrodzenia jest należna
    proporcjonalnie do długości pełnienia funkcji w danym roku. W przypadku, gdy umowa
    została rozwiązana z przyczyn uzasadniających odmowę wypłaty odprawy, część zmienna
    wynagrodzenia jest nienależna. W przypadku, gdy Zarządzający nabędzie prawo do części
    zmiennej wynagrodzenia po zakończeniu obowiązywania Umowy, Spółka jest
    zobowiązana udzielić Zarządzającemu wszelkiej pomocy, w tym udostępnić dokumenty
    mające na celu realizację obowiązku przedłożenia sprawozdania z wykonania celów
    zarządczych.
    Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne oraz zdrowotne z tytułu wypłaty
    wynagrodzenia miesięcznego podstawowego oraz innych świadczeń wypłacanych
    Zarządzającemu na podstawie Umowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest Spółka.
    Zarządzający składa jednocześnie, wraz z podpisem na Umowie, wniosek o objęcie go
    dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym.
    Płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych jest Spółka zgodnie z
    obowiązującymi przepisami.
    Jeżeli w wyniku wykonywania Umowy, Zarządzający stworzy utwór w rozumieniu ustawy z
    dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Zarządzający przenosi na
    Spółkę w całości autorskie prawa majątkowe do danego Utworu, z chwilą przyjęcia go
    przez Spółkę, na określonych w Umowie polach eksploatacji. Nabycie Utworu przez Spółkę
    następuje z chwilą przyjęcia Utworu. Przyjęcie Utworu następuje w chwili, gdy Utwór może
    być wykorzystany, zgodnie z jego przeznaczeniem, przez Spółkę w celu jej działalności.
    Jeżeli Spółka nie zawiadomi Zarządzającego w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia
    Utworu o jego nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych zmian w
    wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że Utwór został przyjęty bez
    zastrzeżeń.
    Zarządzający niniejszym zezwala Spółce na dokonywanie wszelkich zmian i przeróbek
    Utworu, w tym również na wykorzystanie go w części lub całości oraz łączenie z innymi
    utworami. Zarządzający niniejszym zezwala Spółce na wykonywanie zależnego prawa
    autorskiego do Utworu oraz na zezwalanie na wykonywanie zależnego prawa autorskiego
    do Utworu. Zarządzający niniejszym zobowiązuje się do niewykonywania autorskich praw
    osobistych do Utworu, w szczególności nie będzie żądał oznaczenia Utworu swoim
    nazwiskiem lub pseudonimem. Przejście autorskich praw majątkowych powoduje
    przejście na Spółkę własności egzemplarza lub nośnika Utworu. W razie dokonania
    wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w wyniku wykonywania przez
    Zarządzającego Umowy, prawa do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa
    ochronnego na wzór przemysłowy, jak również prawo z rejestracji wzoru przemysłowego
    przysługuje Spółce. Wynagrodzenie całkowite należne Zarządzającemu obejmuje
    wynagrodzenie za przeniesienie praw własności egzemplarza lub nośnika Utworu i
    autorskich praw majątkowych do Utworu na wszelkich polach eksploatacji, udzielenie
    wszelkich zezwoleń i upoważnień w zakresie określonym w niniejszej Umowie oraz
    korzystanie przez Spółkę z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego
    stworzonego przez Zarządzającego. Odmienne uregulowanie w tym zakresie musi być
    rezultatem zgodnej woli Stron wyrażonej w drodze odrębnego od Umowy porozumienia w
    formie pisemnej pod rygorem nieważności.
    Zarządzający zobowiązany jest powstrzymać się od zajmowania się działalnością
    konkurencyjną w czasie trwania Umowy. Za działalność konkurencyjną uważa się każdą
    działalność na terenie powiatu głogowskiego, niezależnie od formy prawnej, która wchodzi
    nawet pośrednio w zakres profilu działalności Spółki lub utworzonych z jej udziałem
    podmiotów, jeżeli prowadzenie działalności konkurencyjnej (w tym przedsiębiorstwa

    konkurencyjnego) może wpłynąć na poziom sprzedaży, sytuację rynkową, wyniki
    ekonomiczne Spółki lub takich podmiotów. Zarządzający, o ile będzie pełnił swoją funkcję
    przez co najmniej trzy miesiące zobowiązuje się, iż w okresie trzech miesięcy po ustaniu
    pełnienia przez niego funkcji nie będzie prowadził działalności konkurencyjnej wobec
    Spółki. Zarządzającemu przysługuje przez okres trwania zakazu konkurencji
    odszkodowanie za każdy miesiąc w wysokości 100% wynagrodzenia miesięcznego
    podstawowego, otrzymanego przez Zarządzającego przed ustaniem pełnienia funkcji,
    płatne do 14 dnia następnego miesiąca.
    Warunkiem dokonania przez Spółkę wypłaty odszkodowania za dany miesiąc jest pisemne
    oświadczenie Zarządzającego o przestrzeganiu zakazu konkurencji po ustaniu funkcji
    składane Spółce na piśmie, w terminie do 5 (piątego) dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, za które odszkodowanie jest należne. W razie niewykonania lub nienależytego
    wykonania przez Zarządzającego zakazu konkurencji po ustaniu pełnienia funkcji,
    Zarządzający jest zobowiązany do zapłaty kary umownej na rzecz Spółki. Zarządzający
    zapłaci na rzecz Spółki karę umowną, w terminie 14 (czternastu) dni od dnia otrzymania
    przez Zarządzającego wezwania Spółki, na wskazany przez Spółkę rachunek bankowy.
    Spółka jest uprawniona do dochodzenia odszkodowania przewyższającego wysokość kary
    umownej na zasadach ogólnych określonych w przepisach Kodeksu cywilnego. Umowa
    może być rozwiązana w każdym czasie na mocy porozumienia Stron. Porozumienie musi
    być zawarte, na piśmie pod rygorem nieważności, określać termin rozwiązania Umowy w
    tym zakresie. W takim przypadku prawo do odszkodowania, wygasa z dniem rozwiązania
    Umowy w tym zakresie. Umowa może być także rozwiązana w każdym czasie za
    wypowiedzeniem złożonym przez Spółkę w formie pisemnej, ze skutkiem
    natychmiastowym, w przypadku naruszenia przez Zarządzającego zakazu konkurencji po
    ustaniu funkcji w postaci podjęcia się działalności konkurencyjnej. W takim przypadku
    prawo do odszkodowania wygasa z dniem doręczenia Zarządzającemu oświadczenia o
    rozwiązaniu Umowy. W razie ustania zakazu konkurencji, a także w razie rozwiązania
    Umowy w tym przedmiocie, miesięczna rata odszkodowania, przysługująca za ten miesiąc
    ulega zmniejszeniu do kwoty wynikającej z podzielenia kwoty miesięcznej raty przez 30
    (trzydzieści) dni i pomnożenia jej przez liczbę dni, w których zakaz konkurencji po ustaniu
    funkcji obowiązywał w tym miesiącu.
    Do obowiązków Spółki należy:
    1) terminowa zapłata wynagrodzenia Zarządzającemu;
    2) udostępnienie Zarządzającemu wszelkich dokumentów Spółki niezbędnych do
      wykonywania Umowy;
    3) współdziałanie z Zarządzającym w ramach swoich kompetencji w celu umożliwienia
      realizacji zaakceptowanych planów i celów zarządczych;
    4) zapewnienie możliwości korzystania z zasobów ludzkich (pracowników i innych osób
      współpracujących);
    5) zapewnienie prawa do korzystania z urządzeń technicznych i zasobów stanowiących
      mienie Spółki;
    6) zwrot miesięcznych kosztów używania samochodu prywatnego w celach służbowych
      do jazd lokalnych, z limitem 300 kilometrów miesięcznie, na zasadach analogicznych
      jak w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie
      warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów
      służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących
      własnością pracodawcy – Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.);
    7) ponoszenie kosztów niezbędnych do wykonywania Umowy poza siedzibą Spółki i
      udziału w szkoleniach oraz konferencjach, o których mowa w pkt 8, takich jak: koszty
      podróży (środki transportu publicznego – według ceny biletu, samochód będący w
      użytkowaniu Zarządzającego – stawka za 1 kilometr obowiązująca w przepisach

      dotyczących podróży służbowych, środek transportu zapewniony przez Spółkę) i
      zakwaterowania;
    8) ponoszenie kosztów szkoleń, konferencji, spotkań branżowych itp., związanych z
      pełnioną funkcją w Zarządzie Spółki;
    9) pokrycie kosztów:
    a) badań lekarskich Zarządzającego wchodzących w zakres profilaktycznej opieki
      medycznej,
    b) szkoleń BHP Zarządzającego według zasad obowiązujących w Spółce,
    c) związanych z wyposażeniem Zarządzającego w środki ochrony indywidualnej, zgodnie
      z przepisami BHP;
    10) zwrot wydatków poniesionych przez Zarządzającego, a niezbędnych do należytego
      świadczenia usług zarządzania, po ich należytym udokumentowaniu i zaakceptowaniu
      przez Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki.
    Umowa została zawarta na czas pełnienia przez Zarządzającego funkcji, do czasu
    wygaśnięcia mandatu. Mandat wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników,
    zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia
    funkcji, tj. za rok 2025. Mandat Zarządzającego wygasa również wskutek śmierci,
    rezygnacji albo odwołania ze składu zarządu.
    Powyższe przyczyny skutkują rozwiązaniem Umowy z ostatnim dniem pełnienia funkcji
    bez konieczności dokonywania dodatkowych czynności. Umowa może być rozwiązana w
    każdym czasie w drodze porozumienia Stron. Każda ze Stron ma prawo wypowiedzenia
    Umowy z zachowaniem 3-miesięcznego wypowiedzenia. Termin wypowiedzenia upływa z
    końcem miesiąca kalendarzowego.
    Spółka może rozwiązać Umowę ze skutkiem natychmiastowym w przypadku:
    1) dopuszczenia się przez Zarządzającego rażącego naruszenia prawa związanego z
      wykonywaniem funkcji lub rażącego naruszenia umowy Spółki;
    2) dopuszczenia się przez Zarządzającego rażącego naruszenia postanowień Umowy;
    3) popełnienia przez Zarządzającego przestępstwa stwierdzonego prawomocnym
      wyrokiem uniemożliwiającego mu dalsze pełnienie funkcji zgodnie z przepisami
      Kodeksu spółek handlowych.
    Oświadczenia Stron określone w tym zakresie wymagają formy pisemnej pod rygorem
    nieważności. W przypadku rozwiązania Umowy Zarządzający jest zobowiązany do
    przekazania obowiązków innym Członkom Zarządu. W przypadku zmiany funkcji pełnionej
    przez Zarządzającego w składzie Zarządu w trakcie trwania mandatu lub w zmianie
    parametrów Spółki, powodujących możliwość zmiany wynagrodzenia ustalonego dla
    Zarządzającego, strony zobowiązują się do zawarcia aneksu celem dostosowania treści
    Umowy do nowej funkcji Zarządzającego.
    W razie rozwiązania lub wypowiedzenia Umowy przez Spółkę z innych przyczyn niż
    naruszenie przez Zarządzającego podstawowych obowiązków wynikających z Umowy,
    Zarządzającemu przysługuje odprawa w wysokości 3-krotności części stałej
    wynagrodzenia pod warunkiem pełnienia przez Zarządzającego funkcji przez okres co
    najmniej 12 miesięcy przed rozwiązaniem Umowy. Za naruszenie podstawowych
    obowiązków wynikających z Umowy uważa się zaistnienie przyczyn uzasadniających
    rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia. Odprawa nie przysługuje w przypadku zmiany
    funkcji pełnionej przez Zarządzającego w składzie Zarządu albo powołania Zarządzającego
    na kolejną kadencję Zarządu, rozwiązania Umowy wskutek śmierci, lub rezygnacji
    Zarządzającego.
    Zgodnie z postanowieniami końcowymi (§ 14), Umowa z chwilą jej zawarcia zastępuje
    wszelkie uprzednie uzgodnienia między Stronami w zakresie zasad wynagradzania.

    Zmiana treści Umowy wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. W
    zakresie nieuregulowanym Umową mają zastosowanie obowiązujące przepisy prawa, w
    tym w szczególności Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu spółek handlowych. Wszelkie spory
    powstałe przy wykonywaniu Umowy będą rozstrzygane w pierwszej kolejności
    polubownie. W przypadku, gdy polubowne rozwiązanie sporu nie dojdzie do skutku, spór
    rozstrzygany będzie przez sąd powszechny właściwy miejscowo dla siedziby Spółki.
    Zarządzający jest osobą fizyczną, która posiada miejsce zamieszkania na terytorium
    Polski. Nie jest zarejestrowany jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w
    CEIDG (jednoosobowo lub uczestnicząc w spółce). Nie dokonał również rejestracji jako
    czynny albo zwolniony podatnik podatku od towarów i usług. Zarządzający nie wykonuje
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wymienionych w
    art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. z 2025 r.
    poz. 775). Zarządzający nie planuje podejmowania innej aktywności zawodowej i
    gospodarczej niż ta opisana powyżej.
    W chwili obecnej Kontrakt menadżerski obowiązuje i w związku z faktem, iż
    Wnioskodawca pełni funkcję członka zarządu na jego podstawie, a jednocześnie nie
    przewiduje jego wcześniejszego rozwiązania, niniejszym wnioskiem objęty jest zarówno
    zaistniały stan faktyczny, jak i zdarzenia przyszłe.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Wniosek dotyczy obecnego roku podatkowego 2025 oraz przyszłych okresów
    podatkowych, w których będą realizowane analogiczne świadczenia wynikające z umów o
    zarządzanie.
    Charakter szkoleń
    Szkolenia, o których mowa we wniosku, mają na celu zdobycie lub pogłębieniem wiedzy i
    umiejętności potrzebnych do zarządzania Spółką, wykonywania funkcji zarządczej oraz
    wypełniania obowiązków Członka Zarządu, określonych Kontraktem Menedżerskim.
    Związek szkoleń z pełnioną funkcją
    Szkolenia są bezpośrednio związane z zakresem świadczonych usług zarządzania oraz
    obowiązkami wynikającymi z pełnienia funkcji w zarządzie Spółki. Zakres tematyczny
    szkoleń odpowiada czynnościom wykonywanym na rzecz Spółki.
    Obowiązek uczestnictwa w szkoleniach
    Zarządzający, zgodnie z postanowieniami Umowy o zarządzanie, są zobowiązani do
    obowiązkowego uczestnictwa w szkoleniach, jeżeli:
    · ich tematyka pozostaje w związku z zakresem świadczonych usług zarządzania,
    · szkolenia te wynikają z decyzji Spółki jako niezbędne dla prawidłowego wykonywania
      funkcji.
    Wyjaśnienie pojęcia „pokrywane przez Spółkę koszty szkoleń”
    Przez koszty te należy rozumieć:
      opłaty za udział Zarządzającego w szkoleniu (czesne, opłata za szkolenie),
      koszty materiałów szkoleniowych.
    Spółka ponosi te koszty zgodnie z Umową o zarządzanie – jest to świadczenie wynikające z
    obowiązków Spółki, jako podmiotu zapewniającego Zarządzającym możliwość
    prawidłowego wykonywania usług.
    Wyjaśnienie pojęcia „zwrot kosztów związanych z udziałem w szkoleniach (diety i inne
    należności)”
    Przez wskazane koszty należy rozumieć:

      diety za czas podróży,
      koszty przejazdów,
      koszty noclegu,
      inne należności związane z podróżą służbową, ustalane w wysokościach nie
      wyższych niż należności przysługujące pracownikom zatrudnionym w państwowych
      lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej.
    Umowy o zarządzanie przewidują obowiązek zwrotu tych kosztów przez Spółkę, o ile
    powstają one w związku z realizacją obowiązków Zarządzającego.
    Pytania (po uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy Spółka będzie pełnić rolę płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z
      tytułu świadczeń wypłacanych w związku z realizacją Umowy:
    a. Czy pokrywane przez Spółkę koszty szkoleń stanowią przychód podatkowy i czy
      korzystają ze zwolnienia?
    b. Czy zwrot kosztów udziału w szkoleniu (diety, noclegi, przejazdy) korzysta ze
      zwolnienia?
    Państwa stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu wniosku)
    Ad 1a
    Pokrywane przez Spółkę koszty szkoleń nie stanowią przychodu Zarządzających, ponieważ:
      udział w szkoleniach jest obowiązkowy i wynika z Umowy o zarządzanie,
      szkolenia te leżą wyłącznie w interesie Spółki,
      służą podnoszeniu kwalifikacji niezbędnych do prawidłowego wykonywania usług
      zarządzania.
    W konsekwencji, po stronie Zarządzających nie powstaje przychód, a więc świadczenia te
    nie korzystają ze zwolnienia, lecz są podatkowo neutralne.
    Ad 1b
    Zwrot kosztów związanych z udziałem w szkoleniach, obejmujący diety i inne należności,
    stanowi przychód Zarządzających.
    Jednocześnie – jako równoważnik należności przysługujących pracownikom z tytułu
    podróży służbowej – korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 16 lit. b ustawy o PIT, do wysokości limitów pracowniczych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przedmiot opodatkowania
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9
    ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym,
    zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez
    podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy
    wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego
    zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).
    Pojęcie przychodu
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Definicja przychodu zawarta w art. 11, jak również
    określone w nim zasady ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze
    lub innych nieodpłatnych świadczeń) mają charakter ogólny, a zatem mają zastosowanie
    wówczas, gdy nie występują regulacje szczegółowe, inaczej normujące danego rodzaju
    przychód lub zasady jego ustalania.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na podstawie art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Ponadto, z treści art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy wynika, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne świadczenie, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu
    świadczenie, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

    Nieodpłatne świadczenie
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Otrzymanie oznacza przysporzenie w majątku w postaci czegoś, za co podatnik nie
    zapłacił lub zapłacił częściowo, a co ma określoną wartość wyrażoną w pieniądzu.
    Świadczenie nieodpłatne, czy też częściowo odpłatne, to taki rodzaj świadczenia, w
    przypadku którego otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym lub też za
    co częściowo płaci, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian lub przekazuje świadczenie
    (płatność) nieekwiwalentne.
    Zatem, obok pieniędzy i wartości pieniężnych ustawodawca za przychody uważa również
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Świadczenia
    w naturze to wszelkie takie świadczenia, w przypadku których przedmiot świadczenia jest
    inny niż pieniądz lub wartość pieniężna. Będą to w szczególności różnego rodzaju
    świadczenia rzeczowe, chociaż przedmiotem świadczenia mogą być również prawa.
    Powyższe związane jest z przyjętą zasadą kompletności opodatkowania, w myśl której
    opodatkowaniu powinny podlegać niemal wszelkie przysporzenia majątkowe, a nie tylko
    te o charakterze pieniężnym. Podstawową różnicą pomiędzy przychodami w postaci
    pieniędzy i wartości pieniężnych a nieodpłatnymi świadczeniami w naturze i innymi
    nieodpłatnymi świadczeniami jest odmienny moment powstania przychodu. W przypadku
    bowiem pierwszej kategorii świadczeń przychód powstaje w momencie ich otrzymania lub
    postawienia do dyspozycji podatnika, natomiast w przypadku drugiej kategorii przychód
    powstaje wyłącznie w chwili otrzymania. Nie ma natomiast znaczenia moment
    postawienia świadczenia do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie nieodpłatnych świadczeń w świetle Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz
    Wyroku Trybunału Konstytucyjnego
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej, na przestrzeni lat pojawiło się wiele
    wątpliwości w zakresie kwalifikacji, czy dane świadczenie stanowi nieodpłatne
    świadczenie, co w rezultacie doprowadziło do wypracowania bogatego orzecznictwa
    sądowo-administracyjnego w zakresie właściwego interpretowania pojęcia nieodpłatnego
    świadczenia na gruncie ustawy o PIT.
    W uchwale z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił
    znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. NSA uznał, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia”, użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2
    omawianej ustawy, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko
    świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony -
    art. 353 k.c.), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych,
    których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego nie rozwiązały jednak sporu w zakresie
    nieodpłatnych świadczeń. W konsekwencji, rozumieniem pojęcia nieodpłatnych świadczeń
    zajął się Trybunał Konstytucyjny (dalej: „TK”), który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7

    /13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    1) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jednocześnie podkreśla się, że o nieodpłatnym świadczeniu możemy mówić wyłącznie
    wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie wyżej wymienione trzy warunki łącznie.
    W zakresie pierwszego warunku TK wskazał, że o ile jednak w wypadku świadczenia
    pieniężnego przysporzenie jest niewątpliwe i niejako bezwarunkowe (zawsze oznacza
    zwiększenie aktywów), o tyle „inne nieodpłatne świadczenia" na rzecz pracownika mogą
    być uznane za jego dochód, w rozumieniu u.p.d.o.f., tylko pod warunkiem, że rzeczywiście
    pozwoliły mu uniknąć wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik
    skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie.
    Przy drugim z warunków TK zaznaczył, że należy dokonać subiektywnej oceny, czy
    świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne
    przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał
    – w ślad za uchwałą NSA – uznaje, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako przychodu
    wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. (...) Świadczenia uzyskiwane od
    pracodawcy, niezależnie od tego, czy są dokonywane w formie pieniężnej, czy w formie
    świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do
    pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ - jak wskazano w pkt 3.2.4. uzasadnienia – znaczenie dochodu na gruncie u.p.d.
    o.f. jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem
    majątku.
    Jednocześnie TK zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Jeżeli chodzi natomiast o ostatni (trzeci) warunek, to TK wyjaśnił, że jednolite stanowisko
    doktryny prawa podatkowego, opierające się na wynikach interpretacyjnych uzyskanych
    przy zastosowaniu reguł wykładni językowej, wyraża się w przekonaniu, że „użycie w tym
    przepisie słowa „otrzymane” w odniesieniu do świadczeń nieodpłatnych wskazuje, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę”.
    Podsumowując, należy zwrócić uwagę, że w przypadku gdy pracodawca oferuje
    pracownikowi jakiekolwiek świadczenia niepieniężne, każdorazowo należy dokonywać
    indywidualnej analizy pod kątem możliwości powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń.
    Źródła przychodów
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy:
      Źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.

    Przychody uzyskane przez Prezesa Zarządu na podstawie kontraktu menedżerskiego
    Stosownie do art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    W myśl art. 13 pkt 9 cyt. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
      przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze,
      w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o
      których mowa w pkt 7.
    Przychody członka zarządu spółki w przypadku zawarcia umowy o zarządzanie
    przedsiębiorstwem, kontraktu menedżerskiego lub umowy o podobnym charakterze (w
    tym również umowy o świadczenie usług zarządzania zawartej na czas pełnienia funkcji
    członka zarządu) stanowią przychody zaliczane do źródła określonego w art. 13 pkt 7
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (stanowi o tym „wyłączenie” określone
    w powołanym art. 13 pkt 9 tej ustawy). W spółkach kapitałowych zawarcie kontraktu
    menedżerskiego z członkiem zarządu kreuje wtórną podstawę powiązania menedżera ze
    spółką, bowiem podstawowe znaczenie ma powołanie go na członka zarządu tworzące
    stosunek członkostwa w zarządzie spółki regulowany przepisami Kodeksu spółek
    handlowych i innymi przepisami wewnętrznymi spółki.
    Obowiązki płatnika w odniesieniu do przychodów uzyskanych przez Prezesa Zarządu na
    podstawie kontraktu menedżerskiego
    Konsekwencją zakwalifikowania przychodów uzyskanych przez członka zarządu na
    podstawie kontraktu menedżerskiego jako przychodów z tytułu działalności wykonywanej
    osobiście jest ich opodatkowanie za pośrednictwem płatnika - na zasadach określonych w
    art. 41 i art. 42 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    W myśl art. 42 ust. 1 powołanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego

      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Zwolnienie przedmiotowe
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
    a) podróży służbowej pracownika,
    b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Według art. 21 ust. 13 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
    1) w celu osiągnięcia przychodów lub
    2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
      podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
    3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz
      jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
    4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
      związku z wykonywaniem tych funkcji.
    Oznacza to, że aby świadczenia otrzymywane w związku z odbywaną podróżą mogły
    skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w ww. przepisie kwoty te nie mogą być zaliczone
    do kosztów uzyskania przychodów. W przypadku potraktowania ich jako kosztów
    uzyskania przychodów osoby niebędącej pracownikiem będą stanowiły przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Postanowienia rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności
    przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
    jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej
    Odrębnym przepisem, o którym mowa powyżej jest rozporządzenie Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).
    Zgodnie z treścią § 2 ww. rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
    1) diety;
    2) zwrot kosztów:
    a) przejazdów,
    b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
    c) noclegów,
    d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez
      pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

    W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
    Stosownie do ust. 2 § 3 ww. rozporządzenia:
      Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej
      biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze
      związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem
      posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z
      jakiego tytułu ulga przysługuje.
    Przy czym, zgodnie z § 3 ust. 3 tego rozporządzenia:
      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
    Natomiast, jak wynika z treści § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
      przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę
      za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa
      niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6
      września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 oraz z 2013 r.
      poz. 21).
    Z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków
    ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych
    samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością pracodawcy
    (Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.): wynika, że:
      Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według
      stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:
    1) dla samochodu osobowego:
                              3a) o pojemności skokowej silnika do 900 cm – 0,89 zł,
                                3b) o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm – 1,15 zł,
    2) dla motocykla – 0,69 zł,
    3) dla motoroweru – 0,42 zł.
    Jak stanowi § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej:
      Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł
      inne niezbędne wydatki związane z tą podróżą określone lub uznane przez
      pracodawcę, zwraca się je w udokumentowanej wysokości.
    Na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia:
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami
      płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe
      oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej.
    Zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia:
      Pracownik dokonuje rozliczenia kosztów podróży krajowej lub podróży zagranicznej
      nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia tej podróży.

    Stosownie zaś do § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Do rozliczenia kosztów podróży, o których mowa w ust. 1, pracownik załącza
      dokumenty, w szczególności rachunki, faktury lub bilety potwierdzające
      poszczególne wydatki; nie dotyczy to diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli
      przedstawienie dokumentu nie jest możliwe, pracownik składa pisemne
      oświadczenie o dokonanym wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.
    Jak wynika z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Dieta w czasie podróży krajowej jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych
      kosztów wyżywienia i wynosi 30 zł za dobę podróży.
    Z kolei, jak stanowi § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Należność z tytułu diet oblicza się za czas od rozpoczęcia podróży krajowej (wyjazdu)
      do powrotu (przyjazdu) po wykonaniu zadania służbowego w następujący sposób:
    1. jeżeli podróż trwa nie dłużej niż dobę i wynosi:
    a. mniej niż 8 godzin – dieta nie przysługuje,
    b. od 8 do 12 godzin – przysługuje 50% diety,
    c. ponad 12 godzin – przysługuje dieta w pełnej wysokości;
    2. jeżeli podróż trwa dłużej niż dobę, za każdą dobę przysługuje dieta w pełnej
      wysokości, a za niepełną ale rozpoczętą dobę:
    a. do 8 godzin – przysługuje 50% diety,
    b. ponad 8 godzin – przysługuje dieta w pełnej wysokości.
    Stosownie do § 7 ust. 3 rozporządzenia:
      Dieta nie przysługuje:
    1. za czas delegowania do miejscowości pobytu stałego lub czasowego pracownika oraz
      w przypadkach, o których mowa w § 10;
    2. jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie.
    Zgodnie z § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Kwotę diety, o której mowa w ust. 1, zmniejsza się o koszt zapewnionego
      bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:
    1. śniadanie – 25% diety;
    2. obiad – 50% diety;
    3. kolacja – 25% diety.
    W myśl § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Za nocleg podczas podróży krajowej w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie
      pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem,
      jednak nie wyższej za jedną dobę hotelową niż dwudziestokrotność stawki diety.
    Jak wynika z ust. 2 § 8 ww. rozporządzenia:
      W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów
      noclegu stwierdzonych rachunkiem w wysokości przekraczającej limit, o którym
      mowa w ust. 1.
    Według § 8 ust. 3 rozporządzenia:
      Pracownikowi, któremu nie zapewniono bezpłatnego noclegu, i który nie przedłożył
      rachunku, o którym mowa w ust. 1, przysługuje ryczałt za każdy nocleg w wysokości
      150% diety.

    W myśl § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Dieta w czasie podróży zagranicznej jest przeznaczona na pokrycie kosztów
      wyżywienia i inne drobne wydatki.
    Na podstawie § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Dieta przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży
      zagranicznej. W przypadku podróży zagranicznej odbywanej do dwóch lub więcej
      państw pracodawca może ustalić więcej niż jedno państwo docelowe.
    Jak stanowi § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Wysokość diety za dobę podróży zagranicznej w poszczególnych państwach jest
      określona w załączniku do rozporządzenia.
    Stosownie do treści § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Pracownikowi, któremu zapewniono w czasie podróży zagranicznej bezpłatne,
      całodzienne wyżywienie, przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie z § 13 ust. 3.
    Natomiast w myśl § 14 ust. 2 powołanego rozporządzenia:
      Kwotę diety zmniejsza się o koszt zapewnionego bezpłatnego wyżywienia,
      przyjmując że każdy posiłek stanowi odpowiednio:
    1) śniadanie – 15% diety;
    2) obiad – 30% diety;
    3) kolacja – 30% diety.
    § 14 ust. 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Pracownikowi, który otrzymuje w czasie podróży zagranicznej należność pieniężną
      na wyżywienie, dieta nie przysługuje. Jeżeli należność pieniężna jest niższa od diety,
      pracownikowi przysługuje wyrównanie do wysokości należnej diety.
    Zgodnie z § 16 ust. 1 cytowanego rozporządzenia:
      Za nocleg podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w
      wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu określonego w
      poszczególnych państwach w załączniku do rozporządzenia.
    W myśl § 16 ust. 2 ww. rozporządzenia,
      W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w
      wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1. Ryczałt ten nie przysługuje za czas
      przejazdu.
    Na podstawie § 16 ust. 3 powołanego rozporządzenia:
      W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów
      za nocleg, stwierdzonych rachunkiem, w wysokości przekraczającej limit, o którym
      mowa w ust. 1.
    W świetle zaś § 16 ust. 4 rozporządzenia:
      Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna
      zapewniają pracownikowi bezpłatny nocleg.
    Pojęcie „podróży”
    Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że dla skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ważnym jest otrzymanie świadczeń w związku z odbywaniem podróży
    oraz aby podróż odbywana była w celu osiągnięcia przychodów i aby wydatki z tego tytułu
    nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

    Dlatego koniecznym jest przede wszystkim ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie
    „podróży” ujęte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wyodrębnił dwa rodzaje podróży: „podróż służbową” oraz „podróż osoby niebędącej
    pracownikiem”. Według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu wykładni
    synonimicznej, zakłada się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego
    znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do
    ustalenia, że zwroty „podróż służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem”
    będą miały to samo znaczenie.
    Pojęcie „podróż” zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, nie zostało zdefiniowane ani w ustawie podatkowej ani w innych
    przepisach. Zatem właściwą metodą odkodowania jego znaczenia jest sięgnięcie do reguł
    wykładni językowej. Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) –
    podróż to przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów;
    podróżowanie. Efektem zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to
    przebycie drogi do jakiegoś odległego miejsca, bez dookreślenia tego pojęcia przez takie
    elementy jak czas odbywania, częstotliwość czy też przez zdefiniowanie kierunku podróży.
    Stąd też przedmiotowe zwolnienie nie obejmuje zwrotu kosztów za jazdy lokalne, bowiem
    nie spełniają definicji „podróży”.
    Skutki podatkowe zwrotu przez Państwa Zarządzającemu kosztów szkoleń, w których
    uczestniczą Zarządzający
    Z opisu sprawy wynika, że Zarządzający, zgodnie z postanowieniami umowy o
    zarządzanie, są zobowiązani do obowiązkowego uczestnictwa w szkoleniach, jeżeli:
    · ich tematyka pozostaje w związku z zakresem świadczonych usług zarządzania,
    · szkolenia te wynikają z decyzji Spółki jako niezbędne dla prawidłowego wykonywania
      funkcji.
    Przez koszty te należy rozumieć:
    · opłaty za udział Zarządzającego w szkoleniu (czesne, opłata za szkolenie),
    · koszty materiałów szkoleniowych.
    Państwo ponoszą te koszty zgodnie z umową o zarządzanie – jest to świadczenie
    wynikające z obowiązków Spółki, jako podmiotu zapewniającego Zarządzającym
    możliwość prawidłowego wykonywania usług.
    Co do zasady, świadczenie z tytułu uczestnictwa w szkoleniach powinno zostać
    zakwalifikowane jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Należy zauważyć, że udział Zarządzającego w szkoleniu nastawiony jest
    na poszerzenie jego indywidualnej wiedzy i umiejętności. Zarządzający otrzymuje w ten
    sposób konkretne przysporzenie majątkowe, bowiem gdyby nie pokrycie wydatku na
    szkolenie przez Spółkę – Zarządzający musiałby ponieść taki koszt z własnych środków.
    Wyjątkiem od powyższej zasady jest jedynie przypadek, gdy Zarządzający został
    zobowiązany (np. w ramach zawartej umowy) do obowiązkowego uczestnictwa w
    konkretnych szkoleniach. W takiej sytuacji, podobnie jak w przypadku konferencji, nie
    sposób mówić o powstaniu przychodu po stronie podatnika, gdyż uczestnictwo w danych
    szkoleniach jest jednym z warunków wykonywania umowy, a odmowa wykonania tego
    obowiązku mogłaby skutkować np. rozwiązaniem umowy. W sytuacji, w której podatnik
    obowiązkowo odbywa szkolenie, które leży w interesie Spółki i za które sam podatnik nie
    zapłaciłby, nie można zatem mówić o powstaniu jakiegokolwiek przychodu.
    Zatem, pokrywane przez Państwa koszty szkoleń, w których uczestniczą Zarządzający nie
    skutkują postaniem po ich stronie przychodu z nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa

    w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym nie
    stanowi przychodu określonego w art. 13 pkt 7 tej ustawy. Oznacza to, że z tego tytułu nie
    ciążą na Państwu obowiązki pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    Skutki podatkowe zwrotu przez Państwa Zarządzającemu kosztów związanych z udziałem
    w szkoleniach (diety i inne należności)
    Z opisu sprawy wynika, że dokonują Państwo Zarządzającemu zwrotu kosztów związanych
    z udziałem w szkoleniach, przez które należy rozmieć:
    · diety za czas podróży,
    · koszty przejazdów,
    · koszty noclegu,
    · inne należności związane z podróżą służbową, ustalane w wysokościach nie wyższych
      niż należności przysługujące pracownikom zatrudnionym w państwowych lub
      samorządowych jednostkach sfery budżetowej.
    Umowy o zarządzanie przewidują obowiązek zwrotu tych kosztów przez Państwa, o ile
    powstają one w związku z realizacją obowiązków Zarządzającego.
    Uwzględniając przedstawiony przez Państwa opis sprawy i powołane przeze mnie przepisy
    prawa stwierdzam, że Zarządzający, któremu będziecie Państwo zwracać ww. koszty
    związane z udziałem w szkoleniach (diety i inne należności) uzyskiwać będzie przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże przychód ten, w
    oparciu o przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 13 ww. ustawy
    (kwoty te nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez
    Zarządzającego), korzystać będzie ze zwolnienia z opodatkowania do wysokości
    określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
    Należy jednak podkreślić, że jeśli zwracane przez Państwa ww. koszty będą wyższe od
    limitów określonych w przedmiotowym rozporządzeniu, to nadwyżka ponad te limity
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym, a na Państwu ciążyć będą
    obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.