Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB4/423-493/14-4/MC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-01-28
Teza: Czy działalność gospodarcza wnioskodawcy na terenie Niemiec będzie skutkowała powstaniem zakładu i ograniczonym obowiązkiem podatkowym na terenie Niemiec? Czy wspólnik spółki komandytowej (komplementariusz), który posiada siedzibę w Polsce, z tytułu osiąganych dochodów na terytorium Niemiec będzie opodatkowany na terytorium RP z uwagi na nieograniczony obowiązek podatkowy?
Słowa kluczowe: Niemcy; terytorium-terytorium Polski; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 4; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 4a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowanej przez pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 5 października 2014 r. (data wpływu 9 października 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   powstania zakładu na terenie Niemiec – **jest prawidłowe,**
*   miejsca opodatkowania przychodów osiąganych na terytorium Niemiec – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 października 2014 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z 16 stycznia 2015 r. (data wpływu 20 stycznia 2015 r.) – o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   powstania zakładu na terenie Niemiec,
*   miejsca opodatkowania przychodów osiąganych na terytorium Niemiec.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest komplementariuszem w spółce komandytowej (Spółka), która planuje nawiązać współpracę z kontrahentem z Niemiec (dalej: spółka niemiecka).

Spółka niemiecka prowadzi zakład montażowy w Niemczech, oddany do dyspozycji Spółki. Jest tam prowadzona między innymi produkcja maszyn rolniczych i dostawy kooperacyjne do pojazdów użytkowych i instalacji siłowni wiatrowych. Spółka reprezentowana przez Wnioskodawcę ma wykonywać usługi na własną odpowiedzialność. Liczbę samodzielnych podwykonawców (osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą na terenie Polski) Spółki, potrzebnych do wykonania umowy o dzieło, ma określać polska Spółka. Spółka niemiecka nie będzie miała wpływu na liczbę i kwalifikacje podwykonawców Spółki komandytowej, zaangażowanych w ramach umowy o dzieło. Zadania koordynacji realizacji umowy o dzieło oraz angażowania kadry będą wyłącznym obowiązkiem Wnioskodawcy działającego w imieniu Spółki. Podwykonawcy Spółki będą zobowiązani do używania materiałów, urządzeń, maszyn, narzędzi itp., zapewnionych przez spółkę niemiecką, tylko zgodnie z przeznaczeniem i chronić je przed przeciążeniem, starannie przestrzegać odnośnych przepisów o zapobieganiu wypadkom i ochronie pracy. Spółka komandytowa została zobligowana do zaangażowania tylko specjalistycznie przeszkolonej kadry (podwykonawców). Dalej obowiązkiem Spółki komandytowej będzie upewnienie się, że jego fachowy personel zna zasady obchodzenia się z przekazanymi materiałami, urządzeniami i maszynami itd. i będzie to robił z zachowaniem wszystkich reguł bezpieczeństwa.

Co więcej, zgodnie z zapisami umowy o współpracy, Wnioskodawca w imieniu polskiej Spółki zapewnia spółkę niemiecką, że prowadzi działalność gospodarczą w swoim kraju. Poza tym Wnioskodawca działając w imieniu i na rzecz Spółki komandytowej zapewni, że ze swoim wyposażeniem materialnym (kapitał, maszyny, narzędzia, pojazdy, organizacja pracy odpowiadająca przedsięwzięciu) i swoimi kompetencjami fachowymi (wykwalifikowany personel) jest on w stanie samodzielnie planować, organizować, na własną odpowiedzialność wykonywać i monitorować świadczone usług. Umowa pomiędzy dwoma kontrahentami ma trwać 5 miesięcy, może być przedłużona jedynie warunkowo na czas nieokreślony.

Komplementariuszem Wnioskującego, jak wynika z niniejszego wniosku, jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mająca siedzibę w Polsce.

Pismem z 16 stycznia 2015 r. Wnioskodawca doprecyzował stan faktyczny o następujące informacje:

1.  Spółka na zlecenie spółki niemieckiej, na podstawie specyfikacji technicznej, która obejmuje głównie rodzaj prac, jakie należy wykonać, poszukuje specjalistów (spawaczy, ślusarzy etc.) – dalej: podwykonawców – posiadających odpowiednie kwalifikacje bądź innych podmiotów (np. spółek osobowych lub prawnych). Zlecenia lub dzieła na rzecz niemieckiego kontrahenta są wykonywane bezpośrednio na terenie zakładu niemieckiej spółki (w Niemczech). Następnie Wnioskodawca na podstawie zbiorczych zestawień wykonanych zleceń zestawień godzinowych dokonuje rozliczeń z podwykonawcami. Specjaliści (podwykonawcy) to głównie osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą na terenie Polski,
2.  prace nie mają charakteru prac instalacyjnych, bowiem dotyczą głównie spawania i obróbki elementów metalowych wykorzystywanych do produkcji naczep i maszyn,
3.  w związku z wykonywaniem umów nie powstanie na terenie Niemiec biuro, zakład, fabryka, warsztat etc. Wszystkie zlecenia są wykonywane na terenie zakładu należącego do niemieckiego kontrahenta. Rozliczenia są dokonywane przez polską Spółkę na terytorium RP.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy działalność gospodarcza Wnioskodawcy na terenie Niemiec będzie skutkowała powstaniem zakładu i ograniczonym obowiązkiem podatkowym na terenie Niemiec? Czy wspólnik spółki komandytowej (komplementariusz), który posiada siedzibę w Polsce, z tytułu osiąganych dochodów na terytorium Niemiec będzie opodatkowany na terytorium RP z uwagi na nieograniczony obowiązek podatkowy?

Zdaniem Wnioskodawcy działalność gospodarcza na terenie Niemiec nie będzie skutkowała powstaniem zakładu. Definicję „zakładu” zawiera artykuł 5 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku. Stanowi on, iż określenie zakład oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Określenie „zakład” obejmuje w szczególności: miejsce zarządu, filię, biuro, fabrykę, warsztat, kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

Z powyższymi regulacjami koresponduje prawo niemieckie. Paragraf 12 niemieckiej ordynacji podatkowej stanowi, że firma z siedzibą w innym kraju, tj. za granicą (np. firma z siedzibą w Polsce) będzie uważana za niemieckiego rezydenta podatkowego wówczas, gdy ma w Niemczech swoją stałą placówkę, bądź gdy miejscem kierowania działaniami tej firmy są Niemcy i w Niemczech przebywa kierownictwo firmy, a także wówczas, gdy firma ma w Niemczech oddział lub prowadzi na terenie Niemiec chociażby biuro. Ponadto gdy coś w Niemczech produkuje lub ma w Niemczech warsztat, a także wtedy, gdy ma w Niemczech chociażby tylko jeden punkt sprzedaży.

Ustanowienie zakładu warunkuje zatem spełnienie następujących przesłanek: 1) istnienie placówki, 2) stały charakter placówki, 3) wykonywanie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej placówki.

Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka – jako miejsce działalności gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Tak więc placówką może być miejsce na targu lub stanowisko w składzie celnym (tj. miejsce do składowania podlegających ocleniu towarów). Placówka może być usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa, na przykład wówczas gdy przedsiębiorstwo zagraniczne dysponuje stale pomieszczeniem (lub jego częścią) należącym do innego przedsiębiorstwa.

Kolejną przesłanką istnienia zakładu jest, aby placówka miała charakter stały. Stałość placówki rozpatrywać można w aspekcie geograficznym i temporalnym. Stałość w sensie geograficznym ma miejsce, gdy można stwierdzić związek między placówką a określonym punktem geograficznym. Należy jednakże zaznaczyć, iż nie jeżeli placówka przemieszcza się po pewnym ograniczonym terenie, to można uznać, że ma charakter stały.

Przenosząc powyższe na grunt analizowanego stanu faktycznego należy stwierdzić, iż Wnioskodawca w imieniu Spółki komandytowej zamierza podpisać krótkotrwałą umowę z kontrahentem niemieckim, która ma trwać jedynie 5 miesięcy, a jedynie w przyszłości jest możliwość podpisania umowy długoterminowej.

Warto po raz kolejny wskazać, iż cecha stałości w sensie temporalnym oznacza, że placówka winna posiadać określony stopień trwałości. Zatem nie może mieć charakteru tymczasowego, jak w analizowanym przypadku. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Wnioskodawca zdaje sobie sprawę, iż istnieje pogląd, iż krótkotrwale istniejąca placówka również może być uznana za stałą, o ile została zorganizowana z zamiarem stałego wykorzystywania, jednak nawet tak rygorystyczne stanowisko w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Należy zauważyć, iż decydujące znaczenie dla przyjętej klasyfikacji placówki mają intencje podmiotu, który ją prowadzi. Odczytanie tych intencji może w praktyce rodzić poważne wątpliwości, zatem powinny być brane pod uwagę tylko takie intencje, jakie można wywnioskować ze sposobu działania podatnika, tj. sposobu zorganizowania placówki. W związku z powyższym należy podkreślić, iż Wnioskodawca nie będzie budował żadnego warsztatu czy też zorganizowanej placówki, jedynie tymczasowo na czas trwania umowy korzystał z gotowej infrastruktury spółki niemieckiej.

Można ponadto stwierdzić, iż jeżeli placówka była pierwotnie przeznaczona do krótkotrwałego wykorzystania, ale faktycznie utrzymywana jest przez dłuższy okres, to staje się ona placówką stałą, a tym samym zakładem. Przy czym staje się zakładem od początku jej istnienia. W związku z powyższym dopiero po przekształceniu w stałą współpracę pomiędzy polską spółką a spółką niemiecką można mówić o powstaniu zakładu.

Odnośnie pytania o kwestię podlegania przez wspólnika/Wnioskodawcę nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (rezydencję podatkową) w Polsce, to zdaniem Wnioskującego należy wskazać w pierwszej kolejności na art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – dalej p.d.o.p.), który stanowi, że podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. W niniejszym przypadku Wnioskujący jest zdania, że bez wątpienia komplementariusz spółki będący osobą prawną posiada zarząd i siedzibę na terytorium Polski, a więc jest polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Odpowiedź na pytanie nr 1.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie powstania zakładu na terenie Niemiec jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w powyższym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Odpowiedź na pytanie nr 2.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie miejsca opodatkowania przychodów osiąganych na terytorium Niemiec jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w powyższym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Końcowo należy wskazać, że w obwieszczeniu Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 maja 2014 r. opublikowanym w Dzienniku Ustaw z dnia 27 czerwca 2014 r., poz. 851 został ogłoszony jednolity tekst ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.