Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.471.2025.3.RH
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
osoba-osoba nie będąca pracownikiem
1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-23
Teza: Dotyczy ustalenia:; Czy Wnioskodawca jest uprawniony do
zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków
opisanych powyżej, ponoszonych przez Spółkę na Program
kafeteryjny, w części dotyczącej świadczeń na rzecz
Pracowników, tj. środki pieniężne przekazywane Dostawcy
programu, które następnie zostają udostępnione jako środki
(punkty) w Programie kafateryjnym i zasilają konta
Pracowników (które finalnie zostają wykorzystane przez
Pracowników na ich cele osobiste) utworzone w serwisie
internetowym Dostawcy programu;; W jakim momencie
Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć wydatki, o których mowa
w pytaniu nr 1 do kosztów uzyskania przychodów;; Czy
Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów
uzyskania przychodów wydatków opisanych powyżej,
ponoszonych przez Spółkę na Program kafeteryjny, w części
dotyczącej świadczeń na rzecz Współpracowników związanych
z Wnioskodawcą umowami typu B2B, tj. środki pieniężne
przekazywane Dostawcy programu, które następnie zostają
udostępnione jako środki (punkty) w Programie kafeteryjnym i
zasilają konta Współpracowników (które finalnie zostaną
wykorzystane przez Współpracowników na ich cele osobiste)
utworzone w serwisie internetowym Dostawcy programu;; W
jakim momencie Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć wydatki,
o których mowa w pytaniu nr 3 do kosztów uzyskania
przychodów.
Słowa kluczowe: osoba-osoba współpracująca
pracownik
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
programy-program motywacyjny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Świadczenia na
rzecz pracowników
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Wniosek dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie, pismami z 27 października 2025 r.
    (wpływ 27 i 29 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z o.o. (Spółka) prowadzącą działalność w zakresie (...).
    Wnioskodawca w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podejmuje współpracę
    z wysokiej klasy specjalistami z branży IT, marketingu oraz z innych obszarów związanych
    z działalnością Spółki, m.in. na podstawie umów cywilnoprawnych o stałej współpracy tzw.
    B2B („Umowa o Współpracy”) oraz na podstawie umów o pracę („Umowa o pracę”).
    Umowy o współpracy zawierane są przez Wnioskodawcę ze specjalistami, osobami
    fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą („Współpracownicy”).

    Z uwagi na bardzo wysoką konkurencję w sektorze (...), Wnioskodawca w celu pozyskania
    najbardziej wartościowych na rynku współpracowników oraz pracowników, a także
    utrzymania ich współpracy ze Spółką, oferuje im oprócz wynagrodzenia, także pakiet
    benefitów w ramach programu kafeteryjnego (dostępnego na platformie (...)). Celem
    przyznawania benefitów jest ułatwienie pozyskania dla Wnioskodawcy jak najlepszych
    współpracowników oraz pracowników. Dzisiejsze warunki rynku, na którym działa
    Wnioskodawca zmuszają Wnioskodawcę, aby oferować pracownikom i
    współpracownikom coraz atrakcyjniejsze warunki współpracy.
    Zasady funkcjonowania Programu kafeteryjnego:
    1) Program kafeteryjny (tzw. Program korzyści pracowniczych) zapewniany jest na
      podstawie umowy Wnioskodawcy z dostawcą zewnętrznym (Dostawca programu). W
      oparciu o powyższą umowę, osobom wskazanym przez Wnioskodawcę
      (współpracownikom oraz pracownikom, tj. Beneficjentom), Dostawca programu
      zapewnia świadczenie przez podmioty trzecie, usług oraz dostarczanie produktów za
      pomocą podmiotów trzecich, dostarczając beneficjentom programu bilety, karty
      przedpłacone, bony towarowe, vouchery, karty podarunkowe, zapewniające
      możliwość skorzystania z usług/nabycia produktów od tych podmiotów trzecich.
    2) Współpracownicy oraz pracownicy otrzymują co miesiąc, na indywidualne konto
      funkcjonujące w ramach tego systemu (programu kafeteryjnego), określoną liczbę
      punktów, które mogą wymieniać na różne świadczenia w naturze (punktami można
      płacić m.in. za kartę multisport, pakiety usług medycznych, punkty można również
      wymieniać na zakup produktów z różnych kategorii, np. kultura i rozrywka,
      wypoczynek, sport, restauracje i catering itd.).
    3) Punkty finansowane są ze środków obrotowych Wnioskodawcy.
    4) Punkty są przyznawane co miesiąc i powinny zostać wykorzystane w ciągu kwartału.
      Wnioskodawca nie przewiduje możliwości wypłaty zgromadzonych środków w
      gotówce.
    5) Punkty przypisane do indywidualnego konta każdy ze współpracowników oraz
      pracowników może wydatkować w okresie współpracy z Wnioskodawcą.
    6) Dostawca programu kafeteryjnego realizuje zamówienia Beneficjentów na ogół
      poprzez wydanie im - za punkty - wyżej wspomnianych biletów/kart/bonów
      /voucherów umożliwiających odbiór usług i towarów od partnerów tego podmiotu.
      Wydanie, w zależności od zamówionego świadczenia, może nastąpić poprzez
      przesłanie mailem dokumentu nadającego się do wydruku lub nawet samego kodu
      uprawniającego do nabycia usług/towarów, lub też poprzez przesłanie listem, np.
      biletów na koncert.
    7) Program kafeteryjny dostępny jest dla wszystkich współpracowników oraz
      pracowników po upływie pierwszego trzymiesięcznego okresu współpracy z
      Wnioskodawcą i podpisaniu kolejnej umowy. Z programu kafeteryjnego korzystają
      wszyscy współpracownicy oraz pracownicy. W całym procesie Wnioskodawca ma
      kontrolę jedynie nad tym, że poszczególni Beneficjenci zamawiają usługi/produkty w
      postaci kart/bonów/voucherów o określonej wartości, o czym dowiaduje się po ich
      nabyciu oraz z zestawienia, które zostaje załączone do dokumentu księgowego
      wystawionego przez Dostawcę programu, jednakże nie ma kontroli i wiedzy o tym,
      czy i kiedy współpracownik lub pracownik faktycznie skorzystał z usług lub nabył
      produkty w oparciu o wydane mu bilety/karty/bony/vouchery.
    Jak wskazano powyżej, Wnioskodawca nie przewiduje możliwości wypłaty zgromadzonych
    środków w gotówce. Punkty przypisane do indywidualnego konta każdy ze

    współpracowników oraz pracowników może wydatkować w okresie współpracy z
    Wnioskodawcą.
    Finansowanie punktów, które co miesiąc są dopisywane do kont Beneficjentów odbywa
    się ze środków obrotowych Wnioskodawcy, w formie przedpłaty, na podstawie
    wystawionej przez dostawcę noty obciążeniowej. Po zakończeniu okresu rozliczeniowego
    (wynoszącego 1 miesiąc) Dostawca programu wystawia, w oparciu o zestawienie biletów
    /kart/bonów/voucherów, uprawniających do nabycia usług i towarów zamówionych w tym
    okresie przez wszystkich współpracowników oraz pracowników, dokument księgowy
    (fakturę lub notę księgową), stanowiący podstawę obciążenia Wnioskodawcy kosztami
    Programu kafeteryjnego. Wartość wynikająca z rzeczonego dokumentu księgowego nie
    musi odpowiadać wartości usług i produktów wykorzystanych faktycznie przez
    współpracowników oraz pracowników w danym okresie rozliczeniowym, ale w każdym
    przypadku, odpowiadać będzie wartości punktów jakie zostały przez Beneficjentow
    wymienione na produkty lub usługi. Jak wspomniano wyżej, do nabycia usługi lub
    produktu nie musi w ogóle dojść, wykorzystanie nabytych kart/bonów/voucherów leży
    bowiem w gestii współpracownika/pracownika.
    Jeżeli zatem współpracownik/pracownik z dostępnej ilości punktów na platformie, np. 88
    punktów, wykorzysta tylko 50 z nich, Dostawca Programu kafeteryjnego wystawi
    dokumentów księgowy tylko na kwotę 50 zł. Wnioskodawca podkreśla, iż samo
    uruchomienie Programu kafeteryjnego na podstawie umowy Wnioskodawcy z dostawcą
    programu nie powoduje jeszcze konieczności uiszczenia żadnych opłat.
    W przypadku gdy Beneficjent przestanie współpracować z Wnioskodawcą, nastąpi
    zablokowanie jego konta w Programie kafeteryjnym (czyli uniemożliwienie mu składania
    dalszych zamówień). Pozostanie to jednak bez wpływu na zamówione już a
    niewykorzystane karty/bony/vouchery, których termin ważności jeszcze nie upłynął.
    W zakresie dotyczącym współpracowników, Wnioskodawca do niedawna refakturował
    ustaloną ze współpracownikami część kosztów benefitów na współpracowników. Obecnie
    wydatki na zakup benefitów, tj. świadczeń z Programu kafeteryjnego są w całości
    ponoszone przez Wnioskodawcę, bez ich refakturowania na współpracowników. Co
    miesiąc, współpracownicy otrzymują informację o wysokości uzyskanego przychodu za
    dany miesiąc w związku z wykorzystanymi przez nich benefitami. W informacji tej
    określona jest wartość poszczególnych świadczeń (benefitów) poniesionych przez Spółkę
    wraz ze wskazaniem, że wartość ta stanowi dla współpracowników przychód z działalności
    gospodarczej w rozumieniu podatku dochodowego od osób fizycznych.
    W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 27 października 2025 r. na zadane w
    wezwaniu pytania udzielono odpowiedzi w następujący sposób:
    1. Czy umowy o pracę z Pracownikami oraz umowy B2B ze Współpracownikami
      przewidują, że świadczenia w ramach systemu kafeteryjnego, o których mowa we
      wniosku są elementem należnego im wynagrodzenia?
      Odp. W obecnym stanie faktycznym Umowy o pracę oraz umowy B2B ze
      Współpracownikami nie przewidują, że świadczenia te są elementem należnego im
      wynagrodzenia. Program kafeteryjny stanowi obok wynagrodzenia podstawowego
      wynikającego z zawartej umowy (odpowiednio umowy o pracę, umowy współpracy),
      dodatkowe świadczenia pozapłacowe dla Personelu.
      Umowy nie zawierają obecnie zapisu oraz nie będą zawierać zapisu wskazującego na
      to, że świadczenia w ramach systemu kafeteryjnego, o których mowa we wniosku są
      elementem wynagrodzenia.
      Program kafeteryjny stanowi i będzie stanowił element pozapłacowy dla
      Pracowników i Współpracowników. Spółka w najbliższym czasie zawrze ze
      Współpracownikami odpowiednie aneksy do umów, które wprowadzą do tych umów

      zapis, o możliwości korzystania z platformy kafeteryjnej umożliwiającej wybór
      benefitów. Spółka planuje sformułować ten zapis w następujący sposób:
      „Jednocześnie współpracownik w ramach odrębnych ustaleń pomiędzy Stronami
      może otrzymać od Spółki dostęp do platformy kafeteryjnej, w ramach której
      uzyskuje dostęp do szeregu świadczeń pozapłacowych, tzw. benefitów takich jak, np.
      pakiet sportowy, medyczny lub zniżki na różne produkty lub usługi od partnerów
      platformy”.
      Może jednak wystąpić sytuacja, że Współpracownik (lub Pracownik) nie wyrazi zgody
      na korzystanie z platformy kafeteryjnej, w takiej sytuacji Spółka nie wypłaci takiemu
      Współpracownikowi (lub Pracownikowi) równowartości świadczeń, z których mógłby
      skorzystać w ramach platformy kafeteryjnej.
      Wnioskodawca będzie przekazywał Współpracownikom informacje o wartości
      świadczenia otrzymanego w ramach korzystania z platformy kafeteryjnej wraz z
      informacją, że wartość tego świadczenia powinna zostać uwzględniona w rozliczeniu
      podatkowym Współpracownika. Na Współpracowniku będzie więc ciążył obowiązek
      samodzielnego wykazania tego przysporzenia do opodatkowania.
    2. Czy fakt poniesienia przez Państwa wydatków na Program kafeteryjny ma wpływ (jaki?)
      na wysokość wynagrodzenia wypłacanego Pracownikom oraz Współpracownikom?
      ODP. Fakt poniesienia przez Wnioskodawcę wydatków na Program kafeteryjny nie
      ma wpływu na wysokość wypłacanego wynagrodzenia bez względu na podstawę
      współpracy. Jeśli pracownicy lub współpracownicy wyrażają (lub nie wyrażają) chęci
      na korzystanie ze świadczenia pozostaje to bez wpływu na wysokość standardowo
      wypłacanego na ich rzecz wynagrodzenia.
    Pytania
  1. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków opisanych powyżej, ponoszonych przez Spółkę na Program kafeteryjny, w
    części dotyczącej świadczeń na rzecz Pracowników, tj. środki pieniężne przekazywane
    Dostawcy programu, które następnie zostają udostępnione jako środki (punkty) w
    Programie kafateryjnym i zasilają konta Pracowników (które finalnie zostają
    wykorzystane przez Pracowników na ich cele osobiste) utworzone w serwisie
    internetowym Dostawcy programu?
  2. W jakim momencie Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć wydatki, o których mowa w
    pytaniu nr 1 do kosztów uzyskania przychodów?
  3. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków opisanych powyżej, ponoszonych przez Spółkę na Program kafeteryjny, w
    części dotyczącej świadczeń na rzecz Współpracowników związanych z Wnioskodawcą
    umowami typu B2B, tj. środki pieniężne przekazywane Dostawcy programu, które
    następnie zostają udostępnione jako środki (punkty) w Programie kafeteryjnym i
    zasilają konta Współpracowników (które finalnie zostaną wykorzystane przez
    Współpracowników na ich cele osobiste) utworzone w serwisie internetowym Dostawcy
    programu?
  4. W jakim momencie Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć wydatki, o których mowa w
    pytaniu nr 3 do kosztów uzyskania przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1 oraz Ad. 3

    Zdaniem Wnioskodawcy, jest uprawniony do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków, które będzie ponosić w związku z Programem kafeteryjnym, z którego będą
    korzystać Pracownicy i Współpracownicy (Beneficjenci), tj. środki pieniężne przekazywane
    dostawcy Programu, które następnie zostają udostępnione jako środki (punkty) w
    systemie kafeteryjnym i zasilą konta Beneficjentów (które finalnie zostaną wykorzystane
    przez pracowników oraz Współpracowników na ich cele osobiste) utworzone w serwisie
    internetowym Dostawcy Programu.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „Ustawa o CIT”)
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji jako kosztu uzyskania
    przychodów. Należy zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem
    kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych,
    bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem organów podatkowych oraz orzecznictwem
    sądów administracyjnych, warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów
    jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
      - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. pokryty z jego środków finansowych,
      - jest rzeczywisty i nie został zwrócony w jakiejkolwiek formie,
      - pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika,
      - został poniesiony w celu osiągnięcia, zachowania lub zabezpieczenia przychodów,
      - został odpowiednio udokumentowany,
      - nie znajduje się w grupie wydatków wykluczonych z kosztów uzyskania przychodów
        na mocy art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.
    W praktyce oznacza to, że podatnik może uwzględnić w kosztach zarówno wydatki
    bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile spełniają powyższe warunki.
    Konstrukcja przepisów daje możliwość zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych, pod
    warunkiem ich racjonalnego uzasadnienia oraz wykazania związku z prowadzoną
    działalnością.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” wskazuje, że nie wszystkie wydatki mogą być
    uznane za koszty podatkowe. Aby to było możliwe, musi istnieć uzasadniona i
    przewidywalna relacja między wydatkiem a przychodem. Przykładem jest sytuacja, gdy
    podatnik mógł przewidzieć, że wydatek przyczyni się do osiągnięcia lub zabezpieczenia
    źródła przychodów.
    Nabycie przez Wnioskodawcę w ramach Programu kafeteryjnego punktów do wymiany ich
    na poszczególne usługi lub towary od dostawcy będzie odpowiednio udokumentowane.
    Po zakończeniu każdego miesięcznego okresu rozliczeniowego, Wnioskodawca otrzyma
    stosowny dokument księgowy.
    W ocenie Wnioskodawcy, istnieje również wyraźny związek przyczynowo-skutkowy
    pomiędzy opisanymi wydatkami a działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, tj. wydatki te
    niewątpliwie będą ponoszone w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów.
    Wnioskodawca nawiązuje relacje biznesowe ze współpracownikami oraz pracownikami
    ściśle w związku z głównym przedmiotem jego działalności. Beneficjenci Programu
    kafeteryjnego są wysokiej klasy specjalistami w branży, w której funkcjonuje
    Wnioskodawca. Należy podkreślić, że bez nawiązania współpracy z tymi osobami,

    Wnioskodawca nie osiągnąłby sukcesu biznesowego i nie mógłby efektywnie świadczyć
    usług na rzecz klientów oraz rozwijać oferowanych rozwiązań, a w konsekwencji -
    uzyskiwać przychodów z działalności gospodarczej. Celem ponoszenia wydatków na
    opisane wyżej benefity jest dodatkowa motywacja dla Beneficjentów mająca umożliwić
    nawiązanie z nimi współpracy oraz utrzymanie jej ciągłości.
    Ze względu na oczekiwany profil zawodowy współpracowników oraz pracowników, w celu
    pozyskania osób kompetentnych, wnioskodawca musi konkurować na rynku z innymi
    podmiotami skłonnymi do nawiązania współpracy z ww. osobami. W związku z
    powyższym, oferta złożona potencjalnym współpracownikom oraz pracownikom musi
    zawierać konkurencyjne warunki wynagrodzenia i dodatkowych świadczeń motywujących.
    Finansowanie benefitów wpływa pozytywnie nie tylko na możliwość nawiązania
    współpracy z nowymi kandydatami, ale także na zaangażowanie współpracowników oraz
    pracowników, z którymi obecnie współpracuje Wnioskodawca. Program kafeteryjny
    zwiększa zaangażowanie Beneficjentów w realizację usług na rzecz Wnioskodawcy oraz
    gotowość do utrzymania ciągłości współpracy. Wprowadzenie ww. świadczeń przez
    Wnioskodawcę będzie stanowić w jego ocenie wartość dodaną dla rozwoju jego
    działalności oraz zwiększania dochodowości Wnioskodawcy.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatki na program kafeteryjny pozostają w nierozerwalnym
    związku z osiąganym przez spółkę przychodem oraz jednocześnie nie mieszczą się w
    katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodu zamieszczonym w art. 16
    Ustawy o CIT. W szczególności, w ocenie Wnioskodawcy ww. wydatki nie powinny być
    kwalifikowane jako koszty reprezentacji, wyłączone z kosztów uzyskania przychodu na
    podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 Ustawy o CIT. Świadczenia dodatkowe/benefity w zakresie
    Programu kafeteryjnego są bowiem aktualnie standardem rynkowym w branży
    programistycznej/technologicznej/marketingowej. Dostarczanie przez Spółkę ww.
    świadczeń wynika przede wszystkim nie z intencji wyróżniania się spośród innych
    podmiotów, lecz z dążenia do dostosowania swojej oferty współpracy do standardów
    konkurencyjnych, względem innych podmiotów działających na rynku.
    Należy podkreślić, że wydatki będące przedmiotem analizy nie są ponoszone przez
    Wnioskodawcę przed zawarciem umowy z danym współpracownikiem lub pracownikiem,
    dopiero po okresie pierwszych trzech miesięcy współpracy i tylko przez czas trwania
    zawartego kontraktu.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w praktyce organów podatkowych, w
    tym w szczególności w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej, wydawanych w analogicznych stanach faktycznych:
    - Interpretacja Indywidualna Dyrektora KIS z dnia 2 grudnia 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-
      1.4010. 558.2024.1.PK,
    - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 25 marca 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-
      1.4010. 44.2024.MM
      (...) Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej wyjaśnienia, stwierdzić należy, że w
      przedstawionych powyżej okolicznościach ww. Wydatki mogą stanowi koszty
      uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż z informacji
      zawartych we wniosku jasno wynika, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy
      pomiędzy wydatkami poniesionymi na wskazane we wniosku pozapłacowe
      (niepieniężne) elementy wypłacanego osobom współpracującym wynagrodzenia, a
      osiągnięciem przez spółkę przychodów i zachowaniem lub zabezpieczeniem ich
      źródła.
    - Interpretacja Indywidualna Dyrektora KIS z dnia 16 października 2023 r., Znak: 0111-
      KDIB1-1. 4010.439.2023.2.KM

      Odnosząc się do wątpliwości wnioskodawcy, wskazać należy, że jak wynika z
      okoliczności sprawy, w obecnych czasach sytuacja na rynku IT wymusza na
      zleceniodawcach oferowanie szeregu benefitów, gdyż projekty i wynagrodzenia w
      podobnych firmach są na jednakowym poziomie. Oferowane benefity nie mają na
      celu tworzenie pozytywnego wizerunku, gdyż benefity w obecnych czasach są już
      standardem niemal w każdej firmie. Od rodzaju benefitu, który zaoferuje spółka i
      udostępni potencjalnemu zleceniodawcy zależy zawiązanie współpracy z danym
      zleceniobiorcą, specjalistą, a jest to kluczowe do realizacji przyjętych przez spółkę
      projektów, wykonania ich swoim klientom, a co za tym idzie otrzymania za to
      wynagrodzenia. Spółka nie ma wątpliwości, iż istnieje bezpośredni związek pomiędzy
      wydatkami poniesionymi na benefity a osiągnięciem przez spółkę przychodów.
      Dokonując zatem oceny charakteru wydatków poniesionych przez państwa z tytułu
      pozapłacowych (niepieniężnych) elementów wypłacanego współpracującym
      wynagrodzenia (np. Karty (...), ubezpieczenie na (...), karty przedpłacone), biorąc pod
      uwagę przytoczone powyżej wyjaśnienia, stwierdzić należy, że w przedstawionych
      powyżej okolicznościach ww. wydatki mogą stanowić koszty uzyskania przychodów
      zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż z informacji zawartych we wniosku i jego
      uzupełnienia jasno wynika, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
      wydatkami poniesionymi na wskazane we wniosku pozapłacowe (niepieniężne)
      elementy wypłacanego współpracującym wynagrodzenia, a osiągnięciem przez
      wnioskodawcę przychodów i zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła. Jak
      zostało wskazane przez wnioskodawcę, w przypadku braku benefitów spółka nie
      współpracowałaby ze zleceniobiorcami (specjalistami), a co za tym idzie nie miałaby
      możliwości realizować projektów, które przynoszą jej przychody.
    - Interpretacja Indywidualna Dyrektora KIS z dnia 21 października 2021 r., Znak: 0111-
      KDIB1-1. 4010.312.2021.4.NL
      (...) Wydatki poniesione przez spółkę na pakiet benefitów zw. z platformą kafeteryjną
      zaprezentowaną w opisie zdarzenia przyszłego dla pracowników i
      współpracowników, będą stanowić koszty uzyskania przychodów spółki w
      rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
      prawnych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie wnioskodawcy będzie
      on mógł zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatki na program kafeteryjny,
      który będzie przeznaczony dla personelu, tj. Środki pieniężne przekazywane
      operatorowi, które następnie zostaną udostępnione jako środki w systemie
      kafeteryjnym i zasilą konta personelu (które finalnie zostaną wykorzystane przez
      personel na ich cele osobiste) utworzone w serwisie internetowym operatora, będą
      wykazywały związek z osiąganym przez spółkę przychodem oraz jednocześnie nie
      będą mieściły się w katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodu
      zamieszczonym w art. 16 ustawy o CIT.
    Ad. 2
    Z uwagi na to, że:
    1) konto Pracownika w serwisie internetowym Dostawcy programu zasilane jest
      środkami w miesiącu, w którym Spółka dokonuje przedpłaty na podstawie noty
      obciążeniowej otrzymanej od Dostawcy programu oraz,
    2) w miesiącu dokonania przedpłaty Pracownik może wykorzystać przyznane mu środki
      na towary i usługi dostępne na stronie internetowej Dostawcy programu,
      przedmiotowe wydatki, o których mowa w Ad. 1, w zakresie dotyczącym

      Pracowników będą stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki w momencie
      postawienia ich do dyspozycji, czyli w chwili dokonania przedpłaty na podstawie noty
      obciążeniowej wystawionej przez Dostawcę programu.
    Uzasadnienie
    Na podstawie art. 15 ust. 4g ustawy o CIT, należności z tytułów, o których mowa w art. 12
    ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.
    z 2025 r. poz. 163, winno być: t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej: „Ustawa o PIT”),
    oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy, z
    zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są
    należne, pod warunkiem że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie
    wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego
    strony. W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust.
    1 pkt 57 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń
    oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w
    art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w
    ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z
    tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14
    grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005 - winno
    być: Dz.U. z 2024 r. poz. 737, 854, 1562, 1635 i 1933), a także zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15 ust.
    4g.
    Zatem, należności ze stosunku pracy wypłacane przez pracodawcę (Spółkę) na rzecz
    Pracowników stanowią koszt uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod
    warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z
    przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W razie
    uchybienia temu terminowi należności wynikające ze stosunku pracy stanowią koszt
    uzyskania przychodów w dacie zapłaty lub pozostawienia do dyspozycji.
    Podsumowując, z uwagi na to, że:
    1) konto Pracownika w serwisie internetowym Dostawcy programu zasilane jest
      środkami w miesiącu, w którym Spółka dokonuje przedpłaty na podstawie noty
      obciążeniowej otrzymanej od Dostawcy programu, oraz
    2) w miesiącu dokonania przedpłaty Pracownik może wykorzystać przyznane mu środki
      na towary i usługi dostępne na stronie internetowej Dostawcy programu,
      przedmiotowe wydatki, o których mowa w Ad. 1, w zakresie dotyczącym
      Pracowników będą stanowić koszty uzyskania przychodów Spółki w momencie
      postawienia ich do dyspozycji, czyli w chwili dokonania przedpłaty na podstawie noty
      obciążeniowej wystawionej przez Dostawcę programu.
    Ad 4.
    W związku z tym, że Wnioskodawca ma do czynienia ze Współpracownikami, a więc
    osobami niebędącymi Pracownikami Spółki, Spółka traktuje przedmiotowe wydatki jako
    koszty inne niż bezpośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami (tj. koszty pośrednie,
    o których mowa w art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT). Wydatki te mogą zostać zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów w dacie ich faktycznego poniesienia, tj. w dniu, na który
    ujęto przedmiotowy wydatek, na podstawie noty obciążeniowej, w księgach
    rachunkowych Spółki. Dniem, na który Spółka ujmuje oraz zamierza ujmować
    przedmiotowy wydatek, w księgach rachunkowych, będzie natomiast dzień wystawienia
    dokumentu księgowego (noty obciążeniowej) uwzględniającego faktyczną wymianę

    punktów na poszczególne benefity (a nie dzień zasilenia konta jak ma to miejsce w
    przypadku Pracowników).
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c-4e Ustawy o CIT:
    1) art. 4c (winno być: ust. 4c). Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
      przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a
      poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku
      podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie
      finansowe lub składane zeznanie.
    2) art. 4d (winno być: ust. 4d). Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
      bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
      koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe
      określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
      stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
      dotyczą.
    3) art. 4e (winno być: ust. 4e). Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z
      zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
      rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
      dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
      (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
      biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma możliwości powiązania wydatków, o których mowa w
    zakresie dotyczącym Współpracowników w sposób bezpośredni z uzyskiwanymi
    przychodami. Jednocześnie w ocenie Wnioskodawcy nie ma wątpliwości, że między
    przedmiotowymi wydatkami a uzyskiwanymi przychodami istnieje związek przyczynowo-
    skutkowy, tj. są one ponoszone w celu osiągnięcia przychodów. Są to więc koszty
    uzyskania przychodów, o których mowa art. 15 ust. 4b-4e Ustawy o CIT, tj. koszty
    uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, tzw. koszty
    pośrednie.
    Wnioskodawca uważa, że przedmiotowe wydatki, o których mowa w Ad.1 w zakresie
    dotyczącym Współpracowników, stanowią koszty inne niż bezpośrednio związane z
    uzyskiwanymi przychodami (tzw. koszty pośrednie), mogą więc zostać zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów w dacie ich faktycznego poniesienia, tj. w dniu, na który
    przedmiotowy wydatek zostanie ujęty, na podstawie noty księgowej w księgach
    rachunkowych Wnioskodawcy.
    Spółka stoi na stanowisku, że takim dniem będzie dzień określony w dokumencie
    księgowym (odpowiednio w nocie księgowej lub w fakturze vat) wystawionej w ramach
    comiesięcznego rozliczenia, które to dokumenty oddawać będą faktyczne obciążenie
    Wnioskodawcy w danym miesiącu rozliczeniowym (bowiem dojdzie do faktycznej wymiany
    punktów na benefity).
    Zdaniem Wnioskodawcy, powstanie przychodu w odniesieniu do świadczeń w naturze i
    innych nieodpłatnych świadczeń następuje dopiero wówczas, kiedy świadczenia te będą
    faktycznie otrzymane. Według Wnioskodawcy brak jest podstaw prawnych do uznania, że
    przychodem są świadczenia, z których podatnik może potencjalnie skorzystać. Dopiero w
    momencie podjęcia przez Współpracownika decyzji o wymianie punktów na towar lub
    usługę uzyskuje on realne przysporzenie oraz nabywa prawo do żądania wydania
    konkretnej rzeczy, konkretnego świadczenia. Takie stanowisko zostało potwierdzone m.in.
    przez Naczelny Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 5 lutego 1997 r. (sygn.

    akt SA/Sz 1191/96), który stwierdził, że art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT, należy rozumieć w ten
    sposób, że do świadczeń w naturze odnosi się wyłącznie pojęcie „trzymanych”. Jest to także
    spójne z możliwością zaliczenia w koszty uzyskania przychodów przez Wnioskodawcę tego
    typu świadczeń na rzecz Współpracowników.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w praktyce organów podatkowych, w
    tym w szczególności w Interpretacjach Indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej, wydawanych w analogicznych stanach faktycznych:
    - Interpretacja Indywidualna Dyrektora KIS z dnia 2 grudnia 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-
      1.4010. 558.2024.1.PK
      Stanowisko wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w praktyce organów podatkowych,
      w tym w szczególności w interpretacjach indywidualnych dyrektora krajowej
      informacji skarbowej, wydawanych w analogicznych stanach faktycznych.
    - Interpretacja Indywidualna Dyrektora KIS z dnia 13 maja 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-
      2.4010. 119.2025.2.AW.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w zakresie pytań
    oznaczonych we wniosku Nr 1 i 2, nieprawidłowe w zakresie pytania Nr 3, a w zakresie
    pytania Nr 4 ocena stanowiska stała się bezzasadna.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska w zakresie pytań
    oznaczonych we wniosku Nr 1 i 2 na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

w zakresie pytania nr 3
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 3 dotyczą ustalenia, czy Wnioskodawca jest
    uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków opisanych
    powyżej, ponoszonych przez Spółkę na Program kafeteryjny, w części dotyczącej
    świadczeń na rzecz Współpracowników związanych z Wnioskodawcą umowami typu B2B,
    tj. środków pieniężnych przekazywanych Dostawcy programu, które następnie zostają
    udostępnione jako środki (punkty) w Programie kafeteryjnym i zasilają konta
    Współpracowników (które finalnie zostaną wykorzystane przez Współpracowników na ich
    cele osobiste) utworzone w serwisie internetowym Dostawcy programu.
    W odniesieniu do powyższych wątpliwości, wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdy
    wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu
    dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie
    wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza
    możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy
    natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,

    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy
    tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań
    lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały
      one do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „uchronić przed zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie

    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie
    danego źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że uznając dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu
    zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej
    oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy
    zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i
    powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub
    zabezpieczenia przychodu.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    CIT.
    W przedmiotowej sprawie należy zatem zwrócić uwagę na przepis art. 16 ust. 1 pkt 28
    ustawy o CIT zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w
      szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz
      napojów, w tym alkoholowych.
    Należy zauważyć, że ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji terminu reprezentacja.
    Próbę zdefiniowania tego pojęcia podejmowały wielokrotnie sądy administracyjne, w tym
    Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11.
    Sąd ten stwierdził, że celem kosztów reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego
    wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, działalności etc.,
    wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami (klientami). Oceniając, czy dane koszty
    mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu. Jeśli
    wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest wykreowanie takiego
    obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny. Wymienienie jako
    przykładowych kosztów reprezentacyjnych wydatków na usługi gastronomiczne, zakup
    żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie oznacza, że wydatki te zawsze muszą
    zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Nie są one kosztami jedynie wówczas,
    gdy mają charakter reprezentacyjny.
    Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odwołanie się do etymologii
    terminu reprezentacja. Wyraz „reprezentacja” pochodzi od łacińskiego „repraesentatio”

    oznaczającego wizerunek. Upływ czasu nie zmienił jego znaczenia i formy. Oznacza to, że
    „reprezentacja” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego
    wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to
    przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych
    kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku
    podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków
    jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w
    celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności,
    profesjonalizmu. Przy tak zdefiniowanym terminie „reprezentacji” kwestia wystawności,
    okazałości czy też ponadprzeciętności nie ma żadnego znaczenia.
    Stanowisko zaprezentowane przez Sąd zostało potwierdzone w interpretacji ogólnej
    wydanej przez Ministra Finansów w dniu 25 listopada 2013 r. Nr DD6/033/127/SOH/2013
    /RD-120521.
    Dokonując oceny kwalifikacji wydatków w okolicznościach konkretnej sprawy należy
    posłużyć się również dynamiczną wykładnią funkcjonalną, spowodowaną zmieniającą się
    rzeczywistością gospodarczą. To co dawniej mogło zostać uznane za reprezentację do
    takiej kategorii nie zostanie zaliczone obecnie ze względu na zmieniające się realia
    prowadzenia działalności gospodarczej, przyjęte w tym zakresie dobre praktyki i obyczaje.
    Dotyczy to akceptowanych i stosowanych powszechnie zachowań, bez których nie jest
    możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Każdy wydatek musi być poniesiony w
    celu uzyskania przychodu lub jego zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W
    innej sytuacji zbędne stają się rozważania dotyczące dalszej kwalifikacji konkretnego
    wydatku ze względu na dodatkowe kryteria wprowadzone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT (w
    tym wypadku wynikające z omawianego pkt 28).
    Z uwagi na powyższe każda sprawa powinna być przedmiotem odrębnej oceny pod kątem
    kwalifikacji konkretnych wydatków jako kosztów reprezentacji, wymienionych w art. 16
    ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.
    Z opisu Państwa sprawy wynika m.in., że Spółka w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą podejmuje współpracę z wysokiej klasy specjalistami z branży IT, marketingu
    oraz z innych obszarów związanych z działalnością Spółki, m.in. na podstawie umów
    cywilnoprawnych o stałej współpracy tzw. B2B. Umowy o współpracy zawierane są przez
    Wnioskodawcę ze specjalistami, osobami fizycznymi prowadzącymi działalność
    gospodarczą („Współpracownicy”).
    Z uwagi na bardzo wysoką konkurencję w sektorze marketingowo-reklamowym, Spółka w
    celu pozyskania najbardziej wartościowych na rynku współpracowników, a także
    utrzymania ich współpracy ze Spółką, oferuje im oprócz wynagrodzenia, także pakiet
    benefitów w ramach programu kafeteryjnego (dostępnego na platformie worksmile.pl).
    Celem przyznawania benefitów jest ułatwienie pozyskania dla Spółki jak najlepszych
    współpracowników. Dzisiejsze warunki rynku, na którym działa Spółka zmuszają Spółkę,
    aby oferować współpracownikom coraz atrakcyjniejsze warunki współpracy.
    W odniesieniu do przedstawionych w pytaniu nr 3 wątpliwości, wskazać należy w
    pierwszej kolejności, że kosztami podatkowymi mogą być co do zasady tzw. „koszty
    pracownicze”, jednak tylko te, które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub
    zachowaniem (zabezpieczeniem) źródła przychodów zatrudniającego te osoby podmiotu.
    Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju
    nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych
    pracowników. Mogą również obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników w celu
    ich integracji, np. w postaci organizacji dla nich szkoleń czy spotkań integracyjnych. Są one
    bowiem związane z prowadzoną przez podatnika działalnością, mają na celu poprawę
    atmosfery pracy, zintegrowanie pracowników z pracodawcą, co w konsekwencji wpłynie
    na zwiększenie efektywności ich pracy, a tym samym wpłynie pozytywnie na przychody
    czy też zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Są to również wydatki, które

    dla tych pracowników stanowią element należnego im wynagrodzenia (przychód ze
    stosunku pracy).
    Niewątpliwie osoby zatrudnione przez Spółkę na podstawie umów B2B nie są
    pracownikami Wnioskodawcy. Są to osoby prowadzące indywidualnie własne działalności
    gospodarcze.
    W zakresie dotyczącym współpracowników program kafeteryjny, nie ma jednak wpływu na
    wykonanie umowy łączącej Spółkę z tymi osobami, nie ma również wpływu na wysokość
    wypłacanego im wynagrodzenia, bez względu na to, czy współpracownicy wyrażają, czy też
    nie wyrażają, chęci na korzystanie ze świadczeń. Świadczenia kafeteryjne nie są więc
    świadczeniami wzajemnymi za wykonywaną pracę i jako takie nie zostały wpisane do
    umów o współpracy, a umowy z kolei stanowią podstawę do zaliczania wynagrodzeń do
    kosztów. Tym samym, w okolicznościach sprawy, świadczeń kafeteryjnych na rzecz
    współpracowników nie można zaliczyć do kosztów podatkowych w świetle art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT jako należnych im wynagrodzeń.
    Ponadto, nie ma również podstaw do zaliczenia świadczeń kafeteryjnych do kosztów jako
    innych świadczeń, ponoszonych w celu nawiązywania i utrzymywania relacji ze
    współpracownikami bądź ich motywowania. Wydatki, których głównym celem jest
    tworzenie lub poprawa wizerunku Spółki poprzez kreowanie pozytywnych relacji ze
    współpracownikami są kosztami reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28
    ustawy o CIT. Nawet zatem gdyby uznać, że świadczenia kafeteryjne - jako mające wpływ
    na dobre relacje ze współpracownikami - są ponoszone w celu uzyskania przychodów, to
    nie mogą stanowić kosztów na podstawie wymienionego przepisu. Podkreślić ponadto
    trzeba, że osoby zatrudnione na podstawie umów o współpracy B2B są niezależnymi
    przedsiębiorcami odpowiadającymi za wynik finansowy swojej firmy i odmiennie niż
    pracownicy, nie wymagają dodatkowej motywacji, ponieważ wynika ona z samej natury
    działalności gospodarczej, która z założenia służy maksymalizacji zysków. Przedsiębiorca
    we własnym zakresie podejmuje działania mające mu przynieść jak największe korzyści.
    Taką korzyścią może być już sama możliwość współpracy z Państwem.
    Wykazywanie przez współpracowników wartości świadczeń kafeteryjnych w przychodach
    również nie uzasadnia zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów w Spółce. W
    ustawie o CIT nie wprowadzono takiej zależności dla kwalifikacji wydatków do kosztów.
    Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 3 wskazujące, że Spółka jest
    uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków, które będzie
    ponosić w związku z Programem kafeteryjnym, z którego będą korzystać
    Współpracownicy (Beneficjenci) - jest nieprawidłowe.
    W związku z powyższym, skoro Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 3 jest
    nieprawidłowe, to bezzasadna stała się ocena Państwa stanowiska w zakresie pytania Nr 4
    dotyczącego momentu zaliczenia wydatków związanych z programem kafeteryjnym, z
    którego będą korzystać Współpracownicy do kosztów uzyskania przychodów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Jednocześnie wskazać należy, że w pozostałym zakresie objętym wnioskiem, tj. w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ust
    awa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie określonym
    pytaniem nr 1 i 2 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym:

    interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z
    uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli
    stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.