Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.403.2025.2.RMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-06
Teza: Opodatkowanie otrzymanej rekompensaty, podstawa
opodatkowania i moment powstania obowiązku
podatkowego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
energia-energia elektryczna
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
stawka
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania otrzymanej rekompensaty i ustalenia
    podstawy opodatkowania, momentu powstania obowiązku podatkowego oraz sposobu
    określenia stawki podatki. Uzupełnili go Państwo pismem z 24 września 2025 r. (data
    wpływu 30 września 2025 r. ) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka jest
    podatnikiem podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Spółka jest podmiotem należącym do grupy kapitałowej, przedmiotem przeważającej
    działalności Spółki jest wytwarzanie energii elektrycznej. Spółka produkuje i sprzedaje
    energię elektryczną z farmy fotowoltaicznej położonej na terenie Polski. Spółka jest
    również czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT w Polsce.
    Spółka A. S.A. (dalej: A. S.A.) jest operatorem systemu przesyłowego
    elektroenergetycznego w Polsce (OSP) i odpowiada m.in. za bilansowanie Krajowego
    Systemu Elektroenergetycznego (KSE), czyli dostosowywanie wielkości produkcji energii
    elektrycznej do zużycia energii elektrycznej. System elektroenergetyczny musi być
    zbilansowany w każdej jednostce czasu. Jeżeli w danej chwili produkcja energii
    elektrycznej jest za mała albo za wysoka w stosunku do jej zużycia, dochodzi do odchyłki
    częstotliwości w systemie oraz nieplanowych przepływów mocy na połączeniach
    transgranicznych. To z kolei może doprowadzić do niekontrolowanych wyłączeń
    elementów systemu i w konsekwencji do awarii skutkującej przerwami w dostawach
    energii elektrycznej. Dlatego planując pracę na każdy kolejny dzień, OSP analizuje bilans
    mocy KSE oraz dostosowuje pracę jednostek wytwórczych do zużycia tak, aby w każdej
    chwili zapewnione było bezpieczeństwo funkcjonowania sieci oraz systemu
    elektroenergetycznego jako całości.
    W szczególnych przypadkach A. S.A. wydaje polecenia zaniżenia wytwarzania energii
    elektrycznej w instalacjach OZE (dalej: Polecenia lub Redysponowanie Nierynkowe)
    przyłączonych do krajowego systemu elektroenergetycznego, gdy jest to niezbędne dla
    zapewnienia jego bezpiecznej pracy. Polecenia są wydawane przez OSP (Operatora
    Systemu Elektroenergetycznego) na podstawie art. 9c ust. 7a lub 7b ustawy z dnia 10
    kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (t. j. Dz. U. z 2024 roku poz. 266 z późn. zm.),
    dalej: PE, z uwzględnieniem art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy -

    Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1681), (dalej
    ustawa o zmianie Prawa energetycznego).
    Właściciele instalacji OZE, którzy zrealizowali Polecenia, mają prawo do rekompensaty
    finansowej z tytułu niewyprodukowania energii elektrycznej w ilości, w jakiej zostałaby ona
    wyprodukowana w przypadku niewydania Polecenia przez A. S.A., tj. z tytułu
    redysponowania nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV) (dalej: Rekompensata).
    Rekompensata jest wypłacana na podstawie art. 13 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 roku w sprawie rynku
    wewnętrznego energii elektrycznej, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 30 ust. 5 i
    6 ustawy o zmianie Prawa energetycznego. Właściciel instalacji OZE w celu otrzymania
    Rekompensaty musi złożyć wniosek o Rekompensatę.
    Spółka w związku z wydaniem przez A. S.A. Poleceń w stosunku do farmy fotowoltaicznej
    (...) złożyła do A. S.A. następujące wnioski:
        o Rekompensatę dla Spółki w zakresie instalacji fotowoltaicznej (...) z dnia 6 lipca
        2023 r., data redysponowania: 30 kwietnia 2023 r.,
        o Rekompensatę dla Spółki w zakresie instalacji fotowoltaicznej (...) z dnia 6 lipca
        2023 r., data redysponowania: 23 kwietnia 2023 r.
    W odpowiedzi na złożone wnioski, Spółka otrzymała Informacje Rozliczeniowe w sprawie
    redysponowania nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV):
        ustalającą wysokość rekompensaty finansowej z tytułu redysponowania
        nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV): (...) w dniu 23 kwietnia 2023 r. na
        kwotę: (...),
        ustalającą wysokość rekompensaty finansowej z tytułu redysponowania
        nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV): (...) w dniu 30 kwietnia 2023 r. na
        kwotę (...).
    Zgodnie z wyjaśnieniami do Informacji Rozliczeniowej, w celu otrzymania Rekompensaty
    w wysokości wskazanej w Informacji Rozliczeniowej Spółka jest obowiązana złożyć do A S.
    A.:
      1) prawidłowo wystawiony dokument księgowy (rozliczeniowy),
      2) oświadczenia o treści: „Niniejszym, działając w imieniu Wnioskującego: (...) Sp. z o.o.
        akceptuję wysokość (kwotę) rekompensaty finansowej wskazaną w Informacji
        Rozliczeniowej z dnia 24 czerwca 2024 r. oraz oświadczam, że zapłata tej kwoty
        rekompensaty wyczerpuje moje roszczenia z tytułu redysponowania nierynkowego
        instalacji PV: (...), objętego Wnioskiem o Rekompensatę nr (...) z dnia 6 lipca 2023 r.”
        oraz „Niniejszym, działając w imieniu Wnioskującego: (...) Sp. z o.o. akceptuję
        wysokość (kwotę) rekompensaty finansowej wskazaną w Informacji Rozliczeniowej z
        dnia 24 czerwca 2024 r. oraz oświadczam, że zapłata tej kwoty rekompensaty
        wyczerpuje moje roszczenia z tytułu redysponowania nierynkowego instalacji PV:
        (...), objętego Wnioskiem o Rekompensatę nr (...) z dnia 6 lipca 2023 r.”.
    Zgodnie z wyjaśnieniami do Informacji Rozliczeniowej, podstawą do wystawienia
    dokumentu księgowego jest otrzymana od A. S.A. Informacja Rozliczeniowa. Wartość
    rekompensaty zawarta w Informacji Rozliczeniowej powiększona zostanie o podatek VAT,
    jeśli będą tego wymagały obowiązujące przepisy prawa i zgodnie z nimi. Terminem
    płatności należności, o której mowa w Informacji Rozliczeniowej (wyznaczonej kwoty
    rekompensaty finansowej) jest 21 dzień od daty doręczenia A. S.A. prawidłowo
    wystawionego dokumentu księgowego.

    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Spółka w momencie ograniczenia produkcji energii oraz w momencie składania wniosku o
    Rekompensatę nie zna wysokości Rekompensaty.
    Spółka nie oblicza kwoty Rekompensaty, o której wypłacenie Spółka wnioskowała.
    Spółka nie posiada wszystkich niezbędnych danych umożliwiających obliczenie kwoty
    Rekompensaty.
    Spółka dowiaduje się o przyznaniu Rekompensaty i jej wysokości na podstawie
    dokumentu „Informacja Rozliczeniowa w sprawie redysponowania nierynkowego
    instalacją fotowoltaiczną (PV)” z chwilą otrzymania tego dokumentu.
    Pytania
      1. Czy Rekompensata podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
        podstawie ustawy o podatku od towarów i usług, a jeżeli tak to co jest podstawą
        opodatkowania Rekompensaty?
      2. W przypadku uznania, że Rekompensata podlega opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług, w jakim momencie powstaje obowiązek podatkowy na gruncie
        ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu Rekompensaty?
      3. W przypadku uznania, że Rekompensata podlega opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług, czy stawkę podatku w zakresie wykonania usługi ograniczenia
        produkcji energii należy określić odrębnie od stawki podatku w zakresie dostawy
        energii?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1. Zdaniem Spółki prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym Rekompensata
    stanowi wynagrodzenie za usługę w postaci ograniczenia produkcji energii i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług, a podstawą opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług jest kwota Rekompensaty wskazana w Informacji Rozliczeniowej.
    Ad 2. Zdaniem Spółki prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym momentem
    wykonania usługi w przypadku Rekompensaty, to jest usługi w postaci ograniczenia
    produkcji energii, a więc i momentem powstania obowiązku podatkowego zgodnie z art.
    19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest dzień otrzymania Informacji
    Rozliczeniowej przez Spółkę.
    Ad 3. Zdaniem Spółki prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym stawkę podatku w
    zakresie Rekompensaty, to jest usługi w postaci ograniczenia produkcji energii, należy
    określić odrębnie od stawki podatku w zakresie dostawy energii.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 tej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, ilekroć w dalszych przepisach
    jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy o podatku od towarów i usług, ilekroć w dalszych przepisach
    jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść. W związku z powyższym czynność podlega
    opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub
    dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być
    konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie
    tego świadczenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy

    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub
    powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w
    ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W
    związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega
    opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta usługi.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem działa jako podatnik VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 tej ustawy, działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347
    str. 1 z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z ww. regulacją
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, podatnikiem jest każda osoba wykonująca samodzielnie i
    niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą bez względu na cel czy też
    rezultaty takiej działalności. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka jest podmiotem należącym do grupy
    kapitałowej, przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest wytwarzanie energii
    elektrycznej. Spółka produkuje i sprzedaje energię elektryczną z farmy fotowoltaicznej
    położonej na terenie Polski. Spółka jest również czynnym i zarejestrowanym podatnikiem
    VAT w Polsce.
    A. S.A. jest operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego w Polsce (OSP) i
    odpowiada m.in. za bilansowanie Krajowego Systemu Elektroenergetycznego (KSE), czyli
    dostosowywanie wielkości produkcji energii elektrycznej do zużycia energii elektrycznej.
    System elektroenergetyczny musi być zbilansowany w każdej jednostce czasu. Jeżeli w
    danej chwili produkcja energii elektrycznej jest za mała albo za wysoka w stosunku do jej
    zużycia, dochodzi do odchyłki częstotliwości w systemie oraz nieplanowych przepływów
    mocy na połączeniach transgranicznych. To z kolei może doprowadzić do
    niekontrolowanych wyłączeń elementów systemu i w konsekwencji do awarii skutkującej
    przerwami w dostawach energii elektrycznej. Dlatego planując pracę na każdy kolejny
    dzień, OSP analizuje bilans mocy KSE oraz dostosowuje pracę jednostek wytwórczych do
    zużycia tak, aby w każdej chwili zapewnione było bezpieczeństwo funkcjonowania sieci
    oraz systemu elektroenergetycznego jako całości.
    W szczególnych przypadkach A. S.A. wydaje Polecenia zaniżenia wytwarzania energii
    elektrycznej w instalacjach OZE przyłączonych do krajowego systemu
    elektroenergetycznego, gdy jest to niezbędne dla zapewnienia jego bezpiecznej pracy.
    Polecenia są wydawane przez OSP (Operatora Systemu Elektroenergetycznego) na
    podstawie art. 9c ust. 7a lub 7b PE, z uwzględnieniem art. 30 ust. 5 ustawy o zmianie
    Prawa energetycznego.
    Właściciele instalacji OZE, które zrealizowały Polecenia, mają prawo do rekompensaty
    finansowej z tytułu niewyprodukowania energii elektrycznej w ilości, w jakiej zostałaby ona
    wyprodukowana w przypadku niewydania Polecenia przez A. S.A., tj. z tytułu
    redysponowania nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV). Rekompensata jest
    wypłacana na podstawie art. 13 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
    (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 roku w sprawie rynku wewnętrznego energii
    elektrycznej, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 30 ust. 5 i 6 ustawy o zmianie
    Prawa energetycznego. Właściciel instalacji OZE w celu otrzymania Rekompensaty musi
    złożyć wniosek o Rekompensatę.
    Spółka w związku z wydaniem przez A. S.A. Poleceń w stosunku do farmy fotowoltaicznej
    (...) złożyła do A. S.A. następujące wnioski:
        o Rekompensatę dla Spółki w zakresie instalacji fotowoltaicznej (...) z dnia 6 lipca
        2023 r., data redysponowania: 30 kwietnia 2023 r.
        o Rekompensatę dla Spółki w zakresie instalacji fotowoltaicznej (...) z dnia 6 lipca
        2023 r., data redysponowania: 23 kwietnia 2023 r.

    W odpowiedzi na złożone wnioski Spółka otrzymała Informacje Rozliczeniowe w sprawie
    redysponowania nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV):
        ustalającą wysokość rekompensaty finansowej z tytułu redysponowania
        nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV): (...) w dniu 23 kwietnia 2023 r. na
        kwotę: (...),
        ustalającą wysokość rekompensaty finansowej z tytułu redysponowania
        nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV): (...) w dniu 30 kwietnia 2023 r. na
        kwotę (...).
    Zgodnie z wyjaśnieniami do Informacji Rozliczeniowej, w celu otrzymania Rekompensaty
    w wysokości wskazanej w Informacji Rozliczeniowej Spółka jest obowiązana złożyć do A S.
    A.:
      1) prawidłowo wystawiony dokument księgowy (rozliczeniowy),
      2) oświadczenie o treści: „ Niniejszym, działając w imieniu Wnioskującego: (...) Sp. z o.o.
        akceptuję wysokość (kwotę) rekompensaty finansowej wskazaną w Informacji
        Rozliczeniowej z dnia 24 czerwca 2024 r. oraz oświadczam, że zapłata tej kwoty
        rekompensaty wyczerpuje moje roszczenia z tytułu redysponowania nierynkowego
        instalacji PV: (...), objętego Wnioskiem o Rekompensatę nr (...) z dnia 6 lipca 2023 r.”
        oraz „Niniejszym, działając w imieniu Wnioskującego: (...) Sp. z o.o. akceptuję
        wysokość (kwotę) rekompensaty finansowej wskazaną w Informacji Rozliczeniowej z
        dnia 24 czerwca 2024 r. oraz oświadczam, że zapłata tej kwoty rekompensaty
        wyczerpuje moje roszczenia z tytułu redysponowania nierynkowego instalacji PV:
        (...), objętego Wnioskiem o Rekompensatę nr (...) z dnia 6 lipca 2023 r.”.
    Zgodnie z wyjaśnieniami do Informacji Rozliczeniowej, podstawą do wystawienia
    dokumentu księgowego jest otrzymana od A. S.A. Informacja Rozliczeniowa. Wartość
    rekompensaty zawarta w Informacji Rozliczeniowej powiększona zostanie o podatek VAT,
    jeśli będą tego wymagały obowiązujące przepisy prawa i zgodnie z nimi. Terminem
    płatności należności, o której mowa w Informacji Rozliczeniowej (wyznaczonej kwoty
    rekompensaty finansowej) jest 21 dzień od daty doręczenia A. S.A. prawidłowo
    wystawionego dokumentu księgowego.
    Rekompensata ma rekompensować utracone przez Spółkę zyski ze sprzedaży energii
    elektrycznej. Decyzja o redysponowaniu podejmowana przez A. S.A. wpływa na
    ograniczenie produkcji energii przez Spółkę; produkcja energii elektrycznej jest
    ograniczona i w konsekwencji Spółka nie otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenia. W
    zamian za to Spółka otrzymuje Rekompensatę finansową wypłacaną przez A. S.A.
    Rekompensata jest zatem konsekwencją przymusowego ograniczenia produkcji energii, a
    jej celem jest rekompensata przychodów netto ze sprzedaży energii, które wytwórca
    energii wygenerowałby, gdyby nie wydano Polecenia oraz kwoty dodatkowych kosztów
    operacyjnych poniesionych w wyniku Redysponowania Nierynkowego.
    Z powyższego wynika, że w celu równoważenia dostaw energii elektrycznej z
    zapotrzebowaniem na tę energię lub zapewnienia bezpieczeństwa pracy sieci
    elektroenergetycznej A. S.A. (operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego)
    może, w określonych przypadkach, wydać polecenie wyłączenia jednostki wytwórczej
    wykorzystującej energię wiatru lub słońca, przyłączonej do sieci dystrybucyjnej, lub
    zmniejszenia mocy wytwarzanej przez tę jednostkę wytwórczą, lub wyłączenia magazynu
    energii elektrycznej, lub zmiany mocy pobieranej, lub wprowadzanej przez ten magazyn.
    Polecenie to podlega rekompensacie.
    Zatem odnosząc do kwestii opodatkowania Rekompensaty wskazać należy, że są
    spełnione warunki niezbędne do uznania świadczenia polegającego na konieczności

    ograniczenia lub zatrzymania produkcji energii za usługę w rozumieniu przepisów ustawy
    o podatku od towarów i usług. Istnieje bowiem konsument świadczenia (A. S.A.), istnieje
    stosunek prawny między świadczącym usługę a usługobiorcą (Rekompensata wypłacana
    jest na podstawie wniosku Spółki), w ramach którego świadczenia stron uznawane są za
    ekwiwalentne oraz między świadczeniem usługodawcy a wzajemnym świadczeniem
    usługobiorcy (wynagrodzeniem - rekompensatą) istnieje bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym. Tym samym zachowanie polegające na ograniczeniu lub
    zatrzymaniu produkcji energii stanowi i stanowić będzie usługę podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Rekompensata jest konsekwencją przymusowego ograniczenia produkcji energii, a jej
    celem jest rekompensata przychodów netto ze sprzedaży energii, które wytwórca energii
    wygenerowałby, gdyby nie wydano Polecenia oraz kwoty dodatkowych kosztów
    operacyjnych poniesionych w wyniku Redysponowania nierynkowego.
    W konsekwencji po stronie Spółki dochodzi do świadczenia usługi polegającej na
    ograniczeniu produkcji energii. Do określonego zachowania - a więc ograniczenia
    produkcji - ze strony Spółki dochodzi na skutek wydanego Polecenia. Wiąże się to z
    utraconą korzyścią ze sprzedaży tej energii, jednakże za to zachowanie Spółka otrzymuje
    Rekompensatę finansową wypłacaną przez A S.A. Rekompensata ta stanowi odpłatność za
    wykonane przez Spółkę świadczenie polegające na ograniczeniu lub zatrzymaniu
    produkcji energii. Spełniona zatem jest przesłanka istnienia związku pomiędzy wypłatą
    należności, a otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do
    uznania, że wypłata tej kwoty podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji wykonanie świadczenia polegającego na ograniczeniu produkcji energii, w
    związku z którym A. S.A. wypłaca na rzecz Spółki Rekompensatę, należy uznać za odpłatne
    świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Podsumowując, Rekompensaty stanowią wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, o
    których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług i są
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
    Odnosząc się do kwestii ustalenia podstawy opodatkowania wskazać należy, że zgodnie z
    art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika. Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy o podatku od towarów
    i usług, podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Zatem podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie,
    które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów
    albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub
    która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Skoro w zamian za wykonanie świadczenia polegającego na obniżeniu wytwarzania energii
    elektrycznej Spółka otrzymuje Rekompensatę, to zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest faktyczna wartość przyznanej
    Spółce Rekompensaty.

    Stanowisko zaprezentowane przez Spółkę jest zgodne ze stanowiskiem Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej wyrażonym w interpretacji indywidualnej z dnia 15
    października 2024 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.414.2024.1.IK.
    Podsumowując, zdaniem Spółki prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym
    Rekompensata stanowi wynagrodzenie za usługę w postaci ograniczenia produkcji energii
    i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług, a podstawą opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług jest kwota Rekompensaty wskazana w Informacji
    Rozliczeniowej.
    Ad 2.
    Zgodnie z przepisem art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z
    zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20. art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Jak stanowi art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a i b ustawy o podatku od towarów i usług, w
    przypadku dostawy lub dystrybucji energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje z
    chwilą wystawienia faktury.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, ilekroć w przepisach tej
    ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii. Zatem sprzedaż energii stanowi dostawę towarów.
    W niniejszej sprawie nie znajdują jednak zastosowania przepisy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a i
    b ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż otrzymana rekompensata stanowi
    wynagrodzenie za świadczenie usługi podlegającej opodatkowaniu VAT - w analizowanym
    przypadku nie dochodzi bowiem do dostawy lub dystrybucji energii elektrycznej, lecz do
    ograniczenia jej produkcji.
    Należy również wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być uznawane za odrębne i niezależne, jednak w
    sytuacji gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę,
    usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem jedynie w
    przypadku, gdy dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez
    podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w
    aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to
    wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów
    stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Jeżeli jednak w skład
    świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonywaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.
    W celu określenia, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy przede
    wszystkim poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności
    celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny
    konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. Wskazuje się
    przy tym na kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie złożone. Ma ono
    miejsce w sytuacji, gdy:
        świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do
        korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,
        poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby
        charakter sztuczny,
        kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów
        zewnętrznych,

        kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.
    Biorąc pod uwagę powyższe, usługę ograniczenia produkcji energii, za którą należna jest
    Spółce Rekompensata, należy traktować jako odrębne i niezależne świadczenie. Usługa
    ograniczenia produkcji energii nie prowadzi do tego samego celu co dostawa energii
    elektrycznej. Ponadto, oba świadczenia nie są od siebie zależne. Dostarczanie energii i
    ograniczanie jej produkcji nie wystąpią wspólnie, a jedno świadczenie nie jest zależne od
    drugiego. Zatem moment powstania obowiązku podatkowego w zakresie wykonania
    usługi ograniczenia produkcji energii należy rozpatrywać odrębnie od momentu
    powstania obowiązku podatkowego w zakresie dostawy energii i nie może mieć w tym
    miejscu zastosowanie przepis art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a i b ustawy o podatku od towarów i
    usług, zgodnie z którym w przypadku dostawy lub dystrybucji energii elektrycznej
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury.
    Z art. 19a ustawy o podatku od towarów i usług nie wynika, by dla usługi polegającej na
    ograniczeniu lub zatrzymaniu produkcji energii można było zastosować szczególny
    moment powstania obowiązku podatkowego. Zatem dla przedmiotowej usługi moment
    powstania obowiązku podatkowego określony zostanie zgodnie z zasadą ogólną
    sformułowaną w art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, czyli obowiązek
    podatkowy powstanie z chwilą wykonania usługi. Oznacza to, że w tym przypadku podatek
    staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym wykonano usługę i powinien być
    rozliczony za ten okres.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, właściciel instalacji OZE w celu otrzymania
    Rekompensaty musi złożyć wniosek o Rekompensatę. W następstwie złożonego wniosku
    Spółka otrzymała Informacje Rozliczeniowe w sprawie redysponowania nierynkowego
    instalacją fotowoltaiczną (PV) ustalającą wysokości rekompensat finansowych z tytułu
    redysponowania nierynkowego instalacjami fotowoltaicznymi (PV).
    Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy przyjąć, że w momencie, w
    którym zostało wykonane Polecenie skutkujące obowiązkiem wypłaty Rekompensaty,
    Spółka z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie określić należnego
    wynagrodzenia, na co wskazują następujące okoliczności:
        w momencie ograniczenia produkcji energii oraz w momencie składania wniosku o
        Rekompensatę nie zna wysokości ewentualnej Rekompensaty;
        nie oblicza kwot Rekompensaty, gdyż zgodnie z art. 9c ust. 7j PE rekompensatę
        oblicza i wypłaca operator systemu elektroenergetycznego, do którego sieci jest
        przyłączony wytwórca lub operator systemu elektroenergetycznego, za
        pośrednictwem którego przekazywane jest Polecenie;
        nie ma możliwości obliczenia kwot Rekompensaty z dokładnością z uwagi na fakt,
        że nie posiada wszystkich niezbędnych danych do tego celu - kwestię przekazania
        niezbędnych danych do wyliczenia kwoty Rekompensaty przez zobowiązany do
        tego podmiot reguluje art. 9c ust. 7n PE, zgodnie z którym operator systemu
        elektroenergetycznego, do którego sieci przyłączony jest wytwórca, którego
        dotyczyło polecenie, przekazuje operatorowi systemu elektroenergetycznego, który
        wydał polecenie, dane umożliwiające weryfikację obliczania rekompensaty
        finansowej;
        o przyznaniu Rekompensaty i o wysokości Rekompensaty Spółka dowiaduje się
        dopiero w drodze otrzymania Informacji Rozliczeniowej.

    Zgodnie z wyjaśnieniami do Informacji Rozliczeniowej, w celu otrzymania Rekompensaty
    w wysokości wskazanej w Informacji Rozliczeniowej Spółka jest obowiązana złożyć do A. S.
    A. prawidłowo wystawiony dokument księgowy (rozliczeniowy).
    Zgodnie z wyjaśnieniami do Informacji Rozliczeniowej, podstawą do wystawienia
    dokumentu księgowego jest otrzymana od A. S.A. Informacja Rozliczeniowa. Terminem
    płatności należności, o której mowa w Informacji Rozliczeniowej (wyznaczonej kwoty
    rekompensaty finansowej) jest 21 dzień od daty doręczenia A. S.A. prawidłowo
    wystawionego dokumentu księgowego.
    Podsumowując powyższe, A. S.A. dokonuje wypłaty Rekompensaty dopiero po otrzymaniu
    dokumentu księgowego, zatem Rekompensata wypłacana jest po wykonaniu Polecenia
    oraz po wystawieniu i dostarczeniu do A. S.A. właściwego dokumentu księgowego, który
    wystawiany jest na podstawie Informacji Rozliczeniowej.
    W rozpatrywanym przypadku w kontekście określenia momentu wykonania usługi
    elementem charakterystycznym dla przedmiotowego świadczenia jest sekwencja
    czynności opisana we wniosku a wynikająca z przepisów PE.
    W świetle powyższego usługa wykonana przez Spółkę nabiera cech odpłatnego
    świadczenia podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z chwilą
    otrzymania Informacji Rozliczeniowej. Spółka w momencie ograniczenia produkcji energii
    nie zna wysokości przyznanej Rekompensaty i nie ma możliwości obliczenia kwoty
    Rekompensaty.
    W wyroku z 11 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 1386/15 NSA wskazał, że w przypadku, w
    którym podatnik nie może, ze względów niezależnych od siebie, ustalić wszystkich
    elementów kształtujących zobowiązanie podatkowe (w tym nie może obliczyć należnego
    za wykonaną usługę wynagrodzenia, a tym samym nie może określić podstawy
    opodatkowania w sposób wskazany w art. 29a), obowiązek podatkowy nie może powstać
    wcześniej niż z chwilą, gdy wszystkie te elementy staną się znane. Jednocześnie NSA
    podkreślił przy tym wyraźnie, że nie dotyczy to sytuacji, gdy podatnik w drodze
    dobrowolnie przyjętych przez siebie postanowień umownych w taki sposób ukształtuje
    swoje stosunki z kontrahentem, że pozbędzie się możliwości terminowego wykonania
    swych ustawowych obowiązków w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług.
    Zdaniem Spółki, skoro dopiero w momencie pozyskania Informacji Rozliczeniowej od A. S.
    A. o wysokości Rekompensaty Spółka może ustalić podstawę opodatkowania, to
    momentem powstania obowiązku podatkowego będzie ten moment.
    Stanowisko zaprezentowane przez Spółkę jest zgodne ze stanowiskiem Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej wyrażonym w interpretacji indywidualnej z dnia 15
    października 2024 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.414.2024.1.IK.
    Podsumowując, zdaniem Spółki prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym momentem
    wykonania usługi w przypadku Rekompensaty, to jest usługi w postaci ograniczenia
    produkcji energii, a więc i momentem powstania obowiązku podatkowego zgodnie z art.
    19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jest dzień otrzymania Informacji
    Rozliczeniowej przez Spółkę.
    Ad 3.
    Jak już Spółka wskazała w uzasadnieniu do stanowiska w zakresie pytania nr 2, co do
    zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być uznawane za odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy kilka świadczeń
    obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być
    sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, jedynie w przypadku gdy dwa lub
    więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia

    lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów stosowania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonywaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz
    mogą mieć charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu usługi kompleksowej.
    Biorąc pod uwagę powyższe, usługę ograniczenia produkcji energii, za którą należna jest
    Spółce Rekompensata, należy traktować jako odrębne i niezależne świadczenie. Usługa
    ograniczenia produkcji energii nie prowadzi do tego samego celu co dostawa energii
    elektrycznej. Ponadto, oba świadczenia nie są od siebie zależne. Dostarczanie energii i
    ograniczanie jej produkcji nie wystąpią wspólnie, a jedno świadczenie nie jest zależne od
    drugiego. Zatem stawkę podatku w zakresie wykonania usługi ograniczenia produkcji
    energii należy określić odrębnie od stawki podatku w zakresie dostawy energii.
    Stanowisko zaprezentowane przez Spółkę jest zgodne ze stanowiskiem Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej wyrażonym w interpretacji indywidualnej z dnia 15
    października 2024 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.414.2024.1.IK.
    Podsumowując, zdaniem Spółki prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym stawkę
    podatku w zakresie Rekompensaty, to jest usługi w postaci ograniczenia produkcji energii,
    należy określić odrębnie od stawki podatku w zakresie dostawy energii.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.

    Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić
    uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść.
    Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach
    umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją
    wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

    Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W wyroku w sprawie C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v.
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden Trybunał zauważył, że:
      „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku w sprawie C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C#295/17 w pkt 34 czytamy:
      „Nie ma jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę
      wyrównawczą. Jak podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z
      punktu widzenia przepisów o VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o
      odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna, ani czy jest to określane jako
      odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest
      dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu prawa Unii,
      która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa
      krajowego”.
    W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek
    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Tym samym,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub
    powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do
    zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie
    działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem działa jako podatnik VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Zgodnie z tym
    przepisem:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje swój majątek w sposób ciągły w celach zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podmiotem należącym do grupy kapitałowej,
    przedmiotem Państwa przeważającej działalności jest wytwarzanie energii elektrycznej.
    Produkują Państwo i sprzedają energię elektryczną z farmy fotowoltaicznej położonej na
    terenie Polski. Są Państwo czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT w Polsce.
    Spółka A. S.A. jest operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego w Polsce i
    odpowiada m.in. za bilansowanie Krajowego Systemu Elektroenergetycznego, czyli
    dostosowywanie wielkości produkcji energii elektrycznej do zużycia energii elektrycznej.
    System elektroenergetyczny musi być zbilansowany w każdej jednostce czasu. Jeżeli w
    danej chwili produkcja energii elektrycznej jest za mała albo za wysoka w stosunku do jej
    zużycia, dochodzi do odchyłki częstotliwości w systemie oraz nieplanowych przepływów
    mocy na połączeniach transgranicznych. To z kolei może doprowadzić do
    niekontrolowanych wyłączeń elementów systemu i w konsekwencji do awarii skutkującej
    przerwami w dostawach energii elektrycznej. Dlatego planując pracę na każdy kolejny
    dzień OSP analizuje bilans mocy KSE oraz dostosowuje pracę jednostek wytwórczych do
    zużycia tak, aby w każdej chwili zapewnione było bezpieczeństwo funkcjonowania sieci
    oraz systemu elektroenergetycznego jako całości.
    W szczególnych przypadkach A. S.A. wydaje polecenia zaniżenia wytwarzania energii
    elektrycznej w instalacjach OZE przyłączonych do krajowego systemu
    elektroenergetycznego, gdy jest to niezbędne dla zapewnienia jego bezpiecznej pracy.
    Polecenia są wydawane przez Operatora Systemu Elektroenergetycznego na podstawie
    art. 9c ust. 7a lub 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, z
    uwzględnieniem art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo
    energetyczne oraz niektórych innych ustaw.
    Właściciele instalacji OZE, którzy zrealizowali Polecenia, mają prawo do rekompensaty
    finansowej z tytułu niewyprodukowania energii elektrycznej w ilości, w jakiej zostałaby ona
    wyprodukowana w przypadku niewydania Polecenia przez A. S.A., tj. z tytułu

    redysponowania nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV). Rekompensata jest
    wypłacana na podstawie art. 13 ust. 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
    (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii
    elektrycznej, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 30 ust. 5 i 6 ustawy o zmianie
    Prawa energetycznego. Właściciel instalacji OZE w celu otrzymania Rekompensaty musi
    złożyć wniosek o Rekompensatę.
    W związku z wydaniem przez A. S.A. Poleceń w stosunku do farmy fotowoltaicznej (...)
    złożyli Państwo do A. S.A. następujące wnioski:
        o Rekompensatę dla Państwa w zakresie instalacji fotowoltaicznej (...) z dnia 6 lipca
        2023 r., data redysponowania: 30 kwietnia 2023 r.,
        o Rekompensatę dla Spółki w zakresie instalacji fotowoltaicznej (...) z dnia 6 lipca
        2023 r., data redysponowania: 23 kwietnia 2023 r.
    W odpowiedzi na złożone wnioski otrzymali Państwo Informacje Rozliczeniowe w sprawie
    redysponowania nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV):
        ustalającą wysokość rekompensaty finansowej z tytułu redysponowania
        nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV): (...) w dniu 23 kwietnia 2023 r. na
        kwotę: (...),
        ustalającą wysokość rekompensaty finansowej z tytułu redysponowania
        nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV): (...) w dniu 30 kwietnia 2023 r. na
        kwotę (...).
    W momencie ograniczenia produkcji energii oraz w momencie składania wniosku o
    Rekompensatę nie znają Państwo wysokości Rekompensaty.
    Nie obliczają Państwo kwoty Rekompensaty, o której wypłacenie wnioskowali.
    Nie posiadają Państwo wszystkich niezbędnych danych umożliwiających obliczenie kwoty
    Rekompensaty.
    Dowiadują się Państwo o przyznaniu Rekompensaty i jej wysokości na podstawie
    dokumentu „Informacja Rozliczeniowa w sprawie redysponowania nierynkowego
    instalacją fotowoltaiczną (PV)” z chwilą otrzymania tego dokumentu.
    Państwa wątpliwości dotyczą opodatkowania podatkiem od towarów i usług wypłacanej
    Państwu Rekompensaty i podstawy opodatkowania tej czynności.
    Zgodnie z art. 9c ust. 7a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 266 ze zm.):
      W celu równoważenia dostaw energii elektrycznej z zapotrzebowaniem na tę energię
      lub zapewnienia bezpieczeństwa pracy sieci elektroenergetycznej operator systemu
      przesyłowego elektroenergetycznego może, w przypadkach, o których mowa w art.
      13 ust. 3 rozporządzenia 2019/943, oraz na zasadach, wskazanych w art. 13 ust. 6
      tego rozporządzenia, wydać:
      1) bezpośrednio wytwórcy przyłączonemu do sieci przesyłowej lub posiadaczowi
        magazynu energii elektrycznej przyłączonemu do sieci przesyłowej lub
      2) za pośrednictwem i w koordynacji z operatorem systemu dystrybucyjnego
        elektroenergetycznego bezpośrednio połączonego z siecią przesyłową - wytwórcy
        przyłączonemu do tej sieci dystrybucyjnej lub posiadaczowi magazynu energii
        elektrycznej przyłączonemu do sieci dystrybucyjnej

      - polecenie wyłączenia jednostki wytwórczej wykorzystującej energię wiatru lub
      słońca lub zmniejszenia mocy wytwarzanej przez tę jednostkę wytwórczą, lub
      wyłączenia magazynu energii elektrycznej lub zmiany mocy pobieranej lub
      wprowadzanej przez ten magazyn, podlegające rekompensacie finansowej, o której
      mowa w art. 13 ust. 7 rozporządzenia 2019/943.
    Zgodnie z art. 9c ust. 7b Prawa energetycznego:
      W celu zapewnienia bezpieczeństwa pracy sieci elektroenergetycznej operator
      systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego może, w przypadkach, o których
      mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia 2019/943, oraz na zasadach określonych w art.
      13 ust. 6 tego rozporządzenia, w koordynacji z operatorem systemu przesyłowego
      elektroenergetycznego wydać:
      1) bezpośrednio wytwórcy przyłączonemu do jego sieci lub posiadaczowi magazynu
        energii elektrycznej przyłączonemu do jego sieci lub
      2) za pośrednictwem innego operatora systemu dystrybucyjnego
        elektroenergetycznego, wytwórcy przyłączonemu do sieci tego operatora lub
        posiadaczowi magazynu energii elektrycznej przyłączonemu do sieci tego
        operatora, którego sieć dystrybucyjna nie jest bezpośrednio połączona z siecią
        przesyłową, a sieci obu operatorów posiadają bezpośrednie połączenie
      - polecenie wyłączenia jednostki wytwórczej wykorzystującej energię wiatru lub
      słońca, przyłączonej do sieci dystrybucyjnej, lub zmniejszenia mocy wytwarzanej
      przez tę jednostkę wytwórczą, lub wyłączenia magazynu energii elektrycznej lub
      zmiany mocy pobieranej lub wprowadzanej przez ten magazyn, podlegające
      rekompensacie finansowej, o której mowa w art. 13 ust. 7 rozporządzenia 2019/943.
    Zgodnie z art. 9c ust. 7c Prawa energetycznego:
      Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego wydaje wytwórcy polecenie,
      o którym mowa w ust. 7a, w celu:
      1) równoważenia dostaw energii elektrycznej z zapotrzebowaniem na tę energię, w
        odniesieniu do jednostek wytwórczych wykorzystujących energię wiatru lub
        słońca, których moc zainstalowana mieści się w następujących przedziałach:
        a) 400 kW i większej,
        b) 200 kW i mniejszej niż 400 kW,
        c) większej niż 50 kW i mniejszej niż 200 kW
      - począwszy od jednostek wytwórczych, których moc zainstalowana mieści się w
      przedziale, o którym mowa w lit. a, dążąc do minimalizacji prognozowanego kosztu
      zmniejszenia wytwarzania mocy, wyznaczanego jako suma rekompensat
      finansowych, o których mowa w art. 13 ust. 7 rozporządzenia 2019/943, przy
      spełnieniu warunków bezpieczeństwa pracy sieci elektroenergetycznej oraz
      technicznego ograniczenia pracy jednostek wytwórczych, oraz
      2) zapewnienia bezpieczeństwa pracy sieci elektroenergetycznej, kierując się
        kryterium wielkości zmniejszenia mocy wytwarzanej przez jednostki wytwórcze
        wykorzystujące energię wiatru lub słońca, dąży do minimalizacji tego
        zmniejszenia.
    Natomiast zgodnie z art. 9c ust.7j Prawa energetycznego:
      Rekompensatę finansową, o której mowa w art. 13 ust. 7 rozporządzenia 2019/943:
        1) oblicza i wypłaca operator systemu elektroenergetycznego, do którego sieci jest
        przyłączony wytwórca lub posiadacz magazynu energii elektrycznej, którego
        dotyczyło polecenie, o którym mowa w ust. 7a lub 7b,

        2) w przypadku, o którym mowa w ust. 7a pkt 2 lub ust. 7b pkt 2, oblicza i wypłaca
        operator systemu elektroenergetycznego, za pośrednictwem którego jest
        przekazywane polecenie, o którym mowa w ust. 7a lub 7b, działając w imieniu
        własnym, lecz na rzecz operatora systemu elektroenergetycznego wydającego
        polecenie
        - przy czym rekompensata finansowa, o której mowa w art. 13 ust. 7 tego
        rozporządzenia, jest rozliczana w ramach umowy o świadczenie usług przesyłania
        albo umowy o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej, zgodnie z
        warunkami określonymi w instrukcji, o której mowa w art. 9g ust. 1.
    Z powyższych przepisów wynika, że w celu równoważenia dostaw energii elektrycznej z
    zapotrzebowaniem na tę energię lub zapewnienia bezpieczeństwa pracy sieci
    elektroenergetycznej operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego może, w
    określonych przypadkach, wydać polecenie wyłączenia jednostki wytwórczej
    wykorzystującej energię wiatru lub słońca, przyłączonej do sieci dystrybucyjnej, lub
    zmniejszenia mocy wytwarzanej przez tę jednostkę wytwórczą, lub wyłączenia magazynu
    energii elektrycznej, lub zmiany mocy pobieranej, lub wprowadzanej przez ten magazyn.
    Polecenie to podlega rekompensacie.
    W opisanej sytuacji spełnione są warunki niezbędne do uznania świadczenia polegającego
    na zaniżeniu wytwarzania energii elektrycznej za usługę w rozumieniu przepisów ustawy.
    Mianowicie istnieje konsument świadczenia (A/OSP), istnieje stosunek prawny między
    świadczącym usługę a usługobiorcą (Rekompensata wypłacana jest na podstawie Państwa
    wniosku) w ramach którego świadczenia stron uznawane są za ekwiwalentne oraz między
    świadczeniem usługodawcy a wzajemnym świadczeniem usługobiorcy (wynagrodzeniem -
    rekompensatą) istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym. Tym samym
    świadczenie polegające na zaniżeniu wytwarzania energii elektrycznej stanowi usługę
    podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Jak Państwo wskazali w opisie sprawy, w szczególnych przypadkach A/OSP wydaje
    polecenia zaniżenia wytwarzania energii elektrycznej w instalacjach OZE przyłączonych do
    krajowego systemu elektroenergetycznego, gdy jest to niezbędne dla zapewnienia jego
    bezpiecznej pracy. Właściciele instalacji OZE, którzy zrealizowali Polecenia, mają prawo do
    rekompensaty finansowej z tytułu niewyprodukowania energii elektrycznej w ilości, w
    jakiej zostałaby ona wyprodukowana w przypadku niewydania Polecenia przez A, tj. z
    tytułu redysponowania nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV).
    W konsekwencji po Państwa stronie dochodzi do świadczenia usługi polegającej na
    ograniczeniu produkcji energii. Do określonego zachowania dochodzi na skutek wydanego
    Polecenia. Wiąże się to co prawda z utraconą korzyścią ze sprzedaży tej energii, jednak za
    to zachowanie otrzymują Państwo Rekompensatę finansową wypłacaną przez A.
    Rekompensata ta stanowi odpłatność za wykonane przez Państwa świadczenie. Spełniona
    jest zatem przesłanka istnienia związku pomiędzy wypłatą należności, a otrzymaniem
    świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że wypłata tej kwoty
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji wykonanie świadczenia polegającego na zaniżeniu wytwarzania energii
    elektrycznej, w związku z którym A. wypłaca na Państwa rzecz Rekompensatę, należy
    uznać za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.
    Bez wpływu na powyższe pozostaje okoliczność, że art. 13 ust. 7 Rozporządzenia
    Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku
    wewnętrznego energii elektrycznej (Dz. U. UE L z 2019 r. Nr 158 poz. 54 ze zm.),
    stanowiący podstawę dla wypłaty Państwu rekompensaty, posługuje się pojęciem
    „rekompensaty finansowej” w odniesieniu do przedmiotowego wynagrodzenia. O
    skutkach podatkowych na gruncie VAT decydować będzie bowiem nie nazwa transferu
    pieniężnego, lecz faktyczna charakterystyka danej płatności. Na opodatkowanie VAT
    opisanych świadczeń nie ma również wpływu fakt, że polecenia wydawane są podstawie

    przepisów prawa w celu dostosowania wielkości produkcji energii elektrycznej do jej
    zużycia, aby w każdej chwili zapewnione było bezpieczeństwo funkcjonowania sieci oraz
    systemu elektroenergetycznego jako całości. Jak wskazano wyżej, dla zaistnienia czynności
    podlegającej opodatkowaniu VAT istotne znaczenie ma określone działanie w zamian za
    wynagrodzenie, jednoznacznie przypisane do tego działania.
    Zatem Rekompensata stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, o których
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które
    dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo
    świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która
    ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Skoro w zamian za wykonanie świadczenia polegającego na obniżeniu wytwarzania energii
    elektrycznej otrzymują Państwo Rekompensatę, to zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy
    podstawą opodatkowania jest faktyczna wartość przyznanej Państwu Rekompensaty.
    Zatem Rekompensata stanowi wynagrodzenie za usługę w postaci zaniżenia wytwarzana
    energii elektrycznej i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy, a podstawą opodatkowania na
    podstawie art. 29a ust. 1 ustawy jest kwota Rekompensaty wskazana w Informacji
    Rozliczeniowej.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również momentu powstania obowiązku podatkowego oraz
    ustalenia, czy stawkę podatku w zakresie ograniczenia produkcji należy określić odrębnie
    od stawki w zakresie dostawy energii elektrycznej.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    W myśl art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a i b ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu:
      a) dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
      b) świadczenia usług:
        - telekomunikacyjnych,

        - wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
        - najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
        - ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
        - stałej obsługi prawnej i biurowej,
        - dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu
        przewodowego
      z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    W niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a i b
    ustawy, ponieważ otrzymana Rekompensata stanowi wynagrodzenie za świadczenie
    usługi podlegającej opodatkowaniu VAT - w analizowanym przypadku nie dochodzi do
    dostawy lub dystrybucji energii elektrycznej, lecz do zaniżenia jej wytwarzania.
    Zasadniczo każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być uznawane za odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy kilka świadczeń
    obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być
    sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Jeżeli zatem dwa lub więcej niż dwa
    świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle
    związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której
    rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie dla celów stosowania przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które
    nie służą wyłącznie wykonywaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć
    charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu
    usługi kompleksowej.
    Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do świadczenia zasadniczego, jeśli
    nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem w skutecznym
    wykorzystaniu świadczenia zasadniczego. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle
    powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści
    z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Pojedyncza czynność lub świadczenie
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne, które nie
    może zostać wykonane lub wykorzystane bez świadczenia pomocniczego.
    Stanowisko to potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W szczególności w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection
    Plan Ltd, Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady,
    traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa lub więcej niż dwa
    świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle
    powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której
    rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.
    W orzeczeniu z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen TSUE
    zawarł kilka uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. Trybunał wskazał
    mianowicie, że istotne jest założenie, z jakim należy podejść do analizy każdego takiego
    zdarzenia. Tym założeniem jest to, by - po pierwsze - każda czynność była zwykle
    uznawana za odrębną i niezależną (pkt 20 uzasadnienia), jednoczenie - po drugie - trzeba
    mieć na względzie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym
    nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania systemu podatku
    VAT (pkt 20).
    W celu określenia, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy - według
    TSUE - przede wszystkim poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej
    czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako

    przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W
    orzeczeniu tym TSUE wskazał na konieczność dokonania analizy charakteru transakcji
    także z punktu widzenia nabywcy.
    Również w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero dell’Economia e delle
    Finanze przeciwko Part Service Srl sformułowano kryteria przesądzające o tym, kiedy
    występuje świadczenie złożone. Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy:
        świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do
        korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,
        poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby
        charakter sztuczny,
        kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów
        zewnętrznych,
        kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.
    Biorąc pod uwagę orzecznictwo TSUE wskazać należy, że usługę ograniczenia produkcji
    energii elektrycznej, za którą należna jest Państwu Rekompensata, należy traktować jako
    odrębne i niezależne świadczenie. Usługa ograniczenia produkcji energii nie prowadzi do
    tego samego celu co dostawa energii elektrycznej. Ponadto, oba świadczenia nie są od
    siebie zależne. Dostarczanie energii i ograniczanie jej produkcji nie wystąpią wspólnie, a
    jedno świadczenie nie jest zależne od drugiego.
    Z art. 19a ustawy nie wynika, aby dla usługi będącej przedmiotem wniosku, tj. świadczenia
    polegającego na konieczności ograniczenia produkcji energii elektrycznej, miał
    zastosowanie szczególny moment powstania obowiązku podatkowego inny niż wykonanie
    usługi.
    Zatem dla opisanej usługi moment powstania obowiązku podatkowego określony
    zostanie zgodnie z zasadą ogólną sformułowaną w art. 19a ust. 1 ustawy, czyli obowiązek
    podatkowy powstanie z chwilą wykonania usługi. Oznacza to, że w tym przypadku podatek
    staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym wykonano usługę i powinien być
    rozliczony za ten okres.
    W wyroku z 11 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 1386/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał,
    że w przypadku, w którym podatnik nie może, ze względów niezależnych od siebie, ustalić
    wszystkich elementów kształtujących zobowiązanie podatkowe (w tym nie może obliczyć
    należnego za wykonaną usługę wynagrodzenia, a tym samym nie może określić podstawy
    opodatkowania w sposób wskazany w art. 29a ustawy), obowiązek podatkowy nie może
    powstać wcześniej niż z chwilą, gdy wszystkie te elementy staną się znane. Jednocześnie
    NSA podkreślił, że nie dotyczy to sytuacji, gdy podatnik w drodze dobrowolnie przyjętych
    przez siebie postanowień umownych w taki sposób ukształtuje swoje stosunki z
    kontrahentem, że pozbędzie się możliwości terminowego wykonania swych ustawowych
    obowiązków w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług.
    W przedmiotowej sprawie należy przyjąć, że w momencie wydania przez A. S.A. polecenia
    zaniżenia wytwarzania energii elektrycznej w instalacjach OZE, skutkującego obowiązkiem
    wypłaty Rekompensaty, z przyczyn od siebie niezależnych nie są Państwo w stanie określić
    należnego wynagrodzenia, na co wskazują następujące okoliczności:
        W związku z wydaniem przez A. S.A. Poleceń w stosunku do farmy fotowoltaicznej
        złożyli Państwo do A. S.A. wnioski o Rekompensatę.

        W odpowiedzi na złożone wnioski otrzymali Państwo Informacje Rozliczeniowe w
        sprawie redysponowania nierynkowego instalacją fotowoltaiczną (PV) ustalające
        wysokość rekompensaty finansowej.
        Zgodnie z wyjaśnieniami do Informacji Rozliczeniowej, w celu otrzymania
        Rekompensaty w wysokości wskazanej w Informacji Rozliczeniowej są Państwo
        obowiązani złożyć do A. S.A.:
          prawidłowo wystawiony dokument księgowy (rozliczeniowy),
          oświadczenia o ustalonej treści.
        Zgodnie z wyjaśnieniami do Informacji Rozliczeniowej, podstawą do wystawienia
        dokumentu księgowego jest otrzymana od A. S.A. Informacja Rozliczeniowa.
        Terminem płatności należności, o której mowa w Informacji Rozliczeniowej
        (wyznaczonej kwoty rekompensaty finansowej) jest 21 dzień od daty doręczenia A.
        S.A. prawidłowo wystawionego dokumentu księgowego.
        W momencie ograniczenia produkcji energii oraz w momencie składania wniosku o
        Rekompensatę nie znają Państwo wysokości Rekompensaty.
        Nie obliczają Państwo kwoty Rekompensaty, o której wypłacenie wnioskowali.
        Nie posiadają Państwo wszystkich niezbędnych danych umożliwiających obliczenie
        kwoty Rekompensaty.
        Dowiadują się Państwo o przyznaniu Rekompensaty i jej wysokości na podstawie
        dokumentu „Informacja Rozliczeniowa w sprawie redysponowania nierynkowego
        instalacją fotowoltaiczną (PV)” z chwilą otrzymania tego dokumentu.
    W kontekście określenia momentu wykonania usługi elementem charakterystycznym dla
    przedmiotowego świadczenia jest powyższa sekwencja czynności opisana we wniosku a
    wynikająca z przepisów Prawa energetycznego.
    W świetle powyższego usługa wykonana przez Państwa nabiera cech odpłatnego
    świadczenia podlegającego opodatkowaniu VAT z chwilą otrzymania Informacji
    Rozliczeniowej. W momencie ograniczenia produkcji energii elektrycznej nie znają
    Państwo wysokości przyznanej Rekompensaty i nie są Państwo w stanie tych kwot
    obliczyć.
    Zatem momentem faktycznego wykonania, a więc i momentem powstania obowiązku
    podatkowego jest dzień, w którym A. poinformuje Państwa o przysługującej Państwu
    Rekompensacie, a więc dzień otrzymania Informacji Rozliczeniowej. Wskazać również
    należy, że opisany we wniosku sposób świadczenia usługi i mechanizm wynagradzania za
    nią wynika z umów cywilnoprawnych. Sposób postępowania w przypadku ograniczenia
    produkcji energii jest sprecyzowany przez przepisy prawa.
    Skoro dopiero w momencie pozyskania informacji od A. o wysokości Rekompensaty mogą
    Państwo ustalić podstawę opodatkowania, to momentem powstania obowiązku
    podatkowego będzie ta data.
    W zakresie kwestii określenia, czy stawka podatku w zakresie wykonania usługi
    ograniczenia produkcji energii jest niezależna od stawki podatku w zakresie dostawy,
    biorąc pod uwagę ww. orzecznictwo TSUE należy wskazać, że usługę ograniczenia
    produkcji energii, za którą należna jest Państwu Rekompensata, należy traktować jako
    odrębne i niezależne świadczenie. Usługa ograniczenia produkcji energii nie prowadzi do
    tego samego celu, co dostawa energii elektrycznej. Ponadto oba świadczenia nie są od
    siebie zależne. Dostarczanie energii i ograniczanie jej produkcji nie wystąpią wspólnie, a
    jedno świadczenie nie jest zależne od drugiego. Zatem usługa ograniczenia produkcji

    energii powinna być rozliczana na odrębnych zasadach niż dostawa energii. Jak już
    wskazano w odniesieniu do obowiązku podatkowego, należy go rozpoznać odrębnie od
    dostawy energii elektrycznej, tak samo i stawkę podatku należy określić w sposób
    niezależny od stawki podatku w zakresie dostawy energii elektrycznej.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 2 i 3 jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jeżeli chcą Państwo otrzymać informację o prawidłowej wysokości stawki dla świadczonej
    usługi, z tytułu której otrzymują Państwo rekompensatę, mogą Państwo wystąpić do
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji
    stawkowej (WIS).
    Przy czym wniosek o WIS może dotyczyć:
        stanu prawnego, który obowiązuje od dnia 1 lipca 2020 r. oraz
        czynności będących w realizacji na dzień złożenia wniosku o wydanie WIS lub
        czynności dopiero planowanych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.