Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-492/09-2/AA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-07-10
Teza: Czy podatnik ma prawo ustalić wartości początkowe lokali poprzez wycenę ich wartości?
Słowa kluczowe: amortyzacja; biegły; koszt-koszty uzyskania przychodów; odsetki-odsetki od kredytu; wartość-wartość początkowa; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 10 kwietnia 2009 r. (data wpływu 20 kwietnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej środka trwałego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej środka trwałego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni w różnych okresach czasu nabywała własność lokali (w jednym przypadku – spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu). Lokale te miały charakter użytkowy i mieszkalny. Lokale były nabywane w stanie nie pozwalającym na ich wykorzystywanie w zakresie najmu. Nabycie następowało w stanie deweloperskim (surowym), tj. bez podłóg, drzwi wewnętrznych i bez białego montażu, jedynie z przyłączeniem mediów do lokalu. Niezbędne było przeprowadzenie prac wykończeniowych (np. wykończenie lub przebudowa łazienki wraz z ułożeniem glazury i terakoty, wyburzenie ściany między toaletą i łazienką, instalacja lub usunięcie drzwi wewnętrznych, zamontowanie stałego wyposażenia typu ściany wnękowe, ułożenie lub wymiana podłogi). Dodatkowo prace podwyższające standard lokali powodowały uzyskiwanie wyższych przychodów z najmu. Podatniczka nabywając lokale wraz z przypadającą na nie częścią gruntu oraz udziałem w hali garażowej – opłacała łączną cenę, bez podziału na powyższe wartości (było to zgodne z praktyką gospodarczą zbywców). Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej. Do końca 2008 roku Wnioskodawczyni opłacała zryczałtowany podatek dochodowy – wobec czego nie podlegała obowiązkowi dokumentowania nakładów na nieruchomości rachunkami. Od 2009 roku Wnioskodawczyni zgłosiła do Urzędu Skarbowego zamiar rozliczania się z najmu na zasadach ogólnych. W celu rozpoczęcia amortyzacji lokali od stycznia 2009 roku, należało wprowadzić lokale do ewidencji i poddać amortyzacji. Zainteresowana zleciła dokonanie wycen przez biegłego rzeczoznawcę według cen z grudnia 2008 roku i wprowadziła do ewidencji środków trwałych zgodnie z wycenioną wartością (usługa rzeczoznawcy była uzasadniona położeniem lokali w różnych częściach Polski). Wynajmując lokale Wnioskodawczyni korzysta z usług pośrednika poszukującego najemców. Podatniczka spłaca również kredyt i odsetki na zakup lokalu – zaciągnięty przed 1 stycznia 2009 r. (przed rozpoczęciem rozliczania na zasadach ogólnych).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie ustalenia wartości początkowej środka trwałego.

Czy Wnioskodawczyni ma prawo ustalić wartość początkową lokali poprzez wycenę ich wartości?

Zdaniem Wnioskodawczyni, dla określenia wartości początkowej zastosowanie znajduje zasada określona w art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie ma zaś zastosowania art. 22g ust. 9 ww. ustawy. Wprawdzie uzyskanie pełnej zdolności użytkowej wymagało przeprowadzenia prac wykończeniowych, jednak środkiem trwałym jest nieruchomość – lokal. Podatniczka nie wybudowała budynku i lokalu, a zatem nie wytworzyła środka trwałego. Prowadzone prace wykończeniowe były zakończeniem procesu inwestycyjnego w postaci nabycia środka trwałego. A zatem Wnioskodawczyni uważa, iż powinna zastosować art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zainteresowana dokonując samodzielnej wyceny, może posiłkowo korzystać z wyceny biegłego rzeczoznawcy. Ostateczna wycena pozostaje wtedy wyceną Podatniczki, tyle że opierającą się m.in. na wycenie biegłego.

Treść art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych znajduje zastosowanie w omawianej sprawie. Zbywcy ustalając łączną cenę udziału w gruncie i lokalu i nie wyróżniając odrębnych wartości ww. dóbr, uniemożliwili określenie ceny lokalu podlegającego amortyzacji podatkowej. Tezę taką przedstawił m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 23 stycznia 2009 r. (IPPB1/415-1269/08-2/ES).

Innym powodem braku możliwości ustalenia ceny jest fakt przeprowadzenia prac wykończeniowych oraz późniejszych modernizacyjnych (w okresie, gdy Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności wymagającej ewidencjonowania kosztów prac). Brak dysponowania rachunkami i innymi dowodami stwierdzającymi koszty prac – uniemożliwił ustalenie ceny nabycia środka trwałego. Wnioskodawczyni zauważa, że podobny pogląd (wynikający ze zbliżonego stanu faktycznego) zawiera pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Praga z dnia 23 sierpnia 2007 r. (1434/DD2/415/23/07/AR).

Podatniczka nie może zastosować kalkulacji wartości początkowej według art. 22g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie prowadzi działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie ustalenia wartości początkowej środka trwałego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Treść art. 22a ww. ustawy stanowi, iż amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 powołanej ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania: spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych, której zasady ustalania zawarte są w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy za wartość początkową środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia.

Stosownie do art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Natomiast w myśl art. 22g ust. 4 ww. ustawy za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Stosownie do art. 22g ust. 8 ww. ustawy, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środka trwałego nabytego przez podatnika przed dniem założenia ewidencji środków trwałych, o której mowa w art. 22n, wartość początkową tego środka przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji oraz stanu i stopnia jego zużycia.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zezwalają również na ustalenie wartości początkowej w wysokości określonej przez biegłego.

W myśl przepisu art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

Wycena biegłego ma z reguły zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik wytworzył składnik majątkowy dla celów osobistych, a następnie uznał go za środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż w takiej sytuacji nie był zobowiązany do gromadzenia rachunków-faktur dokumentujących wydatki na jego wytworzenie.

Przepis art. 22g ust. 9 ww. ustawy dotyczy bowiem wyłącznie sytuacji, w której środek trwały został wytworzony przez podatnika. Nie może zatem być stosowany w przypadku ustalania wartości początkowej środka trwałego nabytego w drodze kupna.

Niemniej jednak zauważyć należy, że przy dokonywaniu przez podatnika własnej wyceny wartości początkowej środka trwałego zgodnie z art. 22g ust. 8 ustawy, dopuszczalne jest skorzystanie m.in. z pomocy osób posiadających wiedzę fachową w tym zakresie, w tym biegłych.

Ze złożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni nabyła w różnych okresach własność lokali oraz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu z przypadającą na nie częścią gruntu. Lokale miały charakter użytkowy i mieszkalny. W związku z tym, że Zainteresowana lokale nabywała w stanie deweloperskim, niezbędne było przeprowadzenie prac wykończeniowych. Poniesione przez Wnioskodawczynię wydatki nie zostały udokumentowane.

Wnioskodawczyni podaje, że od stycznia 2009 r. ww. lokale wprowadziła do ewidencji środków trwałych i rozpoczęła ich amortyzację.

Zatem Wnioskodawczyni z uwagi na brak pełnego udokumentowania poniesionych wydatków na prace wykończeniowe zakupionych lokali, ma prawo ustalić ich wartość początkową wg zasad określonych w wyżej powołanym art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawczynię pism urzędowych co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Ponadto tut. Organ informuje, że w dniu 10 lipca 2009 r. wydano odrębną interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów nr ILPB1/415-492/09-3/AA.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.