Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.542.2025.1.RD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce, opodatkowania usług oraz prawa do
odliczenia podatku.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski, miejsca opodatkowania usług oraz braku prawa do
    odliczenia podatku naliczonego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka jest podmiotem z siedzibą w Austrii, który w kraju siedziby prowadzi działalność
    gospodarczą obejmującą głównie świadczenie usług finansowych w tym m.in.
    przyjmowanie depozytów i funduszy, udzielanie pożyczek, usługi realizacji płatności,
    odbiór i transfer przekazów, doradztwo inwestycyjne.
    Spółka posiada w Polsce zarejestrowany oddział zagranicznego przedsiębiorcy. Spółka
    była zarejestrowana do celów VAT w Polsce, jednak z dniem 5 czerwca 2025 r., z uwagi na
    zaprzestanie dokonywania czynności opodatkowanych na terytorium kraju, została
    wyrejestrowana na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 3 ustawy o VAT.
    Historycznie oddział Spółki w Polsce zatrudniał 12 pracowników (w tym pracownika
    administracyjnego, inspektora monitorującego zgodność Spółki z wymogami
    regulacyjnymi oraz 10 przedstawicieli sprzedażowych). Pracownicy Spółki w Polsce byli
    wyposażeni w określone zasoby techniczne (m.in. telefony oraz laptopy), dzięki którym
    mogli wykonywać swoje obowiązki służbowe.
    W czerwcu 2023 r. Spółka dokonała restrukturyzacji, która obejmowała sprzedaż części
    przedsiębiorstwa (zespół finansowy i ubezpieczeń) oraz określonych aktywów, w wyniku
    czego obecność Spółki w Polsce została znacząco ograniczona. W szczególności, na mocy
    umowy sprzedaży, na rzecz nabywcy przeszły umowy, zobowiązania, aktywa, pracownicy,
    konta bankowe Spółki w Polsce, jak również baza danych kontrahentów oraz księgi
    rachunkowe odnoszące się do przenoszonej części przedsiębiorstwa.
    Mając na uwadze powyższe, po dokonaniu restrukturyzacji w czerwcu 2023 r., obecność
    Spółki w Polsce została zredukowana w ten sposób, że Spółka:
        nie zatrudnia pracowników w Polsce;
        nie wysyła tymczasowo pracowników do Polski w celu prowadzenia tutaj
        działalności gospodarczej;
        nie korzysta ze wsparcia pracowników innych podmiotów;
        nie jest właścicielem oraz nie wynajmuje nieruchomości (np. biur, magazynów,
        fabryk), innych środków trwałych oraz zasobów technicznych (np. sprzętu);

        faktycznie nie użytkuje żadnych nieruchomości w Polsce, w tym na podstawie tytułu
        prawnego innego niż własność lub najem;
        nie przechowuje żadnych towarów w Polsce.
    Jednocześnie, obecność Spółki w Polsce jest znacznie ograniczona, ponieważ:
        kluczowe decyzje zarządcze podejmowane są w siedzibie Spółki w Wiedniu;
        Spółka nie dokonuje w Polsce czynności opodatkowanych VAT;
        Spółka nie byłaby w stanie podpisać umów przy wykorzystaniu jej zasobów
        technicznych i personalnych w Polsce (tj. umowy takie podpisywaliby pracownicy
        znajdujący się w (...)); w rezultacie, oddział Spółki w Polsce jest uzależniony od
        wsparcia pracowników oraz zasobów Spółki spoza Polski;
        Spółka na potrzeby wypełniania obowiązków prawnych i podatkowych w stosunku
        do oddziału w Polsce, nabywa od polskich usługodawców usługi dotyczące
        oprogramowania na potrzeby realizacji obowiązków sprawozdawczych (dalej:
        „Usługi”), przy czym oprogramowanie to jest wykorzystywane w kraju siedziby
        Spółki tj. Austrii. Wszelkie operacje wykonywane przy użyciu ww. oprogramowania
        dokonywane są przez personel znajdujący się poza terytorium Polski.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko, że aktualnie, po restrukturyzacji dokonanej w czerwcu
      2023 r., Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej dla celów VAT w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia?
    2. Jeśli odpowiedź na pytanie numer jeden jest twierdzącą, to czy prawidłowe jest
      stanowisko, że usługi nie podlegają opodatkowaniu w VAT w Polsce, gdyż zgodnie z
      art. 28b ustawy o VAT, miejsce świadczenia usług znajduje się poza Polską, a w
      konsekwencji Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur
      dokumentujących usługi?
    Stanowisko Wnioskodawcy
    1. Aktualnie, po restrukturyzacji dokonanej w czerwcu 2023 r., Spółka nie posiada w
      Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w
      rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia.
    2. Usługi nie podlegają opodatkowaniu w VAT w Polsce, gdyż zgodnie z art. 28b ustawy o
      VAT, miejsce świadczenia Usług znajduje się poza Polską, a w konsekwencji Spółce nie
      przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur dokumentujących Usługi.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Uwagi ogólne
    Stosownie do treści art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT.
    Stosownie natomiast do art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu, niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

    Zasadniczo zatem, miejsce świadczenia usług, poza przypadkami usług enumeratywnie
    wymienionych w ustawie o VAT, determinuje miejsce, w którym usługobiorca posiada
    siedzibę.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Spółka nie posiada siedziby działalności
    gospodarczej na terytorium kraju (jej siedzibą jest Austria), zatem dla ustalenia miejsca
    świadczenia nabywanych Usług, konieczne jest w pierwszej kolejności zweryfikowanie czy
    Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ad 1) Stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów VAT
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarówno przepisy ustawy o VAT, jak i przepisy
    wykonawcze do tej ustawy, nie definiują pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT. Pojęcie to zostało natomiast zdefiniowane w art. 11
    Rozporządzenia wykonawczego do Dyrektywy VAT. Zgodnie z tym przepisem, na potrzeby
    określania miejsca świadczenia usług nabywanych, stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wskazówek co do identyfikacji stałego miejsca prowadzenia działalności dostarcza
    ponadto orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”), w
    szczególności:
        wyrok z dnia 4 lipca 1984 w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), w którym TSUE
        wskazał, że aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą
        można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą
        być łącznie spełnione następujące warunki: (I) miejsce to musi się charakteryzować
        pewną minimalną skalą działalności, oraz (II) muszą być w nim stale obecne zasoby
        ludzkie oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności;
        wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari), w
        którym Trybunał podkreślił, że „zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie
        podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości,
        poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla
        świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem
        wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów
        ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób
        niezależny”;
        wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV), gdzie Trybunał
        stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć
        możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny; oznacza to, zdaniem
        TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć
        możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze
        zarządczym;
        wyrok z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics Sp. z o.o.), z
        którego wynika, iż nie można wywieść istnienia na terytorium państwa

        członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki
        mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta
        posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną;
        wyrok z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd.), gdzie Trybunał
        potwierdził dotychczas stosowaną wykładnię i podkreślił, iż stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej nie może zostać rozpoznane wyłącznie na
        podstawie wykorzystywanej infrastruktury technicznej (np. w postaci
        wynajmowanej nieruchomości) w sytuacji, gdy brakuje jej towarzyszących zasobów
        personalnych umożliwiających prowadzenie działalności;
        wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini)
        Trybunał stwierdził, iż „artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada
        2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej
        dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia
        wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego
        środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że
        spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze
        względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów
        udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne za pomocą których świadczy ona,
        na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
        reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    Stanowisko TSUE dotyczące określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej uwzględniają również polskie sądy administracyjne. Jako przykłady można
    wskazać:
        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2021 r., o sygn. I
        FSK 1519/19, w którym sąd stwierdził, iż „dla ustalenia miejsca opodatkowania
        podstawowym punktem odniesienia jest siedziba działalności gospodarczej. Inne
        miejsca powinny być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy odniesienie do siedziby
        prowadzi do nieracjonalnych rezultatów w lub stwarza konflikt w odniesieniu do
        innego państwa członkowskiego. Jednocześnie to inne miejsce powinno zostać
        ustalone jedynie w wyjątkowych sytuacjach i nie może być domniemywane. Celem
        przepisów określających miejsce opodatkowania usług jest uniknięcie z jednej
        strony zbiegu właściwości mogącego prowadzić do podwójnego opodatkowania, a z
        drugiej strony do braku opodatkowania.” oraz
        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2022 r., o sygn. I FSK 968
        /20, w którym sąd stwierdził, iż „nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
        działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1
        Rozporządzenia, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać
        udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów
        podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
        działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu

        spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej (w tej sprawie spółki
        niemieckiej). To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być
        wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.
    Podobne wnioski zostały wskazane także w następujących wyrokach:
        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2021 r., o sygn. I FSK 660
        /18;
        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2021 r., o sygn. I FSK
        138/18;
        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2015 r., o sygn. I FSK
        2004/13;
        wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2019 r., o sygn. I
        FSK 980/17.
    Ponadto powyższe podejście potwierdzają liczne interpretacje indywidualne wydawane
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („DKIS”), z których wynika, że brak
    odpowiedniego zaplecza personalno- technicznego, czy niezależności decyzyjnej
    przesądza o braku stałego miejsca prowadzenia działalności. Przykładowo w interpretacji
    o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.418.2023.2.RST z dnia 17 listopada 2023 r. DKIS wskazał, że:
    „(...) pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów
    technicznych w postaci wynajmowanej powierzchni magazynowej oraz zasobów
    osobowych w postaci Specjalisty ds. logistyki oraz Pracowników Magazynu działalność jaka
    jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w
    stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby tj. w Niemczech. Jak wynika z wniosku
    wszystkie decyzje biznesowe, w tym związane z zawieraniem umów z klientami i
    sprzedażą towarów, są i będą podejmowane poza Polską. W Polsce nie ma pracowników,
    którzy mieliby upoważnienie do dokonywania sprzedaży lub do podejmowania decyzji z
    nią związanych. (...)”.
    Podobne rozstrzygnięcia zostały wydane w ramach następujących interpretacji
    indywidualnych:
        interpretacja o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.69.2023.1.RST z dnia 14 kwietnia 2023 r.;
        interpretacja o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.617.2021.2.RST z dnia 4 kwietnia 2022 r.;
        interpretacja o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.14.2022.1.PC z dnia 18 marca 2022 r.;
        interpretacja o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.162.2021.4.RST z dnia 12 lipca 2021 r.;
        interpretacja o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.93.2021.3.AC z dnia 1 czerwca 2021 r.
    Biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z art.
    11 ust. 1 Rozporządzenia oraz uwzględniając przytoczone orzecznictwo TSUE oraz
    stanowiska polskich sądów i organów podatkowych, należy wskazać, że przesłanki,
    których łączne zaistnienie powoduje, że można mówić o powstaniu stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do danego podatnika obejmują:
    1) obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktury własnej lub
    zapewnionej przez podmiot zewnętrzny),
    2) określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako
    zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny,

    3) zdolność do samodzielnego świadczenia usług (tzw. aktywne miejsce prowadzenia
    działalności) oraz odbioru usług (tzn. pasywne miejsce prowadzenia działalności) w
    sposób niezależny od siedziby Spółki.
    Analiza spełnienia przesłanek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Spółki, nie będzie ona posiadała w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT. Przedstawione elementy
    stanu faktycznego nie spełniają bowiem niezbędnych przesłanek warunkujących istnienie
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Poniżej Spółka przedstawia
    szczegółową argumentację w tym zakresie.
    Poniżej Spółka przedstawia szczegółową analizę przesłanek potwierdzającą ww.
    stanowisko.
    Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego
    W ocenie Spółki, przesłanka posiadania w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności nie zostanie w
    omawianym przypadku spełniona.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Spółka nie jest właścicielem żadnych
    nieruchomości w Polsce (biur, magazynów, fabryk), ani nie korzysta z nich na podstawie
    innego tytułu prawnego np. najmu. Nie dochodzi również do sytuacji, w której Spółka
    faktycznie użytkowałaby nieruchomości innego podmiotu np. spółki powiązanej czy
    podmiotu trzeciego.
    Podobnie, Spółka nie korzysta również z innych zasobów technicznych oraz środków
    trwałych, takich jak sprzęt, maszyny, elektronika. Spółka nie jest właścicielem żadnych
    towarów znajdujących się w Polsce.
    Wobec powyższego, Spółka nie dysponuje w Polsce żadnymi nieruchomościami ani
    ruchomościami. Należy więc stwierdzić, że Spółka nie posiada struktury w zakresie
    zaplecza technicznego odpowiedniej dla stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Spółka nie zatrudnia żadnych
    pracowników, którzy przebywaliby stale lub chociażby tymczasowo w Polsce. Nie dochodzi
    również do sytuacji, w której Spółka sprawowałaby faktyczny nadzór i kontrolę nad
    pracownikami przebywającymi w Polsce formalnie zatrudnionymi przez podmiot trzeci lub
    spółki powiązane.
    W związku z tym należy uznać, że Spółka nie posiada również zaplecza personalnego
    koniecznego do utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    Brak intencji permanentnego prowadzenia działalności gospodarczej
    Jak Spółka wskazała w opisie stanu faktycznego, obecnie (po restrukturyzacji) nie prowadzi
    faktycznie żadnej działalności gospodarczej w Polsce - oddział nie dokonuje bowiem
    żadnych sprzedaży towarów, nie świadczy usług itp. Nie są w Polsce realizowane żadne
    projekty zarówno o charakterze krótkoterminowym, jak i długoterminowym.
    W związku z powyższym, aktualnie posiadane składniki majątkowe i niemajątkowe nie
    pozwalają Spółce na prowadzenie w Polsce żadnej działalności gospodarczej, co sprawia,
    że przesłanka stałości działalności powinna być uznana za niespełnioną.
    Zdolność do samodzielnego świadczenia i odbioru usług
    Jak wskazano powyżej, Spółka nie posiada w Polsce żadnego zaplecza technicznego oraz
    personalnego. W konsekwencji, oddział Spółki nie jest w stanie działać w sposób
    samodzielny. Brak odpowiednich pracowników, zaplecza technicznego, nieruchomości

    oraz aktywów sprawia, że oddział Spółki w Polsce nie byłby w stanie świadczyć usług we
    własnym zakresie.
    Jednocześnie, brak jest odpowiedniego zaplecza w Polsce, które mogłoby nabywać usługi
    od podmiotów trzecich, a następnie je konsumować. Spółka co prawda nabywa usługi
    związane z oprogramowaniem służącym do celów sprawozdawczości, natomiast służą one
    wyłącznie spełnieniu obowiązków prawnych i podatkowych Spółki związanych z istnieniem
    oddziału w Polsce. Odbiorcą tych usług jest zatem Spółka, na której to spoczywają ww.
    Obowiązki. Oprogramowanie to używane jest poza Polską, przez personel znajdujący się
    na terytorium Austrii. W związku z tym nie można uznać, że oddział w Polsce jest w stanie
    skonsumować takie usługi.
    O braku samodzielności oddziału w Polsce świadczy również proces decyzyjny Spółki.
    Kluczowe decyzje zarządcze dotyczące oddziału w Polsce są podejmowane w siedzibie
    Spółki w Wiedniu. Ponadto, oddział Spółki w Polsce nie posiada pracowników, którzy
    byliby w stanie podpisywać jakiekolwiek umowy w imieniu oddziału. Z tego względu,
    również podpisywanie umów dotyczących oddziału musiałoby odbywać się poza Polską.
    Jak więc wynika z powyższego, oddział w Polsce nie cechuje się samodzielnością, dzięki
    której mógłby we własnym zakresie świadczyć oraz nabywać usługi jako stałe miejsce
    prowadzenia działalności.
    Podsumowując, w ocenie Spółki po restrukturyzacji dokonanej w czerwcu 2023 r. nie
    posiada ona w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia.
    Ad 2) Miejsce świadczenia Usług oraz prawo do odliczenia podatku naliczonego
    Zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług w transakcjach
    między podatnikami (art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT), miejscem świadczenia jest
    siedziba działalności gospodarczej lub potencjalnie stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej nabywcy. Jednocześnie, w ocenie Spółki, w przedstawionym stanie
    faktycznym nie będą miały zastosowania szczególne zasady dotyczące miejsca
    świadczenia usług wynikające z art. 28c - 28n ustawy o VAT.
    Zgodnie z argumentacją przywołaną we wcześniejszej części uzasadnienia, w ocenie Spółki
    nie posiada ona w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla
    celów VAT.
    W związku z powyższym, mając na względzie powołane ww. przepisy, miejsce świadczenia
    Usług powinno być określone na bazie miejsca siedziby Spółki, tj. na podstawie art. 28b
    ust. 1 ustawy o VAT. Oznacza to, że Usługi świadczone przez polskich usługodawców nie
    podlegają opodatkowaniu na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        nabycia towarów i usług,
        dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z kolei art. 88 ustawy o VAT wskazuje przypadki, kiedy podatnikowi nie przysługuje prawo
    do odliczenia podatku naliczonego. Jedną z przesłanek negatywnych odliczenia podatku
    naliczonego jest zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT sytuacja, w której transakcja
    udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu.

    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Spółka nabywa Usługi, które
    wykorzystuje w kraju swojej siedziby w celu dopełnienia obowiązków związanych z
    raportowaniem i sprawozdawczością oddziału znajdującego się w Polsce. Jednocześnie,
    jak Spółka wskazała powyżej, w jej ocenie miejsce świadczenia tych Usług znajduje się
    poza Polską.
    Biorąc pod uwagę powyższe, jako że w ocenie Spółki Usługi nie podlegają opodatkowaniu
    na terytorium kraju, niezależnie od tego, czy dostawcy Usług naliczą na fakturach polski
    podatek należny, Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia z nich podatku naliczonego.
    Podsumowując, w ocenie Spółki Usługi nie będą podlegać opodatkowaniu w VAT w Polsce,
    gdyż zgodnie z art. 28b ustawy o VAT, miejsce świadczenia Usług znajduje się poza Polską,
    a w konsekwencji Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur
    dokumentujących Usługi.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
        1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

        a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
        2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Natomiast stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego

    dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i
    usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania
    odliczenia podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania
    do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że A GmbH (Spółka) jest podmiotem z siedzibą w Austrii, który w
    kraju siedziby prowadzi działalność gospodarczą obejmującą głównie świadczenie usług
    finansowych w tym m.in. przyjmowanie depozytów i funduszy, udzielanie pożyczek, usługi
    realizacji płatności, odbiór i transfer przekazów, doradztwo inwestycyjne. Spółka była
    zarejestrowana do celów VAT w Polsce, jednak z dniem 5 czerwca 2025 r., z uwagi na
    zaprzestanie dokonywania czynności opodatkowanych na terytorium kraju, została
    wyrejestrowana. Spółka posiada w Polsce zarejestrowany oddział zagranicznego
    przedsiębiorcy. Oddział Spółki w Polsce zatrudniał 12 pracowników oraz był wyposażony w
    określone zasoby techniczne (m.in. telefony oraz laptopy). W czerwcu 2023 r. Spółka
    dokonała restrukturyzacji, która obejmowała sprzedaż części przedsiębiorstwa (zespół
    finansowy i ubezpieczeń) oraz określonych aktywów, w wyniku czego obecność Spółki w
    Polsce została znacząco ograniczona. W szczególności, na mocy umowy sprzedaży, na
    rzecz nabywcy przeszły umowy, zobowiązania, aktywa, pracownicy, konta bankowe Spółki
    w Polsce, jak również baza danych kontrahentów oraz księgi rachunkowe odnoszące się
    do przenoszonej części przedsiębiorstwa.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia,
    czy Spółka po dokonanej restrukturyzacji w czerwcu 2023 r. posiada stałe miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, oraz prawa do odliczenia podatku
    naliczonego w związku z usługą nabywaną przez Spółkę.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie

      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
        c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,

    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest, aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady

    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie zorganizował bowiem na
    terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku

    wynika, że Spółka jest podmiotem z siedzibą w Austrii, który w kraju siedziby prowadzi
    działalność gospodarczą obejmującą głównie świadczenie usług finansowych w tym m.in.
    przyjmowanie depozytów i funduszy, udzielanie pożyczek, usługi realizacji płatności,
    odbiór i transfer przekazów, doradztwo inwestycyjne. Spółka posiada w Polsce
    zarejestrowany oddział zagranicznego przedsiębiorcy, jednakże po dokonaniu
    restrukturyzacji w czerwcu 2023 r., obecność Spółki w Polsce została zredukowana. Spółka
    nie dokonuje w Polsce czynności opodatkowanych VAT, a na potrzeby wypełniania
    obowiązków prawnych i podatkowych w stosunku do oddziału w Polsce, nabywa od
    polskich usługodawców usługi dotyczące oprogramowania na potrzeby realizacji
    obowiązków sprawozdawczych, przy czym oprogramowanie to jest wykorzystywane w
    kraju siedziby Spółki tj. w Austrii.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie, Spółka nie jest właścicielem oraz nie wynajmuje nieruchomości (np.
    biur, magazynów, fabryk), innych środków trwałych oraz zasobów technicznych (np.
    sprzętu). Spółka faktycznie nie użytkuje żadnych nieruchomości w Polsce, w tym na
    podstawie tytułu prawnego innego niż własność lub najem, nie przechowuje żadnych
    towarów w Polsce. Wnioskodawca nie zatrudnia pracowników w Polsce, nie wysyła
    tymczasowo pracowników do Polski w celu prowadzenia tutaj działalności gospodarczej
    oraz nie korzysta ze wsparcia pracowników innych podmiotów. Zatem należy uznać, że
    Wnioskodawca nie posiada żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz
    personalnych na terytorium Polski.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika,
    że co prawda Spółka nabywa od polskich usługodawców usługi dotyczące
    oprogramowania na potrzeby realizacji obowiązków sprawozdawczych, jednakże
    oprogramowanie to jest wykorzystywane wyłącznie w kraju siedziby Spółki tj. Austrii.
    Wszelkie operacje wykonywane przy użyciu ww. oprogramowania dokonywane są przez
    personel znajdujący się poza terytorium Polski. Ponadto jak wynika z opisu sprawy Spółka
    nie korzysta ze wsparcia pracowników innych podmiotów i nie sprawuje nadzoru i kontroli
    nad pracownikami przebywającymi w Polsce zatrudnionymi przez podmioty trzecie.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych
    /rzeczowych oraz nieruchomości i nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników.
    Dodatkowo Spółka nie byłaby w stanie podpisać umów przy wykorzystaniu jej zasobów
    technicznych i personalnych w Polsce, tj. umowy takie podpisywaliby pracownicy
    znajdujący się w Wiedniu, a w rezultacie, oddział Spółki w Polsce jest uzależniony od
    wsparcia pracowników oraz zasobów Spółki spoza Polski, ponieważ kluczowe decyzje

    zarządcze podejmowane są w siedzibie Spółki w (...). Spółka nie dokonuje także w Polsce
    czynności opodatkowanych i została wyrejestrowana na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 3
    ustawy. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów
    osobowych oraz technicznych/rzeczowych niezbędnych do prowadzenia działalności
    gospodarczej nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to
    należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE A GmbH po restrukturyzacji
    dokonanej w czerwcu 2023 r. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski.
    W odniesieniu zaś do Państwa wątpliwości w zakresie miejsca opodatkowania nabywanej
    usługi oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego należy wskazać, że Spółka na
    potrzeby wypełniania obowiązków prawnych i podatkowych nabywa od polskich
    usługodawców usługi dotyczące oprogramowania na potrzeby realizacji obowiązków
    sprawozdawczych. Przy czym oprogramowanie to jest wykorzystywane wyłącznie w kraju
    siedziby Spółki tj. Austrii, a wszelkie operacje wykonywane przy użyciu ww.
    oprogramowania dokonywane są przez personel znajdujący się poza terytorium Polski.
    Należy wskazać, że powyższe świadczenie nabywane od polskich usługodawców stanowią
    usługi do których stosuje się art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się
    szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f
    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym jak wynika z
    wniosku Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wiedniu i jednocześnie jak
    ustaliłem nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, w analizowanej sprawie miejsce opodatkowania Usług świadczonych przez
    polskich usługodawców należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania
    miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym, Usługi nie
    są opodatkowane w Polsce. Usługi te są opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy tj. w
    Wiedniu. W konsekwencji w sytuacji gdyby polscy usługodawcy omyłkowo
    udokumentowali Usługi świadczone na Państwa rzecz fakturami zawierającymi polski VAT,
    Spółka na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie ma prawa do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z takich faktur. Spółka jako podmiot nieposiadający siedziby i
    jak ustaliłem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski
    nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu przedmiotowych Usług
    ponieważ transakcje te nie są objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanego przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej
        będą mogli skorzystać Państwo, jeśli zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Spółka ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.