Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-793/14/KO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-11-21
Teza: w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży samochodów osobowych wykorzystywanych do celów przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy, kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na egzaminatorów i 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów
Słowa kluczowe: dostawa; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 8 sierpnia 2014 r. (data wpływu 12 sierpnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z 7 listopada 2014 r. (data wpływu 13 listopada 2014 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży samochodów osobowych wykorzystywanych do celów przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy, kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na egzaminatorów i 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 sierpnia 2014 r. został złożony ww. wniosek, o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania sprzedaży samochodów osobowych wykorzystywanych do celów przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy, kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na egzaminatorów i 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 7 listopada 2014 r., będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 31 października 2014 r. znak: IBPP2/443-793/14/KO.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

O (zwany dalej O ) został utworzony przez W w sprawie utworzenia O. Podstawą prawną działania O są przepisy art. 116-121 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). O jest wojewódzką samorządową osobą prawną powołaną do realizacji zadań określonych w ustawie prawo o ruchu drogowym. Jako jednostka sektora finansów publicznych podlega przepisom ustawy o finansach publicznych.

W oparciu o treść art. 117 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym podstawowymi zadaniami ośrodka są między innymi: organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami, prowadzenie kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na egzaminatorów, 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów, szkoleń dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, szkoleń z zakresu kierowania ruchem drogowym. W zakresie prowadzonej działalności egzaminacyjnej i szkoleniowej O jest instytucją prawa publicznego. Prowadzenie przedmiotowej działalności jest uprawnieniem i obowiązkiem nałożonym przez przepisy prawa publicznego. O nie jest podatnikiem podatku VAT w zakresie ww. działalności egzaminacyjnej i szkoleniowej na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

Poza podstawową działalnością O może wykonywać uboczną działalność związaną z bezpieczeństwem ruchu drogowego jak również inną działalność, z tym że uzyskane w ten sposób środki muszą być przeznaczane na działalność związaną z egzaminowaniem lub bezpieczeństwem ruchu drogowego.

W celu realizowania zadań odnośnie przeprowadzania egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami, w zakresie kategorii B i B+E, MORD zakupił w roku 2010 samochody osobowe. Samochody te oprócz przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy, były wykorzystywane do realizacji kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na egzaminatorów oraz przeprowadzenia 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów. Samochody wykorzystywane były tylko i wyłącznie do działalności publiczno prawnej, która jest poza zakresem VAT (art. 15 ust. 6 ustawy o VAT). W związku z tym, że samochody nie były nabyte na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, tylko do działalności paza zakresem VAT, O nie miał prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupionych samochodów osobowych.

Pod koniec roku 2014 planowana jest sprzedaż ww. samochodów osobowych. Pojazdy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i podlegają comiesięcznej amortyzacji.

Pismem z 7 listopada 2014 r. Wnioskodawca uzupełnił zdarzenie przyszłe następująco:

Ad. 1. Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach w brzmieniu: „§ 3. Ośrodek egzaminowania powinien posiadać: 3) pojazdy egzaminacyjne w liczbie umożliwiającej obsługę zaplanowanych egzaminów państwowych.” Pojazdy egzaminacyjne, które posiada O egzaminowania, muszą spełniać wymagania rozporządzeń Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. oraz dnia 27 października 2005 r. O posiada 35 samochodów osobowych przystosowanych do egzaminowania.

W celu dalszej prawidłowej realizacji zadań nałożonych przez przepisy prawa publicznego została podjęta decyzja o wymianie części używanych od 2010 roku samochodów osobowych na nowe.

O jest jednostką sektora finansów publicznych, w związku, z czym przeprowadził postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego na dostawę pojazdów do egzaminowania. Przedmiotem zamówienia jest dostawa 25 sztuk fabrycznie nowych samochodów osobowych przystosowanych do egzaminowania na kategorię B prawa jazdy i odkupienie 23 używanych samochodów osobowych przystosowanych do egzaminowania na kategorię B prawa jazdy a należących do O. Postępowanie prowadzone było z zastosowaniem przepisów ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych obowiązujących dla postępowań o wartości przekraczającej kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 p.z.p.

Ad. 2. O został utworzony w 1998 r. W celu prawidłowej realizacji zadań nałożonych przez art. 117 ustawy Prawo o ruchu drogowym O niejednokrotnie dokonywał wymiany używanych samochodów osobowych przystosowanych do egzaminowania na kategorie B. Ostatnia wymiana samochodów odbyła się na podstawie przeprowadzonego postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego na dostawę pojazdów do egzaminowania w 2008 r. Postępowanie prowadzone było z zastosowaniem przepisów ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych obowiązujących dla postępowań o wartości równej lub przekraczającej kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 p.z.p. Dostawca wyłoniony w drodze tego przetargu zobowiązał się między innymi do dostarczenia i sprzedaży w pierwszym etapie 34 fabrycznie nowych samochodów osobowych do egzaminowania na prawo jazdy kat. B i 1 samochodu do egzaminowania na prawo jazdy kat. B+E wraz z przejęciem w rozliczeniu 25 używanych samochodów marki Chevrolet Aveo, a w drugim etapie do wymiany na takie same 34 nowe samochody do egzaminowania na prawo jazdy kat. B. W związku z powyższym w 2008 r. sprzedano 25 używanych samochodów osobowych do egzaminowania na prawo jazdy kat. B a w roku 2010 sprzedano 34 używane samochody osobowe do egzaminowania na prawo jazdy kat. B. Środki uzyskane ze sprzedaży używanych samochodów egzaminacyjnych przeznaczone były na zapłatę w drodze kompensaty za dostawę nowych samochodów egzaminacyjnych dostawcy wyłonionemu w drodze przetargu.

Ad. 3. O nie podejmuje i nie będzie podejmował żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży samochodów.

Ad. 4 Nabywca używanych samochodów osobowych do egzaminowania na prawo jazdy kat. B został wyłoniony w wyżej opisanym postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego na dostawę pojazdów do egzaminowania.

Ad. 5. Ogłoszenie o zamówieniu zostało przekazane do Urzędu Publikacji Unii Europejskiej, udostępnione w bazie danych TED. Wypełniony formularz ogłoszenia z Publikatora został zamieszczony na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej O oraz w Biuletynie Informacji Publicznej. Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia Publicznego została zamieszczona na stronie internetowej O.

Ad. 6. Zgodnie ze SIWZ środki uzyskane ze sprzedaży używanych samochodów egzaminacyjnych przeznaczone są na zapłatę w drodze kompensaty za dostawę nowych samochodów egzaminacyjnych.

Ad. 7. O posiada jeszcze 11 sztuk samochodów osobowych przystosowanych do egzaminowania na kategorię B prawa jazdy i 1 samochód osobowy przystosowany do egzaminowania na kategorię B+E prawa jazdy. O nadal będzie wykorzystywał samochody osobowe przystosowane do egzaminowania na kategorię B prawa jazdy marki TOYOTA YARIS oraz samochód osobowy przystosowany do egzaminowania na kategorię B+E prawa jazdy jest marki Chevrolet CAPTIVA. O nie podjął jeszcze decyzji o terminie sprzedaży tych samochodów.

Ad. 8. Samochody, które posiada O nie zostały nabyte od podmiotów wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku o VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż przez O samochodów osobowych wykorzystywanych tylko i wyłącznie do działalności publiczno prawnej jest poza zakresem podatku VAT, czy podlega ustawie o VAT i jest opodatkowana stawką 23%?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Sprzedaż samochodów osobowych, które zostały nabyte i wykorzystywane do wykonywania działalności publiczno-prawnej, tj: przeprowadzania egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami, realizacji kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na egzaminatorów oraz przeprowadzenia 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ pozostaje poza zakresem VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

Wnioskodawca w uzasadnieniu własnego stanowiska, że sprzedaż samochodów wykorzystywanych do przeprowadzania egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami, w zakresie kategorii B i B+E, oraz do realizacji kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na egzaminatorów oraz przeprowadzenia 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, pragnie jeszcze dodać, że samochody te nie zostały nabyte na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, samochody te zakupione i wykorzystywane były do wykonywania zadań nałożonych na O odrębnymi przepisami prawa i w zakresie realizacji tych zadań O, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie jest podatnikiem podatku VAT. Powyższe stanowisko, że sprzedaż wymienionych wyżej samochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT znajduje potwierdzone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 30 maja 2014 sygnatura IBPP2/443-238/14/KO.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, poz. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, państwa członkowskie mogą uznać działalność podmiotów prawa publicznego, zwolnioną na podstawie art. 132, 135, 136 i 371, art. 374-377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 lub art. 380-390b (Dyrektywy 2006/112/WE), za działalność, którą podmioty te podejmują jako organy władzy publicznej.

Kryterium rozróżniającym działanie organu samorządowego w charakterze organu władzy publicznej od działania w charakterze podatnika jest to, czy organ ten działa jako organ władzy, czy też zachowuje się jak przedsiębiorca (zob. wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I FSK 1594/11 i z dnia 25 listopada 2011 r., I FSK 145/11). W wskazanych wyrokach NSA powołał się na orzecznictwo TSUE, z którego wynika, że działalnością wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej jest działalność wykonywana przez podmioty prawa publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej działalności, która jest wykonywana przez nie na tych samych warunkach prawnych, co prywatni przedsiębiorcy (zob. wyroki ETS w sprawach 107/84, 235/85, C-446/98, C-288/07, C-260/98, C-408/97). NSA zauważył, że TSUE w wyroku C-4/89 stwierdził ponadto, że jedynym kryterium pozwalającym na rozróżnienie dwóch rodzajów działalności, tj. wykonywanych w oparciu o reżim publicznoprawny lub prywatnoprawny, jest sposób ich traktowania przez prawo poszczególnych państw członkowskich, a także, że przepis art. 4 (5) VI Dyrektywy (obecnie art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady) służy zapewnieniu przestrzegania zasady neutralności podatkowej, która sprzeciwia się w szczególności temu, aby świadczenie podobnych usług, które są względem siebie konkurencyjne, było traktowane w różny sposób z punktu widzenia podatku od towarów i usług (C-430/04, C-498/03).

W wyroku z dnia 16 września 2008 r. w sprawie C-288/07 TSUE wyjaśnił, że podmiot prawa publicznego może być zobowiązany na podstawie prawa krajowego do wykonywania określonej działalności o charakterze czysto gospodarczym w ramach właściwego mu reżimu prawnego, podczas gdy ta sama działalność może być wykonywana równolegle przez podmioty prywatne, tak że nieopodatkowanie podatkiem od wartości dodanej tego podmiotu może skutkować pojawieniem się pewnych zakłóceń konkurencji. Przepis art. 4 ust. 5 akapit drugi VI Dyrektywy powinien być interpretowany w związku z tym w ten sposób, że znaczące zakłócenia konkurencji, do których prowadziłoby nieopodatkowanie podmiotów prawa publicznego działających w charakterze organów władzy publicznej, powinny być oceniane w odniesieniu do danej działalności jako takiej, przy czym ocena ta nie musi dotyczyć w szczególności danego rynku. Opodatkowanie podmiotów prawa publicznego podatkiem od wartości dodanej, niezależnie od tego, czy następuje na podstawie akapitu drugiego art. 4 ust. 5 VI Dyrektywy, czy na podstawie akapitu trzeciego tego przepisu, wynika z wykonywania danej działalności jako takiej, niezależnie od tego, czy podmioty te napotykają na konkurencję na szczeblu rynku lokalnego, na którym wykonują tę działalność. Z przytoczonego wyroku wynika zatem, że zarówno regulacje art. 4, VI Dyrektywy, jak i art. 13 Dyrektywy 112/2006/WE Rady zmierzają do opodatkowania podatkiem od wartości dodanej podmiotów prawa publicznego także wówczas, gdy działają one w charakterze organów władzy publicznej i prowadzą każdy rodzaj działalności mającej charakter gospodarczy. Jeśli zatem organ władzy publicznej wykonuje określoną działalność o charakterze gospodarczym w ramach właściwego mu reżimu prawnego, to wówczas należy traktować go jako podatnika VAT.

W dniu 20 marca 2014 r. TSUE wydał postanowienie w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów, w którym orzekł, że „dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak te zamierzone przez gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz iż nie są wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy”.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że O działa w charakterze podatnika VAT, gdyż sprzedaż pojazdów należy traktować w kategorii działalności gospodarczej. Za takim przyjęciem przemawiają okoliczności w jakich Wnioskodawca będzie dokonywał sprzedaży samochodów, które uzasadniają uznanie Wnioskodawcy jako handlowca biorącego udział w obrocie pojazdami samochodowymi. Wnioskodawca już w przeszłości niejednokrotnie dokonywał sprzedaży samochodów. Na przestrzeni lat w 2008 r. była to sprzedaż 25 samochodów a w 2010 r. - 34 samochody. Wnioskodawca posiada jeszcze kolejne samochody, które również będą przeznaczone do sprzedaży. W kontekście powyższego bez znaczenia pozostaje, że Wnioskodawca nie będzie podejmował działań marketingowych w związku ze sprzedażą.

Odmienne rozstrzygnięcie niniejszej kwestii prowadziłby do nierównego traktowania podmiotów dokonujących sprzedaży samochodów, co stałoby nie tylko w sprzeczności z powszechnym obowiązkiem przepisów prawa, ale również z jedną z naczelnych zasad Unii Europejskiej, zasadą konkurencyjności.

Należy wskazać, że umożliwienie nieopodatkowania transakcji sprzedaży samochodów przez Ośrodek (w przypadku uznania, że działa w charakterze organu władzy publicznej) znacznie pogorszyłoby sytuację podmiotów prywatnych dokonujących podobnych transakcji i prowadziłoby do znaczących zakłóceń konkurencji na rynku sprzedaży obrotu tymi pojazdami.

Ponadto, jak wynika z orzecznictwa TSUE, działalność podmiotów prawa publicznego powinna być wykonywana w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego. Natomiast jeżeli działają one na tych samych warunkach prawnych co prywatni przedsiębiorcy, nie wykonują takiej działalności jak organ władzy publicznej (wyrok TSUE z dnia 17 października 1989 r. w sprawach połączonych C- 231/87 i C-129/88).

Stawka podatku – zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy – wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże w myśl art. 146a pkt 1 tej ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Ponadto tut. Organ wskazuje, że art. 90b ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż w przypadku gdy w ciągu 60 miesięcy, licząc od miesiąca, w którym odpowiednio nabyto, dokonano importu lub oddano do używania pojazd samochodowy:

1.  o którym mowa w art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a, nastąpi zmiana jego wykorzystania na wykorzystywanie do celów działalności gospodarczej i do celów innych niż działalność gospodarcza podatnik jest obowiązany do dokonania korekty kwoty podatku naliczonego odliczonej przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tego pojazdu;
2.  w odniesieniu, do którego kwotę podatku naliczonego stanowiła kwota, o której mowa w art. 86a ust. 1, nastąpi zmiana jego wykorzystywania na wykorzystywanie wyłącznie do działalności gospodarczej, podatnik jest uprawniony do dokonania korekty kwoty podatku naliczonego odliczonej przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tego pojazdu.

Z ust. 2 tego artykułu wynika, że w przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 1, nastąpi sprzedaż pojazdu samochodowego, uznaje się, że wykorzystanie tego pojazdu zostało zmienione na wykorzystanie wyłącznie do działalności gospodarczej, aż do końca okresu korekty.

Zgodnie z ust. 3 tego artykułu, przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio również w przypadku, o którym mowa w art. 86a ust. 13.

W myśl ust. 4 ww. artykułu, na potrzeby korekty, o której mowa w ust. 1, uznaje się że pojazd samochodowy odpowiednio nie jest już wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej albo jest wykorzystywany wyłącznie do takiej działalności począwszy od miesiąca, w którym nastąpiła zmiana jego wykorzystywania. Korekty tej dokonuje się w deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła zmiana, w kwocie proporcjonalnej do pozostałego okresu korekty.

Zgodnie z ust. 5 tego artykułu, w przypadku gdy podatnik wykorzystuje pojazd samochodowy w działalności gospodarczej również do czynności zwolnionych od podatku bez prawa do odliczeń, kwota korekty, o której mowa w ust. 1, powinna uwzględniać proporcję określoną w art. 90, zastosowaną przy odliczeniu.

Z regulacji ust. 6 ww. artykułu wynika, że w przypadku pojazdów samochodowych o wartości początkowej nieprzekraczającej 15.000 zł korekty o której mowa w ust. 1, dokonuje się jeżeli zmiana ich wykorzystywania nastąpiła w okresie 12 miesięcy, licząc od miesiąca, w którym odpowiednio nabyto, dokonano importu lub oddano do używania ten pojazd samochodowy. Przepisy ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 312), przepisy art. 90b ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do pojazdów samochodowych nabytych, importowanych lub wytworzonych przez podatnika od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2.

Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis zdarzenia stwierdzić należy, że transakcje sprzedaży samochodów, o których mowa we wniosku, dokonane przez O na podstawie umów cywilnoprawnych będą opodatkowane podatkiem od towarów i usług stawką podatku w wysokości 23%, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy, gdyż ich sprzedaż należy traktować w kategorii działalności gospodarczej. Nieopodatkowania transakcji sprzedaży samochodów przez O znacznie pogorszyłoby sytuację podmiotów prywatnych dokonujących podobnych transakcji i prowadziłoby do znaczących zakłóceń konkurencji na rynku sprzedaży obrotu tymi pojazdami.

Końcowo Organ pragnie zauważyć, że możliwa jest sytuacja, w której dany składnik rzeczowy jest nabyty i wykorzystywany do realizacji zadań, które stanowią działalność publiczno-prawną a przy sprzedaży podmiot nie działa jako podatnik VAT. W okolicznościach tej sprawy sytuacja taka nie ma miejsca.

Odnosząc się do powołanej interpretacji indywidualnej z dnia 30 maja 2014 r. znak IBPP2/443-238/14/KO należy wskazać, że dotyczy ona odmiennego stanu faktycznego niż przedstawiony przez O.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.