Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.830.2024.2.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Opodatkowanie sprzedaży Nieruchomości podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany; pełnomocnictwo-zakres pełnomocnictwa; podatnik-podatnik czynny; umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa („Kupujący”)
    planuje kupno nieruchomości gruntowej, składającej się z kilku działek.
    Kupujący będzie w momencie zawarcia planowanej umowy sprzedaży zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny i będzie spełniał ustawową definicję podatnika zawartą w artykule 15
    ustawy o VAT.
    Sprzedającym jest A.A., PESEL (...) („Sprzedający”). W dalszej części wniosku Sprzedający
    nazywany będzie również jako „Strona”.
    Przedmiotem sprzedaży będzie nieruchomość obejmująca nieruchomość gruntową,
    składającą się z 4 działek ewidencyjnych o łącznym obszarze (...) ha, której właścicielem
    jest Sprzedający („Nieruchomość”).
    W tym celu Strony zawarły już umowę przedwstępną sprzedaży, która była następnie
    zmieniana i aneksowana, w celu odzwierciedlenia ostatecznego zakresu planowanej
    transakcji. Kupujący planuje na Nieruchomości realizację inwestycji polegającej na
    budowie budynku lub budynków mieszkalnych wraz z garażem (lub garażami)
    podziemnym. Z uwagi na położenie oraz koncepcję planowanej inwestycji, Kupujący jest
    zainteresowany nabyciem Nieruchomości oraz dodatkowych nieruchomości od innych
    osób, będących stronami umowy przedwstępnej oraz planowanej umowy sprzedaży jako
    całości. Ze względu na pojawiające się wątpliwości, Sprzedający oraz Kupujący
    zdecydowali się wystąpić z wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej, w
    celu potwierdzenia traktowania opisanej powyżej transakcji dla celów podatku od

    towarów i usług („VAT”). Poniżej przedstawione zostały istotne informacje potrzebne do
    oceny przedmiotowej transakcji pod kątem opodatkowania VAT.
    Okoliczności nabycia Nieruchomości przez Sprzedającego.
    Sprzedający nabył Nieruchomość będąc żonatym na podstawie umowy znoszącej
    współwłasność nieruchomości udokumentowanej aktem notarialnym z 15 listopada 2006
    r. Przed zniesieniem współwłasności był współwłaścicielem tej nieruchomości na
    podstawie umowy sprzedaży udokumentowanej aktem notarialnym z dnia 16 lutego 1979
    r.
    Nabycie własności Nieruchomości przez Sprzedającego nie było realizowane w ramach
    działalności gospodarczej. Nabyciu Nieruchomości nie towarzyszyły plany w zakresie
    działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, działalności
    deweloperskiej lub podobnej działalności.
    Wykorzystanie Nieruchomości przez Sprzedającego.
    W okresie posiadania część Nieruchomości była wykorzystywana do prowadzenia
    gospodarstwa rolnego. Na części Nieruchomości znajduje się szklarnia, przechowalnia na
    owoce z chłodnią oraz sad owocowy, przy czym po zawarciu umowy przedwstępnej
    sprzedaży, za zgodą Sprzedającego, Kupujący wyciął sad w ramach przygotowywania
    terenu do planowanej inwestycji deweloperskiej. Nieruchomość nie była i nie jest
    wykorzystywana do prowadzenia innej działalności, nie stanowi i nie stanowiła ona środka
    trwałego w działalności gospodarczej lub towaru handlowego. Nieruchomość nie była i nie
    jest przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
    Sprzedający nie podejmował ponadto działań w celu ulepszenia lub uatrakcyjnienia
    Nieruchomości dla potencjalnych nabywców.
    W szczególności, nie były wykonywane następujące działania:
        uzbrojenie terenu;
        ogradzenie działek;
        przygotowywanie przyłączy mediów;
        inne inwestycje.
    Kupujący nie podejmował i nie będzie podejmował w okresie do zawarcia umowy
    sprzedaży Nieruchomości powyższych działań. Po zawarciu umowy przedwstępnej,
    Kupujący podjął działania przygotowawcze w celu przystosowania Nieruchomości do
    realizacji planowej inwestycji deweloperskiej. Działania te obejmowały wystąpienie o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budowę domków jednorodzinnych i uzyskanie
    takiej decyzji. Kupujący rozpoczął także postępowanie o wydanie warunków zabudowy
    („WZ”) na inwestycję mieszkaniową wielorodzinną, które zostało zawieszone. Kupujący
    planuje wystąpienie o wydanie nowej decyzji WZ na inwestycję mieszkaniową
    wielorodzinną. Kupujący uzyskał również decyzję o warunki techniczne na kanalizację i jest
    w trakcie uzyskiwania warunków technicznych na dostęp do wody. Kupujący uzyskał
    również decyzję środowiskową.
    Należy podkreślić, iż powyższe działania były realizowane przez osoby wskazane przez
    Kupującego działające na podstawie pełnomocnictw udzielonych przez Sprzedającego.
    Czynności te były podejmowane z inicjatywy Kupującego, a Sprzedający wyraził na nie
    zgodę z uwagi na chęć realizacji transakcji. Koszty tych działań Kupujący poniósł na własny
    koszt.
    Okoliczności sprzedaży Nieruchomości na rzecz Kupującego.
    Podjęcie decyzji o sprzedaży Nieruchomości wyniknęło w głównej mierze z okazji, jaką było
    zainteresowanie Kupującego nabyciem odpowiedniej działki w określonej lokalizacji. Do
    zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży doszło, ponieważ jeden z sąsiadów przekazał

    Sprzedającemu informację, że Kupujący poszukuje odpowiedniej działki na tym terenie.
    Sprzedający nie podejmował działań o charakterze marketingowym lub sprzedażowym,
    takich jak:
        zaangażowanie profesjonalnego pośrednika w obrocie nieruchomościami,
        umieszczenie ogłoszenia w internetowych portalach specjalizujących się w ofertach
        nieruchomości,
        umieszczenie ogłoszenia w innych środkach przekazu,
        zamieszczenie fizycznych reklam na Nieruchomości lub w innym miejscu.
    Środki finansowe, jakie Sprzedający uzyska w wyniku sprzedaży Nieruchomości będą
    powiększały jego majątek osobisty, nie ma planów, aby były one wykorzystane do
    rozwijania działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Status Sprzedającego
    Sprzedający jest rolnikiem i prowadzi gospodarstwo rolne. Sprzedający nie jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT. Przedmiotem działalności rolniczej Sprzedającego nie
    jest i nie była działalność w zakresie pośrednictwa lub obrotu nieruchomościami,
    działalność deweloperska lub remontowa itp. Sprzedający dokonał kilkanaście lat temu
    sprzedaży 2 posiadanych działek w sąsiedztwie sprzedawanej obecnie Nieruchomości.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Numery ewidencyjne działek będących przedmiotem sprzedaży to: 1, 2, 3, 4 o obszarze (...)
    ha położone w woj. (...), gminie (...), miejscowości (...), przy ul. (...).
    Sprzedający Pan A. A. z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, w którym
    wykorzystywane były sprzedawane działki był rolnikiem ryczałtowym.
    Na dzień transakcji sprzedaży na Nieruchomości nie będzie znajdowała się szklarnia i nie
    będzie znajdowała się przechowalnia na owoce z chłodnią.
    Kupująca Spółka nabywa działki w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą do
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT (działalność deweloperska).
    Pytanie (pytanie oznaczone w uzupełnieniu do wniosku jako a)
    Czy sprzedaż przez Sprzedającego (Zainteresowanego) Nieruchomości spowoduje, że
    Sprzedający (Zainteresowany) nabędzie status podatnika VAT i będzie zobowiązany
    naliczyć i odprowadzić podatek VAT z tytułu planowanej sprzedaży Nieruchomości?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, sprzedaż przez Sprzedającego Nieruchomości nie spowoduje, że
    Sprzedający nabędzie status podatnika VAT i Sprzedający nie będzie zobowiązany naliczyć
    i odprowadzić podatek VAT z tytułu planowanej sprzedaży Nieruchomości.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
    zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Niemniej, aby dana dostawa towarów podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być
    ona wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku VAT.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w
    myśl którego działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zatem, dana dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT jedynie
    wówczas, gdy będzie wykonana przez podmiot będący podatnikiem VAT i działający w
    takim charakterze w danej transakcji.
    Zastosowanie powyższej zasady do transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby
    fizyczne było i jest przedmiotem licznych interpretacji podatkowych oraz orzeczeń sądów.
    W praktyce określone zostały elementy charakteryzujące daną transakcję jak i okoliczności
    i sposób działania sprzedającego nieruchomości, które należy wziąć pod uwagę w celu
    oceny, czy w danej transakcji sprzedający działa jako podatnik VAT i czy stanowi ona
    dostawę towarów podlegającą podatkowi VAT.
    Jak wynika z orzecznictwa, kluczowe jest ustalenie, czy sprzedający podejmował w związku
    ze sprzedażą działania charakterystyczne dla podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    obrotem nieruchomościami, czy też okoliczności wskazują, że sprzedaż nastąpiła w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym zakresie istotne jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    („Trybunał”) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie. Trybunał wskazał w nim, iż czynności związane
    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same w sobie być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej, przywołując swoje wcześniejsze orzeczenie z 20
    czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust.
    Ponadto, zdaniem Trybunału, sama liczba i zakres transakcji, a także dokonanie podziału
    gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny nie są decydujące czy dana transakcja
    podlega VAT. Czynności takie mogą być bowiem podejmowane w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym.
    Inaczej jest zdaniem Trybunału, jeśli sprzedający podejmuje aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit 2 Dyrektywy
    2006/112 zmienionej Dyrektywą 2006/138. Do działań takich mogą należeć przykładowo
    uzbrojenie terenu lub działania marketingowe.
    Analizowane zagadnienie opodatkowania VAT sprzedaży działek było również wielokrotnie
    przedmiotem orzeczeń sądów krajowych.
    W szczególności, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej „NSA”) wielokrotnie przywoływał
    kryteria określone w powyższym orzeczeniu Trybunału, a dodatkowo wskazywał bardziej
    szczegółowo również na inne elementy. Przykładowo, w wyroku z 27 maja 2014 r. (sygn. I
    FSK 774/13), NSA podkreślił m.in., iż „przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki
    budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar
    wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Przesłanka „stałości” działalności gospodarczej wynika z porównania art. 9 i art. 12.
    dyrektywy 2006/112/WE, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną,

    możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą
    w sposób sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, iż zasadą ogólną jest, by działalność
    gospodarcza była wykonywana w sposób niesporadyczny (stały). Nie jest działalnością
    handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach
    odsprzedaży (w celach handlowych), lecz dla spożytkowania w celach prywatnych.”
    NSA uznał ponadto w powyższym wyroku, iż liczba, zakres transakcji i dokonanie podziału
    gruntów przed sprzedażą nie są czynnikami decydującymi o kwalifikacji tych czynności dla
    celów podatku VAT. NSA wskazał również, że dana działalność może zostać uznana za
    profesjonalną poprzez podejmowanie zorganizowanych działań obejmujących np. nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
    czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Warto podkreślić, iż w przedmiotowym orzeczeniu NSA uznał, że aktywność sprzedającego
    polegająca na zbyciu gruntów szybko po ich nabyciu, uprzednim podziale na 16 działek
    oraz uzyskaniu decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy) w pełni mieści
    się w granicach zarządu majątkiem prywatnym. Podobne stanowisko NSA wyrażał w wielu
    innych orzeczeniach (np. wyrok z 29 października 2007 r. sygn. I FPS 3/07, wyrok z 30
    listopada 2011 r. sygn. I FSK 1684/11). W wyroku z 20 sierpnia 2020 r. (sygn. I FSK 2037/17)
    NSA podkreślił, iż pewne działania przygotowawcze mogą być wykonywane w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym: Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może
    podejmować działania przygotowawcze, np. w przypadku braku planu zagospodarowania
    przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania
    nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki
    budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjowania
    postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na
    budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie
    dają podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań „handlowca”, tj. podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Odnosząc tezy formułowane w powyższych wyrokach do zdarzenia przyszłego opisanego
    w niniejszym wniosku, zdaniem Wnioskodawcy okoliczności planowanej sprzedaży
    Nieruchomości, w tym okoliczności nabycia Nieruchomości przez Sprzedającego jak i
    planowanej obecnie sprzedaży wskazują wyraźnie, iż Sprzedający nie podejmuje działań
    typowych dla handlowców lub innych podmiotów profesjonalnych zajmujących się
    obrotem nieruchomościami lub podobną działalnością. Wykonane przez niego działania
    mieszczą się w zakresie zarządzania majątkiem prywatnym, określonym w orzecznictwie.
    Również stanowisko wyrażane w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej jest spójne z orzecznictwem sądów w podobnych przypadkach.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4
    września 2023 r. (sygn. 0114-KDIP1-3.4012.367.2023.2.LK), Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej stwierdził, iż: „Nie angażował Pan zatem środków podobnych do
    wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie wykazywał Pan aktywności w przedmiocie
    zbycia wskazanych we wniosku działek porównywalnych do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie podejmował również
    zorganizowanych działań marketingowych wykraczających poza poinformowanie
    znajomych i rodziny o chęci sprzedaży Nieruchomości. Prowadzona przez Pana
    działalność nie ma żadnego związku ze sprzedażą Nieruchomości będących przedmiotem
    niniejszego wniosku. Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych
    w opisie sprawy, zbycie przez Pana działek, nie będzie stanowić działalności gospodarczej
    podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej Pana
    aktywności w przedmiocie zbycia tychże działek, która to aktywność byłaby porównywalna

    do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak
    przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).”
    Analogicznie stanowisko zawiera interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 6 lipca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP1-3.4012.303.2023.2.KP), w której
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, iż: „Analiza sprawy w kontekście
    powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-
    181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż działek od nr 1/1 do nr 1/15 nie podlega/będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w
    związku z tą transakcją uznać Pana za podatnika tego podatku. Z zawartego we wniosku
    opisu sprawy nie wynika bowiem taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem
    ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wskazanych we wniosku
    działek będzie wypełniać przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków
    w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Nie podjął Pan również
    żadnych czynności zmierzających do podniesienia wartości gruntu. Tym samym w
    odniesieniu do sprzedaży działek od nr 1/1 do nr 1/15 nie będzie zachowywał się Pan jak
    handlowiec. Podział działek nie stanowi czynności, w myśl tez wynikających z wyroku TSUE
    C-180/10 i C-181/10 wystarczające do uznania, że w odniesieniu do sprzedaży wskazanych
    działek zachowa się Pan jak handlowiec.”
    Podobne stanowisko wyrażane jest w wielu innych interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (np. interpretacja z 3
    listopada 2022 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.511.2022.1.MK, interpretacja z 29 września
    2020 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.352.2020.2.MPU).
    Podsumowanie.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy i Uczestnika, biorąc pod uwagę okoliczności
    przedmiotowej sprzedaży Nieruchomości oraz uwzględniając orzecznictwo Trybunału,
    sądów administracyjnych oraz indywidualne interpretacje podatkowe, planowana
    transakcja sprzedaży Nieruchomości przez Sprzedającego nie będzie stanowiła ich
    działania w charakterze podatników VAT prowadzących działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji sprzedaż ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT.
    Za takim stanowiskiem przemawiają w szczególności następujące fakty:
        nabycie Nieruchomości przez Sprzedającego nastąpiło wiele lat temu, w ramach
        majątku prywatnego i nie było związane z działalnością gospodarczą,
        nabyciu Nieruchomości nie towarzyszył cel lub plan ich dalszego zbywania lub
        prowadzenia działalności deweloperskiej, budowlanej lub podobnej,
        Nieruchomość nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy ani umów o
        podobnych charakterze,
        Sprzedający nie podejmował żadnych aktywnych działań marketingowych w celu
        sprzedaży Nieruchomości, do kontaktu z Kupującym doszło w wyniku uzyskania
        informacji od sąsiada. Nie był zaangażowany profesjonalny podmiot zajmujący się
        pośrednictwem w obrocie nieruchomościami,
        Sprzedający nie dokonywał żadnych ulepszeń lub inwestycji na Nieruchomości w
        celu ich uatrakcyjnienia dla potencjalnych nabywców,
        działania Sprzedającego nie mają charakteru ciągłego, powtarzalnego i
        zorganizowanego. Sprzedaż ma charakter jednorazowy i nie jest elementem
        planów lub gospodarczych Sprzedającego,

        opisana działalność Sprzedającego nie ma żadnego związku ze sprzedażą
        Nieruchomości,
        Sprzedający nie planuje wykorzystywania środków finansowych ze sprzedaży
        Nieruchomości Sprzedający do rozwijania działalności gospodarczej w zakresie
        obrotu nieruchomościami, inwestycji deweloperskich lub podobnych.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawcy wnoszą o potwierdzenie prawidłowości
    stanowiska przedstawionego powyżej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie gruntu
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.

    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży 4 działek, które na moment sprzedaży będą
    niezabudowane o nr: 1, 2, 3, 4, istotne jest zatem, czy w świetle zaprezentowanego opisu
    sprawy w celu dokonania sprzedaży Sprzedający podjął lub podejmie aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co
    skutkowałoby koniecznością uznania Sprzedającego za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z opisu sprawy wynika, że Sprzedający zamierza sprzedać 4 działki niezabudowanych o nr:
    1, 2, 3, 4. Kupujący planuje na Nieruchomości realizację inwestycji polegającej na budowie
    budynku lub budynków mieszkalnych wraz z garażem (lub garażami) podziemnymi.
    Sprzedający zawarł ze Spółką umowę przedwstępną oraz udzielił Spółce pełnomocnictwa
    w zakresie przygotowania Nieruchomości pod inwestycję.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w wyniku sprzedaży Nieruchomości,
    Sprzedający nabędzie status podatnika podatku VAT i będzie zobowiązany do naliczenia i
    odprowadzenia tego podatku.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym działek) podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w
    tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do
    czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach
    działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz
    zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w
    tej sprawie należy przeanalizować całokształt działań jakie Sprzedający podjął/podejmie w
    odniesieniu do sprzedaży działek wskazanych w opisie sprawy.

    W tym miejscu, wskazać należy, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między
    podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje
    ustawa Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej. Tym
    samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna, będąca
    przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona została w
    formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności nieruchomości.
    Ponadto, w sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku, istotne znaczenie ma
    również kwestia udzielonego przez Sprzedającego pełnomocnictwa do działania w Jego
    imieniu przez Kupującą Spółkę.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeku cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:

      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Na mocy art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    Na podstawie art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Jak stanowi art. 109 Kodeksu cywilnego:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem, każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa, wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy. Jak wynika z
    okoliczności sprawy, Strony zawarły umowę przedwstępną sprzedaży. Po zawarciu umowy
    przedwstępnej, Kupujący podjął działania przygotowawcze w celu przystosowania
    Nieruchomości do realizacji planowej inwestycji deweloperskiej. Działania te obejmowały
    wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskanie takiej decyzji. Kupujący
    uzyskał również decyzję o warunki techniczne na kanalizację i jest w trakcie uzyskiwania
    warunków technicznych na dostęp do wody. Powyższe działania były realizowane przez
    Kupującego na podstawie pełnomocnictw udzielonych przez Sprzedającego. Na podstawie
    udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnik mógł swobodnie podejmować wszelkie
    czynności formalnoprawne w celu uzyskania jakichkolwiek wniosków, decyzji i pozwoleń w
    celu prawidłowego przygotowania przedmiotowych działek gruntu pod sprzedaż w
    związku z planową przez Kupującego inwestycją.
    Należy wskazać, że po udzieleniu pełnomocnictwa, czynności wykonane przez
    pełnomocnika wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Sprzedającego jako
    mocodawcy, co wskazuje, że w celu zwiększenia możliwości sprzedaży Nieruchomości
    Sprzedający podejmie ww. działania w sposób zorganizowany. Stroną podejmowanych
    czynności będzie Sprzedający, a nie Spółka, bądź jej pełnomocnik – pełnomocnik nie działa
    we własnym, lecz w imieniu Sprzedającego. Nie ulega więc wątpliwości, że tak zakrojony
    zakres przygotowania do sprzedaży 4 działek gruntu o nr: 1, 2, 3, 4 wbrew Państwa
    twierdzeniu nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie
    zarządzania majątkiem osobistym – prywatnym. Pełnomocnik dokonując wskazanych we
    wniosku działań, dokona uatrakcyjnienia działek stanowiącej do dnia sprzedaży nadal
    własność Sprzedającego. W opisanej sytuacji, do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej
    Nieruchomość będzie własnością Sprzedającego i będzie podlegała wielu czynnościom. W
    konsekwencji, mimo że w analizowanej sprawie działania dotyczące przygotowania działek
    do sprzedaży podejmuje pełnomocnik, to jednak efekty tych działań wywierają
    bezpośredni skutek dla Sprzedającego, tj. zmierzają do sprzedaży Nieruchomości i
    osiągnięcia pożytku z tego tytułu. Fakt, że pełnomocnik, działając na podstawie
    udzielonego pełnomocnictwa jest upoważniony w imieniu Sprzedającego do wszelkich

    czynności, które okazałyby się niezbędne do przygotowania przedmiotowej
    Nieruchomości pod sprzedaż – świadczy o przygotowaniu Nieruchomości pod inwestycję,
    czyli o wykorzystaniu Nieruchomości do celów zarobkowych. Tym samym wskazana
    powyżej aktywność Sprzedającego wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do sprzedaży Nieruchomości, a zaistniały
    ciąg zdarzeń wskazuje, że w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    sprzedając Nieruchomość, Sprzedający będzie działać jak podatnik podatku VAT.
    Dokonując sprzedaży ww. działek gruntu, Sprzedający nie będzie korzystał z prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem prywatnym.
    Podejmowane przez Sprzedającego działania i dokonywane czynności, wykluczają
    sprzedaż Nieruchomości w ramach zarządu majątkiem osobistym.
    W efekcie należy stwierdzić, że sprzedaż 4 działek gruntu o nr: 1, 2, 3, 4 będzie, zgodnie z
    art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej i podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Należy zauważyć, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym
    podatkiem.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości
    gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich
    opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Z wniosku wynika, że na moment sprzedaży działki nr 1, 2, 3, 4 będą objęta decyzją o
    warunkach zabudowy wydaną w oparciu o udzielone pełnomocnictwo, umożliwiającą
    zabudowę budynku lub budynków mieszkalnych wraz z garażem (lub garażami)
    podziemnymi. Tym samym, ww. działki będą stanowiły teren budowlany zdefiniowany w
    art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie ich sprzedaż nie będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627
    /12 wskazał, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną
      od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak
      odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w
      ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-
      280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku
      naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    podatku VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Jak z wniosku wynika, Sprzedający – Pan A. A. nabył Nieruchomość na podstawie umowy
    znoszącej współwłasność Nieruchomości udokumentowanej aktem notarialnym. Przed
    zniesieniem współwłasności był Pan współwłaścicielem tej nieruchomości na podstawie
    umowy sprzedaży udokumentowanej aktem notarialnym z dnia 16 lutego 1979 r. Nabycie
    Nieruchomości przez Sprzedającego nie było realizowane w ramach działalności
    gospodarczej. Nie można tym samym uznać, że Sprzedającemu nie przysługiwało prawo
    do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.
    Tym samym, do sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4 nie będzie miał zastosowania również art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż nie jest spełniony jeden z warunków określony w tym
    przepisie niezbędny do zastosowania wskazanego zwolnienia.
    Zatem należy stwierdzić, że sprzedaż działek nr 1, 2, 3, 4, będzie stanowiła czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w

    powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 bądź pkt 2 ustawy.
    W efekcie odpowiadając na Państwa pytanie stwierdzić należy, że sprzedaż przez
    Sprzedającego Nieruchomości spowoduje, że Sprzedający nabędzie status podatnika VAT i
    będzie zobowiązany naliczyć i odprowadzić podatek VAT z tytułu planowanej sprzedaży
    Nieruchomości.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku
    jako a) uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa w uzasadnieniu własnego stanowiska
    wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 774/13, z
    20 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 2037/17, z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1684/11,
    należy zaznaczyć, że każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego i w
    zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena omawianej kwestii, tj. skutków
    sprzedaży nieruchomości nie jest kwestią uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych
    okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach
    podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu
    widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego. Specyfika działalności podmiotów jest na
    tyle różnorodna, że niekiedy z pozoru nawet podobne okoliczności faktyczne nie
    spowodują analogicznych konsekwencji prawnopodatkowych, a tym samym nie mogą być
    tożsamo traktowane. Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności
    faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa
    orzeczenia sądowe, choć stanowią element argumentacji, to nie mogą stanowić podstawy
    do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zapadły
    one w indywidualnych sprawach osadzonych w innych stanach faktycznych i nie są
    wiążące dla organu wydającego niniejszą interpretację. Interpretacje organów
    podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników na podstawie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez podatnika. Powołane
    interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawarte w
    nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy.
    Każdą sprawę tutejszy Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie w odniesieniu
    do przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna rozstrzyga tylko w zakresie podatku od towarów i usług, w
    zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    B. spółka z o. o. spółka komandytowa (Zainteresowany będący stroną postępowania – art.
    14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.