Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-437/13-2/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-08-07
Teza: Czy zakup wierzytelności przez Spółkę, na podstawie omówionej w stanie faktycznym Umowy, stanowi usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też nie stanowi usługi podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem ani na moment nabycia wierzytelności, ani na moment jej późniejszej egzekucji dokonanej we własnym imieniu i na własny rachunek przez Spółkę?
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; wierzytelność; wierzytelność-nabycie wierzytelności; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 14.05.2013 r. (data wpływu 17.05.2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nabycia wierzytelności – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17.05.2013 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania nabycia wierzytelności.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka Komandytowo-Akcyjna (dalej jako: Spółka lub Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie obrotu wierzytelnościami, windykacji, rozwiązywania problemów z wierzytelnościami. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca rozważa nabycie wierzytelności w ramach umowy przelewu (cesji) wierzytelności. Zgodnie z planowaną Umową przelewu wierzytelności (dalej: Umowa) Cedent (zbywca) oświadcza, że względem dłużników określonych na liście stanowiącej załącznik do Umowy, przysługują mu wierzytelności obejmujące świadczenia pieniężne, których wartość nominalna wynosi 1.941.430,49 zł (zwane dalej: Wierzytelnościami). Na podstawie Umowy Cedent ten przeleje Wierzytelności na rzecz Spółki (jako Cesjonariusza) wraz ze wszelkimi związanymi z należnościami ubocznymi, takimi jak zaległe odsetki, oświadczając, że Wierzytelności są w całości wymagalne, bezsporne, wolne od obciążeń oraz, że w dniu przelewu Wierzytelności Cedent nie posiada względem dłużników żadnych zobowiązań mogących być przedmiotem wzajemnych potrąceń.

Zgodnie z planowanym brzmieniem Umowy, strony ustalają, że Cedent przelewa na Spółkę, jako na Cesjonariusza, opisane Wierzytelności wraz z wszelkimi związanymi z nimi należnościami ubocznymi za cenę 145 607,29 pln, co stanowi 7,5 % ich wartości. Przelew (cesja) dokonana zostanie pod warunkiem zapłaty ceny w terminie 7 dni od zawarcia Umowy, na rachunek bankowy Cedenta.

Cedent zobowiązuje się ponadto przekazać Spółce, jako Cesjonariuszowi, w wersji papierowej i elektronicznej w terminie 3 dni od zapłaty ceny za Wierzytelności, szczegółową listę wierzycieli, zawierającą wszelkie szczegóły dokumentów koniecznych do dochodzenia Wierzytelności, takie jak: nr umowy, adres, nr faktury, wartość umowy, datę umowy, datę faktury, numer NIP. Cedent zobowiązuje się ponadto do przekazania Spółce w terminie do 120 dni od dnia zapłaty, w 8 transzach co 15 dni, oryginałów umów, kopii faktur, oraz innych dokumentów związanych z Wierzytelnościami.

Cesjonariusz zobowiązuje się także do pisemnego zawiadomienia dłużników Wierzytelności o zmianie wierzyciela - w terminie 7 dni od dnia dokonania zapłaty na podstawie Umowy.

W przypadku zaistnienia przesłanek uzasadniających zastrzeżenia co do istnienia danej wierzytelności spośród wszystkich Wierzytelności lub prawidłowości jej kwoty, Spółka uprawniona będzie do złożenia reklamacji w terminie do 45 dni od dnia przekazania ostatniej z transz dokumentów; Cedent zobowiązany będzie do rozpatrzenia reklamacji, a w przypadku jej uznania - do zwrotu kwoty za reklamowaną wierzytelność w terminie 30 dni od daty zgłoszenia reklamacji. W tym przypadku Spółka zobowiązuje się do zwrotu dokumentów dotyczących tej wierzytelności.

Strony regulują także zasady intertemporalne postanawiając, że płatności w zakresie wierzytelności, dokonane na rachunek Cedenta po dacie zapłaty za Umowę zostaną przekazane przez Cedenta na rachunek Spółki w terminie 7 dni od daty wykrycia tego faktu przez Cedenta. Strony uznają jednak, że płatności dokonane przez dłużników Wierzytelności do dnia następnego po dniu dokonania zapłaty przez Spółkę za Umowę są wynikiem działań Cedenta, stąd one nie zostaną przekazywane na rzecz Spółki. W tym drugim przypadku strony Umowy postanawiają, że zawrą aneks w którym proporcjonalnie zmniejszą wynagrodzenie Cedenta o te wierzytelności (uznając je za wyegzekwowane jeszcze przez niego na podstawie działań jeszcze przed zawarciem Umowy), a Cedent dokona Spółce zwrotu wynagrodzenia w proporcji dotyczącej tych wierzytelności, w terminie 7 dni od dnia podpisania aneksu.

Zgodnie z projektem Umowy Cedent ma dodatkowo prawo do ewentualnego wskazania wierzytelności, w wartości nie większej niż 10% łącznej wartości zbywanych Wierzytelności, które chce odkupić na podstawie odrębnego aneksu, na podstawie którego Spółka zbędzie mu zwrotnie te wierzytelności a Cedent dokona Spółce zwrotu wynagrodzenia w proporcji dotyczącej tych wierzytelności, w terminie 7 dni od dnia podpisania aneksu.

Strony ponadto postanawiają, że wszelkie koszty związane z zawarciem Umowy, w tym podatek od czynności cywilnoprawnych poniesie Spółka – Cesjonariusz. Cesjonariusz przekaże Cedentowi kopię dokumentu dotyczącego zapłacenie podatku od czynności cywilnoprawnych. Dokument zostanie przekazany w terminie 30 dni od dnia zawarcia Umowy.

Przedmiotowa Umowa jest więc umową sprzedaży o skutku przelewu (cesji) wierzytelności, o którym mowa w art. 509 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym „ § 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.”

Umowa ma przy tym charakter umowy cesji definitywnej – przelewu wierzytelności bez regresu, tj. bez możliwości zwrotu wierzytelności jednostronnym oświadczeniem nabywcy – Cesjonariusza (Spółki), w przypadku braku możliwości ich wyegzekwowania. Innymi słowy, Umowa skutkuje definitywnym nabyciem wierzytelności, tj. także definitywnym przejęciem ryzyka braku ich spłaty przez Wnioskodawcę. Umowa zawierana jest bowiem bez prawa do cesji zwrotnej w przypadku nieskuteczności egzekucji nabytych wierzytelności dokonywanej przez Spółkę w swoim imieniu i na swoją rzecz.

Ewentualny „zwrot wierzytelności” za zwrotem proporcjonalnie dotyczącego jej wynagrodzenia może nastąpić wyjątkowo, w drodze reklamacji (wierzytelność nieistniejąca, niezgodna kwota) albo odrębnym aneksem (odkup do 10% wartości Wierzytelności), zawieranym na żądanie zbywcy (Cedenta) - nigdy Spółki (Cesjonariusza).

Przedmiotowa Umowa nie ma charakteru nienazwanej umowy factoringu, bowiem factoring dotyczy wierzytelności niewymagalnych (nieprzeterminowanych), a przedmiotem Umowy są wyłącznie wymagalne (przeterminowane), trudno egzekwowalne wierzytelności.

Przedmiotowa Umowa nie zawiera postanowień dotyczących jakiegokolwiek wynagrodzenia za usługę świadczoną przez Spółkę na rzecz zbywcy wierzytelności Cedenta; zbywca (Cedent) nie płaci jakichkolwiek środków nabywcy (Cesjonariuszowi), które mogłyby być uznane za wynagrodzenie za jakąkolwiek wykonaną usługę. W szczególności Umowa nie zawiera postanowień dotyczących prowizji od odzyskanego długu płatnych Cesjonariuszowi, płatnej mu przez Zbywcę premii czy dodatkowych opłat. Ostateczna cena sprzedaży wierzytelności będzie znacznie niższa od ich wartości nominalnej, a Umowa nie będzie przewidywała możliwości zmiany tej ceny w przyszłości ani regresu w zależności od efektu ściągalności. Nie będą też zawierane jakiekolwiek dodatkowe umowy mające wpływ na cenę poprzez odwołanie się do wyników ściągalności wierzytelności.

Ekonomicznym uzasadnieniem transakcji po stronie nabywcy (Spółki) jest tylko nabycie wierzytelności poniżej wartości nominalnej, a nie np. uzyskanie jakiegoś wynagrodzenia od Cedenta. Nabycie następuje za wynagrodzeniem znacznie poniżej wartości nominalnej wierzytelności, gdyż to wynagrodzenie odpowiada aktualnej wartości rynkowej tych trudnych do egzekucji, wieloletnich wierzytelności (rzeczywistej ekonomicznej wartości wierzytelności w chwili sprzedaży, uzależnionej od wątpliwych w dużej mierze perspektyw na ich całkowitą spłatę). W przypadku omawianych wierzytelności upłynął bowiem termin przedawnienia, stąd mogą być wyegzekwowane tylko w przypadku braku podniesienia przez dłużnika zarzutu przedawnienia. W przypadku podniesienia zarzutu przedawnienia przez dłużnika Cesjonariusz przegrywa sprawę sądową oraz ponosi ryzyko poniesienia kosztów zastępstwa procesowego. Celem nabycia jest wyegzekwowanie wierzytelności na własny rachunek, wykorzystując w tym zakresie własne środki, możliwości, doświadczenie z dotychczasowej działalności w branży.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zakup wierzytelności przez Spółkę, na podstawie omówionej w stanie faktycznym Umowy, stanowi usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też nie stanowi usługi podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem ani na moment nabycia wierzytelności, ani na moment jej późniejszej egzekucji dokonanej we własnym imieniu i na własny rachunek przez Spółkę?

Stanowisko Wnioskodawcy:

W opinii Wnioskodawcy, zakup wierzytelności na podstawie omówionej w stanie faktycznym Umowy, nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ani na moment nabycia wierzytelności ani na moment jej późniejszej egzekucji dokonanej we własnym imieniu i na własny rachunek przez Spółkę.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, dalej: Ustawa), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 5 ust. 1 Ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (\`(...)\`).

Aby uznać dane świadczenie za opodatkowaną odpłatną usługę, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, zaś w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę.

Stosownie do brzmienia ust. 2 pkt 2 art. 8 Ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Z powyższego przepisu wynika zatem, iż nie ma podstaw do opodatkowania usług świadczonych wprawdzie nieodpłatnie, lecz do celów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Zgodnie z brzmieniem art. 509 § 1 tej ustawy, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W myśl § 2 cytowanego artykułu, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Jak stanowi art. 510 § 1 tej ustawy, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).

W praktyce organów podatkowych i orzecznictwie na gruncie powyższego stanu prawnego pojawiła się istotna rozbieżność w zakresie kwalifikacji wyżej wskazanych umów przelewu definitywnego (cesji) wierzytelności. Istniały w tym zakresie dwa rozbieżne poglądy. Pogląd nr 1, mówiący, że nabycie wierzytelności pieniężnej na podstawie art. 509 § 1 K.c. nie jest usługą ściągania długów, wyraził np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 stycznia 2010 r., I FSK 1627/08 - czynności obejmujące zakup wierzytelności, a następnie podjęcie działań celem ich egzekucji (windykacji), ewentualnie celem ich zbycia na własny rachunek i własną odpowiedzialność nabywcy, nie można zaklasyfikować jako usługi. Wskazano, że wykonanie usługi zakłada istnienie dwóch podmiotów, które zawarły transakcję - usługodawca zobowiązuje się do ściągnięcia długu w zamian za wynagrodzenie, natomiast konsumentem usługi (usługobiorcą) jest ten podmiot, który korzysta z usługi wykonywanej przez kontrahenta, co oznacza, że usługodawca ściąga dług dla usługobiorcy, a nie dla siebie. Odmienny pogląd nr 2, wyrażono np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2010 r., I FSK 2104/08. Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie w każdym przypadku, gdy celem działania usługodawcy jest przejęcie wierzytelności (długu) innego podmiotu w celu jej wyegzekwowania, mamy do czynienia z usługą a usługę tę należy opodatkować, także wówczas, gdy środkiem do tego celu jest nabycie cudzej wierzytelności.

W kwestii sprzedaży wierzytelności po cenie niższej od ich wartości nominalnej wypowiedział się ostatecznie Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 27 października 2011 r., w sprawie C-93/10, ujednolicając praktykę interpretacyjną. W powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, iż:

„Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem stosowania ww. dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży.” Powyższy wyrok ETS zapadł w ramach sporu między niemieckim Finanzamt Essen-NordOst a spółką GFKL Financial Services AG (zwaną dalej „GFKL”) w przedmiocie opodatkowania tej ostatniej podatkiem od wartości dodanej z tytułu nabycia przez jedną z jej spółek zależnych wierzytelności uznanych za wymagalne, wynikających z 70 umów kredytowych. Z przedmiotowego wyroku wynika, że jeżeli ustalona przez strony umowy cesji cena wierzytelności jest niższa od jej wartości nominalnej i jednocześnie różnica między wartością nominalną tej wierzytelności, a ceną jej sprzedaży, odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży, nie możemy mówić o odpłatnym świadczeniu usług.

Zgodnie z pkt 7 ww. wyroku ETS: „Umowa sprzedaży przewidywała między innymi, że od tego dnia nabywca przejmuje prawa z tytułu wierzytelności i ich zabezpieczenia będące przedmiotem umowy w swoim imieniu i na swoje ryzyko, że związane z nimi wpłaty dokonywane będą na rzecz nabywcy oraz że wykluczona jest odpowiedzialność sprzedającego w odniesieniu do spłaty tych wierzytelności.” Ostateczna cena sprzedaży wierzytelności objętej wyrokiem była znacznie niższa od ich wartości nominalnej, a umowa nie przewidywała możliwości zmiany tej ceny w przyszłości ani regresu w zależności od efektu ściągalności.

Objęta wyrokiem ETS umowa miała więc analogiczne cechy jak Umowa opisana w stanie faktycznym. W szczególności ustalona przez strony Umowy cena wierzytelności jest niższa od jej wartości nominalnej. Jednocześnie, jak wskazano w stanie faktycznym niniejszego zapytania, nabycia Wnioskodawca będzie dokonywał po wartości rynkowej tych trudnych wierzytelności (7,5% wartości Wierzytelności). Wierzytelności będące planowanym przedmiotem nabycia to wierzytelności obiektywnie trudno egzekwowalne, bowiem po upływie okresu ich przedawnienia. W przypadku więc podniesienia zarzutu przedawnienia przez dłużnika Spółka nie dokona egzekucji wierzytelności, a w przypadku sporu sądowego o nią, przegrywa sprawę oraz ponosi dodatkowo koszty zastępstwa procesowego. Nabycie nastąpi za wynagrodzeniem znacznie poniżej wartości nominalnej Wierzytelności, gdyż — wobec wskazanych powyżej okoliczności - to wynagrodzenie odpowiada aktualnej wartości rynkowej tych trudnych do egzekucji Wierzytelności. Niska planowana wartość wynagrodzenia (7,5% wartości) w stosunku do wartości nominalnej Wierzytelności uzasadniona jest właśnie koniecznością odzwierciedlenia rzeczywistej ekonomicznej wartości Wierzytelności w chwili sprzedaży. Celem nabycia ich przez Spółkę jest wyegzekwowanie Wierzytelności na własny rachunek, wykorzystując w tym zakresie własne środki, możliwości, doświadczenie z dotychczasowej działalności w branży.

Wskazać ponadto należy, iż wyrok ETS stanowił podstawę do wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012 r. sygn. akt I FPS 5/11 w rozszerzonym składzie, w którym także NSA wskazał, iż „Transakcja nabycia na własne ryzyko wierzytelności trudnej, po cenie niższej od jej wartości nominalnej, nie będzie mogła być zakwalifikowana jako świadczona przez nabywcę wierzytelności usługa w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), ze względu na fakt, że w takim przypadku nie mamy do czynienia z zobowiązaniem się przez usługodawcę do ściągnięcia długu w zamian za wynagrodzenie. W wyroku tym NSA — analizując wyrok ETS w zakresie oceny warunku niepodlegania transakcji pod VAT tj. uznania, iż cena sprzedaży odzwierciedla „rzeczywistą ekonomiczną wartość wierzytelności w chwili sprzedaży” - wskazał, iż „badając konkretną transakcję należy poszukiwać takiego ewentualnego bezpośredniego wynagrodzenia, które otrzymuje kupujący - cesjonariusz, jako świadczenie wzajemne za ewentualnie wykonaną na rzecz zbywcy - cedenta usługę. Plastyczniej rzecz ujmując poszukiwać należy strumienia pieniędzy płynącego od zbywcy-cedenta do nabywcy cesjonariusza za wykonaną usługę, czyli odwrotnie płynącego, niż w przypadku umowy kupna sprzedaży, kiedy zapłatę za wierzytelność otrzymuje zbywca od nabywcy. Podkreślenia wymaga bowiem, że dla rozstrzygnięcia, czy mamy do czynienia z odpłatną usługą, konieczne jest ustalenie, czy - obok transakcji kupna-sprzedaży wierzytelności - wystąpiło świadczenie usługi przez nabywcę wierzytelności na rzecz jej zbywcy za bezpośrednim wynagrodzeniem otrzymanym, co ważne, przez nabywcę. W omawianej sytuacji, kiedy występuje tylko zapłata ceny za wierzytelność, trudno uznać, że do świadczenia takiej usługi dochodzi. Wobec tego należy dojść do wniosku, że żadna transakcja nabycia na własne ryzyko wierzytelności trudnej, po cenie niższej od jej wartości nominalnej, nie będzie mogła być zakwalifikowana jako świadczona przez nabywcę wierzytelności usługa w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.”

Jak wskazano w stanie faktycznym, Umowa nie zawiera postanowień dotyczących jakiegokolwiek wynagrodzenia za usługę świadczoną przez Spółkę na rzecz zbywcy wierzytelności Cedenta; zbywca (Cedent) nie płaci jakichkolwiek środków nabywcy (Cesjonariuszowi), które mogłyby być uznane za wynagrodzenie za jakąkolwiek wykonaną usługę. W szczególności Umowa nie zawiera postanowień dotyczących prowizji od odzyskanego długu płatnych Cesjonariuszowi, płatnej mu przez Zbywcę premii czy dodatkowych opłat. Nie będą też zawierane jakiekolwiek dodatkowe umowy mające wpływ na cenę poprzez odwołanie się do wyników ściągalności wierzytelności.

Umowa przewiduje wprawdzie - w trzech przypadkach - potencjalną możliwość zaistnienia strumienia pieniędzy płynącego od zbywcy-cedenta do nabywcy cesjonariusza (Spółka), czyli odwrotnie płynącego, niż cena za Wierzytelności. Ale w żaden sposób nie można tego potencjalnego strumienia uznać za wynagrodzenia za wykonywaną przez Spółkę jakąkolwiek usługę.

Po pierwsze bowiem, może to być po prostu zwrot środków z tytułu uznanej reklamacji, nie mający charakteru wynagrodzenia za jakąkolwiek usługę Spółki ani regresu wiążącego się z faktem braku wyegzekwowania istniejącej wierzytelności, ale wynikający po prostu z faktu nieistnienia danej wierzytelności w ogóle lub w określonej części (nieprawidłowość kwoty) na dzień zawarcia Umowy. W całej masie nabywanych wierzytelności nie można bowiem wykluczyć pomyłek co do samych wierzytelności, jak i ich kwot. W tej sytuacji Cedent zwracałby ewentualnie - po uznaniu reklamacji - proporcjonalnie kwotę przypadającą na tę wierzytelność, której zbycie tak naprawdę nie nastąpiło (wobec jej nieistnienia w całości lub w części - tj. w zakresie błędnie wskazanej kwoty). Powyższe zdecydowanie należy odróżnić też od regresu polegającego na możliwości zwrotu nabytej, istniejącej wierzytelności jednostronnym oświadczeniem nabywcy, w przypadku braku efektów w zakresie jej egzekucji.

Po drugie, strumień pieniędzy płynący od zbywcy-cedenta do nabywcy cesjonariusza (Spółka), potencjalnie wynikać może z przyjętych zasad „intertemporalnych”, tj. faktu, że płatności dokonane przez dłużników Wierzytelności do dnia następnego po dniu dokonania zapłaty przez Spółkę za Umowę uznane będą - zgodnie z Umową - za będące w sposób oczywisty wynikiem działań Cedenta, a nie Cesjonariusza (Spółki).

Skoro znajdą się one w przedmiocie Umowy (na liście Wierzytelności nabywanych), a najpóźniej dnia następnego po dniu dokonania zapłaty przez Spółkę za Umowę, środki z tych wierzytelności wpłyną na rachunek Cedenta i uznane są za jemu należne, to Spółka powinna otrzymać zwrot ceny w części zapłaty za te właśnie wierzytelności. Zapłaciła bowiem za nie, a przez fakt ich zaspokojenia przez dłużnika na rachunek Cedenta do określonego dnia, nie nabędzie ostatecznie ich własności. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji strony Umowy postanawiają więc, że zawrą aneks w którym proporcjonalnie zmniejszą wynagrodzenie Cedenta o część ceny przypadającej na proporcjonalnie te wierzytelności (uznając je za wyegzekwowane jeszcze przez niego na podstawie działań jeszcze przed zawarciem Umowy), a Cedent dokona Spółce zwrotu wynagrodzenia w proporcji dotyczącej tych wierzytelności, w terminie 7 dni od dnia podpisania aneksu.

Po trzecie wreszcie, zgodnie z projektem Umowy, Cedent ma dodatkowo prawo do ewentualnego wskazania wierzytelności, w wartości nie większej niż 10% łącznej wartości zbywanych Wierzytelności, które chce odkupić na podstawie odrębnego aneksu, na podstawie którego Spółka zbędzie mu zwrotnie te wierzytelności a Cedent dokona Spółce zwrotu wynagrodzenia za pierwotną cenę - w proporcji dotyczącej tych wierzytelności, w terminie 7 dni od dnia podpisania aneksu. Zastrzeżenie tego prawa odkupu wynika z woli Cedenta, który chce sobie zagwarantować dla własnych potrzeb (związanych z obecnymi i przyszłymi relacjami z dłużnikami - jego kontrahentami), prawo do odkupu wierzytelności wobec nich (np. w celu potrącenia w przyszłości, umorzenia itp.). Zabezpieczeniem interesów Wnioskodawcy-Spółki, jest maksymalny 10% limit wartości wierzytelności objętych omawianym prawem odkupu. Przedmiotowy zapis także nie statuuje wynagrodzenia za jakąkolwiek usługę Spółki. Nie wprowadza też regresu wiążącego się z faktem braku wyegzekwowania przez Cesjonariusza istniejącej wierzytelności; inicjatywa odkupu leży tu bowiem po stronie Cedenta a nie Cesjonariusza. Ewentualny aneks stanowił będzie zwrotną cesję (przelew) wierzytelności.

Jak wskazano powyżej - dla rozstrzygnięcia, czy mamy do czynienia z odpłatną usługą, konieczne jest ustalenie, czy - obok transakcji kupna-sprzedaży wierzytelności - wystąpiło świadczenie usługi przez nabywcę wierzytelności na rzecz jej zbywcy za jakimś bezpośrednim wynagrodzeniem otrzymanym przez nabywcę. W omawianej sytuacji występuje tylko zapłata ceny za wierzytelność. Taka transakcja nabycia na własne ryzyko wierzytelności trudnej, po cenie niższej od jej wartości nominalnej, nie będzie mogła być zakwalifikowana jako świadczona przez nabywcę wierzytelności usługa w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy.

Jedynym wynagrodzeniem Cedenta od Cesjonariuszem jest zapłata przez Cesjonariusza (Spółkę) Cedentowi wynagrodzenia za cesję wierzytelności. Następnie Cesjonariusz egzekwuje wierzytelność wraz ze scedowanymi na niego wszelkimi związanymi z nią prawami (roszczenie o zaległe odsetki, koszty upomnień) we własnym imieniu i na własny rachunek. Obok tej transakcji kupna-sprzedaży wierzytelności nie występuje żadne świadczenie usługi przez nabywcę wierzytelności (Spółkę) na rzecz jej zbywcy za bezpośrednim wynagrodzeniem otrzymanym za usługę przez nabywcę. Umowa przewiduje wprawdzie - w trzech przypadkach – potencjalną możliwość zaistnienia strumienia pieniędzy płynącego od zbywcy-Cedenta do nabywcy Cesjonariusza (Spółka), czyli odwrotnie płynącego, niż cena za Wierzytelności. Ale - jak wskazano powyżej - w żaden sposób nie można tego potencjalnego strumienia uznać za wynagrodzenia za wykonywaną przez Spółkę jakąkolwiek usługę. Ponadto, z dużym prawdopodobieństwem, uznać można że żadna z tych sytuacji nie wystąpi w praktyce.

Biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny oraz uwarunkowania prawne uznać należy, iż zakup wierzytelności na podstawie omówionej w stanie faktycznym Umowy nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako usługa, ani na moment nabycia wierzytelności, ani na moment jej późniejszej egzekucji dokonanej we własnym imieniu i na własny rachunek przez Spółkę.

Stanowisko powyższe potwierdza powołane powyżej aktualne orzecznictwo ETS, NSA a także aktualna linia interpretacyjna organów podatkowych (np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 23 maja 2012 r. ITPP2/443-24/11-2/AK, interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 11 maja 2012 r. IPPP2/443-168/12-6/KOM i in., z dnia 18.11.2012 IPPP1/443-628/12-2/ISz i in.).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast świadczenie usług, to w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Należy zauważyć, iż pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja definicji usług pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Pojęcie usługi według ustawy jest także szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały sklasyfikowane w PKWiU jako klasyfikacji, o której mowa w art. 5a ustawy.

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie nie będące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, iż pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, iż nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w rozumieniu przepisów ustawy.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy). Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Reasumując, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Zgodnie z brzmieniem art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W myśl § 2 cytowanego artykułu, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Jak stanowi art. 510 § 1 cyt. ustawy, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność.

W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie obrotu wierzytelnościami, windykacji, rozwiązywania problemów z wierzytelnościami. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca rozważa nabycie wierzytelności w ramach umowy przelewu (cesji) wierzytelności. Zgodnie z planowaną Umową Cedent (zbywca) oświadcza, że względem dłużników określonych na liście stanowiącej załącznik do Umowy, przysługują mu wierzytelności obejmujące świadczenia pieniężne, których wartość nominalna wynosi 1.941.430,49 zł. Na podstawie Umowy Cedent ten przeleje Wierzytelności na rzecz Spółki (jako Cesjonariusza) wraz ze wszelkimi związanymi z należnościami ubocznymi, takimi jak zaległe odsetki, oświadczając, że Wierzytelności są w całości wymagalne, bezsporne, wolne od obciążeń oraz, że w dniu przelewu Wierzytelności Cedent nie posiada względem dłużników żadnych zobowiązań mogących być przedmiotem wzajemnych potrąceń. Zgodnie z planowanym brzmieniem Umowy, strony ustalają, że Cedent przelewa na Spółkę, jako na Cesjonariusza, opisane Wierzytelności wraz z wszelkimi związanymi z nimi należnościami ubocznymi za cenę 145 607,29 PLN, co stanowi 7,5 % ich wartości. Przelew (cesja) dokonana zostanie pod warunkiem zapłaty ceny w terminie 7 dni od zawarcia Umowy, na rachunek bankowy Cedenta. W przypadku zaistnienia przesłanek uzasadniających zastrzeżenia co do istnienia danej wierzytelności spośród wszystkich Wierzytelności lub prawidłowości jej kwoty, Spółka uprawniona będzie do złożenia reklamacji w terminie do 45 dni od dnia przekazania ostatniej z transz dokumentów; Cedent zobowiązany będzie do rozpatrzenia reklamacji, a w przypadku jej uznania - do zwrotu kwoty za reklamowaną wierzytelność w terminie 30 dni od daty zgłoszenia reklamacji. W tym przypadku Spółka zobowiązuje się do zwrotu dokumentów dotyczących tej wierzytelności. Zgodnie z projektem Umowy Cedent ma dodatkowo prawo do ewentualnego wskazania wierzytelności, w wartości nie większej niż 10% łącznej wartości zbywanych Wierzytelności, które chce odkupić na podstawie odrębnego aneksu, na podstawie którego Spółka zbędzie mu zwrotnie te wierzytelności a Cedent dokona Spółce zwrotu wynagrodzenia w proporcji dotyczącej tych wierzytelności, w terminie 7 dni od dnia podpisania aneksu. Przedmiotowa Umowa jest umową sprzedaży o skutku przelewu (cesji) wierzytelności, o którym mowa w art. 509 Kodeksu cywilnego. Umowa ma przy tym charakter umowy cesji definitywnej – przelewu wierzytelności bez regresu, tj. bez możliwości zwrotu wierzytelności jednostronnym oświadczeniem nabywcy – Cesjonariusza (Spółki), w przypadku braku możliwości ich wyegzekwowania. Innymi słowy, Umowa skutkuje definitywnym nabyciem wierzytelności, tj. także definitywnym przejęciem ryzyka braku ich spłaty przez Wnioskodawcę. Umowa zawierana jest bowiem bez prawa do cesji zwrotnej w przypadku nieskuteczności egzekucji nabytych wierzytelności dokonywanej przez Spółkę w swoim imieniu i na swoją rzecz. Ewentualny „zwrot wierzytelności” za zwrotem proporcjonalnie dotyczącego jej wynagrodzenia może nastąpić wyjątkowo, w drodze reklamacji (wierzytelność nieistniejąca, niezgodna kwota) albo odrębnym aneksem (odkup do 10% wartości Wierzytelności), zawieranym na żądanie zbywcy (Cedenta) - nigdy Spółki (Cesjonariusza). Przedmiotem Umowy sa wyłącznie wymagalne (przeterminowane), trudno egzekwowalne wierzytelności. Przedmiotowa Umowa nie zawiera postanowień dotyczących jakiegokolwiek wynagrodzenia za usługę świadczoną przez Spółkę na rzecz zbywcy wierzytelności Cedenta; zbywca (Cedent) nie płaci jakichkolwiek środków nabywcy (Cesjonariuszowi), które mogłyby być uznane za wynagrodzenie za jakąkolwiek wykonaną usługę. W szczególności Umowa nie zawiera postanowień dotyczących prowizji od odzyskanego długu płatnych Cesjonariuszowi, płatnej mu przez Zbywcę premii czy dodatkowych opłat. Ostateczna cena sprzedaży wierzytelności będzie znacznie niższa od ich wartości nominalnej, a Umowa nie będzie przewidywała możliwości zmiany tej ceny w przyszłości ani regresu w zależności od efektu ściągalności. Nie będą też zawierane jakiekolwiek dodatkowe umowy mające wpływ na cenę poprzez odwołanie się do wyników ściągalności wierzytelności.

Ekonomicznym uzasadnieniem transakcji po stronie nabywcy (Spółki) jest tylko nabycie wierzytelności poniżej wartości nominalnej, a nie np. uzyskanie jakiegoś wynagrodzenia od Cedenta. Nabycie następuję za wynagrodzeniem znacznie poniżej wartości nominalnej wierzytelności, gdyż to wynagrodzenie odpowiada aktualnej wartości rynkowej tych trudnych do egzekucji, wieloletnich wierzytelności (rzeczywistej ekonomicznej wartości wierzytelności w chwili sprzedaży, uzależnionej od wątpliwych w dużej mierze perspektyw na ich całkowitą spłatę). W przypadku omawianych wierzytelności upłynął bowiem termin przedawnienia, stąd mogą być wyegzekwowane tylko w przypadku braku podniesienia przez dłużnika zarzutu przedawnienia. W przypadku podniesienia zarzutu przedawnienia przez dłużnika Cesjonariusz przegrywa sprawę sądową oraz ponosi ryzyko poniesienia kosztów zastępstwa procesowego. Celem nabycia jest wyegzekwowanie wierzytelności na własny rachunek, wykorzystując w tym zakresie własne środki, możliwości, doświadczenie z dotychczasowej działalności w branży.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii czy zakup powyższych wierzytelności stanowi usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W kwestii sprzedaży wierzytelności po cenie niższej od ich wartości nominalnej wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 27 października 2011 r., w sprawie C-93/10. W powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, iż artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem stosowania ww. dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży.

O ile więc ustalona przez strony umowy cesji cena wierzytelności jest niższa od jej wartości nominalnej i jednocześnie różnica między wartością nominalną tej wierzytelności, a ceną jej sprzedaży, odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży, nie możemy mówić o odpłatnym świadczeniu usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W ślad za ww. orzeczeniem TSUE, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku podjętym w składzie siedmiu sędziów z dnia 19 marca 2012 r. sygn. akt I FPS 5/11 stwierdził, iż „nabycie wierzytelności pieniężnej, co wymaga podkreślenia, na własne ryzyko, w celu windykacji w swoim imieniu i na swoją rzecz, nie jest odpłatną usługą w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1, tym samym art. 8 ust. 1 u.p.t.u., jeżeli różnica między wartością nominalną tych wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży”.

Biorąc pod uwagę powyższe, treść powołanych przepisów oraz powołany wyżej wyroku TSUE i uchwałę NSA należy stwierdzić, że w tym konkretnym przypadku, skoro - jak wskazał Wnioskodawca - cena, jaką zapłaci cedentowi wierzytelności będzie odpowiadać rzeczywistej ekonomicznej wartości tej wierzytelności, a w związku z zawarciem umowy przelewu (cesji) nie otrzyma od cedenta jakiegokolwiek wynagrodzenia, to w przedmiotowej sprawie nie dojdzie do odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Opisane we wniosku transakcje dotyczą jedynie przelewu wierzytelności z cedenta na cesjonariusza, skoro Wnioskodawca wyraźnie wskazał, iż nabycie wierzytelności trudnych nastąpi na podstawie art. 509 Kodeksu cywilnego, a nabywając wierzytelność Spółka nie uzyskuje z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Jedynym świadczeniem cedenta jest przelew na rzecz Spółki zbywanej wierzytelności, a świadczeniem Spółki zapłata ceny za tę wierzytelność. Nabywając we własnym imieniu, na własny rachunek i na własne ryzyko wierzytelność, Spółka wchodzi w miejsce cedenta jako dotychczasowego wierzyciela.

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, iż w analizowanej sprawie:

*   Spółka nabywa wierzytelności trudne za cenę, która – w ocenie Spółki – odpowiada ich rzeczywistej ekonomicznej wartości,

*   Wnioskodawca dokonuje zakupu wierzytelności w cenie niższej od jej wartości nominalnej,

*   w związku z zawieraniem umów przelewu wierzytelności Spółka nie otrzymuje od cedenta jakiegokolwiek wynagrodzenia,

*   Spółka nabyła wierzytelność na własne ryzyko, gdyż po dokonaniu przelewu wierzytelności, wszelkie prawa związane z wierzytelnością przysługują wyłącznie Spółce, co oznacza, że Spółka uzyskuje uprawnienie do otrzymania zapłaty, ale także ponosi ryzyko nieotrzymania zapłaty w całości lub w części, przedmiotowa czynność nabycia wierzytelności celem ich windykacji we własnym imieniu i na własny rachunek nie stanowi odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, ani na moment nabycia wierzytelności, ani na moment jej późniejszej egzekucji.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. jedn. Dz. U. z 2012, poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.