Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.303.2025.1.AD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-20
Teza: Obowiązki płatnika związane z opodatkowaniem umów zleceń
dotyczących świadczenia usług opieki domowej.
Słowa kluczowe: dieta
działalność-działalność wykonywana osobiście
koszt-zwrot kosztów
nocleg
obowiązek-obowiązek płatnika
pobyt-pobyt czasowy za granicą
podróż
przychód
umowa-umowa zlecenia
wyżywienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Osoby niebędącej pracownikiem.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.-Umowy zlecenia i umowy o dzieło.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X sp. z o.o. sp. k. (dalej jako: Wnioskodawca bądź Spółka) jest spółką prawa handlowego
    wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego. Wnioskodawca jest polskim rezydentem
    podatkowym i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości osiąganych dochodów
    niezależnie od miejsca ich uzyskania. Spółka posiada bowiem siedzibę i miejsce
    efektywnego zarządu na terenie Polski. Wnioskodawca nie posiada na terenie Niemiec, w
    miejscu świadczenia usług opieki, tzw. zakładu czy stałej placówki, przez którą miałby
    wykonywać swoje świadczenia.
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której świadczy m.in. usługi opieki
    nad osobami w podeszłym wieku, osobami niepełnosprawnymi lub wymagającymi
    pomocy w codziennym funkcjonowaniu z innych powodów (dalej jako: Podopieczni) w
    państwie należącym do Unii Europejskiej, tj. w Niemczech. Powyższa aktywność Spółki jest
    klasyfikowana pod kodem PKD 88.10.Z – Pomoc społeczna bez zakwaterowania dla osób
    w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych.
    Wnioskodawca zawiera umowy o świadczenie usług opieki domowej z
    przedstawicielstwem rodziny Podopiecznego, pełnomocnikiem Podopiecznego lub jego
    opiekunem prawnym lub inną osobą działającą na rzecz Podopiecznego, a czasem z
    samym Podopiecznym (dalej jako: Klient).
    Celem wywiązania się z zobowiązań wynikających z umów zawartych z Klientem,
    Wnioskodawca zamierza podjąć współpracę z osobami fizycznymi (dalej: Opiekun), które
    w imieniu Spółki będą realizować usługi opieki domowej. Do zakresu powinności
    Opiekunów w okresach wykonywania usług opieki domowej w Niemczech należą:
    a) pomoc w prowadzeniu gospodarstwa domowego, tj.:
        • wszelkie usługi związane bezpośrednio z poprawą jakości życia Podopiecznego;

        • pomoc w codziennych zajęciach związanych z prowadzeniem gospodarstwa
        domowego m.in: gotowanie, pranie, zmywanie naczyń, robienie zakupów, dbanie
        o rośliny i zwierzęta domowe;
        • dbanie o zachowanie porządku w najbliższym otoczeniu Podopiecznego, tj. w
        pomieszczeniach, w których przebywa;
        • zapewnienie Podopiecznemu czystej pościeli i schludnej odzieży, prasowanie;
        • robienie zakupów w zakresie zaopatrzenia niezbędnego do prowadzenia
        gospodarstwa domowego i do wyżywienia;
        • kontrolowanie jakości produktów spożywczych;
        • przygotowywanie lub pomoc w przygotowywaniu posiłków Podopiecznemu z
        uwzględnieniem ich wymaganej ilości, częstotliwości oraz jakości;
        • wykonywanie innych niezbędnych czynności związanych z pomocą w prowadzeniu
        gospodarstwa domowego Podopiecznego;
    b) wsparcie w podstawowej opiece, tj.:
        • pomoc Podopiecznemu w utrzymaniu higieny osobistej, m.in.: kąpiel, mycie
        zębów, czesanie włosów, golenie, asysta przy korzystaniu z toalety, dbanie o
        higienę przy wypróżnianiu, zmiana pieluch;
        • pomoc Podopiecznemu przy spożywaniu posiłków, karmienie;
        • pomoc Podopiecznemu przy podstawowych, codziennych czynnościach, m.in.:
        wstawanie z łóżka, kładzenie się, wstawanie, chodzenie po schodach, ubieranie i
        rozbieranie, przemieszczanie się, transfer na wózek;
    c) utrzymanie jakości życia, tj.:
        • uzgadniane terminów wizyt lekarskich Podopiecznego;
        • towarzyszenie Podopiecznemu w czasie wizyt lekarskich, spotkań rodzinnych,
        wydarzeń kulturalnych;
        • wspólne spędzanie czasu z Podopiecznym w zakresie rozwijania zainteresowań i
        podtrzymywania kondycji fizycznej, spacery na świeżym powietrzu;
        • pozostawanie w stałym kontakcie z rodziną Podopiecznego w celu informowania o
        stanie zdrowia.
    Podstawą współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a Opiekunem będzie umowa
    cywilnoprawna w postaci umowy zlecenia o świadczenie usług.
    Opiekunowie realizować mają czynności polegające na świadczeniu pomocy przy
    prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz dodatkowo świadczenia usług nad osobami
    starszymi lub/i chorymi w miejscu wskazanym przez rodzinę Podopiecznego bądź niego
    samego, w którym znajduje się miejsce zamieszkania/dom Podopiecznego. Opiekunowie
    są rezydentami podatkowymi Polski z uwagi na posiadanie centrum interesów życiowych
    na terytorium Polski. Ponadto, Opiekunowie nie dysponują i nie będą dysponować
    zakładem bądź stałą placówką, poprzez które realizowaliby czynności określone w umowie
    zlecenia.
    Dla ustalenia właściwego rozliczenia podatkowego wynagrodzenia Opiekunów,
    Wnioskodawca będzie stosować regulacje ustawy o PIT z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W analizowanych okolicznościach należy brać pod uwagę przepisy umowy między
    Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku podpisaną w Berlinie dnia 14
    maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 12, poz. 90, z uwzględnieniem wzajemnych porozumień
    aktualizujących; dalej jako: UPO).

    W związku z tym, na gruncie UPO przychody osiągane przez Opiekunów na podstawie
    umów zlecenia stanowią dochody z tzw. innej działalności o samodzielnym charakterze, o
    których mowa w art. 14 (nie zaś dochody z tzw. pracy najemnej wskazanej w art. 15 UPO).
    To z kolei oznacza, że dla tychże rozliczeń nie ma znaczenia okres wykonywania pracy
    poza granicami Polski (tj. ustalenie czy odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim
    Państwie przez okres lub okresy (nie)przekraczające łącznie 183 dni podczas
    dwunastomiesięcznego okresu, rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku
    podatkowym).
    Umowa zlecenia zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Opiekunami przewidywać ma m.in.
    następujące postanowienia (na potrzeby tejże umowy używane są terminy Zleceniodawcy
    i Zleceniobiorcy):
    1) Definiujące podróż Zleceniobiorcy (Opiekuna) rozumianą jako świadczenie usług
      opiekuńczych poza miejscem zamieszkania Zleceniobiorcy oraz poza miejscem
      siedziby Wnioskodawcy pod warunkiem, że łączyć się będzie z wyjazdem poza
      terytorium Polski;
    2) Usługi realizowane są w Niemczech (a w zakresie szkoleń również w Polsce). W związku
      z tym, Zleceniobiorca jest zobligowany do odbywania podróży do miejsca świadczenia
      usług (na rzecz Podopiecznego);
    3) Okres rozliczeniowy ustalony jest odpowiednio w ilości 90 dni;
    4) Wynagrodzenie za usługi opieki domowej obejmuje:
        a) wynagrodzenie podstawowe brutto z uwzględnieniem obowiązującej w
        Niemczech płacy minimalnej (co najmniej 12,82 euro brutto w 2025 r. za godzinę
        wykonywania usługi);
        b) wynagrodzenie z tytułu oddelegowania, tj. zwrot kosztów z tytułu podwyższonych
        kosztów utrzymania w ramach wykonywania usług poza granicami kraju i
        prawidłowego wykonania zlecenia;
        c) wynagrodzenie dopełniające, które jest ustalane na koniec miesiąca
        rozliczeniowego z uwzględnieniem sumy wynagrodzenia netto z punktu a i b.
    5) Powyższe wynagrodzenie uwzględnia okoliczność ponoszenia przez Opiekuna
      zwiększonych kosztów utrzymania za granicą. Bowiem przy ustalaniu wartości
      wynagrodzenia należy mieć na uwadze dysproporcje pomiędzy płacą minimalną w
      danym unijnym państwie, a rynkowym wynagrodzeniem w Polsce za wykonywanie
      analogicznych usług;
    6) Wynagrodzenie należne jest Zleceniobiorcy tylko za faktyczny czas świadczenia usług
      opieki domowej. Przy czym, wysokość wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług w
      czasie dni świątecznych ulega podwyższeniu o uzgodnioną kwotę za każdy dzień
      świąteczny;
    7) Wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia wypłacane jest przelewem na numer
      rachunku bankowego wskazanego przez Zleceniobiorcę. Przy czym, wszelkie koszty
      usług banku Zleceniobiorcy związanych z wypłatą wynagrodzenia w walucie innej niż
      PLN i z obsługą transakcji walutowych ponosi Zleceniobiorca. Ponadto, Zleceniodawca
      nie ponosi odpowiedzialności za opóźnienia w realizacji transakcji spowodowane
      wewnętrznymi procedurami banku Zleceniodawcy;
    8) Zleceniodawca może również wypłacić Zleceniobiorcy zwrotną zaliczkę na poczet
      zwiększonych kosztów utrzymania za granicą w trakcie realizacji umowy, która o ile nie
      zostanie zwrócona w najbliższym okresie rozliczeniowym, zostanie potrącona w
      całości z należnego Zleceniobiorcy wynagrodzenia;
    9) Od wynagrodzenia Zleceniobiorcy, Zleceniodawca odprowadzi składki z tytułu
      ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego w wysokości i na zasadach określonych

      obowiązującymi przepisami prawa w kraju właściwym dla zgłoszenia do ubezpieczeń
      społecznych;
    10) Od wynagrodzenia Zleceniobiorcy, Zleceniodawca będzie pobierać zaliczkę na podatek
      dochodowy od osób fizycznych zgodnie z przepisami i międzynarodowymi umowami
      oraz z miejscem właściwości opodatkowania.
    Wnioskodawca wskazuje, że z Opiekunami zawierane będą umowy na czas określony.
    Wyjazdy do Niemiec mają odbywać się na podstawie każdorazowych zleceń (podróży) w
    celu wykonania zleconych czynności przez Wnioskodawcę.
    Szacowany rozkład procentowy czasu świadczenia usług wynosić ma około 95% czasu
    wykonywania usług na terenie Niemiec oraz około 5% czasu świadczenia usług na terenie
    Polski (przy czym zaznaczyć należy, że może on ulegać zmianom).
    Podkreślić należy, że podróże za granicę odbywać się będą w ściśle określonym celu, tj.
    realizowania usług opiekuńczych. Ponadto należy mieć na względzie, że wynagrodzenie
    Opiekunów określone w umowach zlecenia (dotyczące usług opieki) zawierać ma także
    należności związane z odbywaniem podróży i pobytem Opiekuna poza granicami Polski.
    W związku z powyższym, w wypłacanych wynagrodzeniach z tytułu usług opieki domowej
    na terenie Niemiec Wnioskodawca uwzględniać będzie (na rachunkach lub listach płac)
    następujące składniki:
    • należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania, w szczególności z tytułu
      zrekompensowania Opiekunom podwyższonych kosztów wyżywienia w trakcie
      odbywanej podróży do Niemiec;
    • ryczałty za noclegi jako zwrot wydatków lub kwota rekompensująca zwiększone koszty
      utrzymania, w zakresie konieczności ponoszenia przez Opiekunów kosztów
      zakwaterowania za granicą;
    • zwrot poniesionych kosztów przejazdu.
    Przy czym należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania a także pokrycie innych
    drobnych wydatków w trakcie wyjazdu będą wypłacane/zwracane Opiekunom na
    zasadach określonych w rozporządzeniu.
    W związku z powyższym Wnioskodawca każdorazowo przyjmuje, że z tytułu zwiększonych
    kosztów utrzymania Opiekuna kwoty nie przekroczą 12,25 euro za dobę pobytu za
    granicą. Wartość kwoty została bowiem obliczona jako 25% diety przysługującej na
    terytorium Niemiec, czyli 25% z 49 euro.
    Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku pokrywania samodzielnie przez Zleceniobiorcę
    kosztów noclegu (tj. w sytuacji, gdy Podopieczni nie oferują możliwości zamieszkania
    Opiekunów w ich domu), wówczas wypłacane przez Spółkę wynagrodzenie będzie
    obejmowało także wartość noclegu.
    Mając na uwadze powyższe, przyznany ryczałt z tego tytułu nie będzie wyższy niż 42,5
    euro za dobę pobytu opiekuna za granicą (25% kwoty stanowiącej limit kosztów noclegów
    w Niemczech, tj. 170 euro, obowiązującej jako limit zwrotu kosztów noclegów
    potwierdzonych rachunkiem).
    Jednocześnie, w sytuacji zapewnienia Opiekunowi noclegu oraz wyżywienia przez
    Podopiecznego, Zleceniobiorca nie otrzyma zwrotu wydatków za nocleg oraz ryczałtów za
    wyżywienie w kwocie 12,25 euro za dobę jako należność z tytułu zwiększonych kosztów
    utrzymania z przeznaczeniem na inne drobne wydatki.
    Reasumując, wynagrodzenie ryczałtowe wypłacane Opiekunowi ustalane jest w walucie
    euro i składa się z ww. składników. Z zawartej umowy z Opiekunem wynikać będzie
    odpowiednio wartość zwiększonych kosztów utrzymania Opiekuna za granicą. Przy czym
    w sytuacji zwrotu kosztów podróży, kwota zwrotu lub zasady jej przyznawania będą
    określone w umowie.

    Wysokość poszczególnych składników zawierających się w przyznanym wynagrodzeniu
    będzie natomiast każdorazowo odzwierciedlona w rachunku dokumentującym wypłatę
    wynagrodzenia. Zatem z rachunku lub dokumentacji płacowej każdorazowo będzie
    wynikać: kwota z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za dobę pobytu Opiekuna za
    granicą (nie wyższa niż 12,25 euro) oraz kwota ryczałtu na nocleg (nie wyższa niż 42,5 euro
    za dobę pobytu) lub zwrotu kosztów podróży.
    Wartość dodatkowych należności oraz ewentualnie zwróconych kosztów podróży w
    wysokości określonej w załączniku do rozporządzenia podlegają zwolnieniu na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl poz.
    74 tegoż załącznika kwota diety za dobę podróży zagranicznej w Niemczech wynosi 49
    euro.
    Zatem Wnioskodawca jako płatnik podatku zamierza zwalniać z podatku dochodowego te
    dodatkowe należności, w łącznej kwocie nie przekraczającej jednak każdorazowo 54,75
    euro za dobę pobytu opiekuna za granicą z uwzględnieniem podanych wyżej kwot.
    Opiekunowie jako osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, otrzymanych
    świadczeń z tytułu diet i ryczałtów za nocleg nie będą zaliczali do kosztów uzyskania
    przychodów w jakiejkolwiek formie.
    Pytania
    1) Czy na Spółce, jako na płatniku, ciążyć będzie obowiązek poboru i odprowadzenia
      zaliczki na podatek dochodowy w związku z wypłacaniem Opiekunom, wykonującym
      umowy zlecenia poza granicami Polski, kwot będących równowartością 25% diet, jako
      należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za granicą i ryczałtów z tytułu
      noclegów i/lub zwrotu kosztów zdefiniowanej w umowie podróży, zgodnie z treścią
      rozporządzenia?
    2) Czy prawidłowe będzie odprowadzanie zaliczki na podatek dochodowy wyłącznie od
      kwoty wynagrodzenia po odliczeniu kwoty maksymalnej 54,75 euro, tj. z wyłączeniem
      kwot będących równowartością 25% diet i należności z tytułu noclegów i
      ewentualnych zwróconych kosztów podróży?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – na Spółce jako płatniku – nie
    będzie ciążył obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy w
    związku z wypłacaniem Opiekunom, wykonującym umowę zlecenia poza granicami Polski
    kwot będących równowartością 25% diet jako należności z tytułu zwiększonych kosztów
    utrzymania za granicą i ryczałtów z tytułu noclegów i/lub zwrotu kosztów zdefiniowanej w
    umowie podróży zgodnie z treścią rozporządzenia.
    Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 2 – prawidłowe będzie
    odprowadzanie zaliczki na podatek dochodowy wyłącznie od kwoty wynagrodzenia po
    odliczeniu kwoty maksymalnej 54,75 euro, tj. z wyłączeniem kwot będących
    równowartością 25% diet i należności z tytułu noclegów i ewentualnych zwróconych
    kosztów podróży.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Fundamentalną zasadą obowiązującą w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jest zasada powszechności opodatkowania określona w art. 9 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym to przepisem opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W związku z tym, jak podkreśla się w doktrynie, obok ustawowej powszechności
    opodatkowania funkcjonują zwolnienia przedmiotowe wskazywane w art. 21 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oraz dochody zwolnione wymienione w art. 52,

    52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także dochody, od których
    na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku (zob. A.
    Melezini, Przedmiot podatku, ABC).
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca dokonał podziału przysporzeń majątkowych uzyskiwanych przez
    podatników na różne źródła przychodów.
    Stosownie więc do dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych źródłami przychodów są:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
      rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
      praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście;
    3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    4) działy specjalne produkcji rolnej;
    5) (uchylony);
    6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
    7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
    8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy,
        - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany;
    8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
    8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
    9) inne źródła.
    Zatem w świetle powołanej regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    odrębnym źródłem przychodu jest działalność wykonywana osobiście.
    Zgodnie z art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z
    działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się

    przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło,
    uzyskiwane wyłącznie od:
    a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
      organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
      działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te
      usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością
    c) przedsiębiorstwa w spadku
    - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Z kolei w myśl art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby
    fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne
    oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z
    tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w
    art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na
    podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o
    miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o
    potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2
    lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży
    osoby niebędącej pracownikiem do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w
    przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz
    warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na
    obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.
    Stosownie zaś do treści art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
    1) w celu osiągnięcia przychodów lub
    2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
      podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
    3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz
      jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
    4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku
      z wykonywaniem tych funkcji.
    Przy czym należy mieć na względzie, że w przedstawionym stanie faktycznym
    Opiekunowie jako zleceniobiorcy (tj. osoby fizyczne nieprowadzące działalności
    gospodarczej) nie zaliczają do kosztów podatkowych otrzymywanych od Spółki świadczeń
    z tytułu diet i ryczałtów. Ponadto, dla właściwego rozstrzygnięcia opodatkowania
    należności z tytułu podróży nie-pracowników Spółki (tj. zleceniobiorców-Opiekunów)
    należy odwołać się do szczególnych regulacji, tj. przepisów rozporządzenia.
    Ponadto, z uwagi na brak definicji legalnej terminu „podróży służbowej” należy odwołać
    się do wykładni językowej. Według internetowego Słownika Języka Polskiego podróż to
    przebywanie drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów;
    podróżowanie (http://www.sjp.pwn.pl).
    W tym kontekście wyjazd zleceniobiorcy, mającego miejsce zamieszkania na terytorium
    Polski poza granice kraju (na terytorium Niemiec) jest odbywaniem przez niego podróży w

    rozumieniu powołanego art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Stosując zaś reguły wykładni systemowej należy przyjąć, że pojęcie „podróży służbowej”
                    5zostało zdefiniowane w art. 77 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.; dalej jako: KP), który to przepis stanowi, że pracownikowi
    wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której
    znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności
    na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Jak wynika z powołanego przepisu, podróż służbowa realizowana jest tylko i wyłącznie w
    ramach stosunku pracy, przez nawiązanie którego, stosownie do art. 22 § 1 KP, pracownik
    zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod
    jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a
    pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.
    Przy czym podkreślenia wymaga fakt, że powyższe definicje określone w KP odnoszą się
    do podróży służbowej pracowników, nie zaś do podróży służbowej osób niebędących
    pracownikiem.
    Mając na uwadze powyższe, umówione miejsce świadczenia pracy jest istotne dla
    stosunku pracy. Natomiast należy uwypuklić, że dla umów zlecenia miejsce wykonywania
    czynności wynikającej z tej umowy nie ma znaczenia, nawet w przypadku jego określenia.
    Powyższe wynika z art. 734 w związku z art. 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. –
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2021 r. poz. 2459 ze zm.; dalej: KC).
    Wnioskodawca wskazuje, że w analizowanych okolicznościach realizowania usług opieki
    poza granicami kraju na warunkach umowy zlecenia owego miejsca wykonywania
    czynności nie należy utożsamiać z miejscem wykonywania pracy określonym w umowie o
    pracę.
    Zdaniem Wnioskodawcy, celem skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego wskazanego
    w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b w związku z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych koniecznym jest spełnienie kumulatywnie następujących przesłanek:
    • diety i inne należności za czas podróży służbowej będzie otrzymywać osoba niebędąca
      pracownikiem;
    • wysokość tychże należności będzie ustalona zgodnie z treścią rozporządzenia;
    • podróż musi odbywać się w celu osiągnięcia przychodów;
    • otrzymane świadczenia nie mogą zostać zaliczone do kosztów podatkowych osoby
      niebędącej pracownikiem.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy (delegowania zleceniobiorców do pracy
    za granicą), Wnioskodawca jest zdania, że wyjazdy Opiekunów spełniają definicję podróży,
    o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zasady rozliczania podróży zagranicznych reguluje rozporządzenie. Tak więc w myśl § 2
    rozporządzenia z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w
    terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
    1) diety;
    2) zwrot kosztów:
        a) przejazdów,
        b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
        c) noclegów,

        d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, dieta w czasie podróży zagranicznej jest
    przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki.
    Stosownie zaś do dyspozycji § 13 ust. 2 rozporządzenia, dieta przysługuje w wysokości
    obowiązującej dla docelowego państwa podróży zagranicznej.
    W przypadku podróży zagranicznej odbywanej do dwóch lub więcej państw pracodawca
    może ustalić więcej niż jedno państwo docelowe.
    Przy czym w rozumieniu § 13 ust. 4 rozporządzenia, wysokość diety za dobę podróży
    zagranicznej w poszczególnych państwach jest określona w załączniku do rozporządzenia.
    Wysokość diety za dobę podróży zagranicznej do Niemiec została określona w wysokości
    49 euro, natomiast limit na nocleg w wysokości 170 euro (poz. 74 załącznika do
    rozporządzenia).
    Z kolei zgodnie z przepisem § 14 ust. 1 rozporządzenia pracownikowi, któremu
    zapewniono w czasie podróży zagranicznej bezpłatne, całodzienne wyżywienie,
    przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie z § 13 ust. 3.
    Ponadto, w myśl § 16 ust. 1 rozporządzenia za nocleg podczas podróży zagranicznej
    pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, w
    granicach limitu określonego w poszczególnych państwach w załączniku do
    rozporządzenia.
    Przy czym zgodnie z § 16 ust. 2 rozporządzenia w razie nieprzedłożenia rachunku za
    nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1.
    Ryczałt ten nie przysługuje za czas przejazdu.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, skoro przyznane Opiekunom
    należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za granicą, czy należności
    ryczałtowe z tytułu noclegów lub zwrot kosztów podróży będą wypłacane na zasadach
    określonych w rozporządzeniu i nie będą przekraczać kwot tam określonych, to kwoty
    będące równowartością 25% diet jako należności z tytułu zwiększonych kosztów
    utrzymania za granicą i ryczałtów z tytułu noclegów i/lub zwrotu kosztów podróży zgodnie
    z rozporządzeniem, korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym należy uznać, że na Wnioskodawcy, jako płatniku, nie będą ciążyć
    powinności w zakresie poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy w związku
    z wypłaceniem Opiekunom, wykonującym umowę zlecenia poza granicami Polski wyżej
    określonych należności.
    Wnioskodawca jest zdania, że w związku z limitowaniem świadczeń podlegających
    zwolnieniu w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    należy uznać za słuszne, że:
    • w sytuacji, gdy cała wartość wypłaconych świadczeń Opiekunom korzysta ze zwolnienia
      z opodatkowania, tym samym Wnioskodawca może wyłączyć z opodatkowania ww.
      należności z podstawy obliczenia zaliczki na podatek dochodowy. W związku z tym
      Spółka zobligowana będzie do odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy
      wyłącznie od kwoty wynagrodzenia po odliczeniu kwot będących równowartością 25%
      diet i należności z tytułu noclegów i ewentualnych zwróconych kosztów podróży;
    • w przypadku, gdy wypłacone przez Wnioskodawcę świadczenia będą wyższe od progów
      wskazanych w rozporządzeniu, to nadwyżki ponad te limity będą podlegać
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym. A zatem na Wnioskodawcy jako płatniku
      będą ciążyły powinności w zakresie obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na
      podatek dochodowy z tytułu ich wypłaty.

    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:
    1) na Spółce jako płatniku – nie będzie ciążył obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki
      na podatek dochodowy w związku z wypłacaniem Opiekunom, wykonującym umowę
      zlecenia poza granicami Polski kwot będących równowartością 25% diet jako
      należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za granicą i ryczałtów z tytułu
      noclegów i/lub zwrotu kosztów zdefiniowanej w umowie podróży zgodnie z treścią
      rozporządzenia;
    2) prawidłowe będzie odprowadzanie zaliczki na podatek dochodowy wyłącznie od kwoty
      wynagrodzenia po odliczeniu kwoty maksymalnej 54,75 euro, tj. z wyłączeniem kwot
      będących równowartością 25% diet i należności z tytułu noclegów i ewentualnych
      zwróconych kosztów podróży.
    Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie przedstawionego powyżej stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jednym ze źródeł przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Art. 13 pkt 8 przywołanej ustawy stanowi, że:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub
      umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
        a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
        jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
        prawnej,
        b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
        c) przedsiębiorstwa w spadku
        – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
        prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
        przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 wskazanej ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.

      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Z art. 21 ust. 1 pkt 16 cytowanej ustawy wynika, że:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
        a) podróży służbowej pracownika,
        b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
        - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
        ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków
        ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
        państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży
        służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i
        15c.
    Na mocy art. 21 ust. 13 powołanej ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
        1) w celu osiągnięcia przychodów lub
        2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
        3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
        4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.
    Wedle art. 21 ust. 15c omawianej ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności
    przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
    jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).
    Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy koniecznym jest przede wszystkim
    ustalenie, jak należy rozumieć pojęcie „podróży” ujęte w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wyodrębnił dwa rodzaje podróży: „podróż służbową” oraz „podróż osoby
    niebędącej pracownikiem”. Według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu
    wykładni synonimicznej, zakłada się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego
    samego znaczenia. Nie można zatem uznać za poprawną takiej wykładni, która
    prowadzi do ustalenia, że zwroty „podróż służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej
    pracownikiem” będą miały to samo znaczenie.
    Należy zatem rozważyć zakres pojęcia „podróż” zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym zwrot ten nie został
    zdefiniowany ani w ustawie podatkowej, ani w innych przepisach. Zatem właściwą

    metodą odkodowania jego znaczenia jest sięgnięcie do reguł wykładni językowej.
    Według internetowego Słownika Języka Polskiego (www.sjp.pl) – podróż to przebywanie
    drogi do odległego miejsca; przemierzanie rozległych terenów; podróżowanie. Efektem
    zastosowania wykładni językowej jest więc ustalenie, że podróż to przebycie drogi do
    jakiegoś odległego miejsca, bez dookreślenia tego pojęcia przez takie elementy jak czas
    odbywania, częstotliwość czy też przez zdefiniowanie kierunku podróży.
    W połączeniu z art. 21 ust. 13 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    istotne staje się, aby podróż odbywana była w celu uzyskania przychodów i aby wydatki
    z tego tytułu nie zostały ujęte w kosztach uzyskania przychodu.
    Stosując reguły wykładni systemowej zewnętrznej, należy przyjąć, że pojęcie „podróży
                          5służbowej” zostało zdefiniowane w art. 77 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1976 r. –
    Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.), który stanowi:
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Powinno się też zauważyć, że podróż służbowa realizowana jest w ramach stosunku
    pracy, którego definicję zawiera art. 22 Kodeksu pracy. Przepis ten w § 1 stanowi, że:
      Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy
      określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i
      czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika
      za wynagrodzeniem.
    Umówione miejsce świadczenia pracy jest więc istotnym elementem stosunku pracy,
    zaś jej wykonywanie poza wyznaczonym miejscem odbywa się na polecenie
    pracodawcy. Warto podkreślić, że ustawa podatkowa dla zastosowania analizowanego
    zwolnienia nie wprowadza warunku, że podróż służbowa musi być dokonana w celu
    osiągnięcia przychodów.
    W zakresie umów zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do wykonania
    określonej czynności; miejsce wykonania tej czynności nie jest elementem istotnym
    umowy na warunkach zlecenia, nawet jeżeli w umowie takie miejsce wskazano - art.
    734 w zw. z art. 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2022
    r. poz. 1360 ze zm.).
    Pojęcie podróży zleceniobiorcy należy odróżnić od pojęcia podróży służbowej. Podróż
    służbowa jest bowiem pojęciem zdefiniowanym na gruncie Kodeksu pracy, zgodnie z
    którym podróż służbowa to wykonywanie określonego zadania na polecenie
    pracodawcy poza miejscem stałego zatrudnienia. Z uwagi na fakt, iż umowa zlecenia
    jest odrębną od umowy o pracę instytucją prawną, do której stosuje się całkowicie inne
    regulacje, czyli Kodeks cywilny a nie Kodeks pracy – nie można utożsamiać tych dwóch
    pojęć, czyli zrównywać podróży zleceniobiorcy i podróży służbowej pracownika. W tym
    kontekście wyjazd zleceniobiorców na terytorium Niemiec w celu wykonania zleconych
    przez zleceniodawcę czynności bez wątpienia spełnia definicję podróży, o której mowa
    w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stanowisko takie potwierdza także wykładnia systemowa ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Gdyby bowiem, ustawodawca utożsamiał podróż
    odbywaną przez osobę niebędącą pracownikiem z podróżą służbową pracowników, to
    nie wyodrębniałby dwóch zwolnień od opodatkowania diet i innych należności, w tym
    kosztów ich podróży – odrębnie przewidując zwolnienie od opodatkowania diet i innych
    należności, w tym kosztów podróży służbowej pracowników i odrębnie regulując
    kwestię zwolnienia diet i kosztów podróży osób innych niż pracownicy (w tym także
    zleceniobiorców).

    Trzeba zauważyć, że analizowany art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b w zw. z art. 21 ust. 13 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie poprzestaje na wskazaniu
    podmiotów uprawnionych do zwolnienia, ale także odmiennie zakreśla warunki
    zwolnienia dla tych podmiotów, wskazując, że w przypadku osób niebędących
    pracownikami podróż musi odbywać się w celu osiągnięcia przychodów, a otrzymane
    świadczenie nie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Połączenie
    dwóch różnych grup podmiotów uprawnionych do zwolnienia w ramach jednej
    jednostki redakcyjnej wynika z przyjęcia przez ustawodawcę jednorodnego limitu, w
    ramach którego świadczenia za czas podróży podlegają zwolnieniu.
    Na bazie powyższego należy przyjąć, że aby osoba niebędąca pracownikiem mogła
    skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b w zw. z ust. 13 pkt
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, konieczne jest odbycie przez nią
    podróży oraz ustalenie, że celem tej podróży jest osiągnięcie przychodu. Nadto
    otrzymane świadczenie nie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Przy czym podróż, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ww. ustawy, nie może być
    utożsamiana z podróżą służbową.
    Przenosząc powyższe na przedstawione zdarzenie uznać zatem należy, że w sytuacji
    gdy delegują Państwo zleceniobiorców (opiekunów) do wykonywania zadań za granicę,
    to wyjazdy te spełniają definicję podróży, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zasady rozliczania podróży zagranicznych reguluje ww. rozporządzenie Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu
    w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży
    służbowej.
    W świetle § 2 przywołanego rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
        1) diety;
        2) zwrot kosztów:
          a) przejazdów,
          b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
          c) noclegów,
          d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub
            uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Na podstawie § 3 ust. 1 wskazanego rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
    Z § 3 ust. 2 przytoczonego rozporządzenia wynika, że:
      Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej
      biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze
      związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem
      posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z
      jakiego tytułu ulga przysługuje.
    Stosownie do § 3 ust. 3 omawianego rozporządzenia:
      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.

    Zgodnie zaś z § 3 ust. 4 komentowanego rozporządzenia:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
      przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za
      jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż
      określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6
      września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm.).
    W myśl § 4 ust. 1 przywołanego rozporządzenia:
      Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne
      niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę,
      zwraca się je w udokumentowanej wysokości.
    Jak stanowi § 13 ust. 1 cytowanego rozporządzenia:
      Dieta w czasie podróży zagranicznej jest przeznaczona na pokrycie kosztów
      wyżywienia i inne drobne wydatki.
    Na gruncie § 13 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:
      Dieta przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży
      zagranicznej. W przypadku podróży zagranicznej odbywanej do dwóch lub więcej
      państw pracodawca może ustalić więcej niż jedno państwo docelowe.
    Według § 13 ust. 4 powołanego rozporządzenia:
      Wysokość diety za dobę podróży zagranicznej w poszczególnych państwach jest
      określona w załączniku do rozporządzenia.
    Stosownie do treści § 14 ust. 1 przytoczonego rozporządzenia:
      Pracownikowi, któremu zapewniono w czasie podróży zagranicznej bezpłatne,
      całodzienne wyżywienie, przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie z § 13 ust. 3.
    Na mocy § 14 ust. 4 przywołanego rozporządzenia:
      Pracownikowi, który otrzymuje w czasie podróży zagranicznej należność pieniężną na
      wyżywienie, dieta nie przysługuje. Jeżeli należność pieniężna jest niższa od diety,
      pracownikowi przysługuje wyrównanie do wysokości należnej diety.
    Zgodnie z § 16 ust. 1 powołanego rozporządzenia:
      Za nocleg podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w
      wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu określonego w
      poszczególnych państwach w załączniku do rozporządzenia.
    W myśl § 16 ust. 2 cytowanego rozporządzenia:
      W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w
      wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1. Ryczałt ten nie przysługuje za czas
      przejazdu.
    Na podstawie zaś § 16 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna
      zapewniają pracownikowi bezpłatny nocleg.
    W załączniku do rozporządzenia, dieta za dobę podróży zagranicznej do Niemiec
    została określona w wysokości 49 euro, natomiast limit na nocleg w wysokości 170 euro.
    Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia
    stwierdzić należy, że skoro przyznane Opiekunom należności z tytułu zwiększonych
    kosztów utrzymania za granicą, czy należności ryczałtowe z tytułu noclegów i/lub
    zwrotu kosztów zdefiniowanych w umowie podróży, są wypłacane na zasadach
    określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia
    2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w

    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży, i nie
    przekraczają kwot tam określonych, to należy uznać, że kwoty będące równowartością
    25% diet jako należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za granicą i
    ryczałtów z tytułu noclegów i/lub zwrotu kosztów zdefiniowanej w umowie podróży
    (przejazdu), zgodnie z ww. rozporządzeniem, korzystają ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, na Państwu, jako płatniku, nie będzie
    ciążył obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy w związku z
    wypłaceniem Opiekunom, wykonującym umowę zlecenia poza granicami Polski, ww.
    kwot.
    Zaznaczenia wymaga jednak fakt, że omawiane zwolnienie jest limitowane do
    wysokości określonej w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki
    Społecznej. W przypadku zatem, gdy cała wartość ww. świadczeń korzysta ze zwolnienia
    z opodatkowania, mogą Państwo wyłączyć ww. świadczenia z podstawy obliczenia
    zaliczki na podatek dochodowy.
    W konsekwencji powyższego, obowiązani będą Państwo do odprowadzenia zaliczki na
    podatek dochodowy wyłącznie od kwoty wynagrodzenia po odliczeniu kwot
    wypłaconych w związku z podróżą zagraniczną, w tym w szczególności kwot będących
    równowartością 25% diet oraz należności z tytułu noclegów i ewentualnych zwróconych
    kosztów podróży.
    Jeżeli jednak wypłacone przez Państwa należności będą wyższe od limitów określonych
    w przepisach ww. rozporządzenia, to nadwyżki ponad te limity podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym i w takiej sytuacji z tytułu ich wypłaty będą
    mieli Państwo obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek
    dochodowy.
    Końcowo, odnosząc się do kwestii dokonywanych wyliczeń w przedstawionym wniosku,
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie ma możliwości potwierdzenia ich
    prawidłowości, ponieważ na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    obowiązany jest rozstrzygnąć, czy prawidłowo postrzegają Państwo, jakie skutki prawne
    na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawione przez
    Państwa zdarzenie przyszłe.
    Z uwagi na powyższe, nie podlegają urzędowej interpretacji zasady rachunkowego
    określania (wyliczenia) opisanych we wniosku należności, gdyż wykraczałoby to poza
    zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ewentualne przeliczenia, jakich
    należałoby dokonać, nie należą do kompetencji tut. organu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
      przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.