Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.722.2024.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Wydatek związany z zapłatą wynagrodzenia za zakończenie współpracy (dystrybucję towarów na zagranicznym rynku) może być zaliczany do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; umowa-zakończenie umowy; wynagrodzenia; Węgry
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy Opłata powinna zostać uznana za koszt uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    A. sp. z o.o. (dalej jako: Spółka, A., Wnioskodawca) należy do Grupy B., oferującej
    kompleksowe rozwiązania w zakresie (...). W skład Grupy wchodzi około 90 podmiotów na
    terytorium Japonii, Europy, Ameryki Północnej i Chin. A. pełni funkcje dystrybutora (...) do
    obróbki (...). Do oferowanych przez Spółkę produktów należą m.in. (...). Spółka świadczy
    również usługi związane z dystrybuowanymi (...), m.in. instalację, wstępny rozruch,
    szkolenie z obsługi urządzeń, serwis gwarancyjny i pogwarancyjny.
    Spółka posiada siedzibę na terytorium Polski i na gruncie podatku dochodowego od osób
    prawnych podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez
    względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). A. jest czynnym
    podatnikiem VAT.
    A. przez wiele lat współpracowała z węgierską spółką spoza Grupy (dalej jako: C.). W
    ramach współpracy C. prowadziła na Węgrzech dystrybucję (...), oprogramowania,
    narzędzi i części zamiennych produkowanych przez podmioty należące do Grupy B. i
    nabywanych od Spółki. C. była wyłącznym dystrybutorem produktów Grupy B. na
    Węgrzech. Oprócz działalności dystrybucyjnej, C. świadczyła także względem ww. towarów
    usługi takie jak instalacja, konserwacja czy serwis.
    Grupa B. jest aktualnie w trakcie restrukturyzacji modelu biznesowego. Restrukturyzacja
    zakłada m.in. rezygnację z zewnętrznych dystrybutorów i sprzedaż produktów oraz
    świadczenie usług na rzecz klientów ostatecznych bezpośrednio przez podmioty z Grupy
    B. Celem tych działań jest m.in. maksymalizacja zysków poprzez skrócenie łańcucha
    dostaw do klienta końcowego. W związku z powyższym, w maju 2024 r. A. poinformowała
    C. o planowanym zakończeniu współpracy pomiędzy stronami. Po rozwiązaniu
    wcześniejszego porozumienia i współpracy z C., Spółka prowadzić będzie sprzedaż na
    rynku węgierskim bezpośrednio do klientów końcowych.
    W wyniku prowadzonych negocjacji A. i C. ustaliły, że z tytułu zakończenia współpracy A.
    wypłaci C. wynagrodzenie (dalej jako: Opłata). Podstawą w tym zakresie będzie
    podpisywana obecnie pomiędzy stronami umowa o zakończeniu współpracy (termination
    agreement, dalej: Umowa). Zakończenie współpracy zakłada w szczególności zaprzestanie
    przez C. działalności dystrybucyjnej na Węgrzech w zakresie towarów A., nabywanych
    wcześniej przez C. od Wnioskodawcy i rozprowadzanych (sprzedawanych) przez C. na
    Węgrzech. Konsekwencją rezygnacji z dotychczasowego modelu współpracy jest również
    zaprzestanie przez C. z korzystania ze znaku towarowego Grupy B. oraz jakichkolwiek
    znaków graficznych czy logotypów podobnych lub wykorzystujących fragmenty logotypu
    lub znaku towarowego Grupy B. a także zaprzestanie korzystania z domeny „(...)”. W
    ramach Umowy, dla uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości, C. potwierdza i gwarantuje, że
    Opłata stanowi pełną zapłatę i zaspokojenie wszelkich roszczeń, jakie C. może mieć w
    związku z zakończeniem współpracy. Wszystkie te ustalenia miały (z perspektywy Spółki)
    na celu dążenie do niezakłóconego i płynnego wejścia Wnioskodawcy na rynek
    bezpośredniej dystrybucji towarów na Węgrzech. Temu samemu celowi służą
    przewidziane w Umowie pewne świadczenia dodatkowe w ramach Opłaty, tj. transfer do
    Spółki praw do domeny „a.hu” oraz przekazanie Spółce przez C. aktualnych danych

    serwisowych dotyczących towarów sprzedawanych przez C. Opłata będzie
    udokumentowana fakturą wystawioną przez C.
    Pytania
    1) Czy czynności C. wykonywane w zamian za Opłatę stanowią świadczenie usług w
      rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2004 Nr 54, poz.
      535 ze zm., dalej jako: ustawa o VAT), związane z wykonywaniem przez Wnioskodawcę
      czynności opodatkowanych, a tym samym Spółka ma obowiązek rozpoznania podatku
      należnego w trybie importu usług i równocześnie przysługuje jej prawo do odliczenia
      podatku naliczonego?
    2) Czy Opłata powinna zostać uznana za koszt uzyskania przychodów (dalej jako: KUP) w
      rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.
      1992 Nr 21, poz. 86 ze zm., dalej jako: ustawa o CIT)?
    Niniejsza interpretacja dotyczy pytania nr 2 w zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych. W zakresie pytania nr 1 dotyczącego podatku od towarów i usług zostanie
    wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy:
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, Opłata powinna zostać uznana za KUP. Opłata jest bowiem
    ponoszona w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, a taka płatność nie została wskazana w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    W świetle powyższego, aby uznać dany koszt za KUP, należy wykazać, że został on
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    W świetle ugruntowanej linii orzeczniczej, aby uznać wydatek za KUP, powinien on spełnić
    poniższe kryteria:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub
        w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Opłata stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów.
    Zobowiązanie Spółki do poniesienia Opłaty należy oceniać w kontekście zmiany modelu
    dystrybucji towarów Grupy B. Według dotychczasowych zasad, na rynku węgierskim
    Spółka sprzedawała produkty A. do C., która następnie dokonywała ich dystrybucji do
    klientów końcowych. Rezygnacja z prowadzenia działalności sprzedażowej za pomocą

    zewnętrznych dystrybutorów rodzi dla Spółki możliwość bezpośredniej obecności na
    rynku węgierskim i sprzedaży produktów/świadczenia usług klientom węgierskim bez
    pośrednictwa podmiotów trzecich jak C.
    Wnioskodawca jest więc beneficjentem nowego modelu dystrybucji - sprzedaż
    bezpośrednia pozwoli bowiem realizować Spółce na Węgrzech odpowiednio wyższe zyski,
    poprzez przejęcie tego elementu zysku, który w dotychczasowym modelu przypadał C.
    Dodatkowo, w nowym modelu sprzedaży A. ma większą kontrolę nad działalnością
    dystrybucyjną na rynku węgierskim. Ponadto, nowe rozwiązanie w zakresie sprzedaży na
    Węgrzech pozwoli na ujednolicenie zasad dystrybucji sprzedawanych przez Spółkę
    towarów na różnych rynkach. W efekcie, zmiana zasad sprzedaży ułatwi zarządzanie
    całym procesem dystrybucji produktów znajdujących się w ofercie Spółki.
    Aby wdrożyć nowy model sprzedaży, konieczne jest zakończenie współpracy z
    dotychczasowym dystrybutorem (C.). Jest to jedyne racjonalne rozwiązanie realizujące
    założone przez Spółkę cele w odniesieniu do rynku węgierskiego. Ze względu na
    wieloletnią relację i przeprowadzone negocjacje, zakończenie współpracy wymaga
    uiszczenia Opłaty. Wydatek ten jest jednak uzasadniony w świetle prawidłowego
    prowadzenia biznesowej działalności Spółki, która ma na celu maksymalizację zysków,
    zabezpieczenie obecności Spółki na rynku węgierskim i jej płynne wejście jako
    bezpośredniego sprzedawcę na ten rynek.
    Zgodnie z ugruntowaną linią interpretacyjną, wydatki związane z wcześniejszym niż strony
    zakładały zakończeniem relacji biznesowej, o ile są racjonalne i mają uzasadnienie
    gospodarcze, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, co znalazło wyraz
    przykładowo w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 25 lipca
    2024 r. znak: 0114-KDIP2-2.4010.266.2024.1.AS lub interpretacji indywidualnej z dnia 15
    kwietnia 2024 r. znak: 0114-KDIP2-2.4010.31.2024.2.KW. Pogląd taki jest również
    akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca
    2022 r., sygn. II FSK 3063/19, wyrok NSA z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. II FSK 1125/16).
    Skutkiem zmiany modelu dystrybucji towarów jest intensyfikacja obecności Spółki na
    rynku węgierskim poprzez przyjęcie przez nią funkcji bezpośredniego dystrybutora
    produktów A. na tym rynku. Zauważalne jest w tym przypadku podobieństwo Opłaty do
    należności z tytułu opłat za transfer biznesu, powszechnie postrzeganych jako koszty
    uzyskania przychodów (por. m.in. interpretacja Dyrektora KIS z dnia 26 maja 2023 r., znak:
    0114-KDIP2-2.4010.152.2023.2.RK, interpretacja z dnia 21 kwietnia 2021 r., znak: 0111-
    KDIB1-2.4010.24.2021.3.DP). Tego typu płatności wiążą się z realizacją przez podmiot
    zobowiązany do zapłaty danej należności podobnych celów - wejścia na konkretny rynek,
    czerpania na tym rynku zysków (dochodów) oraz zabezpieczenia na nim swojej pozycji.
    Powyższe prowadzi do wniosku, że Opłata wykazuje związek z przychodami Spółki, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, nie jest ponadto wyłączona z KUP na
    podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, będzie też udokumentowana fakturą i w
    konsekwencji może stanowić KUP na zasadach ogólnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm., dalej: „updop”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby poniesiony przez podatnika wydatek stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
        zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust.
        1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy
    tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań
    lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 updop, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie
    danego źródła przychodów.

    Ponadto, należy mieć na względzie, że uznając dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu
    zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej
    oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy
    zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i
    powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub
    zabezpieczenia przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że A. przez wiele lat współpracowała z
    węgierską spółką spoza Grupy (dalej jako: C.). W ramach współpracy C. prowadziła na
    Węgrzech dystrybucję (...), oprogramowania, narzędzi i części zamiennych produkowanych
    przez podmioty należące do Grupy B. i nabywanych od Spółki. C. była wyłącznym
    dystrybutorem produktów Grupy B. na Węgrzech. Oprócz działalności dystrybucyjnej, C.
    świadczyła także względem ww. towarów usługi takie jak instalacja, konserwacja czy
    serwis.
    W maju 2024 r. A. poinformowała C. o planowanym zakończeniu współpracy pomiędzy
    stronami. Po rozwiązaniu wcześniejszego porozumienia i współpracy z C., Spółka
    prowadzić będzie sprzedaż na rynku węgierskim bezpośrednio do klientów końcowych.
    W wyniku prowadzonych negocjacji A. i C. ustaliły, że z tytułu zakończenia współpracy A.
    wypłaci C. wynagrodzenie (dalej jako: Opłata). Podstawą w tym zakresie będzie
    podpisywana obecnie pomiędzy stronami umowa o zakończeniu współpracy. Zakończenie
    współpracy zakłada w szczególności zaprzestanie przez C. działalności dystrybucyjnej na
    Węgrzech w zakresie towarów A., nabywanych wcześniej przez C. od Wnioskodawcy i

    rozprowadzanych (sprzedawanych) przez C. na Węgrzech. Konsekwencją rezygnacji z
    dotychczasowego modelu współpracy jest również zaprzestanie przez C. z korzystania ze
    znaku towarowego Grupy B. oraz jakichkolwiek znaków graficznych czy logotypów
    podobnych lub wykorzystujących fragmenty logotypu lub znaku towarowego Grupy B. a
    także zaprzestanie korzystania z domeny „(...)”. W ramach Umowy C. potwierdza i
    gwarantuje, że Opłata stanowi pełną zapłatę i zaspokojenie wszelkich roszczeń, jakie C.
    może mieć w związku z zakończeniem współpracy. W Umowie przewidziano również
    pewne świadczenia dodatkowe w ramach Opłaty, tj. transfer do Spółki praw do domeny
    „(...)” oraz przekazanie Spółce przez C. aktualnych danych serwisowych dotyczących
    towarów sprzedawanych przez C. Opłata będzie udokumentowana fakturą wystawioną
    przez C.
    Przenosząc opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego na grunt omawianych powyżej
    przepisów należy stwierdzić, że poniesiony przez Wnioskodawcę wydatek na ww. Opłatę
    może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Jak wynika bowiem z
    przedstawionego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego Spółka dokona faktycznej
    zapłaty określonego w umowie wynagrodzenia udokumentowanego fakturą za
    zakończenie współpracy. Jak Państwo wskazują Spółka wprowadziła nowy model
    dystrybucji. Sprzedaż bezpośrednia pozwoli realizować Spółce na Węgrzech odpowiednio
    wyższe zyski, poprzez przejęcie tego elementu zysku, który w dotychczasowym modelu
    przypadał C. Dodatkowo, w nowym modelu sprzedaży A. ma większą kontrolę nad
    działalnością dystrybucyjną na rynku węgierskim. Ponadto, nowe rozwiązanie w zakresie
    sprzedaży na Węgrzech pozwoli na ujednolicenie zasad dystrybucji sprzedawanych przez
    Spółkę towarów na różnych rynkach.
    Zatem przesłanki uznania poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu zostały
    spełnione. Wydatek związany z zapłatą wynagrodzenia za zakończenie współpracy nie
    został ponadto wymieniony na liście wydatków, które nie mogą być zaliczane do kosztów
    uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT. Tym samym stanowisko
    Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wynagrodzenia zapłaconego Podmiotowi Zagranicznemu z tytułu zakończenia Współpracy
    należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
        Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
        Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Ponadto Organ zastrzega, że wydana interpretacja nie dotyczy prawidłowości ustalenia
    ceny transakcyjnej przedstawionej we wniosku opłaty.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.