Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1693/08-2/GJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-02-24
Teza: Czy wydatki związane z dokonywaniem darowizn na zlecenie zagranicznego Zleceniodawcy będą stanowiły dla Zleceniobiorcy w całości koszty uzyskania przychodów i art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm. ) nie znajdzie w tym wypadku zastosowania?
Słowa kluczowe: darowizna; działalność-działalność charytatywno-opiekuńcza; faktura; fundacje; koszt-koszty uzyskania przychodów; szpital; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 09.12.2008r. (data wpływu 23.12.2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23.12.2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe i stan faktyczny:

Spółka zwana dalej (Zleceniobiorcą), zawarła z zagranicznym Zleceniodawcą umowę na podstawie której Zleceniobiorca świadczy na terytorium Polski usługi promocyjno - reklamowe na rzecz Zleceniodawcy. W ramach świadczonej usługi Zleceniobiorca jest zobowiązany między innymi do dokonywania darowizn pieniężnych lub rzeczowych na rzecz szpitali i innych zakładów opieki zdrowotnej oraz na rzecz fundacji zajmujących się działalnością charytatywną. Należy przy tym podkreślić, że powyższe wydatki są kosztem usług świadczonych przez Zleceniobiorcę i wystawiając fakturę za wykonaną usługę, w cenie tej usługi uwzględnia również wartość darowizn, które zostały dokonane w ramach akcji promocyjnych świadczonych na rzecz Zleceniodawcy.

W związku z powyższym powstaje pytanie:

Czy wydatki związane z dokonywaniem darowizn na zlecenie zagranicznego Zleceniodawcy będą stanowiły dla Zleceniobiorcy w całości koszty uzyskania przychodów i art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm. ) nie znajdzie w tym wypadku zastosowania?

Spółka stoi na stanowisku, że w sytuacji , gdy Spółka świadczy na terytorium Polski usługi promocyjno - reklamowe na rzecz Zleceniodawcy, ponoszone wydatki na darowizny stanowiące element powyższych usług będą stanowiły w całości dla Zleceniobiorcy bieżące koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju. W omawianym przypadku jednak przedmiotowy przepis nie znajduje zastosowania, ponieważ Spółka dokonuje powyższych darowizn w wykonaniu obowiązku wynikającego z umowy i obciąża ich kosztem Zleceniodawcę w ramach należności za świadczone usługi. Należy przy tym podkreślić, że cena za usługę świadczoną na rzecz Zleceniodawcy jest kalkulowana jako poniesione wydatki plus marża i tak ustalona kwota stanowi przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym. Dlatego też wydatki na zakup darowanych następnie towarów lub związane z dokonywaniem darowizn pieniężnych stanowią dla Spółki w pełnej wysokości koszt podatkowy — ponieważ nakłady te są bezpośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów z tytułu świadczonych usług. Ponadto należy zaznaczyć, że pomimo stosowanej przez Spółkę nazwy „darowizna”, powyższe świadczenia nie mają w istocie charakteru darowizn w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Zgodnie z przepisem art. 888 § 1 k.c., przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Jednakże art. 889 pkt 1 k.c. stanowi, że nie stanowią darowizny bezpłatne przysporzenia, gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami kodeksu. Dlatego też jeżeli obowiązek dokonania nieodpłatnego świadczenia obciąża podmiot na podstawie odrębnej umowy, wówczas czynność ta nie jest darowizną. Pomimo tego, że obie czynności (darowizna i bezpłatne przysporzenie) mają charakter nieodpłatny ich cel jest diametralnie różny, celem darowizny jest dokonanie nieodpłatnego świadczenia majątkowego na rzecz innego podmiotu, natomiast celem bezpłatnego przysporzenia jest, w tym wypadku, zrealizowanie obowiązku wynikającego z odrębnej umowy. W związku z powyższym, ponieważ obowiązek dokonania nieodpłatnego świadczenia obciąża Spółkę na podstawie odrębnej umowy za którą otrzymuje ona wynagrodzenie - nie jest to darowizna ani też ofiara w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i tym samym, w tej sytuacji, przepis ten nie znajduje zastosowania. O tym, że w tym przypadku nie występuje ani „darowizna” ani „ofiara” przemawia również fakt, że zapłatę za towary i pieniądze przekazane nieodpłatnie szpitalom bądź innym podmiotom Strona otrzymuje od Zleceniodawców. Jest to więc sytuacja, gdy zapłatę za świadczenie otrzymujemy od podmiotu innego, niż bezpośredni nabywca. W tym wypadku bowiem zapłatę za produkty i pieniądze przekazywane w ramach powyższych „darowizn” Spółka otrzymuje od firmy zlecającej jej wykonanie usługi.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, stwierdzam co następuje:

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t.j. Dz. U. z 2000r., nr 54, poz. 654 z późn. zm.) – kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju z wyjątkiem dokonywanych między spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową, a także wpłat na rzecz Polskiej Organizacji Turystycznej, z tym że kosztem uzyskania przychodów są koszty wytworzenia lub cena nabycia produktów spożywczych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku od towarów i usług, przekazanych na rzecz organizacji pożytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873, z późn. zm.), z przeznaczeniem wyłącznie na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje.

Wobec braku definicji „ darowizny” w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, rozstrzygnięcie, czy dana czynność stanowi darowiznę w rozumieniu powyższego przepisu wyłączającego ją z kosztów podatkowych, wymaga sięgnięcia do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks Cywilny ( Dz. U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.), gdzie w art. 888 § 1 określono definicję darowizny. W myśl tego przepisu przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Darowizna została skonstruowana jako umowa, w której występują dwie osoby: darczyńca i obdarowany i której istotą jest bezpłatne przysporzenie obdarowanego kosztem majątku darczyńcy. Celem bezpłatnych świadczeń, które mogą mieć postać np. rzeczową lub zapłatę kwot pieniężnych jest chęć bezinteresownego obdarowania kogoś. Stosownie do art. 889 pkt 1 k.c. nie stanowi darowizny bezpłatne przysporzenie, gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami kodeksu.

Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego należy potwierdzić stanowisko Spółki, że w przedmiotowej sprawie, chociaż faktycznie Spółka dokonuje bezpłatnych świadczeń rzeczowych lub pieniężnych na rzecz określonych beneficjentów i występuje jako darczyńca, to bezpośrednim celem tych świadczeń nie jest chęć bezinteresownego obdarowania beneficjentów, ale chęć zrealizowania umowy zlecenia. Obowiązek dokonywania darowizn na rzecz beneficjentów wynika bowiem z umowy zawartej z zagranicznym zleceniodawcą. Na podstawie tej umowy, Spółka otrzymuje zwrot poniesionych wydatków wraz z wynagrodzeniem za swoje usługi w zakresie promocji i reklamy na rzecz zleceniodawcy. Wydatki w postaci nieodpłatnego przekazywania beneficjentom środków pieniężnych i innych świadczeń, wynikające z obowiązków Spółki jako zleceniobiorcy nie mają charakteru darowizny na gruncie prawa cywilnego, a tym samym na gruncie prawa podatkowego . A zatem przepis art. 16 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie ma tutaj zastosowania. Wydatki dokonywane na zlecenie zagranicznego zleceniodawcy w całości stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy. Wydatki na zakup darowanych następnie towarów lub związane z dokonywaniem darowizn pieniężnych są bezpośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów z tytułu świadczonych usług w zakresie promocji i reklamy zleceniodawcy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock