Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.21.2025.1.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-12
Teza: Brak opodatkowania dostawy działek w ramach sprzedaży
licytacyjnej.
Słowa kluczowe: drogi-droga wewnętrzna
grunty
komornik-komornik sądowy
licytacja
majątek-majątek osobisty
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania dostawy działek nr 1 i 2 w ramach sprzedaży licytacyjnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Dłużnik jest właścicielem nieruchomości o nr KW (...) obejmującej działki nr 3, 1 oraz 2. W
    zakresie działki nr 3 organ egzekucyjny uzyskał interpretację (...). W zakresie działek nr 1 i
    2, są to działki niezabudowane i zgodnie z rejestrem gruntów oznaczone jako użytek dr -
    drogi.
    Działka nr 1 w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się na
    obszarze 08.KDW - droga wewnętrzna.
    Działka nr 2 położona jest poza obszarem uchwalonego planu zagospodarowania
    przestrzennego, zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków zagospodarowania
    przestrzennego gminy położona jest na obszarze rozwoju zainwestowania
    wielofunkcyjnego - funkcje mieszkaniowe, usługowe, rekreacyjne, zagrodowe.
    Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez dłużnika nie ma on zarejestrowanej działalności
    gospodarczej, nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Dłużnik w przeszłości nie
    dokonywał transakcji zbycia nieruchomości jak również nie posiada nieruchomości, które
    planowałby w przyszłości sprzedać. Nieruchomość została nabyta przez dłużnika w 2009 r.
    i w momencie jej nabycia dłużnik nie był czynnym podatnikiem podatku VAT oraz nie
    przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego. Od momentu zakupu nieruchomości dłużnik nie ponosił nakładów na
    ulepszenie/rozbudowę, które stanowiłyby co najmniej 30% wartości początkowej.
    Zgodnie z oświadczeniem dłużnika, działki nie były przedmiotem umowy najmu, dzierżawy
    lub innych umów o podobnym charakterze, dłużnik nie podejmował żadnych działań
    zmierzających do zwiększenia wartości, działki były wykorzystywane przez dłużnika tylko
    jako droga dojazdowa. Przy zakupie nieruchomości dłużnik nie wystawiał faktury VAT,
    ponieważ w czasie zakupu nieruchomości dłużnik nie był czynnym podatnikiem VAT.
    Dla działki nr 2 nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu bądź też decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt
    1 lub pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego nie dopuszcza zabudowy na działce nr 1.
    Na zapytania Komornika, dłużnik w dniu (...) grudnia 2024 r., oświadczył, że:
        działki nr 1 oraz 2 zostały nabyte wraz z innymi nieruchomościami jako całość, tylko
        do celów własnych, celem użytkowania, co potwierdza treść aktu notarialnego
        stanowiącego podstawę nabycia prawa własności ww. działek z dnia (...) 2009 r., nr
        (...);
        działki nr 1 oraz 2 były wykorzystywane jako droga dojazdowa do celów
        prywatnych, osobom trzecim udostępniano je na zasadzie służebności przejazdu,
        nieodpłatnej dla każdej z działek;

        w okresie posiadania działek 1 i 2 dłużnik nie wykorzystywał żadnej z nich do żadnej
        działalności, w tym działalności zwolnionej z VAT.
    Ponadto Dłużnik oświadczył, że droga dojazdowa (na działce nr 1 i 2) nie będzie na dzień
    sprzedaży stanowić budowli i jej części w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994
    r. Prawo budowlane, dłużnik nie ponosił nakładów na ulepszenie/rozbudowę działek,
    które należy rozumieć jako nakłady na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym, na działce nr 1 nie będzie również zabudowy. Wniosek o wydanie
    interpretacji został sporządzony o wszystkie dostępne organowi egzekucyjnemu
    informacje. Zgodnie z informacją ze strony podatki.gov.pl dłużnik nie jest zarejestrowany
    jako podatnik VAT.

## Pytanie

Czy sprzedaż działek nr 1 i 2 objętych KW (...) w drodze licytacji będzie korzystała ze
    zwolnienia z podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż działek 1 oraz 2 objętych KW (...) nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT zatem nie zachodzi potrzeba rozstrzygania kwestii
    zwolnienia z opodatkowania. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Na podstawie posiadanych przez organ egzekucyjny
    informacji dłużnik nie spełnia kryterium art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, 2760) oraz komornicy
      sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
      postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
      egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
      naruszeniem obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111), zgodnie z którym:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług wprowadza szczególną na gruncie
    przepisów ustawy regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do
    urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku
    rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi
    środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy
    następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik
    niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto
    przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści
    również podatku należnego w związku z dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.

    Komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez
    niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem
    od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik, w
    przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub
    byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia
    podatku.
    Tym samym komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy oraz
    do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów okoliczności decydujących o jej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest
    opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę
    prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały zdefiniowane w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
    1) Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
      oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    2) Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a

    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy.
    Właściwe zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Nie jest więc podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna
    dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadne jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C#291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht).
    Orzeczenie to dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Zatem uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim
    działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
    (C#181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności

    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl
    którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Pana wątpliwości dotyczą zastosowania zwolnienia do dostawy działek nr 1 i 2 w ramach
    sprzedaży licytacyjnej.
    W analizowanej sprawie brak jest przesłanek dla uznania Dłużnika z tytułu sprzedaży
    działek nr 1 i 2 za podatnika podatku VAT.
    W okresie posiadania działek 1 i 2 Dłużnik nie wykorzystywał żadnej z nich do żadnej
    działalności, w tym działalności zwolnionej od podatku VAT. Dłużnik nie jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT. Od momentu zakupu działki nie były przedmiotem
    umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Dłużnik nie
    podejmował żadnych działań zmierzających do zwiększenia wartości działek, były one
    wykorzystywane przez Dłużnika do celów własnych jako droga dojazdowa. Osobom
    trzecim udostępniano je na zasadzie służebności przejazdu, nieodpłatnie dla każdej z
    działek.
    Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność Dłużnika, która wykraczałaby
    poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dłużnik nie
    podejmował aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby
    o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Tym samym w oparciu o tezy ww. wyroku TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10, Dłużnika
    nie można uznać za podatnika z tytułu sprzedaży ww. działek, ponieważ nie podejmował
    On aktywnych działań w zakresie tych nieruchomości, wykraczających poza zakres
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W związku z licytacyjną sprzedażą działek o nr 1 i 2 Dłużnik nie będzie występować jako
    podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w ramach
    działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zatem dostawa ww. działek nr 1 i 2 w ramach sprzedaży licytacyjnej nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W interpretacji oparłem się na informacjach przedstawionych przez Pana w opisie sprawy,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno#skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny od przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...) . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.