Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1048.2025.2.JS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-08
Teza: Uznanie, że sprzedaż udziału w prawie własności działki
będzie mieściło się w zarządzie majątkiem prywatnym i nie
będzie czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i
usług.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
działalność-działalność gospodarcza
działki
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik
udział
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania, że sprzedaż 1/3 udziału w prawie własności działki
    nr 1 będzie mieściło się w zarządzie majątkiem prywatnym i nie będzie czynnością
    opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Uzupełniła go Pani pismem z 8 grudnia
    2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Przedmiot wniosku dotyczy określenia skutków podatkowych w zakresie podatku od
    towarów i usług, planowanej sprzedaży następującej działki gruntu:
    W dniu 11 grudnia 2017 roku Wnioskodawczyni nabyła na podstawie umowy sprzedaży
    udział w prawie własności działki gruntu wynoszący 1/3. W dniu nabycia działki gruntu była
    ona niezabudowana i nieogrodzona i miała dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka w dniu zakupu przez
    Wnioskodawczynię była położona na terenach usług o symbolu B9U. Obecnie, zgodnie z
    uzyskanym zaświadczeniem z dnia 15 września 2025 roku działka, w której 1/3 własności
    nabyła Wnioskodawczyni jest objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego i jest zakwalifikowana jako 13U – tereny zabudowy usługowej oraz 1KDGP
    – tereny dróg publicznych klasy drogi głównej ruchu przyśpieszonego.
    Działka w 2017 roku została nabyta od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności
    gospodarczej, umowa sprzedaży była opodatkowana podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych pobranym przez notariusza jako płatnika. Udział 1/3 w prawie własności
    do działki został nabyty przez Wnioskodawczynię, która pozostaje w związku małżeńskim,
    w którym została zawarta umowa o rozdzielności majątkowej do jej majątku odrębnego
    oraz prywatnego.
    Udział w prawie własności do działki wynoszący 1/3 został oddany na podstawie umowy
    najmu do używania w zakresie zarządu majątkiem prywatnym Spółce z przeznaczeniem
    na parking. Przed oddaniem udziału w działce gruntu Wnioskodawczyni nie czyniła
    żadnych nakładów na opisywaną działkę. Umowa została zawarta pierwotnie na okres 10
    lat, a w umowie zastrzeżono prawo na rzecz Spółki do ogrodzenia działki, jej utwardzenia
    oraz umieszczenia na działce oświetlenia. Na dzień złożenia wniosku umowa najmu
    została rozwiązana i nie obowiązuje, a działka nie jest wynajmowana ani dzierżawiona i
    nadal stanowi majątek prywatny Wnioskodawczyni.
    Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy z
    dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców w zakresie głównego przedmiotu
    działalności tj. świadczenia usług sklasyfikowanych w PKD pod numerem 85.51.Z
    pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. W związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawczyni nie jest zarejestrowana jako
    podatnik VAT czynny, ze względu na nieprzekroczenie obrotów w trakcie roku w limicie, o
    którym mowa w art. 113 VATU.
    Wnioskodawczyni, poza opisaną działką gruntu będącą przedmiotem wniosku jest
    właścicielką w udziale wynoszącym 1/3 w prawie własności budynku mieszkalno –

    użytkowego położonego w ..., który w ramach zarządu majątkiem prywatnym wynajmuje
    oraz w udziale 1/4 lokalu mieszkalnego położonego w ..., który jest wynajęty na cele
    mieszkalne. Pozostałe nieruchomości, będące w posiadaniu Wnioskodawczyni, a więc
    dom oraz lokal mieszkalny są używane na własne potrzeby mieszkaniowe
    Wnioskodawczyni oraz jej rodziny. Ponadto Wnioskodawczyni otrzymała w darowiźnie
    działkę gruntu od rodziców w 2017 roku, która nie jest w żaden sposób wykorzystywana,
    w tym wynajmowana czy dzierżawiona.
    Obecnie Wnioskodawczyni otrzymała ofertę sprzedaży udziału 1/3 w prawie własności
    przedmiotowej działki od spółki kapitałowej, w której jednym ze wspólników jest mąż
    podatniczki na cele prowadzenia inwestycji na przedmiotowej działce przez Spółkę. Przed
    planowaną sprzedażą Wnioskodawczyni wyraziła zgodę na rzecz Spółki do dysponowania
    nieruchomością na cele budowlane oraz do występowania do właściwych Urzędów o
    wydanie zaświadczeń niezbędnych do realizacji procesu inwestycyjnego przez
    potencjalnego nabywcę tj. między innymi o wydanie wypisu z rejestru gruntów,
    zaświadczenia czy działka jest położona na terenie strefy rewitalizacji, czy zaświadczenia o
    braku zaległości w zapłacie zobowiązań podatkowych. Koszty i ryzyko związane z
    opisanymi czynnościami ponosi Spółka, która ma zamiar zakupić opisywaną działkę.
    Wnioskodawczyni przed planowaną sprzedażą działki nie dokonywała sprzedaży innych
    nieruchomości, zarówno gruntowych jak i lokalowych.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazano:
    1. Numer działki, która jest przedmiotem planowanej sprzedaży – działka gruntu
      zakupiona 11 grudnia 2017, położona w ... obręb ..., nr 1.
    2. Wnioskodawczyni na nabycie udziału przeznaczyła zgromadzone oszczędności i była to
      lokata kapitału, zabezpieczenie poprzez zamianę oszczędności na nieruchomość jako
      aktywo trwałe celem ochrony kapitału, przeciwdziałania spadku wartości pieniądza,
      zabezpieczenie rodziny. Nieruchomość została wybrana jako aktywo ze względu, że
      dawała dużo większe bezpieczeństwo niż posiadanie środków pieniężnych.
    3. Umowa wynajmu nieruchomości na cele parkingu została zawarta w dniu 15 grudnia
      2017 roku.
    4. Wnioskodawczyni z tytułu wynajmu udziału w działce gruntu nie wystawiała faktur VAT
      dokumentujących wynajem działki ze względu na zwolnienie jakie wynika z art. 113
      ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Wynajem był
      dokumentowany rachunkami.
    5. W okresie od dnia nabycia działka stanowiła lokatę i zabezpieczenie finansowe, także w
      okresie najmu. Wnioskodawczyni nie wykorzystywała działki w żaden sposób od dnia
      jej nabycia do dnia zawarcia umowy najmu. W całym okresie posiadania działki, była
      ona dla Wnioskodawczyni przeznaczona i wykorzystywana zgodnie z opisem do pkt 2).
    6. Wnioskodawczyni zawarła ze Spółką umowę przedwstępną sprzedaży działki następnie
      rozwiązaną, której głównym celem było umożliwienie Spółce wykazania się prawem do
      dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 3 pkt 11 Prawa
      budowlanego. Celem zawarcia umowy przedwstępnej było umożliwienie
      potencjalnemu nabywcy sprawdzenie czy na działce będzie mógł zrealizować
      planowaną inwestycję, co warunkowało sprzedaż udziału w działce. W związku z
      zawartą umową na stronach będą ciążyć następujące prawa i obowiązki:
      Obowiązki i uprawnienia Wnioskodawczyni:
      - zobowiązanie do sprzedaży udziału w prawie własności działki gruntu,
      - udostępnienie nieruchomości Spółce celem uzyskania decyzji administracyjnych (na
        koszt i ryzyko Spółki),
      - powstrzymanie się od sprzedaży działki innym podmiotom,

      - otrzymanie ceny za sprzedany udział w działce.
      Obowiązki i uprawnienia Spółki – potencjalnego nabywcy:
      - zapłata ceny w przypadku nabycia działki,
      - analiza sposobu wykorzystania działki celem uzyskania we własnym zakresie i na
        własny koszt niezbędnych pozwoleń/decyzji umożliwiających ocenę czy planowana
        inwestycja może być zrealizowana,
      - zawarcie umowy sprzedaży udziału w nieruchomości, po pozytywnym audycie
        sposobu wykorzystania działki.
      Warunkiem sprzedaży udziału w posiadanej działce jaki ustalono w umowie
      przedwstępnej była możliwość realizacji inwestycji na działce o nr 1 z uwzględnieniem
      nabycia innych działek.
    7. Wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa podmiotowi, który mógł reprezentować
      Wnioskodawczynię w umowie sprzedaży udziału w działce o nr 1. Wnioskodawczyni
      udzieliła pełnomocnictwa notarialnego do zawarcia umowy sprzedaży osobie fizycznej
      (będącej jednocześnie jedną ze współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości).
      Udzielenie pełnomocnictwa podyktowane było wyłącznie względami logistycznymi –
      uprzednio zaplanowanym wyjazdem zagranicznym Wnioskodawczyni, który mógłby
      ewentualnie uniemożliwić jej osobiste stawiennictwo u notariusza w terminie
      ewentualnego zawarcia umowy sprzedaży. Pełnomocnictwo w swym zakresie
      zawierało upoważnienie do złożenia oświadczenia w zakresie sprzedaży udziału w
      działce gruntu w imieniu i na rzecz Wnioskodawczyni.
      Wnioskodawczyni udzieliła także Spółce upoważnienia opisanego we wniosku ORD-IN,
      prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowalne udzielone Spółce celem
      oceny możliwości wykonania zamierzenia budowalnego. Upoważnienie do
      dysponowania nieruchomością na cele budowlane upoważniało Spółkę w
      szczególności do występowania w imieniu własnym Spółki celem uzyskania wszelkich
      wymaganych prawem decyzji, postanowień i uzgodnień, ze wszystkimi organami
      administracji, osobami fizycznymi i prawnymi jakie w zakresie zamierzonego celu
      inwestycyjnego okażą się niezbędne. W dokumencie zastrzeżono, że jakiekolwiek
      prace budowlane mogą się rozpocząć dopiero po uzyskaniu wszelkich wymaganych
      decyzji, postanowień i uzgodnień i wydaniu nieruchomości.
    8. Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań marketingowych, nie zamieszczała
      ogłoszeń w środkach masowego przekazu czy internecie w tym na portalach
      ogłoszeniowych, nie zlecała pośrednikom zlecenia sprzedaży ani nie korzystała z biur
      nieruchomości w stosunku do działki nr 1.
    9. Wnioskodawczyni nie podejmowała i nie planuje podejmować żadnych czynności
      mających na celu podniesienie wartości działek, w szczególności czynności mających
      na celu przyłączenie do sieci kanalizacyjnej, energetycznej i gazowej, ogrodzenia,
      wydzielenia dróg wewnętrznych z własnych środków.

## Pytanie

Czy z tytułu sprzedaży udziału 1/3 w prawie własności opisanej działki będącej w majątku
    prywatnym Wnioskodawczyni – Wnioskodawczyni zostanie czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług a sprzedaż 1/3 prawa własności do działki będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni sprzedaż udziału 1/3 w prawie własności do działki gruntu
    będącej przedmiotem zapytania w stanie faktycznym sprawy będzie się mieściło w

    zarządzie majątkiem prywatnym i nie będzie czynnością opodatkowaną podatkiem od
    towarów i usług bowiem Wnioskodawczyni zbywając działkę nie będzie działała jako
    podatnik podatku od towarów i usług.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie podatnika wyznaczane
    przez pojęcie działalności gospodarczej na gruncie przepisów VATU jest znacznie szersze i
    oderwane od pojęcia działalności gospodarczej wynikające z ustawy Prawo
    przedsiębiorców, Ordynacji podatkowej czy z ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2
    VATU może zostać uznany każdy podmiot, który występuje w obrocie jako producent,
    handlowiec lub usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, a także będący rolnikiem lub
    wykonujący wolny zawód. Za działalność gospodarczą uważa się także czynności
    polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w
    sposób ciągły do celów działalności zarobkowej.
    Kwalifikacji danego podmiotu jako podatnika dokonuje się do określonej aktywności, co
    oznacza, że dokonując konkretnej czynności nabywa się bądź nie status podatnika
    podatku od towarów i usług, i nie rozciąga się on na inne czynności. Status podatnika nie
    jest stałą cechą danego podmiotu – co wynika art. 2 Dyrektywy VAT, w którym mowa jest o
    działaniu w stosunku do danej czynności w charakterze podatnika VAT.
    Potwierdza to pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12
    stycznia 2010 r. I FSK 1626/08, w którym Sąd stwierdza „Konieczne jest bowiem ustalenie,
    że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako
    handlowiec.”.
    Do polskiego porządku prawnego nie została implementowana regulacja zawarta w art. 12
    ust. 1 lit. b Dyrektywy VAT (tak NSA w wyrokach sygn. akt I FSK 1851/11 czy I FSK 1848/11
    oraz I FSK 1785/11), która jednoznacznie rozstrzygałaby kwestię opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług dostaw nieruchomości. W praktyce oznacza to
    konieczność, przy każdej dostawie nieruchomości, przeprowadzenia oceny, czy zbywając
    odpłatnie nieruchomość podmiot, który nie jest przedsiębiorcą działa i angażuje aktywa
    jak profesjonalista i może być uznany przy realizacji określonej transakcji za czynnego
    podatnika podatku od towarów i usług. Wynika to z orzeczeń TSUE jakie zapadły między
    innymi w sprawach – orzeczenia z dnia 15 września 2011 roku sygn. akt C-180/10 i C-181
    /10.
    To, czy dana transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    będzie zależało od, jak trafnie ujął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej 12 marca
    2020 r., nr 0114-KDIP1-1.4012.15.2020.2.AKA „(...) w kwestii zaliczenia transakcji sprzedaży
    nieruchomości przez osoby fizyczne jako wykonywanej w ramach działalności
    gospodarczej kryterium decydującym jest podejmowanie aktywnych działań angażujących
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
    Podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, wystąpienie do właściwego organu o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy i uzyskanie takiej decyzji przed sprzedażą, wykonywanie czynności
    zmierzających do podniesienia wartości nieruchomości, np. uzbrojenie terenu, świadczy o
    tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Przy czym, na tego
    rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych
    okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W
    konsekwencji, dostawę nieruchomości należy uznać za objętą podatkiem VAT pod
    warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.(...)”.

    W dużej mierze ocena, czy dany podmiot działa jak handlowiec czy inny przedsiębiorca np.
    deweloper realizujący przedsięwzięcia budowlane, opiera się na bogatym orzecznictwie
    sądów administracyjnych jakie zapadają w sprawach dotyczących oceny danego podmiotu
    jako podatnika VAT z tytułu realizacji transakcji dotyczących nieruchomości.
    W orzecznictwie Sądów Administracyjnych badane są różne przypadki i różne stany
    faktyczne dotyczące kryteriów jakie mogą kwalifikować dany podmiot jako podatnika z
    określonej transakcji. Z wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2025 roku sygn. akt I FSK 1610/22
    wynika, że sama znaczna ilość sprzedawanych działek, które nie były nabyte celem
    odsprzedaży będąca następstwem podziału jednej dużej działki na wiele małych i
    wytycznie dróg – nie spowoduje, że takie transakcje będą uznane za wykonywane w
    ramach działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami. Analogicznie
    Sąd uznał, że uzyskiwanie dochodu czy maksymalizacja zysku nie jest tym elementem,
    które konstytuuje sprzedaż jako dokonaną w ramach działalności gospodarczej, bowiem
    sprzedaż majątku prywatnego także zawiera element chęci uzyskania jak najwyższej i
    najkorzystniejszej dla sprzedającego ceny.
    W innym wyroku z dnia 30 maja 2025 roku sygn. akt I FSK 59/25 NSA uznał, że stanowi
    działalność gospodarczą takie działanie w zakresie obrotu działkami, przy którym
    sprzedawca stale nabywa działki celem sprzedaży, a przed ich sprzedażą podejmuje
    działania mające na celu ich uatrakcyjnienie w postaci składania wniosków o uzyskanie
    warunków zabudowy oraz o określenie warunków przyłączenia do sieci energetycznej i o
    wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i sieci kanalizacji
    sanitarnej, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania
    marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, a same czynności mają charakter stały i powtarzalny, bowiem w każdym roku
    na przestrzeni kilku lat dokonano sprzedaży co najmniej dwóch działek. W ocenie Sądu
    podejmowanie skoordynowanych działań i ponoszenia znacznych kosztów – tego typu
    jakie poniósłby przedsiębiorca – uzasadnienia uznanie profesjonalnego obrotu w zakresie
    nieruchomości. W powołanym wyroku Sąd wskazał na następujące działania
    przesądzające o ich profesjonalnym charakterze „Zwracają uwagę zwłaszcza te elementy
    jego aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza
    standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym - darowizna działek na rzecz Gminy
    pod drogi wewnętrzne, przeznaczenie środków finansowych na sieć wodociągową i
    kanalizacyjną na darowanych działkach, wydatki skarżącego na rzecz agencji
    nieruchomości tytułem usług pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości. Nie ulega
    wątpliwości, iż skarżący angażował środki podobne do wykorzystywanych w
    profesjonalnym obrocie nieruchomościami.”.
    W innym wyroku z dnia 29 maja 2025 roku sygn. akt I FSK 21/22 NSA uznał, że czynności
    jakie podejmuje potencjalny nabywca działki celem przeprowadzenia na niej określonej
    inwestycji – nie oznaczają profesjonalnego działania i nie prowadzą do uzyskania statusu
    podatnika przez sprzedawcę. NSA we wskazanym wyroku uznał „Słuszna jest konkluzja
    Sądu pierwszej instancji, że czynności dokonywane przez oferenta nie są podejmowane w
    celu poszukiwania klienta, lecz przez klienta w celu realizacji jego własnych interesów.
    "Jeżeli zatem konkretny podmiot zainteresowany nabyciem nieruchomości zawiera
    umowę przedwstępną, oferuje określoną cenę, ale domaga się udzielenia
    pełnomocnictwa do dokonania określonych czynności dla upewnienia się czy
    nieruchomość spełnia jego wymogi, to - zdaniem Sądu - nie można tego utożsamiać z
    podjęciem przez dotychczasowego właściciela nieruchomości prowadzenia działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług".
    Samo udzielenie pełnomocnictwa oferentowi w wymienionym zakresie nie jest
    równoznaczne z przekroczeniem przez skarżącego przysługującego mu prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem prywatnym (por. wyrok NSA z 30 września 2022 r.,
    sygn. akt I FSK 451/19).”.

    W innym wyroku NSA ocenił jaki wpływ na status sprzedawcy ma okoliczność, że
    nieruchomość, która będzie przedmiotem sprzedaży jest lub była oddana na podstawie
    umowy obligacyjnej innemu podmiotowi do używania. NSA w wyroku z dnia 18 września
    2024 r. roku sygn. akt I FSK 156/21 (analogicznie wyrok w sprawie sygn. akt I FSK 2349/21)
    uznał, że sam fakt wynajmu czy dzierżawy nieruchomości, bez spełnienia innych
    przesłanek, nie powoduje, że z tytułu dostawy takiej nieruchomości jej sprzedawca działa
    w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Oznacza to, że istotna jest kwalifikacja danego podmiotu dla określonej czynności, czyli w
    stanie opisanym we wniosku, ocena czy sprzedaż udziału w działce gruntu czyni z
    Wnioskodawczyni podatnika VAT, co wynika z braku implementacji art. 12 Dyrektywy VAT
    do polskiego porządku prawnego i na co wskazuje wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r. I FSK 752/12 „Z faktu wydzierżawiania przez
    podatnika działek gruntu nie można wyprowadzić wniosku, że podatnik nie będzie zbywał
    majątku osobistego, lecz majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności
    gospodarczej. Mimo że wydzierżawianie gruntu mieści się w zakresie określonym w
    zdaniu drugim art. 15 ust. 2 u.p.t.u, to ustawodawca odróżnia tego rodzaju działalność od
    działalności producentów, handlowców lub usługodawców. W orzecznictwie Naczelnego
    Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że wobec nieskorzystania przez
    ustawodawcę krajowego z opcji określonej w art. 12 Dyrektywy 2006/112/WE
    każdorazowo na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych ocenić należy, czy osoba
    fizyczna dokonująca dostawy gruntów przeznaczonych pod zabudowę jest podatnikiem
    podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. (vide np. wyroki NSA z 12 października
    2011 r., sygn. akt I FSK 132/09 i z 28 października 2011 r., sygn. akt I FSK 314/12; publ.
    orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności
    występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do
    wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku
    to tego gruntu.”
    Mając na uwadze przytoczone orzecznictwo i wynikające z niego wnioski, w
    przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż udziału wynoszącego 1/3 w prawie własności
    działki gruntu stanowiącej grunt budowlany, nie spowoduje, że Wnioskodawczyni w
    związku z dostawą nieruchomości będzie podatnikiem podatku do towarów i usług.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego, Wnioskodawczyni nie wykorzystuje nieruchomości
    w ramach działalności gospodarczej. Sam fakt wcześniejszej umowy najmu, zakończonej
    przed sprzedażą nie powoduje, że jest ona związana z prowadzoną działalnością, a status
    podatnika należy ustalić w oparciu o realizowaną transakcję, w tym podejmowane przez
    podatniczkę czynności i angażowane aktywa w związku ze sprzedażą działki. Jak wynika z
    opisu stanu faktycznego – sprzedaż przedmiotowej nieruchomości, po upływie 8 lat od
    roku jej nabycia, oraz brak innych umów sprzedaży nieruchomości, brak ponoszenia
    nakładów na działkę, świadczy o tym, że Wnioskodawczyni nie angażuje i nie wykonuje
    czynności związanych z profesjonalnym obrotem nieruchomości w postaci zakupu,
    zwiększenia wartości i sprzedaży nieruchomości.
    Kolejna okoliczność, że Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych czynności mających
    na celu uatrakcyjnienie nieruchomości, w tym poprzez doprowadzenie mediów czy
    podziału działki itp. celem podniesienia jej atrakcyjności wskazuje na brak angażowania
    aktywów, jakie zazwyczaj angażują profesjonalne firmy przy czynnościach obrotu
    nieruchomościami. Kolejna okoliczność związana z udzieleniem prawa do dysponowania
    nieruchomością na cele budowlane potencjalnemu nabywcy w sytuacji, w której całe
    ryzyko i koszty ponosi Spółka, która wyraziła wolę nabycia nieruchomości, nie czyni z
    Wnioskodawczyni podatnika podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, wobec braku zaangażowania aktywów w działkę, mającą być
    przedmiotem sprzedaży, braku prowadzenia wspólnej inwestycji ze Spółką, która chce
    nabyć nieruchomość, niepodejmowania działań o charakterze handlowym, mających na
    celu uatrakcyjnienie działki oraz fakt, że działka gruntu stanowi od dnia nabycia majątek

    prywatny Wnioskodawczyni – jej sprzedaż będzie się mieściła w zarządzie majątkiem
    prywatnym i nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. O braku działania
    Wnioskodawczyni jako profesjonalnego handlowca wskazuje też okoliczność, że
    Wnioskodawczyni nie nabywa działek w celach handlowych w sposób stały i ciągły, a
    planowana sprzedaż działki jest pierwszą taką czynnością.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej
    „Kodeks cywilny”.
    Na mocy art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem
    uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził
    NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:

      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1
    ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.

      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
      budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
    - po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    - po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
      wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży udziału 1/3 w prawie
    własności działki nr 1, podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało
    się stanowisko, że czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy
    zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W
    orzeczeniu z 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v. Staatssecretaris van
    Financiën uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej
    i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem
    działalności gospodarczej. W innym wyroku z 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94
    Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg stwierdzono, że wynajem majątku
    rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako
    działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.
    Ponadto, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I
    FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje
    się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest
    w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana
    osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy
    w tym zakresie zarejestrowała ona działalność, czy też nie, nie ma też znaczenia jej
    subiektywne przekonanie.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.

    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Pani podjęła/podejmie w odniesieniu do posiadanego udziału w działce będącej
    przedmiotem sprzedaży.
    Z opisu sprawy wynika, że głównym przedmiotem prowadzonej przez Panią działalności
    gospodarczej jest świadczenie usług sklasyfikowanych w PKD pod numerem 85.51.Z
    pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. W związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest Pani zarejestrowana jako podatnik VAT
    czynny, ze względu na nieprzekroczenie obrotów w trakcie roku w limicie, o którym mowa
    w art. 113 ustawy.
    11 grudnia 2017 roku nabyła Pani do majątku odrębnego i prywatnego (w Pani
    małżeństwie obowiązuje umowa o rozdzielności majątkowej) udział wynoszący 1/3 w
    prawie własności działki nr 1. Na nabycie udziału przeznaczyła Pani zgromadzone
    oszczędności i była to lokata kapitału, zabezpieczenie poprzez zamianę oszczędności na
    nieruchomość jako aktywo trwałe celem ochrony kapitału, przeciwdziałania spadku
    wartości pieniądza, zabezpieczenie rodziny. Nieruchomość została wybrana jako aktywo
    ze względu, że dawała dużo większe bezpieczeństwo niż posiadanie środków pieniężnych.
    Działkę nabyła Pani od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. W dniu
    nabycia działki gruntu była ona niezabudowana i nieogrodzona i miała dostęp do drogi
    publicznej.
    15 grudnia 2017 r. zawarła Pani ze Spółką umowę najmu - oddała Pani swój udział w
    prawie własności do działki Spółce z przeznaczeniem na parking. Umowa została zawarta
    pierwotnie na okres 10 lat, a w umowie zastrzeżono prawo na rzecz Spółki do ogrodzenia
    działki, jej utwardzenia oraz umieszczenia na działce oświetlenia. Z tytułu wynajmu udziału
    w działce gruntu nie wystawiała Pani faktur ze względu na zwolnienie jakie wynika z art.
    113 ust. 1 ustawy. Wynajem był dokumentowany rachunkami. Na dzień złożenia wniosku
    umowa najmu została rozwiązana i nie obowiązuje, a działka nie jest wynajmowana ani
    dzierżawiona.
    Otrzymała Pani ofertę sprzedaży udziału 1/3 w prawie własności przedmiotowej działki od
    spółki kapitałowej, w której jednym ze wspólników jest Pani mąż. Przed planowaną
    sprzedażą wyraziła Pani zgodę na rzecz Spółki do dysponowania nieruchomością na cele
    budowlane celem oceny możliwości wykonania zamierzenia budowalnego. Upoważnienie
    do dysponowania nieruchomością na cele budowlane upoważniało Spółkę w
    szczególności do występowania w imieniu własnym Spółki celem uzyskania wszelkich
    wymaganych prawem decyzji, postanowień i uzgodnień, ze wszystkimi organami
    administracji, osobami fizycznymi i prawnymi jakie w zakresie zamierzonego celu
    inwestycyjnego okażą się niezbędne. W dokumencie zastrzeżono, że jakiekolwiek prace
    budowlane mogą się rozpocząć dopiero po uzyskaniu wszelkich wymaganych decyzji,
    postanowień i uzgodnień i wydaniu nieruchomości. Koszty i ryzyko związane z opisanymi
    czynnościami ponosi Spółka, która ma zamiar zakupić opisywaną działkę.
    Nie podejmowała Pani żadnych działań marketingowych, nie zamieszczała ogłoszeń w
    środkach masowego przekazu czy internecie w tym na portalach ogłoszeniowych, nie
    zlecała pośrednikom zlecenia sprzedaży ani nie korzystała z biur nieruchomości w
    stosunku do działki nr 1. Nie podejmowała i nie planuje Pani podejmować żadnych
    czynności mających na celu podniesienie wartości działek, w szczególności czynności

    mających na celu przyłączenie do sieci kanalizacyjnej, energetycznej i gazowej, ogrodzenia,
    wydzielenia dróg wewnętrznych z własnych środków.
    Poza opisaną działką gruntu jest Pani właścicielką w udziale wynoszącym 1/3 w prawie
    własności budynku mieszkalno – użytkowego położonego w ..., który w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym wynajmuje oraz w udziale 1/4 lokalu mieszkalnego położonego w
    ..., który jest wynajęty na cele mieszkalne. Pozostałe nieruchomości, będące w Pani
    posiadaniu, a więc dom oraz lokal mieszkalny są używane na własne potrzeby
    mieszkaniowe Pani oraz rodziny. Ponadto otrzymała Pani w darowiźnie działkę gruntu od
    rodziców w 2017 roku, która nie jest w żaden sposób wykorzystywana, w tym
    wynajmowana czy dzierżawiona.
    Przed planowaną sprzedażą działki nie dokonywała Pani sprzedaży innych nieruchomości,
    zarówno gruntowych jak i lokalowych.
    Udzieliła Pani pełnomocnictwa podmiotowi, który mógł reprezentować Panią w umowie
    sprzedaży udziału w działce o nr 1. Udzieliła Pani pełnomocnictwa notarialnego do
    zawarcia umowy sprzedaży osobie fizycznej (będącej jednocześnie jedną ze
    współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości). Udzielenie pełnomocnictwa
    podyktowane było wyłącznie względami logistycznymi – uprzednio zaplanowanym
    wyjazdem zagranicznym Pani, który mógłby ewentualnie uniemożliwić Pani osobiste
    stawiennictwo u notariusza w terminie ewentualnego zawarcia umowy sprzedaży.
    Pełnomocnictwo w swym zakresie zawierało upoważnienie do złożenia oświadczenia w
    zakresie sprzedaży udziału w działce gruntu w imieniu i na rzecz Pani.
    Na tle przedstawionego opisu sprawy powzięła Pani wątpliwość dotyczącą tego, czy z
    tytułu sprzedaży 1/3 udziału w prawie własności działki nr 1 będzie Pani działała jako
    podatnik podatku VAT.
    W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony –
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Trzeba tu zaznaczyć, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i
    „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością
    gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność
    tę zarejestrował, czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego
    działalności środek trwały.
    W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Oznacza to, że w momencie zawarcia umowy posiadanego udziału w działce nr 1 straciła
    ona charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania przez Panią
    posiadanego udziału w działce powoduje, że nie była ona wykorzystywana na własne
    prywatne cele, ale wykorzystywana była w celach zarobkowych.

    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    planowana przez Panią sprzedaż udziału w działce nr 1 będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i
    ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Podkreślić należy, że udział w działce nr 1 został kilka dni po nabyciu w
    drodze sprzedaży przedmiotem długoterminowego najmu Spółce z przeznaczeniem na
    parking, nie był więc wykorzystywany przez cały okres posiadania wyłącznie na
    zaspokojenie Pani potrzeb osobistych.
    W konsekwencji, sprzedaż posiadanego udziału w działce nr 1 będzie stanowić czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią w przedmiotowym wniosku wyroków sądów,
    należy wyjaśnić, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach,
    osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Powołane
    wyroki sądowe wiążący charakter mają w konkretnych sprawach i ściśle określonych
    stanach faktycznych. Tylko do tych konkretnych elementów odnosi się moc wiążąca
    orzeczenia sądu administracyjnego. W konsekwencji odniesienie jakiegokolwiek
    orzeczenia sądowego – czy też uzasadnienia wyroku do innej sytuacji, nie nadaje
    powołanej sytuacji mocy wiążącej orzeczenia. Nie można zatem w szeregu orzeczeń
    sądowych, ich rozstrzygnięć odnosić do własnej sprawy, bowiem dotyczą one konkretnych
    powstałych już zdarzeń. W związku z powyższym moc obowiązująca zaprezentowanych
    przez Panią wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane. Zaznaczyć
    w tym miejscu trzeba, że żadne z zapadłych w nich rozstrzygnięć nie dotyczyło dostawy
    nieruchomości, która w kilka dni po nabyciu była przedmiotem długoletniej umowy najmu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być –
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących
    podatek od towarów i usług względem Pani, a nie wywiera skutku prawnego dla
    pozostałych współwłaścicieli działki.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.