Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.663.2025.2.MBN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-19
Teza: Planowana dostawa całej działki nie będzie korzystała ze
zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
ani na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dostawa całej
działki będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
grunty-grunt niezabudowany
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
teren-teren niezabudowany
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy:
        opodatkowania transakcji sprzedaży działki nr (...) w części oznaczonej w
        miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U.4;
        zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działki nr (...) w
        części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
        symbolem R.1.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 1 grudnia 2025 r. (wpływ 5 grudnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie sformułowany w piśmie z 1 grudnia 2025 r.)
    Wnioskodawca − (...), KRS: (...), NIP: (...) jest właścicielem nieruchomości gruntowej − działki
    nr (...), obręb ewidencyjny: (...), identyfikator działki: (...).(...) (dalej jako: „Nieruchomość” lub
    „Działka”). Dla Nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr (...). Obszar całej
    Nieruchomości wynosi (...) ha, a sposób korzystania oznaczony jest w księdze wieczystej
    jako R − grunty orne.
    Wnioskodawca nabył własność Nieruchomości w 2022 roku, w ramach umowy sprzedaży
    zawartej w formie aktu notarialnego. Nieruchomość została zakupiona od osoby fizycznej,
    bez podatku VAT. W dacie zakupu Nieruchomość nie była objęta miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego.
    Nieruchomość została zakupiona jako niezabudowana i taka też pozostaje do dnia
    dzisiejszego. Na Nieruchomości nie znajdują się żadne obiekty budowlane.
    Działka objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z
    Uchwałą nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru „(...)” (dalej jako: „Plan
    zagospodarowania” lub „Plan”). Zgodnie z Planem, część Działki o wielkości ok. (...) ha (ok.
    65% powierzchni Działki) została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o
    podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”, natomiast

    pozostała część działki (ok. 35%) została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o
    podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”, na których ustalony został zakaz
    lokalizacji budynków.
    Wnioskodawca planuje sprzedaż Nieruchomości.
    Doprecyzowali Państwo opis sprawy odpowiadając na poniższe pytania:
    1) Czy są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług?
    Odp.: Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    2) W jakim celu nabyli Państwo przedmiotową Nieruchomość (działkę nr (...))?
    Odp.: Nieruchomość została zakupiona jako długoterminowa inwestycja w nieruchomości.
    3) W jaki dokładnie sposób wykorzystywali/wykorzystują/będą Państwo wykorzystywali
      przedmiotową Nieruchomość?
    Odp.: Nieruchomość nie była, nie jest i aż do momentu sprzedaży nie będzie aktywnie
    wykorzystywana przez Wnioskodawcę.
    4) Czy przedmiotowa Nieruchomość stanowi składnik majątkowy działalności
      gospodarczej Spółki? Czy jest Ona wprowadzona do środków trwałych, zgodnie z
      przepisami ustawy o podatku dochodowym? Czy jest Ona towarem handlowym?
    Odp.: Przedmiotowa działka stanowi składnik majątkowy działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy. W księgach rachunkowych jest zakwalifikowana do nieruchomości
    inwestycyjnych (długoterminowych), jako zakupiona i posiadana w celu osiągnięcia zysku
    z jej sprzedaży. W sprawozdaniu finansowym Nieruchomość jest wykazywana w aktywach
    trwałych, w pozycji „Inwestycje długoterminowe” (pozycja A.IV w bilansie). Nie jest
    wprowadzona do środków trwałych. Nie stanowi towaru handlowego.
    5) Czy urządzenia przesyłowe, tj. dwa rurociągi przewodowe wraz z towarzyszącymi
      obiektami technicznymi, przewód sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z
      towarzyszącymi obiektami technicznymi oraz przewód sieci kanalizacyjnej FI 280 mm,
      znajdujące się na przedmiotowej Nieruchomości, stanowią budynki/budowle w
      rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z
      2025 r. poz. 418 ze zm.)? Jeżeli nie, to proszę o wskazanie jakim są obiektem
      budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane.
    Odp.: Jak wskazano w zawartej w pkt I. niniejszego pisma korekcie zdarzenia przyszłego,
    na Nieruchomości nie znajdują się żadne urządzenia przesyłowe.
    6) Czy właścicielem ww. urządzeń przesyłowych, znajdujących się na przedmiotowej
      Nieruchomości, jest (...) S.A.? Jeśli nie, to kto?
    Odp.: Jak ww. w pkt 5).
    7) W związku z informacją zawartą we wniosku:
    Działka objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z
    Uchwałą nr (...) Rady Miasta (...) z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie uchwalenia
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru „(...)” (dalej jako: „Plan
    zagospodarowania” lub „Plan”). Zgodnie z Planem, część Działki o wielkości ok. 0,20 HA
    (ok. 65% powierzchni Działki) została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej,
    o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”, natomiast
    pozostała część działki (ok. 35%) została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o
    podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”, na których ustalony został zakaz
    lokalizacji budynków.
      Proszę o jednoznaczne wskazanie:

      a) czy na przedmiotowej Nieruchomości, zgodnie z miejscowym planem
        zagospodarowania przestrzennego, są wyznaczone linie rozgraniczające tereny o
        różnym przeznaczeniu?
      b) czy istnieją zapisy o funkcji uzupełniającej dla części przedmiotowej Nieruchomości
        oznaczonej jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty
        rolne”, z których wynika możliwość zabudowy budynkami/budowlami? Jeśli tak, to
        należy wskazać, co wynika z dopuszczalnego przeznaczenia terenu dla tej z części
        przedmiotowej Nieruchomości.
      c) na której części działki (oznaczonej jako U.4 czy R.1) znajdują się ww. urządzenia
        przesyłowe?
    Odp.: W odpowiedzi na pytania dot. miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego obszaru „(...)”:
      a) Tak. Na przedmiotowej Nieruchomości, zgodnie z MPZP, wyznaczona jest linia
        rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu, która dzieli działkę na dwie części.
        Jedna część oznaczona jest symbolem U.4 („Tereny zabudowy usługowej, o
        podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”), a druga
        oznaczona jest symbolem R.1. („Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu
        pod grunty rolne”).
      b) W ustaleniach szczegółowych Planu (Rozdział III §15 Planu) ustalono, w stosunku do
        wszystkich terenów objętych planem, w tym terenów oznaczonych jako R.1., iż:
        § 15. W przeznaczeniu poszczególnych terenów mieści się zieleń towarzysząca oraz
        obiekty i urządzenia budowlane takie jak:
      1) obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej, z wyjątkiem stacji
        elektroenergetycznych 110 kV/SN i większych, z zastrzeżeniem § 12 ust. 1 pkt 7 i 8;
      2) urządzenia wodne;
      3) niewyznaczone na rysunku planu: dojścia piesze, trasy rowerowe, dojazdy
        zapewniające skomunikowanie terenu działki z drogami publicznymi, z wyjątkiem
        terenów: ZNL.1-ZNL.5;
      4) urządzenia i obiekty ochrony akustycznej;
      5) budynki gospodarcze, garaże, wiaty, altany.
        Natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych jako R.1, wskazano, iż:
        § 26. 1. Wyznacza się Tereny rolnicze, oznaczone symbolami R.1, R.2, R.3, R.4, o
        podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne.
        2. W zakresie zasad zagospodarowania terenów ustala się:
          1) zakaz lokalizacji budynków;
          2) minimalny wskaźnik terenu biologiczne czynnego: 90%;
          3) maksymalną wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń infrastruktury
          technicznej: 5 m.
        Zatem, istnieją przepisy w Planie, z których wynika możliwość postawienia na
        terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy Prawo
        budowlane, jednak wyłącznie takich, jak wskazano powyżej. Nie ma możliwości
        posadowienia na tych terenach budynków. Brak jest innych zapisów o funkcji
        uzupełniającej dla części przedmiotowej Nieruchomości oznaczonej jako R.1.
      c) Jak ww. w pkt 5).
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 1 grudnia 2025 r.)

    Czy prawidłowym będzie opodatkowanie transakcji sprzedaży Nieruchomości w taki
    sposób, że częściowo, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru
    działki oznaczonego w Planie jako „Tereny zabudowy usługowej" w całości Nieruchomości,
    sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, a w pozostałej części, tj. w części
    odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako
    „Tereny rolnicze" w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 1 grudnia 2025 r.)
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowym będzie opodatkowanie transakcji sprzedaży
    Nieruchomości w taki sposób, że częściowo, tj. w części odpowiadającej udziałowi
    procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie jako „Tereny zabudowy usługowej”
    w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, a w pozostałej
    części, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego
    w Planie jako „Tereny rolnicze” w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług.
      a) kwalifikacja Nieruchomości jako terenu niezabudowanego.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, iż Nieruchomość, z uwagi na fakt, iż nie znajdują
    się na niej żadne obiekty budowlane, należy zakwalifikować jako teren niezabudowany.
      b) kwalifikacja części działki jako terenu innego niż teren budowlany.
    Z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wynika, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są
    dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i
    niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te,
    których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe
    natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp.,
    nieprzeznaczonymi pod zabudowę − są zwolnione od podatku VAT.
    Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego
    planu − zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których
    mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 33
    ustawy).
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, zgodnie z Planem zagospodarowania część
    Działki o wielkości ok. 0,20 ha (ok. 65% powierzchni Działki) została oznaczona jako U.4, tj.
    „Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami
    usługowymi”, natomiast pozostała część działki (ok. 35%) została oznaczona jako R.1, tj.
    „Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”, na których ustalony
    został zakaz lokalizacji budynków. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, iż druga z
    wymienionych powyżej części działki stanowi teren inny niż teren budowlany w
    rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
      c) zastosowanie dwóch reżimów podatkowych.
    Uchwalenie dla przedmiotowej Działki Planu Zagospodarowania sprawiło, że ma ona
    aktualnie podwójne przeznaczenie − częściowo stanowi teren przeznaczony pod
    zabudowę, którego sprzedaż winna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a częściowo
    teren rolniczy, którego sprzedaż korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zdaniem Wnioskodawcy, ww. podwójne przeznaczenie Działki
    sprawia, że przy jej sprzedaży winny znaleźć zastosowanie dwa reżimy podatkowe. Brak
    geodezyjnego podziału działki na część budowlaną i część rolną nie wpływa bowiem na
    sposób opodatkowania podatkiem VAT. W konsekwencji, sprzedaż Działki w części
    proporcjonalnie odpowiadającej terenowi przeznaczonemu pod zabudowę podlega

    opodatkowaniu podatkiem VAT, natomiast w pozostałej części, odpowiadającej
    proporcjonalnie terenowi rolniczemu, korzysta ze zwolnienia.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w wielu interpretacjach indywidualnych oraz
    w wyrokach sądów administracyjnych. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 15.04.2015 r., I SA
    /Gd 364/15 stwierdził, iż: „(...) Wnoszony aportem grunt ma zatem podwójne
    przeznaczenie, co zdaje się pominął organ interpretujący wydając zaskarżoną
    interpretację. Rezultatem uwzględnienia podwójnego przeznaczenia gruntów
    wchodzących w skład nieruchomości, jak trafnie podniesiono w skardze, powinno być
    przyjęcie, że wniesienie aportem gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem VAT
    wyłącznie w części, w jakiej przeznaczone są one pod zabudowę w postaci turbin
    wiatrowych. W pozostałej części, która zgodnie z Miejscowymi Planami Zagospodarowania
    Przestrzennego musi pozostać w użytkowaniu rolniczym korzysta ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Zaaprobowanie stanowiska Ministra
    Finansów sprowadzałoby się do zaaprobowania sytuacji, w której grunty, które zgodnie z
    miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego muszą pozostać w użytkowaniu
    rolniczym, uznane zostałyby z tereny budowlane. Przy czym dla ustalenia powierzchni
    objętej opodatkowaniem należy wziąć pod uwagę proporcję maksymalnej części
    nieruchomości pierwotnej, która może podlegać zabudowie, do całkowitej powierzchni tej
    nieruchomości”.
    Analogicznie Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 4
    kwietnia 2014 r., ILPP2/443-50/14-4/SJ wskazał, iż: „Spółka winna dostawę przedmiotowej
    działki w tej części (20%), która zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego przeznaczona jest jako teren zieleni urządzonej, z możliwością zabudowy
    na cele rekreacyjne w 20%, opodatkować podatkiem od towarów i usług według stawki
    podstawowej, tj. 23% - w myśl art. 41 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u.
    Natomiast pozostała część działki (80%), która zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest jako teren zieleni wolnej od
    jakiegokolwiek urządzenia, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1
    pkt 9 u.p.t.u.".
    Analogiczną tezę przedstawiono także w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w
    Katowicach z 23 lutego 2009 r., IBPP3/443-882/08/IK, gdzie podniesiono, iż: „(...) zdaniem
    tut. organu sprzedaż przedmiotowej działki, w części stanowiącej teren rolniczy o obszarze
    0,10 ha korzystać będzie ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie u.p.t.
    u., natomiast w pozostałej części stanowiącej teren zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej
    o obszarze 0,9 ha podlega opodatkowaniu według stawki 22%”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
        opodatkowania transakcji sprzedaży działki nr (...) w części oznaczonej w
        miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem U.4 − jest
        prawidłowe;
        zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działki nr (...) w
        części oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
        symbolem R.1 − jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku
    od towarów i usług, w 2022 r. nabyli Państwo działkę nr (...) w ramach umowy sprzedaży

    zawartej w formie aktu notarialnego. Przedmiotowa działka stanowi składnik majątkowy
    Państwa działalności gospodarczej. W księgach rachunkowych jest zakwalifikowana do
    nieruchomości inwestycyjnych (długoterminowych), jako zakupiona i posiadana w celu
    osiągnięcia zysku z jej sprzedaży. W sprawozdaniu finansowym Nieruchomość jest
    wykazywana w aktywach trwałych, w pozycji „Inwestycje długoterminowe” (pozycja A.IV w
    bilansie). Nie jest wprowadzona do środków trwałych. Nie stanowi towaru handlowego.
    Mając na uwadze powołane wyżej regulacje prawne należy stwierdzić, że planowana
    sprzedaż działki nr (...), stanowiąca składnik majątkowy Państwa działalności gospodarczej,
    będzie dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15
    ust. 2 ustawy, przez podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy. W konsekwencji powyższego, sprzedaż przez Państwa działki nr (...) będzie
    stanowić dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych − rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu − zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
      sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze
      decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
          inwestycji celu publicznego;

        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
          ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      W planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie
      rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach
      zagospodarowania.
    Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo
    przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub
    różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww.
    plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod
    zabudowę.
    Nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod zabudowę. Analogicznie, w
    przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego dla danej działki
    wyznaczono dokładnie linie rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej
    części, w której przeznaczony jest pod zabudowę będzie uznany za teren budowlany,
    pozostała część działki będzie uznana za teren inny niż budowlany.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na
    podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy.
    W związku z tym, że ustawa nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę
    chodzi, przyjąć trzeba, że pojęcie „tereny przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary,
    na których przewidziane są różne formy zabudowy.
    Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” – do którego odnosi się przepis
    art. 2 pkt 33 ustawy – należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca
    1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.).
    Zgodnie z zapisem art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej
      architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu
      zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

    Na podstawie art. 3 pkt 2 ww. ustawy:
      Pod pojęciem budynku rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z
      gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada
      fundamenty i dach.
    Natomiast, na mocy art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub
      obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady,
      tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące
      trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle
      ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące
      instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska
      odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne
      przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze,
      pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców
      przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin
      wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako
      odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość
      użytkową.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
      Obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem
      jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg,
      kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa
      nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy
      oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable
      zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone
      do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub
      jego części ani urządzenia budowlanego.
    W świetle art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie małej architektury – należy przez to rozumieć
      niewielkie obiekty, a w szczególności:
      a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,
      b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,
      c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice,
        huśtawki, drabinki, śmietniki.
    W myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych – należy przez to rozumieć
      urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość
      użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
      instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy,
      ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
    W świetle przytoczonych powyżej przepisów, grunt budowlany to taki grunt, który objęty
    jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym określono dla
    niego funkcję „pod zabudowę”.
    Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowaniu dla danej działki wyznaczono linie
    rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której przeznaczony
    jest pod zabudowę, będzie uznany za teren budowlany. Pozostała część działki będzie
    uznana za teren inny niż budowlany.

    Z okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem sprzedaży jest niezabudowana działka nr
    (...), która objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie
    z MPZP, część działki została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o
    podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”, natomiast
    pozostała część działki została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o podstawowym
    przeznaczeniu pod grunty rolne”. W ustaleniach szczegółowych Planu ustalono, w
    stosunku do wszystkich terenów objętych planem, w tym terenów oznaczonych jako R.1.,
    iż:
    § 15. W przeznaczeniu poszczególnych terenów mieści się zieleń towarzysząca oraz
    obiekty i urządzenia budowlane takie jak:
    1) obiekty i urządzenia budowlane infrastruktury technicznej, z wyjątkiem stacji
    elektroenergetycznych 110 kV/SN i większych, z zastrzeżeniem § 12 ust. 1 pkt 7 i 8;
    2) urządzenia wodne;
    3) niewyznaczone na rysunku planu: dojścia piesze, trasy rowerowe, dojazdy zapewniające
    skomunikowanie terenu działki z drogami publicznymi, z wyjątkiem terenów: ZNL.1-ZNL.5;
    4) urządzenia i obiekty ochrony akustycznej;
    5) budynki gospodarcze, garaże, wiaty, altany.
    Natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych jako R.1, wskazano, iż:
    § 26. 1. Wyznacza się Tereny rolnicze, oznaczone symbolami R.1, R.2, R.3, R.4, o
    podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne.
    2. W zakresie zasad zagospodarowania terenów ustala się:
    1) zakaz lokalizacji budynków;
    2) minimalny wskaźnik terenu biologiczne czynnego: 90%;
    3) maksymalną wysokość zabudowy dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej: 5
    m.
    Zatem, istnieją przepisy w Planie, z których wynika możliwość postawienia na terenach
    oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, jednak
    wyłącznie takich, jak wskazano powyżej. Nie ma możliwości posadowienia na tych
    terenach budynków. Brak jest innych zapisów o funkcji uzupełniającej dla części
    przedmiotowej Nieruchomości oznaczonej jako R.1. Na działce nr (...) zostały wydzielone
    linie rozgraniczające.
    W kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż pomimo
    braku geodezyjnego wydzielenia poszczególnych części działki, Spółka obowiązana jest do
    zastosowania prawidłowej stawki VAT przy sprzedaży terenów o różnym przeznaczeniu.
    Dla ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania należy odnieść się bowiem do
    ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Jak Państwo wskazali, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
    część działki została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym
    przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”. Zatem w tej części działka stanowi
    teren budowlany.
    Ponadto – w odniesieniu do części działki oznaczonej w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego jako R.1 wskazali Państwo, że istnieją przepisy w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, z których wynika możliwość
    postawienia na terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy
    Prawo budowlane. Z przedstawionego opisu sprawy wynika więc, iż przedmiotem dostawy
    będzie działka, obejmująca tereny przeznaczone w całości pod zabudowę.

    W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że działka nr (...) w całości będzie
    spełniać definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. Bez znaczenia
    pozostaje fakt, że część działki została oznaczona jako U.4, tj. „Tereny zabudowy
    usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi”,
    natomiast pozostała część działki została oznaczona jako R.1, tj. „Tereny rolnicze, o
    podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne”. Obie te części, zgodnie z miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego, są terenami przeznaczonymi pod zabudowę.
    Jak wynika z opisu sprawy, na terenach oznaczonych w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego symbolem R.1 można postawić niektóre budowle.
    Zatem, należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające
    zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do
    zastosowania zwolnienia dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić
        ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało
        dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że: „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.

    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, nabyli Państwo własność działki nr (...) w 2022 roku, w
    ramach umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego. Nieruchomość została
    zakupiona od osoby fizycznej, bez podatku VAT. Nie można zatem uznać, że nie
    przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta
    tym podatkiem. W takiej sytuacji nie można mówić, że przysługiwało Państwu prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. działki lub, że takie prawo Państwu nie
    przysługiwało, skoro przy nabyciu działki nie wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać
    przez Państwa odliczeniu. Oznacza to, że nie zostanie spełniony jeden z warunków
    określony w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem przy nabyciu nie wystąpił podatek VAT
    naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu.
    W świetle powyższego, dostawa działki nr (...) nie będzie również korzystała ze zwolnienia
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie zostały
    spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.
    Podsumowując stwierdzam, że planowana dostawa całej działki nr (...) nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Dostawa całej działki będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko, które wskazuje, że „(...) prawidłowym będzie
    opodatkowanie transakcji sprzedaży Nieruchomości w taki sposób, że częściowo, tj. w
    części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru działki oznaczonego w Planie
    jako „Tereny zabudowy usługowej” w całości Nieruchomości, sprzedaż będzie
    opodatkowana podatkiem VAT”, uznałem za prawidłowe, a stanowisko, które wskazuje, że
    „(...) w pozostałej części, tj. w części odpowiadającej udziałowi procentowemu obszaru
    działki oznaczonego w Planie jako „Tereny rolnicze” w całości Nieruchomości, sprzedaż
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług”, uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
    Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
    wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
    przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego
    stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego, w tym w szczególności na

    informacjach, że: „(...) na Nieruchomości nie znajdują się żadne urządzenia przesyłowe”
    oraz, że „(...) istnieją przepisy w Planie, z których wynika możliwość postawienia na
    terenach oznaczonych jako R.1. niektórych budowli w rozumieniu ustawy Prawo
    budowlane, jednak wyłącznie takich, jak wskazano powyżej”. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądów, wyjaśniam, że
    powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku
    wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich
    zawarte dotyczą konkretnej indywidualnej sprawy w określonym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem
    nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.