Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.309.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-23
Teza: Możliwośc zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków na zakup eleganckiej odzieży (marynarki, sukienki,
koszule) czy obuwia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
odzież
odzież-odzież osobista
wydatek-wydatki osobiste
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 18 kwietnia 2025 r. (wpływ 18 kwietnia 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Zwraca się Pani z uprzejmą prośbą o zakwalifikowanie części ponoszonych przez Panią
    wydatków na odzież jako kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej. Charakter Pani pracy zawodowej wiąże się z częstym i
    wymagającym udziałem w wydarzeniach publicznych, takich jak: (...). W ostatnich dniach
    wzięła Pani udział (...). (...) a każdy z tych występów wymaga odpowiedniego,
    profesjonalnego wyglądu. W związku z tym, na potrzeby zawodowe regularnie dokonuje
    Pani zakupu eleganckiej odzieży: marynarek, sukienek, koszul czy obuwia, przeznaczonych
    wyłącznie do realizacji zadań zawodowych. Pragnie Pani podkreślić, że nie wykorzystuje
    Pani tej odzieży w celach prywatnych. W odróżnieniu od pracowników etatowych (...),
    którzy często mają zapewnione tzw. „stroje służbowe”, w Pani przypadku pełne koszty
    prezentacji profesjonalnej spoczywają na Pani, mimo że realizuje Pani podobne funkcje
    publiczne – zarówno jako (...). Wydatki te stanowią istotną pozycję kosztową w Pani
    działalności, która z racji charakteru usług (m.in. faktury za (...)) nie generuje wielu innych
    kosztów uzyskania przychodu. Odzież zawodowa jest więc dla Pani realnym, koniecznym
    wydatkiem bezpośrednio związanym z uzyskiwanymi przychodami. Oczywiście deklaruje
    Pani, że ewentualne rozliczenia będą dotyczyły wyłącznie odzieży zakupionej z myślą o
    określonych, konkretnych wydarzeniach zawodowych – z pełnym poszanowaniem zasad
    etycznych i zgodnie z rzeczywistością. Będzie Pani niezmiernie wdzięczna za przychylne
    rozpatrzenie Pani wniosku. Zależy Pani na tym, by Pani działalność była transparentna i
    zgodna ze stanem faktycznym, który – w Pani przypadku – jasno pokazuje, że odzież
    elegancka stanowi istotny i uzasadniony koszt uzyskania przychodu.
    Uzupełnienie wniosku
    Pani forma opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu działalności gospodarczej to:
    zasady ogólne – podatek liniowy 19%.

## Pytanie

Czy w Pani indywidualnym przypadku – osoby prowadzącej działalność gospodarczą
    polegającą m.in. (...) – możliwe jest uznanie za koszt uzyskania przychodu wydatków
    ponoszonych na zakup eleganckiej odzieży, która wykorzystywana jest wyłącznie w celach
    zawodowych i nie jest używana prywatnie?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie – w opisanym stanie faktycznym wydatki ponoszone na zakup eleganckiej
    odzieży (takiej jak marynarki, sukienki, obuwie), wykorzystywanej wyłącznie w ramach
    wykonywanej działalności gospodarczej – mogą zostać uznane za koszty uzyskania
    przychodu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodu są wszelkie wydatki poniesione w
    celu osiągnięcia przychodu, zachowania albo zabezpieczenia jego źródła, o ile nie znajdują
    się w katalogu wydatków wyłączonych (art. 23 ustawy).
    Choć co do zasady wydatki na odzież nie są uznawane za koszty uzyskania przychodu, w
    Pani indywidualnej sytuacji spełnione są przesłanki pozwalające na ich zakwalifikowanie
    jako kosztów, ponieważ: Odzież nie ma charakteru uniwersalnego – są to ubrania
    eleganckie, nabywane specjalnie na potrzeby konkretnych wydarzeń zawodowych (...).
    Odzież służy wyłącznie działalności gospodarczej – nie wykorzystuje jej Pani w celach
    prywatnych. Jest ona elementem Pani wizerunku zawodowego, który ma bezpośredni
    wpływ na jakość i wiarygodność realizowanych usług. Istnieje bezpośredni związek
    przyczynowo-skutkowy między ponoszonym wydatkiem a osiąganym przychodem –
    profesjonalny wygląd w kontekście wykonywanych przez Panią zleceń jest niezbędny do
    zachowania zaufania klientów, (...) oraz pozyskiwaniem nowych zleceń związanych z (...). W
    związku z powyższym uważa Pani, że w Pani wyjątkowym przypadku zakup odzieży
    eleganckiej – wyłącznie na potrzeby wystąpień publicznych i (...) w ramach działalności
    gospodarczej – spełnia przesłanki uznania za koszt uzyskania przychodu i nie powinien
    być traktowany jako wydatek osobisty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Przy czym zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w
    związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od
    podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku
    przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów. A zatem przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek
    – poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga nie tylko oceny pod kątem, czy jego
    poniesienie miało związek z konkretnymi przychodami, ale także z punktu widzenia
    racjonalności określonego działania dla osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia ich źródła.
    Odnosząc się do przesłanki celowości wydatku, podkreślam, że kosztem uzyskania
    przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na
    uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do
    określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich
    osiągnięcia. W każdym przypadku konieczne jest jednak zaistnienie związku między
    poniesionym kosztem a uzyskiwaniem bądź też szansą uzyskiwania przychodów przez
    podmiot ponoszący ten koszt.
    Na podstawie kryterium stopnia powiązania istniejącego między kosztem a celem,
    jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z
    przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych
    przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany
    z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można
    w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów podatkowych
    uzależniona jest m.in. od łącznego spełnienia następujących przesłanek:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona;
    - został właściwie udokumentowany;
    - wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w ramach prowadzonej działalności,
    decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na
    podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością
    gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych
    przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

    Wskazane przez Panią wydatki nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, czyli w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodów. Jednak fakt, że dany wydatek nie został ujęty w tej regulacji, nie
    uprawnia do automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty
    mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK
    3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ
      wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego
      pomiędzy wydatkiem, a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł
    się także w wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że:
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy.
    Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów
    jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów
    sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do
    osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek
    przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową
    działalność gospodarczą. Pani forma opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu
    działalności gospodarczej to podatek liniowy 19%. Charakter Pani pracy zawodowej wiąże
    się z częstym i wymagającym udziałem w wydarzeniach publicznych, takich jak: (...).
    Dlatego na potrzeby zawodowe regularnie dokonuje Pani zakupu eleganckiej odzieży:
    marynarek, sukienek, koszul czy obuwia, przeznaczonych wyłącznie do realizacji zadań
    zawodowych. Podkreśla Pani, że nie wykorzystuje Pani tej odzieży w celach prywatnych.
    Wydatki te stanowią istotną pozycję kosztową w Pani działalności, która z racji charakteru
    usług (m.in. faktury za (...)) nie generuje wielu innych kosztów uzyskania przychodów.
    Odzież zawodowa jest więc dla Pani realnym, koniecznym wydatkiem bezpośrednio
    związanym z uzyskiwanymi przychodami.
    Schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju
    prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia
    społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd
    adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych
    zawodach, np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp. Niezależnie od rodzaju prowadzonej
    działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych
    wymagań odzież. Z tej też przyczyny zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych,
    normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
    Niewątpliwie w wykonywanym przez Panią zawodzie dbałość o wizerunek zewnętrzny jest
    bardzo istotny, jednak nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie
    przyjętych norm społecznych. Wydatki związane z zakupem eleganckiej odzieży
    (marynarek, sukienek, koszul) czy obuwia mają charakter wydatków osobistych
    związanych z poprawą wizerunku i w konsekwencji nie można ich uznać za ściśle związane
    z działalnością gospodarczą.
    Wprawdzie wydatki te nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt
    uzyskania przychodów, jednak nie stanowi to wystarczającej przesłanki do zaliczenia
    poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

    Jak już wskazałem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej każda
    osoba może nabywać elegancką odzież czy obuwie. Z tej też przyczyny zakup tych rzeczy
    stanowi spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Ponadto
    schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej.
    Stąd, na podstawie opisu sprawy przedstawionego we wniosku oraz przytoczonych
    przepisów prawa stwierdzam, że poniesione przez Panią wydatki na elegancką odzież
    (marynarki, sukienki, koszule) czy obuwie nie mogą stanowić kosztów uzyskania
    przychodów prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, gdyż wydatki te mają
    charakter wydatków osobistych.
    Podsumowanie: w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wydatki na zakup eleganckiej odzieży czy obuwia nie mogą być zaliczone przez Panią do
    kosztów uzyskania przychodów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.