Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD3.8222.2.292.2015.KDJ
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2015-07-10
Teza: Czy od uczestników tzw. „spotkań świątecznych”, z imiennymi zaproszeniami, odprowadzamy podatek dochodowy od osób fizycznych w sytuacji, gdy nie można ustalić listy faktycznych ich uczestników biorących udział w spotkaniu? Czy w takiej sytuacji należy odprowadzać podatek od każdego zaproszonego uczestnika, a podstawę obliczenia podatku każdego uczestnika takiego spotkania należy ustalić poprzez podzielenie wszystkich jego kosztów przez ilość zaproszonych uczestników?
Słowa kluczowe: impreza; obowiązek-obowiązek płatnika; pracodawca; pracownik; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 i 699) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 06 czerwca 2012 r. Nr IBPB II/1/415-223/12/HK wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko S.A. (Wnioskodawca) przedstawione we wniosku złożonym w dniu 06 marca 2012 r., uzupełnionym w dniu 16 maja 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń otrzymanych przez pracowników z tytułu uczestnictwa w spotkaniu świątecznym - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

Dnia 06 czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając – na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych.

Interpretacja wydana została na wniosek złożony w dniu 06 marca 2012 r., uzupełniony w dniu 16 maja 2012 r., w którym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca organizuje spotkanie świąteczne dla pracowników, z imiennymi zaproszeniami. Jego koszt jest wielokrotnością ilości uczestników. Pracownicy, którzy nie skorzystali z zaproszenia i nie wzięli udziału w spotkaniu (z różnych powodów, np. z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim, przebywania na urlopie wypoczynkowym i innych) zgłaszają pretensje co do faktu potrącenia im podatku i składek ZUS. Gdyby dokonać tego na podstawie listy uczestników faktycznie biorących udział w spotkaniu (co nie zawsze jest realnie możliwe), to jednostkowy koszt, od którego naliczany jest podatek i składki ZUS (ogólny koszt spotkania dzielony przez faktyczną ilość uczestników) wzrastałby w miarę jak mniejsza ilość zaproszonych uczestników spotkania wzięłaby w nim udział.

Wnioskodawca przedstawiając powyższy stan faktyczny powziął wątpliwość czy zasadne jest odprowadzenie podatku (jak również składek ZUS - ponieważ spotkanie nie jest finansowane ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych) od każdego zaproszonego pracownika.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytania:

1.  czy od uczestników tzw. „spotkań świątecznych”, z imiennymi zaproszeniami, odprowadzamy podatek dochodowy od osób fizycznych w sytuacji, gdy nie można ustalić listy faktycznych ich uczestników biorących udział w spotkaniu?
2.  czy w takiej sytuacji należy odprowadzać podatek od każdego zaproszonego uczestnika, a podstawę obliczenia podatku każdego uczestnika takiego spotkania należy ustalić poprzez podzielenie wszystkich jego kosztów przez ilość zaproszonych uczestników?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku spotkań świątecznych zaliczkę na podatek dochodowy należy odprowadzić od każdego zaproszonego uczestnika (podstawą obliczenia podatku jest koszt spotkania podzielony przez ilość jego uczestników). Jako, że nie podpisuje się listy uczestnictwa w spotkaniu, jak również brak innego realnego sposobu ustalenia faktycznej listy jego uczestników, zaliczkę na podatek należy odprowadzić się od każdego zaproszonego pracownika.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, uznał za nieprawidłowe.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, Minister Finansów stwierdza co następuje.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy ustawy nie definiują pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 NSA ustalił znaczenie terminu „nieodpłatnego świadczenia” na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Uznał, iż „ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.” W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. NSA potwierdził, że powyższe stanowisko ma zastosowanie również do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 tej ustawy.

Kwestia opodatkowania świadczeń będących wynikiem uczestnictwa pracowników w spotkaniach integracyjnych organizowanych przez pracodawcę budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów z organami podatkowymi. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 08 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, iż „wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.”

Wobec tak jednoznacznego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, iż uczestnictwo pracownika w imprezie świątecznej organizowanej przez pracodawcę nie stanowi dla pracownika przysporzenia majątkowego, a tym samym nie jest nieodpłatnym świadczeniem, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy i nie stanowi przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy. Tym bardziej samo zaproszenie do udziału w imprezie nie może skutkować po stronie pracownika powstaniem przychodu w rozumieniu przepisów ustawy.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, iż w związku z zaproszeniem i ewentualnym udziałem w spotkaniu świątecznym zorganizowanym dla pracowników przez Wnioskodawcę, osoby zaproszone i uczestnicy nie uzyskali nieodpłatnego świadczenia, a tym samym, wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, po stronie pracowników nie powstał przychód ze stosunku pracy w rozumieniu przepisów ustawy. W konsekwencji, na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciążył obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu. W związku z tym za bezprzedmiotowe należy uznać zajmowanie stanowiska wobec sposobu obliczenia przychodu.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należy uznać za nieprawidłowe.

Z tych względów należało zmienić z urzędu interpretację indywidualną z dnia 06 czerwca 2012 r. Nr IBPB II/415-223/12/HK, wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach.

POUCZENIE

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą”). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.