Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.365.2018.1.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-10-24
Teza: 1. czy Wnioskodawca powinien zaliczyć do przychodu wpływy wynikające z refundacji wydatków na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych; 2. czy wartość refundacji wydatków, o którym mowa w pytaniu 1, powinna być częścią składową przychodów wymienionych w zeznaniu CIT-8
Słowa kluczowe: faktura; przychód; refundacja; wydatek; zeznania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 z późn zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 28 sierpnia 2017 r. (data wpływu 3 września 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy:

*   Wnioskodawca powinien zaliczyć do przychodu wpływy wynikające z refundacji wydatków na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;
*   wartość refundacji wydatków, o którym mowa w pytaniu 1, powinna być częścią składową przychodów wymienionych w zeznaniu CIT-8

\-**jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 3 września 2018 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy:

*   Wnioskodawca powinien zaliczyć do przychodu wpływy wynikające z refundacji wydatków na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;
*   wartość refundacji wydatków, o którym mowa w pytaniu 1, powinna być częścią składową przychodów wymienionych w zeznaniu CIT-8.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (dalej także: „Podatnik”) jest spółką prawa handlowego utworzoną przez Gminę. Gmina jest jedynym właścicielem. Cel działalności Podatnika między innymi obejmuje:

*   budowanie domów mieszkalnych i ich eksploatację na zasadzie najmu;
*   realizację zadań własnych Gminy w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego oraz gospodarowania (zarządzania) gminnym zasobem nieruchomości na zasadach

i w sposób ustalony uchwałą Wspólników.

Przedmiotem działalności Podatnika jest między innymi:

*   zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie;
*   wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

W celu realizacji zadań własnych Gminy, Gmina zawarła z Podatnikiem Porozumienie w sprawie zasad wykonywania zarządu nieruchomościami komunalnymi. Nadrzędnym celem Porozumienia jest zarządzanie nieruchomościami gminnymi, utrzymanie ich w należytym stanie technicznym oraz porządkowo-sanitarnym, a także optymalne gospodarowanie zasobem. Prawa i obowiązki stron zostały określone w wyżej wymienionym Porozumieniu.

W celu oddzielenia wynagrodzenia za zarządzanie od pozostałych nakładów związanych z zarządzanym zasobem strony wprowadziły w Porozumieniu zapis, z którego wynika, że zarządca otrzyma wynagrodzenie za zarządzanie oraz zwrot równowartości wydatków, które poniesie w celu wykonania umowy, związanych z remontami, konserwacją, utrzymaniem czystości i innych czynności dotyczących zarządzanych nieruchomości.

Za zarządzanie Podatnik na podstawie wystawionej faktury otrzymuje wynagrodzenie miesięcznie jako iloczyn powierzchni użytkowej w obiekcie i przyjętych stawek jednostkowych za 1m2 zarządzanej powierzchni, natomiast wydatki określone w Porozumieniu są pokrywane przez Gminę na podstawie refaktury, stanowiącej zwrot faktycznie poniesionych wydatków. Z Porozumienia wynika podział na wynagrodzenie za zarządzanie, stanowiące przychód Podatnika i refundację wydatków, które są przeznaczane na utrzymanie we właściwym stanie technicznym zasobów gminy.

Ponadto zgodnie z Porozumieniem: „na poczet pokrycia wydatków określonych w Porozumieniu zarządca otrzymuje zaliczkę miesięczną w wysokości przewidywanych, określonych przez zarządcę, wydatków utrzymania zasobu, płatną przez Gminę do 20 dnia każdego miesiąca z góry”.

Podatnik rozlicza się z zaliczki w cyklach miesięcznych.

Podatnik w ewidencji księgowej na kontach przychodów ujmuje tylko wynagrodzenie za zarządzanie, natomiast obrót związany z refundacją wydatków, które dotyczą zarządzanego zasobu - niestanowiącego własności spółki - ujmuje na kontach rozrachunkowych, ponieważ Podatnik otrzymuje za nie zwrot na podstawie wystawionej refaktury.

Dodatkowo Wnioskodawca zaznaczył, że nie ma prawa do pobierania pożytków z nieruchomości komunalnych stanowiących własność Gminy. Wpływy z czynszu najmu nieruchomości stanowiących własność Gminy, Wnioskodawca przekazuje w wysokości 100% do Gminy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w związku z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do wartości przychodu należy wliczać również opisane we wniosku wpływy wynikające z refundacji wydatków za utrzymanie we właściwym stanie technicznym, niezależne od wynagrodzenia wynikającego z Porozumienia zawartego z Gminą?
2.  Czy wartość refundacji wydatków, o którym mowa w pytaniu 1, powinna być częścią składową przychodów wymienionych w deklaracji CIT-8 (zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu poniesionej straty przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych) w pozycji 35 za rok 2017?

Zdaniem Wnioskodawcy, do przychodów podatkowych należy włączyć tylko i wyłącznie wynagrodzenie za zarządzanie wynikające z zawartego Porozumienia.

Natomiast refundacja wydatków poniesionych na wykonanie Porozumienia jest przefakturowana na Gminę i nie zawiera elementu marży. Zdaniem Wnioskodawcy, obrót wynikający z refundacji wydatków, na podstawie wystawionej refaktury nie spełnia definicji przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Refundacja wydatków stanowi wyłącznie ich zwrot należny podatnikowi.

Odnośnie pytania drugiego zawartego we wniosku, zdaniem Wnioskodawcy, obrót uzyskany z refundacji wydatków związanych z administrowanymi nieruchomościami zasobu Gminy nie powinien być częścią składową przychodów (poz. 35) wymienionych w deklaracji CIT-8 (zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu poniesionej straty przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych) za rok 2017, ponieważ nie stanowi on przychodu podatkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1036 z późn. zm., dalej: „updop”) nie zawiera ogólnej definicji przychodu i ogranicza się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z art. 12 ust 1 pkt 1 updop, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Jednocześnie należy stwierdzić, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Poza tym musi mieć charakter definitywny (dokonany) i mierzalny.

Na podstawie art. 12 ust. 1 updop można zatem stwierdzić, że „co do zasady” przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 upodp, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego utworzoną przez Gminę, która jest jedynym właścicielem. Wnioskodawca zajmuje się zarządzaniem nieruchomościami wykonywanym na zlecenie oraz wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.

W celu realizacji zadań własnych, Gmina zawarła z Wnioskodawcą Porozumienie w sprawie zasad wykonywania zarządu nieruchomościami komunalnymi. Zgodnie z zawartym Porozumieniem, Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie za zarządzanie oraz zwrot równowartości wydatków, które poniesie w celu wykonania umowy, związanych z remontami, konserwacją, utrzymaniem czystości i innych czynności dotyczących zarządzanych nieruchomości.

Za zarządzanie Wnioskodawca na podstawie wystawionej faktury otrzymuje wynagrodzenie natomiast wydatki określone w Porozumieniu są pokrywane przez Gminę na podstawie refaktury, stanowiącej zwrot faktycznie poniesionych wydatków.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy ustalenia, czy w związku z art. 12 ust. 3 updop, do wartości przychodu powinien wliczać również wpływy wynikające z refundacji wydatków, które otrzymuje na podstawie wystawionych refaktur.

W tym miejscu należy zaznaczyć, iż refakturowanie należy do czynności, które nie zostały zdefiniowane w prawie podatkowym. Dopuszczalna jednak jest sytuacja, w której koszty niektórych usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez ich wykonawcę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw. refaktur.

Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży. Celem refakturowania jest przeniesienie wyłożonych kosztów przez podmiot refakturujący, na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał, mimo że podmiot refakturujący fizycznie danej usługi nie świadczy.

Refakturowanie usług nastąpić może pod tymi jednak warunkami, że strony łączy umowa określająca sprzedaż o charakterze zasadniczym, zaś refakturowanie jest jedynie sprzedażą uboczną służącą realizacji zawartej umowy, odbiorca faktury jest równocześnie odbiorcą refakturowanych usług oraz pomiędzy odbiorcą, a wystawcą refaktury istnieje umowa, z której wynika, że taka usługa jest przedmiotem świadczenia i odrębnego fakturowania.

Przyjęty sposób rozliczenia powinien wynikać z zawartej umowy.

Mając na względzie przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane wcześniej przepisy, należy stwierdzić, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie niezaliczenia do przychodu podatkowego refundacji wydatków otrzymanych na podstawie refaktury jest nieprawidłowe.

Otrzymana przez Wnioskodawcę refundacja wydatków na podstawie refaktury stanowi bowiem przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych Wnioskodawcy zgodnie z art. 12 ust. 3 updop.

W związku z uznaniem za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym pytania oznaczonego we wniosku nr 1, za nieprawidłowe uznaje się również stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2. Zatem Wnioskodawca jest zobowiązany do wykazania w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok podatkowy - CIT-8 wartości refundowanych wydatków w części dotyczącej przychodów. W zeznaniu CIT-8 za 2017 r. będzie to część D.1 poz. 35. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.