Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.11.2025.3.JŚ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-12
Teza: Obowiązki płatnika związane z wypłatą rat układowych.
Słowa kluczowe: obligatariusz
obowiązek-obowiązek płatnika
płatnik
rata
układ-układ z wierzycielami
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Kapitały pieniężne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika w związku z wypłatą rat układowych na rzecz wierzycieli
    obligatariuszy. Uzupełnili go Państwo o brakującą opłatę od wniosku – w odpowiedzi na
    wezwanie –wpłata z 10 marca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest licencjonowanym domem maklerskim nadzorowanym przez KNF,
    członkiem warszawskiej Giełdy Papierów Wartościowych (GPW). Obecnie Wnioskodawca
    uczestniczy w procesie wypłat rat układowych na rzecz wierzycieli spółki akcyjnej w
    restrukturyzacji (dalej Spółka).
    W przeszłości Spółka wyemitowała szereg serii obligacji na rzecz inwestorów
    indywidualnych oraz korporacyjnych. Obligacje były emitowane na okresy zazwyczaj dwu-
    i trzyletnie, w trakcie których obligatariusze byli uprawnieni do płatności kuponu
    odsetkowego (zazwyczaj w okresach kwartalnych, odsetki nie były kapitalizowane), a na
    koniec okresu, na jaki obligacje zostały wyemitowane do uzyskania kwoty wykupu obligacji
    równej kwocie wpłaconej na objęcie obligacji. W praktyce oznaczało to, że z każdych 100 zł
    zainwestowanych przez obligatariusza w obligacje Spółki powinien on otrzymywać w ciągu
    okresu, na jaki zostały wyemitowane obligacje, kupon odsetkowy oraz odzyskać kwotę
    wpłaconą na objęcie obligacji w momencie ich wykupu.
    W 2018 r. Spółka wpadła w problemy finansowe i nie była w stanie na bieżąco realizować
    swoich zobowiązań finansowych, w szczególności wypłacać kuponu odsetkowego od
    wyemitowanych obligacji ani ich wykupić.
    W dniu 9 maja 2018 r. w stosunku do Spółki zostało wydane postanowienie o otwarciu
    wobec niej postępowania restrukturyzacyjnego (art. 189 ust. 1 ustawy prawo
    restrukturyzacyjne - zwanej dalej: „upr”). Z tym dniem również otwarło się wobec Niej
    postępowanie restrukturyzacyjne, a konkretnie przyspieszone postępowanie układowe.
    W dniu 6 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy..... Wydział ..... wydał postanowienie, na mocy
    którego zatwierdził zawarty na Zgromadzeniu Wierzycieli z dnia 22 i 25 stycznia 2019 r.
    układ.
    Układ zatwierdzony mocą ww. postanowienia przewidywał następujące rozwiązania w
    zakresie restrukturyzacji zobowiązań Spółki:
      a) ustalenie nowych terminów wymagalności dla objętych nim wierzytelności (tj.
        terminami stały się terminy płatności poszczególnych rat układowych);
      b) zredukowanie łącznej sumy wierzytelności, procentowo - w zależności od wielkości
        długu.
    W związku z czym, wierzyciele Spółki zrezygnowali z dochodzenia należności odsetkowych.
    Układ objął także wierzytelności obligatariuszy wobec Spółki. W ramach układu
    obligatariusze zgodzili się na redukcję wartości przysługującej im ceny wykupu obligacji o
    75%, rezygnację z płatności odsetkowych oraz spłatę pozostałej kwoty (czyli 25% kwoty
    zainwestowane w obligacje Spółki) w ratach do 2028 roku. W praktyce oznacza to, że na
    mocy układu z każdych 100 zł zainwestowanych w obligacje Spółki obligatariusz odzyska
    jedynie 25 zł płatne w ratach i nie uzyska żadnych płatności odsetkowych. Obecnie układ
    jest sukcesywnie realizowany przez Spółkę. W odniesieniu części wierzycieli-obligatariuszy
    Spółki wypłatę rat układowych na ich rzecz obsługuje Wnioskodawca. Z technicznego
    punktu widzenia Spółka przekazuje na rzecz Wnioskodawcy określoną kwotę pieniędzy do
    przekazania uprawnionym do danej raty układowej wierzycielom.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca jako wypłacający rat układowe na rzecz wierzycieli obligatariuszy
    Spółki będących osobami fizycznymi jest zobowiązany do przekazywania do organów
    podatkowych albo odbiorcom rat układowych jakichkolwiek informacji podatkowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym spłata rat układowych na rzecz
    wierzycieli obligatariuszy Spółki będących osobami fizycznymi nie będzie stanowić dla nich
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W
    związku z tym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do spełnienia jakichkolwiek
    obowiązków informacyjnych tj. przesyłania jakiejkolwiek informacji podatkowej na rzecz
    uzyskujących wypłat wierzycieli albo urzędów skarbowych właściwych dla nich albo dla
    Wnioskodawcy.
    Uzasadnienie
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem dochodów enumeratywnie
    wymienionych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn.
    zm.), przychodami co do zasady są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Definicja ta ma jednak
    zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy kwestia ta nie została odmiennie uregulowana
    w przepisach szczególnych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, źródłem przychodu są kapitały pieniężne i prawa
    majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-
    c.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa
    się przychody z odpłatnego zbycia udziałów (akcji), udziałów w spółdzielni oraz papierów
    wartościowych.
    Pojęcie papierów wartościowych zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o
    papierach wartościowych oznacza to papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1
    ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2022 r. poz.
    1500 z późn. zm.).
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za
    przychody z kapitałów pieniężnych uważa się miedzy innymi odsetki od pożyczek.
    W myśl art. 14 ust. 3 pkt ww. ustawy, do przychodów nie zalicza się otrzymanych lub
    zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem
    skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Zgodnie z regulacjami ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych fakt otrzymania oraz spłaty pożyczki jest
    neutralny podatkowo, a więc nie skutkuje powstaniem jakiegokolwiek przychodu.
    Powyższe wynika z faktu, iż przez umowę pożyczki jedna strona zobowiązuje się przenieść
    określoną ilość pieniędzy na biorącego pożyczkę, który zobowiązuje się do zwrotu takiej
    samej ilości pieniędzy. W związku z tym, po stronie wierzyciela (pożyczkodawcy) nie
    powstaje jakiekolwiek przysporzenie majątkowe, lecz jedynie na jego rzecz następuje
    zwrot składników jego majątku przekazanych uprzednio dłużnikowi (pożyczkobiorcy) na
    mocy umowy pożyczki.

    Jak wskazuje art. 30b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od
    dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych
    instrumentów finansowych, w tym z realizacji praw wynikających z tych instrumentów, z
    odpłatnego zbycia udziałów (akcji) z odpłatnego zbycia udziałów w spółdzielni oraz z tytułu
    objęcia udziałów (akcji) albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny,
    podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.
    Natomiast zgodnie z art. 30b ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, dochodem, o którym mowa w ust. 1
    jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia papierów
    wartościowych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f
    lub ust. 1g lub art. 23 ust. 1 pkt 38, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 13 i 14, osiągnięta w roku
    podatkowym.
    Stosownie do art. 39 ust. 3 ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność
    gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej są obowiązane przesłać podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o
    którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik
    urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
    swoje zadania, imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust.
    2, sporządzone według ustalonego wzoru.
    Zgodnie z art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne
    prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty
    należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów
    (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od
    których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku
    dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o
    wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego, z
    zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy
    pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
    podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3
    ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego
    właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Z wyżej przytoczonego art. 42a ww. ustawy, wynika zatem, że obowiązek sporządzenia i
    przekazania informacji PIT-8C istnieje, jeśli łącznie spełnione są następujące przesłanki:
    1) świadczenie jest wypłacane przez podmiot inny niż osoba fizyczna nieprowadząca
      działalności gospodarczej,
    2) należność lub świadczenie jest świadczeniem, w związku z którym przepisy przewidują
      obowiązek sporządzenia i przekazania informacji PIT-8C, czyli:
      a) jest należnością lub świadczeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc jest uważane za przychód z
        innego źródła w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 Ustawy o PIT,
      b) nie stanowi dochodu zwolnionego od podatku albo dochodu w stosunku do
        którego zaniechano podatku, oraz
      c) nie jest świadczeniem, od którego podmiot wypłacający jest obowiązany pobierać
        zaliczkę na podatek lub zryczałtowany podatek dochodowy.
    Wyłącznie kumulatywne ziszczenie przesłanek z art. 42a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, może implikować konieczność sporządzenia i przekazania informacji
    PIT-8C przez Spółkę. Wskazać należy, że obowiązki informacyjne w przypadku wypłaty

    świadczeń na rzecz osób fizycznych powstają jedynie wówczas, gdy dane świadczenie
    stanowi przychód albo dochód po stronie odbiorcy świadczenia. Jeśli świadczenie nie
    stanowi przychodu (dochodu) to nie powstaje jakikolwiek obowiązek informacyjny. W
    przypadku gdy następuje spłata pożyczki na rzecz wierzyciela (pożyczkodawcy), to nie
    uzyskuje on przychodu i, w konsekwencji, także dochodu więc nie znajdują zastosowania
    powyżej przywołane przepisy dotyczące obowiązków wystawiania PIT-8C. Choć w
    odniesieniu do spłaty obligacji brak jest podobnej wyraźnej regulacji w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych to podobieństwo obligacji do umowy pożyczki
    przemawia za odpowiednim stosowaniem przepisów w drodze analogia legis.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t. j. Dz. U. z 2022 r.
    poz. 2244 ze zm.) obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym
    emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej
    „obligatariuszem”, i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
    W wyniku emisji obligacji emitent uzyskuje, często długoterminowe, źródło finansowania
    swojej działalności, nabywca zaś lokuje środki pieniężne w celu uzyskania korzyści o
    charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Istota tych papierów polega bowiem na tym,
    że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od nabywców określoną kwotę pieniężną (pewnego
    rodzaju pożyczkę), którą jest zobowiązany zwrócić w terminie oznaczonym na danym
    papierze wartościowym (w sposób i w terminach określonych w warunkach emisji) oraz
    zapłacić nabywcy papieru wartościowego, określoną kwotę dyskonta lub procent za
    korzystanie z pieniędzy. Obligacja jest więc nierozerwalnie związana z długiem. Jest to
    papier wartościowy, który poświadcza istnienie długu. To właśnie szczególna forma
    (papieru wartościowego) odróżnia ją od pożyczki, która jest również zaciągnięciem długu.
    Wierzycielem emitenta staje się każdy kolejny posiadacz (nabywca) obligacji.
    W wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1240/16
    stwierdzono: „Zdaniem Sądu obligacja ma charakter pożyczkowy, tym samym
    wierzytelność inkorporowana w obligacji jest wierzytelnością pożyczkową, którą ta
    obligacja potwierdza (inkorporuje)”.
    Tożsame stanowisko zawarto w wyroku tego samego Sądu z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn.
    akt III SA/Wa 1564/12, w którym czytamy: „(...) nie może budzić wątpliwości, że obligacja
    jest papierem wartościowym, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem wobec
    właściciela obligacji, zobowiązującym się do spełnienia określonego w obligacji
    świadczenia. Obligacje zalicza się do kategorii papierów wartościowych dłużnych
    (papierów wartościowych wierzycielskich). Pomiędzy emitentem obligacji a
    obligatariuszem zawiązuje się stosunek zobowiązaniowy, do którego należy stosować
    odpowiednio m.in. przepisy Kodeksu cywilnego o zobowiązaniach (art. 353-534 k.c.).
    Obligatariusz jako wierzyciel może żądać od emitenta jako dłużnika, świadczenia
    określonego w treści obligacji, a emitent powinien to świadczenie spełnić. Innymi słowy,
    wierzytelności ucieleśnionej w obligacji przysługującej obligatariuszowi odpowiada dług
    ciążący na emitencie (por. Michał Romanowski, Prawo o publicznym obrocie papierami
    wartościowymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck str. 77).
    Stanowisko zawarte w powyższym orzeczeniu uzyskało także aprobatę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który w wyroku z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1143/13
    stwierdził m.in.: „W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić
    wywodów skargi kasacyjnej, że obligacje nie mają charakteru pożyczkowego. Jakkolwiek z
    literalnego brzmienia art. 729 k.c. wynika, że do essentialia negotii umowy pożyczki należy
    zobowiązanie biorącego pożyczkę do zwrotu tej samej kwoty pieniędzy, to prawo cywilne
    dopuszcza możliwość zawarcia takiej umowy pod tytułem odpłatnym, a odpłatność może
    być wyrażana w dowolny sposób (por. W. Popiołek w: K. Pietrzykowski red., Kodeks
    cywilny, Komentarz, Tom II, Warszawa 1998, str. 306).
    Rację ma więc sąd pierwszej instancji, że na umowę pożyczki należy patrzeć w szerszym
    zakresie. Ponadto, co najistotniejsze, umowa emisji obligacji spełnia cechy kredytu, co już
    przez ten fakt, czyni ją umową zbliżoną do umowy pożyczki pieniężnej (W. Popiołek, op.cit.

    str. 308; P. Kochański, Polskie prawo o obligacjach, Samorząd Terytorialny 1995, nr 3, str.
    37 i nast.) (...).
    Reasumując, podobieństwo obligacji do pożyczki nakazuje uznać, że spłata (wykup)
    obligacji tak jak spłata pożyczki ma takie same konsekwencje na gruncie podatku
    dochodowego, tj. nie generuje przychodu po stronie wierzyciela obligatariusza. W
    konsekwencji, w przypadku opisanym w stanie faktycznym, gdzie wierzyciele uzyskują z
    mocy Układu spłatę części kwot wpłaconych na obligacje tym samym będąc spłacanym
    jedynie w części oraz rezygnują z płatności odsetek – po stronie wierzycieli nie powstanie
    jakikolwiek przychód.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Oznacza to, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają
    wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia wydanego przez ministra
    właściwego do spraw finansów publicznych.
    Z kolei w świetle ust. 2 ww. przepisu:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 tejże ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z powyższej definicji wynika, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), bądź też na skutek określonego zdarzenia (umorzenia
    czy potrącenia) powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów,
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

    Jak wynika z opisu okoliczności faktycznych, jesteście Państwo licencjonowanym domem
    maklerskim nadzorowanym przez KNF, członkiem warszawskiej Giełdy Papierów
    Wartościowych (GPW). Obecnie uczestniczycie Państwo w procesie wypłat rat układowych
    na rzecz wierzycieli Spółki akcyjnej w restrukturyzacji (dalej Spółka). W 2018 r. Spółka
    wpadła w problemy finansowe i nie była w stanie na bieżąco realizować swoich
    zobowiązań finansowych, w szczególności wypłacać kuponu odsetkowego od
    wyemitowanych obligacji ani ich wykupić. W dniu 9 maja 2018 r. w stosunku do Spółki
    zostało wydane postanowienie o otwarciu wobec niej postępowania restrukturyzacyjnego.
    Z tym dniem również otwarło się wobec Niej postępowanie restrukturyzacyjne, a
    konkretnie przyspieszone postępowanie układowe. W dniu 6 czerwca 2019 r. Sąd
    Rejonowy .... Wydział .... wydał postanowienie, na mocy którego zatwierdził zawarty na
    Zgromadzeniu Wierzycieli z dnia 22 i 25 stycznia 2019 r. układ. W związku z czym,
    wierzyciele Spółki zrezygnowali z dochodzenia należności odsetkowych. Układ objął także
    wierzytelności obligatariuszy wobec Spółki. W ramach układu obligatariusze zgodzili się na
    redukcję wartości przysługującej im ceny wykupu obligacji o 75%, rezygnację z płatności
    odsetkowych oraz spłatę pozostałej kwoty (czyli 25% kwoty zainwestowane w obligacje
    Spółki) w ratach do 2028 r. W praktyce oznacza to, że na mocy układu z każdych 100 zł
    zainwestowanych w obligacje Spółki obligatariusz odzyska jedynie 25 zł płatne w ratach i
    nie uzyska żadnych płatności odsetkowych. Obecnie układ jest sukcesywnie realizowany
    przez Spółkę. W odniesieniu do części wierzycieli-obligatariuszy Spółki wypłatę rat
    układowych na ich rzecz obsługują Państwo. Z technicznego punktu widzenia Spółka
    przekazuje na Państwa rzecz określoną kwotę pieniędzy do przekazania uprawnionym do
    danej raty układowej wierzycielom.
    W związku z tym obligatariusze nie uzyskują przychodu, otrzymują jedynie częściowy
    zwrot środków wcześniej wpłaconych na nabycie obligacji. Taki zwrot nie stanowi dla nich
    przysporzenia majątkowego, które podlega opodatkowaniu. Częściowy zwrot środków nie
    doprowadza do powiększenia ich majątku, a jedynie do odzyskania przez nich własnych
    środków pieniężnych przekazanych na zakup obligacji. W takiej sytuacji Państwo– jako
    wypłacający raty układowe na rzecz wierzycieli obligatariuszy Spółki będących osobami
    fizycznymi – nie jesteście zobowiązani do przekazywania do organów podatkowych albo
    odbiorcom rat układowych jakichkolwiek informacji podatkowych. Żaden z przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie nakłada na Państwa takich
    obowiązków.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.