Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.638.2025.3.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-22
Teza: Prawo, w odniesieniu do Pawilonów handlowych oraz
Restauracji, do ustalenia okresu amortyzacji na czas nie
krótszy niż 3 lata, na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a
ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: amortyzacja
stawka
stawka-stawka indywidualna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismami z: 1 września 2025 r. (wpływ 1 września 2025 r.)
    oraz z 3 września 2025 r. (wpływ 3 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą. Jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przeważającym
    przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów
    silnikowych. Od dochodów z działalności gospodarczej Wnioskodawca opłaca podatek
    dochodowy na zasadach liniowych, o których mowa w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 163 z późn. zm.,
    zwana dalej: „Ustawą o PIT”).
    Dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabywa stacje paliw
    (dalej: „Stacje paliw”). Po przeprowadzeniu ich rebrandingu Wnioskodawca prowadzi je
    pod własną marką. Zakup stacji paliw potwierdzony jest każdorazowo stosownymi
    dokumentami (aktem notarialnym). Stacje paliw to zabudowane grunty, na których
    znajdują się obiekty budowlane i urządzenia techniczne, m.in. takie jak:
    1) zadaszenia/wiaty,
    2) budynki trwale związane z gruntem służące obsłudze klientów nabywających paliwa, w
      których znajduje się m.in. kasa służąca dokonaniu zapłaty za zatankowane paliwo czy
      sklep z napojami, przekąskami itd. (dalej: „Pawilony handlowe”),
    3) budynki restauracji trwale związane z gruntem (dalej: „Restauracje”),
    4) myjnie – samoobsługowe lub automatyczne,
    5) dystrybutory paliw,
    6) zbiorniki naziemne i podziemne,
    7) pylony cenowe.
    Wyżej wymienione składniki majątku spełniają definicję środków trwałych, o których
    mowa art. 22a ust. 1 ustawy o PIT:
    1) stanowią własność Wnioskodawcy,
    2) są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    3) wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą
      Wnioskodawcy,
    4) ich przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok.
    Powyższe składniki majątku są wprowadzane do ewidencji środków trwałych oraz
    ewidencji niematerialnych i prawnych stosownie do art. 22d ust. 2 ustawy o PIT. Stacje
    paliw nie są przez Wnioskodawcę traktowane kompleksowo jako jeden środek trwały, a
    jako zbiór różnych środków trwałych z podziałem m.in. na: Pawilony handlowe,
    Restauracje, zbiorniki naziemne, zbiorniki podziemne, pylony cenowe, dystrybutory.
    Wnioskodawca klasyfikuje Pawilony handlowe jako budynki handlowo-usługowe z
    symbolem KŚT 103, a Restauracje jako pozostałe budynki niemieszkalne z symbolem KŚT
    109.
    Pawilony handlowe są budynkami handlowo-usługowymi, trwale związanymi z gruntem,
    co znajduje potwierdzenie m.in. w operatach szacunkowych, których sporządzenie
    Wnioskodawca zleca rzeczoznawcy majątkowemu.
    Restauracje są natomiast innymi budynkami niemieszkalnymi, trwale związanymi z
    gruntem.

    W Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji
    Środków Trwałych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1864, dalej zwanym: „Rozporządzeniem ws. KŚT”)
    wskazano, że rodzaj 103 – budynki handlowo-usługowe – obejmuje m.in. budynki stacji
    paliw. Natomiast, zgodnie z Rozporządzeniem ws. KŚT, rodzaj 109 obejmuje m.in.
    restauracje, bary, stołówki.
    Pawilony handlowe i Restauracje spełniają definicję używanych środków trwałych, o
    których mowa w art. 22j ust. 3 ustawy o PIT, tzn. były używane przez podmiot inny niż
    Wnioskodawca przez okres co najmniej 60 miesięcy.
    Wnioskodawca, z uwagi na wątpliwości dotyczące brzmienia przepisów art. 22j ust. 1 pkt 3
    lit. a oraz pkt 4 ustawy o PIT, stosował w odniesieniu do Pawilonów handlowych oraz
    Restauracji zasady amortyzacji wynikające z art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Dotychczas
    okres amortyzacji Pawilonów handlowych i Restauracji był przez niego określany przez
    pomniejszenie 40 lat o pełną liczbę lat, która upłynęła od dnia ich oddania po raz pierwszy
    do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca ma prawo, w odniesieniu do Pawilonów handlowych oraz Restauracji,
    ustalić okres amortyzacji na czas nie krótszy niż 3 lata, stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 lit.
    a ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – Wnioskodawca ma prawo, w odniesieniu do Pawilonów handlowych oraz
    Restauracji, ustalić okres amortyzacji na czas nie krótszy niż 3 lata, stosownie do art. 22j
    ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o PIT.
    Uzasadnienie stanowiska:
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 163 z późn. zm., zwana dalej: „Ustawą o PIT") kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 23.
    Z kolei w myśl art. 22 ust. 8 ustawy o PIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, kosztem uzyskania przychodów
    będzie taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:
    1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    4) poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    5) został właściwie udokumentowany,
    6) nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o
      PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Uwzględniając przepisy art. 22a ust. 1 ustawy o PIT, niektóre składniki majątku podlegają
    amortyzacji. Oznacza to, że wydatki na nabycie składników majątku wykorzystywanych dla
    potrzeb działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika, niebędących m.in.
    towarami handlowymi, czy materiałami, a w sposób pośredni służących prowadzeniu
    działalności gospodarczej, w określonych okolicznościach ujmowane są w kosztach

    uzyskania przychodów stopniowo, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich
    wartości początkowej.
    Do kosztów uzyskania przychodów, poprzez odpisy amortyzacyjne, zalicza się
    równowartość wartości początkowej tych składników majątku, które:
    1) stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    2) są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    3) wykorzystywane są na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo
      oddano je do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,
    4) ich przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok.
    Zgodnie z art. 22d ust. 2 ustawy o PIT składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z
    wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za
    ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art.
    22h ust. 1 pkt 4.
    Zobligowanie przez ustawodawcę podatników do dokonywania odpisów amortyzacyjnych
    ma na celu rozłożenie w czasie możliwości zaliczania wydatków na nabycie określonych
    składników majątku do kosztów uzyskania przychodu, adekwatnie do okresu ich
    ekonomicznej użyteczności.
    Składniki majątku spełniające wskazane wyżej cechy, zwane są środkami trwałymi. Okres
    (stawkę) amortyzacji, czyli okres stopniowego odnoszenia ich wartości początkowej do
    kosztów uzyskania przychodów, dla poszczególnych rodzajów/grup środków trwałych
    określono w Wykazie stawek amortyzacyjnych, który stanowi załącznik do ustawy o PIT. W
    praktyce, okres amortyzacji (a więc również roczna stawka amortyzacji) zależy od
    przyporządkowania tym składnikom majątku odpowiedniego symbolu z KŚT (Klasyfikacji
    Środków Trwałych). Wykaz stawek amortyzacyjnych przewiduje różne roczne stawki
    amortyzacji dla środków trwałych sklasyfikowanych pod określonymi symbolami KŚT.
    Wysokości stawek amortyzacyjnych zdają się uwzględniać m.in. stopień trwałości oraz
    okres przydatności różnych rodzajów środków trwałych.
    Ustawodawca, oprócz ogólnych zasad amortyzacji środków trwałych przewidział
    dodatkowo zasady szczególne, odnoszące się do amortyzacji m.in. ulepszonych lub
    używanych środków trwałych.
    Zgodnie z art. 22j ust. 1 ustawy o PIT podatnicy, z zastrzeżeniem reguł dotyczących
    amortyzacji taboru morskiego w budowie, mogą indywidualnie ustalić stawki
    amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy
    wprowadzonych do ewidencji danego podatnika. Jednakże zastosowanie stawki
    indywidualnej nie może skutkować pełnym zamortyzowaniem danego używanego środka
    trwałego w czasie krótszym niż wskazany w przepisach. Na przykład dla środków trwałych
    zaliczonych do grupy 3-6 i 8 KŚT, okres amortyzacji nie może być krótszy niż:
    1) 24 miesiące – gdy ich wartość początkowa nie przekracza 25 000 zł,
    2) 36 miesięcy – gdy ich wartość początkowa jest wyższa od 25 000 zł i nie przekracza 50
      000 zł,
    3) 60 miesięcy – w pozostałych przypadkach.
    Przyjęcie przez podatnika indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych
    środków trwałych pozwala na ich szybsze zamortyzowanie. Ustawodawca, wprowadzając
    to rozwiązanie prawne, uwzględnił, że składniki majątku, które były już używane przez
    określony czas przez inny podmiot, cechuje wyższy stopień zużycia, a tym samym krótszy
    okres ekonomicznej użyteczności dla podatnika. Takie składniki majątku mogą już lub w
    niedalekiej przyszłości wymagać poniesienia określonych nakładów odtworzeniowych.

    Do uznania danego środka trwałego za używany konieczne jest spełnienie warunku
    używania go przez podmiot inny niż podatnik, przez:
    1) 6 miesięcy – w przypadku środków trwałych, o których mowa w art. 22j ust. 1 pkt 1 i 2
      ustawy o PIT,
    2) 60 miesięcy – w przypadku środków trwałych, o których mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3
      ustawy o PIT.
    Wnioskodawca, nabywając Stacje paliw, dokonuje nabycia gruntów zabudowanych m.in.
    budynkami handlowo-usługowymi, takimi jak Pawilony handlowe oraz innymi budynkami
    niemieszkalnymi, takimi jak Restauracje. Poszczególne „elementy składowe” Stacji paliw, w
    tym budynki, spełniają kryteria do uznania ich za odrębne środki trwałe Wnioskodawcy.
    Spełniają one również kryteria do uznania ich za używane środki trwałe – często okres ich
    wcześniejszego wykorzystywania przez podmioty inne niż Wnioskodawca to kilkanaście lat.
    Zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a tir. pierwsze ustawy o PIT dla używanych budynków i
    budowli innych niż te, o których mowa w pkt 4 (a więc innych niż te, dla których stawka
    amortyzacji wynikająca z Wykazu stawek amortyzacyjnych to 2,5%) – okres amortyzacji nie
    może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkiem trwale związanych z gruntem budynków
    handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków
    niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
    dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata.
    Natomiast zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT dla używanych budynków (lokali)
    niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych
    wynosi 2,5% – okres amortyzacji nie może być krótszy niż 40 lat pomniejszone o pełną
    liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia
    wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
    Podstawowa stawka amortyzacji dla budynków handlowo-usługowych stacji paliw, które
    wymieniono w Objaśnieniach szczegółowych do Rozporządzenia ws. KŚT przy rodzaju 103
    KŚT oraz budynków restauracji, które wymieniono w Objaśnieniach szczegółowych do
    Rozporządzenia ws. KŚT przy rodzaju 109 KŚT, wynosi 2,5%. Zarówno Pawilony handlowe,
    jak i Restauracje są budynkami trwale związanymi z gruntem.
    Dotychczas Wnioskodawca stosował do amortyzacji zasady wynikające z art. 22j ust. 1 pkt
    4 ustawy o PIT. Wynikało to z faktu, że w jego dotychczasowej ocenie treść przepisu art.
    22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT determinuje możliwość zastosowania przewidzianych w nim
    okresów amortyzacji tylko do tych budynków, dla których stawka amortyzacji wynikająca z
    Wykazu stawek amortyzacyjnych, jest inna niż 2,5% (a więc np. 4,5% czy 10%). Dla
    Pawilonów handlowych i Restauracji przesłanka ta nie była, w dotychczasowej ocenie
    Wnioskodawcy, spełniona. Pawilony handlowe i Restauracje, zgodnie z Wykazem stawek
    amortyzacyjnych, powinny być bowiem amortyzowane stawką 2,5%. Po głębszej analizie i
    zestawieniu brzmienia obydwu przywołanych przepisów, zdaniem Wnioskodawcy,
    warunek przypisania danemu budynkowi w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki innej
    2,5%, celem zastosowania przepisu art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, nie dotyczy trwale
    związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103
    Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji,
    trwale związanych z gruntem.
    Przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT wprowadza bowiem ogólną regułę określającą
    możliwość amortyzacji budynków i budowli innych niż te, dla których podstawowa stawka
    amortyzacji to 2,5%, stawką 10% (przez okres 10 lat), ale wprowadza również wyjątki od tej
    ogólnej reguły poprzez rozwinięcie przepisu kolejnymi jednostkami redakcyjnymi – lit. a
    oraz lit. b. Wyjątkiem tym są wymienione m.in. w lit. a trwale związane z gruntem budynki
    handlowo-usługowych wymienione w rodzaju 103 Klasyfikacji (a więc np. Pawilony
    handlowe) i inne budynki niemieszkalne wymienione w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale
    związanych z gruntem (a więc np. Restauracje) - dla których okres amortyzacji nie może

    być krótszy niż 3 lata. Zdaniem Wnioskodawcy, aby amortyzacja trwale związanych z
    gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji (a
    więc np. Pawilonów handlowych) i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w
    rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem (a więc np. Restauracji) była możliwa
    przez okres nie krótszy niż 3 lata, to budynki te nie muszą mieć w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych przypisanej stawki amortyzacji innej niż 2,5%. W przeciwnym wypadku
    przez okres nie krótszy niż 3 lata, nie można by amortyzować prawie żadnego budynku
    handlowo-usługowego wymienionego w rodzaju 103 KŚT, bowiem dla wszystkich
    przewidziano stawkę 2,5%. Jedynym wyjątkiem w tym zakresie byłyby kioski towarowe o
                3kubaturze poniżej 500m – trwale związane z gruntem. Gdyby to było intencją
    ustawodawcy, to zdaniem Wnioskodawcy, inaczej skonstruowałby on przepis art. 22j ust.
    1 pkt 3 ustawy o PIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o PIT stanowi lex specialis
    względem art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, który zgodnie z zasadą lex specialis derogat
    legi generali, ma pierwszeństwo w stosowaniu.
    Pozytywne stanowiska w zakresie możliwości amortyzacji budynków handlowo-
    usługowych, wymienionych w rodzaju 103 KŚT i pozostałych budynków niemieszkalnych
    wymienionych w rodzaju 109 KŚT, na zasadach przewidzianych w art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a
    ustawy o PIT zaprezentowano m.in. w interpretacjach:
    1. 0113-KDIPT2-1.4011.596.2024.1 .MAP – „Mając na uwadze przedstawione we wniosku
      zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że
      skoro budynek, który zamierza Pani nabyć zaliczony do rodzaju 103 Klasyfikacji
      Środków Trwałych przed jego nabyciem był wykorzystywany przez okres dłuższy niż 60
      miesięcy, a ponadto zostanie on po raz pierwszy wprowadzony przez Panią do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to stosownie
      do art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można
      ustalić dla tego budynku indywidualny okres amortyzacji, przy czym okres ten nie
      może być krótszy niż 3 lata”,
    2. 0114-KDIP3-1.4011.454.2017.1 .KS1 – „Ponadto, jeżeli ww. budynek zostanie po raz
      pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych prowadzonej przez ww. spółkę i zgodnie z odrębnymi przepisami,
      niebędącymi przepisami prawa podatkowego, przedmiotowy budynek zostanie
      prawidłowo zakwalifikowany do rodzaju 109 Klasyfikacji Środków Trwałych, to spółka
      cywilna będzie mogła dla celów amortyzacji zastosować indywidualną stawkę
      amortyzacyjną, o której mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych i przyjąć okres amortyzacji nie krótszy niż 3 lata, tj.
      będzie mogła przyjąć, że stawka amortyzacyjna może wynosić maksymalnie 33,33% w
      skali roku, a wspólnicy spółki cywilnej (w tym Wnioskodawca) będą mogli zaliczyć
      dokonane odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodu”,
    3. IBPBI/1/415-757/12/ZK – „Określony w art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, okres amortyzacji nie krótszy niż 3 lata dotyczy m.in.
      wszystkich trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych
      wymienionych w rodzaju 103 KŚT. Zgodnie z KŚT, rodzaj ten obejmuje – budynki
      handlowo-usługowe, tj. budynki: centrów handlowych, domów towarowych,
      samodzielnych sklepów i butików, kiosków towarowych na trwale związanych z
      gruntem, hal przeznaczone na targi, aukcje, wystawy, targowisk pod dachem, stacji
      paliw, stacji obsługi itp., aptek, pozostałe handlowo-usługowe”.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, ma on prawo, w odniesieniu do Pawilonów
    handlowych oraz Restauracji, ustalić okres amortyzacji na czas nie krótszy niż 3 lata,
    stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został
    poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów
    istnieje związek przyczynowy.
    Podatnik ma zatem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich
    wydatków, pod warunkiem że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, a ich poniesienie ma wpływ na wielkość osiągniętych przychodów.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
      · pozostawać w związku przyczynowym z przychodami lub ze źródłem przychodów i być
        poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      · nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów,
        wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      · być właściwie udokumentowany.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego między
    poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności, zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła tych przychodów – każdorazowo spoczywa na podatniku.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność
      podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do
      użytku w dniu
      przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:

      · stanowić własność lub współwłasność podatnika,
      · zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,
      · być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
      · jego przewidywany okres używania być dłuższy niż rok,
      · być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
      działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych.
    Stosownie do art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
    Jak stanowi art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Co do zasady, środek trwały podlega amortyzacji według stawki amortyzacyjnej określonej
    w Wykazie stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie bowiem do przepisu art. 22i ust. 1 stawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
    Z kolei art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Z powyższego wynika zatem, że:
    · wyboru metody amortyzacji środka trwałego dokonuje się przed rozpoczęciem
      amortyzacji;
    · raz wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka, co oznacza
      zakaz zmiany metody amortyzacji w trakcie trwania tego procesu;
    · przez metody amortyzacji, o których mowa w ustawie, rozumie się metody opisane w art.
      22i-22k.
    Istnieje jednak możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej
    dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do

    ewidencji danego podatnika. Kwestię tę uregulowano w art. 22j ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne
      dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych
      do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż
      dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 – 10 lat, z wyjątkiem:
      a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w
        rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w
        rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
      b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i
        budynków zastępczych
      – dla których okres amortyzacji – nie może być krótszy niż 3 lata.
    W myśl art. 22j ust. 3 powyższej ustawy:
      Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:
      1) używane – jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co
        najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
      2) ulepszone – jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez
        podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Powyższe przepisy wskazują, że zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej jest
    możliwe wyłącznie do składników majątku, które przed wprowadzeniem do ewidencji
    środków trwałych i przed dokonaniem ulepszenia spełniały ustawowe kryteria uznania je
    za środek trwały. Stawkę tę można stosować dla używanych środków trwałych po raz
    pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika lub dla środków trwałych, które
    przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych uległy ulepszeniu.
    W zawartej w art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definicji
    „używany środek trwały” występują dwa istotne elementy: pojęcie „przed nabyciem”, które
    oznacza, że chodzi o jakiekolwiek przeniesienie własności (np. darowizna, nabycie) oraz
    udowodnienie „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany
    składnik majątku miał być wykorzystywany.
    Zgodnie z definicją słownikową – przez pojęcie używania rozumie się wykorzystywanie,
    czyli używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem (Słownik współczesny języka polskiego pod
    red. prof. dr. hab. Bogusława Dunaja, wyd. Wilga, Warszawa 1996, s. 1296). Używanie
    środka trwałego musi zatem nastąpić przed jego nabyciem przez podatnika. To oznacza,
    że podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany
    środek trwały, który przed jego nabyciem był wykorzystywany u poprzedniego właściciela
    (właścicieli) przez wymagany okres 60 miesięcy.
    W świetle powyższego wskazuję, że sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków
    trwałych uzależniony jest również od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z
    rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji
    Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864), określony środek trwały zostanie
    zakwalifikowany. Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem
    obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek
    odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. W Klasyfikacji Środków Trwałych za
    podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego
    spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług.
    Zauważam, że wynikająca z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    możliwość stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych lub
    ulepszonych środków trwałych jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika.

    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność
    gospodarczą. Przeważającym przedmiotem Pana działalności jest sprzedaż detaliczna
    paliw. Jako formę opodatkowania wybrał Pan podatek liniowy. Na poczet działalności
    gospodarczej nabywa Pan stacje paliw, które po przeprowadzeniu rebrandingu prowadzi
    Pan pod własna marką. Stacje paliw to zabudowane grunty, na których znajdują się
    obiekty budowlane i urządzenia techniczne, które spełniają definicję środków trwałych, tj.
    stanowią Pana własność, są kompletne i zdatne do użytku i wykorzystywane na potrzeby
    Pana działalności gospodarczej, a ich przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok.
    Są też wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Stacje paliw nie są traktowane przez
    Pana kompleksowo jako jeden środek trwały, a jako zbiór różnych środków trwałych z
    podziałem m.in. na Pawilony handlowe i Restauracje. Pawilony handlowe klasyfikuje Pan
    jako budynki handlowo-usługowe trwale związane z gruntem pod symbolem KŚT 103.
    Restauracje są natomiast innymi budynkami niemieszkalnymi trwale związanymi z
    gruntem, które klasyfikuje Pan pod symbolem KŚT 109. Pawilony handlowe i Restauracje
    były używane przez podmiot inny niż Pan przez okres co najmniej 60 miesięcy. Zarówno
    Pawilony handlowe, jak i Restauracje zostały wprowadzone przez Pana po raz pierwszy do
    ewidencji środków trwałych.
    Na podstawie tak przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa
    podatkowego stwierdzam, że skoro Pawilony handlowe zaliczone do rodzaju 103
    Klasyfikacji Środków Trwałych oraz Restauracje zliczone do rodzaju 109 Klasyfikacji
    Środków Trwałych, które Pan nabywa, przed ich nabyciem były wykorzystywane przez
    okres co najmniej 60 miesięcy, a ponadto zostaną one po raz pierwszy wprowadzony
    przez Pana do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to
    stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można ustalić dla tych budynków indywidualny okres amortyzacji, przy czym okres ten nie
    może być krótszy niż 3 lata.
    Podsumowanie: ma Pan prawo, w odniesieniu do Pawilonów handlowych oraz
    Restauracji, ustalić okres amortyzacji na czas nie krótszy niż 3 lata, na podstawie art. 22j
    ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Powołane przez Pana interpretacje zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące
    dla organu wydającego tą interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.