Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.427.2025.3.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-20
Teza: Skutki podatkowe wypłaty przez bank kwoty nadpłaty.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
nadpłata-nadpłata składek
przychód
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 9 maja 2025 r. (data wpływu 16 maja 2025 r.)
    oraz pismem z 29 maja 2025 r. (data wpływu 2 czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
                                  1Wnioskodawca jest Konsumentem w rozumieniu art. 22 k.p.c. W dniu 3 czerwca 2008 r.
    Wnioskodawca jako Konsument – Kredytobiorca zawarł umowę nr (...) kredytu
    budowlanego w walucie wymienialnej z (...) S.A. z siedzibą w (...), którego następcą
    prawnym jest bank (...) S.A., w celu zakupu własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego
    położonego w (...). Cel kredytu nie miał związku z jakąkolwiek działalnością gospodarczą
    lub zawodową.
    Bank będący Stroną ww. umowy, w ramach prowadzonej działalności bankowej, udzielał
    swoim Klientom – osobom fizycznym (tj. Konsumentom) kredytów hipotecznych w walucie
    polskiej, w tym indeksowanych lub denominowanych do waluty innej niż polski złoty, np.
    do franka szwajcarskiego. Kredyt ten również był kredytem Złotowym.
    Kredyt indeksowany i denominowany polega na tym, że wypłata kredytu i jego spłata
    odbywa się w walucie polskiej, bez możliwości wyboru waluty wypłaty i spłaty kredytu przy
    zawarciu umowy kredytu. Różnica między kredytem indeksowanym i denominowanym
    dotyczy określenia waluty kredytu w umowie kredytowej. Kredyt denominowany w
    walucie obcej charakteryzuje się tym, że kwota kredytu jest wskazana w umowie kredytu
    w walucie obcej. Kredyt indeksowany do waluty obcej charakteryzuje się tym, że kwota
    kredytu jest wskazana w umowie w walucie PLN. W obu kredytach zmiana waluty spłaty
    kredytu możliwa była dopiero na skutek tzw. ustawy antyspreadowej (ustawy z dnia 29
    lipca 2011 r. o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw), w wyniku
    której, Kredytobiorcy mogli uniknąć spreadu walutowego i spłacać raty bezpośrednio we
    frankach szwajcarskich.
    Od kilku lat Kredytobiorcy będący stroną umowy kredytu hipotecznego do waluty obcej
    różnych banków, w tym ww. banku, kwestionują ważność zawartych umów hipotecznych
    indeksowanych/waloryzowanych do waluty obcej, w tym CHF. Wnioskodawca również
    wszedł w spór z następcą prawnym banku, będącego Stroną umowy kredytu.
    W toku prowadzonego postępowania przed Sądem Okręgowym w (...), (...) Wydział
    Cywilny, sygn. akt (...), z powództwa Kredytobiorcy – Konsumenta przeciwko bankowi (...) S.
    A., o:
      1) ustalenie nieistnienia pomiędzy Stronami stosunku prawnego umowy nr (...) kredytu
        budowlanego w walucie wymienialnej 3 czerwca 2008 r. zawartej między A.A. a (...) S.
        A. z siedzibą w (...), w związku z jej nieważnością;

      2) zasądzenie od pozwanego łącznie na rzecz powodów kwoty 168 760,43 zł (słownie:
        sto sześćdziesiąt osiem tysięcy siedemset sześćdziesiąt złotych i 43/00) oraz kwoty
        13 171,51 CHF (słownie: trzynaście tysięcy sto siedemdziesiąt jeden franków
        szwajcarskich i 51/00) tytułem bezpodstawnego wzbogacenia pozwanego w związku
        z nieważnością zawartej przez Strony ww. umowy kredytu i pobraniem świadczeń
        nienależnych w okresie od dnia 1 sierpnia 2008 r. do dnia 2 sierpnia 2024 r. wraz z
        ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi:
        a) od kwoty 168 760,40 zł oraz kwoty 12 840,41 CHF od dnia 24 sierpnia 2024 r.
          do dnia zapłaty,
        b) od kwoty 331,10 CHF od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu do dnia
          zapłaty, ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd umowy zawartej
          między Stronami za zgodną z prawem i mogącą dalej obowiązywać w
          kształcie pozbawionym zapisów abuzywnych, tj. w razie nieuwzględnienia
          żądania wskazanego w pkt 1 i 2 pozwu, o:
            · zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 73 913,82 zł (słownie:
              siedemdziesiąt trzy tysiące dziewięćset trzynaście złotych i 82/00) oraz
              kwoty 3 500 CHF (słownie: trzy tysiące pięćset franków szwajcarskich i 00
              /00) tytułem bezpodstawnego wzbogacenia pozwanego w związku z
              pobraniem, na podstawie niedozwolonych postanowień umownych, tj. §
              1 ust. 1 i § 17 pkt 1, § 2 ust. 3 pkt 1, § 18 ust. 3 umowy o kredyt oraz § 37
              ust. 1 i 2, § 38 ust. 1, § 2 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 38 ust. 1 Regulaminu do
              umowy nr (...) kredytu budowlanego w walucie wymienialnej z dnia 3
              czerwca 2008 r., środków pieniężnych w okresie od dnia 1 sierpnia 2008
              r. do dnia 2 sierpnia 2024 r. wraz z ustawowymi odsetkami za
              opóźnienie liczonymi od dnia 24 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty.
    20 grudnia 2024 r. Strony postępowania zawarły Ugodę sądową. Kwoty wskazane w
    pozwie w walucie CHF, zostały przeliczone na PLN według kursu z dnia poprzedzającego
    dzień zawarcia ugody.
    Celem ugody było polubowne zakończenie postępowania sądowego oraz rozliczenie
    wzajemne Stron w granicach zawartej umowy kredytu hipotecznego, w wysokości
    pomiędzy kwotą udzielonego przez Bank kapitału kredytu, a jego nadpłatą dokonaną
    przez Kredytobiorcę – Konsumenta, której zapłaty domagał się On w toku ww. procesu.
    Na dzień zawarcia Ugody ww. kwoty przedstawiały się następująco:
      · kwota 178 000 zł to kwota udzielonego Kredytobiorcy kapitału kredytu;
      · kwota 223 036,77 zł to kwota wpłacona przez Kredytobiorcę na rzecz Banku tytułem
        spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, według stanu na dzień przed zawarciem ugody.

    Różnica między ww. kwotami to kwota 45 036,77 zł, która stanowi nadpłatę kredytu ponad
    udzielony kapitał.
    Dodatkowo, należy wskazać na kwotę 177 833,30 zł, która stanowi aktualne na dzień
    przed zawarciem ugody saldo zadłużenia (przeliczona na PLN według kursu z dnia
    poprzedzającego dzień zawarcia ugody), które Kredytobiorca byłby zobowiązany spłacić
    Bankowi tytułem rat kapitałowo-odsetkowych na przyszłość, w sytuacji, gdyby umowy
    kredytu nie zakwestionował i nie wszczął procesu. Wobec tego, że Strony zawarły ugodę
    rezygnując z dalszego prowadzenia postępowania sądowego, w jej treści konieczne było
    rozliczenie między Stronami również tej kwoty jako salda zadłużenia na przyszłość.
    Należy dodać, że umorzenie salda zadłużenia kredytu, byłoby również efektem
    unieważnienia umowy przez Sąd w procesie. Gdyby Sąd w wyroku unieważnił umowę,
    przedmiotem rozstrzygnięcia byłoby również żądanie zapłaty kwoty 223 036,77 zł wraz z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W wyniku rozliczenia się Stron po prawomocnym
    wyroku, z kwoty 223 036,77 zł – po potrąceniu kwoty udzielonego kapitału kredytu (178
    000 zł), Kredytobiorcy należna byłaby kwota 45 036,77 zł jako nadpłata kapitału kredytu
    oraz zasądzone w wyroku odsetki ustawowe za opóźnienie.
    Mając na uwadze powyższe, w ramach Ugody Bank proponował więc umorzenie
    wskazanego salda zadłużenia oraz rozliczenie w ramach wyliczonej wyżej nadpłaty kredytu
    w wysokości 45 036,77 zł ponad udzielony kapitał. Kredytobiorca przystępując do Ugody,
    zgodził się na to.
    W Ugodzie w pkt 3 wskazano zatem, że Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza
    zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie kwoty 177 833,30 PLN (pkt 3.1.) oraz, że Strony
    postanawiają, że Bank dodatkowo wypłaci Kredytobiorcy kwotę 20 000 zł w związku z
    rozliczeniem umowy w terminie miesiąca od dnia zawarcia ugody (pkt 3.2.). Finalnie, Bank
    zwrócił wskazaną kwotę Kredytobiorcy na rachunek bankowy wskazany w Ugodzie.
    W Ugodzie Bank wskazał, że Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku
    zwolnienia z długu (umorzenia) z tytułu zadłużenia Kredytobiorcy wobec Banku, i
    otrzymania kwoty, o której mowa w pkt 3.2. Ugody (kwoty 20 000 zł), u Kredytobiorcy
    powstaje przychód podlegający opodatkowaniu, a Bank będzie zobowiązany do
    wypełniania ciążących na nim obowiązków informacyjnych (tj. sporządzenie Informacji PIT-
    11) – pkt 6.1. Ugody.
    W dodatkowych oświadczeniach do Ugody Bank pouczył Kredytobiorcę, że w zakresie
    kwoty umorzenia korzysta On ze zwolnienia podatkowego na podstawie Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Kredytobiorca
    spełniał bowiem przesłanki przedmiotowego zwolnienia podatkowego.

    Po podpisaniu Ugody, 27 lutego 2025 r. Bank przysłał jednak Kredytobiorcy Informację o
    wysokości przychodów (PIT-11) będącą podstawą zapłaty podatku od kwoty 20 000 zł (poz.
    99), tj. dodatkowo wypłaconej w związku z rozliczeniem umowy.
    W ocenie Kredytobiorcy, kwota ta nie podlega jednak opodatkowaniu, albowiem stanowi
    kwotę rozliczenia umowy, która pozostawała w dyspozycji Banku na skutek spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych. Kwota ta nie stanowi przychodu Kredytobiorcy, lecz kwotę
    zwrotu części uiszczonych wcześniej świadczeń na rzecz Banku, w ramach realizacji
    umowy kredytu. Bank dokonał jej wypłaty dobrowolnie ze środków mu wcześniej
    wpłaconych przez Kredytobiorcę w ramach tej samej umowy. Oznacza to, że po
    dokonaniu operacji związanych ze zmianą waluty zadłużenia z CHF na PLN (177 833,30
    PLN (pkt 3.1.)) i Dodatkową Kwotą (20 000 PLN (pkt 3.2.)), Klient w związku z daną umową
    kredytu wpłacił do Banku nie mniej niż otrzymana przez Niego wartość udzielonego
    kredytu, a więc Dodatkową Kwotą objęte są tylko i wyłącznie środki wpłacone uprzednio
    Bankowi przez Kredytobiorcę w celu wypełnienia wiążącej Go umowy kredytu, które
    przekraczają wartość spłat przypadających na wypłacony Mu kapitał kredytu. W
    uproszczeniu można określić, że Dodatkowa Kwota jest formą zwrotu Kredytobiorcy
    wpłat, które dokonał On w trakcie wykonywania umowy kredytu z tytułu odsetek
    kapitałowych i spłaty kapitału. Dodatkowa Kwota obejmuje więc jedynie część nadpłaty
    dokonanej przez Kredytobiorcę ponad nominalną wartość kapitału wypłaconego Mu przez
    Bank.
    Warto podkreślić, że opisany wyżej mechanizm wypłaty Dodatkowej Kwoty z
    ekonomicznego punktu widzenia ma zbliżyć rozliczenie dokonywane w wyniku Ugód, do
    rozliczeń dokonywanych pomiędzy Kredytobiorcą a Bankiem w wykonaniu prawomocnych
    wyroków sądów powszechnych uwzględniających w całości/w części powództwa
    Kredytobiorców przeciwko Bankowi, gdzie sądy, co do zasady, nakazują Bankowi zwrócić
    wszystkie wpłaty dokonane przez Kredytobiorcę lub wszystkie wpłaty dokonane przez
    Kredytobiorcę ponad wartość udzielonego mu kapitału kredytu oraz zapłacić ustawowe
    odsetki za opóźnienie oraz poniesione przez Kredytobiorcę koszty procesu sądowego.
    Należy podkreślić, że wskazana w pkt 3.1. Ugody „kwota dodatkowo wypłacona
    kredytobiorcy w związku z rozliczeniem umowy” stanowi uzgodnioną między Stronami
    kwotę zwrotu nadpłaconych rat kredytu ponad udostępniony kapitał. Część tej kwoty
    spłaty pozostała w Banku, w ramach wzajemnego rozliczenia się Stron. Dokładna kwota
    Zwrotu dokonywanego przez Bank na rzecz Kredytobiorcy jest ustalana każdorazowo w
    procesie indywidualnych negocjacji z Kredytobiorcą i jest co do zasady oparta na
    porównaniu zadłużenia Kredytobiorcy wynikającego z umowy z zadłużeniem
    Kredytobiorcy wynikającym z „hipotetycznego kredytu (pożyczki) w PLN” w oparciu o
    scenariusz zaproponowany przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego – tj.
    zadłużeniem wynikającym z dokonanej symulacji rozliczeń pomiędzy Bankiem a
    Kredytobiorcą, które miałyby miejsce, gdyby udzielony na podstawie umowy kredyt nie
    stanowił kredytu indeksowanego lub denominowanego w walucie obcej, ale kredyt

    udzielony w złotych. Jednocześnie na skutek dokonania Zwrotu – w łącznym rozliczeniu
    umowy i Ugody – nie dojdzie do sytuacji, w której Kredytobiorca uiściłby na rzecz Banku
    kwotę niższą aniżeli kwota kapitału kredytu otrzymana od Banku w PLN.
    Zwroty są rozliczane poprzez faktyczną wypłatę środków pieniężnych na rachunek
    bankowy Kredytobiorcy, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
    Dodatkowo należy wskazać, że rozliczenie Stron z Ugody jest definitywne. Bank oraz
    Kredytobiorca oświadczyli na gruncie Ugody, że ugoda prowadzi do definitywnego
    uchylenia sporu dotyczącego ważności umowy, jej bezskuteczności lub niedozwolonego
    charakteru jej postanowień, a tym samym uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z treści postanowień umowy lub z wykonania świadczeń umowy – w
    brzmieniu sprzed zmiany umowy dokonanej niniejszą Ugodą. W związku z tym, Strony nie
    będą występować względem siebie z takimi roszczeniami, a przyjęte w Ugodzie
    rozwiązania, w tym w szczególności zwolnienie Kredytobiorcy z długu, o którym mowa w
    pkt 3 Ugody, w pełni wyczerpują wzajemne roszczenia Stron w tym zakresie (pkt 4.1.
    Ugody).
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy w związku z zawarciem ugody sądowej z 20 grudnia 2024 r., dotyczącej utrzymania w
    mocy umowy kredytu budowlanego w walucie wymienialnej (CHF) z 3 czerwca 2008 r. i
    zastąpienia zawartych w niej klauzul niedozwolonych nowymi zapisami w zakresie
    przewalutowania kredytu oraz dokonania wzajemnych rozliczeń między Stronami,
    otrzymanie przez Wnioskodawcę – jako Kredytobiorcę – od Banku świadczenia
    pieniężnego, tzw. „Dodatkowej Kwoty w wysokości 20 000 zł”, stanowiącej rekompensatę z
    tytułu zwrotu części nadpłaty kapitału kredytu przekraczającej wartość umorzonego salda
    zadłużenia, skutkuje powstaniem po stronie Wnioskodawcy przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9
    oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    W ocenie Wnioskodawcy, otrzymana kwota w wysokości 20 000 zł – określona jako
    „Dodatkowa Kwota” – stanowi zwrot części nadpłaty kapitału kredytu, wynikającej z
    wcześniej dokonanych przez Kredytobiorcę spłat rat kapitałowo-odsetkowych. Zwrot ten
    należy traktować jako należny Wnioskodawcy także w przypadku braku zawarcia ugody
    sądowej i stwierdzenia przez sąd nieważności umowy kredytowej w całości (ustalenia
    nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z zawartej umowy kredytu) i uwzględnienia
    zawartego w pozwie roszczenia o zapłatę – tj. zwrotu uiszczonych na rzecz Banku rat
    kapitałowo-odsetkowych (zgodnie z tzw. teorią dwóch kondykcji), jako świadczenia
    nienależnego w rozumieniu art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego.

    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że otrzymanie powyższego świadczenia nie skutkuje
    powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ nie nastąpiło uzyskanie nowego, odrębnego przysporzenia
    majątkowego z tytułu innego źródła. Przedmiotowa wypłata stanowi bowiem restytucję
    (rekompensatę) części środków, które zostały wcześniej przekazane Bankowi tytułem
    świadczeń, których zasadność została zakwestionowana w toku postępowania sądowego.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem
    przychodu mogą być tzw. „inne źródła” (pkt 9), jednakże w niniejszym przypadku nie
    dochodzi do rzeczywistego wzbogacenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy, a
    jedynie do zwrotu części nienależnie pobranych środków przez Bank. Wypłata
    „Dodatkowej Kwoty” służy jedynie przywróceniu równowagi ekonomicznej pomiędzy
    Stronami umowy i skorygowaniu jej wcześniejszych, wadliwych postanowień, w tym
    klauzul abuzywnych.
    Świadczenie to ma zatem wyłącznie charakter restytucyjny i nie spełnia definicji
    przychodu, o której mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Otrzymane środki są zwrotem części uprzednio poniesionych kosztów
    Kredytobiorcy z tytułu spłaty kredytu, a nie nowym źródłem dochodu. Z tego względu nie
    znajdują zastosowania przepisy art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, dotyczące przychodów z tzw. innych źródeł.
    Wnioskodawca podkreśla, że przedmiotowe stanowisko dotyczy wyłącznie Jego sytuacji
    podatkowej i nie odnosi się do obowiązków Banku w zakresie sporządzania informacji
    podatkowych, w tym formularza PIT-11.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz

    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
    właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
    Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
    uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę

    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
        członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
        się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także

      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank ustalonej kwoty
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Pan wskazał we wniosku – kwota dodatkowo wypłacona
    Panu w związku z rozliczeniem umowy kredytu stanowi kwotę zwrotu nadpłaconych przez
    Pana rat kredytu ponad udostępniony Panu przez bank kapitał, to stwierdzam, że zwrot
    ten nie stanowi dla Pana przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pana majątku. Otrzymana przez Pana kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłacił Pan wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie ma Pan obowiązku rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów
    podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego
    pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego,
    które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Ponadto, w odniesieniu do wskazanej przez Pana w pytaniu kwoty wyjaśniam, że
    wydając interpretacje w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję
    wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim
    systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej
    sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami

    prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji
    przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.