Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-103/12/15-S/IB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-08-04
Teza: Czy koszty nieodpłatnych szkoleń stanowią przychód ich uczestników (dyrektorów i pracowników powiatowych urzędów pracy) i czy w związku z tym należy naliczać i odprowadzać z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych? W jaki sposób i kiedy należy pobrać od uczestnika szkolenia należną zaliczkę na podatek?
Słowa kluczowe: fundusz-Fundusz Pracy; szkolenie; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 718/12 – stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 31 stycznia 2012 r. (data wpływu – 1 lutego 2012 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia z opodatkowania do świadczeń nieodpłatnych w postaci szkoleń – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 lutego 2012 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia z opodatkowania do świadczeń nieodpłatnych w postaci szkoleń.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Artykuł 8 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) nakłada na wojewódzkie urzędy pracy obowiązek organizowania, prowadzenia i finansowania szkoleń pracowników wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy. Wnioskodawca - Wojewódzki Urząd Pracy organizuje szkolenia finansowane ze środków Funduszu Pracy dla dyrektorów i pracowników powiatowych urzędów pracy zajmujących się pośrednictwem i doradztwem zawodowym oraz szkolenia finansowane w ramach Porozumienia zawartego pomiędzy Ministrem Pracy i Polityki Społecznej a Samorządem Województwa, reprezentowanym przez Wojewódzki Urząd Pracy w sprawie finansowania działań związanych z udziałem publicznych służb zatrudnienia w sieci Europejskich Służb Zatrudnienia. Szkolenia pracowników powiatowych urzędów pracy, ujęte w niniejszym Porozumieniu, są wstępnie finansowane ze środków Funduszu Pracy, a następnie refundowane ze środków europejskich, w ramach rządowych programów finansowanych lub współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej.

Przy realizacji powyższych szkoleń zastosowanie ma definicja "szkolenia" ze słownika ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (art. 2 ust. 1 pkt 37 ww. ustawy). Organizowane szkolenia mają pomagać dyrektorom i pracownikom powiatowych urzędów pracy w prawidłowym wykonywaniu bieżącej pracy. Tematyka szkoleń obejmuje problemy związane z realizacją przepisów ustawy o promocji zatrudnienia oraz kwestie związane z zarządzaniem czy zamówieniami publicznymi. Szkolenia organizowane będą przez Wojewódzki Urząd Pracy lub przeprowadzane przez profesjonalne firmy szkoleniowe. Na koszt szkolenia składają się koszty wynajmu sali, wynagrodzenie prowadzącego, wyżywienie i zakwaterowanie uczestników. Firmy realizujące szkolenie wystawiają faktury VAT, których odbiorcą i płatnikiem będzie Wojewódzki Urząd Pracy. Oznacza to, że Wnioskodawca sfinansuje koszty szkolenia dyrektorów i pracowników urzędów pracy.

Możliwość opłacania przez Wojewódzki Urząd Pracy kosztów szkoleń pracowników publicznych służb zatrudnienia (w tym dyrektorów i pracowników powiatowych urzędów pracy) ze środków Funduszu Pracy przewiduje art. 108 ust. 1 pkt 38 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz wyżej wymienione Porozumienie zawarte w ramach rządowych programów finansowanych lub współfinansowanych ze środków UE.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy koszty nieodpłatnych szkoleń stanowią przychód ich uczestników (dyrektorów i pracowników powiatowych urzędów pracy) i czy w związku z tym należy naliczać i odprowadzać z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych? W jaki sposób i kiedy należy pobrać od uczestnika szkolenia należną zaliczkę na podatek?

Zdaniem Wnioskodawcy ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nakłada na wojewódzkie urzędy pracy obowiązek organizowania i finansowania szkoleń dla pracowników wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy oraz szkoleń organizowanych w ramach Porozumienia zawartego pomiędzy Ministrem Pracy i Polityki Społecznej a Samorządem Województwa reprezentowanym przez Wojewódzki Urząd Pracy w sprawie finansowania działań związanych z udziałem publicznych służb zatrudnienia w sieci Europejskich Służb Zatrudnienia, wstępnie finansowanych ze środków Funduszu Pracy, a następnie refundowanych ze środków europejskich w ramach rządowych programów finansowanych lub współfinansowanych przez Unię Europejską.

Minister Finansów w piśmie z dnia 13 stycznia 2011 r. (sygn. DD3/063/28/1MD/1/O/BM19-14090) wskazał, iż świadczenia przyznane w celu uzyskania uzupełnienia lub doskonalenia umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewiduje on zwolnienie od podatku dochodowego wartości nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych oraz wartości świadczeń rzeczowych z tytułu szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych otrzymanych na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku szkoleń dla pracowników publicznych służb zatrudnienia (WUP, PUP), realizowanych ze środków Funduszu Pracy, a następnie refundowanych ze środków Unii Europejskiej w ramach programów rządowych finansowanych lub współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej.

W powyższej sytuacji nie następuje przysporzenie korzyści na rzecz dyrektorów i pracowników powiatowych urzędów pracy, a szkolenia pracowników są w interesie podmiotu, jakim są publiczne służby zatrudnienia. Wartość otrzymanych nieodpłatnych lub częściowo płatnych świadczeń z tego tytułu podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskodawca uważa, iż w odniesieniu do definicji "szkolenie" ma zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 37 w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 38 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, koszty ponoszone przez Wojewódzki Urząd Pracy na przeprowadzenie przedmiotowych szkoleń nie stanowią przychodu dla ich uczestników (dyrektorów i pracowników powiatowych urzędów pracy) i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Podobne stanowisko zajmuje Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie w piśmie z dnia 7 lipca 2011 r. (sygn. ILPB1/415-575/11-2/TW) oraz Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Łodzi w piśmie z dnia 20 stycznia 2012 r. (znak: IPTPB1/415-252/11-2/AG).

W dniu 25 kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wydał interpretację indywidualną nr ITPB2/415-103/12/IB stwierdzając, iż stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 31 stycznia 2012 r. (data wpływu 1 lutego 2012 r.) w zakresie opodatkowania świadczeń nieodpłatnych w postaci szkoleń jest nieprawidłowe. Uznał bowiem, że nie znajduje zastosowania zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten, który w swej dyspozycji odsyła do szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych otrzymanych na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie dotyczy bowiem szkoleń dla dyrektorów i pracowników powiatowych urzędów pracy. Wnioskodawca powinien zatem wystawić ww. osobom informacje PIT-8C, nie ma natomiast obowiązku obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek od ww. świadczeń.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesiono w dniu 11 maja 2012 r. Odpowiedź na ww. wezwanie została udzielona pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. znak ITPB2/415W-22/12/MK. W dniu 29 czerwca 2012 r. wpłynęła do tutejszego organu podatkowego skarga na ww. interpretację, w której wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Wyrokiem z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 718/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt II FSK 328/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną tut. organu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych istotnie może budzić uzasadnione wątpliwości interpretacyjne. Stanowi on, że wolna od podatku dochodowego jest wartość nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych oraz wartość świadczeń rzeczowych z tytułu szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych, otrzymanych na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustawa ta, o czym stanowi jej art. 1 ust. 1, określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej i na mocy art. 1 ust. 4 ma zastosowanie do osób poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Wiązanie zatem zakresu podmiotowego omawianego zwolnienia ze spełnieniem kryteriów podmiotowych, wynikających z przedmiotu regulacji ustawy o promocji zatrudnienia, nie jest pozbawione argumentów. Z drugiej jednak strony orzecznictwo sądowoadministracyjne jednolicie opowiada się za szerszym rozumieniem kryteriów podmiotowych, prowadzącym do objęcia zwolnieniem także korzystających z różnego typu szkoleń, finansowanych z Funduszu Pracy, pracowników urzędów pracy czy członków rad zatrudnienia. Oprócz wymienionych wcześniej wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych należy także odnotować potwierdzający ten kierunek wykładni wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2014 r. (II FSK 1762/12).

W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 718/12 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn.zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 118 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego jest wartość nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych oraz wartość świadczeń rzeczowych, z tytułu:

1.  studiów podyplomowych,
2.  szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych,
3.  egzaminów lub licencji,
4.  badań lekarskich lub psychologicznych,
5.  ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków

*   otrzymanych na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu przedstawionym w wyroku z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 718/12 z wykładni językowej art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można wyprowadzić wniosku, że zakres podmiotowy zastosowania tego przepisu ogranicza się do osób, do których odnosi się ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, generalnie rzecz ujmując, do osób bezrobotnych. Na jego mocy zwolniona jest od podatku wartość świadczeń z tytułu szkoleń i przygotowania zawodowego wszystkich osób dorosłych. Konkluzja ta jest o tyle istotna, że interpretacja językowa jest punktem wyjścia każdej wykładni prawa. Do takich wniosków prowadzi też wykładnia systemowa. Wskazać bowiem należy, że na mocy art. 129 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy znowelizowany został jednocześnie art. 21 ust. 1 pkt 102 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W miejsce dotychczasowego zwolnienia od podatku kwot stanowiących zwrot kosztów dojazdu do pracy i zakwaterowania, wypłacanych przez powiatowe urzędy pracy na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wprowadzono nowe zwolnienie - zwrotu kosztów otrzymanego przez bezrobotnego na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w przepisie wymieniono w podpunktach konkretne typy świadczeń otrzymywanych przez bezrobotnego). Porównanie treści przepisu art. 21 ust. 1 pkt 118 ustawy oraz art. 21 ust. 1 pkt 102 ww. ustawy wyraźnie wskazuje, że tylko w tym ostatnim przepisie ustawodawca zdecydował się na podmiotowe ograniczenie zwalnianych z podatku świadczeń, stanowiąc, że dotyczą one świadczeń otrzymywanych przez bezrobotnego. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 118 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera takiego ograniczenia.

Wykładnia systemowa wewnętrzna oparta na porównaniu treści tych dwóch przepisów, wprowadzonych w życie tą samą nowelizacją, wskazuje zatem, że gdyby ustawodawca chciał ograniczyć w art. 21 ust. 1 pkt 118 ustawy podmiotowo krąg osób korzystających ze zwolnienia z tytułu świadczeń przyznawanych na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, to wyraźnie zastrzegłby to, tak jak uczynił to w art. 21 ust. 1 pkt 102 ww. ustawy. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy organizowanie, prowadzenie i finansowanie szkoleń pracowników wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy. W myśl natomiast art. 2 ust. 1 pkt 37 ww. ustawy szkolenie oznacza pozaszkolne zajęcia mające na celu uzyskanie, uzupełnienie lub doskonalenie umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia. Niewątpliwie zatem świadczenie w postaci szkolenia jest, jak tego wymaga art. 21 ust. 1 pkt 118 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymane na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Uwzględniając zatem rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie stwierdzić należy, że przychody z tytułu nieodpłatnych szkoleń, na które składa się koszt wynajmu sali, wynagrodzenie prowadzącego, wyżywienie i zakwaterowanie, organizowanych dla dyrektorów i pracowników powiatowych urzędów pracy na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, są wolne od podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 118 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, Wnioskodawca nie ma obowiązku obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek od ww. świadczeń, jak również nie ma obowiązku ujmowania wartości ww. świadczeń w informacji PIT - 8C.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.