Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.396.2025.4.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Zwolnienie z długu w wyniku przeniesienia własności
samochodu na pożyczkodawcę.
Słowa kluczowe: leasing-leasing operacyjny
pożyczka-pożyczka od wspólnika
samochód-samochód osobowy
spółki-likwidacja spółki kapitałowej
świadczenie-świadczenie w miejsce wypełnienia (Datio in
solutum)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przychody w przypadku
uregulowania w całości lub w części zobowiązania przez
wykonanie świadczenia niepieniężnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 14a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie

    skutków podatkowych zwolnienia z długu w wyniku przeniesienia własności samochodu
    na pożyczkodawcę. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 11
    września 2025 r. (wpływ 11 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką kapitałową w Polsce (sp. z o.o. w likwidacji - A. Sp. z o.o. w
    likwidacji - „Spółka”), posiadającą nieograniczony obowiązek podatkowy na terenie
    Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca był leasingobiorcą (korzystającym) w stosunkach z leasingodawcą w
    zakresie leasingu operacyjnego pojazdu osobowego marki (...). 9 kwietnia 2025 r. Spółka
    dokonała wykupu przedmiotu leasingu i ww. pojazd osobowy stał się własnością Spółki.
    Podczas trwania stosunku leasingu, Spółka dokonywała odliczeń amortyzacyjnych oraz
    wrzucała fakturę comiesięczną wystawianą przez leasingodawcę Spółce w rozliczenia
    podatku VAT.
    8 kwietnia 2025 r. wspólnik spółki, B.B., udzielił Spółce pożyczki jako wspólnik Spółki z
    zakreśleniem terminu jej spłaty. Udzielona pożyczka jest wolna od podatku od czynności
    cywilnoprawnych (art. 9 pkt. 10) lit. i) ustawy o podatku od czynności w cywilnoprawnych).
    Spółka oświadczyła pożyczkodawcy, iż może mieć problemy finansowe związane ze spłatą
    zadłużenia. Zaproponowała jednakowoż, iż może przekazać pożyczkodawcy, w zamian za
    zwolnienie z długu, pojazd osobowy.
    Pożyczkodawca zwróciła się do KIS z wnioskiem o wydanie interpretacji podatkowej w
    zakresie kwestii podatkowej, która może powstać w jej sprawie osobistej. KIS wydała 24
    czerwca 2025 r. interpretację indywidualną, sygn. 0114-KDIP3-1.4011.398.2025.4.MZ, w
    której potwierdzała częściowo stanowisko pożyczkodawcy.
    Aktualnie, powstałe zagadnienie prawne, budzące poważną wątpliwość po stronie Spółki,
    będące osnową pytania oraz stanowiska własnego wyrażonego w części dalszej.
    W międzyczasie, Spółka oraz pożyczkodawca (w celu zapewnienia interesów
    pożyczkodawcy), planują zawrzeć umowę zastawu rejestrowego (kwestia ta jest
    irrelewantna pod kątem zadanego pytania).
    Doprecyzowanie i uzasadnienie opisu stanu faktycznego
    Spółka rozlicza podatek dochodowy na zasadach ogólnych.
    Samochód był wykorzystywany w sposób mieszany, tj. zarówno na potrzeby prowadzonej
    działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych.
    W okresie obowiązywania umowy leasingu operacyjnego Spółka ponosiła przede
    wszystkim wydatki związane z zakupem paliwa, opłatami parkingowymi, nabyciem polis
    ubezpieczeniowych oraz korzystała z usług wulkanizacji.
    Spółka zaliczała w koszty uzyskania przychodów raty leasingowe w proporcji 89,49%, przy
    czym wartość samochodu przy zawarciu umowy leasingu wynosiła X zł brutto. Opłaty z
    tytułu zakupu polis ubezpieczeniowych były zaliczane do kosztów proporcjonalnie do
    wartości samochodu przyjętych do ubezpieczenia. Pozostałe koszty eksploatacyjne Spółka
    ujmowała w kosztach podatkowych w wysokości 75%.
    Faktyczna cena wykupu samochodu wynosiła X zł, w tym X zł netto oraz 50% podatku VAT
    w wysokości X zł.
    Po wykupie samochód był wykorzystywany w sposób mieszany, tj. zarówno do działalności
    gospodarczej, jak i do celów prywatnych.
    Samochód został zaliczony do środków trwałych Spółki.
    Wykup samochodu został sfinansowany ze środków udzielonej pożyczki.

    Umowa pożyczki była oprocentowana.
    Kwota (wartość rynkowa pojazdu - dop. organu) pokryje wartość udzielonej pożyczki.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1) Czy przeniesienia własności pojazdu osobowego, wykupionego przez Spółkę po
      zakończeniu umowy leasingu operacyjnego oraz wniesieniu pojazdu jako środka
      trwałego do majątku Spółki, na rzecz Wspólnika w celu wygaśnięcia umowy pożyczki
      udzielonej przez Wspólnika Spółce (datio in solutum) powoduje obowiązek uiszczenia
      przez Spółkę podatku dochodowego od osób prawnych?
    2) Czy przeniesienia własności pojazdu osobowego, wykupionego przez Spółkę po
      zakończeniu umowy leasingu operacyjnego oraz wniesieniu pojazdu jako środka
      trwałego do majątku Spółki, na rzecz Wspólnika w celu wygaśnięcia umowy pożyczki
      udzielonej przez Wspólnika Spółce (datio in solutum) powoduje obowiązek
      skorygowania deklaracji podatkowych VAT przez Spółkę za cały okres trwania leasingu?
    Niniejsza interpretacja dotyczy rozstrzygnięcia w podatku dochodowego do osób
    prawnych (pytanie nr 1). W przedmiocie podatku od towarów i usług (pytanie nr 2) wydane
    zostało odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    W przypadku samochodów osobowych ustawodawca przewidział limit w wysokości 150
    000 zł (pozostałe samochody osobowe) dotyczące uwzględniania w kosztach uzyskania
    przychodów: odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia auta (art. 16 ust. 1 pkt 4 PDOPrU)
    oraz opłat leasingowych w części stanowiącej spłatę przedmiotu leasingu (art. 16 ust. 1 pkt
    49a PDOPrU).
    W interpretacja indywidualnej Dyrektora KIS z 19.8.2021 r. (0114-KDIP2-2.4010.140.2021.2.
    ASK). wskazano, że podatnikowi: „(...) będą przysługiwać dwa limity odnoszące się do
    kwoty 150 000 zł w odniesieniu do zawartej umowy leasingu operacyjnego, tj. jeden
    wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT (dotyczący opłat wynikających z umowy
    leasingu), a drugi określony w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT dotyczący ewentualnych
    odpisów amortyzacyjnych dokonywanych po wykupie przedmiotu umowy leasingu
    operacyjnego”.
    Opłaty z tytułu umowy leasingu (zasadniczo: opłata wstępna i raty leasingowe) są zatem
    limitowane odrębnie od opcji wykupu/opłaty końcowej. Podkreślił to także Dyrektor KIS,
    który w interpretacji indywidualnej z 19.8.2021 r. (0114-KDIP3-2.4011.503.2021.1.MG,
    Legalis) wprost wskazał, że: „(...) opłaty końcowej nie należy uwzględniać przy obliczaniu
    wartości samochodu osobowego dla wyliczenia proporcji, o której mowa w art. 23 ust. 1
    pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (pod katem osób fizycznych)”.
    (...) przeniesienie pojazdu na rzecz wspólnika Spółki w zamian za wygaśnięcie (spłatę)
    pożyczki nie spowoduje po stronie Spółki przychodu podatkowego (...). Przemawia za tym
    wykładnia celowościowa - brak spłaty pożyczki powoduje, iż wymagalna pożyczka
    uprawnia wspólnika Spółki do złożenia pozwu w przedmiocie jej zwrotu (w tym dodatkowo
    o zabezpieczenie jego powództwa w trybie art. 730 i nast. k.p.c. poprzez orzeczenie przez
    sąd zakazu zbycia pojazdu). Po wydaniu wyroku zasądzającego, wspólnik będzie
    uprawniony w ramach postępowania egzekucyjnego do zlicytowania pojazdu lub przejęcie
    jego własności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem

    wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska jako nieobjęte pytaniem, nie podlegają rozpatrzeniu w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Z wniosku wynika, że są Państwo spółką kapitałową w likwidacji, podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych. Spółka rozlicza podatek dochodowy na zasadach
    ogólnych. Byli Państwo leasingobiorcą (korzystającym) w stosunkach z leasingodawcą w
    zakresie leasingu operacyjnego pojazdu osobowego marki (...). 9 kwietnia 2025 r. dokonali
    Państwo wykupu przedmiotu leasingu i ww. pojazd osobowy stał się Państwa własnością.
    Podczas trwania umowy leasingu, dokonywali Państwo odliczeń amortyzacyjnych oraz
    wrzucali comiesięczną fakturę wystawianą Państwu przez leasingodawcę w rozliczenia
    podatku VAT.
    8 kwietnia 2025 r. Państwa wspólnik udzielił Państwu oprocentowanej pożyczki z
    zakreśleniem terminu jej spłaty. Oświadczyli Państwo pożyczkodawcy, że mogą mieć
    Państwo problemy finansowe związane ze spłatą zadłużenia. Zaproponowali Państwo
    jednak, że mogą przekazać pożyczkodawcy, w zamian za zwolnienie z długu, pojazd
    osobowy.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy przeniesienia własności pojazdu osobowego,
    wykupionego przez Spółkę po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego oraz wniesieniu
    pojazdu jako środka trwałego do majątku Spółki, na rzecz Wspólnika w celu wygaśnięcia
    umowy pożyczki udzielonej przez Wspólnika Spółce (datio in solutum) powoduje
    obowiązek uiszczenia przez Spółkę podatku dochodowego od osób prawnych.
    Ponownie zaznaczyć należy, że zakres rozpatrywanego wniosku ORD-IN w analizowanej
    sprawie wyznacza sformułowane przez Państwa pytanie, którego istota dotyczy skutków
    podatkowych zwolnienia z długu w wyniku przeniesienia własności samochodu na
    pożyczkodawcę (datio in solutum).
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w
    tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej
    kategorii. W myśl z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
        1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
        2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
          naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
          odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
          świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
          otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki
          budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
          publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem
          jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa,
          jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub
          używanie.

    Na podstawie ww. art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można zatem stwierdzić, że co do zasady,
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem
    powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do
    majątku podatnika - względnie na jego rachunek - wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady
    więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może rozporządzać.
    Na podstawie przywołanego art. 12 ust. 1 ww. ustawy można stwierdzić, że podatek
    dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe
    powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów.
    Jednocześnie stwierdzić należy, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy
    podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy o CIT
    pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej.
    Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy,
    mogą być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę pożytków - stanowiącą
    katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu, czy też zawężeniu - które nie
    mogą być zaliczone do przychodów zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Jednocześnie wskazać należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia podatnika, które mają
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek.
    Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia.
    Przepisy ustaw podatkowych nie definiują pojęcia przychód należny, w związku z tym
    wyjaśnienia powyższego pojęcia należy szukać na gruncie tej gałęzi prawa, która zajmuje
    się problematyką zobowiązań między podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą. Regulację prawną w tym zakresie zawierają przepisy prawa cywilnego,
    zgodnie z którymi świadczenie staje się wymagalne, a tym samym należne, w momencie,
    który przewiduje umowa zawarta pomiędzy stronami. Zatem zgodnie z zasadami wykładni
    systemowej, powyższa interpretacja pojęcia świadczenia należnego będzie miała
    zastosowanie na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Oznacza to, że przychodem należnym jest przychód, którego na podstawie umowy
    podatnik może żądać od swojego dłużnika. Zatem powstanie przychodów należnych
    związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący
    się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu
    prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    W myśl art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Na podstawie tych przepisów stwierdzam, że samo udzielenie pożyczki i późniejsza jej
    spłata pozostają neutralne podatkowo i nie stanowią źródła przychodu dla

    pożyczkobiorcy, ponieważ umowa pożyczki nakłada na pożyczającego obowiązek zwrotu
    tej samej ilości pieniędzy. Inaczej rzecz biorąc, kwota przenoszona na drugą stronę w
    wykonaniu takiej umowy ma charakter zwrotny, nie stanowi dla niej definitywnego
    przysporzenia majątkowego i z tego względu jest zdarzeniem obojętnym pod względem
    prawnopodatkowym. Opodatkowaniu podlegają jedynie uzyskane odsetki od pożyczek,
    które dla pożyczkodawcy stanowią realne przysporzenie majątkowe.
    Stosownie do art. 453 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa.
    Celem powyższej konstrukcji świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum) - jest
    wygaśnięcie istniejących między stronami zobowiązań przez spełnienie przez dłużnika
    świadczenia innego niż określone w pierwotnej umowie. Zobowiązanie wówczas wygasa
    tak, jakby wygasło przez zwykłe wykonanie (np. przez zapłatę uzgodnionej pierwotnie
    kwoty pożyczki), przy czym konieczną przesłanką wygaśnięcia zobowiązania - poza umową
    stron - jest rzeczywiste spełnienie świadczenia przez dłużnika.
    Przy czym ocena skutków podatkowych w związku z likwidacją spółki wymaga ustalenia,
    czy w sytuacji zwolnienia z długu (datio in solutum) w wyniku przeniesienia własności
    samochodu na pożyczkodawcę, po Państwa stronie powstanie przychód podatkowy, czy
    też nie.
    Przepisem, który znajduje zastosowanie do sytuacji przedstawionej we wniosku jest art.
    14a ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      1. W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje
      w całości albo w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia udziałów (akcji), podziału
      pomiędzy wspólników (akcjonariuszy) majątku likwidowanej spółki albo spółdzielni,
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepisy art. 14 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
    Przepis ten wprost określa, w jaki sposób podatnik przekazujący majątek likwidacyjny
    wspólnikowi powinien ustalić wysokość tego przychodu - jest nim wysokość zobowiązania
    z tego tytułu uregulowanego poprzez dokonanie świadczenia niepieniężnego.
    Na podstawie art. 14 ust. 1, 2 i 3 ustawy o CIT:
      1. Przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług
      jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez
      uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych
      rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości
      rynkowej.
      2. Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy, praw majątkowych lub usług
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami, prawami
      lub usługami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca zbycia albo świadczenia.
      3. Jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie znacznie odbiega od
      wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy wzywa strony
      umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny
      znacznie odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi,
      niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie
      ceny znacznie odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określa wartość
      z uwzględnieniem opinii biegłego. Jeżeli wartość określona w ten sposób odbiega co

      najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego ponosi
      zbywający albo świadczący usługi.
    Wyżej przywołane przepisy wprost określają, w jaki sposób spółka przekazująca majątek
    tytułem dywidendy czy też majątek likwidacyjny swoim wspólnikom powinna ustalić
    wysokość tego przychodu. Jest nim wysokość zobowiązania z tego tytułu uregulowanego
    poprzez dokonanie świadczenia niepieniężnego. Jeżeli jednak wartość rynkowa
    świadczenia niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
    świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
    niepieniężnego.
    Czynności opisane przez Państwa we wniosku, tj. zwolnienie z długu Spółki w likwidacji w
    wyniku przeniesienia własności samochodu na pożyczkodawcę - wspólnika Spółki,
    spowodują powstanie przychodu podatkowego rozpoznanego na podstawie art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT w związku z art. 14a ust. 1 tej ustawy.
    Zatem przepis art. 14a ustawy o CIT dotyczy sytuacji, w której podatnik przez wykonanie
    świadczenia niepieniężnego reguluje w całości lub w części zobowiązanie likwidowanej
    spółki. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie.
    Podsumowując, przekazanie wspólnikowi składnika majątku (samochodu) tytułem
    zwolnienia z długu w związku z likwidacją spółki, prowadzi do wygaśnięcia Państwa
    zobowiązania z tego tytułu. W ten sposób Spółka jako dłużnik zwolni się z długu, a ww.
    składnik majątku będzie przysługiwał wspólnikowi. Tym samym po stronie Spółki
    powstanie przychodu na podstawie art. 14a ustawy o CIT.
    W tych okolicznościach stwierdzić należy, że przeniesienie pojazdu na rzecz wspólnika
    Spółki w zamian za wygaśnięcie (spłatę) pożyczki, powoduje po stronie Spółki powstanie
    przychodu podatkowego.
    Państwa stanowisko w odniesieniu do pytania nr 1 należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem zdarzenia
    przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność. W przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.