Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.10.2025.2.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-06
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytu hipotecznego przez
Bank.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 lutego 2025 r.
    (wpływ) oraz pismem z 20 lutego 2025 r. (wpływ) i 4 marca 2025 r. (wpływ). Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

12 listopada 2007 r. zawarł Pan razem z ówczesną partnerką (obecnie żoną) jako osoby
    prowadzące wspólne gospodarstwo domowe, z bankiem umowę o kredyt hipoteczny.
    Kwota kredytu wyniosła 300.300 zł, a kredyt jest indeksowany w CHF. Cel kredytu
    określony w umowie to zakup lokalu na rynku wtórnym, refinansowanie poniesionych
    wydatków na cele mieszkaniowe oraz koszty dodatkowe związane z udzieleniem kredytu.
    Kwota, za którą nabył Pan nieruchomość (na własne cele mieszkaniowe) to 286.000 zł z
    czego 10.000 zł zostało przez Pana wpłacone przy zawieraniu przedwstępnej umowy
    sprzedaży (a następnie zrefinansowane przez Bank), a 276.000 zł zostało sfinansowane
    kredytem. Pozostałe poniesione koszty to m.in. koszty aktu notarialnego, koszty
    pośrednictwa nieruchomości.
    Obecnie przystąpił Pan do mediacji mających na celu umorzenie części zadłużenia.
    Aktualne zadłużenie kapitałowe przeliczone na PLN wynosi 396.561,87. Bank
    zaproponował że zwolni kredytobiorców z długu (umorzy zadłużenie) na kwotę 277.593,31
    zł. Wysokość umorzenia podlega jeszcze negocjacjom. Jednocześnie, dotychczas nie
    skorzystał Pan z zaniechania poboru podatku od umorzonego kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej niż związana z kredytem.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Kredyt z 12 listopada 2007 r. był kredytem mieszkaniowym, tj. zaciągniętym przez Pana na
    wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W decyzji kredytowej oraz umowie kredytowej jako cel kredytowania określono: zakup
    lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym, koszty dodatkowe, refinansowanie poniesionych
    wydatków na cele mieszkaniowe.
    Uruchomienie kredytu określono w następujący sposób:
    - kwota 276.000 zł na rzecz zbywcy w dwóch częściach: jako spłata kwoty zadłużenia
      zaciągniętego na lokal mieszkaniowy (na rachunek spłaty kredytu) oraz różnica między
      kwotą 276.000 zł, a kwotą zadłużenia bezpośrednio na rachunek zbywcy
    - kwota 24.300 zł na Pana rachunek celem refinansowania poniesionych wydatków na
      cele mieszkaniowe oraz kosztów dodatkowych.
    W ramach powyższej kwoty (24.300 zł) 10.000 zł było refinansowaniem poniesionego
    przez Pana zadatku przy zawieraniu umowy przedwstępnej sprzedaży, który kredytobiorcy
    wpłacili wcześniej z własnych środków, gdyż cena nabycia nieruchomości wynosiła
    286.000 zł.
    Z pozostałej kwoty (14.300 zł) 5.577 zł stanowiło refinansowanie części kosztów aktu
    notarialnego (całkowity koszt aktu to 7.077 zł, w tym 1.157 zł wynagrodzenie notariusza,
    5.720 zł podatek od czynności cywilno-prawnych oraz 200 zł z tytułu opłaty sądowej), a
    kwota 8.723 zł (sfinansowana ze środków z kredytu – po jego wypłacie, gdyż wcześniej nie
    miał Pan już środków własnych, aby ją uregulować) stanowiła zapłatę kosztów
    pośrednictwa nieruchomości wynikających z faktury VAT, którą wystawiono 12 listopada
    2007 r.
    W samej decyzji kredytowej ani umowie nie ma szczegółowego rozpisania kwoty 24.300 zł
    na koszty dodatkowe i koszty refinansowane.
    Poniesienie kosztów aktu notarialnego było niezbędne do wypłaty kredytu, gdyż warunek
    przedstawienia aktu notarialnego został zawarty w decyzji kredytowej. Koszty
    pośrednictwa nie były warunkiem umowy, natomiast ich poniesienie było konieczne, gdyż
    bez pośrednika nie doszłoby do podpisania umowy kupna-sprzedaży nieruchomości
    będącej przedmiotem kredytowania.
    Ww. kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.

    Kredyt został zabezpieczony hipoteką kaucyjną ustanowioną na nieruchomości (odrębna
    własność lokalu).
    Podmiot udzielający ww. kredyt był podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
    podmiotów.
    Lokal, na nabycie którego zaciągnął Pan kredyt położony jest w Polsce, w A, ul. B 1.
    Ugoda z bankiem nie została jeszcze podpisana. Planowanej daty nie jest Pan w stanie
    wskazać, gdyż wskazał bankowi, że oczekuje na otrzymanie interpretacji podatkowej.
    Umorzenie dotyczy wszystkich współkredytobiorców, gdyż kredyt zaciągał Pan z osobą, z
    którą jest Pan obecnie w związku małżeńskim. Są Państwo współkredytobiorcami oraz
    współwłaścicielami nieruchomości, w której nadal zamieszkują i nie posiadają innych
    nieruchomości mieszkalnych. Umorzenie nie będzie skutkować wygaśnięciem zobowiązań
    w całości, gdyż nadal do spłaty pozostanie kwota kapitału w wysokości 114.000 zł.
    Całość umorzenia ma dotyczyć zadłużenia kapitałowego w wysokości będącej różnicą w
    aktualnym zadłużeniu wyrażonym w PLN po przeliczeniu z CHF (na dzień rozpoczęcia
    mediacji to zadłużenie wyrażone w PLN wynosiło 396.561,87 zł), a ustaloną docelową
    kwotą zadłużenia po podpisaniu ugody (114.000 zł). Wyliczona w ten sposób kwota
    umarzanego kapitało wyniosłaby 282.561,87 zł, ale może się różnić ze względu na zmianę
    kursu i spłaty, których dokonywano w międzyczasie.

## Pytanie

Czy w świetle powyższego, powinno nastąpić zaniechanie poboru podatku dochodowego
    od osób fizycznych od kwoty umarzanej przez Bank?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, w świetle tego, że cała kwota kredytu była przeznaczona na cele związane
    z realizacją jednej inwestycji mieszkaniowej, należy zaniechać poboru podatku od osób
    fizycznych od kwoty umarzanej wierzytelności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog
    źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym, każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości, wyjaśnić należy, że instytucja kredytu uregulowana
    została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Panu kwotę wierzytelności na podstawie planowanej ugody
    należało będzie zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym, kwestia zaniechania podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to
    umorzenie ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. – została uregulowana w rozporządzeniu
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).

    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
            a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
              mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
              mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na
              realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
            b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
              korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
              wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
              realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
            umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych,
            w szczególności ubezpieczeń.
        1. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        2. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        3. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy
            z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r.
            poz. 1774 i 1843).
        4. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

        5. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast w myśl § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie zaś z treścią art. 21 ust. 1 pkt 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.

    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej (§ 1
    ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 3 przytoczonego rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – aby kredyty
    mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej
    (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 3 pkt 3 rozporządzenia).
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, że kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty
    przez Pana na:
    · zakup lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym,
    · koszty dodatkowe i refinansowanie poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe.
    Kwota, za którą nabył Pan nieruchomość (na własne cele mieszkaniowe) to 286.000 zł z
    czego 10.000 zł zostało przez Pana wpłacone przy zawieraniu przedwstępnej umowy
    sprzedaży (a następnie zrefinansowane przez Bank), a 276.000 zł zostało sfinansowane
    kredytem. Uruchomienie kredytu określono w następujący sposób:
    - kwota 276.000 zł na rzecz zbywcy w dwóch częściach: na rachunek spłaty kredytu -
      kwota zadłużenia oraz różnica między kwotą 276.000 zł, a kwotą zadłużenia
      bezpośrednio na rachunek zbywcy,
    - kwota 24.300 zł na Pana rachunek.
    W ramach kwoty (24.300 zł) 10.000 zł było refinansowaniem poniesionego przez Pana
    zadatku przy zawieraniu umowy przedwstępnej sprzedaży, który kredytobiorcy wpłacili
    wcześniej z własnych środków, gdyż cena nabycia nieruchomości wynosiła 286.000 zł. Z
    pozostałej kwoty (14.300 zł) 5.577 zł stanowiło refinansowanie części kosztów aktu
    notarialnego, a kwota 8.723 zł sfinansowana ze środków z kredytu – po jego wypłacie,
    stanowiła zapłatę kosztów pośrednictwa nieruchomości.
    Jednocześnie zauważenia wymaga, że zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to
    zdarzenie rozumiane jako operacja pieniężna polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych
    funduszy pieniężnych w celu zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel.
    Pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame. Pojęcie kredyt
    refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później
    możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność
    refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia kredytu
    refinansowego.
    Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu
    hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości aktualnie posiadanej
    nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą
    na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych,
    które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie pierwotnie wydatkowane środki
    pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na
    refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów.

    Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że analizowane zaniechanie może mieć
    zastosowanie w przypadku umorzenia kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    lub w przypadku umorzenia kredytu refinansowego w sytuacji, gdy został on zaciągnięty
    na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na te wydatki.
    Przepis ten nie odnosi się natomiast do kredytów hipotecznych zaciągniętych na
    refinansowanie środków własnych poniesionych na zakup lokalu mieszkalnego
    stanowiącego odrębną nieruchomość. Tego rodzaju wydatek nie został wymieniony w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, nie można się zgodzić z Pana stanowiskiem, że w świetle tego, że cała kwota
    kredytu była przeznaczona na cele związane z realizacją jednej inwestycji mieszkaniowej,
    należy zaniechać poboru podatku od osób fizycznych od kwoty umarzanej wierzytelności.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zaniechanie poboru podatku na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. nie obejmie kwoty
    umorzonej wierzytelności, która odpowiada części kredytu, w jakiej został on zaciągnięty
    na refinansowanie wniesionego wkładu własnego i refinansowanie kosztów sporządzenia
    aktu notarialnego. W konsekwencji, w związku z umorzeniem tej części kredytu
    hipotecznego uzyska Pan przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast, zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    ww. rozporządzenia – do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego – znajdzie zastosowanie w części w jakiej
    kwota kredytu zaciągnięta została na zakup lokalu na rynku wtórnym i koszty
    pośrednictwa nieruchomości. W odniesieniu do tej części umorzonego kredytu, spełnia
    Pan bowiem wszystkie przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Dodać należy, że organ interpretacyjny nie ma uprawnień do przeprowadzania
    postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji może
    przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia. Jeżeli
    przedstawiony we wniosku opis zdarzenia będzie się różnił od stanu występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie
    dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Należy też zauważyć, że na podatniku
    spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy
    podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja
      będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z
      opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.