Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.780.2025.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-01
Teza: Obowiązki płatnika w związku z ponoszeniem kosztów
podróży pracowników mobilnych.
Słowa kluczowe: delegacja-delegacja służbowa
nocleg
paliwo
podróż
praca-stosunek pracy
pracodawca
pracownik-wydatki na rzecz pracowników
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
przedstawiciel-przedstawiciel handlowy
przychód-przychód ze stosunku pracy
samochód-samochód służbowy
wyżywienie
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a-pkt 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Pracownika
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a-pkt 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 13-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 13-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 13-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 13-pkt 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 15c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 31 października 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej też jako: Spółka) prowadzi działalność w formie prawnej spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością. Działalność Wnioskodawcy obejmuje (...). Siedziba Spółki
    znajduje się w (...), jednakże zakres działalności Spółki obejmuje teren całego kraju.
    Wnioskodawca zapewnia towary i usługi dla kontrahentów na terytorium całej Polski,
    dlatego pracownicy odpowiedzialni za kontakt z kontrahentami, często dojeżdżają do
    różnych lokalizacji. W umowach o pracę tych pracowników (tj. przedstawicieli handlowych
    i serwisantów, dalej łącznie zwanych „Pracownikami") jako miejsce świadczenia pracy
    wskazywany jest określony obszar (np. województwo lub kilka województw), a nie tylko
    miejscowość, w której siedzibę ma Spółka. Dodatkowo zdarza się, że Pracownik otrzymuje
    do realizacji zadanie poza wskazanym w umowie o pracę miejscem świadczenia pracy. Z
    uwagi na to, iż wyjazdy Pracowników dotyczą różnych miejsc, nierzadko odległych od
    siedziby Wnioskodawcy czy miejsca zamieszkania Pracowników, a także ze względu na
    godziny realizacji obowiązków służbowych (niektórych prac jak (...) nie da się zakończyć w
    1 dzień), pracownicy nie zawsze powracają do domu po zakończonym dniu pracy. Takie
    przejazdy, po 100 km, 200 km czy więcej kilometrów w jedną stronę należałoby uznać za
    nieracjonalne z uwagi na zmęczenie Pracowników lub konieczność kontynuacji prac
    kolejnego dnia w tej samej lokalizacji. Często z uwagi na najbardziej optymalną trasę
    przejazdów i zaplanowanie wizyt u kilku klientów bardziej uzasadnione jest nocowanie na
    trasie podróży niż powrót do miejsca zamieszkania.
    W opisanych wyżej przypadkach Spółka ponosi wydatki na zapewnienie Pracownikom
    noclegów. Zazwyczaj elementem usługi świadczonej przez hotel jest śniadanie - jest to
    świadczenie uwzględnione w cenie noclegu i nie ma możliwości rezygnacji z niego, nawet
    jeżeli Pracownik nie skorzysta ze śniadania z uwagi na godzinę rozpoczęcia prac u
    kontrahenta. Wszystkie wydatki dotyczące kosztów noclegów muszą być zatwierdzone
    przez Spółkę. Wydatki na nocleg są dokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę.
    W przypadku przedstawicieli handlowych celem wyjazdów służbowych jest zwykle
    przedstawienie oferty Spółki czy omówienie warunków kontraktu, ale również nawiązanie
    czy utrzymanie relacji handlowych z przedstawicielami klientów. Przyjęło się powszechnie,
    że tego typu spotkania biznesowe z kontrahentami odbywają się w restauracji, a Spółka
    ponosi związane z tym wydatki, w tym koszty spotkań posiłków spożywanych podczas tych
    spotkań (m.in. lunche lub kolacje biznesowe). Spotkania te mają charakter służbowy i
    Pracownicy nie uczestniczą w nich jako osoby prywatne, lecz jako przedstawiciele Spółki.
    Atmosfera spotkania przy wspólnym posiłku ma wpływ na uzyskiwanie przez Spółkę
    przychodów ze współpracy z kontrahentami.
    W sytuacji, gdy Pracownicy wyjeżdżają poza wskazany w umowie o pracę obszar, Spółka
    wypłaca im diety. Realizując wyjazdy służbowe Pracownicy korzystają z samochodów
    służbowych. Dodatkowo Spółka udostępnia Pracownikom przedpłacone karty płatnicze,
    przy pomocy których Pracownicy opłacają związane z realizacją obowiązków służbowych:
    koszty użytkowania samochodów służbowych, noclegi i wyżywienie. Wyjątkowo może
    zdarzyć się, że Pracownik opłaca ww. wydatki z własnych środków, a Spółka mu je zwraca.
    Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.

    Ponadto w uzupełnieniu wniosku podali Państwo, że w sytuacjach, gdy pracownicy
    wyjeżdżają służbowo poza wyznaczony w umowie o pracę obszar, wyjazdy te odbywają się
                              5w ramach podróży służbowej określonej w art. 77 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r
    Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    Pytania
    1) Czy w opisanym stanie faktycznym wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na
      zapewnienie noclegów dla Pracowników w związku z koniecznością wykonywania
      przez nich obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach (zarówno przy wyjazdach
      w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten
      obszar) stanowi przychód Pracowników ze stosunku pracy i Spółka jako płatnik
      zobowiązana jest pobrać od tego przychodu zaliczkę na podatek dochodowy od osób
      fizycznych?
    2) Czy w opisanym stanie faktycznym wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na
      spotkania biznesowe z kontrahentami (w tym posiłki spożywane podczas takiego
      spotkania), związane z wykonywaniem przez Pracowników (przedstawicieli
      handlowych) obowiązków służbowych stanowi przychód Pracowników ze stosunku
      pracy i Spółka jako płatnik zobowiązana jest pobrać od tego przychodu zaliczkę na
      podatek dochodowy od osób fizycznych?
    3) Czy w opisanym stanie faktycznym, w razie konieczności realizowania przez
      Pracowników wyjazdów służbowych poza wyznaczony w umowie o pracę obszar
      (miejsce świadczenia pracy) i wypłaty tym Pracownikom diety, wartość tej diety będzie
      korzystała ze zwolnienia z PIT i Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do pobierania
      od tego przychodu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    4) Czy w opisanym stanie faktycznym wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na
      paliwo do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w związku
      z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w
      umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar) stanowi przychód Pracowników
      ze stosunku pracy i Spółka jako płatnik zobowiązana jest pobrać od tego przychodu
      zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Uzasadnienie Ad 1
    1. Co do zasady, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy PIT, przychodami są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    2. Spółka, jako pracodawca, obowiązana jest zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy PIT obliczać i
    pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od Spółki
    przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze
    spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w

    spółdzielniach pracy. Obowiązek pobrania zaliczki dotyczy również udostępnionych
    pracownikom nieodpłatnych świadczeń.
    3. Pojęcie nieodpłatnych świadczeń nie zostało zdefiniowane w przepisach podatkowych.
    Zgodnie z utrwaloną linia interpretacyjną nieodpłatnym świadczeniem jest każde
    zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których
    skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy. Należy zaznaczyć, iż
    przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku bądź uniknięciu jego
    pomniejszenia (tj. zaoszczędzenie wydatków).
    4. Szczegółowe wytyczne odnośnie tego, kiedy nieodpłatne świadczenia przekazane
    pracownikowi należy uznać za przychód ze stosunku pracy, sformułowane zostały przez
    Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13. Przychodem ze
    stosunku pracy będą świadczenia, które spełniają wszystkie następujące kryteria:
    a) przyniosły pracownikowi korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia
      wydatku, który musiałby ponieść;
    b) zostały spełnione za zgodą pracownika, tzn. pracownik skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie,
    c) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tzn. nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów;
    d) zostały spełnione w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy.
    5. Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż przepisy prawa pracy nakładają na pracodawcę
    szereg obowiązków. Wnioskodawca jest zobowiązany organizować pracę w sposób
    zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników,
    przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości
    pracy, a także organizować pracę w sposób zapewniający zmniejszenie uciążliwości pracy
    oraz zapewniać bezpieczne i higieniczne warunki pracy (art. 94 pkt 2, 2a i 4 Kodeksu
    pracy). Przepisy działu szóstego Kodeksu pracy określają zasady dotyczące czasu pracy,
    nakładają na pracodawcę obowiązek przestrzegania norm czasu pracy, wprowadzają limit
    pracy w godzinach nadliczbowych, a także zobowiązują do zapewnienia pracownikom
    okresów minimalnego wypoczynku dobowego oraz tygodniowego.
    6. Biorąc pod uwagę przytoczone uregulowania Spółka jako pracodawca zobowiązana jest
    do takiego układania harmonogramu obowiązków pracowniczych, aby realizacja
    obowiązków służbowych była dla Pracowników bezpieczna i zgodna z przepisami o czasie
    pracy. W przedstawionym stanie faktycznym, kiedy Pracownicy wykonują obowiązki
    służbowe w znacznych odległościach od miejsca zamieszkania i powrót do domu po
    zakończeniu wykonywania tych obowiązków byłby nieracjonalny (z uwagi na konieczność
    kontynuacji wykonywania czynności służbowych następnego dnia w tej samej lokalizacji,
    albo w lokalizacji, do której łatwiej dotrzeć z obecnego miejsca pobytu niż z miejsca
    zamieszkania Pracownika) lub niebezpieczny (z uwagi na długi czas przejazdu i zmęczenie
    Pracownika), obowiązkiem Spółki jest zapewnienie Pracownikom noclegu. Dzięki takiemu
    rozwiązaniu Pracownicy mogą w pełni wykorzystać swój czas pracy (nie przekraczając
    norm określonych w przepisach Kodeksu pracy), a dzięki temu pracować wydajniej i
    bezpieczniej.
    7. W realiach przedstawionego stanu faktycznego trudno byłoby uznać wydatki poniesione
    przez Spółkę na zapewnienie pracownikom noclegów za nieodpłatne świadczenie
    podlegające opodatkowaniu PIT. Co prawda Pracownicy dobrowolnie korzystają z
    zapewnianych przez Spółkę noclegów, nie jest to jednak świadczenie spełnione w interesie
    Pracowników, gdyż oni sami nie potrzebowaliby noclegu w tych lokalizacjach (tym samym
    nie ponosiliby związanych z tym wydatków), gdyby nie konieczność realizacji obowiązków
    służbowych. Innymi słowy sfinansowanie przez Spółkę noclegów nie wiąże się z

    uzyskaniem przez Pracowników korzyści majątkowej (w postaci zaoszczędzenia wydatku).
    Dodatkowo, skorzystanie z tego noclegu leży w interesie Spółki (zapewnia realizację
    obowiązków pracodawcy, racjonalne zarządzanie czasem pracy Pracowników i zarazem
    umożliwia usprawnienie sprzedaży towarów i usług Spółki), a nie Pracownika, który w
    innych okolicznościach mógłby nocować w miejscu zamieszkania bez ponoszenia
    dodatkowych kosztów.
    8. W konsekwencji, opierając się na wytycznych określonych w przytoczonym wyroku
    Trybunału Konstytucyjnego (brak wypełnienia przesłanek w postaci zaoszczędzenia
    wydatku oraz interesu pracownika) i utrwalonej w linii interpretacyjnej wykładni pojęcia
    nieodpłatnych świadczeń (brak faktycznej korzyści po stronie Pracowników - Spółka
    finansuje wydatki, których sami nie potrzebowaliby ponosić, gdyby nie realizacja
    obowiązków służbowych), nie można uznać zapewnienia przez Wnioskodawcę noclegów
    Pracownikom (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o
    pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar) za nieodpłatne świadczenie stanowiące
    przychód Pracowników.
    9. Ocena ta zdaniem Wnioskodawcy pozostaje bez zmian w sytuacji, jeżeli w cenie noclegu
    zapewnione jest śniadanie, przede wszystkim dlatego, iż w sytuacji, gdy śniadanie jest
    standardowo zapewniane wszystkim gościom hotelowym i hotel nie przewiduje
    możliwości zamówienia noclegu bez śniadania, Spółka nie ma możliwości określenia
    wartości tego świadczenia ani rezygnacji z niego (cena pozostanie bez zmian nawet, jeżeli
    Pracownik z uwagi na konieczność wczesnego wyjazdu nie skorzysta z posiłku).
    10. To samo dotyczy sytuacji, kiedy Pracownik (w drodze wyjątku) sam zapłaci za nocleg, a
    następnie Spółka zwróci mu ten wydatek. W ocenie Wnioskodawcy zwrot tego rodzaju
    wydatku służbowego nie stanowi dla Pracownika przychodu.
    Ad 2
    11. Spotkania biznesowe z kontrahentami związane ze wspólnym spożywaniem posiłku
    przekładają się na stworzenie atmosfery sprzyjającej rozwijaniu relacji handlowych, a w
    konsekwencji mają wpływ na uzyskiwane przez Spółkę przychody.
    12. Pracownicy są zobowiązani w ramach obowiązków służbowych uczestniczyć w tych
    spotkaniach. Organizowanie takich spotkań z kontrahentami (przy posiłkach) jest
    niezbędne dla prawidłowej realizacji zadań Pracownika. Pracownicy nie biorą udziału w
    spotkaniu jako osoby prywatne, ale jako przedstawiciele Spółki. Wydatki poniesione na
    zorganizowanie takiego spotkania przynoszą korzyść Spółce, która będzie uzyskiwać
    przychody z zawartych kontraktów, a nie Pracownikowi. Celem spotkań biznesowych nie
    jest zapewnienie posiłku Pracownikowi, lecz omówienie kwestii biznesowych z
    kontrahentem, zawarcie lub przedłużenie umowy, etc.
    13. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż w świetle przytoczonego wyżej
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie stanowią dla Pracownika nieodpłatnego
    świadczenia podlegającego opodatkowaniu PIT.
    14. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że nawet gdyby Spółka chciała uznać, iż
    Pracownik odnosi korzyść z posiłku zjedzonego podczas spotkania z kontrahentem, to nie
    byłoby możliwe ustalenie wartości posiłku spożytego przez Pracownika. W spotkaniach
    nieraz uczestniczy więcej osób, a w restauracjach zazwyczaj jest możliwość zamówienia
    różnych posiłków w różnych cenach. Nieracjonalnym i niezgodnym z dobrymi obyczajami
    byłoby zbieranie oświadczeń od uczestników spotkania co do tego, kto zjadł określone
    danie.
    15. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków na
    spotkania biznesowe z kontrahentami (lunche czy kolacje), związane z wykonywaniem
    przez Pracowników (przedstawicieli handlowych) obowiązków służbowych w różnych

    lokalizacjach nie stanowi przychodu Pracowników ze stosunku pracy i Spółka nie jest
    zobowiązana do pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    Ad 3
    16. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również tego, czy diety wypłacane Pracownikom w
    razie wyjazdu służbowego Pracowników poza określony w umowie o pracę obszar
    wykonywania pracy, są zwolnione z podatku dochodowego.
    17. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy PIT, wolne od podatku dochodowego są
    diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w
    odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw
    pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.
    18. Tym samym, ww. zwolnienie dotyczy diet przyznawanych w związku z podróżą
    służbową do wysokości określonej w odrębnych przepisach.
              519. Zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu pracy pracownikowi wykonującemu na polecenie
    pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów
    związanych z podróżą służbową.
    20. Tym samym w sytuacji, jeżeli Pracownik dostaje od pracodawcy (Spółki) polecenie
    wyjazdu służbowego poza stałe miejsce pracy (tj. poza obszar pracy wskazany w umowie),
    należy uznać, iż odbywa on podróż służbową, a w konsekwencji przysługuje mu, zgodnie z
    Kodeksem pracy, zwrot kosztów tej podróży. W tym zakresie nie ma znaczenia, że stałe
    miejsce pracy zostało określone jako np. teren całego województwa lub kilku województw,
    ważne jest bowiem to, że Pracownik i pracodawca umówili się na określony obszar, na
    którym ten Pracownik stale wykonuje pracę. Jeżeli powstanie konieczność wyjazdu poza
    ten umówiony (i wskazany w umowie o pracę obszar), taki wyjazd będzie stanowił podróż
                    5służbową w rozumieniu art. 77 § 1 Kodeksu pracy.
    21. Na mocy § 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia
    2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej,
    pracownikowi z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie
    i miejscu określonym przez pracodawcę, przysługują m.in. diety.
    22. W konsekwencji, jeżeli Spółka wypłaci Pracownikowi dietę, w związku z wyjazdem
    służbowym poza wskazany w umowie o pracę obszar wykonywania pracy, to należy uznać,
    iż taka dieta jako dieta z tytułu podróży służbowej Pracownika, będzie korzystała ze
    zwolnienia z PIT do wysokości wskazanej w ww. Rozporządzeniu.
    23. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w razie konieczności
    realizowania przez Pracowników wyjazdów służbowych poza wyznaczony w umowie o
    pracę obszar (miejsce świadczenia pracy) i wypłaty tym Pracownikom diety, wartość tej
    diety będzie korzystała ze zwolnienia z PIT i Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do
    pobierania od tego przychodu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Ad 4
    24. Spółka udostępnia Pracownikom do celów realizacji obowiązków służbowych
    samochody służbowe oraz firmowe karty płatnicze (karty przedpłacone), dzięki którym
    mogą oni opłacać m.in. paliwo do samochodów służbowych.
    25. Należy podkreślić, iż przedmiotem pytania jest wyłącznie paliwo zużywane podczas
    wyjazdów służbowych (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w
    umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar). Udostępnienie przez Spółkę

    samochodów służbowych bez sfinansowania paliwa zużywanego przez te samochody
    podczas wyjazdów służbowych powodowałoby, że Pracownicy z własnych środków
    musieliby ponosić wydatki związane z realizacją obowiązków służbowych.
    26. W tej sytuacji nie sposób powiedzieć, aby finansowanie przez Spółkę wydatków
    związanych z nabyciem paliwa do samochodów służbowych - zużywanego w związku z
    realizacją wyjazdów służbowych - stanowiło nieodpłatne świadczenie dla Pracowników. W
    analizowanym stanie faktycznym wydatki na nabycie paliwa nie stanowią dla Pracowników
    korzyści majątkowej (gdyż Pracownicy nie są obowiązani do finansowania z własnych
    środków wydatków związanych z realizacją obowiązków służbowych i ponoszenie tych
    wydatków przez Spółkę nie oznacza dla nich zaoszczędzenia wydatków), a samo
    świadczenie ponoszone jest w interesie Spółki (która zleca Pracownikom wykonywanie
    obowiązków służbowych), a nie Pracowników.
    27. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, wartość ponoszonych przez Spółkę
    wydatków na paliwo do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników
    w związku z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru
    wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar) nie stanowi
    przychodu Pracowników ze stosunku pracy i Spółka nie jest zobowiązana do pobierania z
    tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale
    także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od
    pracodawcy.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 tejże ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że:

      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    W opisie stanu faktycznego wskazali Państwo, że zapewniają Państwo towary i usługi dla
    kontrahentów na terytorium całej Polski, dlatego pracownicy odpowiedzialni za kontakt z
    kontrahentami, często dojeżdżają do różnych lokalizacji. W umowach o pracę tych
    pracowników (tj. przedstawicieli handlowych i serwisantów, dalej łącznie zwanych
    „Pracownikami") jako miejsce świadczenia pracy wskazywany jest określony obszar (np.
    województwo lub kilka województw), a nie tylko miejscowość, w której siedzibę ma Spółka.
    Ponadto zdarza się, że Pracownik otrzymuje do realizacji zadanie poza wskazanym w
    umowie o pracę miejscem świadczenia pracy.
    Analizując zatem skutki podatkowe ponoszenia wydatków na rzecz Pracowników należy
    rozważyć charakter wykonywanej pracy i rozróżnić pojęcie pracownika mobilnego i
    pracownika będącego w podróży służbowej.
    Rozważając skutki podatkowe dokonywania świadczeń na rzecz pracowników mobilnych,
    należy zauważyć, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. sygn.
    akt II PZP 11/08 pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego
    przemieszczania się (podróży). Są to osoby, w przypadku których miejsce świadczenia
    pracy stanowi lub może stanowić pewien obszar (np. kraj, województwo, region).
    Powyższe ustalenia Sądu Najwyższego potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, zgodnie z którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter
    pracy wymusza nieustanne przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego
    wykonania obowiązków służbowych.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji podróży służbowej. Dlatego w tej
    kwestii należy posłużyć się definicją zawartą w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
            5Zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Podróżą służbową jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest
    związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    Sąd Najwyższy w wyroku z 10 października 2012 r. sygn. Akt II UK 72/12 wskazał, że nie
    jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach, gdy
    przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy (zadań) w tych
    miejscowościach. W wyroku tym Sąd wskazał również, że istnieje jednak zastrzeżenie
    polegające na tym, że miejsce świadczenia pracy pracownika mobilnego oznaczające
    pewien obszar jego aktywności zawodowej musi odzwierciedlać prawdziwy (a nie fikcyjny)
    stan rzeczy. Ma to być więc obszar, na którym pracownicy mobilni będą na stałe

    zobowiązani do przemieszczania się. Tym samym, użyte w art. 29 § 1 pkt 2 k.p. określenie
                                              5 „miejsce wykonywania pracy" należy utożsamiać z zamieszczonym w art. 77§ 1 k.p.
    określeniem „stałe miejsce pracy", bowiem to rozróżnienie nie ma doniosłości
                    5normatywnej. Użyta w art. 77 § 1 k.p. wzmianka o stałym miejscu pracy wskazuje przy
    tym, że za punkt odniesienia należy przyjąć właśnie miejsce wykonywania pracy określone
    w umowie o pracę zgodnie z art. 29 § 1 pkt 2 k.p. Przyjęte w tej uchwale stanowisko - choć
    mające zastosowanie bezpośrednio do kierowców transportu międzynarodowego -
    prowadzi do ogólniejszego wniosku, że pracownik mający wskazany w umowie o pracę
    określony obszar jako miejsce wykonywania pracy, nie jest w podróży służbowej, jeżeli
    tego obszaru nie opuszcza.
    Sąd orzekł, że skoro bowiem wykonywali pracę wynikającą z charakteru zatrudnienia,
    przebywając w uzgodnionym z pracodawcą miejscu pracy, to nie ma możliwości
                                5 stwierdzenia, że zaszła sytuacja określona w art. 77§ 1 Kodeksu pracy, polegająca na
    udaniu się poza stałe miejsce pracy w celu wykonania zadania służbowego.
    Z powyższego wynika, że pracownicy są zaliczani do pracowników mobilnych jeżeli ich
    miejscem świadczenia pracy jest pewien obszar oraz w tym obszarze faktycznie świadczą
    pracę.
    Natomiast podróżą służbową jest taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i
    jest związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie Pracownicy realizujący zadania służbowe
    w ramach obszaru wskazanego w umowie o pracę jako miejsce świadczenia pracy będą
    pracownikami mobilnymi. Natomiast Pracownik, który otrzyma polecenie podróży
    służbowej poza określony w umowie o pracę obszar, będzie znajdował się w podróży
                    5służbowej w rozumieniu art. 77 Kodeksu pracy.
    Państwa wątpliwość budzi m.in., czy za przychód Pracowników ze stosunku pracy w
    opisanym stanie faktycznym należy uznać wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków:
    1) na zapewnienie noclegów dla Pracowników w związku z koniecznością wykonywania
      przez nich obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach (zarówno przy wyjazdach
      w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten
      obszar),
    2) na spotkania biznesowe z kontrahentami (w tym posiłki spożywane podczas takiego
      spotkania), związane z wykonywaniem przez Pracowników (przedstawicieli
      handlowych) obowiązków służbowych,
    3) na paliwo do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w
      związku z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru
      wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar).
    W celu określania skutków ponoszenia przez Państwa powyższych wydatków konieczna
    jest analiza z perspektywy potencjalnego przysporzenia majątkowego pracowników w
    związku z otrzymywanymi świadczeniami i ewentualnej ich klasyfikacji jako nieodpłatnych
    świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w
    orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r.,
    sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu
    o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma

    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny pokreślił, że „inne nieodpłatne
    świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście
    spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od
    tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni
    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie − z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej − jest
    celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale

    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem
    zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik
    wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też utrzymywać, że
    przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość
    okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego
    potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym – jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny – ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców, nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    W sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie
    o pracę świadczeń, które leżą niejako w pół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w
    postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest
    objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy
    świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków
    pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej
    rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj.
    w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków
    pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12
    w odniesieniu do pracowników mobilnych orzekł, że:
      Obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany
      tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy pokryciem kosztów
      eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten

      obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych
      obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań
      pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
      pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym
      czasie wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do
      kontrahenta, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią
      pracownika, ale właśnie wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku
      prawidłowego organizowania pracy, tak aby była ona wydajna i należytej jakości.
      Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi
      pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy.
    W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie każde
    świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są
    świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a
    nie prywatny.
    Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego
    uznaję, że wartość ponoszonych przez Państwa wydatków
    1) na zapewnienie noclegów dla Pracowników w związku z koniecznością wykonywania
      przez nich obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach (zarówno przy wyjazdach
      w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten
      obszar),
    2) na spotkania biznesowe z kontrahentami (w tym: posiłki spożywane podczas takiego
      spotkania), związane z wykonywaniem przez Pracowników (przedstawicieli
      handlowych) obowiązków służbowych,
    3) na paliwo do samochodów służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w
      związku z wyjazdami służbowymi (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru
      wskazanego w umowie o pracę, jak i przy wyjazdach poza ten obszar)
    nie będzie generować po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi
    na specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy.
    Ponoszone są bowiem wyłącznie w interesie Państwa jako pracodawcy, a co za tym idzie
    Pracownicy nie otrzymują od Państwa jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego z tego
    tytułu.
    Zatem, wartość świadczenia w postaci finansowania noclegów dla Pracowników w związku
    z koniecznością wykonywania przez nich obowiązków służbowych w różnych lokalizacjach
    (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy
    wyjazdach poza ten obszar); spotkań biznesowych z kontrahentami (w tym posiłki
    spożywane podczas takiego spotkania) - związanych z wykonywaniem przez Pracowników
    (przedstawicieli handlowych) obowiązków służbowych; paliwa do samochodów
    służbowych wykorzystywanych przez Pracowników w związku z wyjazdami służbowymi
    (zarówno przy wyjazdach w obrębie obszaru wskazanego w umowie o pracę, jak i przy
    wyjazdach poza ten obszar) nie stanowi dla tych Pracowników przychodu ze stosunku
    pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym
    samym, z tego tytułu na Państwu nie ciąży obowiązek obliczenia, poboru i odprowadzenia
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Odnosząc się natomiast do świadczenia w postaci diet, wypłacanych Pracownikom w razie
    konieczności realizowania przez nich wyjazdów służbowych poza wyznaczony w umowie o
    pracę obszar (miejsce świadczenia pracy), którzy zgodnie z Państwa wyjaśnieniem
    otrzymali polecenie podróży służbowej wskazuję, że stosownie do z art. 21 ust. 1 pkt 16
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
      a) podróży służbowej pracownika,
      b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Według art. 21 ust. 13 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
      1) w celu osiągnięcia przychodów lub
      2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
      3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
      4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5 , w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.
    Stosownie zaś do art. 21 ust. 15c ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
    Przy czym wskazane zwolnienie, uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przysługuje do wysokości limitów określonych w
    odrębnych przepisach. Tymi odrębnymi przepisami, są przepisy rozporządzenia Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej:
      Rozporządzenie określa wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących
      pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
      budżetowej, z tytułu podróży służbowej:
      1) na obszarze kraju, zwanej dalej "podróżą krajową";
      2) poza granicami kraju, zwanej dalej "podróżą zagraniczną".
    W myśl § 2 powołanego rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
      1) diety;
      2) zwrot kosztów:
      a) przejazdów,
      b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
      c) noclegów,

      d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Dieta w czasie podróży krajowej jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych
      kosztów wyżywienia i wynosi 45 zł za dobę podróży.
    W myśl § 7 ust. 2 tego rozporządzenia:
      Należność z tytułu diet oblicza się za czas od rozpoczęcia podróży krajowej (wyjazdu)
      do powrotu (przyjazdu) po wykonaniu zadania służbowego w następujący sposób:
      1) jeżeli podróż trwa nie dłużej niż dobę i wynosi:
      a) mniej niż 8 godzin - dieta nie przysługuje,
      b) od 8 do 12 godzin - przysługuje 50% diety,
      c) ponad 12 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości;
      2) jeżeli podróż trwa dłużej niż dobę, za każdą dobę przysługuje dieta w pełnej
        wysokości, a za niepełną, ale rozpoczętą dobę:
      a) do 8 godzin - przysługuje 50% diety,
      b) ponad 8 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości.
    Z § 7 ust. 3 powołanego rozporządzenia wynika, że:
      Dieta nie przysługuje:
      1) za czas delegowania do miejscowości pobytu stałego lub czasowego pracownika
        oraz w przypadkach, o których mowa w § 10;
      2) jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie.
    Natomiast według § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Kwotę diety, o której mowa w ust. 1, zmniejsza się o koszt zapewnionego
      bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:
      1) śniadanie - 25% diety;
      2) obiad - 50% diety;
      3) kolacja - 25% diety.
    Stosownie do § 7 ust. 5 ww. rozporządzenia:
      W przypadku korzystania przez pracownika z usługi hotelarskiej, w ramach której
      zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.
    W świetle przytoczonych przepisów przysługujące pracownikowi z tytułu odbytej podróży
    służbowej należności, w tym diety, do wysokości określonej w przepisach rozporządzenia
    Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej – podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie ww.
    art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec tego, wypłacona Pracownikom - będącym w podróży służbowej, w sytuacji
    konieczności realizowania przez nich wyjazdów służbowych poza wyznaczony w umowie o
    pracę obszar (miejsce świadczenia pracy) – dieta, będzie stanowiła dla tych Pracowników
    przychód ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Jednak jeżeli dieta ta nie będzie przekraczała wartości określonej w
    rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej, to jej wartość będzie korzystała ze zwolnienia z

    podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i Państwo jako płatnik nie będą zobowiązani do
    pobierania od tego przychodu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.