Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-1585/14/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-03-16
Teza: Zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
Słowa kluczowe: kasa-kasa rejestrująca; towar-sprzedaż towarów; usługi-usługi gastronomiczne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 12 grudnia 2014 r. (data wpływu 17 grudnia 2014 r.), uzupełnionym w dniu 13 lutego 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 grudnia 2014 r. został złożony wniosek uzupełniony w dniu 13 lutego 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Pytający wybrał ewidencjonowanie przychodu i opłaca podatek w formie ryczałtu 3% bez prawa do odpisów zakupionego towaru handlowego.

Wnioskodawca sezonowo w trakcie imprez masowych o charakterze rozrywkowym i sportowym, sprzedaje na przystosowanym do tego celu stanowisku handlowym popcorn oraz watę cukrową, sporadycznie zaś kiełbaski. Półprodukty zakupuje u swoich dostawców w formie surowej tj. ziarna kukurydzy, cukier sypki, kiełbaski serdelki gotowe a przetwarza na stanowisku przy pomocy maszyn zasilanych energią elektryczną i gazem w wyrób gotowy odpowiednio w popcorn, watę cukrową, gorące kiełbaski. Klient urozmaica je smakowo odpowiednimi oddanymi mu do dyspozycji przyprawami i sosami. Brak jest na stanowisku typowych punktów do spożywania.

„Rozporządzenie które wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. brzmi – iż do usług gastronomicznych, z wyjątkiem usług świadczonych na pokładach samolotów nie ma zastosowania zwolnienie ewidencji obrotu przy zastosowaniu kasy fiskalnej bez względu na wysokość obrotów”. W dniu 10 marca 2011 r. TSUE orzekł co do kwestii kwalifikacji prowadzonej działalności polegającej na sprzedaży gotowych dań i napojów w małych punktach gastronomicznych. TSUE rozpatrując połączone sprawy C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 ustalał, czy sprzedaż gotowych posiłków lub artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu na stoiskach lub w przyczepach gastronomicznych oraz czy sprzedaż popcornu i chipsów z tortilli (nachos) do spożycia na miejscu w kinie powinny zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów czy świadczenie usług. Tak więc rozpatrywał podobny aspekt prawny. TSUE ostatecznie orzekł, iż w świetle art. 5 VI Dyrektywy stanowi dostawę towaru sprzedaż dań i posiłków gotowanych, pieczonych, smażonych lub w inny sposób przygotowywanych do spożycia na miejscu, ze względu na brak elementów dominujących charakterystycznych dla usług restauratorskich i cateringowych. Tak więc z braku stosownego zapisu zgodnie z obowiązującym prawem europejskim, gdzie dyrektywy mają priorytet prawny w państwie członkowskim to działalność gospodarcza w zakresie zapytania jest zwolniona z ewidencji obrotu przy pomocy kasy fiskalnej, gdyż jest to dostawa a nie świadczenie usług, aż do osiągniecia limitu 20.000 zł w roku podatkowym.

W uzupełnieniu z dnia 13 lutego 2014 r. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą od 24 kwietnia 2011 r. sezonowo w okresach letnich, obecnie zawieszoną. Odwiesza zawsze w maju każdego roku. Ze względu na to, że nie uzyskuje obrotów „uprawniających” do stosowania kas fiskalnych, tych urządzeń nie stosuje. W 2014 r. nie przekroczył obrotu 20.000 zł.

Wnioskodawca wskazał, że przedmiotowa działalność wg PKD została zakwalifikowana przez pracowników US i UM jako 56.10.A Tak więc znajduje się w katalogu, o którym jest mowa w rozporządzeniu w części o niestosowaniu zwolnienia z ewidencji przy pomocy kasy bez względu na obroty. Jak już wspomniano, jest to sprzedaż wyrobów takich jak wata cukrowa, popcorn i gorące kiełbaski na przystosowanym do tego celu stoisku handlowym w czasie imprez sportowo kulturalnych. Przetwarzane są z produktów poprzez obróbkę termiczną. I tak ziarno surowej kukurydzy prażone jest w specjalnym garnku a uprażony popcorn przechowywany jest w podgrzewaczu, aż do wydania klientowi w torebkach papierowych o wybranych przez niego pojemnościach. \`(...)\` – to prażone płatki kukurydziane wykonywane podobną metodą. Kiełbaski zaś kupowane są w sklepie potem podgrzewane w urządzeniu elektrycznym – grillu. Klientowi sprzedawane są na tackach papierowych. Klient sam wybiera dodatki w postaci sosów i przypraw. Opakowanie i sosy wliczone są w cenę produktu spożywczego. Wata cukrowa produkowana też jest na miejscu. Produkcja polega na wytopieniu sypkiego materiału w specjalnej wysokoobrotowej maszynie. Na życzenie klienta dodawany jest w trakcie produkcji składnik smakowo-barwiący. Następnie nakręcenie ręczne stopionego cukru na patyk i tak podawany produkt przekazuje się klientowi. Każda otrzymana gotówka rejestrowana jest w ewidencji sprzedaży bezrachunkowej. Na koniec dnia sporządzany jest dokument wewnętrzny z rozbiciem na stawki ryczałtu a sumy wpisywane są w stosowne rubryki „księgi podatkowej”.

Na stoisku brak jest miejsc do spożywania. Wyznaczone miejsce jest stałe i każdorazowo na imprezę jest zatwierdzane stosownym zezwoleniem inspektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej poprzez zgłoszenie na prowadzenie tego stoiska dla małej gastronomi. Oznacza to że spełnia ono wszelkie wymogi prawne.

Wnioskodawca nie sprzedaje napoi alkoholowych ani wyrobów tytoniowych oraz innego asortymentu i nie wykonuje usług, które zmuszałyby do stosowania obligatoryjnego kasy fiskalnej. Wykonuje z tej działalności gospodarczej mały obrót gdyż sprzedaje tylko w weekendy lub w trakcie imprez o charakterze kulturalno-sportowym, a jest to działalność sezonowa i dla Wnioskodawcy dorywcza – jak wspomniano wyżej, Wnioskodawca nie osiąga obrotów do utraty zwolnienia.

„Trybunał Sprawiedliwości UE dnia 10 marca 2011 wykazał, że wykonywana działalność dotycząca tej interpretacji nie jest to usługa a dostawa towarów”. Idąc za literą prawa, działalność Wnioskodawcy mieści się więc poza granicami, o których mowa w rozporządzeniu, tak więc można przy tej działalności zastosować również zwolnienie z ewidencji przy pomocy kas fiskalnych do osiągnięcia łącznego limitu obrotu 20.000 zł nie zaś już obligatoryjnie przy pierwszej sprzedaży tego typu.

Trybunał Sprawiedliwości dokonuje wykładni prawa UE, aby zapewnić jego stosowanie w taki sam sposób we wszystkich państwach UE. Rozstrzyga też spory prawne między rządami Unii a jej instytucjami. Trybunał rozpatruje także sprawy wnoszone przez osoby fizyczne, przedsiębiorstwa lub organizacje, które uważają, że ich prawa zostały naruszone przez instytucje państw UE. Tak więc wykładnia Trybunału Sprawiedliwości ma wyższy priorytet w stosowaniu prawa aniżeli przepisy polskie, które to winne być zgodne z tą wykładnią. Wnioskodawca zwraca również uwagę na orzeczenie Trybunału z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie CinemaxX Enterteinment GmbH Co. KG (połączone sprawy: C-497/09, C-499/09, C-501/09 oraz C-502/09) rozpatrujące podmiotowo podobny spór.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy do sprzedaży popcornu, waty cukrowej, kiełbasek i nachos, niespożywanych na miejscu, ma nadal zastosowanie u podatnika, który nie przekroczył w 2014 r. limitu 20.000 zł zwolnienie z ewidencji obligatoryjnego przychodu od osób fizycznych na kasie fiskalnej?

Sprzedaż kiełbasek, popcornu, waty cukrowej i przetwarzanej w maszynie elektrycznej żywności w wyroby gotowe nie jest usługą a dostawą towarów, więc sprzedaż sezonowa przez Wnioskodawcę tych towarów jest zwolniona z ewidencji przy pomocy kasy fiskalnej, a co za tym idzie ma zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w powołanym rozporządzeniu, do czasu osiągnięcia limitu 20.000 zł.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że stoi na stanowisku zgodnym z wyrokiem TSUE z dnia 10 marca 2011 r., że wykonywana działalność dotycząca tej interpretacji tj. sprzedaż wytworzonego popcornu, nachos i waty cukrowej oraz podgrzewanych kiełbasek niespożywanych na miejscu, nie jest to usługa, a jedynie dostawa towarów. Idąc za literą prawa działalność Wnioskodawcy mieści się poza granicami, o których mowa w rozporządzeniu, tak więc może on przy tej działalności zastosować zwolnienie z ewidencji przy pomocy kas fiskalnych aż do osiągniecia łącznego limitu obrotu 20.000 zł, nie zaś obligatoryjny przymus już przy pierwszej sprzedaży tego typu.

Reasumując Wnioskodawca więc nie musi z chwilą odwieszenia działalności ewidencjonować przychodu (obrotów) przy pomocy kasy fiskalnej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Obowiązek w zakresie prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z art. 111 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).

W myśl tego przepisu, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (art. 2 pkt 22).

Powołany przepis art. 111 ust. 1 ustawy określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem jednym z podstawowych kryteriów decydujących o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.

Kwestie dotyczące między innymi zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących oraz terminów rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji, ustawodawca reguluje na mocy wydawanych rozporządzeń.

W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r. w powyższym zakresie obowiązuje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2014 r. poz. 1544).

Stosownie do zapisu § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2016 r. podatników, u których obrót zrealizowany na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych nie przekroczył w poprzednim roku podatkowym kwoty 20.000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli obrót z tego tytułu nie przekroczył, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, kwoty 20.000 zł.

Zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do podatników, którzy w poprzednim roku podatkowym byli obowiązani do ewidencjonowania lub przestali spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania (§ 3 ust. 2).

Na podstawie § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, zwolnienie to traci moc po upływie dwóch miesięcy następujących po miesiącu, w którym podatnik przekroczył obrót realizowany na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w kwocie 20.000 zł.

W tym miejscu należy podkreślić, że w obecnie obowiązującym rozporządzeniu, Minister Finansów rozszerzył zakres czynności wyłączonych ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

Jak wynika z zapisu § 4 pkt 2 lit. i) ww. rozporządzenia, zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług związanych z wyżywieniem (PKWiU 56), wyłącznie:

*   świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz
*   usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering),

z wyjątkiem świadczenia usług na warunkach określonych w poz. 35 załącznika do rozporządzenia przez podatnika, o którym mowa w art. 8 ust. 2a ustawy, oraz świadczenia usług, o których mowa w lit. i, świadczonych na pokładach samolotów lub w sposób określony w poz. 45 załącznika do rozporządzenia.

Stosownie do zapisu § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, którzy po dniu 31 grudnia 2014 r. kontynuują świadczenie usług, o których mowa w § 4 pkt 2 lit. c-j, świadczenie tych usług jest zwolnione z obowiązku ewidencjonowania do dnia 28 lutego 2015 r.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zwolnienie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, traci moc z dniem 1 marca 2015 r. – § 9 ust. 2.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że dokonuje Pan sprzedaży sezonowo w okresach letnich (obecnie zawieszoną – odwiesza zawsze w maju każdego roku) w trakcie imprez masowych o charakterze rozrywkowym i sportowym.

Nie stosuje kas fiskalnych ze względu na to, że nie uzyskuje obrotów zobowiązujących do ich stosowania. W 2014 r. nie przekroczył obrotu 20.000 zł.

W ramach prowadzonej działalności na przystosowanym do tego celu stanowisku handlowym, sprzedaje Pan po termicznym przerobieniu popcorn, watę cukrową i sporadycznie kiełbaski.

Półprodukty zakupuje u dostawców w formie surowej tj. ziarna kukurydzy, cukier sypki, kiełbaski serdelki gotowe a przetwarza na stanowisku przy pomocy maszyn zasilanych energią elektryczną i gazem w wyrób gotowy odpowiednio w popcorn, watę cukrową, gorące kiełbaski.

Ziarno surowej kukurydzy prażone jest w specjalnym garnku a uprażony popcorn przechowywany jest w podgrzewaczu, aż do wydania klientowi w torebkach papierowych o wybranych przez niego pojemnościach. \`(...)\` – to prażone płatki kukurydziane wykonywane podobną metodą. Kiełbaski zaś kupowane są w sklepie potem podgrzewane w urządzeniu elektrycznym – grillu. Klientowi sprzedawane są na tackach papierowych. Klient sam wybiera dodatki w postaci sosów i przypraw. Opakowanie i sosy wliczone są w cenę produktu spożywczego. Wata cukrowa produkowana też jest na miejscu. Produkcja polega na wytopieniu sypkiego materiału w specjalnej wysokoobrotowej maszynie. Na życzenie klienta dodawany jest w trakcie produkcji składnik smakowo-barwiący. Następnie nakręcenie ręczne stopionego cukru na patyk i tak podawany produkt przekazuje się klientowi. Klient urozmaica je smakowo odpowiednimi oddanymi mu do dyspozycji przyprawami i sosami.

Wnioskodawca wskazał, że przedmiotowa działalność wg PKD została zakwalifikowana przez pracowników US i UM jako 56.10.A

Na stoisku brak jest miejsc do spożywania. Wyznaczone miejsce jest stałe i każdorazowo na imprezę jest zatwierdzane stosownym zezwoleniem inspektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej poprzez zgłoszenie na prowadzenie tego stoiska dla małej gastronomi.

Wnioskodawca nie sprzedaje napoi alkoholowych ani wyrobów tytoniowych oraz innego asortymentu i nie wykonuje usług, które zobowiązywały do stosowania obligatoryjnego kasy fiskalnej.

Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma rozstrzygnięcie czy w danym przypadku ma miejsce dostawa towarów czy też świadczenie usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju ustawodawca rozumie przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT) natomiast przez odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT).

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji legalnej usług restauracyjnych/gastronomicznych czy też usług związanych z wyżywieniem. Definicję usług restauracyjnych i cateringowych zawiera natomiast rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011), , którego przepisy wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (art. 65 rozporządzenia wykonawczego Rady).

I tak, w myśl art. 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów, przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza lokalem usługodawcy.

Stosownie natomiast do ust. 2 art. 6 rozporządzenia wykonawczego Rady za usługi cateringowe i restauracyjne w rozumieniu ust. 1 nie uznaje się dostawy gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo dostawy gotowej lub niegotowej żywności i napojów, wraz z ich transportem lub bez niego, ale bez żadnych innych usług wspomagających.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN, pod pojęciem gastronomii rozumie się „działalność produkcyjno-usługową obejmującą prowadzenie restauracji, barów, itp.” oraz „sztukę przyrządzania potraw”.

Usługa gastronomiczna polega na przygotowaniu i podaniu posiłku w miejscu, w którym jest on przyrządzany, tj. w restauracji czy innym lokalu.

Stosownie do art. 5a ustawy o podatku od towarów i usług, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Ustalenie czy świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących.

W orzeczeniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sprawie Faaborg-Gelting Linien (C-231/94) wskazano, że sprzedaż gotowych artykułów żywnościowych i napojów do spożycia na miejscu jest wynikiem świadczenia szeregu usług, od przygotowania posiłku do jego podania, i że wiąże się z zapewnieniem klientom infrastruktury obejmującej salę jadalną z pomieszczeniami przyległymi (szatnia itd.) oraz meble i nakrycia. W niektórych przypadkach osoby fizyczne, które zawodowo realizują świadczenia wchodzące w skład działalności restauracyjnej, nakrywają do stołu, służą poradą klientom i udzielają im wyjaśnień w przedmiocie oferowanych artykułów żywnościowych i napojów, podają te produkty do stołu i wreszcie sprzątają stoły po konsumpcji (pkt 13 wyroku).

Dalej Trybunał stwierdził, że działalność restauracyjną charakteryzuje szereg elementów i czynności, wśród których dostawa żywności jest tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi. Świadczenie takie należy zatem uznać za świadczenie usług, o którym mowa w art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy.

Odwrotnie jest natomiast – zdaniem Trybunału – gdy transakcja dotyczy artykułów żywnościowych na wynos i nie wiąże się ze świadczeniem usług służących organizacji konsumpcji na miejscu w odpowiednich warunkach (pkt 14 ww. wyroku).

Należy również wskazać na orzeczenie TSUE w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 z dnia 10 marca 2011 r., którego przedmiotem była m.in. działalność polegająca na sprzedaży w przyczepach i na stoiskach gastronomicznych kiełbasek, frytek i innych gotowych produktów do spożycia na miejscu na ciepło.

W tej kwestii Trybunał wskazał, że sprzedaż tego rodzaju produktów zakłada ich gotowanie lub podgrzanie, co stanowi usługę, którą należy wziąć pod uwagę w ramach całościowej oceny transakcji w celu jej zakwalifikowania jako dostawy towarów lub świadczenia usług.

Przygotowanie ciepłego produktu gotowego, w ocenie Trybunału, ogranicza się zaś w istocie do czynności pobieżnych i znormalizowanych i zwykle następuje nie na życzenie konkretnego klienta, lecz w sposób stały i regularny, w zależności od popytu możliwego do przewidzenia w sposób ogólny. Nie stanowi to więc przeważającego elementu omawianej transakcji i nie może samo z siebie powodować uznania tej transakcji za świadczenie usługi.

Trybunał wskazał, że zakwalifikowanie transakcji jako dostawy towarów lub świadczenia usług uzależnione jest od całości okoliczności faktycznych, z uwzględnieniem – z punktu widzenia konsumentów – elementów przeważających jakościowo.

Dokonując oceny przedmiotowej kwestii Trybunał miał na uwadze fakt, że w przedmiotowej działalności nie występują kelnerzy, nie doradza się w rzeczywistości klientom, nie ma serwisu w ścisłym znaczeniu, polegającego na przekazywaniu zamówienia do kuchni, układaniu dań na talerzach i podawaniu ich klientom, brakuje zamkniętych i ogrzewanych lokali przeznaczonych do konsumpcji dostarczonych produktów, brakuje szatni i toalet, brakuje też co do zasady naczyń, mebli i nakryć stołowych. Ponadto, przygotowanie popcornu, co następuje jednocześnie z jego produkcją, oraz pakowanie popcornu i nachos do opakowań to integralne elementy sprzedaży tych produktów i nie stanowią w związku z tym odrębnych transakcji. Poza tym zarówno przygotowanie, jak przechowywanie artykułów żywnościowych w określonej temperaturze następuje w sposób regularny, a nie w zależności od zamówienia konkretnego klienta.

W świetle powyższego Trybunał stwierdził, że przeważającym elementem tych transakcji w ich całościowym ujęciu jest dostawa gotowych dań lub artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu, jako że przygotowanie tych produktów, pobieżne i znormalizowane, jest nierozerwalnie związane z tymi transakcjami (…).

Podsumowując, TSUE orzekł m.in.: „że art. 5 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzedaż świeżo przygotowanych dań i artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu na stoiskach lub w pojazdach gastronomicznych, lub we foyer kin stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 5 tej dyrektywy, jeżeli z oceny jakościowej całości transakcji wynika, że elementy świadczenia usług poprzedzające dostawę artykułów żywnościowych i towarzyszące jej nie mają charakteru przeważającego”.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, dokonywanej przez Pana sprzedaży nie towarzyszą żadne inne usługi, którym można przypisać charakter dominujący, tj. usługi charakteryzujące działalność w zakresie usług gastronomicznych (restauracyjną).

Dokonuje Pan bowiem sprzedaży waty cukrowej, popcornu, nachos oraz kiełbasek na przystosowanym do tego celu stanowisku handlowym, na którym brak jest miejsc do spożywania. Sprzedaż polega na termicznej obróbce półproduktów i podaniu klientowi w papierowych torebkach lub tackach jednorazowego użytku. Z wniosku nie wynika, aby w związku ze sprzedażą ww. towarów świadczył Pan na rzecz klientów jakiekolwiek usługi, poza czynnościami stanowiącymi integralne elementy dokonywanej sprzedaży, tj. podgrzanie, przesypanie do torebki papierowej, przełożenie na tackę lub nawinięcie i podanie waty na patyku.

W świetle powyższego – stosownie do zapisu § 3 ust. 1 pkt 1 powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 listopada 2014 r. – nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2016 r. może Pan korzystać ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej do chwili przekroczenia kwoty 20.000 zł obrotu z tytułu sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.