Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.708.2024.1.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-28
Teza: Nie można podzielić stanowiska Wnioskodawcy, że ewentualna zmiana Dyskonta wynikająca z Przeszacowania wartości wykupionej wierzytelności związanych z umowami leasingowymi, a powstała po dniu sprzedaży Wierzytelności, skutkuje obowiązkiem dokonania korekty kosztu uzyskania przychodu rozpoznanego przez Spółkę w miesiącu dokonania rozliczenia pieniężnego.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności; dyskonto; koszt-korekta kosztów; koszt-koszty uzyskania przychodów; przychód-powstanie przychodu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie); Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4a. Opodatkowanie stron umowy leasingu-Leasing finansowy - warunki
-Przychody i koszty u finansującego i korzystającego; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4a. Opodatkowanie stron umowy leasingu-Leasing finansowy - warunki
-Zmiana, wypowiedzenie umowy leasingu, przeniesienie wierzytelności; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4a. Opodatkowanie stron umowy leasingu-Leasing operacyjny - warunki-Przychody i koszty u finansującego i korzystającego; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4a. Opodatkowanie stron umowy leasingu-Leasing operacyjny - warunki-Zmiana, wypowiedzenie umowy leasingu, przeniesienie wierzytelności
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4e; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4i; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4a-art. 17k-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 4a-art. 17k-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia, czy cena zapłacona Spółce przez Bank za nabyte
    Wierzytelności Leasingowe nie stanowi przychodu po stronie Spółki, czy Dyskonto przy
    sprzedaży Wierzytelności Leasingowych lub ich transz stanowi pośredni koszt uzyskania
    przychodów, czy zmiany Dyskonta powinny być odnoszone w koszty uzyskania
    przychodów w miesiącu dokonania rozliczenia pieniężnego oraz czy Dyskonto w części w
    jakiej zbywana Wierzytelność obejmuje także podatek od towarów i usług, który jest
    naliczany przez Spółkę w odniesieniu do rat leasingowych i innych należności stanowi
    koszt podatkowy. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Spółka akcyjna (dalej jako „Spółka”) jest osobą prawną mająca siedzibę na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, która podlega w Polsce opodatkowaniu od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność finansową, w szczególności, w zakresie
    świadczenia usług leasingu oraz umów najmu długoterminowego. W zakresie swojej
    działalności Spółka udziela także swoim klientom finansowania w formie pożyczek.
    Celem uzyskania finansowania potrzebnego do prowadzonej działalności, Spółka jest
    stroną generalnej umowy cesji wierzytelności i praw z umów leasingowych oraz umów
    pożyczkowych z Bankiem (dalej: „Umowa generalna”) w odniesieniu do następujących
    wierzytelności:
        wierzytelności wynikających z umów leasingu („Umowy Leasingu”) zawartych przez
        Spółkę (jako finansującego) z korzystającymi (dalej: „Leasingobiorcy”) i stanowiących
        roszczenia w stosunku do Leasingobiorców przede wszystkim o zapłatę rat
        leasingowych oraz ewentualnie innych należności wynikających z zawartych Umów
        Leasingu (dalej łącznie: „Wierzytelności Leasingowe”);
        wierzytelności wynikających z umów pożyczek (dalej: „Umowy Pożyczek”) zawartych
        przez Spółkę (jako pożyczkodawcę) oraz pożyczkobiorców (dalej: „Pożyczkobiorcy”),
        na podstawie których Spółka udzieliła Pożyczkobiorcom finansowania na zakup
        przedmiotów określonych w Umowach Pożyczek (dalej: „Wierzytelności
        Pożyczkowe”),
    - łącznie jako „Wierzytelności”.
    Wierzytelności Leasingowe mogą wynikać zarówno z umów leasingu operacyjnego
    (uregulowanego w art. 17b Ustawy CIT), jak i finansowego (uregulowanego w art. 17f
    Ustawy CIT). Przedmiotem Umów Leasingu są, w szczególności, środki transportu, w skład
    których wchodzą również pojazdy samochodowe w rozumieniu Ustawy o podatku od
    towarów i usług, a także maszyny i urządzenia.
    W świetle Umowy generalnej:
        Spółka zobowiązała się wobec Banku do zbywania Wierzytelności na jego rzecz w
        ramach wykupu Wierzytelności oraz
        przyjmowania od Banku wpłat za zbyte Wierzytelności (dalej: „Wykup”).
    Spółka zobowiązała się także do obsługi Wykupionych Wierzytelności w zakresie
    wykonywania wszelkich praw w związku przeniesionymi na Bank Wierzytelnościami.

    Wykup Wierzytelności przez Bank dotyczy wyłącznie Wierzytelności Leasingowych oraz
    Wierzytelności Pożyczkowych, względem których Bank dokonał pozytywnej oceny
    zdolności kredytowej Leasingobiorców i Pożyczkobiorców.
    Umowa generalna dotyczy (i) przyszłych Wierzytelności przysługujących Spółce wobec
    klientów z tytułu umów leasingu (w szczególności o zapłatę rat leasingowych),
    wymagalnych w datach wynikających z harmonogramu płatności rat i/lub faktur
    wystawianych przez Spółkę na rzecz klientów, jak również (ii) wszelkich praw i należności
    ubocznych związanych z Wierzytelnościami. Wierzytelności obejmowały dotychczas
    podatek od towarów i usług (dalej: „VAT”), który naliczany jest przez Spółkę na ratach
    leasingowych i innych należnościach z tytułu Umów Leasingu. W wyniku wykupu Bank
    nabywa uprawnienia do otrzymywania przepływów pieniężnych wygenerowanych przez te
    wierzytelności w całości lub w części.
    Zgodnie z Umową generalną w dniu zapłaty przez Bank na rzecz Spółki ceny z tytułu
    nabycia Wierzytelności na Bank przechodzą Wierzytelności wymienione w formularzu
    wykupu (dalej „Dzień Wykupu”). Za dzień zapłaty ceny, Strony przyjmują dzień obciążenia
    rachunku bankowego Banku. Wraz z przeniesieniem Wierzytelności na Bank nie
    przechodzi własność przedmiotu leasingu, niemniej Bank jest uprawniony do
    zabezpieczenia swoich roszczeń wynikających z nabywania wierzytelności, które może
    przybrać formy m.in.: zastawu rejestrowego oraz finansowego na rachunku wpłat
    gotówkowych Spółki (rachunku bankowym).
    Zgodnie z założeniami, Spółka sprzedaje periodycznie do Banku poszczególne
    Wierzytelności lub transze, przy założeniu, że Wierzytelności spełniają wcześniej ustalone
    warunki kwalifikujące je do przeniesienia.
    Z tytułu Wykupu Wierzytelności Bank zobowiązany jest do zapłaty Spółce ceny
    pomniejszonej o odsetki dyskontowe oraz prowizję. Cena za Wierzytelności jest zatem
    niższa od łącznej kwoty przenoszonych Wierzytelności, obejmującej ich część kapitałową
    oraz odsetkową (powstanie dyskonto, dalej: „Dyskonto”). Dyskonto jest nieodłącznym
    elementem Wykupu i jego wystąpienie warunkuje przystąpienie Banku do transakcji
    Wykupu.
    Z perspektywy bilansowej Spółka rozpoznaje koszt Dyskonta poprzez rozliczenie
    międzyokresowe czynne i rozlicza je w czasie.
    Zgodnie z Umową wysokość rat podlegających wykupowi, z wyjątkiem ostatniej raty
    leasingowej w Umowie Leasingowej jest zmienna i może podlegać przeszacowaniu,
    rozumianemu jako zmiana właściwej stawki WIBOR 3M przyjętej w danej umowie.
    W przypadku wystąpienia w wyniku dokonania przeszacowania, niedopłaty Banku wobec
    Spółki z tytułu przeszacowania wartości wykupionej Wierzytelności, brakujące środki są
    przekazywane przez Bank na rachunek Spółki. Z kolei, w przypadku wystąpienia w wyniku
    dokonania przeszacowania, nadpłaty Banku wobec Spółki z tytułu przeszacowania
    wartości Wykupionej Wierzytelności, Bank pobiera należne mu środki.
    Oprócz przeszacowania wysokości rat w związku ze zmianą stawki WIBOR, do zmiany
    wysokości rat może dochodzić również w następujących przypadkach:
        Cesja umowy przez klienta - zgodnie z Umową generalną możliwa jest zmiana
        korzystającego w rozumieniu art. 509 Kodeksu cywilnego i art. 519 - cesja umowy
        jest warunkowana wcześniejszą pisemną zgodą Banku na jej dokonanie;
        Zmiana harmonogramów - zgodnie z Umową generalną możliwa jest zmiana
        harmonogramów spłat w umowach, z których Wierzytelności zostały przez Bank

        wykupione w ramach wykupu Wierzytelności, dokonywaną przez Spółkę z przyczyn
        innych niż zmiana stawki WIBOR (np. przedłużenie okresu leasingu lub skrócenie i
        wcześniejszy wykup).
    W każdym z w/w przypadków (tj. w przypadku cesji lub zmiany harmonogramów) i w
    związku z tym wystąpienia niedopłaty Banku wobec Spółki, brakujące środki są
    przekazane przez Bank na rachunek Spółki. Z kolei, w przypadku wystąpienia nadpłaty
    Banku wobec Spółki z tytułu przeszacowania wartości Wykupionej Wierzytelności, Bank
    pobiera należne mu środki. W tym zakresie dochodzi również do zmiany wartości
    Dyskonta.
    Podsumowując, wysokość rat leasingowych podlegających wykupowi, a w rezultacie
    wartość Dyskonta może podlegać przeszacowaniu (dalej „Przeszacowanie”), m.in. w
    wyniku następujących zdarzeń:
        zmiany właściwej stawki WIBOR 3M zawartej w danej Umowie Leasingowej lub
        Pożyczkowej,
        zmiany strony Umowy Leasingowej lub Pożyczkowej (cesja umowy przez klienta na
        inny podmiot), czy
        zmiany harmonogramów, które mogą nastąpić w związku z przedłużeniem okresu
        leasingu lub jego skróceniem i dokonaniem wcześniejszego wykupu przez klienta.
    W takiej sytuacji, jak wskazano wcześniej, dochodzi do rozliczenia pieniężnego między
    Spółką a Bankiem, w wyniku którego dostosowywana jest wartość rat należnych Bankowi i
    wysokości Dyskonta do zmienionych okoliczności.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca powziął wątpliwości w kontekście
    prawidłowości rozliczania przedmiotowej Umowy generalnej na gruncie podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym cena zapłacona Spółce przez
      Bank za nabyte Wierzytelności Leasingowe nie stanowi przychodu po stronie Spółki?
    2) Czy Dyskonto zastosowane przy sprzedaży do Banku Wierzytelności Leasingowych lub
      ich transz wynikających z Umów Leasingu (rozumiane jako różnica między wartością
      Wierzytelności Leasingowych wynikającą z umów których Spółka jest stroną a ceną
      sprzedaży) stanowi koszt uzyskania przychodów Spółki ujęty jednorazowo w
      momencie jego poniesienia, którym będzie Dzień Wykupu Wierzytelności
      Leasingowych do Banku?
    3) Czy zmiany Dyskonta wynikające z Przeszacowania, tj. w wyniku zmiany WIBOR, zmiany
      harmonogramu, wcześniejszej częściowej/całkowitej spłaty, cesji umowy przez klienta;
      w ślad, za którym dochodzi do rozliczenia pieniężnego między Spółką a Bankiem
      (powstaje Nadpłata, Niedopłata) powinny być odnoszone w koszty uzyskania
      przychodów (jako zmniejszenie lub zwiększenie tych kosztów uzyskania przychodów)
      w miesiącu dokonania rozliczenia pieniężnego?
    4) Czy Dyskonto, w części w jakiej zbywana Wierzytelność obejmuje podatek od towarów i
      usług, który naliczany jest przez Spółkę na ratach leasingowych i innych należnościach
      z tytułu Umów Leasingu stanowi koszt podatkowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1

    Zdaniem Spółki, cena zapłacona Spółce przez Bank za nabyte Wierzytelności Leasingowe
    nie będzie stanowiła przychodu po stronie Spółki.
    Ad 2
    W ocenie Spółki, Dyskonto powstałe przy sprzedaży poszczególnych transz Wierzytelności
    będzie stanowiło dla Spółki koszt uzyskania przychodów ujmowany jednorazowo w
    momencie jego poniesienia, którym będzie Dzień Wykupu Wierzytelności przez Bank.
    Ad 3
    W ocenie Spółki, zmiany dyskonta wynikające z Przeszacowania, tj. w wyniku zmiany
    zmiennej stopy oprocentowania (WIBOR), zmiany harmonogramu, wcześniejszej
    częściowej/całkowitej spłaty, cesji umowy przez klienta, w ślad, za którym dochodzi do
    rozliczenia pieniężnego między Spółką a Bankiem (powstaje Nadpłata lub Niedopłata)
    powinny być odnoszone w koszty uzyskania przychodów (jako zmniejszenie lub
    zwiększenie tych kosztów uzyskania przychodów) w miesiącu dokonania rozliczenia
    pieniężnego.
    Ad 4
    W ocenie Spółki Dyskonto, w części w jakiej zbywana Wierzytelność obejmuje podatek od
    towarów i usług, który naliczany jest przez Spółkę na ratach leasingowych i innych
    należnościach z tytułu Umów Leasingu stanowi koszt podatkowy Spółki.
    Uzasadnienie stanowiska
    Ad 1
    Zgodnie z art. 17k ust. 1 Ustawy CIT, jeżeli finansujący przeniósł na rzecz osoby trzeciej
    wierzytelności z tytułu opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1 Ustawy CIT, a nie została
    przeniesiona na osobę trzecią własność przedmiotu umowy leasingu:
    1) do przychodów finansującego nie zalicza się kwot wypłaconych przez osobę trzecią z
      tytułu przeniesienia wierzytelności;
    2) kosztem uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone osobie trzeciej dyskonto
      lub wynagrodzenie.
    Zgodnie z art. 17k ust. 2 Ustawy CIT w przypadku, o którym mowa w ust. 1, opłaty
    ponoszone przez korzystającego na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód finansującego
    w dniu wymagalności zapłaty.
    Zgodnie z powyższym przepisem, w przypadku, gdy przeniesienie wierzytelności na rzecz
    osoby trzeciej nie jest połączone z przeniesieniem własności przedmiotu leasingu,
    wówczas zbycie wierzytelności leasingowej jest neutralne dla finansującego z perspektywy
    przychodu podatkowego. Z uwagi zatem na fakt, iż celem Wykupu Wierzytelności
    Leasingowych Spółki wynikających z Umów Leasingu jest zbycie na rzecz Spółki jedynie
    Wierzytelności Leasingowych bez przenoszenia własności przedmiotów Umów Leasingu, z
    których Wierzytelności te wynikają, powyższy przepis będzie miał zastosowanie również
    do transakcji zawieranej w ramach Umowy Generalnej. W konsekwencji, wynagrodzenie
    zapłacone przez Bank do Spółki za nabyte Wierzytelności Leasingowe nie stanowi
    przychodu po stronie Spółki stosownie do art. 17k ust. 1 pkt 1 Ustawy CIT.
    Natomiast, jak wynika z art. 17k ust. 2 Ustawy CIT, Spółka jest zobowiązana do
    wykazywania przychodów w odniesieniu do opłat ponoszonych przez Leasingobiorców
    dotyczących Wierzytelności Leasingowych w dniu wymagalności ich zapłaty. Do
    przychodów będzie w takim przypadku zaliczana całość rat leasingowych wynikających z
    Umów Leasingu (czyli zarówno tzw. część kapitałowa, jak i odsetkowa).
    Takie samo stanowisko zostało potwierdzone w wydawanych przez organy podatkowe
    interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS, m.in.:

        z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.377.2017.1.PC;
        z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.377.2018.1.AW;
        z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.369.2020.3.BK;
        z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. 0111-KDIB21.4010.154.2021.1.BKD;
        z dnia 28 sierpnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.412.2024.1.PC.
    Powyższe potwierdza również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1
    września 2020 r. (sygn. akt II FSK 1286/18), w którym w odniesieniu do art. 17k Ustawy CIT
    stwierdzono: „Przepis ten stanowi, że jeżeli finansujący przeniósł na rzecz osoby trzeciej
    wierzytelności z tytułu opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, a nie została przeniesiona
    na osobę trzecią własność przedmiotu umowy leasingu, opłaty ponoszone przez
    korzystającego na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód finansującego w dniu
    wymagalności zapłaty. Z regulacji tej wynika wprost, że w przypadku zbycia przez
    finansującego wierzytelności z tytułu opłat należnych na podstawie umowy leasingu, o
    których mowa w art. 17b ust. 1 u.p.d.o.p. jego sytuacja prawnopodatkowa w zakresie
    przychodów pozostaje taka sama jak przed zbyciem tych wierzytelności co oznacza, że
    pomimo zbycia wierzytelności to na finansującym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu
    opłat będących przedmiotem zbytych wierzytelności. W tym wypadku obowiązek
    podatkowy powstaje po stronie finansującego zgodnie z treścią art. 17k ust. 2 u.p.d.o.p. w
    dacie wymagalności tych opłat.”
    Mając na uwadze powyższe, Spółka wskazuje, że w jej ocenie, cena zapłacona Spółce przez
    Bank za nabyte Wierzytelności Leasingowe nie będzie stanowiła przychodu po stronie
    Spółki. Spółka jest natomiast zobowiązana do wykazywania przychodów w odniesieniu do
    opłat ponoszonych przez Leasingobiorców dotyczących Wierzytelności Leasingowych w
    dniu wymagalności ich zapłaty.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 17k ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, w przypadku przeniesienia na rzecz osoby
    trzeciej wierzytelności leasingowych, kosztem uzyskania przychodów finansującego jest
    zapłacone osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie.
    W przypadku transakcji Wykupu cena za Wierzytelności Leasingowe będzie niższa od
    łącznej kwoty przenoszonych Wierzytelności Leasingowych, obejmującej ich część
    kapitałową oraz odsetkową.
    Różnica między sumą sprzedanych Wierzytelności Leasingowych, a ceną ich sprzedaży
    stanowi dyskonto uzyskiwane przez Bank na nabyciu Wierzytelności Leasingowych
    (Dyskonto). Wartość ta jest wynagrodzeniem należnym Bankowi od Spółki w zamian za
    przystąpienie do Wykupu. Bez poniesienia przez Spółkę wydatku w postaci Dyskonta
    jednorazowo, Bank nie przystąpiłby do transakcji Wykupu (Dyskonto warunkuje zatem
    sam fakt przystąpienia Banku do transakcji Wykupu i pozyskania w ten sposób
    finansowania przez Spółkę potrzebnego do prowadzonej działalności).
    Stosownie do art. 15 ust. 4d Ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Mając na uwadze powołane regulacje Spółka stoi na stanowisku, iż Dyskonto zastosowane
    przy sprzedaży Wierzytelności do Spółki powinno zostać zakwalifikowane do kategorii
    kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio związane z przychodami. W
    ocenie Spółki są to koszty faktycznie warunkujące sprzedaż każdej z Wierzytelności, stąd
    stanowią one wydatki jednorazowe niedotyczące okresu przekraczającego rok podatkowy.
    W konsekwencji, koszty te będą potrącalne w momencie ich poniesienia.

    Powyższa konkluzja znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 24 czerwca 2009 r., sygn. akt
    II FSK 247/08, w którym stwierdzono w odniesieniu do art. 17 ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, iż:
    „Przepis ten stanowi, że kosztem uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone
    osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 15
    ust. 1 u.p.d.o.p. momentem decydującym o możliwości zaliczenia powyższych wydatków
    do kosztów uzyskania przychodów jest moment poniesienia wydatku. Na datę uznania
    kosztów z tytułu dyskonta lub wynagrodzenia za koszty uzyskania przychodów nie ma
    wpływu harmonogram spłaty przez korzystającego poszczególnych opłat leasingowych
    (por. M. Snopczyński, Zmiany w opodatkowaniu leasingu w podatku dochodowym i w
    podatku od towarów i usług, Monitor podatkowy, 2001, nr 11, str. 11).”
    Zdaniem Spółki, mając na uwadze, iż na datę uznania kosztów z tytułu Dyskonta za koszty
    uzyskania przychodów nie ma wpływu harmonogram spłaty przez korzystającego
    poszczególnych opłat leasingowych, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w
    postaci Dyskonta należy uznać dzień sprzedaży poszczególnych Wierzytelności
    Leasingowych lub ich transz do Banku.
    Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4e Ustawy CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Należy wskazać, że art. 17k ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, wskazuje jednoznacznie, iż kosztem
    uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone osobie trzeciej dyskonto lub
    wynagrodzenie.
    W ocenie Spółki nie byłoby uzasadnione stanowisko, iż koszt podatkowy w postaci
    Dyskonta należy rozpoznawać jako koszt podatkowy w momencie rozpoznania tego
    kosztu jako kosztu rachunkowego (tj. w czasie). Zgodnie bowiem z zasadą autonomii
    prawa podatkowego, jest ono niezależne od innych działów prawa, w tym również od
    prawa bilansowego. Dlatego też, ujęcie bilansowe nie może decydować o tym, co jest
    kosztem podatkowym ani kiedy należy go rozpoznać w rachunku podatkowym. W związku
    z tym, że Dyskonto jest wydatkiem warunkującym przystąpienie do Wykupu przez Bank,
    na fakt jednorazowego ujęcia w kosztach podatkowych Dyskonta nie ma również wpływu
    to, że bilansowo jest ono rozliczane przez Spółkę poprzez rozliczenia międzyokresowe
    kosztów.
    Na niezależność prawa podatkowego i bilansowego wielokrotnie zwracały uwagę także
    sądy administracyjne. Przykładowo, w wyroku z 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 550
    /16, WSA w Łodzi stwierdził: „Podkreślić należy fakt, że prawo podatkowe i prawo
    bilansowe są względem siebie autonomiczne, dlatego też zapisy dokonywane w księgach
    rachunkowych, których zadaniem jest rejestrowanie zdarzeń gospodarczych i
    odpowiadających im operacji gospodarczych, nie mogą modyfikować unormowań
    zawartych w materialnym prawie podatkowym. Prawo rachunkowe określa przede
    wszystkim o prawidłowym sposobie prowadzenia ksiąg, nie rozstrzyga natomiast o
    prawnej kwalifikacji określonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów w
    rozumieniu przepisów podatkowych. Wyraźne rozdzielenie prawa bilansowego od prawa
    podatkowego widoczne jest w orzecznictwie sądowym”. Wyrok ten został podtrzymany
    przez NSA wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018 r. (II FSK 3488/16).
    Analogiczne stanowisko zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyroku z 26 listopada 2014 r. (sygn. akt II FSK 2596/12), w którym wskazano, że: „W art. 15
    ust. 4e PDOPrU nie ma odesłania do zasad ustalania dnia poniesienia kosztu w
    rozumieniu rachunkowości, ale do momentu wykonania ściśle określonej czynności
    związanej z prowadzeniem ksiąg rachunkowych. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.r. do ksiąg
    rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić w postaci zapisu, każde
    zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Potwierdza to wcześniej

    wyrażony pogląd, że czynność zaksięgowania, czyli wpisania do ksiąg, oznacza
    wprowadzenie do ksiąg rachunkowych w postaci zapisu zdarzenia związanego z
    poniesieniem kosztu uzyskania przychodu. Mając na uwadze stosowaną technikę
    legislacyjną w zakresie odesłań do u.r., ustawodawca podatkowy, gdyby chciał przyjąć
    rozwiązanie polegające na tożsamości momentu poniesienia kosztu podatkowego i kosztu
    w rozumieniu rachunkowości, powinien sformułować przepis art. 15 ust. 4e PDOPrU
    następująco: za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu uważa się dzień
    poniesienia kosztu obciążającego wynik finansowy w rozumieniu przepisów o
    rachunkowości, czyli przepisów u.r., przepisów wykonawczych do niej lub MSR. Brak
    odesłania w treści art. 15 ust. 4e PDOPrU do przepisów o rachunkowości wskazuje na brak
    intencji ustawodawcy do uregulowania kwestii momentu zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodu poprzez odniesienie do zasad stosowanych w tym zakresie w rachunkowości.”
    Powyższe stanowisko Spółki w zakresie jednorazowego ujęcia w kosztach podatkowych
    Dyskonta znajduje ponadto jednoznaczne potwierdzenie, między innymi, w następujących
    interpretacjach podatkowych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej, m.in.:
    a) interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 listopada 2017 r., znak:
      0111-KDIB1-3.4010.358.2017.1.MST, gdzie zaaprobowano stanowisko wnioskodawcy,
      że: „(...) zastosowane przy kalkulacji ceny sprzedaży do SPV Wierzytelności,
      wynikających z Umów Leasingu (operacyjnego i finansowego), jak też Umów Najmu,
      będzie stanowiło pośredni koszt uzyskania przychodów dla Spółki potrącalny
      jednorazowo w dacie jego poniesienia.”
    b) interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 listopada 2018 r., znak:
      0111-KDIB1-2.4010.457.2018.1.AW, gdzie zaaprobowano stanowisko wnioskodawcy,
      że: „Z uwagi na fakt, iż są to koszty faktycznie warunkujące sprzedaż każdej z transz
      Wierzytelności w ramach Sekurytyzacji, stanowić one będą wydatki jednorazowe
      niedotyczące okresu przekraczającego rok podatkowy. W konsekwencji, koszty te będą
      potrącalne w momencie ich poniesienia.”,
    c) interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 listopada 2018 r., znak:
      0111-KDIB1-3.4010.514.2018.2.AN, gdzie wskazano: „Należy jednak uznać, iż wydatki -
      o ile w rzeczywistości z uwagi na swój charakter nie będą mogły zostać powiązane z
      okresem przekraczającym rok podatkowy, a ponadto na gruncie przepisów prawa
      podatkowego nie będzie możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
      podatkowego - mogą zostać potrącone jednorazowo w dacie ich poniesienia, którą
      wyznacza art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, czyli w dniu w którym ujęto koszt na podstawie
      otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego
      dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych.”
    d) interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 lutego 2020 r., znak: 0111-
      KDIB2-1.4010.651.2019.1.BKD, gdzie zaaprobowano stanowisko wnioskodawcy, że:
      „(...) dyskonto powstające w związku z zapłatą ceny za sprzedaż do SPV Wierzytelności
      wynikających z Umów Leasingu będzie stanowiło koszt uzyskania przychodów dla
      Spółki każdorazowo w momencie zapłaty ceny za sprzedaż poszczególnych transz
      Wierzytelności do SPV.”
    e) interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 listopada 2020 r., znak:
      0111-KDIB1-1.4010.453.2020.1.BK;
    f) interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 marca 2022 r., znak: 0111-
      KDIB2-1.4010.580.2021.1.AR, gdzie zaaprobowano stanowisko wnioskodawcy, że: „(...)
      za dzień poniesienia przez Spółkę kosztu w postaci dyskonta zrealizowanego na
      sprzedaży Wierzytelności do SPV powinien być uznany dzień sprzedaży każdej z transz
      Wierzytelności”;
    g) interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 maja 2023 r. (0111-
      KDIB1-1.4010.94.2023.2.AW), gdzie zaaprobowano stanowisko wnioskodawcy, że:

      „Dyskonto zastosowane przy sprzedaży Wierzytelności do SPV powinno zostać
      zakwalifikowane do kategorii kosztów uzyskania przychodów innych niż bezpośrednio
      związane z przychodami. Z uwagi na fakt, iż są to koszty faktycznie warunkujące
      sprzedaż każdej z transz Wierzytelności w ramach Sekurytyzacji, stanowić one będą
      wydatki jednorazowe niedotyczące okresu przekraczającego rok podatkowy. W
      konsekwencji, koszty te będą potrącalne w momencie ich poniesienia, tzn. zbycia
      poszczególnych transz Wierzytelności.”
    Podobnie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 14
    października 2022 r., (0114-KDIP2-2.4010.68.2022.2.KW), gdzie wskazał, że koszty prowizji
    zapłaconej na rzecz instytucji finansowej mogą zostać podatkowo rozpoznane
    jednorazowo w dacie ich poniesienia, niezależnie od ich ujęcia w księgach rachunkowych.
    Moment uznania wydatku za koszt podatkowy nie jest bowiem uzależniony od uznania go
    za taki koszt w znaczeniu bilansowym.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka stoi na stanowisku, iż za dzień poniesienia przez
    Spółkę kosztu w postaci Dyskonta zrealizowanego na sprzedaży Wierzytelności
    Leasingowych do Banku powinien być uznany Dzień Wykupu Wierzytelności przez Bank,
    zgodnie z Umową Generalną.
    Ad 3
    W opinii Spółki, ewentualna zmiana, po sprzedaży Wierzytelności do Banku, wysokości
    zmiennej stopy procentowej stosowanej przy kalkulacji części odsetkowej rat i czynszów
    wchodzących w skład Wierzytelności, skutkująca zmianą wysokości rat i czynszów
    fakturowanych przez Spółkę na Klientów, a także w wyniku zmiany harmonogramu,
    wcześniejszej częściowej/całkowitej spłaty, cesji umowy przez klienta, w ślad, za którym
    dochodzi do rozliczenia pieniężnego między Spółką a Bankiem (powstaje Nadpłata lub
    Niedopłata) skutkuje obowiązkiem dokonania korekty kosztu Dyskonta.
    Skoro dyskonto jest rozumiane jako różnica między wartością Wierzytelności wynikającą z
    umów, których Spółka jest stroną a ceną sprzedaży, to zmiana ceny powoduje zmianę
    Dyskonta i tym samym zmianę kosztu uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4i Ustawy CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym
    odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą
    omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania
    przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
    korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny
    korekty.
    Biorąc pod uwagę, że zmiany ceny są nieznane na moment ustalania „pierwotnego”
    Dyskonta i zależą od czynników, które wystąpią w późniejszych okresach, zasadne jest
    odniesienie zmiany Dyskonta w koszty uzyskania przychodów z chwilą wystąpienia tych
    zmian. Zatem należy ująć te zmiany ceny jako zmniejszenie/zwiększenie kosztów
    uzyskania przychodów w miesiącu, w którym dochodzi do rozliczenia pieniężnego z
    Bankiem, odpowiadająca zmianie ceny.
    Zdaniem Spółki, powyższa teza będzie prawdziwa również, jeśli Spółka nie uzyska
    dokumentu (takiego jak np. faktura) potwierdzającego kwotę zmiany ceny, a jedynym
    potwierdzeniem zwiększenia ceny będzie faktycznie rozliczenie pieniężne z Bankiem,
    odpowiadające zmianie ceny.
    Powyższe potwierdza interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 marca
    2022 r. (0111-KDIB2-1.4010.580.2021.1.AR).
    Analogiczna sytuacja dotyczy zmiany przychodów w odniesieniu do opłat ponoszonych
    przez Leasingobiorców dotyczących Wierzytelności Leasingowych, które rozpoznawane są
    w dniu wymagalności ich zapłaty. Jeżeli w wyniku zmiany zmiennej stopy procentowej,
    zmiany harmonogramu, czy wcześniejszej częściowej/całkowitej spłaty, cesji umowy przez
    klienta dochodzi do zmiany wysokości należnych opłat (rat i czynszów), które Spółka

    rozpoznaje jako przychód podatkowy, tym samym analogiczne zasady powinny zostać
    zastosowane do kosztów w postaci Dyskonta.
    Ad 4
    W ocenie Spółki Dyskonto stanowi koszt podatkowy w pełnej wysokości, nawet w części w
    jakiej zbywana Wierzytelność obejmuje podatek od towarów i usług, który naliczany jest
    przez Spółkę na ratach leasingowych i innych należnościach z tytułu Umów Leasingu - jest
    to bowiem wyłącznie element kalkulacyjny Dyskonta ustalony między Spółką a Bankiem.
    Spółka, rozliczając transakcję cesji Wierzytelności z tytułu Umów Leasingowych, na cele
    podatku dochodowego od osób prawnych powinna wykazać koszty uzyskania przychodów
    zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT. Kosztem poniesionym w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy CIT będzie wartość Dyskonta w pełnej wysokości,
    niezależnie od tego czy Wierzytelności obejmują podatek VAT, który naliczany jest przez
    Spółkę na ratach leasingowych i innych należnościach z tytułu Umów Leasingu, czy też nie.
    Powyższe znajduje odzwierciedlenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 30 sierpnia 2021 r. (0111-KDIB1-3.4010.227.2021.4.BM) w
    stosunku do wierzytelności (pakietów) z tytułu umów sprzedaży, w tym sprzedaży na raty,
    gdzie wskazano: „Reasumując, rozliczając transakcję sprzedaży (cesji) wierzytelności
    (pakietów) z tytułu umów sprzedaży, w tym sprzedaży na raty, na cele podatku
    dochodowego od osób prawnych powinien wykazać koszty uzyskania przychodów
    zgodnie z zasadą ogólną wynikająca z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Kosztem poniesionym w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 będzie - co do zasady - nominalna wartość zbytej wierzytelności
    w ujęciu brutto (tj. z uwzględnioną w wartości wierzytelności kwotą podatku VAT).”
    Podobne wnioski można wywieść z interpretacji ogólnej Ministra Finansów, Funduszy i
    Polityki Regionalnej z dnia 15 lutego 2021 r. (DD5.8201.11.2020).
    W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym, w ocenie Spółki Dyskonto stanowi
    koszt podatkowy w pełnej wysokości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytań oznaczonych we
    wniosku nr 1, 2 oraz 4 jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska w zakresie tych pytań.
    W zakresie pytania oznaczonego nr 3 Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805, dalej: „updop” lub „ustawa o CIT”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 updop), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z
    prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.

    Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między
    tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o
    związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodu. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami
    należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie
    przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne,
    aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany
    wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku
    wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania
    przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak
    aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.
    Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi
    przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu
    uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów),
    nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Z przywołanego powyżej przepisu art. 15 ust. 1 updop, wynika zatem, że aby wydatki
    poczynione przez podatnika można uznać za koszt uzyskania przychodu, muszą być
    poniesione w sposób celowy. Podatnik podejmując decyzję o poniesieniu wydatku, musi
    być przeświadczony o racjonalności, z punktu widzenia prowadzonej przez niego
    działalności, wydatkowania środków finansowych.
    Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
        wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku został
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
        wydatek jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
        gospodarczą,
        wydatek poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        wydatek został właściwie udokumentowany,
        wydatek nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT:
      Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest
      spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje
      się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów
      poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
      korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny
      korekty.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka prowadzi
    działalność finansową, w szczególności w zakresie świadczenia usług leasingu oraz umów
    najmu długoterminowego. Użycza także swoim klientom finansowania w formie pożyczek.
    Zawieracie Państwo umowy cesji wierzytelności i praw z umów leasingowych oraz umów
    pożyczkowych z Bankiem. Wierzytelności leasingowe mogą wynikać z umów leasingu
    operacyjnego oraz finansowego. Przedmiotem leasingu są w szczególności środki

    transportu, w skład których wchodzą pojazdy samochodowe, a także maszyny i
    urządzenia. Zobowiązali się Państwo wobec Banku do zbywania Wierzytelności na jego
    rzecz w ramach wykupu Wierzytelności oraz przyjmowania od Banku wpłat za zbyte
    Wierzytelności. Dokonują Państwo obsługi Wykupionych Wierzytelności w zakresie
    wykonywania wszelkich praw w związku z przeniesionymi na Bank Wierzytelnościami.
    Wierzytelności obejmowały dotychczas podatek od towarów i sług, który naliczany jest
    przez Spółkę na ratach leasingowych i innych należnościach z tytułu Umów Leasingu. Po
    wykupie Wierzytelności Bank nabywa uprawnienia do otrzymywania przepływów
    pieniężnych wygenerowanych przez te wierzytelności w całości lub w części. Przeniesienie
    Wierzytelności na Bank nie wiąże się z przeniesieniem własności przedmiotów leasingu.
    Bank jest zobowiązany do zapłaty Spółce cenę pomniejszoną o odsetki dyskontowe oraz
    prowizję. Spółka rozpoznaje koszt Dyskonta poprzez rozliczenie międzyokresowe czynne i
    rozlicza je w czasie. Wysokość rat podlegających wykupowi, za wyjątkiem ostatniej raty
    leasingowej jest zmienna i może podlegać przeszacowaniu, rozumianemu jako zmiana
    właściwej stawki WIBOR 3M przyjętej w danej umowie. W przypadku wystąpienia
    niedopłaty Banku wobec Spółki, brakujące środki są przekazywane przez Bank na
    rachunek Spółki. Jeśli wystąpi nadpłata Banku wobec Spółki z tytułu przeszacowania
    wartości Wykupionej Wierzytelności Bank pobiera należne mu środki. Zmiana wysokości
    rat może wystąpić również w przypadku cesji umowy przez klienta (cesja jest
    warunkowana wcześniejszą pisemną zgodą Banku na jej dokonanie) albo zmiany
    harmonogramów - możliwa jest zmiana harmonogramów spłat w umowach, z których
    Wierzytelności zostały przez Banku wykupione w ramach wykupu Wierzytelności,
    dokonywana przez Spółkę z przyczyn innych niż zmiana stawki WIBOR (np. przedłużenie
    okresu leasingu lub skrócenie i wcześniejszy wykup). W każdym z w/w przypadków (tj. w
    przypadku cesji lub zmiany harmonogramów) i w związku z tym wystąpienia niedopłaty
    Banku wobec Spółki, brakujące środki są przekazane przez Bank na rachunek Spółki. Z
    kolei, w przypadku wystąpienia nadpłaty Banku wobec Spółki z tytułu przeszacowania
    wartości Wykupionej Wierzytelności, Bank pobiera należne mu środki. W tym zakresie
    dochodzi również do zmiany wartości Dyskonta.
    Państwa wątpliwości zgłoszone w pytaniu nr 3 dotyczą możliwości dokonania przez Spółkę
    korekty kosztów uzyskania przychodów z tytułu zmiany Dyskonta wynikającego z
    Przeszacowania - tj. w wyniku zmiany WIBOR, zmiany harmonogramu, wcześniejszej
    częściowej/całkowitej spłaty, cesji umowy przez klienta, w ślad za którym dochodzi do
    rozliczenia pieniężnego między Spółką a bankiem - w miesiącu dokonania rozliczenia
    pieniężnego.
    W przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy szczególne związane z
    umowami leasingu.
    Zgodnie z art. 17k ust. 1 updop,
      Jeżeli finansujący przeniósł na rzecz osoby trzeciej wierzytelności z tytułu opłat, o
      których mowa w art. 17b ust. 1, a nie została przeniesiona na osobę trzecią własność
      przedmiotu umowy leasingu:
        1) do przychodów finansującego nie zalicza się kwot wypłaconych przez osobę
          trzecią z tytułu przeniesienia wierzytelności;
        2) kosztem uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone osobie trzeciej
          dyskonto lub wynagrodzenie.
    Stosownie natomiast do art. 17k ust. 2 updop,
      W przypadku, o którym mowa w ust. 1, opłaty ponoszone przez korzystającego na
      rzecz osoby trzeciej stanowią przychód finansującego w dniu wymagalności zapłaty.
    Odnosząc powyższe przepisy do przedmiotowej sprawy organ podatkowy wskazuje, że
    pojęcie „wierzytelność”, którym posługują się ww. przepisy, nie zostało odrębnie
    zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Według Słownika

    języka polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl) pojęcie to oznacza uprawnienie przysługujące
    wierzycielowi do domagania się od dłużnika spełnienia określonego świadczenia.
    Wierzytelnością w terminologii prawniczej nazywa się zobowiązanie ze stanowiska
    wierzyciela. Podstawowym elementem treści zobowiązania jest właśnie wierzytelność,
    którą określa bardzo ogólnie przepis art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.; także jako: „KC”), który stanowi, że zobowiązanie
    polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien
    świadczenie spełnić.
    Wobec braku definicji „wierzytelności” w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych cywilistyczne rozumienie pojęcia „wierzytelności” ma w ocenie organu
    podatkowego, zastosowanie na gruncie wskazanej ustawy podatkowej.
    Przepis art. 17k ustawy o CIT mówi wprost o wierzytelnościach z tytułu opłat
    leasingowych. Należy przy tym zaznaczyć, że odwołanie się w art. 17k ust. 1 ustawy o CIT,
    do art. 17b ust. 1 tej ustawy dotyczy wyłącznie opłat, o których mowa w tym przepisie, a
    nie umów w nim wskazanych. Tym samym rozwiązania zawarte w art. 17k ww. ustawy
    mają zastosowanie zarówno do cesji umów leasingu operacyjnego, o którym mowa w art.
    17b powołanej ustawy, jak też umów leasingu finansowego - wskazanego w art. 17f
    cytowanej regulacji.
    Odnosząc się do przedstawionego we wniosku opisu sprawy należy zauważyć, że art. 17k
    updop, mówi wprost, że kosztem uzyskania przychodów finansującego jest zapłacone
    osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie.
    Zmiana Dyskonta (o ile wystąpi), wynikająca z opisanego we wniosku Przeszacowania nie
    może mieć wpływu na wysokość Dyskonta zaliczonego uprzednio do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Zauważyć bowiem należy, że Dyskonto powstaje na moment sprzedaży Wierzytelności i
    zapłaty ceny sprzedaży. Od tego momentu właścicielem Wierzytelności będzie Bank.
    Zatem, ewentualna zmiana kwot Wierzytelności następująca po dacie sprzedaży nie może
    mieć wpływu na wcześniej rozpoznane przez Spółkę Dyskonto i tym samym Spółka nie
    będzie zobowiązana do korygowania kosztów uzyskania przychodów.
    Biorąc pod uwagę powyższe, nie można podzielić Państwa stanowiska, że ewentualna
    zmiana Dyskonta wynikająca z Przeszacowania wartości wykupionej wierzytelności
    związanych z umowami leasingowymi, a powstała po dniu sprzedaży Wierzytelności,
    skutkuje obowiązkiem dokonania korekty kosztu uzyskania przychodu rozpoznanego
    przez Spółkę w miesiącu dokonania rozliczenia pieniężnego.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należy zatem uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych, należy zaznaczyć, że są one wiążące jedynie w sprawach,
    których dotyczą. Organ, pomimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią źródła materialnego prawa podatkowego.

    Informacja o zwrocie nadpłaty
    W związku z tym, że dokonali Państwo opłaty wyższej od kwoty należnej, nadpłatę w
    wysokości 40 zł zwrócimy Państwu na rachunek bankowy wskazany do zwrotu nienależnej
    opłaty.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.

    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.