Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2-2.4011.429.2018.2.BK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-01-16
Teza: Czy przysługiwało Wnioskodawcy prawo do skorzystania z ulgi prorodzinnej na jedno dziecko (1112, 04 zł) przy dochodzie przekraczającym 112.000 zł, będąc ojcem trojga dzieci, w tym dwojga uczących się (córka z pierwszego małżeństwa i syn z drugiego małżeństwa)?
Słowa kluczowe: alimenty-obowiązek alimentacyjny; dochód; dzieci i młodzież; odliczenia; rodzice; ulga-ulga prorodzinna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2018 r. (data wpływu 2 listopada 2018 r.) uzupełnionym pismem z dnia 12 grudnia 2018 r. (data wpływu 19 grudnia 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi prorodzinnej – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek uzupełniony w dniu 19 grudnia 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi prorodzinnej.

We wniosku tym oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym 19% i za rok 2017 złożył zeznanie podatkowe PIT-36L. Oprócz działalności gospodarczej Wnioskodawca uzyskuje dochody ze stosunku pracy oraz działalności wykonywanej osobiście. Wnioskodawca z zakładu pracy otrzymał PIT-11 za 2017 r., na podstawie którego rozliczył swoje dochody i złożył PIT-37. Dochody Wnioskodawcy przekraczają kwotę 112.000 zł. W zeznaniu PIT-37 za 2017 r. Wnioskodawca odliczył od podatku ulgę na małoletniego syna w wysokości 1112,04 zł, wskazując w poz. 40 informacji PIT-O „liczba dzieci 2”.

Wnioskodawca jest ojcem trójki dzieci. Z pierwszego związku małżeńskiego posiada dwie córki - Dominikę urodzoną 20 lipca 1995 r. (w 2017 r. już się nie kształciła) oraz Weronikę urodzoną 18 listopada 1999 r. Z drugiego związku małżeńskiego Wnioskodawca posiada małoletniego syna – Rafała urodzonego 9 maja 2008 r. Córki na stałe zamieszkiwały z byłą żoną. Po rozwodzie zakres władzy rodzicielskiej jest dla Wnioskodawcy i jego byłej żony jednakowy i każdemu z nich przysługuje pełnia władzy rodzicielskiej. Wyrokiem Sądu zostały zasądzone alimenty, które co miesiąc są przez Wnioskodawcę uiszczane. Wnioskodawca czynnie uczestniczy w życiu swoich córek, ma wpływ na ich wychowanie, kształcenie, możliwość rozwoju ich uzdolnień. Razem z byłą żoną wzajemnie informują się o wykonywaniu obowiązków rodzicielskich w sprawach istotnych dla córek. Wspólnie z córkami Wnioskodawca spędza święta, wakacje i ferie. Troszczy się o ich rozwój fizyczny. W 2017 r. Wnioskodawca posiadał i wykonywał władzę rodzicielską również w stosunku do małoletniego syna. Z obecną małżonką prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, razem mieszkają tworząc rodzinę. Matka małoletniego syna w 2017 r. także posiadała i wykonywała władzę rodzicielską. Żonie nie przysługiwało prawo do ulgi prorodzinnej na małoletniego syna, ponieważ jest matką dwojga dzieci - starsza córka z pierwszego małżeństwa żony w 2017 r. miała przerwę w nauce, a wspólne dochody żony i Wnioskodawcy przekroczyły kwotę 112.000 zł za 2017 r. Prawo do korzystania z odliczenia ulgi na córki z pierwszego małżeństwa Wnioskodawca pozostawił byłej żonie. W zeznaniu podatkowym PIT-37 wskazał dwoje uczących się dzieci, a odliczył jedną kwotę ulgi na syna z drugiego małżeństwa. Urząd Skarbowy wezwał Wnioskodawcę do złożenia korekty zeznania PIT-37 za 2017 r. z uwagi na odliczenie ulgi na jedno dziecko, przy dochodzie przekraczającym kwotę 112 000 zł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy przysługiwało Wnioskodawcy prawo do skorzystania z ulgi prorodzinnej na jedno dziecko (1112, 04 zł) przy dochodzie przekraczającym 112.000 zł, będąc ojcem trojga dzieci, w tym dwojga uczących się (córka z pierwszego małżeństwa i syn z drugiego małżeństwa)?

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma prawo do korzystania z ulgi na jedno dziecko, gdyż nadal jest ojcem dwojga uczących się dzieci. Istotnym jest również to, że prawo do korzystania z ulgi w Jego konkretnej sytuacji konsultował dzwoniąc do Krajowej Informacji Skarbowej, gdzie uzyskał odpowiedź twierdzącą, że takowe prawo posiada.

W ocenie Wnioskodawcy istnienie władzy rodzicielskiej jest niezależne od tego, czy rodzice pozostają w związku małżeńskim, czy też nie. Po rozwodzie zakres władzy rodzicielskiej jest dla obojga rodziców jednakowy i każdemu z nich przysługuje pełnia władzy. Biorąc pod uwagę, że Wnioskodawca czynnie uczestniczy w życiu swoich córek, utrzymuje z nimi stały kontakt, ma wpływ na ich wychowanie i kształcenie, to uważa, że sprawuje władzę rodzicielską.

Mając na uwadze zasadę równości wszystkich podatników – jako podatnik ma prawo do odliczenia ulgi na jedno dziecko, będąc rodzicem dwójki dzieci uczęszczających do szkoły.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zasady korzystania z ulgi na dzieci określa art. 27f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200 ze zm.).

Na podstawie art. 27f ust. 1 ww. ustawy, od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

1.  wykonywał władzę rodzicielską;
2.  pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
3.  sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Zgodnie z art. 27f ust. 2 ustawy, odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do:

1.  jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:
    1.  pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000 zł,
    2.  niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56.000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a;
2.  dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;
3.  trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:
    1.  92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
    2.  166,67 zł na trzecie dziecko,
    3.  225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.

Stosownie do art. 27f ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a.

Odliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, przysługuje podatnikowi określonemu w ust. 1, który co najmniej przez jeden dzień roku podatkowego wykonywał władzę, pełnił funkcję lub sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do więcej niż jednego dziecka (art. 27f ust. 2b ww. ustawy).

W przypadku, gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem (art. 27f ust. 3 ustawy).

Jednocześnie jak stanowi art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

Według art. 27f ust. 5 ww. ustawy, odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  odpis aktu urodzenia dziecka;
2.  zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
3.  odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą;
4.  zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.

W świetle art. 27f ust. 6 przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.

Treść art. 27f ust. 6 w powiązaniu z art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 - w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2018 r. - wskazuje, że odliczenie kwoty określonej w ust. 2 przysługuje podatnikowi, który utrzymywał dzieci pełnoletnie:

*   bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
*   do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej,

\- w związku z wykonywaniem przez niego ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego lub w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.

Z art. 27f ust. 7 wynika natomiast, że przepisy art. 6 ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio do dzieci, o których mowa w ust. 1 i 6.

Zgodnie z zacytowanymi wyżej przepisami ulga prorodzinna, przy spełnieniu określonych wymogów, przysługuje podatnikowi:

*   wykonującemu władzę rodzicielską w stosunku do małoletniego dziecka/małoletnich dzieci, a także
*   utrzymującemu pełnoletnie dziecko/pełnoletnie dzieci w związku z wykonywaniem przez podatnika ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.

Władza rodzicielska – zgodnie z art. 93 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r., poz. 583 z późn. zm.) przysługuje obojgu rodzicom, a stosownie do art. 97 § 1 tejże ustawy jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest zobowiązane i uprawnione do jej wykonywania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż separacja bądź rozwód rodziców nie są równoznaczne z utratą przez rodzica prawa do wykonywania władzy rodzicielskiej. Sąd rodzinny, ogłaszając separację bądź rozwiązując związek małżeński określa także prawa rodzicielskie. Jeżeli zatem nie pozbawia tego prawa jednego z rodziców, to uznaje, że rodzice są zdolni do porozumienia w sprawach dotyczących dziecka.

W przypadku małoletniego dziecka, warunkiem zastosowania omawianej ulgi przez rodzica jest wykonywanie przez tego rodzica władzy rodzicielskiej, rozumianej w szczególności jako sprawowanie faktycznej pieczy nad dzieckiem, wykonywanie zarządu jego majątkiem i jego wychowywanie, troszczenie się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka, a więc zapewnienie/zabezpieczenie wszystkich potrzeb dziecka od bytowych po edukacyjne, rozwojowe, zdrowotne i emocjonalne.

Natomiast obowiązek alimentacyjny względem dzieci pełnoletnich, o których mowa w art. 27 ust. 6 i art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynika wprost z przepisów ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy - art. 128 i następne. Zgodnie z definicją zawartą w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, obowiązek alimentacyjny to obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania.

W konsekwencji, jeżeli w stosunku do małoletnich dzieci obojgu rodzicom przysługuje władza rodzicielska, i władzę tę wykonują oboje rodzice, a w przypadku dziecka pełnoletniego, utrzymują dziecko w związku z wykonywaniem, nawet przymusowo obowiązku alimentacyjnego, to każdy z rodziców ma prawo do odliczenia, w granicach przysługującego na dziecko limitu.

Przy czym ustawodawca nie wyklucza możliwości odliczenia przez jednego z nich ulgi na dzieci w całej wysokości, jednak konieczne jest w tym zakresie porozumienie rodziców, aby nie doszło do jej dublowania. Z kolei brak stosownego porozumienia dotyczącego ustalenia proporcji oznacza, że w sytuacji, gdy każdy z rodziców spełnia warunki do zastosowania odliczenia, ulga przysługuje każdemu z nich w częściach równych.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym. Oprócz działalności gospodarczej Wnioskodawca uzyskuje dochody ze stosunku pracy oraz działalności wykonywanej osobiście. Wnioskodawca z zakładu pracy otrzymał PIT-11 za 2017 r., na podstawie którego rozliczył swoje dochody i złożył PIT-37. Dochody Wnioskodawcy przekraczają kwotę 112.000 zł. W zeznaniu PIT-37 za 2017 r. Wnioskodawca odliczył od podatku ulgę na małoletniego syna w wysokości 1112,04 zł, wskazując w poz. 40 informacji PIT-O „liczba dzieci 2”.

Wnioskodawca jest ojcem trójki dzieci. Z pierwszego związku małżeńskiego posiada dwie córki - Dominikę urodzoną 20 lipca 1995 r. (w 2017 r. już się nie kształciła) oraz Weronikę urodzoną 18 listopada 1999 r. Z drugiego związku małżeńskiego Wnioskodawca posiada małoletniego syna – Rafała urodzonego 9 maja 2008 r. Córki na stałe zamieszkiwały z byłą żoną. Po rozwodzie zakres władzy rodzicielskiej jest dla Wnioskodawcy i jego byłej żony jednakowy i każdemu z nich przysługuje pełnia władzy rodzicielskiej. Wyrokiem Sądu zostały zasądzone alimenty, które co miesiąc są przez Wnioskodawcę uiszczane. Wnioskodawca czynnie uczestniczy w życiu swoich córek, ma wpływ na ich wychowanie, kształcenie, możliwość rozwoju ich uzdolnień. Razem z byłą żoną wzajemnie informują się o wykonywaniu obowiązków rodzicielskich w sprawach istotnych dla córek. Wspólnie z córkami Wnioskodawca spędza święta, wakacje i ferie. Troszczy się o ich rozwój fizyczny. W 2017 r. Wnioskodawca posiadał i wykonywał władzę rodzicielską również w stosunku do małoletniego syna. Z obecną małżonką prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, razem mieszkają tworząc rodzinę. Matka małoletniego syna w 2017 r. także posiadała i wykonywała władzę rodzicielską. Żonie nie przysługiwało prawo do ulgi prorodzinnej na małoletniego syna, ponieważ jest matką dwojga dzieci - starsza córka z pierwszego małżeństwa żony w 2017 r. miała przerwę w nauce, a wspólne dochody żony i Wnioskodawcy przekroczyły kwotę 112.000 zł za 2017 r. Prawo do korzystania z odliczenia ulgi na córki z pierwszego małżeństwa Wnioskodawca pozostawił byłej żonie. W zeznaniu podatkowym PIT-37 wskazał dwoje uczących się dzieci, a odliczył jedną kwotę ulgi na syna z drugiego małżeństwa.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż ograniczenie korzystania z omawianej ulgi polegające na wprowadzeniu limitu dochodów, stosownie do art. 27f ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje rodziców posiadających jedno dziecko. Przy czym przy określaniu na potrzeby ulgi prorodzinnej liczby dzieci (niezależnie od liczby posiadanych dzieci) należy brać pod uwagę tylko te dzieci, które spełniają wyżej określone kryteria, tj. dzieci małoletnie, w stosunku do których rodzic wykonywał władzę rodzicielską oraz wymienione w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które rodzic utrzymywał w związku z wykonywaniem obowiązku alimentacyjnego. W sytuacji więc gdy Wnioskodawca z dwóch różnych związków małżeńskich posiada dwójkę dzieci - córkę Weronikę oraz syna Rafała, w stosunku do których faktycznie wykonywał władzę rodzicielską, a po uzyskaniu w trakcie roku podatkowego przez córkę pełnoletności utrzymywał ją w związku z wykonywaniem obowiązku alimentacyjnego – co uprawnia Wnioskodawcę do ulgi prorodzinnej na każde z nich, to niezależnie od tego, że w wyniku porozumienia była żona odliczyła ulgę na córkę, w świetle przytoczonych przepisów (po spełnieniu wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania) – Wnioskodawcy pomimo osiągnięcia dochodów w kwocie przekraczającej 112.000 zł przysługiwało prawo do dokonania, w rozliczeniu za rok 2017, odliczenia ulgi na małoletniego syna. Ulgę tę mógł odliczyć w pełnej wysokości, tj. 100% kwoty ustalonej zgodnie z art. 27f ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Fakt odliczenia lub nie odliczenia ulgi przysługującej na córkę nie ma więc żadnego wpływu na możliwość skorzystania z odliczenia ulgi na syna. Istotne jest, aby nie dochodziło do dublowania ulgi.

W świetle powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.