Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/4511-66/16/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2016-04-14
Teza: Czy wydatki poniesione - przed dniem złożenia wniosku o uzyskanie orzeczenia o niepełnosprawności, który jest jednocześnie datą ustalenia stopnia niepełnosprawności - na zakup Bioharmonizera fotonowego uprawniają do dokonania odliczeń w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej?
Słowa kluczowe: niepełnosprawność; ulga-ulga rehabilitacyjna; wydatek-wydatki na rehabilitację
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z dnia 12 stycznia 2016 r. (wpływ do tutejszego organu dnia 18 stycznia 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie korzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 stycznia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie korzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 31 lipca 2013 r. Wnioskodawczyni zakupiła dla siebie urządzenie medyczne –Bioharmonizer fotonowy V-VNSN 13F1308. W dniu 31 października 2013 r. złożyła wniosek o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności i otrzymała orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do dnia 31 stycznia 2018 r. Stwierdzono w nim, iż nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, gdyż na skoliozę kręgosłupa piersiowo-lędźwiowego zaczęła chorować od 12 roku życia, tj. od 1970 r. W ww. orzeczeniu o niepełnosprawności stwierdzono „konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie danej osoby – wg. zaleceń specjalisty”.

Skutkiem masywnej skoliozy jest wiele zniekształceń kręgosłupa, żeber, stawów biodrowych, zwyrodnień stawów, co obrazują opisy zdjęć Rtg kręgosłupa (z 2012 i 2013 r.) oraz opisy z dwóch rezonansów magnetycznych – odcinka lędźwiowego i szyjnego kręgosłupa.

Zakupione urządzenie zostało zatwierdzone jako urządzenie medyczne wg. norm Unii Europejskiej (Dyrektywa 93/42/EEC oraz normy jakości dla producentów wyrobów medycznych).

W chorobie zwyrodnieniowej wielostawowej, w której Wnioskodawczyni notorycznie odczuwa ból kręgosłupa, ból innych stawów, okresowe stany zapalne, zmęczenie, depresję – urządzenie to stosuje codziennie i przynosi jej to ulgę. Wnioskodawczyni posiada zaświadczenie lekarza specjalisty neurologa o wskazaniu do stosowania tego urządzenia, jako wspomagającego regenerację tkanek (łagodzenie bólów przy chorobie zwyrodnieniowej stawów i bólów odcinka krzyżowego pleców, ramion, szyi). Urządzenie to działa na zasadzie rezonansu falowego, określanego mianem medycyny przyszłości, a w jego działaniu wykorzystano falę świetlną na poziomie podczerwieni.

Po analizie treści wniosku z dnia 12 stycznia 2016 r. oraz mając na względzie zakres kompetencji przyznanej tutejszemu organowi i treść przepisu art. 14b Ordynacji podatkowej przyjęto, iż intencją Wnioskodawcy było uzyskanie odpowiedzi na pytanie:

Czy wydatki przez nią poniesione - przed dniem złożenia wniosku o uzyskanie orzeczenia o niepełnosprawności (31 października 2013 r.), który jest jednocześnie datą ustalenia stopnia niepełnosprawności - na zakup Bioharmonizera fotonowego uprawniają do dokonania odliczeń w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej?

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z funkcjonującym aktualnie prawem spełnia wszystkie warunki wymagane prawem aby odliczyć od dochodu za 2013 r. wydatki na zakup urządzenia medycznego niezbędnego w codziennej rehabilitacji i ułatwiającego czynności życiowe (w ramach wydatków na cele rehabilitacyjne). Powyższe Wnioskodawczyni uzasadnia faktycznym istnieniem schorzenia od wielu lat, wielokrotnym leczeniem w sanatoriach uzdrowiskowych (w latach 2009, 2012), a obecnie „dojrzała” do uzyskania formalnego potwierdzenia o swoim stanie zdrowia uzyskując w 2013 r. dokument – orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:

1.  adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2.  przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
3.  zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
4.  zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
5.  odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
6.  odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne;
7.  opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł;
8.  utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł;
9.  opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
10.  opłacenie tłumacza języka migowego;
11.  kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia;
12.  leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo);
13.  odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

1.  osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
2.  osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a;

15.  używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł;
16.  odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:

1.  na turnusie rehabilitacyjnym,
2.  w zakładach, o których mowa w pkt 6,
3.  na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

Ponadto wydatki o których mowa w ust. 7a - stosownie z art. 26 ust. 7b tejże ustawy - podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W myśl art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Zgodnie z art. 26 ust. 7d ww. ustawy warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 26 ust. 7f ww. ustawy ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1.  I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

1.  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
2.  znaczny stopień niepełnosprawności;

3.  II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

1.  całkowitą niezdolność do pracy albo
2.  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Osoba chcąca skorzystać z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 musi zatem posiadać orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez odpowiedni organ, a ponadto:

*   pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu (urządzenia), a rodzajem niepełnosprawności pozostawać musi ścisły związek,
*   zakupiony sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne powinny być wykorzystywane (używane) w rehabilitacji, służyć przywracaniu sprawności organizmu oraz ułatwiać osobie niepełnosprawnej wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wynika z niepełnosprawności,
*   cechą zakupionego urządzenia (sprzętu) musi być jego indywidualny charakter,
*   zalecenie co do jego stosowania powinien wydać lekarz specjalista stosownie do stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej i potrzeb indywidualnej rehabilitacji.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w dniu 31 lipca 2013 r. Wnioskodawczyni zakupiła dla siebie urządzenie medyczne –Bioharmonizer fotonowy V-VNSN 13F1308. W dniu 31 października 2013 r. złożyła wniosek o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności i otrzymała orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do dnia 31 stycznia 2018 r. Stwierdzono, iż nie można ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, gdyż na skoliozę kręgosłupa piersiowo -lędźwiowego zaczęła chorować od 12 roku życia, tj. od 1970 r. W ww. orzeczeniu o niepełnosprawności stwierdzono „konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie danej osoby – wg. zaleceń specjalisty”.

Skutkiem masywnej skoliozy jest wiele zniekształceń kręgosłupa, żeber, stawów biodrowych, zwyrodnień stawów, co obrazują opisy zdjęć Rtg kręgosłupa (z 2012 i 2013 r.) oraz opisy z dwóch rezonansów magnetycznych – odcinka lędźwiowego i szyjnego kręgosłupa.

Zakupione urządzenie zostało zatwierdzone jako urządzenie medyczne wg. norm Unii Europejskiej (Dyrektywa 93/42/EEC oraz normy jakości dla producentów wyrobów medycznych).

W chorobie zwyrodnieniowej wielostawowej, w której Wnioskodawczyni notorycznie odczuwa ból kręgosłupa, ból innych stawów, okresowe stany zapalne, zmęczenie, depresję – urządzenie to stosuje codziennie i przynosi jej to ulgę. Wnioskodawczyni posiada zaświadczenie lekarza specjalisty neurologa o wskazaniu do stosowania tego urządzenia, jako wspomagającego regenerację tkanek (łagodzenie bólów przy chorobie zwyrodnieniowej stawów i bólów odcinka krzyżowego pleców, ramion, szyi. Urządzenie to działa na zasadzie rezonansu falowego, określanego mianem medycyny przyszłości, a w jego działaniu wykorzystano falę świetlną na poziomie podczerwieni.

W związku z tym, nie kwestionując zasadności dokonania zakupu ww. urządzenia - stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni nie może dokonać odliczenia wydatków poniesionych w lipcu 2013 r. na jego zakup, albowiem ww. wydatek poniesiony został przed uzyskaniem przez Nią orzeczenia o niepełnosprawności, jak również przed dniem wskazanym w nim jako data, od której istnieje ustalony stopień niepełnosprawności.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bydgoszczy, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.