Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1364/08/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-11-14
Teza: zaliczenie świadczonych usług do usług turystyki i obowiązku rozliczania podatku VAT metodą marży (art. 119 ustawy o VAT).
Słowa kluczowe: usługi-usługi transportowe; usługi-usługi turystyczne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 3-art. 119

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 9 września 2008r. (data wpływu 16 września 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zaliczenia świadczonych usług do usług turystyki i obowiązku rozliczania podatku VAT metodą marży (art. 119 ustawy o VAT) - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 września 2008r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zaliczenia świadczonych usług do usług turystyki i obowiązku rozliczania podatku VAT metodą marży (art. 119 ustawy o VAT).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) mającym miejsce prowadzenia działalności na terytorium RP. Świadczy wyłącznie usługi w zakresie transportu osób (PKWiU 60.23). Nie jest organizatorem całego programu wycieczki. Jego zadaniem jest tylko przewieźć ludzi z punktu A do punktu B. Całością organizacji imprezy zajmuje się podmiot, dla którego Wnioskodawca świadczy usługę transportu osób. Używa do tych czynności własnych autobusów. Jednak czasami zdarza się (zwłaszcza w sezonie letnim), że nie jest w stanie zrealizować wszystkich zamówionych usług. Wtedy korzysta z usług podwykonawców. Wystawiają oni dla niego faktury VAT za usługi transportowe części osób. Wnioskodawca natomiast wystawia faktury VAT dla podmiotu organizującego całość imprezy za transport wszystkich uczestników. W związku z tym rozlicza podatek VAT na zasadach ogólnych tj. odlicza VAT naliczony z faktur VAT od podwykonawców i nalicza podatek należny w fakturze VAT wystawionej dla organizatora całej imprezy. Na fakturach VAT od podwykonawców i na fakturach VAT wystawionych przez Wnioskodawcę występuje 7% stawka VAT-u (art. 41 ust 2 ustawy o VAT).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca postępuje prawidłowo rozliczając podatek VAT na zasadach ogólnych, czy też powinien rozliczać VAT metodą marży (art. 119 ustawy o VAT)?

Zdaniem Wnioskodawcy postępuje on prawidłowo ponieważ nie świadczy usług turystyki tylko usługi transportu osób. Usługa turystyki jest bowiem świadczeniem złożonym na które składa się szereg usług takich jak np. hotelarstwo, gastronomia, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania (stałego pobytu). Wnioskodawca zaś świadczy tylko jedną ze składowych tej usługi. Wobec czego zapisy art. 119 ustawy o VAT go nie dotyczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 cyt. ustawy).

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy o podatku VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Z kolei stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Należy przy tym zauważyć, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia usług turystki, jednak przez usługę turystyki należy rozumieć kompleksową usługę świadczoną na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Takie rozumienie tego pojęcia potwierdza również treść niżej wymienionego przepisu art. 119 ustawy o VAT. Zatem za usługi turystyki należy uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tz. kompleksowym programem imprez). Zgodne jest to także z potocznym rozumieniem słowa turystyka – w słowniku języka polskiego „turystyka” to dłuższe lub krótsze wyjazdy wypoczynkowe, połączone zwykle ze zwiedzaniem, uprawianiem sportu, wycieczkami itp. (Słownik języka polskiego, Wydawnictwo PNN Biblioteka Gazety Wyborczej).

Przepis art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług, wprowadza szczególny sposób opodatkowania usług turystycznych, którego istotą jest opodatkowanie marży stanowiącej wynagrodzenie podatników.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Stosownie do ust. 2 tego artykułu przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, gdzie przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystycznej, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.

Chodzi zatem o usługi, które w całości składają się na usługę turystyczną świadczoną przez organizatora turystyki. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu „w szczególności” oznacza, iż jest to katalog otwarty. Konsekwentnie inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również powinny być uwzględnione.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści turysty, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż jedynie nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają podstawowe potrzeby podróżnych w trakcie wycieczki oraz uprzyjemniają czas spędzony podczas wycieczki, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży. Podkreślić należy, że transport, zakwaterowanie, czy wyżywienie są usługami, bez których nie mogłaby się odbyć impreza turystyczna. Tym samym nabycie usług transportu stanowi część usług nabywanych przez operatora turystyki dla bezpośredniej korzyści turysty.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca świadczy wyłącznie usługi w zakresie transportu osób (PKWiU 60.23). Nie jest organizatorem całego programu wycieczki. Jego zadaniem jest tylko przewieźć ludzi z punktu A do punktu B. Całością organizacji imprezy zajmuje się podmiot, dla którego świadczy usługę transportu osób. Używa do tych czynności własnych autobusów. Natomiast w sytuacji gdy nie jest w stanie zrealizować wszystkich zamówionych usług korzysta z usług podwykonawców.

Z powyższego wynika, że Wnioskodawca wykonuje kompleksową usługę transportową. Nie świadczy innych dodatkowych usług w zakresie usług hotelowych, gastronomicznych, ubezpieczenia, organizacji wycieczek itp. Zatem po stronie nabywcy usług (świadczonych przez Wnioskodawcę) mamy do czynienia z organizatorem turystyki, a nie z turystą. Z usługami turystycznymi mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby Wnioskodawca w ramach jednej ceny oferował klientom (turystom lub odwiedzającym, a nie organizatorom turystyki), poza usługami transportowymi np. usługi hotelowe, gastronomiczne, przewodnickie itp., przy czym wymienione usługi zostałyby zakupione od podmiotów trzecich. Usługa turystyczna jest bowiem kompleksową usługą świadczoną na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć.

W przedmiotowej sytuacji Wnioskodawca świadczy wyłącznie usługi w zakresie transportu osób. Nie jest organizatorem całego programu wycieczki. Pod symbolem PKWiU 60.23 wskazanym przez Wnioskodawcę mieszczą się usługi „pasażerskiego transportu lądowego pozostałe”.

Zatem z powyższego wynika, że Wnioskodawca nie świadczy usługi turystycznej lecz usługę transportową, do której nie ma zastosowania szczególna procedura opodatkowania marży określona w art. 119 cyt. ustawy VAT.

Do świadczonych przez Wnioskodawcę usług transportowych znajduje zastosowanie 7% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 cyt. ustawy. Stawkę tę stosuje się bowiem dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. W załączniku tym, pod pozycją 144 wymienione zostały usługi o symbolu PKWiU 60.23 – usługi pasażerskiego transportu lądowego pozostałe. A zatem zgodnie z powyższą regulacją opodatkowaniu 7% stawką podatku od towarów i usług podlegają usługi pasażerskiego transportu lądowego (PKWiU 60.23).

Tym samym należy stwierdzić, iż stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Jednocześnie tut. Organ wyjaśnia, że stosownie do pkt 1 Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS z 2005 r. Nr 1, poz. 11), zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby, usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania wyrobów i usług do odpowiednich grupowań statystycznych. Do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z prawidłowym zdefiniowaniem czynności oraz prawidłowym zaklasyfikowaniem tych czynności do właściwych grupowań statystycznych, obowiązany jest Podatnik. W przypadku wątpliwości dotyczących prawidłowej klasyfikacji świadczonych usług w świetle norm statystycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, organem właściwym do udzielenia wyjaśnień w tej kwestii jest Urząd Statystyczny w Łodzi, Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych, ul. Suwalska 29, 93-176 Łódź.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.