Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.226.2025.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-15
Teza: Ustalenia, czy wydatki na zapłatę wynagrodzenia mogą zostać
uznane za koszt uzyskania przychodów zgodnie z przepisem
art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz czy stanowią inny niż koszt
bezpośrednio związanymi z przychodami, o którym mowa w
przepisie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i należy je rozpoznać w
momencie ich poniesienia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
odszkodowania
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Kary,
odszkodowania, opłaty przymusowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2025 r. za pośrednictwem e-Doręczeń wpłynął Państwa wniosek z 14 maja 2025
    r., o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób
    prawnych w zakresie ustalenia:
      - czy wydatki na zapłatę Wynagrodzenia mogą zostać uznane za koszt uzyskania
        przychodów Wnioskodawcy zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy CIT,
      - w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        prawidłowe, czy wydatki poniesione na Wynagrodzenie stanowią koszt uzyskania
        przychodów, inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami, o którym mowa
        w przepisie art. 15 ust. 4d ustawy CIT i należy je rozpoznać w momencie ich
        poniesienia, tj. w momencie ujęcia Wynagrodzenia w księgach rachunkowych
        Wnioskodawcy na podstawie otrzymanej faktury zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4e
        ustawy CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest podatnikiem opodatkowany podatkiem dochodowym od całości
    dochodów osiąganych w Polsce. Jest on również podatnikiem podatku VAT. Głównym
    przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest zbieranie odpadów niebezpiecznych oraz
    innych niż niebezpieczne, zbieranie, przetwarzanie i unieszkodliwianie odpadów, w tym
    odzyskanie surowców, rekultywacja i pozostała działalność usługowa związana z
    gospodarką odpadami, sprzedaż hurtowa odpadów i złomu, świadczenie usług
    związanych z zagospodarowaniem terenów zieleni. Działalność w zakresie zbierania
    odpadów jest działalnością regulowaną i wymaga uzyskania zezwolenia (decyzji
    administracyjnej).
    Wnioskodawca oraz Spółka A w wyniku przeprowadzonego przetargu w trybie przepisów
    Prawa zamówień publicznych zawarły (...) trzy umowy o świadczenie usług
    zagospodarowania odpadów komunalnych z terenów następujących dzielnic (...)
    („Umowy”). Przedmiotem Umów było świadczenie usługi zagospodarowania odpadów
    komunalnych o określonych parametrach wskazanych w postanowieniach Umów
    ustalonych pomiędzy stronami takich jak: ilość oraz rodzaj. Wnioskodawca posiadał
    nieostateczną decyzję o (...), na podstawie której (...) udzielił Wnioskodawcy pozwolenia na
    odbiór odpadów. Następnie postanowieniem z (...), (...) nadał ww. decyzji rygor
    natychmiastowej wykonalności („Decyzja”).
    W trakcie świadczenia usług na podstawie Umów doszło do następujących zdarzeń
    niezależnych zarówno od Wnioskodawcy, jak i Spółki A.
    Wnioskodawca zawiadomił Spółkę A, że z przyczyn niezależnych od niego do instalacji
    Wnioskodawcy trafiają odpady zebrane z pojemników w mieście lub od mieszkańców o
    strukturze rodzajowej (morfologii) i ilościach innych, niż określone w zawartych Umowach.
    Innymi słowy, odbierane odpady nie spełniają ustalonych przez Wnioskodawcę i Spółkę A
    parametrów. Wynikiem tych nieprawidłowości jest podwyższenie kosztów świadczenia
    usług na podstawie Umów.
    Dodatkowo, w wyniku wejścia w życie zmiany przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i
    porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, Decyzja została uchylona w całości. W
    konsekwencji, Wnioskodawca utracił formalnie prawo do wykonywania czynności objętych
    zakresem przedmiotu Umów i w efekcie czego wstrzymał świadczenie usług na podstawie
    Umów zawartych ze Spółką A .
    Ze względu na fakt, że Wnioskodawca nie mógł bez ważnej Decyzji formalnie wykonać
    usług objętych Umowami, Spółka A zawarła nowe umowy z innymi dostawcami usług. Z
    kolei, Wnioskodawca złożył do Spółki A wypowiedzenie Umów.

    Zarówno Wnioskodawca, jak i Spółka A , wniosły wzajemne pozwy: Wnioskodawca o
    zapłatę wynagrodzenia z tytułu waloryzacji wynagrodzenia za podwyższone koszty
    odbioru powyższych odpadów o faktycznych parametrach odbiegających od ustalonych w
    Umowach, a Spółka A o zapłatę kosztów wynikających z nowych umów z innymi
    dostawcami.
    Po przeprowadzeniu wszechstronnej oceny sytuacji, z perspektywy biznesowej,
    finansowej, ekonomicznej, technicznej i prawnej, zarówno Wnioskodawca oraz Spółka A
    uznały, że spór pomiędzy nimi w zakresie wykonania przedmiotu Umów jest niezawiniony
    oraz niezależny od nich. Ani Wnioskodawca, ani Spółka A nie ponoszą odpowiedzialności
    za niewykonanie Umów zgodnie z ustalonymi w nich warunkami. Zarówno Wnioskodawca,
    jak i Spółka A, obopólnie uznały, że celowe jest zakończenie powyżej opisanego sporu oraz
    dokonanie ostatecznego rozliczenia wzajemnych roszczeń z tytułu Umów oraz wycofanie
    wszelkich dalszych roszczeń poprzez zawarcie ugody („Ugoda”). Przedmiotem zawartej
    przez Spółkę A i Wnioskodawcę Ugody było dokonanie ostatecznego rozliczenia pomiędzy
    Wnioskodawcą a Spółka A w związku z okolicznościami opisanymi powyżej. Na podstawie
    Ugody zawartej po uwzględnieniu wszystkich zwiększonych kosztów Spółki A związanych z
    procesem świadczenia usług z innymi dostawcami oraz kosztów odbioru odpadów o
    parametrach odbiegających od ustalonych w Umowach, Wnioskodawca zobowiązał się do
    zapłaty na rzecz Spółki A określonej w Ugodzie kwoty, tytułem wynagrodzenia za podjęte
    przez Spółkę A czynności i związane z tym rozliczenia wskutek zmiany okoliczności
    realizacji Umów („Wynagrodzenie”).
    Spółka A na podstawie Ugody wystawi fakturę na wysokość Wynagrodzenia. Zarówno
    Wnioskodawca oraz Spółka A zgodnie oświadczyły w Ugodzie, że po zapłacie
    Wynagrodzenia w wyniku czego dojdzie do zakończenia sporu pomiędzy podmiotami, oba
    podmioty deklarują możliwość kontynuowania współpracy w zakresie świadczenia
    szeroko rozumianych usług odbioru lub zagospodarowania odpadów komunalnych oraz
    uczestnictwa w projektach środowiskowych i biznesowych. Wnioskodawca ma zamiar
    przystąpić do kolejnych przetargów organizowanych przez Spółkę A.
    Pytania
    1. Czy wydatki na zapłatę Wynagrodzenia mogą zostać uznane za koszt uzyskania
      przychodów Wnioskodawcy zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy CIT?
    2. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
      prawidłowe, czy wydatki poniesione na Wynagrodzenie stanowią koszt uzyskania
      przychodów, inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami, o którym mowa w
      przepisie art. 15 ust. 4d ustawy CIT i należy je rozpoznać w momencie ich poniesienia,
      tj. w momencie ujęcia Wynagrodzenia w księgach rachunkowych Wnioskodawcy na
      podstawie otrzymanej faktury zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4e ustawy CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatki na Wynagrodzenie mogą zostać uznane za koszt
    uzyskania przychodu Wnioskodawcy zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatki na Wynagrodzenie stanowią koszt uzyskania
    przychodów, inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami, o którym mowa w
    przepisie art. 15 ust. 4d ustawy CIT i należy je rozpoznać w momencie ich poniesienia, tj. w
    dniu ujęcia Wynagrodzenia w księgach rachunkowych Wnioskodawcy na podstawie
    otrzymanej faktury zgodnie z przepisem art. 15 ust. 4e ustawy CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.

    Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy CIT (kosztami uzyskania przychodów są – przyp.
    Organu) koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w
    celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT.
    W konsekwencji, aby wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów
    muszą zostać spełnione poniższe przesłanki:
      a) został on poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku są one pokryte
        z zasobów majątkowych podatnika,
      b) został on poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów,
      c) pozostaje on w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      d) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      e) został on właściwie udokumentowany,
      f) nie znajduje się w katalogu wydatków wskazanych w przepisie art. 16 ust. 1 ustawy
        CIT.
    Ad a) Poniesienie wydatku
    Zdaniem Wnioskodawcy, poniesienie wydatku oznacza pokrycie tego wydatku w całości z
    zasobów majątkowych podatnika (wydatek powinien stanowić uszczuplenie jego majątku).
    W związku z tym za koszt uzyskania przychodów nie mogą zostać uznane wydatki, które
    zostały poniesione przez podmioty inne niż sam podatnik.
    W opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca pokrywa wydatek na wypłatę
    Wynagrodzenia z własnych środków pieniężnych, tj. z własnego majątku. W wyniku
    wypłaty Wynagrodzenia nastąpiło uszczuplenie majątku Wnioskodawcy.
    Ad b) Celowość wydatku
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatek na wypłatę Wynagrodzenia został poniesiony w celu
    zachowania źródła przychodów jakim jest możliwość przystępowania do przetargów w
    trybie przepisów Prawa o zamówieniach publicznych organizowanych przez Spółkę A.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że usługi zagospodarowania odpadów stanowiące jedno z
    głównych źródeł przychodów Wnioskodawcy stanowią sferę zadań własnych jednostek
    samorządu terytorialnego. Jednostki samorządu terytorialnego realizują zadania własne
    również poprzez spółki prawa handlowego, w których są jedynym udziałowcem. Jednostki
    samorządu terytorialnego oraz należące do nich spółki prawa handlowego podlegają
    przepisom Prawa zamówień publicznych w zakresie nawiązywania współpracy z
    podmiotami działającymi w sferze komercyjnej. W efekcie, większość usług nabywanych
    przez takie podmioty od podmiotów komercyjnych podlegają pod regulacje Prawa
    zamówień publicznych. Przepisy Prawa zamówień publicznych w sposób rygorystyczny
    określają warunki jakie musi spełniać podmiot komercyjny ubiegający się o zlecenie
    podmiotu należącego do sfery publicznej. Jednym z takich warunków jest realizacja
    wcześniejszych zamówień zgodnie z warunkami określonymi z podmiotem publicznym i
    brak jakichkolwiek zarzutów w stosunku do wykonywanych w ramach takich zleceń usług.
    W konsekwencji, wszelkie spory z podmiotami publicznymi mogą negatywnie wpłynąć na
    możliwość pozyskania na podstawie przepisów Prawa zamówień publicznych następnych
    zleceń na realizację usług w sferze podmiotów publicznych.
    Zarówno Wnioskodawca, jak i Spółka A deklarują możliwość kontynuowania dalszej
    współpracy w przyszłych projektach w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi
    realizowanej przez Spółkę A. Taka możliwość jest bezpośrednim wynikiem zakończenia
    sporu ze Spółką A oraz wypłatą Wynagrodzenia. Dodatkowo, Wnioskodawca regularnie
    uczestniczy w postępowaniach przetargowych dotyczących zamówień Spółki A (i innych

    zamawiających) na realizację usługi zagospodarowania odpadów. Taka możliwość jest
    efektem zawarcia Ugody oraz zobowiązania się do wypłaty Wynagrodzenia. Gdyby nie
    doszło do zawarcia Ugody oraz do zobowiązania się do wypłaty Wynagrodzenia,
    kontynuacja współpracy Wnioskodawcy ze Spółką A w ramach innych zleceń lub też udział
    w innych przetargach ogłaszanych przez podmioty publiczne, realizowanych w trybie
    przepisów Prawa zamówień publicznych, byłyby znacznie utrudniona, a w skrajnych
    sytuacjach niemożliwa.
    Zdaniem Wnioskodawcy wypłata Wynagrodzenia jest więc wydatkiem poniesionym w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w postaci możliwości ubiegania się o
    następne zlecenia podmiotów publicznych z zakresu świadczenia usług komunalnych w
    trybach regulowanych przez przepisy Prawa zamówień publicznych. Usługi te bowiem
    stanowią główny przedmiot działalności Wnioskodawcy.
    Dodatkowo, Wnioskodawca ponosząc wydatek na Wynagrodzenie doprowadza do
    zakończenia sporu ze Spółką A. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    16 lipca 2024 r. o sygn. II FSK 1401/21: „Jeżeli zatem zapłata "odstępnego", a tak
    należałoby nazwać kwotę zapłaconą przez skarżącą w związku z zawartą ugodą, może
    przynieść wskazane wyżej korzyści skutkujące w efekcie minimalizacją strat, to wydatek z
    tego tytułu można uznać za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.
    p. Przy ocenie zasadności poniesionego wydatku i "celu" w jakim koszty zostały poniesione
    należy uwzględnić także aspekt czy zapłata "odstępnego" nie stanowi kosztu niższego niż
    przewidywane straty związane z dalszym funkcjonowaniem spółki w warunkach
    niekorzystnej umowy dostawy.” Tym samym, zapłata Wynagrodzenia przez Wnioskodawcę
    ma również na celu ostatecznego rozliczenia Umów, których warunki realizacji uległy
    zmianie w trakcie ich obowiązywania niezależnie od działań Wnioskodawcy oraz Spółki A.
    Tym samym Wnioskodawca zawierając Ugodę doprowadza do ograniczenia strat
    mogących powstać w wyniku kontynuowania świadczenia usług na podstawie Umów.
    Ad c) Związek z prowadzoną działalnością gospodarczą
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony przez niego na Wynagrodzenie pozostanie w
    bezpośrednim związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wydatek ten
    będzie wynikał z usług świadczonych przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki A na podstawie
    Umów. Usługi świadczone na podstawie Umów stanowią główny przedmiot działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy.
    Ad d) Definitywność
    Wydatek poniesiony przez Wnioskodawcę na Wynagrodzenie zostanie definitywnie
    poniesiony przez Wnioskodawcę. Wydatek ten nie zostanie Wnioskodawcy zwrócony w
    jakiejkolwiek formie.
    Ad e) Udokumentowanie
    Wydatek zostanie udokumentowany fakturą stanowiącą dowód księgowy. Dokument ten
    będzie podstawą do ujęcia wydatku w księgach rachunkowych Wnioskodawcy.
    Ad f) Katalog wydatków nieuznawanych za koszty podatkowe
    Zgodnie z treścią przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad
    albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są
    kary umowne i odszkodowania, które wynikają z następujących tytułów:
      - wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług,
      - zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
      - zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

    Jakiekolwiek wypłaty dokonywane na podstawie ugody pozasądowej, zgodnie z
    ugruntowaną linią interpretacyjną oraz orzecznictwem sądów administracyjnych, są
    uznawane za kary umowne.
    Zdaniem Wnioskodawcy, co do zasady, kary umowne i odszkodowania z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług są
    wyłączone z kosztów podatkowych. W efekcie, takie kary umowne nawet po spełnieniu
    wszystkich innych warunków nie mogą stanowić kosztów podatkowych, gdyż są one z nich
    wyłączone na mocy przepisów ustawy CIT. Celem powołanego przepisu jest
    sankcjonowanie zawinionych działań podatnika prowadzących do wadliwego
    wykonywania usług bądź towarów, w wyniku których podatnik nie osiąga przychodu
    podlegającego opodatkowaniu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, tylko kary umowne wypłacone w związku z sytuacjami
    wskazanymi w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT podlegają wyłączeniu z kosztów
    podatkowych. Innego rodzaju, kary umowne lub wydatki o charakterze kar umownych
    mogą stanowić koszt uzyskania przychodu pod warunkiem, że są one związane z
    zabezpieczeniem lub zachowaniem źródła przychodu podatnika.
    Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych możliwe jest zaliczenie do
    kosztów podatkowych kary umownej za częściowe niewykonanie umowy lub odstąpienie
    od umowy, które nie są odszkodowaniem za wady towarów lub zawinione nienależyte
    świadczenie usług. Kara umowna za niewykonanie usługi zwłaszcza w przypadku
    wystąpienia tzw. siły wyższej, czyli niewykonania umowy w wyniku okoliczności
    niezależnych od podatnika, według orzecznictwa sądów administracyjnych, może stanowić
    koszt podatkowy, pod warunkiem, że jest związana z osiąganiem przychodu albo
    zabezpieczeniem lub zachowaniem jego źródła. Nie wszystkie bowiem kary umowne są
    automatycznie wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Kara umowna związana z
    częściowym niewykonaniem umowy lub odstąpieniem od niej może stanowić koszt
    podatkowy, pod warunkiem, że istnieje związek takiego wydatku z osiąganiem
    przychodów albo zabezpieczeniem lub zachowaniem jego źródła.
    W wyroku z 19 lutego 2024 r. o sygn. II FSK 409/22 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał:
    „Skoro ustawodawca wyjątek od zasady uznawania za koszty uzyskania przychodów
    wszelkich kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.) w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.
    p. odniósł tylko do określonej kategorii kar umownych, rozszerzanie tego wyjątku na inne
    kategorie kar umownych, płaconych z innych tytułów, nie jest uprawnione ani
    dopuszczalne. Oceny tej nie może zmienić nawet powołanie się na zasadę autonomii
    prawa podatkowego i zanegowanie prawidłowości odwołania się do rozumienia
    określonych pojęć w prawie cywilnym, albowiem już sama analiza gramatyczna art. 16 ust.
    1 pkt 22 u.p.d.o.p. nie prowadzi do odnalezienia w nim pojęć, które tam nie występują.”
    Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje podobne stanowisko również w następujących
    orzeczeniach: z 14 listopada 2024 r. o sygn. II FSK 209/22, z 7 lutego 2024 r. o sygn. II FSK
    646/21, z 24 października 2023. r. o sygn. II FSK 335/21, z 25 lipca 2023 r. o sygn. II FSK 137
    /21, z 7 czerwca 2023 r. o sygn. II FSK 2961/20, z 5 lutego 2021 r. o sygn. II FSK 1116/19, z 9
    stycznia 2020 r. o sygn. II FSK 1330/19. Wnioskodawca wskazuje tu na ugruntowane
    orzecznictwo w tym zakresie.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na wypłatę
    Wynagrodzenia powinny zostać uznane za koszt uzyskania przychodu. Wydatki te bowiem
    nie stanowią żadnej z kategorii wymienionych w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT.
    Ugoda zawarta pomiędzy Wnioskodawcą i Spółką A została zawarta w związku z
    zaistnieniem okoliczności niezawinionych przez obie strony, na które żadna z nich nie
    miała wpływu, tj.:

      (1) utratą zezwolenia w wyniku zmiany przepisów i niemożliwością formalną ich
        świadczenia oraz
      (2) parametrów odpadów wyrzucanych przez mieszkańców dzielnic, w których
        Wnioskodawca wykonywał usługi na podstawie Umów.
    Na żadną z tych okoliczności Wnioskodawca nie miał i nie mógł mieć wpływu, więc
    Wynagrodzenie nie wiąże się ani z wadliwym, ani z zawinionym wykonaniem bądź
    niewykonaniem usług będących przedmiotem Umów.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony na wypłatę Wynagrodzenia
    spełnia wszystkie warunki do uznania go za koszt uzyskania przychodów na podstawie
    przepisu art. 15 ust. 1 ustawy CIT, bowiem:
      (1) został on poniesiony przez Wnioskodawcę,
      (2) został on poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
        Wnioskodawcy,
      (3) pozostaje on w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością
        gospodarczą,
      (4) jest definitywnie poniesiony przez Wnioskodawcę,
      (5) został on właściwie udokumentowany oraz
      (6) nie znajduje się w katalogu wydatków wymienionych w przepisie art. 16 ust. 1
        ustawy CIT, tj. wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.
    Ad 2.
    W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie oznaczone we wniosku jako

## Pytanie

numer 1 i uznania wydatków na Wynagrodzenie za koszt uzyskania przychodów, zdaniem
    Wnioskodawcy koszt ten powinien zostać rozliczony w dacie ujęcia Wynagrodzenia w
    księgach rachunkowych Wnioskodawcy na podstawie wystawionej faktury jako koszt
    uzyskania przychodu inny niż bezpośredni.
    Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 4d ustawy CIT koszty uzyskania przychodów, inne
    niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe
    określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią
    koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Z kolei, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto
    koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury
    (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku
    braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty
    rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (przepis art. 15 ust. 4e ustawy
    CIT).
    Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacone Wynagrodzenie stanowi koszt uzyskania przychodów
    inny niż bezpośrednio związany z przychodami. Wynagrodzenie wypłacone przez
    Wnioskodawcę nie może bowiem zostać powiązane z żadnym konkretnym przychodem
    osiąganym przez Wnioskodawcę, w związku z czym powinno zostać zakwalifikowane jako
    tzw. pośredni koszt uzyskania przychodu. Tego rodzaju koszty podatkowe są potrącalne w
    dacie ich poniesienia, tj. w dacie ich ujęcia w księgach rachunkowych Wnioskodawcy na
    podstawie wystawionej faktury.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
        poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
        ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
        poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach,
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy wydatki na zapłatę
    Wynagrodzenia mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodów zgodnie z przepisami
    art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na unormowania prawne zawarte w art. 16
    ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

        Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
        tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
        dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
        wykonanych robót i usług.
    Z zacytowanego przepisu wynika, że za koszty uzyskania przychodów nie są uznawane
    kary umowne i odszkodowania z tytułu:
      - wad dostarczonych towarów;
      - wad wykonanych robót;
      - wad wykonanych usług;
      - zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad;
      - zwłoki w usunięciu wad towarów;
      - zwłoki w usunięciu wad wykonanych robót;
      - zwłoki w usunięciu wad wykonanych usług.
    Ustawodawca kierował się w tym względzie zasadą, aby nie premiować działań
    sprzecznych z istotą umów, zagrożonych karami i odszkodowaniami.
    W myśl art. 471 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061
    ze zm.; dalej: „KC”):
        Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
        nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
        wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
        ponosi.
    Na podstawie art. 483 § 1 i § 2 KC:
        § 1. Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
        nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
        określonej sumy (kara umowna).
        § 2. Dłużnik nie może bez zgody wierzyciela zwolnić się z zobowiązania przez
        zapłatę kary umownej.
    Zgodnie z art. 484 § 1 KC:
        W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna
        należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na
        wysokość poniesionej szkody. Żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość
        zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba że strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z kolei z art. 476 KC:
        Dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli
        termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu
        przez wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu
        świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
        ponosi.
    Należy zauważyć, że art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, odnosi się do kategorii
    odszkodowań i kar umownych, nie precyzując, że chodzi o odszkodowania i kary umowne
    będące następstwem niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez
    zobowiązanego na skutek niedochowania przez niego należytej staranności. Tym samym,
    w myśl zasady lege non distinguente nec nostrum est distinguere (gdy ustawa nie
    rozróżnia, nie do nas należy rozróżnianie), należy przyjąć, że wszelkie odszkodowania i
    kary umowne z wymienionych w tym przepisie tytułów nie mogą zostać zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów, niezależnie od tego, czy są one skutkiem szkody
    powstałej w następstwie winy zobowiązanego czy też szkody, na której powstanie nie miał

    on wpływu. Innymi słowy, dla wykluczenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków na odszkodowania i kary umowne z tytułu nieterminowego
    wykonania usług czy też opóźnienia w dostawie towarów, nie ma znaczenia przyczyna
    niedochowania przez zobowiązanego terminu świadczenia. Wystarczającą przesłanką jest
    wystąpienie odpowiedzialności zobowiązanego za opóźnienie czy zwłokę, która może
    wynikać z ustawy lub ze stosunku obligacyjnego łączącego strony. Zapłata kary umownej
    bądź odszkodowania na rzecz kontrahenta jest efektem istnienia takiej odpowiedzialności.
    Pogląd, zgodnie z którym przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT nakazuje wyłączyć z
    kosztów uzyskania przychodów tylko te kary umowne i odszkodowania, które są
    następstwem winy podatnika polegającej na niedołożeniu należytej staranności w
    wykonaniu zobowiązania, zdaje się abstrahować od faktu, że odpowiedzialność
    zobowiązanego z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania nie
    zawsze opiera się na zasadzie winy. Przyjmowanie, że w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT
    chodzi wyłącznie o odpowiedzialność zobowiązanego wynikającą z art. 471 KC, w sytuacji,
    gdy z językowej wykładni przepisu taki wniosek w żaden sposób nie wynika, stanowi
    przykład wykładni zawężającej, tj. nie obejmującej wszystkich sytuacji, w których
    zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Przechodząc do wyjaśnienia, co należy rozumieć pod pojęciem „wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług”, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT,
    należy odwołać się do wyroku WSA w Warszawie z 21 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa
    2631/15, w którym sąd stwierdził, że „u.p.d.p. nie definiuje pojęcia „wadliwy”, zatem słowo
    to należy tłumaczyć w sposób przyjęty w języku polskim. Zgodnie z Nowym słownikiem
    języka polskiego (PWN, Warszawa, 2003 r.) słowo to oznacza: mający wady, usterki,
    defekty, wskazujące braki, błędy, niewłaściwy, nieprawidłowy, niepoprawny. Zatem należy
    przyjąć, że wadliwie wykonana usługa, to taka, która została wykonana w sposób niepełny,
    tj. nie zostały spełnione wszelkie obowiązki ciążące na podatniku zgodnie z umową oraz
    przepisami prawa”.
    Innymi słowy należy przyjąć, że pojęcie „wadliwości” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 22
    ustawy o CIT, odnosi się do każdego przypadku nienależytego wykonania obowiązków
    dłużnika wynikających ze stosunku obligacyjnego, za które ponosi on odpowiedzialność,
    niezależnie od tego, czy odpowiedzialność ta oparta jest na zasadzie winy czy na zasadzie
    ryzyka. Tym samym, opóźnienie w wykonaniu świadczenia, nawet niezawinione przez
    dłużnika, stanowi wadę wykonywanych robót/usług. Jeżeli zgodnie z przepisami prawa
    powszechnie obowiązującego lub postanowieniami umowy dłużnik odpowiada wobec
    wierzyciela w przypadku wystąpienia opóźnienia, niezależnie od dochowania przez niego
    należytej staranności, nie może kwoty zapłaconego odszkodowania, czy kary umownej
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    Należy jednak podkreślić, że rozumienie pojęcia „wadliwości dostarczonych towarów,
    wykonanych robót i usług”, przyjęte przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 21
    grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2631/15, jest szersze od rozumienia tego pojęcia w
    prawie cywilnym, przynajmniej w odniesieniu do „wad wykonanych robót i usług”.
    W odniesieniu do wad fizycznych rzeczy (którymi są w rozumieniu KC wyłącznie
                                1przedmioty materialne – art. 45 KC), przepis art. 556 § 1 KC stwierdza wprost, że wada
    polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową (...) wyliczając następnie przykłady
    niezgodności rzeczy sprzedanej z umową, które można tutaj pominąć.
    Z kolei, w przypadku wad świadczonych robót i usług, przepisy KC posługują się pojęciem
    „wadliwości” wyłącznie w przypadku niektórych tzw. umów rezultatu (np. umowa dostawy,
    umowa o dzieło, umowa o roboty budowlane), nie utożsamiając bynajmniej „wadliwości”
    ze sprzecznością z postanowieniami umowy oraz wyraźnie rozróżniając „wadliwość” od
    „opóźnienia”.
    Zgodnie z art. 611 KC:

        Jeżeli w toku wytwarzania przedmiotu dostawy okaże się, że dostawca wykonywa
        ten przedmiot w sposób wadliwy albo sprzeczny z umową, odbiorca może wezwać
        dostawcę do zmiany sposobu wykonania wyznaczając dostawcy w tym celu
        odpowiedni termin, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu od
        umowy odstąpić.
    Z kolei, zgodnie z art. 636 § 1 KC:
        Jeżeli przyjmujący zamówienie wykonywa dzieło w sposób wadliwy albo sprzeczny
        z umową, zamawiający może wezwać go do zmiany sposobu wykonania i
        wyznaczyć mu w tym celu odpowiedni termin. (...).
    Stosownie zaś do art. 656 § 1 KC:
        Do skutków opóźnienia się przez wykonawcę z rozpoczęciem robót lub
        wykończeniem obiektu albo wykonywania przez wykonawcę robót w sposób
        wadliwy lub sprzeczny z umową, do rękojmi za wady wykonanego obiektu, jak
        również do uprawnienia inwestora do odstąpienia od umowy przed ukończeniem
        obiektu stosuje się odpowiednio przepisy o umowie o dzieło.
    Z powyższych rozważań należy wyciągnąć wniosek, że cywilnoprawne rozumienie „wad
    wykonanych robót i usług” nie może znaleźć zastosowania dla rekonstrukcji normy
    prawnej wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, chociażby z tego względu, że
    odnosi się wyłącznie do niektórych umów rezultatu przewidzianych w KC.
    Tym samym, zgodnie z zasadą autonomii prawa podatkowego, należy przyjąć szersze
    rozumienie pojęcia „wadliwości wykonanych robót i usług”, które będzie mogło być
    zastosowane do wszelkich stosunków obligacyjnych wywołujących skutki podatkowe, o
    których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Podsumowując, przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, nakazuje wyłączyć z kosztów
    uzyskania przychodów wszelkie kary umowne i odszkodowania wypłacone z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług,
    niezależnie od tego czy odpowiedzialność dłużnika, której wyrazem jest zapłata kary
    umownej/odszkodowania, została oparta na zasadzie winy czy na zasadzie ryzyka.
    Z kolei, pojęcie „wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług”, w rozumieniu
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, odnosi się do każdego przypadku nienależytego
    wykonania obowiązków podatnika wynikających ze stosunku obligacyjnego, za które
    ponosi on odpowiedzialność, niezależnie od charakteru i zakresu tej odpowiedzialności.
    Oznacza to, że opóźnienie w wykonaniu zobowiązania, za które dłużnik ponosi
    odpowiedzialność, może stanowić wadę wykonanych robót lub usług w rozumieniu art. 16
    ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Z opisu spraw wynika m.in., że (...) roku zawarli Państwo umowę ze Spółką A o świadczenie
    usług zagospodarowania odpadów komunalnych. W trakcie świadczenia usług doszło do
    następujących zdarzeń niezależnych od Państwa oraz Spółki A:
      - poinformowali Państwo Spółkę A, że odbierane odpady nie spełniają ustalonych w
        Umowie parametrów,
      - w wyniku powstałych nieprawidłowości podwyższyli Państwo koszty świadczenia
        usług,
      - w wyniku wejścia w życie zmiany przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku
        w gminach oraz niektórych innych ustaw, Państwa decyzja na podstawie której (...)
        udzielił pozwolenia na odbiór odpadów została uchylona w całości – w konsekwencji
        utracili Państwo prawo do wykonywania czynności objętych zakresem umów,
      - Spółka A zawarła nowe umowy z innymi dostawcami, a Państwo złożyli
        wypowiedzenie zawartych Umów.

    W związku z zaistniałą sytuacją zarówno Państwo jaki i Spółka A, wniosły wzajemne pozwy.
    Państwo o zapłatę wynagrodzenia z tytułu waloryzacji wynagrodzenia za podwyższone
    koszty odbioru odpadów o faktycznych parametrach odbiegających od ustalonych w
    Umowach, a Spółka A o zapłatę kosztów wynikających z nowych umów z innymi
    dostawcami.
    Po przeprowadzeniu wszechstronnej oceny sytuacji, zarówno Państwo, jak i Spółka A,
    obopólnie uznały, że celowe jest zakończenie powyżej opisanego sporu oraz dokonanie
    ostatecznego rozliczenia wzajemnych roszczeń z tytułu Umów oraz wycofanie wszelkich
    dalszych roszczeń poprzez zawarcie ugody („Ugoda”). Przedmiotem zawartej Ugody było
    dokonanie ostatecznego rozliczenia.
    Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i przedstawiony opis stanu faktycznego stwierdzić
    należy, że wynagrodzenie uregulowane przez Państwa na rzecz Spółki A na podstawie
    ugody nie może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16
    ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Brak realizacji przez Państwa przewidzianych w umowie usług/robót stanowi bowiem
    wadę wykonanych robót i usług, o której mowa w wyżej wskazanym przepisie i to
    niezależnie od tego, czy brak realizacji umowy wynikał z Państwa winy czy też z
    okoliczności niezależnych od Spółki. W ryzyko działalności wpisana jest bowiem
    odpowiedzialność za brak realizacji umów.
    Ponadto jak sami Państwo wskazali na podstawie zawartej Ugody po uwzględnieniu
    wszystkich zwiększonych kosztów Spółki A związanych z procesem świadczenia usług z
    innymi dostawcami oraz kosztów odbioru odpadów o parametrach odbiegających od
    ustalonych w Umowach, zobowiązali się Państwo do zapłaty na rzecz Spółki A określonej
    w Ugodzie kwoty, tytułem wynagrodzenia za podjęte przez Spółkę A czynności i związane z
    tym rozliczenia wskutek zmiany okoliczności realizacji Umów.
    Zatem zapłacona przez Państwa na rzecz Spółki A kwota stanowi odszkodowanie, za brak
    realizacji przez Państwa przewidzianych w umowie usług/robót czyli wadę wykonanych
    robót i usług, o której mowa w wyżej wskazanym art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Zauważyć należy, że skoro ustawodawca wyłączył z kosztów podatkowych wydatki z tytułu
    odszkodowań i kar umownych związanych z wadliwym wykonaniem usług, to tym bardziej
    wyłączył z tych kosztów wydatki z tytułu odszkodowań związanych z ich niewykonaniem.
    W konsekwencji nie mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków
    na zapłatę wynagrodzenia uregulowanego na rzecz Spółki A.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 wskazujące, że wydatki na
    zapłatę Wynagrodzenia mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodów zgodnie z
    przepisami art. 15 ust. 1 ustawy CIT jest nieprawidłowe.
    Wskazać także należy, że skoro Państwa stanowisko dot. pytania oznaczonego we wniosku
    nr 1 uznano za nieprawidłowe, to bezprzedmiotowym jest odnoszenie się do pytania
    oznaczonego we wniosku nr 2 i dokonywanie w tym zakresie oceny Państwa stanowiska.
    Pytanie to ma bowiem charakter alternatywny – uzależniony od stwierdzenia
    prawidłowości stanowiska dot. pytania oznaczonego we wniosku nr 1.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z

    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo, odnosząc się z kolei do przywołanych przez Państwa wyroków sądów
    administracyjnych stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast
    Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi elementem czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.