Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.109.2025.1.JK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-27
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody frankowej.
Słowa kluczowe: kredyt
ugody
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 31 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest osobą, do której znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U.2024.poz.226).

    Zainteresowana zawarła dwie umowy kredytowe:
    1. umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych, waloryzowany kursem CHF, z dnia 10
      grudnia 2003 roku, zawarta z Bankiem; wysokość kredytu wynosiła (...) zł; cel kredytu:
      zakup na rynku wtórnym udziału 4/5 w prawie własności lokalu mieszkalnego nr 2 w X
      przy ul. a (kwota (...) zł), remont lokali nr 1 i nr 2, położonych pod tym samym adresem
      (kwota (...) zł) oraz ustanowienie prawnego zabezpieczenia kredytu (kwota (...) zł).
    2. umowę o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych, waloryzowany kursem CHF, z dnia 27
      czerwca 2008 roku, zawarta z Bankiem; wysokość kredytu wynosi (...) zł; cel kredytu:
      pokrycie kosztów prac remontowych w lokalach mieszkalnych nr 1 i nr 2, położonych
      w X przy ul. a oraz pokrycie składki na ubezpieczenie spłaty rat kredytu w razie
      poważnego zachorowania oraz pobytu w szpitalu w wyniku choroby i nieszczęśliwego
      wypadku.
    Oba kredyty zostały zabezpieczone hipotekami, wpisanymi do ksiąg wieczystych,
    prowadzonych dla każdego z tych lokali (A oraz B).
    Oba kredyty były udzielne przez Bank.
    Wnioskodawczyni nie zawierała umów kredytu refinansującego ani umów kredytu
    konsolidacyjnego.
    W dniu 10 grudnia 2023 roku Zainteresowana była już właścicielką lokalu nr 1, położonego
    przy ul. a w X (parter). Dla lokalu nr 1 prowadzona jest księga wieczysta numer A. Lokal
    mieszkalny numer 2, położny przy ul. a w X, jest położony w tym samym budynku (piętro).
    Dla lokalu nr 2 prowadzona jest księga wieczysta numer B. Oba te lokale są położne w
    jednym budynku mieszkalnym (lokal nr 1 to parter, lokal nr 2 to piętro). Celem inwestycji
    mieszkaniowej, o jakiej mowa w ww. umowie o kredyt hipoteczny z dnia 10 grudnia 2023
    r., było umożliwienie zamieszkania w lokalu nr 2 rodzinie Wnioskodawczyni.
    W lokalu nr 2 zamieszkiwali i byli zameldowani na pobyt stały aż do swojej śmierci: ojciec
    Zainteresowanej, jego druga żona, przyrodni brat Wnioskodawczyni .
    Ojciec i Pani przyrodni brat to osoby, pozostające z Zainteresowaną w stosunku
    prawnorodzinnym, pozwalającym na zaliczenie ich do I grupy podatkowej w rozumieniu
    art. 14 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r.
    poz. 1774 i 1843). Jest to istotne z uwagi na przepisy rozporządzenia, którego dotyczy
    niniejszy wniosek.
    Wnioskodawczyni jest córką AA z pierwszego małżeństwa z BA. Po śmierci matki ojciec
    jako wdowiec ożenił się ponownie z CA i mieli jedno dziecko syna (w stosunku do
    Zainteresowanej przyrodniego brata). Celem zawarcia drugiej umowy, tj. umowy z dnia 27
    czerwca 2008 r. o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych , waloryzowany kursem CHF, było
    kontynuowanie tej samej inwestycji mieszkaniowej, jaka była celem zawarcia umowy o
    kredyt hipoteczny dla osób fizycznych , waloryzowany kursem CHF, z dnia 10 grudnia 2003
    roku, (tzw. „dobranie kredytu”).
    Na tle tzw. „procesów frankowych” Bank zainicjował pertraktacje ugodowe, które
    zakończyły się pomyślnie.
    Wnioskodawczyni zawarła z Bankiem dwie ugody pozasądowe:
    § jako pierwsza została zawarta ugoda, dotycząca drugiego kredytu (niższego),
    § jako druga została zawarta ugoda, dotycząca pierwszego kredytu (wyższego).
    Pierwszy kredyt był bowiem znacznie wyższy niż drugi i z tego powodu pertraktacje
    ugodowe znacznie się przeciągnęły.
    Kredytodawca Bank nie wyraził zgody na zawarcie jednej ugody, dotyczącej obu kredytów.

    Od przychodu, wynikającego z umorzenia zobowiązania wobec banku z tytułu kredytu i
    odsetek na mocy ugody z dnia 31 maja 2023 r., nie pobrano od Zainteresowanej podatku
    (nie dotyczy to umorzonej składki na ubezpieczenie, w części, w jakiej została umorzona –
    ta część przychodu, powstałego na skutek umorzenia, była opodatkowana).
    Z tytułu kapitału i odsetek od kapitału umorzono Wnioskodawczyni zobowiązanie na mocy
    ugody z dnia 31 maja 2023 r. w sumie w kwocie (...) zł.
    Co do tej ugody, Bank stał na stanowisku, że ewidentnie stosuje się przepisy
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów), związanych z kredytem
    hipotecznym, udzielonym na cele mieszkaniowe. Wnioskodawczyni podkreśla, że była to
    ugoda, dotycząca drugiego kredytu, zaciągniętego na kontynuację tej samej inwestycji
    mieszkaniowej, na realizację której zaciągnęła pierwszy kredyt (tzw. „dobranie kredytu”).
    Z tytułu kapitału i odsetek od kapitału na mocy ugody z dnia 21 lutego 2024 r. umorzono
    zobowiązanie Zainteresowanej wobec Banku w sumie w kwocie (...) zł.
    Ta druga ugoda dotyczyła pierwszego kredytu z dnia 10 grudnia 2003 roku.
    Żadnej innej inwestycji mieszkaniowej Zainteresowana nie dokonała.
    Umorzenie zobowiązania jest zdarzeniem, tworzącym przychód dłużnika, zwalnianego z
    długu.
    Tego rodzaju przychód został wprost wymieniony tylko w art. 14 ustawy z 26.07.1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – dalej u.p.d.o.f. (czyli przepisie, dotyczącym
    przychodów z działalności gospodarczej). W praktyce podatkowej przyjmuje się jednak, że
    wartość umorzonego zobowiązania jest przychodem z innych źródeł (art. 20 u.p.d.o.f.). Z
    uwagi na szczególny charakter zawieranych ugód (powszechność zjawiska, liczne wyroki
    sądów, uznających wadliwość prawną kredytów denominowanych) Minister Finansów
    wydał rozporządzenie z 11.03.2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów), związanych kredytem hipotecznym
    udzielonym na cele mieszkaniowe – dalej rozporządzenie.
    W razie spełnienia przesłanek, warunkujących zastosowanie powyższego rozporządzenia,
    przychód, powstały na skutek umorzenia kredytu, nie podlega opodatkowaniu.
    W niniejszej sprawie (w ocenie Wnioskodawczyni) rozporządzenie to znajduje
    zastosowanie w brzemieniu sprzed ostatniej nowelizacji – według jego brzmienia na dzień
    zawarcia drugiej ugody z Bankiem, to jest na dzień 21 lutego 2024 r.
    Żaden przepis rozporządzenia Ministra Finansów dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów),
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tj. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102) ani tym bardziej żaden przepis Ordynacji Podatkowej ani ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie stanowi, że zaniechania poboru podatku w
    rozumieniu ww. rozporządzenia można dokonać tylko co do jednej umowy kredytowej
    albo co do jednej ugody pozasądowej.
    Nie ma takiego przepisu w żądnym z obowiązujących aktów prawnych.
    Obowiązujące przepisy mówią jedynie o jednej inwestycji mieszkaniowej, a nie o jednej
    umowie kredytowej lub umorzeniu jednego kredytu w drodze ugody pozasądowej.
    Sensem społecznym wydania ww. rozporządzenia było zrównanie statusu prawnego (w
    postaci braku obowiązku uiszczenia podatku) osób, które wygrały procesy „frankowe” z
    bankiem i osób, które zawarły w tej sprawie ugody pozasądowe z bankiem. W tej kwestii
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie III SA/Wa 1474/23 (LEX pozycja

    3745173) w uzasadnieniu wyroku z dnia 14.04.2023 roku trafnie powołał uzasadnienie
    projektu tego rozporządzenia.

## Pytanie

Czy od przychodu, wynikającego z umorzenia zobowiązania wobec banku z tytułu kredytu
    i odsetek na mocy ugody z dnia 21 lutego 2024 r. (tu nie było umorzenia składki na
    ubezpieczenie), Wnioskodawczyni zobowiązana będzie do dnia 30.04.2025 r. zapłacić
    podatek, a jeśli tak, to w jakiej wysokości?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, od przychodu, powstałego na skutek umorzenia zobowiązania wobec
    Banku na mocy drugiej ugody (z dnia 21 lutego 2024 r.), dotyczącej pierwszego kredytu z
    dnia 10 grudnia 2023 r., należy zaniechać poboru podatku. Był to pierwszy, podstawowy
    kredyt, zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej, tej samej, która była
    kontynuowana ze środków, uzyskanych z drugiego kredytu.
    W przeciwnym razie – w przedstawionym wyżej stanie faktycznym – doszłoby do
    paradoksu, polegającego na tym, że przychód, powstały na skutek umorzenia kapitału i
    odsetek z umowy kredytowej, zawartej celem rozpoczęcia inwestycji mieszkaniowej (z dnia
    10 grudnia 2023 roku), byłby uznany za niespełniający warunków rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 102), a przychód, powstały na skutek
    umorzenia kapitału i odsetek z umowy kredytowej, zawartej celem kontynuowania
    dokładnie tej samej inwestycji mieszkaniowej (z dnia 27 czerwca 2008 roku) – za
    spełniający warunki zaniechania poboru podatku, przewidziane w tym rozporządzeniu.
    Pojęcie „Jedna inwestycja mieszkaniowa” oznacza zaś zakup, którego celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować
    wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 ustawy z 28.07.1983 r. o podatku od spadków i darowizn.
    Nie ma przy tym znaczenia, czy kredytobiorca zamieszka osobiście w tej inwestycji.
    Wnioskodawczyni nadmienia, że nie kupiła dwóch mieszkań – wykupiła udziały jedynie w
    lokalu nr 2.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki

      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności od
    kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Panią, wskazuję, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:

      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:

      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
    - do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych
      na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,

    - do kredytów udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,
    - do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty
      mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej oraz
    - w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
      korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a)
      inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W literze a) art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    zostało wymienione m.in. nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także nabycie gruntu lub udziału w gruncie
    albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym
    lokalem, natomiast w literze d) wskazano budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę
    lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu
    mieszkalnego.
    W opisie wniosku wskazała Pani, że celem kredytu było m.in. finansowanie zakupu na
    rynku wtórnym udziału 4/5 w prawie własności lokalu mieszkalnego nr 2 w X przy ul. a
    (kwota (...) zł), oraz remont lokali nr 1 i nr 2, położonych pod tym samym adresem (kwota
    (...) zł). Każdy z lokali ma osobną księgę wieczystą. Lokale te położone są w jednym
    budynku mieszkalnym.
    Tymczasem, z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    wynika, że kredyt mieszkaniowy winien zostać zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego kredyty
    mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej.
    Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować
    wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Natomiast, przez jedno gospodarstwo domowe, rozumie się gospodarstwo prowadzone
    przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny
    jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    Zatem, z ww. rozporządzenia wynika wprost, że aby kwota umorzona osobom fizycznym
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe
    mogła skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie tego rozporządzenia, kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną
    inwestycję mieszkaniową – tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć jednego lokalu
    mieszkalnego. Natomiast kredyt hipoteczny, zaciągnięty przez Panią, dotyczył dwóch lokali
    mieszkalnych, gdyż jego celem było finansowanie:

    § zakupu udziału 4/5 w prawie własności lokalu mieszkalnego nr 2 w X przy ul. a (kwota
      (...) zł), oraz
    § remont lokali nr 1 i nr 2, położonych pod tym samym adresem.
    Zatem, udzielony Pani kredyt nie wypełnia przesłanek do uznania go za kredyt
    mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
    Dlatego, umorzenie przez bank kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2003 r. – na podstawie ugody zawartej 21 lutego 2024 r. – będzie dla Pani
    przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającym opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skoro kredyt ten finansował dwie różne
    inwestycje mieszkaniowe (nabycie udziału w jednym lokalu oraz remont innego lokalu),
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe nie znajdzie zastosowania do przychodu
    związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego. W konsekwencji,
    nie spełnia Pani warunków określonych w ww. rozporządzeniu i będzie Pani zobowiązana
    do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od kwoty umorzonego
    zobowiązania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Z uwagi na fakt, że Pani pytanie dotyczyło ugody zawartej 21 lutego 2024 r. w niniejszej
    interpretacji nie analizowałem skutków podatkowych zawarcia ugody w dniu 31 maja 2023
    r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.