Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.596.2025.7.ESZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Nieuznanie Sprzedającego za podatnika podatku VAT w
związku ze sprzedażą wydzielonego lokalu mieszkalnego w
domu jednorodzinnym.
Słowa kluczowe: lokal-sprzedaż lokalu
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
rozwód
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    uznania, że sprzedaż lokalu mieszkalnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwania - pismami z 13 sierpnia 2025 r. i 5 września
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

2Wnioskodawca jest właścicielem niewielkiej działki budowlanej (<600m), na której wraz z
    żoną rozpoczął budowę domu jednorodzinnego w 2024 r., nieruchomość należała
    wówczas do majątku wspólnego małżonków.
    Działka została nabyta od osób fizycznych w 2022 r. W 2025 r. rozpoczęło się
    postępowanie rozwodowe, w toku którego strony dokonują podziału majątku. Na
    podstawie porozumienia, Wnioskodawcy przypadnie opisana wyżej nieruchomość wraz z
    rozpoczętą budową. Dom, w którym dotychczas zamieszkiwał Wnioskodawca, zostanie
    przekazany byłej żonie, w związku z czym Wnioskodawca nie posiada obecnie własnego
    domu.
    Ze względu na brak środków finansowych pozwalających na zakończenie budowy,
    wykończenie i wyposażenie budynku, Wnioskodawca planuje wyodrębnić w budowanym
    budynku dwa samodzielne lokale mieszkalne. Jeden z tych lokali zamierza sprzedać, a
    uzyskane środki przeznaczyć na dokończenie budowy, wykończenie oraz wyposażenie
    drugiego lokalu, w którym planuje zamieszkać. Nieruchomość ta znajduje się wyłącznie w
    majątku prywatnym Wnioskodawcy. Źródłem dochodu Wnioskodawcy jest umowa o pracę
    oraz wynagrodzenie za pełnienie funkcji członka zarządu na podstawie powołania w
    spółce prawa handlowego. Wnioskodawca nie prowadzi działalności z zakresu budowy i
    sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca nie jest podatnikiem VAT.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca w uzupełnieniach wskazał, że działkę zakupił wspólnie z żoną na zasadzie
    wspólnoty majątkowej od osób prywatnych w formie umowy notarialnej zakupu
    nieruchomości. Od momentu zakupu działka była wykorzystywana wyłącznie do budowy
    domu jednorodzinnego, pozwolenie na budowę było wydane na Wnioskodawcę.

    Żona Wnioskodawcy nie wykorzystywała działki, nie była stroną pozwolenia na budowę.
    Wydatki/nakłady na wybudowanie nieruchomości nie były/nie będą ponoszone w ramach
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy lub Jego żony.
    Budowa nie została zakończona, lokale nie zostały wyodrębnione, w związku z tym nie
    została dokonana żadna sprzedaż lokalu.
    Wnioskodawca nie udzielił i nie zamierza udzielać pełnomocnictw żadnym osobom, w tym
    również potencjalnym Kupującym.
    Nie poszukuje nabywców na planowany do wyodrębnienia lokal, nie podejmuje i nie
    podejmował żadnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami, a
    zwłaszcza wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, czy mające na celu dokonanie
    sprzedaży działek.
    Nie zawierał z potencjalnym nabywcą umowy o dokończenie budowy lokalu, a po realizacji
    nie przeniesie prawa własności.
    Proces zakończenia budowy, znalezienie nabywcy oraz obsługę transakcji sprzedaży
    będzie przeprowadzał Wnioskodawca sam, jako osoba prywatna.
    W okresie 5 lat poprzedzających planowaną sprzedaż nieruchomości Wnioskodawca nie
    dokonywał sprzedaży żadnych nieruchomości. Wnioskodawca nie planuje dokonywać tego
    typu transakcji oraz nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do
    sprzedaży.
    Nabycie działki było opodatkowane podatkiem VAT. Wnioskodawcy nie przysługiwało
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z
    nabyciem nieruchomości. Od wydatków/nakładów na wybudowanie nieruchomości
    Wnioskodawca nie dokonywał i nie zamierza dokonywać odliczenia podatku VAT.
    Wnioskodawca nie zna potencjalnego nabywcy.
    Od początku inwestycja dotyczyła budynku mieszkalnego jednorodzinnego z
    wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi (tj. dwulokalowego). Wynika to zarówno z
    wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i z zatwierdzonego projektu budowlanego.
    Prawo budowlane przewiduje możliwość wydzielenia jednego lub dwóch lokali w ramach
    budynku mieszkalnego jednorodzinnego i z takiej opcji skorzystano w tym przypadku.
    Budowa domu dwulokalowego miała na celu wyłącznie zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Od początku zamierzano przeznaczyć cały budynek na cele prywatne -
    jako dom dla rodziny, z możliwością wykorzystania drugiego lokalu jako niezależnego
    lokum dla gości bądź czasowo przebywających rodziców, którzy mieli pomagać w opiece
    nad dziećmi. Na etapie podejmowania decyzji o budowie ani w trakcie prowadzenia prac
    budowlanych nie planowano sprzedaży żadnego z lokali.
    Pozwolenie na budowę oraz projekt od początku dotyczyły budynku z dwoma lokalami
    mieszkalnymi. Nie następowały żadne zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę ani zmiany
    projektu budowlanego. Zmiana planów dotyczących przeznaczenia nieruchomości wynika
    wyłącznie z przyczyn osobistych - tj. rozwodu i braku możliwości wspólnego
    zamieszkiwania. W konsekwencji dotychczasowe założenia rodzinne i mieszkaniowe nie
    zostaną zrealizowane. Docelowe plany co do dalszego przeznaczenia nieruchomości
    wynikają z nowej sytuacji życiowej.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
    Czy opisana wyżej sprzedaż lokalu mieszkalnego mieści się w pojęciu zarządu majątkiem
    prywatnym, w związku z tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    W ocenie Wnioskodawcy planowana sprzedaż jednego lokalu w domu jednorodzinnym nie
    podlega podatkowi od towarów i usług, nie mieści się bowiem w zakresie objętym

    definicją działalności gospodarczej zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2014 r. o
    podatku od towarów i usług (dalej u.p.t.u.).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami VAT są m.in. osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, zdefiniowaną w ust. 2 tego przepisu, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych - art. 15 ust. 2 ustawy.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest więc
    spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług (działa w takim
        charakterze).
    W związku z tym, w celu ustalenia, czy - w odniesieniu do konkretnej transakcji - podmiot
    działa (w charakterze podatnika VAT) należy zawsze rozpatrywać tę kwestię na podstawie
    konkretnych okoliczności faktycznych, jakie zachodzą w danej sprawie. Należy bowiem
    każdorazowo ustalić, czy - w danej transakcji - podmiot działa w warunkach
    charakterystycznych dla działalności producentów, handlowców lub usługodawców.
    W orzecznictwie zarówno TSUE, jak i sądów administracyjnych w sprawach dotyczących
    ustalenia granicy między „zwykłym zarządem majątkiem prywatnym”, a działalnością
    gospodarczą podkreśla się, że podatnik może podjąć decyzję o nadaniu składnikom
    majątku prywatnego charakteru towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT.
    W takiej jednak sytuacji to sam podatnik decyduje o tym, czy składnik majątku prywatnego
    zostaje włączony do działalności gospodarczej.
    Pojęcie majątku prywatnego nie zostało zdefiniowane przepisami prawa, natomiast na
    podstawie orzecznictwa można ustalić, co mieści się w zakresie zwykłego wykonywana
    prawa własności.
    W tym kontekście można wskazać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE (sprawa C-
    291/92 - Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem VAT, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. TSUE wskazał
    w nim, że majątek prywatny to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest
    przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej, a osoba ta musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości
    wykazywać zamiar wykorzystywania tej nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    W takim przypadku rozróżnienie między częścią przeznaczoną na potrzeby działalności
    gospodarczej podatnika a częścią używaną do celów prywatnych musi opierać się na
    sposobie wykorzystywania tego składnika majątku. Jeżeli podatnik w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości:
        nigdy jej nie wykorzystywał w jakichkolwiek czynnościach definiujących działalność
        gospodarczą ani nie miał takiego zamiaru,

        wykorzystywał te nieruchomość wyłącznie dla celów osobistych - własnych oraz
        najbliższej swojej rodziny - to taka nieruchomość stanowi jego majątek prywatny.
    Podobna argumentacja została zaprezentowana np. w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    (sprawa C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE), gdzie Trybunał stwierdził, że
    majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Przykładem takiego prywatnego wykorzystania nieruchomości jest sytuacja opisana we
    wniosku. Ponadto, Wnioskodawca nie będzie występować o odliczenie podatku
    naliczonego, ponieważ stoi on na stanowisku, że będzie to budowa prowadzona wyłącznie
    na prywatne potrzeby i prawo do rozliczenia podatku naliczonego mu nie przysługuje.
    Warto zwrócić uwagę na treść interpretacji z 2 czerwca 2023 r., nr 0113-KDIPT1-
    1.4012.258.2023.4.MGO, gdzie przywołano wyroki TSUE, w którym Trybunał wskazywał,
    jaka przesłanka definiuje majątek prywatny. Wskazano w niej, że: „Zasadne jest
    wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży,
    przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym miejscu należy podkreślić, że
    pojęcie (majątku prywatnego) nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. Trybunał w orzeczeniu tym potwierdził, że dla uznania danego majątku za
    prywatny, istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w
    odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać
    za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów
    prywatnych. Zatem (majątek prywatny) to taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn.
    akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to
    mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.(...)”.
    Jak wykazano wyżej, jedynym powodem planowanej sprzedaży jednego z lokali
    mieszkalnych jest sytuacja życiowa i rodzinna Wnioskodawcy, wynikająca z postępowania
    rozwodowego i przeprowadzonego w jego ramach podziału majątku. W jego wyniku
    Wnioskodawca został pozbawiony dotychczasowego miejsca zamieszkania (dom przypadł
    byłej małżonce), co zmusiło go do pilnego zorganizowania nowego miejsca do życia.
    Planowane wydzielenie i sprzedaż jednego z lokali w budowanym przez Wnioskodawcę
    budynku stanowi wyłącznie formę finansowania wykończenia i wyposażenia drugiego
    lokalu, w którym Wnioskodawca planuje zamieszkać. Działanie to nie ma charakteru
    zarobkowego - jest jedynie konsekwencją konieczności zaspokojenia podstawowych
    potrzeb mieszkaniowych po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Działania planowane przez Wnioskodawcę nie mają charakteru profesjonalnego,
    zorganizowanego ani powtarzalnego. Nie są one również nastawione na osiągnięcie zysku,
    lecz stanowią element zarządzania majątkiem prywatnym w związku z koniecznością
    zabezpieczenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych po ustaniu wspólności
    majątkowej małżeńskiej. Nieruchomość, której dotyczy sprzedaż, została nabyta do
    majątku prywatnego i nigdy nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę w działalności
    gospodarczej.
    Wnioskodawca nie dokonywał i nie planuje odliczeń VAT, nie prowadził i nie zamierza
    prowadzić działań promocyjnych ani sprzedażowych, nie oferował i nie planuje oferować
    lokalu publicznie ani nie podejmował żadnych czynności, które świadczyłyby o aktywności
    typowej dla podatnika VAT.

    Planowana sprzedaż ma charakter incydentalny i wynika wyłącznie z sytuacji osobistej
    Wnioskodawcy - w szczególności z konieczności sfinansowania wykończenia drugiego
    lokalu, który ma służyć zaspokojeniu jego własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Tego rodzaju działania, podejmowane jednorazowo, w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, nie spełniają przesłanek działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o
    VAT i nie powinny skutkować uznaniem Wnioskodawcy za podatnika tego podatku w
    odniesieniu do przedmiotowej czynności.
    W świetle powyższego - odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, stanowiska
    judykatury oraz praktyki interpretacyjnej - należy stwierdzić, że w sytuacji opisanej we
    wniosku brak jest podstaw do uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu
    tej transakcji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości
    niezabudowanej czy zabudowanej dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a

      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
    „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając lokal mieszkalny działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży lokalu mieszkalnego istotne jest,
    czy w celu dokonania jego sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie
    zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do

    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja.
    Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        jest Pan właścicielem działki budowlanej, na której wraz z żoną rozpoczął Pan
        budowę domu jednorodzinnego, w 2025 r. rozpoczęło się postępowanie
        rozwodowe, w toku którego strony dokonują podziału majątku i na podstawie
        porozumienia przypadnie Panu działka wraz z rozpoczętą budową,
        działkę zakupił Pan wspólnie z żoną na zasadzie wspólnoty majątkowej od osób
        prywatnych w formie umowy notarialnej zakupu nieruchomości, nieruchomość
        znajduje się wyłącznie w Pana majątku prywatnym,
        nabycie działki było opodatkowane podatkiem VAT, ale nie przysługiwało Panu
        prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
        związku z nabyciem nieruchomości,
        od momentu zakupu działka była wykorzystywana wyłącznie do budowy domu
        jednorodzinnego i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej zarówno
        Pana, jak i Pana żony,
        ze względu na brak środków finansowych na zakończenie budowy, wykończenie i
        wyposażenie budynku, planuje Pan wyodrębnić w budowanym budynku dwa
        samodzielne lokale mieszkalne, żeby jeden z nich sprzedać, a uzyskane środki
        przeznaczyć na dokończenie budowy, wykończenie oraz wyposażenie drugiego
        lokalu, w którym planuje Pan zamieszkać,
        nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie budowy i sprzedaży
        nieruchomości, nie jest Pan podatnikiem podatku od towarów i usług,
        wydatki/nakłady na wybudowanie domu nie były/nie będą ponoszone w ramach
        działalności gospodarczej Pana lub Pana żony i od tych wydatków/nakładów nie
        dokonywał i nie zamierza Pan dokonywać odliczenia podatku VAT,

        budowa nie została jeszcze zakończona, a lokale nie zostały wyodrębnione, w
        związku z tym nie została dokonana żadna sprzedaż lokalu,
        nie udzielił i nie zamierza Pan udzielać pełnomocnictw żadnym osobom, w tym
        również potencjalnym kupującym,
        nie poszukuje Pan nabywców na planowany do wyodrębnienia lokal, nie podejmuje
        i nie podejmował Pan żadnych działań marketingowych w zakresie obrotu
        nieruchomościami, a zwłaszcza wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, czy
        mające na celu dokonanie sprzedaży działki,
        nie zawierał Pan z potencjalnym nabywcą umowy o dokończenie budowy lokalu, a
        po realizacji nie przeniesie Pan prawa własności,
        proces zakończenia budowy, znalezienie nabywcy oraz obsługę transakcji
        sprzedaży będzie przeprowadzał Pan sam jako osoba prywatna,
        w okresie 5 lat poprzedzających planowaną sprzedaż nieruchomości nie dokonywał
        Pan sprzedaży żadnych nieruchomości i nie planuje Pan dokonywać tego typu
        transakcji oraz nie posiada Pan innych nieruchomości przeznaczonych w
        przyszłości do sprzedaży.
    Pana wątpliwości dotyczą tego, czy planowana sprzedaż lokalu mieszkalnego mieści się w
    pojęciu zarządu majątkiem prywatnym i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości, w opisanej sytuacji w pierwszej kolejności należy
    ustalić, czy z tytułu planowanej sprzedaży będzie Pan działał jako podatnik podatku VAT, a
    to z kolei wymaga oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym lokalu mieszkalnego)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma
    bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana
    i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie Pan podjął w odniesieniu do sprzedawanego
    lokalu.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE prowadzi do
    wniosku, że dostawa opisanego lokalu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Pana za
    podatnika tego podatku.
    Skala Pana zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży lokalu nie wykracza poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej
    sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie
    sprzedaży ww. nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego -
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).
    Jak wynika z opisu sprawy inwestycja budowlana od samego początku dotyczyła budynku
    mieszkalnego jednorodzinnego z wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi, tj.
    dwulokalowego. Wynika to z wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i z
    zatwierdzonego projektu budowlanego. Budowa domu dwulokalowego miała na celu

    wyłącznie zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, gdyż od samego początku było
    Pana zamiarem przeznaczenia całego budynku na cele prywatne - jako dom dla rodziny, z
    możliwością wykorzystania drugiego lokalu jako niezależnego lokum np. dla gości.
    Jednakże zmiana sytuacji rodzinnej (rozwód) i życiowej spowodowała, że jeden lokal musi
    Pan przeznaczyć dla siebie do zamieszkania, ale w celu dokończenia budowy, wykończenia
    oraz wyposażenia tego lokalu, drugi musi Pan sprzedać. Na etapie podejmowania decyzji
    o budowie domu oraz w trakcie prowadzenia prac budowlanych w ogóle nie była
    planowana sprzedaż żadnego z lokali. Ponadto, wskazał Pan, że od momentu zakupu
    działka była wykorzystywana wyłącznie do budowy domu jednorodzinnego i nie była
    wykorzystywana w żadnej działalności gospodarczej zarówno Pana, jak i Pana żony.
    Proces zakończenia budowy, znalezienie nabywcy oraz obsługę transakcji sprzedaży
    będzie przeprowadzał Pan sam jako osoba prywatna. Nie udzielił i nie zamierza Pan
    udzielać pełnomocnictw żadnym osobom, w tym również potencjalnym kupującym, nie
    poszukuje Pan nabywców na planowany do wyodrębnienia lokal, nie podejmuje i nie
    podejmował Pan żadnych działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami, a
    zwłaszcza wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia i nie zawierał Pan z potencjalnym
    nabywcą umowy o dokończenie budowy lokalu. Nie dokonywał Pan nigdy wcześniej
    sprzedaży nieruchomości i nie planuje Pan dokonywać tego typu transakcji, gdyż nie
    posiada Pan innych nieruchomości, które mógłby Pan sprzedać.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do
    planowanej sprzedaży lokalu mieszkalnego nie wystąpił taki ciąg zdarzeń, który
    jednoznacznie przesądzałby, że sprzedaż ww. nieruchomości wypełni w momencie jej
    dokonania przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań
    w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w
    sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Brak jest w sprawie przesłanek
    do uznania, że mamy tu do czynienia z działalnością o charakterze zawodowym, stałym i
    zorganizowanym. Nie zachowuje się Pan w żadnej mierze jak przedsiębiorca handlujący
    nieruchomościami, który swoimi działaniami zmierza do uzyskania jak najkorzystniejszej
    ceny i maksymalizacji zysku. Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku
    wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem
    prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w
    sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    Zatem dokonując sprzedaży lokalu mieszkalnego po jego wyodrębnieniu będzie Pan
    korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie
    jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak
    tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w zakresie sprzedaży lokalu, a dostawę - cech czynności podlegającej
    opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Opisana we wniosku
    planowana sprzedaż oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają
    zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji, dokonana
    przez Pana w przyszłości sprzedaż lokalu mieszkalnego nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 dotyczącego podatku od towarów i
    usług uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania nr 2 dotyczącego podatku od
    towarów i usług. W zakresie pytania nr 1 dotyczącego podatku dochodowego od osób
    fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.