Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-822/08-2/HW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-11-25
Teza: Sposób dokumentowania wewnętrznych rozliczeń pomiędzy Stronami konsorcjum i prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od towarów i usług; faktura; konsorcjum; obrót; odliczenia-odliczenie częściowe; opodatkowanie; podatek-podatek naliczony-odliczanie podatku naliczonego; umowa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 27 sierpnia 2008 r. (data wpływu 29 sierpnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania wewnętrznych rozliczeń pomiędzy Stronami konsorcjum i prawa do odliczenia podatku naliczonego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 sierpnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania wewnętrznych rozliczeń pomiędzy Stronami konsorcjum i prawa do odliczenia podatku naliczonego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Dwie spółki kapitałowe, działające w branży farmaceutycznej, zajmujące się obrotem farmaceutykami, w celu rozszerzenia zakresu swojej działalności założyły konsorcjum. Celem utworzenia konsorcjum było połączenie potencjałów obu podmiotów w celu rozszerzenia ich działalności o współpracę z podmiotami zagranicznymi z terytorium Unii Europejskiej. Konsorcjum powstało w oparciu o umowę cywilnoprawną pomiędzy podmiotami, w wyniku której nie powstał żaden nowy podmiot. Zamiarem obu spółek jest utrzymywanie współpracy w ramach konsorcjum przez okres nieokreślony.

Pierwszy z członków konsorcjum, X Sp. z o.o. (dalej: X, lider) posiada licencję na obrót farmaceutykami oraz kontakty handlowe za granicą. W tworzonym konsorcjum jest umocowany przez drugi z podmiotów do pełnienia funkcji lidera konsorcjum. Do jego funkcji w ramach struktury należy reprezentowanie konsorcjum wobec osób trzecich oraz wykonywanie czynności związanych z głównym celem utworzenia konsorcjum, czyli obrotem farmaceutykami. Na X są wystawiane faktury od dostawców oraz jest on także odpowiedzialny za wystawianie faktur na odbiorców. Uczestnicy konsorcjum założyli wspólnie konsorcjalny rachunek bankowy „escrow", na który przekazywane są środki przez kontrahentów z tytułu dokonywanych przez nich zakupów; z rachunku tego uczestnicy konsorcjum dokonują również – po wspólnej akceptacji – płatności na rzecz wierzycieli konsorcjalnych. X jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.

Funkcją drugiego z członków konsorcjum – Wnioskodawcy, jest zapewnienie konsorcjum zaplecza finansowo-organizacyjnego, związanego z bieżącą obsługą realizowanych transakcji, w szczególności Spółka każdorazowo zapewnia konsorcjum środki finansowe na zakup towarów poprzez dokonywanie przelewu środków na konsorcjalny rachunek „escrow".

W ramach konsorcjum obie Spółki będą wykonywać czynności na rzecz funkcjonowania konsorcjum w postaci np.: prowadzenia wzajemnych rozliczeń, czy nawiązywania nowych kontaktów handlowych. Zysk netto z działalności konsorcjum dzielony będzie po połowie, zgodnie z zapisami umowy konsorcjalnej. Wewnętrzne rozliczenia w zakresie zgodnego z umową podziału zysku pomiędzy konsorcjantów odbywać się będą przy pomocy not księgowych.

Standardowy przebieg transakcji wygląda następująco:

Spółka przekazuje na rachunek konsorcjalny „escrow" środki finansowe na nabycie farmaceutyków, z którego to rachunku następuje - po wspólnej akceptacji obu uczestników konsorcjum – zapłata za nabyte przez X farmaceutyki. Po dokonaniu zbycia przez AN nabytych uprzednio farmaceutyków oraz otrzymaniu płatności z wystawionej faktury (środki od kontrahenta wpływają na bankowy rachunek konsorcjalny), AN wystawi na Spółkę notę uznaniową dokumentującą przekazanie Spółce 50% nadwyżki uzyskanych na danej transakcji przychodów ponad poniesione w związku z nią koszty.

Obok zaangażowania w konsorcjum, zarówno X jak i Spółka prowadzą niezależną działalność gospodarczą, w zakresie której są zarejestrowane jako podatnicy VAT czynni. W ramach tej działalności obie Spółki korzystają z prawa do odliczenia podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy poprawne jest dokonywanie podziału zysku w ramach konsorcjum przy pomocy noty księgowej?
2.  Czy słuszny jest pogląd Spółki, że otrzymanie przez nią przychodów z działalności w ramach konsorcjum na podstawie noty uznaniowej nie spowoduje dla niej obowiązku korekty odliczania podatku naliczonego w oparciu o tzw. strukturę?

Zdaniem Wnioskodawcy, konsorcjum jest rodzajem wspólnego przedsięwzięcia, które z założenia składa się z co najmniej dwóch uczestników. Ze względu na funkcjonalność i ekonomikę działalności konsorcjum, konsorcjanci umocowują jednego spośród siebie do reprezentowania całej grupy wobec osób trzecich, a szczególnie kontrahentów.

Ustalenie sposobu rozliczeń w ramach konsorcjum stanowi element umowy konsorcjalnej. W umowie tej strony ustalą, że przychody i koszty z działalności konsorcjum rozdzielane będą po połowie. W obliczu przedstawionego w stanie faktycznym przebiegu transakcji, zdaniem Spółki, nie ma podstaw do dokonania rozliczenia wewnętrznego na podstawie faktury VAT pomiędzy obiema stronami, ponieważ żadna ze stron nie świadczy wobec drugiej czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, zgodnie z ustawą o VAT. Zdaniem Spółki czynności przez nią wykonywane nie dają podstawy do wystawienia faktury VAT zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Konsorcjum utworzone na mocy umowy cywilnoprawnej pomiędzy spółkami kapitałowymi, niebędące spółką cywilną, nie jest podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT, ponieważ żaden z obowiązujących przepisów nie daje podstawy do wyodrębnienia konsorcjum prawnie, organizacyjnie, finansowo czy majątkowo. Podstawą rozliczeń pomiędzy podmiotami tworzącymi konsorcjum jest tylko, kształtowany dowolnie, odpowiedni zapis w umowie. Podatnikami VAT z tytułu wykonywanych czynności są konsorcjanci.

Rolą Wnioskodawcy w konsorcjum jest głównie finansowanie jego działalności. Czynności te, wykonywane na jego rzecz, stanowią wkład Spółki w funkcjonowanie konsorcjum. Przekazanie środków pieniężnych w ramach konsorcjum na bankowy rachunek konsorcjalny, aby realizować cel, dla którego zostało utworzone, stanowi świadczenie wewnętrzne. Świadczenie to nie wyczerpuje znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. W opinii Spółki czynności te nie mieszczą się w definicji czynności opodatkowanych zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, zatem nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.

Faktury w imieniu konsorcjum wystawia jego lider. Ze względu na fakt, iż faktury wystawiane są na niego, ma on prawo do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości. Podatek zawarty w fakturach wystawionych na lidera nie przechodzi w żadnej formie na Spółkę, ponieważ brak jest podstaw do wystawiania przez nią faktur VAT na X. W tej sytuacji przychód uzyskiwany przez Spółkę na podstawie noty księgowej, także nie stanowi dla niej sprzedaży opodatkowanej.

Wobec powyższego Spółka stoi na stanowisku, iż uzyskiwane przez nią przychody z udziału w konsorcjum nie powinny powodować obowiązku ustalenia proporcji dla potrzeb odliczania VAT naliczonego, generowanego z pozostałej działalności gospodarczej Spółki.

Spółka podkreśla, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jeżeli w ramach prowadzonej działalności wykonuje czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje. Przychody uzyskiwane przez Spółkę z tytułu udziału w konsorcjum nie są objęte tym przepisem, ponieważ nie podlegają w ogóle regulacjom ustawy o VAT. Przychody te powinny być potraktowane analogicznie do pożyczek udzielanych sobie wzajemnie przez podmioty na rynku w ramach obrotu nieprofesjonalnego. Odsetki od tych pożyczek także nie powodują obowiązku liczenia proporcji zgodnie z powyższym artykułem.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, świadczeniem usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym m. in. również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z opisanego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca wraz ze spółką kapitałową podpisał umowę konsorcjum w celu rozszerzenia zakresu swojej działalności.

Umowa konsorcjum nie występuje ani w prawie cywilnym, ani podatkowym. Wyjątkiem jest prawo bankowe, które wymienia konsorcjum bankowe. Zawieranie takich porozumień jest jednak dopuszczalne (w ramach swobody umów). Stosownie do art. 351¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Konsorcjum jest umową gospodarczą co najmniej dwóch przedsiębiorców, zawartą w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia, dla odniesienia wspólnych korzyści, przy jednoczesnej solidarnej odpowiedzialności wykonawców (konsorcjantów) za wykonanie umowy – z zakresu prawa zamówień publicznych. Wspólne przedsięwzięcia charakteryzuje to, że jego uczestnicy są związani ustaleniami umownymi. Poza obowiązkami nałożonymi przez ustawę o zamówieniach publicznych (np. konieczności ustanowienia pełnomocnika – art. 23 ust. 2, czy solidarnej odpowiedzialności art. 141) ustalenia te mogą dotyczyć różnych kwestii, zgodnie z zasadą swobody umów wyrażoną w art. 353 (1) k.c. np. zasad reprezentacji, sposobu rozliczeń danego przedsięwzięcia, podziału robót, udziału w zyskach i stratach, itp. Jak wskazano celem zawiązania konsorcjum jest najczęściej wspólne działanie w realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy lub też szeroki zakres przedmiotowy przekracza możliwość jednego podmiotu. Umowa konsorcjum z reguły wiąże podmioty na czas określony najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, do którego zostało powołane. Podmioty tworzące konsorcjum zachowują niezależność w działaniach nieobjętych umową zaś w działaniach konsorcjum realizują wspólną politykę finansową objętą porozumieniem. Konsorcjum zwykle nie jest spółką prawa handlowego, nie posiada osobowości prawnej, nie jest odrębnym podmiotem gospodarczym, nie musi więc być rejestrowane.

Jak wynika ze złożonego wniosku, wskazane powyżej rozwiązania zostały również przyjęte przez Wnioskodawcę. Pierwszy z członków konsorcjum posiada licencję na obrót farmaceutykami oraz kontakty handlowe za granicą i pełni, zgodnie z umową, funkcję lidera konsorcjum. Na lidera wystawiane są faktury od dostawców oraz jest on odpowiedzialny za wystawianie faktur dla odbiorców. Funkcją drugiego z członków konsorcjum – Wnioskodawcy, jest zapewnienie konsorcjum zaplecza finansowo – organizacyjnego, związanego z bieżącą obsługą realizowanych transakcji, w szczególności Wnioskodawca każdorazowo zapewnia konsorcjum środki finansowe na zakup towarów. Zgodnie z umową z każdej transakcji lider wystawi na Wnioskodawcę notę uznaniową dokumentującą przekazanie Spółce 50% nadwyżki uzyskanych przychodów ponad poniesione w związku z nią koszty.

Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1.  z tytułu nabycia towarów i usług,
2.  potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
3.  od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu

\- z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Z powyższego uregulowania wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi w związku z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.

Ponadto, zgodnie z art. 90 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.

Proporcję, o której mowa w ust. 2 ustala się, zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

W myśl art. 90 ust. 4 cyt. ustawy proporcję, o której mowa w ust. 3 określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tą zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.

Podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu, o którym mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był niższy niż 30.000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego, w formie protokołu. Przepis ten stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do niego kwota obrotu, o której mowa w tym przepisie, byłaby niereprezentatywna (art. 90 ust. 8 ustawy).

W przypadku, gdy proporcja, o której mowa wyżej przekroczy 98%, podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, a jeżeli nie przekroczyła 2%, podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (art. 90 ust. 10 ustawy).

Kwota podatku naliczonego do odliczenia ustalona na podstawie proporcji wyliczonej przy zastosowaniu powyższych zasad, nie jest jednak ostateczna.

Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 ustawy po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-9, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11, dla zakończonego roku podatkowego. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli różnica między proporcją odliczenia określoną w art. 90 ust. 4, a proporcją określoną w zdaniu poprzednim nie przekracza 2 punktów procentowych.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż zarówno proporcja ustalana wstępnie, na podstawie danych z poprzedniego roku podatkowego, jak i proporcja ustalana po zakończeniu roku podatkowego w celu korekty odliczonego wcześniej podatku naliczonego, wyliczana jest jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

W liczniku ustalanej proporcji uwzględnia się zatem roczny obrót z tytułu czynności, w związku z którymi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, tzn. wartość transakcji, które zgodnie z art. 86 ust. 1, ust. 8 i ust. 9 ustawy, dają podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego. W mianowniku proporcji uwzględnia się całkowity obrót uzyskany z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (czyli kwotę z licznika) oraz czynności w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Tak ustalony obrót – zgodnie z art. 90 ust. 5 i ust. 6 ustawy – pomniejsza się o wartość:

*   obrotu z tytułu dostawy środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności,
*   sporadycznych transakcji dotyczących nieruchomości,
*   sporadycznych usług wymienionych w załączniku nr 4 w poz. 3, czyli usług pośrednictwa finansowego.

Zarówno licznik, jak i mianownik proporcji ustalany jest w oparciu o obrót. To z obrotu bowiem wydziela się wartości potrzebne do wyliczenia. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Sprzedażą natomiast – w myśl art. 2 pkt 22 cyt. ustawy – jest odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Biorąc powyższe pod uwagę czynności, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, nie mają wpływu na ustalenie proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 cyt. ustawy.

Zatem, na zadane we wniosku pytania tut. Organ udzielił następujących odpowiedzi:

Ad. 1

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż czynności realizowane w ramach umowy konsorcjum, polegające na podziale zysku, nie mieszczą się w definicji dostawy towarów oraz świadczenia usług, a więc w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy.

Oznacza to, iż zarówno przekazanie przez lidera, jak i otrzymanie przez członka konsorcjum –Wnioskodawcę części zysku nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a zatem wzajemne rozliczenia między stronami umowy konsorcjum nie powinny być dokumentowane fakturą. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz akty wykonawcze wydane na jej podstawie dotyczą jedynie wystawiania faktur VAT przez podatników tego podatku. Kwestie dotyczące not księgowych reguluje ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.).

Ad.2

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mają wpływu na ustalenie proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.

Jednocześnie zauważa się, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Zatem w przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla drugiego członka konsorcjum.

Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług. W przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych wydana zostanie odrębna interpretacja indywidualna Nr ILPB3/423-529/08-4/ŁM.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.