Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-1010f/10/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-12-09
Teza: Obowiązek podatkowy z tytułu kosztów poniesionych w Polsce dotyczących zakładu w Finlandii.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa; obowiązek-obowiązek podatkowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 27 września 2010 r. (data wpływu 1 października 2010 r.), uzupełnionym w dniu 6 grudnia 2010 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powstania obowiązku podatkowego z tytułu kosztów poniesionych w Polsce, którymi Spółka obciąża Zakład w Finlandii - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 października 2010 r. złożono wniosek, uzupełniony w dniu 6 grudnia 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie powstania obowiązku podatkowego z tytułu kosztów poniesionych w Polsce, którymi Spółka obciąża Zakład w Finlandii.

W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE. W związku z rozpoczęciem realizacji kontraktu polegającego na wykonywaniu instalacji elektrycznych na budowie na terenie Finlandii, którego czas realizacji zaplanowany jest na okres sierpień 2010 r.-grudzień 2012 r., Spółka utworzyła na terenie Finlandii Zakład i zarejestrowała się w tym kraju dla potrzeb podatku od wartości dodanej. Posiada aktualny numer identyfikacyjny zawierający dwuliterowy kod stosowany dla tego podatku. W momencie rozpoczęcia działalności Zakładu, Spółka:

*   zakupiła na terenie Polski materiały niezbędne do realizacji kontraktu, wyposażenie, środki trwałe, które zostały przewiezione do Zakładu,
*   udostępniła do korzystania przez Zakład na terenie Finlandii samochód, który Spółka użytkuje na podstawie umowy leasingu zawartej z polską firmą, a także sprzęt, który zakupiła na potrzeby działalności gospodarczej w Polsce w poprzednich okresach sprawozdawczych.

Ponadto Spółka ponosi inne koszty, a w szczególności:

*   szkoleń bhp - faktury zakupu wystawione są na Spółkę (NIP polski), szkolenia przeprowadzane są na terenie Polski,
*   badań antynarkotykowych - faktury zakupu wystawione na Spółkę (NIP polski), badania przeprowadzane przed planowanym wyjazdem, na terenie Polski
*   koszty podróży - faktury zakupu biletów na samolot lub prom wystawione na Spółkę na trasie Polska-Finlandia-Polska (NIP polski),
*   koszty ubezpieczeń kontraktu i gwarancji,
*   amortyzacji środków trwałych zakupionych w Polsce, a wykorzystywanych w Finlandii.

Pracownicy zostają oddelegowani do pracy w Finlandii na zasadzie aneksu do umowy o pracę. Faktury sprzedaży wystawiane w Finlandii posiadają polski adres Spółki oraz adres finlandzki – jest to adres biura rachunkowego, z którym Spółka zawarła umowę na prowadzenia rachunkowości w zakresie dotyczącym realizacji kontraktu. Faktury dokumentujące zakupy dokonane w Finlandii posiadają nazwę Spółki, ww. adres finlandzki oraz nadany w tym kraju numer identyfikacji. W początkowym okresie Spółka macierzysta zasiliła konto bankowe założone w Finlandii na potrzeby działalności Zakładu, jednak po okresie „rozruchu” Zakład ma obowiązek zwrócić Spółce te środki.

Przekazane materiały i środki trwałe kupione w Polsce Spółka dokumentuje wystawioną na Zakład fakturą, która jest podstawą do zwrotu Spółce środków finansowych po uzyskaniu płynności przez Zakład. Opłaty leasingowe za samochód, bez przysługującej odliczeniu kwoty podatku naliczonego, przerzucane są na Zakład (zwrot Spółce tych kwot nastąpi po uzyskaniu płynności finansowej). Inne wydatki dokonane w Polsce a dotyczące kontraktu w Finlandii Spółka dokumentuje notami obciążeniowymi, na podstawie których Zakład zwróci poniesione koszty.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku obciążenia Zakładu w Finlandii innymi kosztami poniesionymi w Polsce, nie wystąpi obowiązek w zakresie podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, przeniesienie kosztów poniesionych w Polsce w postaci szkoleń bhp, badań antynarkotykowych, kosztów podróży, gwarancji i ubezpieczeń kontraktu, amortyzacji środków trwałych zakupionych w Polsce a użytkowanych w Finlandii, nie rodzi żadnego obowiązku w zakresie podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się do dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z powyższych przepisów wynika, że aby można było mówić o świadczeniu usług konieczne jest spełnienie łącznie poniższych przesłanek:

*   świadczenie musi być odpłatne,
*   miejscem świadczenia przy świadczeniu usługi musi być terytorium kraju,
*   świadczenie musi być wykonane na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
*   świadczenie nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle powyższych przepisów należy wskazać, iż czynności wykonywanych w ramach jednego podmiotu gospodarczego będącego osobą prawną, nie można uznać za świadczenie usług. Nie jest bowiem możliwe świadczenie usług „samemu sobie”.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej: ETS) z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04 - Ministero delĺ́́′ Economia e delle Finanse oraz Agenzia delle Entrate przeciwko FCE Bank plc. W orzeczeniu tym ETS stwierdził, że świadczenie usług podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy pomiędzy usługobiorcą a usługodawcą istnieje stosunek prawny, na podstawie którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych. Trybunał wyraził pogląd, że jeśli oddział nie został wyposażony w odrębny kapitał, i jeżeli ryzyko związane z jego działalnością ponosi podmiot, który utworzył ten oddział, to oddział jest zależny od tego podmiotu i stanowi wraz z nim jednego podatnika. Zatem w takim przypadku nie ma prawnej możliwości, aby pomiędzy oddziałem a podmiotem, do którego ten oddział należy, mogły być świadczone wzajemne (odpłatne) świadczenia. W konsekwencji powyższego ETS w sentencji wyroku uznał, że stały zakład (oddział) mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki, do której należy, na rzecz którego spółka świadczy usługi, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług.

W myśl art. 19 ust. 1 powołanej ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE, utworzyła na terenie Finlandii Zakład i zarejestrowała się w tym kraju dla potrzeb podatku od wartości dodanej, w celu realizacji kontraktu polegającego na wykonywaniu instalacji elektrycznych na budowie. W związku z powyższym przekazała do ww. Zakładu kupione na terenie Polski materiały, wyposażenie, środki trwałe, a także udostępniła do korzystania przez Zakład na terenie Finlandii samochód, na który ma zawartą umowę leasingu z polską firmą na terenie Polski oraz sprzęt kupiony na potrzeby działalności gospodarczej w Polsce w poprzednich okresach sprawozdawczych.

Ponadto Spółka ponosi koszty np. szkoleń bhp (przeprowadzane na terytorium Polski), badań antynarkotykowych (przeprowadzane na terytorium Polski), podróży (na trasie Polska-Finlandia-Polska). Na ww. usługi faktury zakupu wystawione są na Spółkę z NIP-em polskim. Ponadto Spółka ponosi koszty ubezpieczeń kontraktu i gwarancji oraz amortyzacji środków trwałych zakupionych w Polsce, a wykorzystywanych w Finlandii. Spółka wystawia noty obciążeniowe, na podstawie których koszt ww. wydatków jest przenoszony na Zakład (zwrot nastąpi po uzyskaniu przez Zakład płynności finansowej).

Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że przeniesienia na Zakład kosztów dotyczących szkoleń bhp, badań antynarkotykowych, podróży pracowników na trasie Polska-Finlandia-Polska, nie można traktować jako świadczenie usług. Świadczenie usług ma miejsce wówczas, gdy jest to świadczenie na rzecz innego podmiotu. W przedmiotowym przypadku Zakład nie stanowi odrębnego podmiotu gospodarczego, a jednostkę Spółki powołaną zgodnie z wymogami przepisów art. 5 konwencji z dnia 8 czerwca 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Finlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. 2010 Nr 37, poz. 205), w celu wykonywania czynności na terytorium Finlandii. Zatem przeniesienie ww. kosztów na Zakład nie powoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

Jednocześnie należy wskazać, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii prawidłowości sposobu dokumentowania przez usługodawców ww. usług nabywanych przez Spółkę na potrzeby czynności wykonywanych przez Zakład, bowiem nie przedstawiono w tym zakresie stanowiska i nie postawiono pytania.

Ponadto informuje się, iż kwestie dotyczące: uznania przemieszczenia towarów za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, podstawy opodatkowania przy transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, obowiązku wystawienia faktury, wykazania w deklaracji VAT-7 i informacji podsumowującej przemieszczenia samochodu użytkowanego w ramach leasingu operacyjnego, prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu towarów i usług dokonanego na potrzeby Zakładu w Finlandii, zostały rozstrzygnięte w interpretacjach indywidualnych o numerach odpowiednio: ITPP2/443-1010a/10/AP, ITPP2/443-1010b/10/AP, ITPP2/443-1010c/10/AP, ITPP2/443-1010d/10/AP, ITPP2/443-1010e/10/AP.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.