Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.213.2025.3.MD; 0112-KDIL2-
1.4011.546.2025.3.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Zwolnienie z długu dokonane w formie umowy darowizny
będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od
spadków i darowizn na mocy art. 4a tej ustawy (ponieważ
zwalniającym jest żona), z tego względu nie będzie podlegało
podatkowi dochodowemu od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: darowizna
dług
dług-zwolnienie z długu
podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od
osób fizycznych
podatek-podatek od spadków i darowizn
umowa-umowa darowizny
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot
opodatkowania-Zwolnienie nabycia rzeczy i praw
majątkowych przez członków najbliższej rodziny-Warunki
zwolnienia
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Wyłączenia spod ustawy PIT.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 2-ust. 1-pkt 3
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
1-art. 4a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowym od
    osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowego od
    osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego zwolnienia z długu. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce.
    Znajduje się Pan w związku z małżeńskim od (...) r. i od samego początku trwania
    małżeństwa obowiązuje pomiędzy małżonkami ustrój rozdzielności majątkowej bez
    obowiązku wyrównania dorobków.
    W (...) r. Pana małżonka udzieliła Panu pożyczki środków pieniężnych (dalej jako:
    „Pożyczka”). Otrzymane środki z pożyczki przeznaczył Pan na zakup nieruchomości
    położonej w Hiszpanii. Nieruchomość ta została w (...) r. nabyta razem z małżonką i z
    uwagi na rozdzielność majątkową każdy z małżonków nabył w tej nieruchomości
    współwłasność ułamkową po 50%.
    Pana małżonka, zawierając umowę pożyczki, początkowo domagała się zwrotu kwoty
    udzielonej pożyczki w terminie wynikającym z umowy.
    Obecnie, Pan i Pana małżonka planują zawrzeć pisemną umowę zwolnienia z długu w
    oparciu o art. 508 Kodeksu cywilnego. Zwolnienie z długu będzie miało postać umowy
    darowizny (dalej jako: „Darowizna”), uregulowanej w art. 888 i nast. Kodeksu cywilnego.
    Darowizna zostanie zawarta w formie aktu notarialnego.
    W drodze Darowizny nastąpi zwolnienie Pana (męża) przez małżonkę z obowiązku zwrotu
    kwoty głównej Pożyczki bez wynagrodzenia. Pan zaś oświadczy, że owe zwolnienie z długu
    przyjmuje.
    Zwolnienie z długu nie odbędzie się w ramach działalności gospodarczej żadnej ze stron.
    Ponadto wyjaśnia Pan, że zwolnienie z przedmiotowego długu nie będzie związane z
    żadną umową, która mogłaby dotyczyć stosunku pracy czy też umową cywilnoprawną
    będącą podstawą do uzyskania przychodów.
    Pytania

    1. Jakie skutki podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych zrodzi dla Pana
      opisane w zdarzeniu przyszłym zwolnienie z długu w formie darowizny?
    2. Jakie skutki podatkowe w podatku od spadków i darowizn zrodzi dla Pana opisane w
      zdarzeniu przyszłym zwolnienie z długu w formie darowizny?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Stoi Pan na stanowisku, że opisane w zdarzeniu przyszłym zwolnienie z długu w formie
    darowizny nie będzie stanowiło dla Pana przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od spadków
    i darowizn.
    Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w przepisie art. 9 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień
    przedmiotowych ustawy, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze
    rozporządzenia.
    Jednak, aby zastosowanie mogły znaleźć postanowienia ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, w konkretnej sytuacji, u podatnika musi powstać przychód. Następnie
    przychód ten musi mieścić się w katalogu źródeł przychodów zdefiniowanych w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo przychód ten nie może podlegać
    wyłączeniu od opodatkowania – stosownie do przepisów art. 2.
    W świetle art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
    Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o podatku od
    spadków i darowizn.
    Zacytowany przepis dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co
    do zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest
    zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby
    podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego. Przy czym zaznaczyć
    należy, że wyłączeniu temu podlega jedynie nabycie na podstawie jednego z tytułów
    wskazanych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, które faktycznie miało
    miejsce.
    Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że między Panem a Pana
    małżonką dojdzie do zwolnienia z długu poprzez zawarcie umowy darowizny w postaci
    zwolnienia z długu. Zatem, skoro zwolnienie z długu przyjmie postać umowy darowizny, to
    czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
    Skoro zatem zwolnienie z długu pożyczkowego na podstawie Darowizny będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, to tym samym czynność ta – na mocy
    zacytowanego przepisu ww. art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych – nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    W podobnym stanie faktycznym wypowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    w interpretacji indywidualnej z dnia 27 marca 2024 r. 0111-KDIB2-3.4015.28.2024.2.MD
    0114-KDIP3-2.4011.74.2024.2.MJ.
    Ad 2.
    Stoi Pan na stanowisku, że opisane w zdarzeniu przyszłym zwolnienie z długu w formie
    darowizny podlega pod regulacje zawarte w ustawie o podatku od spadków i darowizn i
    korzystać będzie ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 4a ust. 1 i ust. 4.
    Darowizna polega na tym, że darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
    rzecz obdarowanego kosztem swego majątku (art. 888 Kodeksu cywilnego).
    Celem darowizny jest dokonanie nieodpłatnego przysporzenia na rzecz obdarowanego
    kosztem majątku darczyńcy. Może ona polegać zarówno na przesunięciu do majątku
    obdarowanego określonych przedmiotów majątkowych, jak i na innych formach
    dyspozycji majątkowych darczyńcy prowadzących do zmniejszenia jego majątku, a po
    stronie majątku obdarowanego – do zwiększenia aktywów lub zmniejszenia pasywów.
    Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do
    jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę.
    W wyniku zawarcia umowy darowizny może dochodzić do określonych zmian w położeniu
    prawno-majątkowym darczyńcy i obdarowanego. Przedmiotem darowizny mogą bowiem
    strony uczynić wszelkie postacie zwolnienia obdarowanego od określonych zobowiązań.
    Może to nastąpić w drodze zrzeczenia się przez darczyńcę wierzytelności, jaka służyła mu
    w stosunku do obdarowanego lub poprzez przejęcie długu obdarowanego względem
    osoby trzeciej, będącej jego wierzycielem. Darczyńca może wreszcie wypełnić
    zobowiązanie ciążące na obdarowanym względem osoby trzeciej.
    Natomiast zwolnienie z długu polega na wygaszeniu zobowiązania przez to, że wierzyciel
    zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje (art. 508 Kodeksu cywilnego).
    Zwolnienie z długu jest czynnością dwustronną o charakterze rozporządzającym, zawartą
    między wierzycielem a dłużnikiem. Z prawnego punktu widzenia, przysporzenia
    dokonywane są w celu zwolnienia się z istniejącego zobowiązania (causa solvendi),
    dążenia do uzyskania świadczenia od drugiej strony (causa obligandi vel acquirendi) albo
    obdarowania (causa donandi). W zależności od przyczyny oraz woli stron umowy,
    zwolnienie z długu może być nieodpłatne albo odpłatne.
    Najczęstszą przyczyną nieodpłatnego zwolnienia z długu jest causa donandi. W tych
    przypadkach zwolnienie z długu zostaje dokonane przez zawarcie umowy darowizny
    uregulowanej w przepisach art. 888 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obowiązek podatkowy ciąży na
    nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych. Obowiązek podatkowy powstaje, przy
    nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie
    aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z
    chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny
    przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń (art. 6 ust. 1 pkt ww. ustawy).
    Należy zauważyć, że – co do zasady – darowizna podlega opodatkowaniu podatkiem od
    spadków i darowizn. Wysokość podatku od spadków i darowizn ustala się w zależności od
    grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. Zaliczenie do jednej z trzech grup
    podatkowych odbywa się w zależności od jego stopnia pokrewieństwa albo
    powinowactwa z osobą, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

    Podstawę opodatkowania planowanego nabycia należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1, z
    uwzględnieniem kwoty wolnej przewidzianej przez przepis art. 9 ust. 1 ustawy o podatku
    od spadków i darowizn, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2023 r.
    Przywołując treść art. 7 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze, art. 14 ust. 3
    pkt 1, art. 4a ust. 1, art. 4 ust. 4 oraz art. 4a ust. 4 ustawy o podatku od spadków i
    darowizn wskazał Pan, że jak wynika z tych przepisów, nabycie w drodze darowizny rzeczy
    znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych
    wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powyżej kwoty 36.120 zł, przez
    osoby wymienione w art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, jest
    zwolnione z podatku od spadków i darowizn, jeżeli zostaną spełnione warunki
    wymienione w art. 4a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy.
    Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Pan i Pana małżonka,
    między którymi istnieje rozdzielność majątkowa małżeńska, zawarł umowę pożyczki, na
    podstawie której małżonka udzieliła Panu pożyczki. Obecnie rozważane jest zwolnienie z
    długu przez małżonkę tytułem darmym, zgodnie z art. 888 Kodeksu cywilnego – tj.
    zwolnienie Pana przez małżonkę z obowiązku zwrotu kwoty pożyczki, bez wynagrodzenia.
    Jak wynika z treści wniosku, zwolnienie z długu nastąpi poprzez zawarcie z Panem umowy
    darowizny w postaci zwolnienia z długu. Umowa darowizny w postaci zwolnienia z długu
    będzie zawarta w formie aktu notarialnego.
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że opisane we wniosku zwolnienie z długu
    dokonane w formie darowizny, będzie stanowiło nabycie przez Pana prawa majątkowego
    (zwolnienia z długu) tytułem darowizny, określone w art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku
    od spadków i darowizn. Jednocześnie nabycie to będzie korzystało ze zwolnienia z
    podatku od spadków i darowizn na podstawie art. 4a ust. 1 ww. ustawy.
    W związku z faktem, że w przedmiotowej sprawie nie dojdzie do darowizny środków
    pieniężnych, tylko prawa majątkowego – zwolnienia z długu, to po Pana stronie nie
    wystąpi obowiązek udokumentowania nabycia, o którym to obowiązku mowa w art. 4a
    ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Z uwagi na fakt, że zwolnienie z długu, które przybierze postać darowizny, będzie wiązało
    się z oświadczeniem darczyńcy o nieodpłatnym zwolnieniu z długu złożonym w formie
    aktu notarialnego dla celów zwolnienia, nie będzie Pan zobowiązany do zgłoszenia tego
    nabycia naczelnikowi urzędu skarbowego, stosownie do treści art. 4a ust. 4 pkt 2 ww.
    ustawy.
    Na przedstawioną analizę podatkową nie ma wpływu fakt, iż pomiędzy małżonkami
    obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej bez obowiązku wyrównania dorobków.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium

      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
    Ustawa nie definiuje pojęcia darowizny, w związku z tym należy sięgnąć do ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia
    majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na
    przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku
    obdarowanego.
    Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do
    jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc
    czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie
    musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako
    nieodpłatne. W wyniku zawarcia umowy darowizny może dochodzić do określonych zmian
    w położeniu prawno-majątkowym darczyńcy i obdarowanego. Przedmiotem darowizny
    mogą bowiem strony uczynić wszelkie postacie zwolnienia obdarowanego od określonych
    zobowiązań. Może to nastąpić w drodze zrzeczenia się przez darczyńcę wierzytelności,
    jaka służyła mu w stosunku do obdarowanego lub poprzez przejęcie długu obdarowanego
    względem osoby trzeciej, będącej jego wierzycielem. Darczyńca może wreszcie wypełnić
    zobowiązanie ciążące na obdarowanym względem osoby trzeciej.
    Przepisy Kodeksu cywilnego przewidują szczególną formę dla umowy darowizny, umowa
    taka – pod rygorem nieważności powinna zostać sporządzona w formie aktu notarialnego.
    Niezachowanie tej formy nie powoduje nieważności umowy tylko wówczas, gdy darowizna
    została spełniona.
    Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia
    obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Jak wynika z art. 889 Kodeksu cywilnego:
      Nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia:
      1) gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej
        innymi przepisami kodeksu;
      2) gdy kto zrzeka się prawa, którego jeszcze nie nabył albo które nabył w taki sposób,
        że w razie zrzeczenia się prawo jest uważane za nie nabyte.
    Zatem, daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy darowizny, tzn.
    gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny a ponadto
    czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku)
    na rzecz obdarowanego, pod warunkiem, że czynność ta nie została wymieniona w treści
    art. 889 Kodeksu cywilnego.
    Jak stanowi art. 890 § 1 cyt. Kodeksu:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Stosownie do treści art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
    Art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy stanowi, że:

      Obowiązek podatkowy powstaje – przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą
      złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie
      zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia
      przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy
      wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy
      powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
    Jak wynika z art. 7 ust. 1 tej ustawy:
      Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po
      potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw
      majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku
      podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy
      spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu
      dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia
      wlicza się do podstawy wymiaru.
    W myśl art. 8 ust. 1 omawianej ustawy:
      Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej
      przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość
      praw do wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych wkładów.
    Art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowi natomiast, że:
      Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw
      majątkowych o czystej wartości przekraczającej 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba
      zaliczona do I grupy podatkowej.
      Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy
      następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych
      ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych
      dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w
      okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości
      nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od
      opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z
      obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków,
      ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i
      prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 tej ustawy:
      Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony
      jest nabywca.
      Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do
      osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
      Do I grupy podatkowej zalicza się – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba,
      zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.
    W myśl art. 4a ust. 1 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez
      małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli:
      1) zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi
        urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku
        podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w
        przypadku nabycia w drodze dziedziczenia – w terminie 6 miesięcy od dnia
        uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z
        zastrzeżeniem ust. 2 i 4, oraz

      2) w przypadku gdy przedmiotem nabycia tytułem darowizny lub polecenia
        darczyńcy są środki pieniężne, a ich wartość doliczona do wartości majątku
        nabytego dotychczas od tej samej osoby w roku, w którym nastąpiło ostatnie
        nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok przekracza kwotę określoną w
        art. 9 ust. 1 pkt 1 – udokumentują ich otrzymanie dowodem przekazania na
        rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub
        spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.
    Stosownie do treści art. 4 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Zwolnienia określone w ust. 1 oraz art. 4a i art. 4b stosuje się, jeżeli w chwili nabycia
      nabywca posiadał obywatelstwo polskie lub obywatelstwo jednego z państw
      członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego
      Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze
      Gospodarczym lub miał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej lub terytorium takiego państwa.
    Zgodnie z art. 4a ust. 4 omawianej ustawy:
      Obowiązek zgłoszenia nie obejmuje przypadków, gdy:
      1) wartość majątku ostatnio nabytego doliczona do wartości majątku nabytego
        dotychczas od tej samej osoby lub po tej samej osobie w roku, w którym
        nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok nie
        przekracza kwoty określonej w art. 9 ust. 1 pkt 1 lub
      2) nabycie następuje na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego albo
        w tej formie zostało złożone oświadczenie woli jednej ze stron.
    Art. 18 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że:
      Notariusze są płatnikami podatku od dokonanej w formie aktu notarialnego:
      1) darowizny;
      2) umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności lub ugody w tym przedmiocie;
      3) umowy nieodpłatnego ustanowienia służebności;
      4) umowy nieodpłatnego ustanowienia użytkowania.
    Jak wynika zatem z wyżej powołanych przepisów prawa, nabycie w drodze darowizny
    rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych
    wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez osoby wymienione w art. 4a
    ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, jest zwolnione z podatku od spadków i
    darowizn, jeżeli zostaną spełnione warunki wymienione w art. 4a ust. 1 pkt 1 i pkt 2
    ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Z przedstawionego we wniosku zdarzenia wynika, że zamierza Pan zawrzeć z żoną umowę
    o zwolnienie Pana z długu, który wynikał z zaciągniętej pożyczki przez Pana od żony. Jak
    wynika z treści wniosku, zwolnienie z długu nastąpi poprzez zawarcie z Panem umowy
    darowizny w postaci zwolnienia z długu. Umowa darowizny w postaci zwolnienia z długu
    będzie zawarta w formie aktu notarialnego.
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że opisane we wniosku zwolnienie z długu
    dokonane w formie darowizny przez darczyńcę (Pana żonę) na Pana rzecz, będzie
    stanowiło nabycie przez Pana prawa majątkowego (zwolnienia z długu) tytułem darowizny,
    określone w art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jednocześnie
    nabycie to będzie korzystało ze zwolnienia z podatku od spadków i darowizn na podstawie
    art. 4a ust. 1 ww. ustawy.
    W związku z faktem, że w tej sprawie nie dojdzie do darowizny środków pieniężnych, tylko
    prawa majątkowego – zwolnienia z długu, to po Pana stronie nie wystąpi obowiązek

    udokumentowania nabycia, o którym to obowiązku mowa w art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn.
    Z uwagi na fakt, że – jak Pan wskazał – zwolnienie z długu, które przybierze postać
    darowizny, będzie wiązało się z oświadczeniem darczyńcy o nieodpłatnym zwolnieniu z
    długu złożonym w formie aktu notarialnego, dla celów zwolnienia nie będzie Pan
    zobowiązany do zgłoszenia tego nabycia naczelnikowi urzędu skarbowego, stosownie do
    treści art. 4a ust. 4 pkt 2 ww. ustawy.
    Zatem Pana stanowisko w tej części jest prawidłowe.
    Przechodząc natomiast do rozstrzygnięcia zagadnienia na gruncie przepisów o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, wskazuję, że zagadnienie dotyczące podatku od
    spadków i darowizn stanowi zagadnienie wstępne względem podatku dochodowego od
    osób fizycznych.
    Na podstawie bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom o
      podatku od spadków i darowizn.
    Zacytowany przepis dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co
    do zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest
    zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby
    podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.
    Skoro zatem na gruncie niniejszej sprawy analizowane zwolnienie z długu dokonane w
    formie darowizny przez darczyńcę (Pana żonę) na Pana rzecz będzie podlegało przepisom
    o podatku od spadków i darowizn, to – stosownie do dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – nie będzie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ do takich przychodów nie stosuje
    się przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Pana stanowisko również w tej części jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja jest zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.