Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.186.2025.3.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-26
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 28 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek 1/1, 1
    /3. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 17 kwietnia 2025 r. (wpływ 17
    kwietnia 2025 r.) oraz pismem z 16 maja 2025 r. (wpływ 16 maja 2025 r.). Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, aktualnie posiada zawieszoną od
    2021 roku działalność gospodarczą zajmującą się PKD 82.11.Z „Działalność usługowa
    związana z administracyjną obsługą biura” w ramach której jest czynnym podatkiem VAT.
    Działalność jest opodatkowana na zasadzie ogólnej zgodnie z art. 27 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W ramach pozarolniczej działalności gospodarczej nigdy nie zajmował się Pan obrotem
    nieruchomościami na własny ani cudzy rachunek. Pozarolnicza działalność gospodarcza
    nie jest zarejestrowana na przedmiotowej działce.
    Przedmiotowych działek Wnioskodawca nie wykorzystuje do swojej pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca nabył tytułem darowizny od swoich rodziców aktem notarialnym z 15
    czerwca 2011 r. [rep. (...)] niezabudowane działki nr 2 o obszarze 0,0884 ha i nr 1 o
    obszarze 0,5461 ha oraz udział wynoszący 1 w działce nr 3 o obszarze 1,4742 ha z
    poleceniem ustanowienia na rzecz darczyńców prawa użytkowania działki nr 1, które to
    prawo zostało zdjęte na drodze notarialnego oświadczenia. Działka nr 1 jest
    sklasyfikowana jako grunty orne zabudowane oznaczone symbolem RIVA oraz RIIIB.
    Na podstawie Decyzji (...) Miasta (...) z 8 lipca 2024 r. działka nr 1 będąca własnością
    Wnioskodawcy została podzielona na trzy działki nr 1/1, 1/2 oraz 1/3. Działka nr 1 posiada
    własną odrębną księgę wieczystą. Po dokonaniu podziału nowopowstałym działkom nie
    były nadane nowe adresy.
    Przedmiotem wniosku są działki 1/1, 1/2, 1/3, które są objęte wydanymi warunkami
    zabudowy.
    Przedmiotowe działki są wolne od wszelkich obciążeń, roszczeń i praw osób trzecich. W
    odniesieniu do Wnioskodawcy nie została wydana żadna decyzja administracyjna,
    zarządzenie, zalecenie ani orzeczenie sądu i nie toczy się żadne postępowanie przed
    jakimkolwiek organem lub sądem mogące mieć wpływ na nabycie nieruchomości ani
    udziału. Wnioskodawca nie składał żadnego jednostronnego oświadczenia woli i nie
    zawarł żadnej umowy, która mogłaby mieć taki skutek. Sprzedaż nieruchomości nastąpi w
    stanie wolnym od jakichkolwiek praw, roszczeń, obciążeń, w tym także z tytułu
    zobowiązań podatkowych i innych zobowiązań publicznoprawnych.
    Nieruchomość nie stanowi przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    W stosunku do Wnioskodawcy nie zostało wszczęte i nie toczy się postępowanie
    upadłościowe, nie jest ona związana jakimkolwiek układem z wierzycielami oraz nie
    istnieją podstawy do wszczęcia wobec niej postępowania upadłościowego.
    Warunki zabudowy.
    Wnioskodawca wraz z rodziną (pozostali właściciele to rodzeństwo własne i cioteczne
    Wnioskodawcy) wystąpił o warunki zabudowy działek 8 lipca 2024 na działki 1/1, 1/3
    będące własnością Wnioskodawcy oraz działki 4/1, 5/8, 4/3, 5/10 będące własnością
    rodziny Wnioskodawcy zostały wydane warunki zabudowy z przeznaczeniem na budynek
    mieszkalny wielorodzinny, zaś na działki 1/2, 4/2, 5/9 warunki zabudowy określają
    przeznaczenie na nowy układ komunikacyjny. Do warunków zabudowy została dołączona
    koncepcja architektoniczna (nie był sporządzony projekt architektoniczny). W ramach
    koncepcji architektonicznej została sporządzona wizualizacja budynku oraz struktura
    mieszkań.
    Wnioskodawca wraz z rodziną będącą właścicielami sąsiadujących działek zawarli
    porozumienie 10 października 2023 r. z Miastem oraz Miejskim Zakładem Dróg i
    Komunikacji z uwagi na prace projektowe przebudowy okolicznego skrzyżowania. Aby
    uzyskać pełne parametry dróg dojazdowych, Gmina nakazała wydzielenie działek
    stanowiących nowy układ komunikacyjny. Na mocy tego porozumienia Wnioskodawca
    wraz z rodziną zobowiązali się do wytyczenia układu komunikacyjnego oraz wydzielenia

    działek na własny koszt oraz późniejsze nieodpłatne przekazanie tych działek na rzecz
    Gminy Miasta (...). Porozumienie było uwarunkowane uzyskaniem prawomocnej decyzji o
    warunkach zabudowy na przedmiotowych nieruchomościach. Porozumienie zostało
    potwierdzone aktem notarialnym z 10 grudnia 2024 r., gdzie działka 1/2 została przez
    Wnioskodawcę darowana Gminie Miasta (...).
    Zawarcie porozumienia z Gminą nie jest powiązane z planowaną transakcją zbycia
    nieruchomości.
    Pozostałe działki (tj. 1/1, 4/1, 5/8, 1/3, 4/3, 5/10) będą przedmiotem sprzedaży.
    Wystąpienie o warunki zabudowy było inicjatywą Wnioskodawcy oraz jego rodziny, nie
    wymuszoną przez żadnego potencjalnego nabywcę. Złożenie wniosku o wydanie
    warunków zabudowy było również podyktowane potrzebą uzyskania od Urzędu Gminy
    potwierdzenia, że na przedmiotowych nieruchomościach jest możliwe wybudowanie
    budynków pomimo sklasyfikowania ich jako grunty orne. Dzięki wydanym warunkom
    zabudowy Wnioskodawca uzyskał informację o rynkowej wartości tych działek, inaczej
    mógłby sprzedać przedmiotową nieruchomość poniżej jej wartości zbywczej. Działka nr 1
    to prostokątna działka (wąska i długa), którą w warunkach rynkowych ciężko zbyć. Aby
    sprzedaż w ogóle była możliwa Wnioskodawca wraz z rodziną zdecydowali się na podział
    działek na mniejsze części i sprzedaż jako całość.
    Wszystkie przedmiotowe działki nie są objęte planem miejscowym oraz na dzień dzisiejszy
    nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Gmina Miasta (...) jest w
    trakcie sporządzania ww. dokumentu).
    Wnioskodawca nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Wnioskodawca nie posiada również
    projektu architektonicznego. Wnioskodawca rozważa ewentualną sprzedaż z
    ustanowieniem pełnomocnika, który w jego imieniu wystąpi o pozwolenie na budowę.
    Taka ewentualność jest przedmiotem pytania nr 2. Wnioskodawca poza podziałem
    geodezyjnym i wystąpieniem o warunki zabudowy nie podjął żadnych innych czynności w
    stosunku do nieruchomości.
    Działki nie są uzbrojone w media. W wydanych warunkach zabudowy jest zawarte
    przyrzeczenie od strony dostawców mediów do ewentualnego dalszego uzbrojenia działek.
    Na ten moment Wnioskodawca nie poniósł innych wydatków na rzecz podniesienia
    wartości działek.
    Wnioskodawca wraz z rodziną podpisali umowę z pośrednikiem w sprzedaży
    nieruchomości. Umowa ma charakter otwarty, tzn. działka jest publicznie ogłaszana jako
    dostępna do sprzedaży a pośrednik ma w bezpośrednim kontakcie pozyskać nabywcę.
    Wnioskodawca również poszukuje nabywcy na własną rękę.
    Przedmiotowe działki aktualnie nie są wykorzystywane w żaden sposób przez
    Wnioskodawcę ani do celów prywatnych ani do działalności prowadzącej do pobierania z
    nich pożytków, nie są przedmiotem umowy najmu lub dzierżawy ani nie są z nich
    czerpane pożytki o charakterze rolnym.
    Umowa przedwstępna.
    Wnioskodawca wraz z rodzeństwem rozważają dwa możliwe scenariusze
    przeprowadzenia transakcji sprzedaży.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Przedmiotem sprzedaży będą działki o numerach 1/1 oraz 1/3.
    Działki numer 1/1, 1/2, 1/3 nie były wykorzystywane w żaden sposób.
    Działki 1/1, 1/2, 1/3 nie były wykorzystywane na cele prywatne/osobiste. Działki 1/1, 1/2, 1
    /3 nie zaspokajały potrzeb prywatnych/osobistych.

    Nie wykorzystywał Pan działek 1/1, 1/2, 1/3 w prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej.
    Nie prowadził Pan działalności rolniczej z tytułu której był/jest - zarejestrowany jako
    podatnik podatku VAT.
    Działki 1/1, 1/2, 1/3 nie były przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, bądź umów o
    podobnym charakterze.
    Dla każdej z działek, które będą przedmiotem sprzedaży, tj. 1/1 oraz 1/3 występował Pan o
    warunki zabudowy.
    Decyzja nr (...) dotyczyła budowy dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych
    (częściowo z usługami i garażem w parterze) z garażami podziemnymi oraz miejscami
    parkingowymi i drogami wewnętrznymi.
    Celem wystąpienia o warunki zabudowy była/jest sprawniejsza sprzedaż działek numer 1
    /1 oraz 1/3.
    Rozważane są dwa scenariusze, jak sprecyzowano we wniosku. W scenariuszu pierwszym
    umowa nie będzie zawierała żadnych dodatkowych warunków. W scenariuszu drugim
    umowa sprzedaży może być warunkowana uzyskaniem pozwolenia na budowę przez
    Nabywcę, co jest typową praktyką deweloperską.
    Pośrednik w zakresie umowy jest upoważniony przez Pana do promowania sprzedaży
    działek 1/1 i 1/3, prezentacji nieruchomości i udział w negocjacjach z potencjalnym
    nabywcą.
    Pytania
    1) Czy Wnioskodawca w zakresie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości bezpośrednio
      nabywcy, tzn. bez umów przedwstępnych, pośredników i tym podobnych działań
      będzie występować jako podatnik VAT?
    2) Czy Wnioskodawca w zakresie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, w stosunku
      do której została zawarta umowa przedwstępna uzależniająca sprzedaż od uzyskania
      przez nabywcę na podstawie udzielonych przez Wnioskodawcę pozwoleń będzie
      występować jako podatnik VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: Ustawa VAT):
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach -
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powyższego należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6
    ustawy VAT, zbycie nieruchomości gruntowych (lub udziału we współwłasności takich
    nieruchomości), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy VAT.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy
    VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług

    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Artykuł 15 ust. 2 ustawy VAT stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców. W tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Zatem kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego
    majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania
    jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT.
    W pierwszej kolejności należy ustalić, czy Wnioskodawca przedmiotową transakcję
    przeprowadza jako zarząd majątkiem prywatnym czy w ramach działalności gospodarczej.
    Jeżeli osoba fizyczna dokonuje zarządu swoim własnym majątkiem w sposób jednorazowy
    i okazjonalny i nie zamierza nadać owym czynnościom stałego charakteru, w rozumieniu
    Wnioskodawcy nie powinien zostać uznany jako osoba prowadząca działalność
    gospodarczą. Wnioskodawca swoje własne nieruchomości planuje jednostkowo zbyć aby
    jednorazowo zaczerpnąć z niej korzyści w postaci wynagrodzenia za przeniesienie prawa
    własności. Zatem ciężko uznać przytoczoną definicję działalności gospodarczej za
    adekwatną w sytuacji Wnioskodawcy, gdzie zapis o „czerpaniu zysków ze składników
    majątku w sposób ciągły” jest niespełniony.
    „Majątek prywatny” nie jest zdefiniowany na gruncie polskiego prawodawstwa jednak aby
    móc określić, czym on jest, można się odwołać do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej. Która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej
    ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych lub zbycie
    składnika majątku w celu zaspokojenia potrzeb ogólnych własnej rodziny. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. He, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych wnioskodawca uzyskane ze sprzedaży nieruchomości
    środki pieniężne zamierzają przeznaczyć na własne potrzeby i potrzeby swojej rodziny
    zatem spełniają tezę ww. wyroku odnośnie sklasyfikowania przedmiotowej transakcji jako
    zarządu majątkiem prywatnym a na części przedmiotowej nieruchomości nie objętej
    niniejszym wnioskiem ma wybudowany dom mieszkalny.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym, nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a wygenerowany
    z jego sprzedaży zysk jest jednorazowy.

    Drugiej ocenie powinno podlegać, czy w zakresie przedmiotowej sprzedaży wnioskodawca
    działa w charakterze podatnika VAT z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie
    mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
    które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywnie działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, co istotne w niniejszej sprawie, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.
    Jak wskazuje się natomiast w krajowym orzecznictwie, dla uznania określonej działalności
    za działalność gospodarczą konieczne jest ustalenie czy działalność ta przybiera formę
    zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany
    obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną (tak np. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2014 r. I FSK 774/13) przedmiotowa
    transakcja nie ma formy zawodowej ponieważ wnioskodawca nie jest specjalistą w
    zakresie obrotu nieruchomościami oraz nie ma formy stałej ze względu na swój
    jednostkowy charakter.
    W interpretacji indywidualnej z 15 lutego 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.643.2023.2.
    MPA w uzasadnieniu napisano: „Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto
    jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności”. Chociaż ww. interpretacja została wydana w innej
    sprawie to można przytoczone uzasadnienie również zastosować do przedmiotowej
    sprawy.
    Wnioskodawca sprzedaż nieruchomości zamierza przeprowadzić incydentalnie, ponieważ
    nie planuje nabywać w celu dalszej odsprzedaży innych nieruchomości tylko za środki
    pozyskane z przedmiotowej transakcji chce zabezpieczyć przyszłość swojej rodziny.
    Wnioskodawca nie jest podmiotem aktywnie działającym w zakresie obrotem
    nieruchomościami czy działalnością budowlaną, nie posiada ani wiedzy, ani narzędzi do
    świadczenia tego typu usług. Wnioskodawcy zależy na zbyciu rodzinnego majątku w celu
    zabezpieczenia finansowego swojej przyszłości zaufanemu podmiotowi, a nie mając
    możliwości pozyskania samodzielnie takiego nabywcy postanowił skorzystać z
    profesjonalnej pomocy. Z racji na kształt działek (wąski i długi) sprzedaż każdej działki

    odrębnie jest rynkowo niemożliwa dlatego Wnioskodawca wraz z rodziną postanowili
    zmienić podział działek aby móc w ogóle przedmiotowe nieruchomości sprzedać.
    Na poparcie tezy o tym, iż sprzedaż wspomnianej nieruchomości nie podlega pod podatek
    VAT można przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6
    kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/GD 234/16, w którym sąd stwierdził, że: „Uzyskanie decyzji
    o warunkach zabudowy dla czterech działek powstałych w wyniku podziału działki
    siedliskowej, a także sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych oraz biura
    nieruchomości nie stanowi o zawodowej działalności skarżącej. (...) Korzystanie z biura
    nieruchomości czy portali internetowych przy sprzedaży nieruchomości przemawia raczej
    za tym, że skarżąca nie zajmuje się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Trudno
    przy tym wyobrazić sobie w jaki inny sposób mogłaby znaleźć potencjalnych nabywców
    działek”.
    Stan faktyczny przytoczony w powyższym wyroku idealnie oddaje stan faktyczny
    przedstawiony we wniosku - działki powstały w wyniku podziału, jest wydana decyzja o
    warunkach zabudowy oraz wnioskodawca korzystał z pomocy pośrednika.
    Podobne stanowisko jest wyrażone w wydanych interpretacjach indywidualnych nr 0112-
    KDIL1-3.4012.341 2023.2.AKS, 0114-KDIP1-3.4012.367.2023.2.LK.
    Z podejściem takim zgadza się m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 kwietnia
    2022 r. sygn. I FSK 1589/18, odnosząc się do przypadku w którym sprzedający:
        złożył wniosek o wydanie WZ,
        złożył wniosek o dokonanie podziału nieruchomości,
        dokonał zamiany działki z innym właścicielem,
        dokonał sprzedaży podzielonych działek.
    Zdaniem sądu, w takim wypadku „Zbycie natomiast, nawet kilkunastu działek
    budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se działalności
    handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej
    aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami
    mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności
    gospodarczej w rozumieniu VAT”.
    Zdaniem sądu powyższe oznacza iż z całokształtu okoliczności towarzyszących nie wynika,
    że czynności dokonane przez sprzedających przed dokonaniem transakcji wskazywałyby
    na powtarzalny i profesjonalny charakter, charakterystyczny dla podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie obrotem nieruchomościami.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W przedmiotowej sprawie sprzedaż nieruchomości należy uznać za czynność związaną ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawca może
    korzystać z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to
    czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy VAT nie
    mają zastosowania.

    Reasumując: w pierwszym planowanym scenariuszu sprzedaży bezpośrednio i
    bezwarunkowo nabywcy zdaniem Wnioskodawcy transakcja sprzedaży nieruchomości nie
    powinna być objęta podatkiem VAT.
    Ad. 2
    Objęcie transakcji umową przedwstępną w ocenie Wnioskodawcy nie zmienia charakteru
    planowej sprzedaży, tj. nadal jest to zarząd majątkiem prywatnym. Biorąc pod uwagę
    szacowaną wartość transakcji gospodarczo uzasadnionym jest wystąpienie nabywcy z
    żądaniem podpisania umowy przedwstępnej warunkującej sprzedaż m.in. od uzyskania
    pozwolenia na budowę. Inaczej nabywca naraża się na wysokie koszty nabycia działki,
    która bez pozwolenia na budowę nie przedstawia większej wartości. Wnioskodawca w
    związku z ewentualną umową przedwstępną nie dokonuje żadnych dodatkowych
    czynności ani nie ponosi żadnych dodatkowych kosztów. Jedynie udziela pełnomocnictwa
    nabywcy do przeprocedowania pozwolenia na budowę posiłkując się argumentacją
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z 3 marca 2023 r., sygn. I FSK 48/20 można
    postawić tezę, iż zawarcie umowy przedwstępnej nie determinuje „profesjonalnego”
    charakteru planowanej transakcji i nie przesądza o opodatkowaniu VAT planowej
    sprzedaży.
    Autor skargi kasacyjnej podniósł, że do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej grunt będący
    własnością skarżącego podlegał wielu czynnościom. Zaznaczono, że wszystkie te czynności
    z punktu widzenia podatku VAT są „wykonane” w sferze prawnopodatkowej zbywcy. Fakt,
    że działania prowadzone przez spółkę - wniosek złożony przez spółkę o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz -
    zgodnie z preferencjami spółki, nie były podejmowane bezpośrednio przez skarżącego, ale
    przez spółkę, nie oznacza, że te działania pozostają bez wpływu na sytuację prawną
    skarżącego. Ponadto podniesiono, że w rzeczywistości skarżący dokonuje dostawy gruntu,
    przy pomocy którego prowadził wcześniej nieprzerwanie działalność gospodarczą (w
    związku z jego dzierżawą), a więc czyni to w ramach prowadzonej działalności (a nie
    zarządu majątkiem osobistym) co z kolei przesądza o tym, że sprzedaż będzie
    opodatkowana podatkiem VAT.
    Przedstawione w skardze kasacyjnej okoliczności nie są jednak wystarczające do uznania,
    że w tej sytuacji zbywca podejmuje działania typowe dla podmiotu prowadzącego
    działalność gospodarczą. Jak już wskazano, dla uznania działalności związanej ze
    sprzedażą nieruchomości za działalność gospodarczą istotne i decydujące znaczenie mają
    okoliczności faktyczne towarzyszące tej działalności. Okoliczności te muszą wskazywać na
    zaangażowanie gospodarcze podmiotu dokonującego czynności oraz wskazywać, że
    wystąpił pewien zorganizowany zespół czynności, świadczący o profesjonalnym
    charakterze tych działań. Oznacza to, że przy ocenie działalności sprzedawcy
    nieruchomości pod kątem kwalifikacji jej jako działalności gospodarczej przede wszystkim
    znaczenie ma aspekt faktyczny tych czynności (podobnie NSA w wyroku z 8 grudnia 2022
    r., I FSK 863/19). Omawiany sposób działania skarżącego przy sprzedaży działek nie
    wskazuje na działania profesjonalnego handlowca, gdyż realia obrotu gospodarczego
    wskazują że podmioty zajmujące się profesjonalnym handlem nieruchomościami same we
    własnym zakresie dokonują podziału nieruchomości na mniejsze działki a następnie
    uzbrojenia działek, gdyż dzięki temu możliwe jest znaczące podwyższenie wartości działek
    i uzyskanie wyższego zysku z ich sprzedaży. Zatem stwierdzić należało, że omawiana
    okoliczność związana z dzierżawą nieruchomości a następnie zawarciem umów
    przedwstępnych sprzedaży działek nie może być uznana za świadczącą o tym, że skarżący
    dokonując sprzedaży działek, działać będzie w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług.
    NSA wielokrotnie wypowiadał się na temat niejasności i nieprecyzyjności definicji
    działalności gospodarczej w odniesieniu do sprzedaży terenów niezabudowanych. I tak
    przykładowo:

        w wyroku z 10 listopada 2011 r. (I FSK 1665/11) podzielić należy stanowisko
        wyrażone w wyroku NSA z 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10), że brak
        w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.
        535 z późn. zm.) unormowań, które w sposób jasny i precyzyjny wskazywałyby na
        fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3
        Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy), co do uznania za
        podatnika każdego kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością
        gospodarczą w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego nie pozwala na
        stwierdzenie, że Polska skorzystała z tej opcji.
        w wyroku z 23 kwietnia 2013 (I FSK 686/12): jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości w
        wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, nie jest
        działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został
        nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach
        prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić
        kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które
        znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi
        działalność gospodarczą. Także sama okoliczność, iż przed sprzedażą
        zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
        łącznej, nie może być dla kwalifikacji danej transakcji decydująca. Dla ustalenia
        zawodowego charakteru działalności istotne będą takie okoliczności, jak
        ewentualne uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania
        marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy
        ogłoszenia. Wskazywać mogą one bowiem na aktywność w zakresie obrotu
        nieruchomościami, przybierającą formę zawodową (profesjonalną), a w
        konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także
        takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach
        zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
        zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w
        sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych,
        developerskich, czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
        w wyroku z 3 czerwca 2014 (I FSK 955/13): należy w pełni zgodzić się z oceną sądu,
        który powołując się na wyrok trybunału sprawiedliwości UE z 15 września 2011 r. w
        sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, stwierdził, że w przedstawionych we
        wniosku o interpretację okolicznościach sprawy stanowisko organu podatkowego
        nie jest uzasadnione. Prawidłowo bowiem sąd uznał, że przedstawione we wniosku
        okoliczności faktyczne, które mają towarzyszyć sprzedaży w odniesieniu do
        wskazanych działek, w żadnym stopniu nie wskazują, że aktywność skarżącej w
        przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów jest porównywalna do działań
        podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. W szczególności
        w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd I instancji zwrócił uwagę na brak związku
        czasowego pomiędzy nabyciem nieruchomości (2001 r.), wydaniem decyzji o
        warunkach zabudowy (2007 r.) i decyzją o podziale nieruchomości (2012 r.) oraz, że

        planowany podział nieruchomości i wydzielenie dwóch działek na jedną
        wewnętrzną drogę dojazdową o nr ewidencyjnych 3/12 i 3/16 motywowane jest
        koniecznością zapewnienia dostępu planowanych działek do drogi, a nie budową
        infrastruktury drogowej. Zasadnie również sąd I instancji ocenił argument organu,
        że zlecenie sprzedaży wskazanych we wniosku działek profesjonalnemu
        pośrednikowi zajmującemu się obrotem nieruchomościami świadczyło o podjęciu
        przez stronę czynności o charakterze zawodowym (profesjonalnym), przeczy logice
        oraz doświadczeniu życiowemu. Z okoliczności tych sąd wywiódł, że prawidłowe
        wnioskowanie organu powinno przebiegać w ten sposób, że skoro strona zleca
        sprzedaż działek pośrednikowi w obrocie nieruchomościami oznacza, iż sama nie
        działa w tym zakresie zawodowo (profesjonalnie).
    Głównym warunkiem w umowie przedwstępnej będzie uzyskanie przez nabywcę
    pozwolenia na budowę, do którego zostanie umocowany przez Wnioskodawcę
    pełnomocnik. W niedawno wydanej interpretacji indywidualnej z 15 lutego 2024 r. sygn.
    0114-KDIP1-3.4012 643.2023.2.MPA uznano, że umocowanie pełnomocnika (architekta)
    do uzyskania pozwolenia na budowę nie determinuje „profesjonalnego” charakteru
    transakcji co implikowałoby objęcie jej podatkiem VAT. W uzasadnieniu do tej interpretacji
    czytamy: „Jedyna czynność, jaka została podjęta w stosunku do nieruchomości będącej
    przedmiotem wniosku było udzielenie pełnomocnictwa architektowi, który wystąpi o
    pozwolenie na budowę. Nabytą w drodze spadku nieruchomość, traktujecie Państwo jako
    zabezpieczenie na czas emerytury, nie planujecie państwo aktywnie poszukiwać
    nabywców. Nie będziecie państwo zawierać umowy przedwstępnej. Nieruchomość
    zostanie sprzedana bez sporządzania umowy przedwstępnej lub wniesiona aportem do
    spółki. Nie będziecie Państwo udzielać przyszłemu nabywcy pełnomocnictwa do działania
    w Państwa imieniu lub nie wyrazicie zgody na dysponowanie nieruchomością do celów
    budowlanych.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011
    r. w sprawach C-180/10, C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż przez państwa
    nieruchomości bądź wniesienie aportem do spółki, nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z transakcją
    sprzedaży/wniesienia nieruchomości uznać państwa za podatnika tego podatku. Z
    zawartego we wniosku opisu sprawy, nie wynika bowiem taka aktywność, która
    wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają że sprzedaż
    /aport nieruchomości zostanie dokonany przez podatników podatku od towarów i usług.
    Nie będą Państwo podejmować aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Państwa działania nie mają charakteru zorganizowanego, powtarzalnego i stałego. Zatem
    nie będą Państwo podejmować aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych
    przez handlowców. Tym samym, brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując
    sprzedaży/aportu, wystąpią państwo w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wcześniej
    wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie
    wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu
    dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku
    od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż nieruchomości bądź wniesienie jej,
    jako aportu do spółki, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności. W związku z tym, będziecie Państwo korzystać z przysługującego
    państwu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza
    działanie w sferze prywatnej. Do której unormowania ustawy o podatku od towarów i

    usług nie mają zastosowania. Zatem, sprzedaż nieruchomości bądź wniesienie jej aportem
    nie podlega opodatkowaniu, bowiem nie będą Państwo występować w charakterze
    podatników podatku od towarów i usług.
    Dla procesu występowania o pozwolenie na budowę nie ma znaczenia, czy Wnioskodawca
    ustanowi pełnomocnikiem nabywcę nieruchomości, czy - jak w przywołanym wyżej
    uzasadnieniu - wybranego przez siebie architekta. W jednej i drugiej sytuacji efektem
    końcowym jest umożliwienie zbycia przedmiotowej działki o korzyści wynikające z
    prawomocnego pozwolenia na budowę. Zatem jeśli w przywołanym uzasadnieniu
    uzyskanie pozwolenia na budowę przez architekta nie jest traktowane jako działanie
    profesjonalne wskazujące na konieczność objęcia transakcji podatkiem VAT, to przez
    analogię uzyskanie takiego pozwolenia przez nabywcę również nie powinno nieść za sobą
    konsekwencji na gruncie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Na gruncie prawa cywilnego nie ma
    różnicy między pełnomocnictwem ustanowionym w wyniku warunkowej umowy
    przedsprzedaży czy w ramach odrębnej czynności. Zarówno w stanie faktycznym
    przytoczonej interpretacji, jak i sytuacji Wnioskodawcy końcowym efektem dokonywanych
    czynności jest przeniesienie własności nieruchomości włącznie z pozwoleniem na budowę.
    Reasumując: w ocenie Wnioskodawcy fakt udzielenia pełnomocnictwa nabywcy do
    dysponowania nieruchomością i składania wniosków dot. różnego rodzaju pozwoleń nie
    sprawia, że transakcja ma charakter ciągły, zorganizowany, profesjonalny. Wnioskodawca
    również nie podejmuje działań podobnych do działań podmiotów profesjonalnych,
    ponieważ nie posiada takich umiejętności. Jedynym celem Wnioskodawcy jest zbycie
    jednostkowe przedmiotowej Nieruchomości w celu zabezpieczenia finansowego swojej
    rodziny.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do powołanych powyżej przepisów grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust.
    1 ustawy o VAT.
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości bądź udziału w nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane
    jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 ze zm.):
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:

      a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      b) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży Nieruchomości (działek nr 1
    /1 i 1/3) na rzecz Nabywcy, podjął lub podejmie Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością

    uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że:
      „(...) czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z
      siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres
      transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
      dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy,
      a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą”.
    Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona

    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Sprzedający podjął w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem sprzedaży.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje Kodeks cywilny z dnia 23
    kwietnia 1964 r. (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży - art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić
      sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Według art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Na podstawie art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła inny
      termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego - umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto, należy zwrócić uwagę na kwestię planowanego ewentualnego udzielenia
    Nabywcy przez Pana pełnomocnictwa.
    Zgodnie z art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, o czym stanowi § 2 powyższego
      artykułu.

    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Na mocy art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie. W myśl § 2 powołanego artykułu, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod
      rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    Na podstawie art. 108 kodeksu Cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu
      mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu
      na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli
      ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo - to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy.
    Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie
    udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Tezę taką potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2017 r. sygn. akt I
    FSK 2033/15, wyrażony na gruncie podobnego, aczkolwiek nie identycznego stanu
    faktycznego, w którym stwierdził:
      „Fakt, że zasadnicza aktywność w zakresie planowanego procesu inwestycyjnego
      spoczywać będzie na spółce jest bez znaczenia dla uznania go za podatnika, skoro
      spółka - jako jego pełnomocnik - jest jedynie jego reprezentantem w tych
      czynnościach, działając w jego imieniu i na jego rzecz, czyli w jego interesie
      majątkowym. Podejmowanie aktywności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i
      2 u.p.t.u. za pośrednictwem pełnomocnika nie zwalnia mocodawcy, w którego imieniu
      i na rzecz działa pełnomocnik, od przymiotu bycia podatnikiem VAT w rozumieniu tych
      przepisów.”
    Z okoliczności przedstawionych przez Pana wynika, że:
        nabył Pan tytułem darowizny od swoich rodziców aktem notarialnym z 15 czerwca
        2011 r. niezabudowane działki nr 2 o obszarze 0,0884 ha, nr 1 o obszarze 0,5461 ha
        oraz udział wynoszący 1 w działce nr 3 o obszarze 1,4742 ha;
        na podstawie Decyzji (...) Miasta (...) z 8 lipca 2024 r. działka nr 1 będąca Pana
        własnością została podzielona na trzy działki nr 1/1, 1/2 oraz 1/3;

        działki, które mają być przedmiotem planowanej sprzedaży nie były przez Pana
        wykorzystywane w żaden sposób,
        działki nie były przedmiotem umowy najmu ani umowy dzierżawy,
        działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
        dla każdej z działek, tj. 1/1 oraz 1/3 występował Pan o warunki zabudowy,
        decyzja dotyczyła budowy dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych
        (częściowo z usługami i garażem w parterze) z garażami podziemnymi oraz
        miejscami parkingowymi i drogami wewnętrznymi,
        dokonał Pan podziału geodezyjnego i wystąpił o warunki zabudowy,
        rozważa Pan ewentualną sprzedaż z ustanowieniem pełnomocnika, który w Pana
        imieniu wystąpi o pozwolenie na budowę (taka ewentualność jest przedmiotem
        pytania nr 2),
        rozważa Pan dwie sytuacja - w pierwszej umowa nie będzie zawierała żadnych
        dodatkowych warunków, w drugiej umowa sprzedaży może być uwarunkowana
        uzyskaniem pozwolenia na budowę przez Nabywcę, co jest typową praktyką
        deweloperską,
        wraz z rodziną podpisali Państwo umowę z pośrednikiem w sprzedaży
        nieruchomości,
        pośrednik w zakresie umowy jest upoważniony przez Pana do promowania
        sprzedaży działek 1/1 i 1/3, prezentacji nieruchomości i udział w negocjacjach z
        potencjalnym nabywcą,
        na ten moment nie poniósł Pan innych wydatków na rzecz podniesienia wartości
        działek.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku z planowaną sprzedażą
    niezabudowanych działek nr 1/1 i 1/3 będzie Pan podatnikiem podatku od towarów i
    usług w zakresie sprzedaży nieruchomości bezpośrednio Nabywcy bez umów
    przedwstępnych i pośredników (pytanie nr 1), jak i w sytuacji, gdy zostanie zawarta
    umowa przedwstępna uzależniająca sprzedaż od uzyskania przez Nabywcę na podstawie
    udzielonych przez Pana pozwoleń pozwolenia na budowę (pytanie nr 2).
    W opisywanej sprawie kluczowe jest ustalenie, czy w ramach pierwszej oraz drugiej
    sytuacji, dotyczącej planowanej sprzedaży działek nr 1/1 i 1/3, spełnia Pan przesłanki do
    uznania za podatnika podatku od towarów i usług. Innymi słowy, istotne jest, czy według
    przedstawionych okoliczności, w celu realizacji sprzedaży ww. działek podjął lub zamierza
    Pan podjąć aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami. Działania te powinny
    być zbliżone do działań podejmowanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tylko w takim przypadku można będzie
    uznać Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą według tego przepisu, co
    wiązałoby się z koniecznością zachowania statusu podatnika podatku od towarów i usług.
    W przeciwnym razie sprzedaż może zostać zakwalifikowana jako zarząd majątkiem
    prywatnym.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona

    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma
    bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana
    i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie podjął/podejmie Pan w odniesieniu do
    planowanej sprzedaży działek.
    W odpowiedzi na Pana wątpliwości, w świetle powołanych przepisów oraz wyroków TSUE
    analiza sprawy prowadzi do wniosku, że dostawa działek nr 1/1 i 1/3 nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z
    tą transakcją uznać Pana za podatnika tego podatku zarówno w przypadku, gdy sprzedaż
    będzie odbywała się bezpośrednio Nabywcy, tj. bez umów przedwstępnych i pośredników,
    jak i w przypadku, gdy zostanie zawarta umowa przedwstępna uzależniająca sprzedaż od
    uzyskania przez Nabywcę pozwolenia na budowę, po uzyskaniu którego dojdzie do
    przeniesienia prawa własności ww. działek.
    Skala Pana zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży ww. działek bezpośrednio
    Nabywcy bez umów przedwstępnych i pośredników, jak i w przypadku, gdy zostanie
    zawarta umowa przedwstępna uzależniająca sprzedaż od uzyskania przez Nabywcę
    pozwolenia na budowę nie będzie wykraczać poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    W analizowanej sprawie bowiem brak jest przesłanek świadczących o takiej Pana
    aktywności w przedmiocie planowanej sprzedaży działek nr 1/1 i 1/3, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie wystąpi bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że
    sprzedaż przez Pana opisanych działek wypełni przesłanki działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z opisem sprawy, działki nr 1/1 i 1/3 nie były przedmiotem żadnych umów najmu
    ani dzierżawy. Działki nie były wykorzystywane w żaden sposób ani do celów prywatnych,
    ani do prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonał Pan podziału geodezyjnego i
    wystąpił o warunki zabudowy oraz wraz z rodziną podpisali Państwo umowę z
    pośrednikiem w sprzedaży nieruchomości, pośrednik w zakresie umowy jest upoważniony
    przez Pana do promowania sprzedaży działek 1/1 i 1/3, prezentacji nieruchomości i
    udziału w negocjacjach z potencjalnym nabywcą, na ten moment nie poniósł Pan innych
    wydatków na rzecz podniesienia wartości działek. Rozważa Pan dwie sytuacja - w
    pierwszej umowa nie będzie zawierała żadnych dodatkowych warunków, w drugiej
    umowa sprzedaży może być uwarunkowana uzyskaniem pozwolenia na budowę przez
    Nabywcę.
    Jak Pan wskazał - złożenie wniosku o wydanie warunków zabudowy było podyktowane
    potrzebą uzyskania od Urzędu Gminy potwierdzenia, że na przedmiotowych
    nieruchomościach jest możliwe wybudowanie budynków pomimo sklasyfikowania ich jako
    grunty orne, ponadto działka nr 1 to prostokątna działka (wąska i długa), którą w
    warunkach rynkowych ciężko zbyć. Aby sprzedaż w ogóle była możliwa wraz z rodziną
    zdecydowali się Państwo na podział działek na mniejsze części i sprzedaż jako całość.
    Stwierdzić zatem należy, że w tych konkretnych sytuacjach, tj. zarówno w pierwszej, gdy
    sprzedaż działek będzie dokonywana przez Pana bezpośrednio Nabywcy bez umów
    przedwstępnych i pośredników, jak i w drugiej, gdy zostanie zawarta umowa
    przedwstępna uzależniająca sprzedaż od uzyskania przez Nabywcę jedynie pozwolenia na
    budowę, w całym okresie posiadania działek nr 1/1 i 1/3 nie podjął i nie podejmie Pan
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Brak

    jest w sprawie przesłanek do uznania, że mamy tu do czynienia z działalnością o
    charakterze zawodowym, stałym i zorganizowanym. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż
    działek nr 1/1 i 1/3, należy uznać za czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. W związku z tym, będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze
    prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania.
    W konsekwencji, dokonując sprzedaży działek nr 1/1 i 1/3 zarówno w sytuacji, gdy
    sprzedaż działek będzie dokonywana przez Pana bezpośrednio Nabywcy bez umów
    przedwstępnych i pośredników, jak i w przypadku, gdy zostanie zawarta umowa
    przedwstępna uzależniająca sprzedaż od uzyskania przez Nabywcę jedynie pozwolenia na
    budowę, nie będzie Pan działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a tym
    samym sprzedaż działek nr 1/1 i 1/3 nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.