Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.662.2023.13.S/PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Możliwości dokumentacji dowodów księgowych w formie
elektronicznej.
Słowa kluczowe: dokumenty-dokumenty elektroniczne
faktura
koszt
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 1 grudnia 2023 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie:
        podatku dochodowym od osób prawnych w związku z przepisami Ordynacji
        Podatkowej (pytanie nr 1) dotyczący ustalenia, czy w świetle przepisów
        podatkowych (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego
        1992 r., t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm. - dalej: ustawa o PDOP oraz Ordynacji
        podatkowej z dnia 29 sierpnia 1997 r., t. j. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. dalej:
        Ordynacja podatkowa) dopuszczalne jest przechowywanie przez Wnioskodawcę
        dokumentów źródłowych otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w formie
        papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej wyłącznie w
        formie elektronicznej na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego
        oraz zniszczenie papierowej wersji tych dokumentów po zarchiwizowaniu ich w
        formie elektronicznej,
        podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie nr 3) dotyczący ustalenia, czy w
        przypadku udokumentowania wydatków spełniających definicję kosztów uzyskania
        przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, dokumentami źródłowymi
        przechowywanymi wyłącznie w formie elektronicznej, Wnioskodawca będzie
        uprawniony do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 stycznia 2024 r. (wpływ
    do Organu tego samego dnia)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca A. Sp. z o. o.(dalej określana jako „Spółka”) jest spółką kapitałową
    podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów, a także czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka prowadzi
    działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży produktów leczniczych.

    Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce. Wnioskodawca
    prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z przepisami ustawy z 29 września 1994 r. o
    rachunkowości.
    Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje różnego rodzaju
    zakupów od dostawców polskich, jak i zagranicznych. W większości przypadków, sprzedaż
    dokumentowana jest przez dostawców Spółki za pomocą faktur przesyłanych w wersji
    elektronicznej lub w wersji papierowej.
    Obecnie, w Spółce obowiązuje elektroniczny system obiegu i kontroli dokumentów,
    zarówno tych dostarczanych w formie papierowej jak i elektronicznej. Składa się on z
    następujących etapów:
    1. Rejestracja dokumentów.
    2. Opis merytoryczny.
    3. Akceptacja zaciągniętych zobowiązań.
    4. Akceptacja księgowa - księgowanie faktur w SAP.
    5. Zapłata.
    Ad 1) Rejestracja dokumentów
    Proces rejestracji dokumentów rozpoczyna się w momencie zeskanowania lub przesłania
    dokumentu elektronicznego na jedną z dedykowanych skrzynek email. Dla każdego
    dokumentu przypisany jest indywidualny numer kodu kreskowego. Po przetworzeniu
    dokumentu przez moduł OCR następuje przypisanie faktury do grupy osób rejestrujących.
    Ad 2) Opis merytoryczny
    Celem tego etapu jest zatwierdzenie merytoryczne faktury. Odpowiedzialne za ten etap są
    komórki merytoryczne Spółki dokonujące zakupu. Na tym etapie odpowiednia osoba
    merytoryczna poświadcza, że:
    a. wszystkie dane jakościowe, ilościowe i wartościowe podane w dokumencie są zgodne z
      rzeczywistością i zostały wykonane w sposób rzetelny,
    b. zakup został dokonany zgodnie z zawartymi umowami lub innymi dokumentami
      potwierdzającymi zaciągnięcie zobowiązania przez Spółkę,
    c. opis został wykonany w sposób niepozostawiający wątpliwości co do rodzaju wydatku,
      a także jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    d. w przypadku faktur, do których zostało utworzone zamówienie w SAP osoba
      merytoryczna odpowiedzialna jest za weryfikację zgodności faktury z zamówieniem,
      dokumentem PZ i poprawną wyceną zapasu na magazynie,
    e. w przypadku braku umowy lub zamówienia dokument trafia na etap akceptacji
      samodzielnej lub akceptacji I i II stopnia zgodnie z matrycą osób upoważnionych do
      zaciągania zobowiązań.
    Ad 3) Akceptacja zaciągniętych zobowiązań
    Etap Akceptacji faktury wykonywany jest w przypadku braku zgodności faktury z
    zamówieniem/umową lub braku zamówienia/umowy. Osoba akceptująca pobierana jest z
    macierzy do zaciągania zobowiązań zgodnie z udzielonymi pełnomocnictwami, zakresem
    faktury oraz schematem organizacyjnym w Spółce.
    Ad 4) Akceptacja księgowa - księgowanie faktur w SAP
    Na tym etapie następuje wysłanie danych do systemu księgowo-finansowego SAP. System
    (...) odczytuje nadany numer pozycji księgowej, który następnie zostaje zwrócony
    interfejsem z systemu SAP. W kolejnym etapie wygenerowana zostaje metryczka danej
    faktury. Pozycja księgowa SAP zawiera linki do faktury i metryczki dokumentu.

    Ad 5) Zapłata
    Zapłata faktury oraz aktualizacja danych kontrahenta odbywa się w systemie SAP. Na tym
    etapie następuje dodanie kontrahenta w SAP, weryfikacja numeru konta bankowego i
    statusu podatnika oraz obsługa płatności.
    Obecnie dokumenty źródłowe są przechowywane w Spółce zarówno w formie
    elektronicznej jak i w formie papierowej, co wiąże się z wysokimi kosztami archiwizacji i
    obsługi tych dokumentów. Celem minimalizacji tych kosztów, Spółka zamierza zmienić
    praktykę w zakresie przechowywania części lub całości dokumentów źródłowych.
    Dokumenty otrzymane od kontrahentów w formie papierowej mają być przechowywane
    obligatoryjnie wyłącznie w formie elektronicznej (fakultatywnie wybrana przez Spółkę
    część tych dokumentów może być również przechowywana w wersji papierowej).
    Powyższa, tj. wyłącznie elektroniczna forma przechowywania dokumentów źródłowych,
    ma być stosowana po zatwierdzeniu w Spółce dodatkowych zasad dotyczących
    przechowywania dokumentów księgowych w formie elektronicznej (w formie Załącznika
    do obowiązującej Instrukcji kontroli i obiegu dokumentów księgowych). Załącznik ten
    będzie regulował ponadto sposób postępowania z papierowymi wersjami
    zdigitalizowanych dokumentów.
    Dokumentacja księgowa będzie digitalizowana w formie skanów i zdjęć między innymi w
    formatach PDF, TIF, JPG, JPEG, PNG, BMP i innych, zapewniających niezmienność
    digitalizowanego dokumentu. Pracownik Spółki, który dokonuje digitalizacji dokumentów
    będzie odpowiedzialny za dokładność, czytelność i prawidłowość scanu/zdjęcia. Po
    wykonaniu scanu/zdjęcia dokument księgowy będzie zamieszczany w elektronicznym
    systemie na serwerze będącym własnością Spółki.
    Dokumentacja księgowa będzie przechowywana w systemie spełniającym funkcję
    elektronicznego archiwum dokumentów, zapewniającym bezpieczeństwo
    przechowywania, nienaruszalność i integralność przechowywanych dokumentów. Nie
    będzie możliwości ich modyfikowania, a dostęp do dokumentów będą mieli wyłącznie
    pracownicy, upoważnieni zgodnie z wewnętrznymi procedurami dotyczącymi
    elektronicznego obiegu dokumentów.
    Zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności dokumentów
    źródłowych przechowywanych w formie elektronicznej będzie wspomagane poprzez
    wewnętrzne kontrole biznesowe, wykonywane najpierw w zakresie merytorycznym przez
    pracowników odpowiedzialnych za weryfikację merytoryczną danego dokumentu
    źródłowego poprzez, m.in. weryfikację kontrahentów, gromadzenie dokumentów
    uzupełniających takich jak korespondencja handlowa i wewnętrzna, umowy i inne
    źródłowe dokumenty potwierdzające wykonanie usługi lub dostawę towarów
    dokumentowaną fakturą itp.
    Na zakończenie procesu weryfikacji, transakcja zakupu potwierdzona dokumentem
    źródłowym będzie zatwierdzana pod względem formalnym (w tym rachunkowym) przez
    pracowników Spółki odpowiedzialnych i uprawnionych do ich akceptacji w świetle
    wewnętrznych procedur na etapie formalnej weryfikacji, opisu, zatwierdzania i
    księgowania dokumentu.
    Obecnie Spółka pracuje również nad optymalizacją obiegu dokumentów związaną z
    wdrożeniem KSeF. Z tego powodu Spółka nie wyklucza, że niektóre faktury będą
    księgowane automatycznie. Dla faktur, które systemowo zostaną uznane za zgodne z
    zamówieniem w programie księgowym SAP zostanie pominięty etap rejestracji, opis
    merytoryczny, akceptacji zaciągniętych zobowiązań i akceptacji księgowej. Faktury będą
    pobrane z KSeF, porównane z zamówieniem z SAP (weryfikacja zaciągniętego
    zobowiązania) i wystawionymi dokumentami PZ (potwierdzenie przyjęcie towaru), a
    następnie zaksięgowane w SAP automatycznie. Sytuacja ta będzie dotyczyć jedynie faktur
    ustrukturyzowanych.

    W efekcie zastosowanych procedur wewnętrznych dotyczących przechowywania
    dokumentów źródłowych w formie elektronicznej oraz ich wewnętrznych kontroli
    biznesowych, Spółka będzie mogła zidentyfikować tożsamość sprzedawcy (autentyczność).
    Dane pochodzenia, integralność treści i czytelność dokumentu źródłowego nie będą
    mogły być zmienione - stosowane procedury i sposób przechowywania plików będą miały
    za zadanie nie pozwalać na modyfikację danych (integralność), a dokument będzie miał
    odpowiednią jakość, aby zapewnić wyraźny odczyt danych w nim zawartych (czytelność).
    Tak samo jak w przypadku papierowej formy przechowywania, jedynie te dokumenty
    źródłowe przechowywane w formie elektronicznej, które pozytywnie przejdą proces
    weryfikacji i akceptacji:
    a) będą podstawą do ich rozpoznania dla celów rachunkowych i podatkowych,
    b) będą przechowywane z możliwością raportowania w podziale na okresy rozliczeniowe,
      przy zachowaniu możliwości łatwego ich odszukania. Odszukanie informacji
      dotyczących poszczególnych faktur oraz odtworzenie ich obrazu będzie możliwe w
      każdej chwili. System elektroniczny używany przez Spółkę oraz posiadane przez niego
      urządzenia pozwalają na odtworzenie tych dokumentów w postaci wydruku.
    Po zarchiwizowaniu dokumentów w postaci elektronicznej, Spółka planuje niszczyć ich
    wersje papierowe zgodnie z poniższymi zasadami:
    a) Pracownik Spółki, który dokona digitalizacji dokumentów będzie zobowiązany do
      sprawdzenia, czy dokonany scan/zdjęcie jest kompletne, tj. w szczególności czy
      zeskanowane zostały wszystkie strony dokumentu.
    b) Następnie, pracownik ten sprawdzi, czy zdigitalizowane dokumenty zostały zapisane w
      odpowiednich miejscach (folderach) na serwerze do tego przeznaczonym.
    c) Po wykonaniu ww. czynności, pracownik Spółki dokona zniszczenia wersji papierowych
      tych dokumentów przy użyciu urządzeń mechanicznych do tego przeznaczonych,
      znajdujących się w siedzibie Spółki lub w innych lokalach, które Spółka wykorzystuje
      do prowadzenia własnej działalności.
    Zdigitalizowane dokumenty będą przechowywane w systemie elektronicznym używanym
    przez Spółkę nie krócej niż do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w
    przypadku dokumentów inwestycyjnych i/lub rozliczanych w ramach wartości początkowej
    środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej oraz dokumentów ujętych w
    ramach rozliczeń międzyokresowych, także po upływie tego terminu, aż do czasu
    zakończenia ich amortyzacji podatkowej lub całkowitego rozliczenia.
    Docelowo, do wszelkich postępowań i kontroli podatkowych Spółka zamierza używać
    wyłącznie elektronicznej formy dokumentów źródłowych, powstałej w wyniku digitalizacji
    papierowych oryginałów.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Ze względu na charakter prowadzonej działalności wykorzystują Państwo model
    hybrydowy łącząc lokalne zasoby infrastruktury IT z rozwiązaniami w chmurze. W związku
    z tym faktury i dokumenty z nimi zrównane będą przechowywane w formie elektronicznej
    na serwerach będących Państwa własnością, znajdujących się na terytorium kraju, jak i
    poza terytorium kraju.
    Dla wszystkich dokumentów zapewniają Państwo dostęp on-line za pomocą środków
    elektronicznych oraz ich bezzwłoczny pobór i przetwarzanie danych w nich zawartych.
    Nabyte przez Państwa towary i usługi udokumentowane fakturami oraz dokumentami z
    nimi zrównanymi przechowywanymi i archiwizowanymi w formie dokumentów
    elektronicznych służą wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT.

    Faktury i dokumenty z nimi zrównane w formie papierowej będą niszczone dopiero po
    zastosowaniu kontroli biznesowych, sprawdzeniu ich poprawności, autentyczności
    pochodzenia, integralności i czytelności oraz ich zaewidencjonowaniu.
    Pytania
    1. Czy w świetle przepisów podatkowych (ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11
      marca 2004 r., t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 931 ze zm. - dalej: ustawa o VAT., ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r., t.j. Dz.U. z 2022 r.
      poz. 2587 ze zm. - dalej: ustawa o PDOP oraz Ordynacji podatkowej z dnia 29 sierpnia
      1997 r., t.j. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. - dalej: Ordynacja podatkowa) dopuszczalne jest
      przechowywanie przez Wnioskodawcę dokumentów źródłowych otrzymanych od
      kontrahentów pierwotnie w formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy
      elektronicznej - wyłącznie w formie elektronicznej na zasadach przedstawionych w
      opisie zdarzenia przyszłego oraz zniszczenie papierowej wersji tych dokumentów po
      zarchiwizowaniu ich w formie elektronicznej?
    2. Czy Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego VAT o
      kwotę podatku naliczonego VAT wynikającego z faktur otrzymanych pierwotnie w
      formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej, jeżeli będą
      one przechowywane wyłącznie w formie elektronicznej na zasadach przedstawionych
      w opisie zdarzenia przyszłego?
    3. Czy w przypadku udokumentowania wydatków spełniających definicję kosztów
      uzyskania przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, dokumentami
      źródłowymi przechowywanymi wyłącznie w formie elektronicznej, Wnioskodawca
      będzie uprawniony do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu?
      Niniejsza interpretacja dotyczy rozstrzygnięcia w zakresie pytania nr 1 w części
      dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w związku z przepisami ustawy
      Ordynacji podatkowej oraz pytania nr 3 dotyczącego podatku dochodowego od osób
      prawnych, natomiast w zakresie pytania nr 1 w części dotyczącego podatku od
      towarów i usług i pytania nr 2 dotyczącego podatku od towarów i usług zostanie
      wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1)
    Zdaniem Wnioskodawcy, dopuszczalne jest przechowywanie przez Wnioskodawcę
    dokumentów źródłowych otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w formie papierowej
    i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej - wyłącznie w formie elektronicznej
    na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego. Dopuszczalne jest również
    zniszczenie papierowej wersji tych dokumentów po ich zarchiwizowaniu w formie
    elektronicznej.
    Przede wszystkim należy zaznaczyć, że żadna ze wskazanych w zapytaniu ustaw, a także
    ustawa z dnia 29 września 1994 r. t.j. Dz.U. 2023, poz. 120 ze zm. o rachunkowości (dalej:
    ustawa o rachunkowości), nie zawierają przepisów bezpośrednio odnoszących się do
    sposobu przechowywania dowodów księgowych. W szczególności, brak jest jakichkolwiek
    przepisów zakazujących stosowania formy elektronicznej na potrzeby archiwizacji
    dokumentów. Tym samym, zasadne jest stwierdzenie, że dokumenty źródłowe stanowiące
    podstawę do zapisów w księgach rachunkowych można przechowywać w dowolnej
    formie, pod warunkiem, że będą mogły stanowić dowód zaistnienia zdarzenia
    gospodarczego, ujętego na ich podstawie w księgach rachunkowych.
    I tak, zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy o VAT, przez fakturę rozumie się dokument w formie
    papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami
    wydanymi na jej podstawie. Natomiast fakturą elektroniczną - w myśl art. 2 pkt 32 tej
    ustawy - jest faktura w formie elektronicznej wystawiona i otrzymana w dowolnym

    formacie elektronicznym. Kolejne przepisy tej ustawy, w szczególności zawarte w Dziale XI
    Rozdział 1 Faktury, regulują zasady wystawiania faktur przez podatnika. W świetle tych
    przepisów, nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie, kluczowe jest to, aby - na
    potrzeby archiwizacji dokumentów w formie elektronicznej - podatnik określił sposoby
    zapewnienia autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności faktury.
    Art. 106m ustawy o VAT stanowi, że przez autentyczność pochodzenia faktury rozumie się
    pewność co do tożsamości dokonującego dostawy towarów lub usługodawcy albo
    wystawcy faktury. Przez integralność treści faktury rozumie się natomiast to, że w fakturze
    nie zmieniono danych, które powinna zawierać faktura. Autentyczność pochodzenia,
    integralność treści oraz czytelność faktury można zapewnić za pomocą dowolnych kontroli
    biznesowych, które ustalają wiarygodną ścieżkę audytu między fakturą a dostawą
    towarów lub świadczeniem usług. Dalej przepisy stanowią, że poza wykorzystaniem
    kontroli biznesowych, autentyczność pochodzenia i integralność treści faktury
    elektronicznej są również zachowane, w szczególności, w przypadku wykorzystania:
    1. kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub
    2. elektronicznej wymiany danych (EDI) zgodnie z umową w sprawie europejskiego
      modelu wymiany danych elektronicznych, jeżeli zawarta umowa dotycząca tej
      wymiany przewiduje stosowanie procedur gwarantujących autentyczność
      pochodzenia faktury i integralność jej danych lub
    3. Krajowego Systemu e-Faktur - w odniesieniu do faktur ustrukturyzowanych
      otrzymanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Pojęcie „kontrole biznesowe” użyte w ww. art. 106m ust. 4 ustawy o VAT należy rozumieć
    jako proces, za pośrednictwem którego podatnik tworzy, wdraża oraz aktualizuje
    dostateczny poziom pewności co do tożsamości dostawcy lub usługodawcy albo wystawcy
    faktury (autentyczność pochodzenia), w zakresie tego, że nie zmieniono danych
    dotyczących podatku VAT (integralność treści) oraz w zakresie czytelności faktury od
    momentu wystawienia faktury, aż do końca okresu przechowywania. Kontrola biznesowa
    powinna zapewniać określoną ścieżkę kontrolną, dzięki której można powiązać fakturę ze
    stanowiącą podstawę jej wystawienia dostawą bądź usługą. Kontrole biznesowe powinny
    być odpowiednie do wielkości, działalności i rodzaju podatnika oraz powinny uwzględniać
    ilość i wartość transakcji, jak również ilość i rodzaj dostawców lub usługodawców oraz
    nabywców lub usługobiorców. W stosownych przypadkach uwzględnione powinny być
    także inne czynniki. Przykładem kontroli biznesowej jest posiadanie dokumentów
    uzupełniających, takich jak zamówienie, umowa, dokument transportowy czy wezwanie
    do zapłaty, które będą towarzyszyły zaistniałym transakcjom handlowym. Takie właśnie
    dokumenty są i będą gromadzone przez Spółkę.
    Z kolei, pojęcie „wiarygodna ścieżka audytu”, również użyte w ww. przepisie, oznacza, że
    związek pomiędzy dokumentami uzupełniającymi oraz realizowanymi transakcjami jest
    łatwy do prześledzenia (dzięki posiadaniu dostatecznych danych dla powiązania
    dokumentów), zgodny z ustalonymi w przedsiębiorstwie procedurami oraz odzwierciedla
    procesy, które faktycznie miały miejsce. Ścieżka audytu dla celów podatku VAT powinna
    zapewnić możliwy do skontrolowania związek pomiędzy fakturą a dostawą towarów lub
    świadczeniem usług tak, aby umożliwić sprawdzenie, czy faktura odzwierciedla fakt, że
    dostawa towarów lub świadczenie usług miały miejsce. Przy czym środki, przy
    wykorzystaniu których podatnik może wykazać powyższy związek, pozostawia się uznaniu
    podatnika. Niewątpliwie, procedura opisana w niniejszym Wniosku realizuje ten
    obowiązek, w szczególności poprzez nadanie danemu dokumentowi unikatowej
    metryczki, do której odwołują się wszystkie towarzyszące dokumenty. W ten sposób, są
    one łatwe do zidentyfikowania i powiązania z dostawą towarów lub świadczeniem usług.
    W niniejszej sprawie należy też powołać art. 112 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    podatnicy są obowiązani przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczania
    podatku oraz wszystkie dokumenty, w szczególności faktury, związane z tym rozliczaniem

    do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z zastrzeżeniem art.
    109b ust. 7, art. 130d ust. 3, art. 134 ust. 3, art. 138h ust. 3 i art. 138i ust. 8. Dalej, według
    art. 112a ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, podatnicy przechowują wystawione/otrzymane
    faktury, w tym faktury wystawione ponownie - w podziale na okresy rozliczeniowe, w
    sposób zapewniający łatwe ich odszukanie oraz autentyczność pochodzenia, integralność
    treści i czytelność tych faktur od momentu ich wystawienia lub otrzymania do czasu
    upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taki właśnie termin
    przechowywania dokumentów obowiązuje w Spółce.
    W myśl art. 112a ust. 2 ustawy o VAT, podatnicy posiadający siedzibę działalności
    gospodarczej na terytorium kraju są obowiązani do przechowywania faktur na terytorium
    kraju. Przepisu tego nie stosuje się jednakże wówczas, gdy faktury są przechowywane
    poza terytorium kraju w formie elektronicznej, w sposób umożliwiający wymienionym w
    przepisie organom, za pomocą środków elektronicznych, dostęp on-line do tych faktur.
    Ponadto, w przypadku faktur przechowywanych w formie elektronicznej, podatnicy są
    zobowiązani do zapewnienia możliwości bezzwłocznego ich poboru i przetwarzania
    danych w nich zawartych przez ww. organy.
    Reasumując, z ww. przepisów wynika, że ustawa o VAT dopuszcza możliwość
    przechowywania w dowolny sposób faktur wystawionych lub otrzymanych w formie
    elektronicznej lub papierowej. Jednakże ustawodawca wymaga, aby faktury były
    przechowywane w podziale na okresy rozliczeniowe w sposób zapewniający łatwe ich
    odszukanie oraz autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność tych faktur,
    od momentu ich wystawienia lub otrzymania do czasu upływu terminu przedawnienia
    zobowiązania podatkowego. Tym samym stwierdzić należy, że przechowywanie
    dokumentów źródłowych wyłącznie w formie elektronicznej (bez konieczności
    przechowywania ich w wersji papierowej) - w sposób opisany przez Wnioskodawcę, czyli
    przy zapewnieniu autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności tych
    dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a
    także umożliwieniu dostępu do nich na żądanie odpowiedniego organu - będzie zgodne z
    przepisami ustawy o VAT.
    Z kolei na gruncie przepisów ustawy o PDOP, należy wziąć pod uwagę art. 9 ust. 1, zgodnie
    z którym podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
    odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty),
    podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do
    uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z
    przepisami art. 16a-16m. Te odrębne przepisy, o których tutaj mowa, to art. 20 ust. 1
    ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. 2023 poz. 120 ze zm.).
    Zgodnie z nim, do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w
    postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Dalej,
    ust. 2 tego artykułu stanowi, że, podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody
    księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami
    źródłowymi”. Są to:
    1. zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;
    2. zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;
    3. wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
    Ponadto, w art. 20 ust. 3 ww. ustawy wskazano, że podstawą zapisów mogą być również
    sporządzone przez jednostkę dowody księgowe:
    1. zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które
      muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
    2. korygujące poprzednie zapisy;

    3. zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu
      źródłowego;
    4. rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów
      klasyfikacyjnych.
    Wskazane wyżej przepisy ustawy o rachunkowości, wskazują więc, jakie dokumenty mogą
    stanowić podstawę do dokonania zapisu operacji gospodarczych w księgach
    rachunkowych. Zatem, dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia zapisu
    do ksiąg rachunkowych, będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych.
    Stosownie zaś do art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić
    wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Dowodami w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej, mogą
    być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania
    świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje
    podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej
    Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli
    celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo
    postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
    Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” oznacza, że katalog dowodów
    jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego postępowania
    kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów potwierdzających zaistnienie danego
    zdarzenia gospodarczego. A zatem, mogą to być także dowody przechowywane w formie
    elektronicznej (a nie wyłącznie w formie papierowej).
    Reasumując, podobnie jak w przypadku ustawy o podatku VAT, tak samo ustawa o PDOP
    (która odwołuje się do ustawy o rachunkowości) jak i Ordynacja podatkowa nie zawierają
    przepisów wprost dotyczących sposobu przechowywania dowodów księgowych. Zatem,
    dokumenty źródłowe stanowiące podstawę do zapisów w księgach rachunkowych można
    przechowywać w dowolnej formie pod warunkiem, że będą mogły stanowić dowód
    zaistnienia zdarzenia gospodarczego, ujętego na ich podstawie w księgach rachunkowych.
    Brak oryginalnego (papierowego) dokumentu źródłowego nie oznacza automatycznie
    braku możliwości wprowadzenia do ksiąg rachunkowych zapisu o dokonaniu operacji
    gospodarczej udokumentowanej tym dowodem, a także niemożliwości potraktowania
    takiego dokumentu źródłowego jako dowodu do celów podatkowych.
    Wobec powyższego, stwierdzić należy, że przedstawiony we wniosku sposób
    przechowywania dokumentów źródłowych zakupowych wyłącznie w formie elektronicznej,
    czyli przy zapewnieniu autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności tych
    dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a
    także umożliwieniu dostępu do nich na żądanie odpowiedniego organu (spełnienie
    ogólnie przewidzianych prawem wymogów odnośnie przechowywania tych dokumentów)
    - jest wystarczający do dokonywania rozliczeń podatkowych również na gruncie ustawy o
    PDOP i przepisów Ordynacji podatkowej, bez konieczności przechowywania tych
    dokumentów w formie papierowej.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach
    podatkowych m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    z dnia 25 kwietnia 2022 r., 0114-KDIP2-2.4010.70.2020.12.S/RK.
    Ad 3)
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku udokumentowania wydatków spełniających
    definicję kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r.
    o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej:
    „ustawy o PDOP”), dokumentami źródłowymi przechowywanymi wyłącznie w formie
    elektronicznej, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia ich do kosztów uzyskania
    przychodu.

    Zgodnie z ww. artykułem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Z tego wynika, że zasadniczo
    wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem
    przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP,
    stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-
    skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu
    źródła przychodów.
    Zatem, uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga od podatnika wykazania, że
    wydatek jest racjonalnie i gospodarczo uzasadniony i nie znajduje się on w katalogu
    wydatków w art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP, tj. w grupie wydatków niestanowiących kosztów
    uzyskania przychodów.
    Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że kosztem uzyskania przychodów będzie
    wydatek, spełniający łącznie następujące warunki:
    a) został poniesiony przez podatnika,
    b) jest definitywny (rzeczywisty),
    c) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    d) poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich
      źródła lub może mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    e) został właściwie udokumentowany,
    f) nie został wymieniony w art. 16 ustawy o PDOP.
    Zaznaczyć należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem a przychodem podatnik
    musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami. Wskazane powyżej przepisy
    należy interpretować łącznie z powoływanym już przez Wnioskodawcę art. 9 ust. 1 ustawy
    o PDOP wprost odnoszącym się do obowiązku prowadzenia ewidencji rachunkowej,
    zgodnie z odrębnymi przepisami, tj. ustawą o rachunkowości. Ustawa ta, z kolei wskazuje,
    że podstawę do dokonania zapisu operacji gospodarczej w księgach rachunkowych
    stanowi m.in. zewnętrzny dokument źródłowy, lecz nie określa ona formy ich
    przechowywania. Dlatego, jak już zostało wskazane w pierwszej części uzasadnienia
    niniejszego Wniosku, dokumenty źródłowe stanowiące podstawę do zapisów w księgach
    rachunkowych można przechowywać w dowolnej formie pod warunkiem, że będą mogły
    stanowić dowód zaistnienia zdarzenia gospodarczego, ujętego na ich podstawie w
    księgach rachunkowych. Brak oryginalnego dokumentu w postaci papierowej (fizycznie)
    nie oznacza automatycznie konieczności kwalifikacji takiego wydatku za niestanowiący
    kosztu uzyskania przychodu.
    Należy ponownie zwrócić uwagę na art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym
    jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a
    nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być takie
    dowody, które mogą być uzupełnione np. w toku postępowania podatkowego, a fakt
    dokonania transakcji może być potwierdzony u kontrahenta.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że przedstawiony we Wniosku sposób
    przechowywania dokumentów źródłowych (otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w
    formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej) w formie
    elektronicznej przy zachowaniu wskazanych w uzasadnieniu wymogów prawnych w
    zakresie przechowywania tych dokumentów a także umożliwieniu dostępu do nich na
    żądanie odpowiedniego organu - jest wystarczający dla potrzeb kwalifikacji wydatków
    spełniających definicję art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP jako kosztów uzyskania przychodu.
    Dla oceny tych wydatków jako stanowiących lub nie koszty uzyskania przychodu nie jest
    istotna forma/sposób ich przechowywania lecz wyłącznie wskazane w uzasadnieniu
    niniejszego wniosku przesłanki.

    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzanie w interpretacjach podatkowych, m.in. w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 kwietnia
    2022 r., 0114-KDIP2- 2.4010.70.2020.12.S/RK oraz z dnia 26 czerwca 2023 r., 0111-KDIB1-
    2.4010.351.2018.14.DP.
    Postanowienie o odmowie wszczęcia postepowania
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych – 19
    stycznia 2024 r. wydałem postanowienie znak: 0114-KDIP2-1.4010.662.2023.3.PK o
    odmowie wszczęcia postępowania w sprawie Państwa wniosku z 1 grudnia 2023 r. - w
    części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych oraz Ordynacji podatkowej.
    Postanowienie zostało przez Państwa odebrane 19 stycznia 2024 r.
    Pismem z 25 stycznia 2024 r. (data wpływu 25 stycznia 2024 r.) złożyli Państwo zażalenie
    na powyższe postanowienie.
    Postanowieniem z 23 lutego 2024 r. znak: 0114-KDIP2 1.4010.662.2023.4.PK/DK
    utrzymałem w mocy zaskarżone postanowienie.
    Postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie doręczono Państwu 1
    marca 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 26 marca 2024 r., które wpłynęło do organu 2 kwietnia 2024 r. wnieśli Państwo
    skargę na na postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z 23 lutego 2024 r.
    znak: 0114-KDIP2 1.4010.662.2023.4.PK/DK i poprzedzającego go postanowienia z 19
    stycznia 2024 r. znak: 0114-KDIP2-1.4010.662.2023.3.PK.
    Pismem z 26 kwietnia 2024 r. znak 0114-KDIP2-1.4010.662.2023.5.PK udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz
    poprzedzające je postanowienie wyrokiem z 12 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1025
    /24.
    Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w
    związku z wycofaniem skargi kasacyjnej przez Organ wpłynął do Oragnu 17 stycznia 2025 r.
    Wyrok ten stał się prawomocny od 22 listopada 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku;

        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych
        opisanego zdarzenia przyszłego:
        w zakresie w podatku dochodowego od osób prawnych w związku z przepisami
        Ordynacji Podatkowej dotyczące ustalenia, czy w świetle ww. przepisów
        podatkowych dopuszczalne jest przechowywanie przez Wnioskodawcę
        dokumentów źródłowych otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w formie
        papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej wyłącznie w
        formie elektronicznej na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego
        oraz zniszczenie papierowej wersji tych dokumentów po zarchiwizowaniu ich w
        formie elektronicznej (pytanie nr 1) – jest prawidłowe,
        w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych dotyczące ustalenia, czy w
        przypadku udokumentowania wydatków spełniających definicję kosztów uzyskania
        przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, dokumentami źródłowymi
        przechowywanymi wyłącznie w formie elektronicznej, Wnioskodawca będzie
        uprawniony do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu (pytanie nr 3) – jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
        zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo -skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania
    przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z
    pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.
    Jednocześnie podkreślić należy, że nieujęcie danego wydatku w katalogu kosztów
    niepotrącalnych, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie oznacza automatycznie,
    że inne koszty w nim niewymienione, tymi kosztami mogą być. W takim przypadku należy
    bowiem badać, czy dany koszt poniesiony został w celu uzyskania przychodu (zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodu).
    Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem
    przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Należy zaznaczyć, że to organ
    podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków, na podstawie zgromadzonego przez tychże podatników materiału
    dowodowego. Dowody powinny potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo -
    skutkowego między kosztami a przychodami podatnika.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w świetle przepisów podatkowych ustawy o
    CIT oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2383 ze zm.) dopuszczalne jest przechowywanie przez Państwa dokumentów źródłowych
    otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w formie papierowej i następnie
    zdigitalizowanych do formy elektronicznej wyłącznie w formie elektronicznej na zasadach
    przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego oraz zniszczenie papierowej wersji tych
    dokumentów po zarchiwizowaniu ich w formie elektronicznej oraz, czy w przypadku
    udokumentowania wydatków spełniających definicję kosztów uzyskania przychodów
    wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP, dokumentami źródłowymi przechowywanymi
    wyłącznie w formie elektronicznej, Spółka będzie uprawniony do zaliczenia ich do kosztów
    uzyskania przychodu.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości stwierdzić należy, że przepisy ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych nie regulują wprost sposobu dokumentowania zdarzeń
    gospodarczych, ani też archiwizowania dokumentów. Normą prawną, która ma
    zastosowanie w sprawie jest art. 9 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględniania w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

    Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.)
    zawiera przepisy regulujące dokumentowanie przy pomocy dowodów księgowych zapisów
    zawartych w księgach w tym zapisów dotyczących wydatków. Przepisami tymi są art. 20
    ust. 2-5, art. 21 ust. 1-5 i art. 22 ust. 1-4 ustawy o rachunkowości.
    Z przepisów tej ustawy wynika, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są
    dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej (art. 20 ust. 2 ustawy o
    rachunkowości). Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie,
    sprawdzalnie i bieżąco (art. 24 ust. 1 ustawy o rachunkowości), a transakcje
    udokumentowane rzetelnymi dowodami księgowymi (art. 22 ustawy o rachunkowości).
    Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości:
      Podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające
      dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami źródłowymi”:
      1) zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;
      2) zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;
      3) wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
    W myśl art. 20 ust. 3 ww. ustawy:
      Podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody
      księgowe:
      1) zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych,
        które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
      2) korygujące poprzednie zapisy;
      3) zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu
        źródłowego;
      4) rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów
        klasyfikacyjnych.
    Według art. 20 ust. 4 i 5 ustawy o rachunkowości:
      4. W przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych
      dowodów źródłowych, kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie
      operacji gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych
      przez osoby dokonujące tych operacji. Nie może to jednak dotyczyć operacji
      gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem od
      towarów i usług oraz skup metali nieżelaznych od ludności.
      5. Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera za równoważne z
      dowodami źródłowymi uważa się zapisy w księgach rachunkowych, wprowadzane
      automatycznie za pośrednictwem urządzeń łączności, informatycznych nośników
      danych lub tworzone według algorytmu (programu) na podstawie informacji
      zawartych już w księgach, przy zapewnieniu, że podczas rejestrowania tych zapisów
      zostaną spełnione co najmniej następujące warunki:
      1) uzyskają one trwale czytelną postać zgodną z treścią odpowiednich dowodów
      księgowych;
      2) możliwe jest stwierdzenie źródła ich pochodzenia oraz ustalenie osoby
      odpowiedzialnej za ich wprowadzenie;
      3) stosowana procedura zapewnia sprawdzenie poprawności przetworzenia
      odnośnych danych oraz kompletności i identyczności zapisów;
      4) dane źródłowe w miejscu ich powstania są odpowiednio chronione, w sposób
      zapewniający ich niezmienność, przez okres wymagany do przechowywania danego
      rodzaju dowodów księgowych.

    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1-5 ustawy o rachunkowości:
      1. Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
      1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;
      2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;
      3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach
      naturalnych;
      4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także
      datę sporządzenia dowodu;
      5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto
      składniki aktywów;
      6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach
      rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach
      rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.
      1a. Można zaniechać zamieszczania na dowodzie danych, o których mowa:
      1) w ust. 1 pkt 1-3 i 5, jeżeli wynika to z odrębnych przepisów;
      2) w ust. 1 pkt 6, jeżeli wynika to z techniki dokumentowania zapisów księgowych.
      2. Wartość może być w dowodzie pominięta, jeżeli w toku przetwarzania w
      rachunkowości danych wyrażonych w jednostkach naturalnych następuje ich
      wycena, potwierdzona stosownym wydrukiem.
      3. Dowód księgowy opiewający na waluty obce powinien zawierać przeliczenie ich
      wartości na walutę polską według kursu obowiązującego w dniu przeprowadzenia
      operacji gospodarczej. Wynik przeliczenia zamieszcza się bezpośrednio na dowodzie,
      chyba że system przetwarzania danych zapewnia automatyczne przeliczenie walut
      obcych na walutę polską, a wykonanie tego przeliczenia potwierdza odpowiedni
      wydruk.
      4. Jeżeli dowód nie dokumentuje przekazania lub przejęcia składnika aktywów,
      przeniesienia prawa własności lub użytkowania wieczystego gruntu albo nie jest
      dowodem zastępczym, podpisy osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5, mogą być
      zastąpione znakami zapewniającymi ustalenie tych osób. Podpisy na dokumentach
      ubezpieczenia i emitowanych papierach wartościowych mogą być odtworzone
      mechanicznie.
      5. Na żądanie organów kontroli lub biegłego rewidenta należy zapewnić wiarygodne
      przetłumaczenie na język polski treści wskazanych przez nich dowodów,
      sporządzonych w języku obcym.
    Na podstawie art. 22 ust. 1-4 ustawy o rachunkowości:
      1. Dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym
      przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co
      najmniej dane określone w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych.
      Niedopuszczalne jest dokonywanie w dowodach księgowych wymazywania i
      przeróbek.
      2. Błędy w dowodach źródłowych zewnętrznych obcych i własnych można korygować
      jedynie przez wysłanie kontrahentowi odpowiedniego dokumentu zawierającego
      sprostowanie, wraz ze stosownym uzasadnieniem, chyba że inne przepisy stanowią
      inaczej.
      3. Błędy w dowodach wewnętrznych mogą być poprawiane przez skreślenie błędnej
      treści lub kwoty, z utrzymaniem czytelności skreślonych wyrażeń lub liczb, wpisanie
      treści poprawnej i daty poprawki oraz złożenie podpisu osoby do tego upoważnionej,

      o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Nie można poprawiać pojedynczych liter
      lub cyfr.
      4. Jeżeli jedną operację dokumentuje więcej niż jeden dowód lub więcej niż jeden
      egzemplarz dowodu, kierownik jednostki ustala sposób postępowania z każdym z
      nich i wskazuje, który dowód lub jego egzemplarz będzie podstawą do dokonania
      zapisu.
    Powyższe przepisy ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w
    szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące
    podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W świetle tych przepisów dowody księgowe
    powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej,
    którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych, zawierające wymienione
    wyżej elementy.
    Na mocy art. 73 ust. 1 ustawy o rachunkowości:
      Dowody księgowe i dokumenty inwentaryzacyjne przechowuje się w jednostce, z
      zastrzeżeniem ust. 4, w oryginalnej postaci, w ustalonym porządku dostosowanym
      do sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w podziale na okresy sprawozdawcze,
      w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Roczne zbiory dowodów księgowych
      i dokumentów inwentaryzacyjnych oznacza się określeniem nazwy ich rodzaju oraz
      symbolem końcowych lat i końcowych numerów w zbiorze.
    Art. 73 ust. 2 ustawy o rachunkowości:
      Z wyłączeniem dokumentów dotyczących przeniesienia praw majątkowych do
      nieruchomości, powierzenia odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczących
      umów i innych ważnych dokumentów określonych przez kierownika jednostki, treść
      dowodów księgowych może być przeniesiona na informatyczne nośniki danych
      pozwalające zachować w trwałej i niezmienionej postaci zawartość dowodów.
      Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest posiadanie
      urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku, o ile inne
      przepisy nie stanowią inaczej. Wydruk jest dowodem równoważnym z dowodem
      księgowym, z którego treść została przeniesiona na informatyczny nośnik danych.
    Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o rachunkowości:
      Jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte
      przez nią zasady (politykę) rachunkowości, a w szczególności dotyczące systemu
      służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg
      rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonanych w nich
      zapisów.
    Podstawowymi dowodami zewnętrznymi obcymi są faktury VAT. Wobec czego
    przechodząc na grunt przepisów podatkowych wskazać trzeba na ustawę, która określa
    zasady wystawiania i przechowywania faktur VAT.
    W przepisach art. 112a ust. 1 – 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1570, dalej: „ustawa o VAT”) ustawodawca wskazał w jaki
    sposób powinny być przechowywane faktury VAT.
    Zgodnie z art. 112a ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy przechowują:
      1) wystawione przez siebie lub w swoim imieniu faktury, w tym faktury wystawione
      ponownie,
      2) otrzymane faktury, w tym faktury wystawione ponownie

      - w podziale na okresy rozliczeniowe, w sposób zapewniający łatwe ich odszukanie
      oraz autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność tych faktur od
      momentu ich wystawienia lub otrzymania do czasu upływu terminu przedawnienia
      zobowiązania podatkowego.
    Na podstawie art. 112a ust. 2 ustawy o VAT:
      Podatnicy posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju są
      obowiązani do przechowywania faktur na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 112a ust. 3 powyższej ustawy:
      Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli faktury są przechowywane poza terytorium kraju
      w formie elektronicznej w sposób umożliwiający naczelnikowi urzędu skarbowego,
      naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej lub
      Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, za pomocą środków elektronicznych,
      dostęp on-line do tych faktur.
    W myśl art. 112a ust. 4 ustawy:
      Podatnicy zapewniają naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-
      skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej lub Szefowi Krajowej
      Administracji Skarbowej na żądanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, bezzwłoczny
      dostęp do faktur, o których mowa w ust. 1, a w przypadku faktur przechowywanych
      w formie elektronicznej - również bezzwłoczny ich pobór i przetwarzanie danych w
      nich zawartych.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzicie Państwo działalność usługową w zakresie produkcji
    i sprzedaży produktów leczniczych, w ramach której dokonujecie zakupów od dostawców
    polskich i zagranicznych. W większości przypadków sprzedaż dokumentowana jest przez
    dostawców fakturami w formie papierowej lub elektronicznej.
    Celem minimalizacji kosztów planują Państwo dokumenty otrzymane od kontrahentów w
    formie papierowej przechowywać wyłącznie w formie elektronicznej (wybrana część
    dokumentów może być przechowywana również w formie papierowej). Elektroniczny
    system obiegu i kontroli dokumentów składa się z:
        rejestracji dokumentów – rejestracja rozpoczyna się w momencie zeskanowania lub
        przesłania dokumentu elektronicznego na jedną z dedykowanych skrzynek email.
        Każdy dokument posiada przypisany indywidulany numer kodu kreskowego,
        opisu merytorycznego – celem tego etapu jest zatwierdzenie merytoryczne faktury.
        Osoba odpowiedzialna merytorycznie poświadcza, że wszystkie dane są zgodne z
        rzeczywistością oraz że zakup został dokonany zgodnie z umowami lub innymi
        dokumentami potwierdzającymi zaciągnięcie Państwa zobowiązania,
        akceptacji zaciągniętych zobowiązań – etap ten wykonywany jest wyłącznie w
        sytuacji braku zgodności faktury z zamówieniem/umową lub braku zamówienia
        /umowy,
        akceptacji księgowej (księgowanie faktur w systemie) – system pod pozycją
        księgową zawiera linki do faktury i metryczki dokumentu,
        zapłaty.
    Dokumentacja księgowa będzie digitalizowana w formie skanów i zdjęć np. w formatach
    PDF, TIF, JPG, JPEG, PNG, BMP i innych, zapewniających niezmienność digitalizowanego
    dokumentu. Państwa pracownik dokonujący digitalizacji dokumentów będzie
    odpowiedzialny za dokładność, czytelność i prawidłowość skanu/zdjęcia.

    Zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności dokumentów
    źródłowych przechowywanych w formie elektronicznej będzie wspomagane poprzez
    wewnętrzne kontrole biznesowe (m.in. weryfikację kontrahentów, gromadzenie
    dokumentów uzupełniających takich jak korespondencja handlowa i wewnętrzna, umowy
    i inne źródłowe dokumenty potwierdzające wykonanie usługi lub dostawę towarów
    dokumentowaną fakturą itp.). W efekcie zastosowanych procedur wewnętrznych
    dotyczących przechowywania dokumentów źródłowych w formie elektronicznej oraz ich
    wewnętrznych kontroli biznesowych, będziecie Państwo mogli zidentyfikować tożsamość
    sprzedawcy (autentyczność). Dane pochodzenia, integralność treści i czytelność
    dokumentu źródłowego nie będą mogły być zmienione - stosowane procedury i sposób
    przechowywania plików będą miały za zadanie nie pozwalać na modyfikację danych
    (integralność), a dokument będzie miał odpowiednią jakość, aby zapewnić wyraźny odczyt
    danych w nim zawartych (czytelność).
    Zdigitalizowane dokumenty będą przechowywane w systemie elektronicznym przez
    Państwa, w podziale na okresy rozliczeniowe, przy zachowaniu możliwości łatwego ich
    odszukania, nie krócej niż do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
    Ze względu na charakter prowadzonej działalności wykorzystują Państwo model
    hybrydowy łącząc lokalne zasoby infrastruktury IT z rozwiązaniami w chmurze. W związku
    z tym faktury i dokumenty z nimi zrównane będą przechowywane w formie elektronicznej
    na serwerach będących Państwa własnością, znajdujących się na terytorium kraju, jak i
    poza terytorium kraju. Dla wszystkich dokumentów zapewniają Państwo dostęp on-line za
    pomocą środków elektronicznych oraz ich bezzwłoczny pobór i przetwarzanie danych w
    nich zawartych.
    Faktury i dokumenty z nimi zrównane w formie papierowej będą niszczone dopiero po
    zastosowaniu kontroli biznesowych, sprawdzeniu ich poprawności, autentyczności
    pochodzenia, integralności i czytelności oraz ich zaewidencjonowaniu.
    Należy wskazać na regulacje art. 73 ust. 2 ustawy o rachunkowości (w zw. z art. 9 ust. 1
    ustawy o CIT) z których wynika, że jednostka może treść dowodów księgowych (z
    wyłączeniem dokumentów dotyczących przeniesienia praw majątkowych do
    nieruchomości, powierzenia odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczących umów i
    innych ważnych dokumentów określonych przez kierownika jednostki) przenieść na
    informatyczne nośniki danych pozwalające zachować w trwałej i niezmienionej postaci
    zawartość dowodów.
    Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest posiadanie odpowiednich
    urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku, o ile inne przepisy
    nie stanowią inaczej. W takiej sytuacji kierownik jednostki powinien w dokumentacji
    przyjętych zasad (polityce) rachunkowości określić, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 4
    ustawy o rachunkowości, m.in. przyjęte przez jednostkę zasady służące ochronie
    dowodów księgowych.
    Jak wynika z wniosku spełniają Państwo wymagania przepisów podatkowych co do
    przechowywania i dostępności dokumentów, tj.:
        faktury w archiwum elektronicznym przechowywane będą w podziale na okresy
        rozliczeniowe, tzn. w elektronicznym obiegu dokumentów będzie istnieć możliwość
        wyszukiwania żądanych Faktur po zadanych kryteriach wyszukiwania (art. 112a ust.
        1 ustawy o VAT),
        faktury będą przechowywane w formacie pdf na serwerach Spółki zlokalizowanych
        w Polsce (art. 112a ust. 2 ustawy o VAT),
        faktury będą mogły zostać udostępnione na żądanie odpowiedniego organu (art.
        112a ust. 4 ustawy o VAT).

    Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych,
    będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych.
    Należy przy tym zwrócić uwagę na istotę dowodów nabycia towarów lub usług w
    postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.
    Stosownie do art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Zgodnie z art. 181 ww. ustawy:
      Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi
      podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych,
      materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne
      dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji
      Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-
      skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo
      postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
    Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że katalog
    dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego
    postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających
    zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego.
    Jak wyjaśniono powyżej, kwestię dokumentowania kosztów uzyskania przychodów
    normują odrębne przepisy. Tym samym, jeżeli na gruncie przepisów o rachunkowości
    opisane przez Państwa dowody potwierdzają poniesione przez Państwa wydatki i
    stanowią dowody księgowe, będące podstawą wprowadzenia tych wydatków do ksiąg
    rachunkowych, taki sposób udokumentowania faktu ich poniesienia jest wystarczający
    również dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Dowód księgowy, który
    będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również
    stosownym dokumentem dla celów podatkowych.
    Takie stanowisko potwierdza również odpowiedź na interpelację poselską nr 21954 w
    sprawie rozliczania w kosztach uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych
    dokumentami przechowywanymi w formie elektronicznej Ministerstwo Finansów
    wskazało m.in.: „W konsekwencji, zarchiwizowane dokumenty, przechowywane wyłącznie
    w formie elektronicznej, w postaci skanów dokumentów (tj. po zeskanowaniu ich
    papierowych oryginałów, zarchiwizowaniu w formie elektronicznej oraz zniszczeniu
    papierowej wersji dokumentu) mogą stanowić podstawę ujmowania wydatków jako
    koszty uzyskania przychodów. Dokumentowanie wydatków za pomocą skanów
    dokumentów papierowych archiwizowanych i przechowywanych w formie elektronicznej
    nie będzie stanowiło samoistnej podstawy wykluczenia takich wydatków z kosztów
    uzyskania przychodów. Przechowywanie ich wyłącznie w formie elektronicznej można
    zatem uznać za dopuszczalne na potrzeby ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.”
    Dopuszczalne jest przechowywanie przez Państwa dokumentów źródłowych otrzymanych
    od kontrahentów pierwotnie w formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy
    elektronicznej, wyłącznie w formie elektronicznej na zasadach przedstawionych w opisie
    zdarzenia przyszłego oraz zniszczenie papierowej wersji tych dokumentów po
    zarchiwizowaniu ich w formie elektronicznej. Archiwizowanie i przechowywanie dowodów
    księgowych potwierdzających poniesienie wydatków, które będą przechowywane w
    formie elektronicznej w sposób opisany przez Państwa, czyli jak Państwo wskazują przy
    zapewnieniu autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności tych
    dokumentów, a także umożliwieniu dostępu do nich na żądanie organom podatkowym –

    jest zgodne z przytoczonymi przepisami. Fakt rezygnacji Spółki z przechowywania
    dokumentów dotyczących poniesionych wydatków nie implikuje niemożliwości zaliczenia
    dokumentowanego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na względzie, że Spółka w opisie sprawy wskazała, że w przedmiotowej sprawie
    spełnione zostały wymagania opisane wyżej, zasadne jest uznanie, że Państwa stanowisko
    w zakresie pytania nr 1 i 3 w podatku dochodowym od osób prawnych w związku z
    przepisami Ordynacji podatkowej jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania pierwotnego rozstrzygnięcia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwa do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.