Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.664.2025.4.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-22
Teza: Opodatkowanie zbycia nieruchomości wniesionych do Spółki
jawnej aportem oraz zaliczenia do kup opłaty planistycznej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
nieruchomości-nieruchomość niemieszkalna
sprzedaż-sprzedaż budynków
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Odpłatne zbycie składników majątku.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 1-lit. a

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest:
    − prawidłowe – w zakresie pytania nr 1,
    − nieprawidłowe – w zakresie pytania nr 2.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.):
      Spółkami handlowymi są: spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa,
      spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, prosta
      spółka akcyjna i spółka akcyjna.
    W myśl art. 4 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Określenie spółka osobowa oznacza spółkę jawną, spółkę partnerską, spółkę
      komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną.
    Art. 22 § 1 Kodeksu spółek handlowych wskazuje, że:
      Spółką jawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną
      firmą, a nie jest inną spółką handlową.
    W myśl art. 51 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Każdy wspólnik ma prawo do równego udziału w zyskach i uczestniczy w stratach w
      tym samym stosunku bez względu na rodzaj i wartość wkładu.
    Zgodnie z art. 8 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność
      nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być
      pozywana.
    W myśl art. 28 Kodeksu spółek handlowych:
      Majątek spółki stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez
      spółkę w czasie jej istnienia.

    Stosownie do art. 5a pkt 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce niebędącej osobą prawną – oznacza to spółkę
      inną niż określona w pkt 28.
    Natomiast w myśl art. 5a pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce – oznacza to:
      a) spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na
        podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w
        sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001, str. 1, z
        późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251),
      b) spółkę kapitałową w organizacji,
      c) spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną mające siedzibę lub zarząd
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      d) spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym
        państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego państwa
        jest traktowana jak osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od
        całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
      e) spółkę jawną będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
    Dochody spółek niebędących osobami prawnymi nie stanowią odrębnego przedmiotu
    opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych
    wspólników takiej spółki. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w spółce niebędącej
    podatnikiem podatku dochodowego uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego
    wspólnika. Jeżeli wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną jest osoba fizyczna, to
    dochód z udziału w tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    W myśl art. 5b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą
      prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8
      ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (tj. z
      pozarolniczej działalności gospodarczej).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do
      jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
      pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu
      według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do:
      1) rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów
        uzyskania przychodów i strat;
      2) ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki
        niebędącej osobą prawną.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis ten wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w
    powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie; w przypadku
      zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis ten formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy,
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku
    dochodowego.
    Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw
    następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie – nie jest źródłem przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana z odpłatnego zbycia
    nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Ponadto przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Tym samym – przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz
    udziału w nieruchomości nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli
    spełnione są łącznie dwa warunki:
    - odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej
      (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
    - zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło jej nabycie.
    Na podstawie art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:

      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1, 2 i 4-9.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może
    być kwalifikowany do przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub z odpłatnego zbycia
    nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy.
    Stosownie do art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Z kolei art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi, że:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i
      prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z
      zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19
      stosuje się odpowiednio.
    Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że przychodami z działalności gospodarczej są
    zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą składników majątku używanych aktualnie w działalności (z
    wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników
    majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli
    jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki
    majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to
    przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodów z działalności
    gospodarczej.
    Podkreślam, że wskazany przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych nie reguluje ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii
    środków trwałych ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych. Reguluje on wyłącznie kwestię skutków
    podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających ujęciu w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jawna (dalej: Spółka) została zawiązana w 2008 r., a jej
    wspólnikami zostały dwie osoby fizyczne. W 2009 r. dokonano zmiany umowy Spółki, w
    wyniku której do Spółki przystąpił nowy wspólnik, który wniósł aportem przedsiębiorstwo
    w formie jednoosobowej działalności gospodarczej. W skład wniesionego aportem
    przedsiębiorstwa wchodziły m.in. nieruchomości, tj. działki niezabudowane (działki nr 5, nr
    6, nr 7, nr 8, nr 9, nr 10, nr 11 i nr 12) oraz działki zabudowane budynkami przemysłowymi
    (działki nr 1, nr 2, nr 3 oraz nr 4). W 2014 r. wspólnik Spółki, który wniósł aportem
    przedsiębiorstwo, dokonał darowizny przysługującego mu w Spółce ogółu praw i
    obowiązków na rzecz dwóch pozostałych wspólników Spółki. W wyniku tej darowizny
    udziały dwóch wspólników w zyskach i stratach wynoszą po 50%. W 2025 r. wspólnicy
    Spółki zawarli przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości wniesionych uprzednio
    aportem. Grunty i budynki zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Grunty
    niewykorzystywane do działalności (w szczególności orne) nie zostały nabyte do dalszej
    odsprzedaży czy inwestycji (brak takiej możliwości). Spółka nigdy nie podejmowała działań
    zmierzających do zmiany przeznaczenia tych gruntów, nie doszło do jakichkolwiek
    uzbrojeń tych terenów, podziału, wytyczenia dróg itp. Na części nieruchomości
    określanych jako grunty orne oraz grunty inne (po zmianie m.p.z.p.) Spółka nie prowadziła
    i nie prowadzi działalności gospodarczej ani rolniczej. Wszystkie grunty nigdy nie były
    oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym
    charakterze, nie podejmowano również działań mających na celu uatrakcyjnienie tych
    działek (ich części) dla celów sprzedaży lub podniesienia jej wartości. Spółka rozlicza się w
    oparciu o podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Państwa wątpliwość dotyczy kwestii czy przychód ze sprzedaży nieruchomości
    niewykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej, uprzednio wniesionych
    aportem do Spółki, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wskazali Państwo, że nieruchomości, tj. działki niezabudowane oraz działki zabudowane
    budynkami przemysłowymi, zostały wniesione do Spółki aportem i zostały wprowadzone
    do ewidencji środków trwałych.
    Zatem planowana sprzedaż ww. nieruchomości będzie skutkowała dla wspólników Spółki
    powstaniem przychodu z działalności gospodarczej. W Państwa sprawie nie znajdzie
    zastosowania powołany przez Państwa art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych dotyczący odpłatnego zbycia nieruchomości, które nie następuje w
    wykonaniu działalności gospodarczej.
    Państwa wątpliwość dotyczy również kwestii czy Spółka może uznać za koszty uzyskania
    przychodu opłatę (renta) planistyczną związaną ze zmianą miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego – art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym w dacie jej poniesienia.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zatem aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, musi
    spełniać łącznie następujące przesłanki:
    − musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,
    − nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących
      kosztów uzyskania przychodów,
    − musi być należycie udokumentowany.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.
    W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien
    kierować się podstawową zasadą zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy
    poniesionym kosztem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, ponieważ to na
    nim spoczywa ciężar udowodnienia, że jego poniesienie ma (lub może mieć) wpływ na
    wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów).
    Odnośnie do kwestii momentu ujęcia poniesionych przez podatnika wydatków w kosztach
    podatkowych wskazuję, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyróżnia
    koszty bezpośrednio i pośrednio związane z przychodami i ustanawia odmienne zasady
    rozpoznawania tych kosztów w czasie. Jednocześnie ustawodawca nie wprowadził definicji
    tych kosztów.
    Ponieważ ustawa nie definiuje tych pojęć, należy odwołać się do znaczenia wyrażeń
    „bezpośredni”, „bezpośrednio związany”. Zgodnie z ugruntowanym poglądem kosztami
    uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których
    poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych
    przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest
    zakup towarów handlowych.
    Koszty pośrednie natomiast to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z
    uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. „Pośrednie koszty uzyskania
    przychodów” to takie wydatki, których ponoszenie jest racjonalnie uzasadnione jako
    służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu ich źródła, nie ma
    jednak możliwości przypisania ich do określonych, konkretnych przychodów. Nie
    pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest
    możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi
    przychód.
    Wszystkie koszty, których nie da się zaklasyfikować do kosztów bezpośrednich, są
    kosztami pośrednimi. Choć nie mają bezpośredniego odbicia w konkretnych przychodach,
    bez ich poniesienia nie byłoby możliwe osiąganie przychodów.
    Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym
      zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    Według art. 22 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
        później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
        podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
        złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
        obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    W myśl art. 22 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 5a pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie.
    Natomiast art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Na mocy przepisu art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do
      podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod
      warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w
      sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących
      się tylko do tego roku podatkowego.
    Przy czym – zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o
      których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień
      wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do
      zaksięgowania (ujęcia) kosztu.
    Zatem ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych daje podatnikom możliwość
    prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, stosując do ewidencji zdarzeń
    gospodarczych jedną z dwóch przewidzianych przepisami prawa podatkowego metod:
    · metodę memoriałową – określoną w art. 22 ust. 5-5c tej ustawy lub
    · metodę uproszczoną – wynikającą z art. 22 ust. 4 tej ustawy.
    Wybór metody należy do podatnika, z tym zastrzeżeniem że wybraną metodę powinien
    stosować konsekwentnie przez cały rok podatkowy.
    Definicja momentu poniesienia kosztu zawarta w art. 22 ust. 6b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych dotyczy wszystkich podatników prowadzących
    podatkową księgę przychodów i rozchodów, niezależnie od przyjętej metody
    ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych.

    Jednocześnie należy pamiętać, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w
    odniesieniu do podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów
    przyjmuje się dzień wystawienia dowodu stanowiącego podstawę do ujęcia kosztu w
    księgach.
    Opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu
    miejscowego (dalej: opłata planistyczna), określona jest w przepisach ustawy z dnia 27
    marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1130 ze zm.).
    Stosownie do art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość
      nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę
      nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę
      ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości
      nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może
      być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.
    W myśl art. 37 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4,
      w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym
      mowa w ust. 5.
    Z powyższego wynika, że należność z tytułu opłaty planistycznej, może powstać wyłącznie
    po dacie uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości. Na dzień uzyskania
    przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości opłata planistyczna nie jest jeszcze należna
    ani wymagalna. Zatem odpłatne zbycie nieruchomości nie daje automatycznie podstaw do
    poboru opłaty planistycznej. U jej podstaw leży wzrost wartości nieruchomości położonej
    na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku
    z jego uchwaleniem lub zmianą ustaleń zawartych w tym planie. Zatem uiszczenie opłaty
    planistycznej nie jest warunkiem do zawarcia transakcji odpłatnego zbycia nieruchomości.
    Jak wynika z wniosku, jednym z warunków umowy przedwstępnej dotyczącej sprzedaży
    działek o Nr 5, 6, 7, 8, 1, 2, 9, 3, 10, 4, 11, 12 jest objęcie tych działek miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem innym niż użytki rolne lub uzyskanie
    w ewidencji gruntów zmian pozwalających na uznanie tych działek lub ich części za inne
    niż użytki rolne, w rozumieniu przepisów ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego (zmiana
    użytków gruntowych w ewidencji gruntów).
    Wydatek z tytułu zapłaty opłaty (renty) planistycznej poniesiony przez Spółkę (wspólników
    Spółki), spełnia niewątpliwie wszystkie wymienione warunki ustawowe do
    zakwalifikowania go jako kosztu podatkowego.
    Jednocześnie stwierdzam, że zapłata opłaty planistycznej, o której mowa we wniosku,
    stanowi koszt uzyskania przychodów wspólników Spółki, którego związek z uzyskanym
    przychodem jest pośredni. Nie istnieje bowiem bezpośredni związek wysokości kosztów
    poniesionych przez Spółkę (wspólników Spółki) na zapłatę opłaty (renty) planistycznej z
    wysokością przychodów ze sprzedaży nieruchomości, których ta opłata dotyczy.
    Zatem opłatę (rentę) planistyczną wspólnicy Spółki, proporcjonalnie do posiadanych w
    Spółce udziałów, będą mogli zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej
    poniesienia, stosownie do art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Podsumowanie: przychód ze sprzedaży nieruchomości, o których mowa we wniosku,
    uprzednio wniesionych aportem do Spółki podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych jako przychód z działalności gospodarczej.
    Ponadto Państwo, jako wspólnicy Spółki, będą mogli zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, proporcjonalnie do posiadanych udziałów w Spółce, opłatę (rentę)

    planistyczną związaną ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
    o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w
    dacie jej poniesienia, zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Ponadto wskazuję, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych nie
    mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości tej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako
    cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego,
    stwierdzam, że tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w tym postępowaniu.
    Ponadto wskazuję, że Państwa wniosek w zakresie podatku od towarów i usług jest
    przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych. Z funkcji ochronnej będą mogli
      skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Spółka jawna (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.