Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/4512-860/15/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-10-15
Teza: Brak opodatkowania dostawy działki gruntu przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
Słowa kluczowe: działki; majątek-majątek osobisty; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 27 sierpnia 2015 r. (data wpływu 31 sierpnia 2015 r.), uzupełnionym w dniu 6 października 2015 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania dostawy działki gruntu przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 sierpnia 2015 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony w dniu 6 października 2015 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania dostawy działki gruntu przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 7 grudnia 2000 r. wspólnie z mężem nabyła Pani od osób fizycznych nieruchomość, w skład której wchodziła m.in. działka nr XXX o pow. 0,2300 ha, położona w miejscowości K., gmina T., dla której Sąd Rejonowy w E. prowadzi księgę wieczystą. Nieruchomość została nabyta do majątku objętego wspólnością ustawową małżeńską, na potrzeby własne, nie była przedmiotem dzierżawy, najmu, nie jest uzbrojona.

Dla obszaru, na którym położona jest działka, nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 25 lutego 2015 r. wydano prawomocną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz niezbędnym uzbrojeniem i urządzeniami towarzyszącymi. W dniu 13 sierpnia 2015 r. sprzedała Pani wyżej opisaną działkę nr 242, a uzyskane środki przeznaczyła na zaspokojenie własnych potrzeb.

Decyzja o warunkach zabudowy została wydana na Pani wniosek. Wystąpienie z wnioskiem o jej wydanie podyktowane było chęcią zamieszkania na tej działce w przyszłości. Nie podejmowała Pani aktywnych kroków w celu przygotowania gruntu do sprzedaży – nie dokonała uzbrojenia działki, nie podejmowała aktywnych działań marketingowych związanych z obrotem nieruchomościami (np. ogłoszenie w prasie, radio, telewizji, Internecie, zlecenie sprzedaży biuru pośrednictwa nieruchomości).

**W związku z powyższym opisem zadano pytanie sprowadzające się do kwestii:** Czy sprzedaż działki nr XXX o pow. 0,23 ha jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż wyżej opisanej nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być dokonana przez podmiot, który w związku z tą czynnością jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Za podatnika uważa się osobę, która wykonuje działalność gospodarczą, a więc działa jak producent, czy handlowiec. Sprzedając działkę nie wykonywała Pani działalności gospodarczej – czynność ta nie miała charakteru zorganizowanej, stałej oraz ciągłej działalności, jak tego wymagają przepisy prawa. Nie działała w sposób profesjonalny, nie angażowała środków podobnych do handlowców, wykonywała jedynie zarząd majątkiem prywatnym, a sprzedaż nastąpiła w ramach wykonywania przysługującego prawa własności, a więc prawem do rozporządzania własnym majątkiem.

Ponadto sprzedaż nastąpiła nie w celach zarobkowych, lecz w celach osobistych. Nie podejmowała Pani osobiście, jak również Pani mąż nie podejmował działań zmierzających do uatrakcyjnienia działki – nie dokonali jej uzbrojenia, nie podejmowali aktywnych działań marketingowych związanych z obrotem nieruchomościami, nie ogłaszali chęci sprzedaży wyżej opisanej działki na portalach internetowych, ani w gazetach.

Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r. sygn. akt I FSP 3/07, w którym stwierdzono, że przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działał jak producent, czy handlowiec (…).

Ponadto jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawie C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Wobec powyższego, a także w związku z faktem, że nabycie przedmiotowej działki nastąpiło 15 lat temu i nie było dokonane w celu dalszej odsprzedaży, należy uznać stanowisko za prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 ustawy. W myśl tego przepisu, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 – zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ww. ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Zgodnie z ust. 2 przywołanego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego (np. działek gruntu), a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Analiza okoliczności sprawy oraz treści przywołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że dokonując zbycia ww. działki gruntu, nie działała Pani w charakterze handlowca. Co prawda decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana na Pani wniosek, ale wystąpienie o nią podyktowane było zamiarem budowy domu, w którym chciała Pani zamieszkać, czyli w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, a ponadto gruntu nie nabyła w celu odprzedaży lecz na cele osobiste. Nie podejmowała Pani innych zorganizowanych czynności charakterystycznych dla handlowca, mających na celu przygotowanie ww. działki do zbycia (np. wykonanie przyłączy wodnych, kanalizacyjnych, energetycznych). Zatem do tej sprzedaży przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie miały zastosowania. W konsekwencji, zbycie gruntu, o którym mowa we wniosku, realizowane było w ramach zarządu majątkiem osobistym. Taka czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie miały zastosowania.

Reasumując należy stwierdzić - mając również na uwadze aktualne orzecznictwo sądowe w tym wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10) - że sprzedaż działki gruntu nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak było normatywnych przesłanek, aby uznać Panią za podatnika tego podatku.

Podkreślić należy, że powyższe orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, np. NSA z dnia 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I FSK 1658/11), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt. I FSK 1656/11) oraz WSA z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 670/11), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), które zapadły na tle wyroku Trybunału.

Analiza powołanych orzeczeń pozwala na stwierdzenie, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Z opisanego stanu faktycznego nie wynika, że mamy do czynienia ze zbiorem takich zorganizowanych działań, co skutkuje tym, że sprzedaż nieruchomości gruntowej należącej do Pani majątku prywatnego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając na uwadze fakt, że stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest Pani, zaznacza się, że niniejsza interpretacja nie ma mocy wiążącej dla Pani męża, który chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej wydanie.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.