Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-463/10-2/GC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-08-24
Teza: Czy Spółka może zaliczać własne wydatki związane z Jej bieżącym funkcjonowaniem do kosztów uzyskania przychodów w całości, czy też stosownie do wysokości posiadanego udziału w spółce komandytowej, określonego w umowie spółki komandytowej?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; opłata-opłata bankowa; spółki-spółka komandytowa; udział; wspólnik; wynagrodzenia; zarząd
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 08 stycznia 2010 r. (data wpływu 25.05.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów Spółki będącej wspólnikiem spółki komandytowej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów Spółki będącej wspólnikiem spółki komandytowej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka jest wspólnikiem (komplementariuszem) w spółce komandytowej. Osiąga przychody z uczestnictwa w spółce komandytowej proporcjonalnie do posiadanego udziału w tej spółce, który został określony w umowie spółki komandytowej. Odpowiednio Spółka rozlicza koszty ponoszone przez spółkę komandytową.

Spółka ponosi również własne wydatki związane z Jej bieżącym funkcjonowaniem m.in. z tytułu obsługi rachunkowej (prowadzenie ksiąg rachunkowych), opłaty bankowe związane z posiadanym rachunkiem bankowym, wynagrodzenie zarządu etc.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka może zaliczać własne wydatki związane z Jej bieżącym funkcjonowaniem do kosztów uzyskania przychodów w całości, czy też stosownie do wysokości posiadanego udziału w spółce komandytowej, określonego w umowie spółki komandytowej?

Zdaniem Wnioskodawcy, własne wydatki Spółki, związane z Jej bieżącym funkcjonowaniem stanowią koszt uzyskania przychodu w całości. Wysokość udziału w spółce komandytowej nie może ograniczać prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów własnych wydatków związanych z Jej funkcjonowaniem (np.: wydatki na obsługę rachunkową, opłaty bankowe, wynagrodzenie zarządu).

Uzasadnienie:

W świetle art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną (np. z udziału w spółce komandytowej) łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału.

Analogiczna zasada dotyczy kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku (art. 5 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Ponoszone przez Spółkę własne wydatki (jw.) są niezbędne do Jej funkcjonowania oraz uczestnictwa w spółce komandytowej za pośrednictwem, której Spółka osiąga przychody.

Należy wskazać, iż żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w szczególności art. 16 ust. 1, nie zawiera ograniczenia wskazującego na brak możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów przez wspólnika spółki niemającej osobowości prawnej jego własnych wydatków, odrębnych od tych, które są ponoszone przez taką spółkę i uwzględniane w rozliczeniach zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie, przepis ten (art. 5 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) nie może być stosowany do limitowania wysokości własnych wydatków ponoszonych przez Spółkę i stanowić jakiekolwiek ograniczenie, co do zaliczania łych wydatków w koszty uzyskania przychodów Spółki.

Tym samym własne wydatki Spółki będącej wspólnikiem (komplementariuszem) w spółce komandytowej powinny być rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przy czym wydatki związane z Jej bieżącym funkcjonowaniem, jakie zostały przykładowo powołane, będą stanowić koszt podatkowy w całości.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 § 2 i art. 4 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), spółka komandytowa jest osobową spółką handlową. Spółka osobowa nie ma podmiotowości prawnej odrębnej od wspólników, nie jest ona podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku dochodowego. Podmiotami takimi są natomiast wspólnicy tej spółki.

W zależności od tego, czy wspólnikami są osoby fizyczne czy osoby prawne, podlegają oni opodatkowaniu według przepisów ustawy z dnia: 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) lub 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Jak wynika z art. 1 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jej regulacje prawne mają zastosowanie m.in. do jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek niemających osobowości prawnej, z zastrzeżeniem ust. 1 i 3.

Zasady opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez osobę prawną z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, uregulowane zostały w art. 5 ust. 1 ww. ustawy.

W myśl powyższej regulacji, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy i praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do posiadanego udziału, w przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że udziały wspólników w przychodach są równe.

Jak stanowi art. 5 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub podatku.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest komplementariuszem spółki komandytowej. Osiągane przychody z uczestnictwa w spółce komandytowej, jak i koszty ponoszone przez tę spółkę odnosi do swoich przychodów i kosztów proporcjonalnie do posiadanego udziału. Natomiast ponosząc własne wydatki, związane z funkcjonowaniem Spółki, a dotyczące m.in.: obsługi rachunkowej (prowadzenie ksiąg rachunkowych), opłaty bankowe związane z posiadanym rachunkiem bankowym, wynagrodzenie zarządu, uznaje za koszty uzyskania przychodu w całości.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę zwrotu „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów” oznacza, iż podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych koniecznych (niezbędnych) wydatków, pod tym jednak warunkiem, iż wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Umowa spółki komandytowej reguluje wyłącznie uczestnictwo Wnioskodawcy w zysku jak i uczestnictwo w stracie spółki komandytowej. Zasady wykładni systemowej - art. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nakazują więc przyjąć, że podział przychodów i kosztów między wspólnikami spółki komandytowej (zarówno będącymi osobami prawnymi jak i osobami fizycznymi) powinien być dokonany jednolicie, w takiej proporcji, w jakiej poszczególni wspólnicy partycypują w zyskach tej spółki.

Zatem w przedmiotowej sprawie, wydatki nie związane z uczestnictwem w spółce komandytowej, których nie obejmuje umowa, stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki w całości, przy założeniu, że po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z przychodami, w tym służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Istotne jest również, aby były to wydatki, dzięki którym Wnioskodawca może osiągnąć przychód podlegający opodatkowaniu.

Reasumując, własne wydatki Spółki, nie związane z Jej uczestnictwem w spółce komandytowej są kosztami uzyskania przychodów w całości, jeśli zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ponoszone są przez Spółkę w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.