Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.774.2025.4.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Najem nieruchomości wypełnia określoną w art. 15 ust. 2
ustawy definicję działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
majątek-majątek prywatny
najem-najem prywatny
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
usługi-usługi wynajmu
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą: (...). W jej
    ramach świadczy usługi oznaczone kodami PKD: 85.59.B „Pozostałe pozaszkolne formy
    edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane”, a także 96.09.Z „Pozostała działalność
    usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana”.
    Wnioskodawczyni jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. Działalność wykonuje na
    terenie Polski. Jest w związku małżeńskim, z ustrojem wspólności ustawowej. Posiada
    polską rezydencją podatkową, ponieważ tutaj ma rodzinę, majątek oraz centrum
    interesów życiowych. Na ten moment nie jest wspólnikiem ani nie ma udziałów w
    spółkach prawa handlowego.
    Działalność Wnioskodawczyni polega na organizacji, tworzeniu oraz prowadzeniu szkoleń
    (...).
    W szkoleniach uczestniczy na ogół około 10 osób w zajęciach praktycznych, a w zajęciach
    teoretycznych około 30 osób. Podczas tych szkoleń ich uczestnicy uczą się (...).

    Prowadzone przez Wnioskodawczynię kursy mają na celu nabycie przez uczestniczące w
    nich osoby wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych przydatnych do
    wykonywania zawodu, zgodnie ze standardami powszechnie stosowanymi w Polsce.
    (...)
    Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką w ramach ustawowej wspólności majątkowej
    małżeńskiej nieruchomości położonej w (...), obręb nr (...), gmina (...), powiat (...),
    województwo (...), dla której Sąd Rejonowy w (...) V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi
    księgę wieczystą numer (...) - dalej: „Nieruchomość”.
    Współwłaścicielem jest małżonek Wnioskodawczyni. Nieruchomość ma łączną
                      2powierzchnię 0,6444 ha (6 444 m) i mieści się na niej dom mieszkalny o nadanym
    numerze porządkowym 1 oraz infrastruktura gospodarcza (m.in. stodoła).
    Obecnie Nieruchomość jest w części wykorzystywana przez jej właścicieli na cele
    mieszkalne, a w części świadczone są na niej usługi szkoleniowe na rzecz kursantów.
    Nieruchomość ani żadna jej część, nie jest wprowadzona do ewidencji środków trwałych
    Wnioskodawczyni czy jej męża. Jest to składnik majątku prywatnego Wnioskodawczyni
    oraz jej męża, z tym, że w opisanej wyżej części jest wykorzystywany przez
    Wnioskodawczynię do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni ma zamiar w przyszłości założyć spółkę z o.o. i wykonywać obecną
    działalność gospodarczą w tej właśnie formie - tj. w ramach spółki kapitałowej. Przyjęty
    przez nią przyszły model działalności zakłada, że to założona przez nią spółka z o.o. będzie
    świadczyć wyżej opisane usługi na rzecz kursantów. Wnioskodawczyni będzie wspólnikiem
    tej spółki oraz, być może, będzie także pełnić funkcję w jej Zarządzie oraz wykonywać
    pracę, bądź świadczyć usługi na rzecz tej spółki.
    Po powołaniu sp. z o.o. oraz wpisaniu jej do KRS, Wnioskodawczyni wraz z mężem
    zamierzają wynająć Nieruchomość spółce z o.o. Osiągane z tego tytułu przychody
    Wnioskodawczyni oraz jej mąż mają zamiar opodatkować zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym jako najem prywatny.
    Powołana do życia spółka z o.o. będzie wykorzystywać wynajmowaną Nieruchomość do
    prowadzenia na niej działalności gospodarczej, tak jak dotychczas czyniła to
    Wnioskodawczyni.
    Wnioskodawczyni oraz jej mąż nie prowadzą ani nie zamierzają prowadzić w przyszłości
    działalności gospodarczej związanej z wynajmem nieruchomości.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
    Czy w zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku, wynajmowanie
    Nieruchomości przez Wnioskodawczynię oraz jej męża w formie najmu prywatnego do sp.
    z o.o., wypełnia przesłanki działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z
    art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, najem prywatny opisany w zdarzeniu przyszłym nie będzie
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, zdarzenie przyszłe polegające na wynajmowaniu przez nią
    oraz jej męża Nieruchomości mającej powstać w przyszłości spółce z o. o. nie stanowi
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami VAT są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej
    działalności.

    Stosownie do ust. 2, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Właściciele nieruchomości, a jednocześnie przyszli udziałowcy i członkowie zarządu spółki
    z ograniczoną odpowiedzialnością nie podejmowali i nie planują podejmować żadnych
    działań specyficznych dla podmiotów zajmujących się profesjonalnym świadczeniem usług
    najmu w ramach działalności gospodarczej. Zarówno Wnioskodawczyni, jak i jej małżonek
    nie trudnią się obrotem nieruchomościami oraz nie prowadzą czynnej działalności
    pozyskiwania nieruchomości celem ich późniejszego wynajmu.
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (dalej: „Ustawa o VAT”), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach -
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    (...).
    Z treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Natomiast stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: „Kodeks
    cywilny”), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do
    używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
    wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za
    możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za
    używanie lokalu przez jego najemcę.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony -
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Odnosząc powyższe regulacje Kodeksu cywilnego do przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT, można uznać, że najem wykonywany w zamian za wynagrodzenie co
    do zasady może stanowić świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT.

    Niezależnie jednak od powyższego, z powołanych wyżej przepisów ustawy o VAT wynika,
    że nie każde świadczenie wykonywane w zamian za wynagrodzenie stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: „VAT”).
    Do wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu VAT może dojść jedynie w
    przypadku, w którym świadczenie będzie wykonywane przez podatnika VAT działającego
    w takim charakterze w stosunku do tego konkretnego świadczenia. Na gruncie ustawy o
    VAT zasadniczo za podatnika VAT uznaje się podmiot, który działa w profesjonalny sposób,
    charakterystyczny dla danego rodzaju działalności.
    W związku z powyższym w sytuacji, w której najem nieruchomości nie nosi cech
    profesjonalnej działalności, tj. wynajmowana nieruchomość znajduje się w majątku
    prywatnym, a wynajmujący nie organizuje i nie prowadzi działalności w sposób
    charakterystyczny dla podmiotów zawodowo zajmujących się udostępnianiem innym
    podmiotom nieruchomości - działalność ta nie może być uznana za prowadzoną przez
    podatnika VAT i w konsekwencji najem nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Mając powyższe na uwadze, należy rozstrzygnąć, czy w analizowanej sprawie można
    uznać, że Wnioskodawczyni oraz jej mąż, wykonując najem Nieruchomości na rzecz Spółki
    będą działali jako podatnicy VAT, w związku z czym najem jako odpłatna usługa podlega
    opodatkowaniu VAT.
    W związku z powyższym należy odnieść się do tez prezentowanych w orzecznictwie -
    zarówno krajowym, jak i europejskim. Podatek VAT należy do podatków
    zharmonizowanych na poziomie całej Unii Europejskiej. Oznacza to, że treść polskiej
    ustawy o VAT jest transpozycją treści Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa WAT”) i nie
    może być z nią sprzeczna. W wypadku sprzeczności, pierwszeństwo w stosowaniu ma
    tekst Dyrektywy VAT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, podatnikiem jest każda osoba prowadząca
    samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na
    cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza definiowana jest jako
    wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z
    górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność
    gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego i
    wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”)
    wyrażonym w wyrokach z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181
    /10 J.S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E.K., H.J.K. przeciwko Dyrektorowi
    Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Jakkolwiek ww. orzeczenie TSUE zapadło w odmiennym stanie faktycznym niż ten będący
    przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację, gdyż dotyczyło dostawy nieruchomości
    a nie jej najmu, to tezy zaprezentowane w tym wyroku można bezpośrednio odnieść
    również do przypadku Wnioskodawczyni.
    TSUE określił, że za działalność gospodarczą należy uznać podejmowanie aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 Dyrektywy VAT. Aktywne działania w rozumieniu TSUE są jednocześnie działaniami
    wykraczającymi poza zwykły zakres zarządu majątkiem prywatnym. Pojęcie aktywnych
    działań ma zakres otwarty, TSUE jednak zdefiniował tylko część z nich. Mogą to być, m.in.
    uzbrojenie terenu lub działania marketingowe.

    W tych okolicznościach Wnioskodawczyni uważa, że świadczony przez nią oraz jej męża w
    przyszłości najem prywatny Nieruchomości nie podlega VAT, bowiem nie jest wykonywany
    w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Na poparcie swojego stanowiska, Wnioskodawczyni przywołuje wyroki NSA z 27
    października 2009 r. (sygn. akt I FSK 1043/08) oraz z 16 listopada 2011 r. (sygn. akt I FSK
    1654/11). W pierwszym NSA orzekł, że podatnikiem VAT staje się tylko ten, kto podejmuje
    aktywność handlowania swoim majątkiem przybierającą formę zawodową, profesjonalną,
    powtarzalną, z zamiarem kontynuacji i w efekcie zorganizowaną. Na taki charakter
    działalności wskazywać może skala profesjonalnych, zorganizowanych czynności. W
    drugim - aby właściciel majątku został uznany za podatnika VAT, w celu sprzedaży swojej
    nieruchomości musi podejmować aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika stanowisko, zgodnie z którym
    świadczenie usług w zakresie najmu będzie uznawane za wykonywanie działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, jeżeli jest ono wykonywane zawodowo i w
    sposób profesjonalny. O takim wykonywaniu działalności nie świadczy samo wykonywanie
    pojedynczych czynności charakterystycznych dla aktywności podobnej do podmiotów
    prowadzących profesjonalną działalność gospodarczą, np. handlowców czy deweloperów.
    Nie ma też decydującego znaczenia ilość zawieranych umów lub dokonywanych transakcji
    w związku z nieruchomościami. Na wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy o VAT wskazuje dopiero występowanie zorganizowanego ciągu czynności
    charakterystycznych dla podmiotów działających profesjonalnie w danej branży.
    Podsumowując, na gruncie tez płynących z powyższych orzeczeń należy przyjąć, że najem
    nieruchomości stanowi usługę opodatkowaną VAT jedynie w przypadku, w którym jest
    wykonywany przez podatnika w rozumieniu ustawy o VAT, tj. podmiot, który prowadzi
    działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Zasadniczo za podatnika VAT uznaje
    się taki podmiot, który działa w profesjonalny sposób, charakterystyczny dla danego
    rodzaju działalności.
    Aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT należy każdorazowo
    zbadać, czy dane świadczenie usług wykonywane jest w związku z prowadzeniem w
    konkretnym zakresie działalności gospodarczej, tj. czy dany podmiot prowadzi zawodowo i
    profesjonalnie konkretną działalność, a w przedmiotowym przypadku ani
    Wnioskodawczyni ani jej małżonek nie prowadzą działalności związanej z najmem
    nieruchomości.
    Zgodnie z prezentowanym stanowiskiem sądów, niewystarczające do uznania danej
    działalności za działalność gospodarczą w rozumieniu VAT jest wykonywanie wielokrotnie
    danej czynności.
    Konieczne jest ustalenie, czy dana działalność przybiera formę zawodową, czego
    przejawem jest wykonywane czynności charakterystycznych dla podmiotów
    profesjonalnych. W przypadku najmu nieruchomości może to być, np. podejmowanie
    działań marketingowych w celu pozyskania nowych najemców wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszeń, prowadzenie działalności w zakresie pośrednictwa w najmie.
    Należy również zaznaczyć, że w celu uznania ww. działalności za działalność gospodarczą
    konieczne jest stwierdzenie występowania ciągu okoliczności charakterystycznych dla
    profesjonalnej działalności, a nie jedynie stwierdzenie pojedynczych z tych okoliczności.
    Przenosząc powyższe na grunt zdarzenia przyszłego należy zauważyć, że
    Wnioskodawczyni (a także jej mąż):
    1) będzie wynajmować tylko jedną nieruchomość, bez zamiaru jej dalszej odsprzedaży,
      czy prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie najmu nieruchomości;

    2) nie posiada, ani nie będzie posiadać zorganizowanego zespołu składników
      materialnych i niematerialnych przeznaczonego do prowadzenia ww. działalności;
    3) nie dokonywała, ani nie dokonuje żadnych czynności, które mogłyby być
      charakterystyczne dla podmiotów zajmujących się zawodowo najmem nieruchomości;
    4) będzie bezpośrednio wynajmować nieruchomość na rzecz jednego podmiotu;
    5) nie będzie prowadzić działań marketingowych w celu pozyskania nowych najemców;
    6) nie będzie zatrudniać profesjonalnych podmiotów, za pośrednictwem których
      wynajmowałaby lub zarządzałaby przedmiotową Nieruchomością;
    7) nie podejmuje, ani nie podejmowała żadnych działań wykraczających poza zwykły
      zakres zarządu majątkiem prywatnym w odniesieniu do przedmiotowej
      Nieruchomości;
    8) nie angażuje, ani nie będzie angażować środków podobnych do wykorzystywanych
      przez profesjonalnych usługodawców w zakresie najmu nieruchomości.
    Właściciele Nieruchomości nie podejmowali i nie planują podejmować żadnych działań
    specyficznych dla podmiotów zajmujących się profesjonalnym świadczeniem usług najmu
    w ramach działalności gospodarczej. Zarówno Wnioskodawczyni, jak i jej małżonek nie
    trudnią się obrotem nieruchomościami oraz nie prowadzą czynnej działalności
    pozyskiwania nieruchomości celem ich późniejszego wynajmu.
    W związku z powyższym, nie ma podstaw do twierdzenia, aby najem Nieruchomości
    wchodzącej w skład majątku prywatnego Wnioskodawczyni stanowił działalność
    gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.
    Tym samym należy uznać, że zdarzenie przyszłe w postaci najmu prywatnego nie podlega
    opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status

    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu
    wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy, definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest
    prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony –
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za
    możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za
    używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest
    cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę –
    określone przepisami obowiązki.
    Trzeba tu zaznaczyć, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i
    „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością

    gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność
    tę zarejestrował czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego
    działalności środek trwały.
    W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje natomiast
    ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2809 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1
    ustawy.

    Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną
    sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem, przedmiotem odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który świadczy usługę we własnym imieniu (który jest
    stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT. Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali
    czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    z tego tytułu.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        jest Pani współwłaścicielką w ramach ustawowej wspólności majątkowej
        małżeńskiej Nieruchomości. Współwłaścicielem jest Pani małżonek;
        na Nieruchomości mieści się dom mieszkalny oraz infrastruktura gospodarcza;
        obecnie Nieruchomość jest w części wykorzystywana przez Panią i Pani męża na
        cele mieszkalne, a w części świadczone są na niej usługi szkoleniowe na rzecz
        kursantów;
        Nieruchomość ani żadna jej część, nie jest wprowadzona do ewidencji środków
        trwałych Pani czy Pani męża;
        Nieruchomość to składnik majątku prywatnego Pani oraz Pani męża, z tym, że w
        części jest wykorzystywana do prowadzenia przez Panią działalności gospodarczej;
        ma Pani zamiar w przyszłości założyć spółkę z o.o. i wykonywać obecną działalność
        gospodarczą w ramach spółki kapitałowej;
        po powołaniu sp. z o.o. oraz wpisaniu jej do KRS, Pani i Pani mąż zamierzają
        wynająć Nieruchomość spółce z o.o. Pani oraz Pani mąż zamierzanie osiągane z
        tego tytułu przychody opodatkować zryczałtowanym podatkiem dochodowym jako
        najem prywatny;
        powołana do życia spółka z o.o. będzie wykorzystywać wynajmowaną
        Nieruchomość do prowadzenia na niej działalności gospodarczej, tak jak
        dotychczas czyniła to Pani;
        Pani oraz Pani mąż nie prowadzą ani nie zamierzają prowadzić w przyszłości
        działalności gospodarczej związanej z wynajmem nieruchomości.
    Państwa wątpliwości dotyczą uznania, czy w związku z wynajmem na rzecz spółki z o.o.
    opisanej we wniosku Nieruchomości w formie najmu prywatnego, Pani oraz Pani mąż
    będziecie działali jako podatnicy podatku od towarów i usług prowadzący działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Pani i Pani mąż zamierzacie wynająć
    Nieruchomość spółce z o.o. Nieruchomość ani żadna jej część, nie jest wprowadzona do
    ewidencji środków trwałych Pani czy Pani męża. Osiągane z tego tytułu przychody
    zamierzają Państwo opodatkować zryczałtowanym podatkiem dochodowym jako najem
    prywatny. Podkreślają Państwo, że Nieruchomość to składnik Państwa majątku
    prywatnego.
    Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że dla uznania danego majątku za „prywatny”
    istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu
    do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot.
    Termin „majątek prywatny” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o
    VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, której należy dokonać odwołując się
    np. do wyroku TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht) z 4
    października 1995 r., czy wyroku w sprawie C-25/03 (Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE) z
    21 kwietnia 2005 r., w których Trybunał stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych i że jest to taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona, ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanych orzeczeń wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania swojego mienia wykazywać zamiar jego
    wykorzystywania w ramach majątku osobistego, co z przedstawionego przez
    Zainteresowanych we wniosku zdarzenia przyszłego nie wynika.
    Planowane przez Panią i Pani męża usługi najmu będą polegały na wykorzystywaniu
    Nieruchomości będącej składnikiem Państwa majątku wspólnego w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych i stałym czerpaniu korzyści z jej posiadania. Posiadana przez Państwa
    Nieruchomość nie stanowi Pani i Pani męża „majątku prywatnego”, bowiem mając na
    uwadze sposób jej wykorzystywania (część Nieruchomości jest wykorzystywana w Pani
    działalności gospodarczej w zakresie usług szkoleniowych oraz planuje Pani wraz z mężem
    wykorzystywać Nieruchomość do działalności w zakresie najmu, za które to usługi będą
    Państwo otrzymywać wynagrodzenie), nie można powiedzieć, że Nieruchomość służyła i
    będzie służyć wyłącznie do zaspokajania Pani i Pani męża potrzeb osobistych
    (prywatnych). Fakt, że Nieruchomość ani żadna jej część, nie jest wprowadzona do
    ewidencji środków trwałych oraz, że najem będzie odbywał się poza działalnością
    gospodarczą nie jest wystarczający by uznać, iż opisana Nieruchomości to Państwa
    „majątek prywatny”.
    W kontekście przedstawionego opisu sprawy oraz przywołanych przepisów należy
    stwierdzić, że najem Nieruchomości wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej, bez względu na to, czy najem stanowi najem Nieruchomości
    wchodzącej w skład Pani i Pani męża majątku prywatnego. Nie ma tu znaczenia, że najem
    ww. Nieruchomości nie jest prowadzony przez Panią i Pani męża w ramach
    zarejestrowanej działalności gospodarczej związanej z wynajmem nieruchomości, lecz
    jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W konsekwencji, najem Nieruchomości wchodzącej w skład majątku prywatnego Pani i
    Pani męża stanowić będzie odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a świadcząc ww. usługi najmu posiadanej Nieruchomości na rzecz
    spółki z o.o. każde z Państwa odrębnie będzie działało jako podatnik, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy prowadzący działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2
    ustawy.
    Potwierdzenie zajętego wyżej stanowiska można znaleźć np. w orzecznictwie TSUE, gdzie
    ugruntowało się stanowisko, iż czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie
    umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. W orzeczeniu z 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W.N. Van Tiem v.
    Staatssecretaris van Financien uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do

    wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz,
    jest prowadzeniem działalności gospodarczej. W innym zaś wyroku z 26 września 1996 r.
    w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg stwierdzono, że
    wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy
    zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.
    Ponadto, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I
    FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje
    się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest
    w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana
    osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy
    w tym zakresie zarejestrowała ona działalność, czy też nie, nie ma też znaczenia jej
    subiektywne przekonanie.
    Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym najem prywatny opisany w zdarzeniu
    przyszłym nie będzie działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT, uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    dotyczącego podatku od towarów i usług. W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr
    1 dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we własnym stanowisku wyroków, nie
    negując tych orzeczeń jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni
    norm prawa podatkowego, zauważam jednak, że nie mogą one wpłynąć na
    rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie i nie mogą bezpośrednio odnieść się do Państwa
    przypadku, ponieważ zapadły w odniesieniu do odmiennych stanów faktycznych –
    rozstrzygały w sprawie nieuznania/uznania sprzedających za podatników podatku VAT z
    tytułu sprzedaży nieruchomości.
    Informuję ponadto, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.