Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.113.2025.4.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Brak obowiązku naliczenia i zapłaty podatku od towarów i
usług w związku ze sprzedażą nieruchomości.
Słowa kluczowe: budynek-budynek mieszkalny
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
osoba-osoba fizyczna nieprowadząca działalności
gospodarczej
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 27 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku naliczenia i zapłaty podatku od towarów i
    usług w związku ze sprzedażą nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismem z 3 kwietnia 2025
    r. (wpływ 3 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną. Nie prowadzi działalności gospodarczej. W roku 2013
    kupił działkę budowlaną. W roku 2021 podzielił ją na dwie części. Na nich w roku 2024
    rozpoczął budowę dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej. W jednym z
    nich miał zamiar zamieszkać z rodziną, a w drugim mieli zamieszkać rodzice. W skutek
    problemów zarówno finansowych jak i rodzinnych prawdopodobnie będzie zmuszony do
    sprzedaży obu budynków w roku 2025. Według Wnioskodawcy kupujący musi zapłacić
    tylko podatek od czynności cywilnoprawnych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. Działki były przez Pana kupione w roku 2013 z zamiarem budowy w przyszłości domów
      dla Pana rodziny i Państwa rodziców. Cel ten zaczął Pan realizować w roku 2024. Przed
      tym rokiem nic się na nich nie działo.
    Ww. nieruchomości nigdy nie były przedmiotem najmu, dzierżawy i nie były
    udostępniane do używania na podstawie innych umów.
    2. Uzbroił Pan działki w media (gaz, woda, prąd) oraz poniósł Pan nakłady na wykonanie
      wymaganych prawem badań archeologicznych.
    W momencie wykonywania tych czynności nie planował Pan sprzedaży tych budynków.
    3. Nie podejmował/nie będzie Pan podejmował działań marketingowych w celu
      przygotowania nieruchomości do sprzedaży, wykraczających poza zwykłe formy
      ogłoszenia.
    4. W odniesieniu do nieruchomości będących przedmiotem sprzedaży objętej wnioskiem
      nie będą zawarte przedwstępne umowy sprzedaży z przyszłym nabywcą.
    5. Nie będzie Pan korzystał z pomocy pośrednika przy sprzedaży nieruchomości.
    6. Nie dokonywał Pan wcześniej sprzedaży nieruchomości (poza planowaną sprzedażą
      nieruchomości będących przedmiotem sprzedaży objętej wnioskiem).
    7. Nie posiada Pan innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży
      (oprócz wymienionych we wniosku).
    8. Wskazał Pan oznaczenie geodezyjne (numer ewidencyjny) działki zakupionej przez
      Pana w roku 2013: 1.
    9. Wskazał Pan oznaczenia geodezyjne (numer ewidencyjny) działek (nieruchomości)
      powstałych w wyniku dokonanego przez Pana w roku 2021 podziału ww.
      nieruchomości: po podziale 2 i 3.
    10. Prawo własności przysługuje Panu na podstawie następującego tytułu prawnego:
      własność.
    11. Przedmiotem planowanej sprzedaży będą 2 budynki (jest to jeden „bliźniak” składający
      się z dwóch niezależnych budynków).

    12. Ww. nieruchomości są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
      z przeznaczeniem „zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca lub
      zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej”.
    13. W stosunku do ww. nieruchomości nie wydano decyzji o warunkach zabudowy.
    14. Jest Pan współwłaścicielem z żoną (małżeńska wspólność majątkowa – działki
      zakupione po ślubie).
    15. Transakcja nabycia ww. nieruchomości była opodatkowana podatkiem VAT. Została
      udokumentowana fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT. Nie przysługiwało Panu
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      związku z nabyciem ww. nieruchomości.
    16. Nie był/nie jest Pan, nie była/nie jest Pana Współmałżonka czynnym zarejestrowanym
      podatnikiem podatku VAT.
    17. Nieruchomości będące przedmiotem sprzedaży nie były wykorzystywane w całym
      okresie ich posiadania na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.
    18. Budowa budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej nie została zakończona. Na
      ww. nieruchomościach nie ma innych zabudowań.
    19. Budowa budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na dzień sprzedaży będzie
      zakończona. Na nieruchomościach będących przedmiotem sprzedaży będą
      znajdowały się tylko wymienione wcześniej 2 budynki.

## Pytanie

Czy jako sprzedający zapłaci Pan podatek VAT od sprzedaży tych nieruchomości?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, w przypadku sprzedaży ww. nieruchomości nie będzie Pan zobowiązany
    do zapłaty podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 29a ust. 8 ustawy:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.

    Zatem, należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24
    października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej
    „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem
      wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu
      obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do
      majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.

    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Podkreślenia wymaga, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko
    czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W tym miejscu należy również wskazać, że na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.

      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze; (...).
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest zatem spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest
    wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku prywatnego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.

    W orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej stwierdził, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać
    za objętą podatkiem od wartości dodanej pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi
    jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Wskazać należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Trzeba w tym miejscu dodać, że wyrok TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10
    dotyczył możliwości rozporządzania własnym majątkiem – gruntem niezbudowanym, ale
    tezy z niego wynikające trzeba również uwzględniać w sprawach dotyczących sprzedaży
    gruntu zabudowanego, budynków, budowli, czy jak w Pana sprawie sprzedaży
    wyodrębnionych budynków mieszkalnych.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w
    tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do
    czynności dokonanej jednorazowo.
    Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma
    bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana
    i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie podjął/podejmie Pan w odniesieniu do
    planowanej sprzedaży budynków mieszkalnych.

    Z opisu sprawy wynika, że nabył Pan Nieruchomość, tj. działkę budowlaną nr 1 w roku
    2013. W roku 2021 działka została podzielona na dwie części:
    § działkę nr 2,
    § działkę nr 3.
    W roku 2024 rozpoczął Pan budowę dwóch budynków mieszkalnych w zabudowie
    bliźniaczej. W jednym z nich miał Pan zamiar zamieszkać z rodziną, a w drugim mieli
    zamieszkać rodzice. W skutek problemów zarówno finansowych jak i rodzinnych
    prawdopodobnie będzie zmuszony Pan do sprzedaży obu budynków w roku 2025.
    Działki były przez Pana kupione w roku 2013 z zamiarem budowy w przyszłości domów dla
    Pana rodziny i Państwa rodziców. Cel ten zaczął Pan realizować w roku 2024. Przed tym
    rokiem nic się na nich nie działo. Ww. nieruchomości nigdy nie były przedmiotem najmu,
    dzierżawy i nie były udostępniane do używania na podstawie innych umów. Uzbroił Pan
    działki w media (gaz, woda, prąd) oraz przeprowadził Pan wymagane prawem badania
    archeologiczne. W momencie wykonywania tych czynności nie planował Pan sprzedaży
    tych budynków. Nie podejmował/ nie będzie Pan podejmował działań marketingowych w
    celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży, wykraczających poza zwykłe formy
    ogłoszenia. W odniesieniu do nieruchomości będących przedmiotem sprzedaży objętej
    wnioskiem nie będą zawarte przedwstępne umowy sprzedaży z przyszłym nabywcą. Nie
    będzie Pan korzystał z pomocy pośrednika przy sprzedaży nieruchomości. Nie dokonywał
    Pan wcześniej sprzedaży nieruchomości (poza planowaną sprzedażą nieruchomości
    będących przedmiotem sprzedaży objętej wnioskiem), nie posiada Pan także innych
    nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży (oprócz wymienionych we
    wniosku).
    Przedmiotem planowanej sprzedaży będą 2 budynki (jest to jeden „bliźniak” składający się
    z dwóch niezależnych budynków). Ww. nieruchomości są objęte miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem „zabudowa mieszkaniowa
    jednorodzinna wolnostojąca lub zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie
    bliźniaczej”. W stosunku do ww. nieruchomości nie wydano decyzji o warunkach
    zabudowy. Jest Pan współwłaścicielem ww. nieruchomości na zasadach małżeńskiej
    wspólności majątkowej. Transakcja nabycia ww. nieruchomości była opodatkowana
    podatkiem VAT. Została udokumentowana fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT. Nie
    przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w związku z nabyciem ww. nieruchomości.
    Nie był/nie jest Pan, nie była/nie jest Pana Współmałżonka czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem podatku VAT. Nieruchomości będące przedmiotem sprzedaży nie były
    wykorzystywane w całym okresie ich posiadania na cele działalności zwolnionej od
    podatku od towarów i usług. Budowa budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na
    dzień sprzedaży będzie zakończona. Na nieruchomościach będących przedmiotem
    sprzedaży będą znajdowały się tylko wymienione wcześniej 2 budynki.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy z tytułu sprzedaży budynków mieszkalnych będzie
    Pan zobowiązany do zapłacenia podatku od towarów i usług.
    Kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku prywatnego, a czynność ta
    wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza
    to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE prowadzi do
    wniosku, że dostawa budynków mieszkalnych nie będzie podlegała opodatkowaniu

    podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją
    uznać Pana za podatnika tego podatku.
    Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika bowiem taka Pana aktywność, która
    wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności do posiadanej nieruchomości. Ww. nieruchomość została przez Pana nabyta z
    przeznaczeniem na realizację celu prywatnego. Poniesione nakłady związane były z
    realizacją celu prywatnego. Nie przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tej nieruchomości. Nie
    będzie podejmował Pan szeregu aktywnych działań względem tych nieruchomości, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców w ramach działalności gospodarczej. Wobec powyższego, w tym konkretnym
    przypadku brak jest w sprawie przesłanek do uznania, że mamy tu do czynienia z
    działalnością o charakterze zawodowym, stałym i zorganizowanym.
    W konsekwencji, dokonując sprzedaży dwóch wyodrębnionych budynków mieszkalnych,
    nie będzie Pan działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym
    sprzedaż wymienionych we wniosku budynków mieszkalnych nie będzie czynnością objętą
    dyspozycją art. 5 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od czynności cywilnoprawnych wniosek
    podlega odrębnemu rozpatrzeniu.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W kwestii skutków prawnych jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Pana,
    należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).

    Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
    został złożony przez Pana, zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla
    Pana żony, jako współwłaściciela nieruchomości.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.