Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.775.2024.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-17
Teza: Amortyzacja zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
know-how
przedsiębiorstwa-nabycie przedsiębiorstwa
przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
wartość-wartość firmy-wartość dodatnia firmy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w wyniku
nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    19 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 15 stycznia 2025 r. (wpływ tego samego dnia). Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:

    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania: X spółka z ograniczoną
      odpowiedzialnością;
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: A.B., (...).
    Opis stanu faktycznego
    X sp. z o.o. (dalej: Spółka, Zbywca) jest polskim rezydentem podatkowym i podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka należy do międzynarodowej grupy
    kapitałowej, zajmującej się dostawą (...). W Polsce funkcjonują też (...) inne spółki
    kapitałowe należące do tej samej grupy kapitałowej.
    Wniosek dotyczy transakcji zbycia należącej do Spółki zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa (dalej: ZCP) działającej pod nazwą: (...) w A. (dalej: ABC) na rzecz A.B.
    prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Y (dalej: Nabywca).
    Spółka prowadzi działalność w zakresie handlu detalicznego towarów (...) poprzez sieć
    około (...) punktów sprzedaży detalicznej. W strukturze organizacyjnej punkty handlowe
    wydzielone są jako odrębne zorganizowane części przedsiębiorstwa z określoną dla nich
    wewnętrzną strukturą organizacyjną. Wszystkie punkty handlowe mają też odrębność
    funkcjonalną, tj. mają przypisane zadania do realizacji w formie budżetów opracowanych
    odrębnie dla każdego punku sprzedaży detalicznej. Punkty handlowe cechuje też
    wyodrębnienie finansowe, bowiem Spółka prowadzi ewidencję księgową w sposób
    pozwalający ustalić odrębnie dla każdego punktu handlowego jego koszty i przychody,
    aktywa i pasywa, w tym zapasy, środki trwałe oraz przyporządkować mu jego należności i
    zobowiązania. Wyodrębnienie poszczególnych ABC, a więc i przedmiotowego ABC w
    strukturze Spółki, wiązało się z nadaniem tej jednostce autonomii (samodzielności) w
    zakresie podejmowania decyzji dotyczących bieżącej działalności handlowej. W
    przedmiotowym ABC, tak jak i w pozostałych punktach handlowych Spółki, ustanowiony
    był kierownik punktu, który kierował działalnością ABC i pracownikami. Kierownik podlegał
    kontroli osoby nadzorującej działanie kilku sklepów w danym regionie geograficznym, przy
    czym funkcję osoby nadzorującej sprawował pracownik siostrzanej spółki (Z Sp. z o.o.),
    wykonujący te zadania na podstawie umowy o kompleksową obsługę administracyjno-
    księgową i zarządczą, zawartej pomiędzy Spółką oraz Z Sp. z o.o.
    Decyzje o wynagrodzeniu poszczególnych pracowników ABC, w tym kierownika ABC,
    zapadały na szczeblu Zarządu Spółki.
    W związku z reorganizacją grupy kapitałowej powstały projekty przekształcenia punktów
    sprzedaży detalicznej we franczyzę lub sklepy partnerskie Z (dalej: Z). W ramach ww.
    projektów Spółka prowadzi sprzedaż poszczególnych punktów sprzedaży detalicznej jako
    ZCP do niepowiązanych kapitałowo nabywców, z którymi następnie Z Sp. z o.o. negocjuje
    zawarcie umowy franczyzy lub umowy partnerskiej (od 2022 roku). W ramach realizacji
    tychże projektów od 2016 Spółka zbyła kilkadziesiąt ABC i planuje zbycie następnych.
    W dniu 15 kwietnia bieżącego roku Spółka sprzedała jeden z posiadanych przez siebie ABC
    znajdujący się w lokalizacji A.. Dotychczasowa działalność ABC prowadzona była w lokalu
    niebędącym własnością Spółki na podstawie umowy najmu. W skład przedmiotowego ZCP
    nie wchodziły nieruchomości.
    Transakcja sprzedaży objęła wszystkie składniki majątkowe i niemajątkowe związane z
    działalnością przedmiotowego ABC, w tym w szczególności:
    a. wyposażenie, w tym środki trwałe,
    b. towary handlowe i materiały oraz środki pieniężne,
    c. wierzytelności i zobowiązania wynikające z transakcji handlowych według stanu
      opisanego w księgach handlowych Spółki na dzień podpisania umowy,

    d. prawa i obowiązki wynikające ze stosunku pracy pracowników przejętych przez
                    1Kupującego w trybie art. 23 kodeksu pracy,
    e. strukturę organizacyjną ABC,
    f. tajemnice przedsiębiorstwa, w tym między innymi: regulaminy i instrukcje oraz
      stosowane zasady sprzedaży, takie jak np.: Organizacja pracy w sklepie, Generalne
      zasady obsługi klienta, Asortyment sklepu (...), Wykaz kontrahentów wraz z
      informacją o warunkach handlowych, Regulamin przyznawania upustów, Zasady
      wpłat utargów, Zasady przydzielania pracownikom środków ochrony indywidualnej,
      odzieży i obuwia roboczego oraz środków czystości, Zarządzanie i organizacja pracy
      w sklepie (...),
    g. prawa i obowiązki wynikające z cesji 2 umów o świadczenie usług
      telekomunikacyjnych oraz o świadczenie usług dostaw gazu,
    h. zobowiązania warunkowe wynikające z rękojmi za zbyte towary.
    Nabywca zawarł z właścicielem nieruchomości umowę najmu i będzie prowadził
    działalność gospodarczą w tej samej lokalizacji, w której dotychczas prowadzona była
    działalność ABC.
                                            1W ramach transakcji doszło do przejęcia przez Kupującego w trybie art. 23 ustawy z dnia
    26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 z późn. zm.;
    dalej: KP) pracowników nabytego ABC, czyli doszło do przejścia zakładu pracy lub jego
    części na innego pracodawcę.
    W zależności od stanowiska usługodawcy Spółka dokonała cesji umów na obsługę ABC lub
    rozwiązała takie umowy, a Nabywca ABC w to miejsce mógł nawiązać umowy w imieniu
    własnym. Niemożliwość dokonania cesji na niektóre usługi wynikła z tego, że dostawcy nie
    wyrażali na to zgody lub umowa dotyczyła wszystkich posiadanych przez Spółkę ABC, czy
    też świadczenie wiązało się ze złożeniem stosownej deklaracji we właściwych urzędach.
    Dotyczy to umów na dostawę energii elektrycznej, usług komunalnych, odbioru odpadów
    opakowaniowych po towarach niebezpiecznych, odbioru zużytych akumulatorów oraz
    usług monitoringu. Dodatkowo, Kupujący we własnym imieniu musiał uzyskać wpis do
    rejestru WIORiN umożliwiający sprzedaż nasion i środków ochrony roślin.
    W ramach transakcji nie doszło natomiast do zbycia:
    – zarejestrowanych na Spółkę, jako podatnika podatku od towarów i usług, drukarek
      fiskalnych;
    – nazwy przedsiębiorstwa Zbywcy;
    – kapitałów własnych Zbywcy;
    – środków na rachunku bankowym Zbywcy (transakcja objęła natomiast środki pieniężne
      w kasie ABC);
    – zobowiązań wynikających z kredytu i pożyczki zaciągniętych przez Zbywcę na
      finansowanie całej swojej działalności operacyjnej;
    – środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,
    – rezerw na zobowiązania i ryzyka związanych z działalnością Spółki jako całej jednostki
      organizacyjnej;
    – księgi rachunkowej i dokumentów związanych z prowadzeniem działalności
      gospodarczej (na Zbywcy jako podatniku ciąży obowiązek przechowywania

      dokumentów i ksiąg rachunkowych zgodnie z przepisami prawa podatkowego i
      Ustawy o rachunkowości).
    Transakcja sprzedaży objęła zobowiązania (bezpośrednio i wyłącznie związane z tym
    konkretnym zbytym ABC) wynikające z transakcji handlowych według stanu opisanego w
    księgach rachunkowych Spółki na dzień podpisania umowy. Jeżeli w księgach Zbywcy na
    dzień transakcji ciążyło zobowiązanie z faktury dotyczącej nie tylko zbywanego punktu
    handlowego, ale całego przedsiębiorstwa Zbywcy, w tym wszystkich lub części jego
    punktów handlowych, to nie ustalano czy i w jakiej części zobowiązanie to dotyczy
    zbywanego punktu. Podsumowując, transakcja nie objęła zobowiązań podatkowych
    Zbywcy, w tym w zakresie podatku VAT i podatku dochodowego, które Zbywca rozlicza w
    odniesieniu do całej działalności Spółki oraz zobowiązań, których nie można było
    przypisać tylko i wyłącznie do zbywanego ABC.
    W ramach transakcji nie doszło do przekazania ksiąg rachunkowych i dokumentów
    związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale w załącznikach przekazano
    wyciągi z ksiąg rachunkowych, w tym: specyfikację towarów wg indeksów wraz z wyceną,
    wykaz wyposażenia (w tym sklasyfikowanego w Spółce jako środki trwałe), wykaz
    należności i zobowiązań na dzień transakcji.
    Transakcja sprzedaży ABC nie obejmowała też oznaczenia indywidualizującego
    przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnioną część (nazwa przedsiębiorstwa). Nazwa punku
    handlowego (...) w ... lub ABC w ..., używana była w nazewnictwie wewnętrznym w celu
    wyodrębnienia punktu w strukturze organizacyjnej Zbywcy i ewidencji księgowej. Nazwa
    ta nie była zastrzeżona. Lokale, w których Zbywca prowadził działalność, w tym
    przedmiotowe ABC, oznaczone są logo i nazwą X oraz napisem: (...).
    Know-how będące przedmiotem transakcji dotyczy wypracowanych przez Zbywcę i
    stanowiących tajemnice jego przedsiębiorstwa informacji i doświadczeń w zakresie:
    – wykazu klientów i zgromadzonych przez Zbywcę informacji, w tym m.in. o obrotach z
      tymi klientami, asortymencie towarów, o stosowanych wobec tych klientów rabatach i
      opustach, terminach płatności;
    – spisanych w formie instrukcji zasad obsługi klienta, załatwiania reklamacji
      wypracowanych przez lata działalności Zbywcy;
    – wypracowanych i spisanych zasad funkcjonowania ABC, organizacja pracy w ABC,
      zasady wpłat utargów, zasady związane z ekspozycją towarów i układania towarów na
      regałach, itp.;
    – zasady wynagradzania i premiowania pracowników w celu zmobilizowania ich do coraz
      lepszej i efektywniejszej pracy;
    – zasad przydzielania odzieży roboczej i środków ochrony.
    W ocenie stron informacje te są istotne i użyteczne w działalności punktu handlowego,
    który zamierza kontynuować działalność w tym samym zakresie. Na potrzeby utrzymania
    przez Nabywcę dotychczasowych klientów niezbędne było przekazanie wiedzy w zakresie
    ich wymagań, spodziewanych upustów. Ważne jest też przyzwyczajenie klientów do
    określonych zasad obsługi w ABC, które wypracowane zostały przez Zbywcę i przekazane
    w formie odpowiednich instrukcji. Dla Nabywcy użyteczna jest też informacja i
    doświadczenia w zakresie wynagradzania pracowników, ponieważ ma to istotny wpływ na
    wydajność ich pracy, zaangażowanie, kulturę obsługi, a w konsekwencji wyniki działalności
    ABC. Wszystkie przekazane informacje mają charakter poufny, a dostęp do nich był
    limitowany i znany tylko osobom pracującym w ABC oraz osobom ich nadzorującym.
    Przedmiotowe know-how zostało zidentyfikowana we właściwej formie, tj. opisane i
    utrwalone w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było je sprawdzić, i zdaniem
    Stron transakcji spełnia kryteria poufności i istotności.

    Nabywca oświadczył, że zamierza prowadzić działalność w zakresie, w jakim działalność ta
    prowadzona była w ABC do czasu przedmiotowej transakcji i pod tym samym adresem.
    Nabywca niezwłocznie po ufiskalnieniu urządzeń fiskalnych rozpoczął działalność
    gospodarczą zgodnie z deklaracją złożoną do umowy, co potwierdza, że przypisany do
    wyodrębnionej części przedsiębiorstwa zespół składników majątkowych był na tyle
    zorganizowany, że Nabywca mógł bezzwłoczne samodzielnie wykonywać zadania i
    prowadzić działalność handlową. Oczywiście Nabywca we własnym zakresie lub
    korzystając z outsourcingu zobowiązany był zorganizować obsługę administracyjną i
    księgową oraz zapewnić finansowanie bieżącej działalności, co według naszej informacji
    miał już zapewnione.
    Zarówno Spółka, jak i Nabywca są czynnymi podatnikami VAT oraz Spółka jest
    podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, a Nabywca podatnikiem podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Nabywca zamierza wykorzystywać zbyte składniki majątkowe do wykonywania czynności
    opodatkowanych VAT w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (handlowej).
    Transakcja sprzedaży ABC udokumentowana została umową w formie pisemnej z
    podpisami poświadczonymi notarialnie.
    Pytania
    1. Czy przedstawiona powyżej transakcja zbycia przez Spółkę składników majątkowych
      stanowi zbycie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 Ustawy CIT lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 Ustawy CIT?
    2. Czy przedstawiona powyżej transakcja zbycia przez Spółkę składników majątkowych
      stanowi zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa w
      rozumieniu art. 6 pkt 1 Ustawy VAT wyłączoną z opodatkowania podatkiem od
      towarów i usług?
    3. Czy Nabywca jest uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od
      środków trwałych nabytych od Spółki w ramach wyżej opisanej transakcji?
    4. Czy know-how, które zbyła Spółka, będzie stanowić dla Nabywcy know-how
      nietechniczne podlegające amortyzacji?
    5. Jeśli odpowiedź na pytanie 1 okaże się twierdząca, to jest składniki majątkowe
      będące przedmiotem transakcji zostaną uznane za przedsiębiorstwo w rozumieniu
      art. 4a pkt 3 Ustawy CIT lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu
      art. 4a pkt 4 Ustawy CIT, to czy Nabywca jest uprawniony do dokonywania odpisów
      amortyzacyjnych od wartości firmy powstałej w wyniku nabycia przedsiębiorstwa od
      Spółki?
    6. Jeśli odpowiedź na pytanie 2 okaże się przecząca, to jest składniki majątkowe
      będące przedmiotem transakcji nie stanowią przedsiębiorstwa lub zorganizowanej
      części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1 Ustawy VAT, to czy w świetle art.
      86 ust. 1 Ustawy VAT Nabywcy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego
      o podatek naliczony określony przez Zbywcę w fakturach sprzedaży wyżej
      wymienionych składników majątku?
    7. Czy Spółka może uznać za koszty uzyskania przychodów wartość netto podatkową
      zbywanych składników majątku trwałego i obrotowego?

    8. Jeśli odpowiedź na pytanie 2 okaże się twierdząca, to jeżeli składniki majątkowe
      będące przedmiotem transakcji zostaną uznane za przedsiębiorstwo lub jego
      zorganizowaną część w rozumieniu art. 6 pkt 1 Ustawy VAT, to czy Spółka ma
      obowiązek dokonania korekty podatku VAT wcześniej odliczonego przy zakupie
      składników majątkowych wchodzących w skład zbywanego przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa?
    Państwa stanowisko w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych
    Zdaniem Wnioskodawcy – w zakresie pytania nr 3 – Nabywca jest uprawniony do
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych nabytych od Spółki w
    ramach opisanej transakcji.
    Zdaniem Wnioskodawcy – w zakresie pytania nr 4 – know-how nabyte od Spółki, opisane
    w stanie faktycznym, będzie stanowić dla Nabywcy know-how nietechniczne podlegające
    amortyzacji podatkowej.
    Zdaniem Wnioskodawcy – w zakresie pytania nr 5 – ponieważ przedmiotem transakcji jest
    zorganizowana część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 Ustawy CIT, zakładając,
    że w wyniku zbycia tego ZCP powstała wartość firmy, to Nabywca jest uprawniony do
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości firmy powstałej w wyniku nabycia od
    Spółki zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Ad 3.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 Ustawy PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych odpowiednio w art. 23 Ustawy PIT.
    Stosownie natomiast do art. 22 ust. 8 Ustawy PIT kosztem uzyskania przychodów są
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem
    art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
    zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    Mając powyższe na uwadze i uwzględniając oświadczenie Nabywcy złożone do umowy to
    niezależnie od tego, czy odpowiedź na pytanie 1 okaże się twierdząca czy przecząca, to
    jest organ uzna czy nie uzna, że przedmiotem transakcji nie jest przedsiębiorstwo w
    rozumieniu art. 4a pkt 3 Ustawy CIT lub zorganizowana część przedsiębiorstwa w
    rozumieniu art. 4a pkt 4 Ustawy CIT, Nabywca będzie uprawniony do dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych nabytych od Spółki w ramach transakcji
    na warunkach określonych w art. 22 ust. 8 Ustawy PIT.
    Ad 4.
    Ustawa PIT nie definiuje znaczenia terminu know-how, ale wskazuje pośrednio, że know-
    how dotyczy:
    - udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w działalności
      przemysłowej, naukowej lub handlowej (art. 5a pkt 34 lit c. Ustawy PIT);
    - informacji w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (art. 21 ust. 1 pkt 146 lit.
      a i b Ustawy PIT);
    - informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub
      organizacyjnej (art. 23 ust. 1 pkt 45b Ustawy PIT);

    - informacji związanych ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej (art. 29 ust. 1 pkt 1 Ustawy PIT);
    - informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub
      organizacyjnej (art. 22b ust. 1 pkt 7 Ustawy PIT).
    W kontekście powyższych dwóch przepisów można wyodrębnić dwie kategorie know-how
    technicznego oraz know-how nietechnicznego.
    Know-how techniczne jest pojęciem zbliżonym do projektów wynalazczych, do których
    należą wszelkie kategorie rozwiązań technicznych, łącznie z wynalazkami, którym
    przysługuje zdolność patentowa. Za przedmiot know-how można uznawać również
    doświadczenia techniczno-organizacyjne dotyczące wynalazków i wzorów użytkowych,
    jeżeli ze względu na brak którejkolwiek przesłanki zdolności patentowej albo zdolności
    rejestracyjnej nie są ani wynalazkami, ani wzorami użytkowymi, ani projektami
    racjonalizatorskimi w rozumieniu przepisów o prawie własności przemysłowej, a
    przedstawiają jednak znaczną wartość ekonomiczną i użyteczną.
    Z kolei przedmiotem know-how nietechnicznego są informacje o charakterze
    organizacyjnym, finansowym lub handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa
    (np. projekty, informacje usprawniające organizację i zbyt w handlu).
    W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że know-how nietechniczne
    obejmuje wszelkiego rodzaju wiadomości i doświadczenia o charakterze nietechnicznym,
    które nadają się do wykorzystania w działalności przedsiębiorstwa lub wykonywania
    zawodu. Zdaniem sądów administracyjnych i organów podatkowych, aby zbyta wiedza i
    doświadczenie o charakterze organizacyjnym, finansowym lub handlowym mogły być
    kwalifikowane jako nietechniczne know-how, powinna spełniać następujące przesłanki:
    1) stanowi dobro niematerialne występujące w postaci wiedzy, zebranych doświadczeń,
      danych z kluczami ich zastosowań, pozwalające na osiągnięcie określonego efektu
      gospodarczego,
    2) można ją przeliczyć na rzeczywistą wartość materialną,
    3) powinna być zdobyta w ramach wypracowanego doświadczenia,
    4) powinna mieć charakter poufny i istotny,
    5) powinna być to wiedza zidentyfikowana, utrwalona we właściwy sposób i dająca się
      przekazać.
    Taki katalog przesłanek został wymieniony przykładowo w interpretacji indywidualnej
    wydanej w dniu 7 września 2012 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (sygn. IPTPB3
    /423-208/12-4/GG).
    W opinii Spółki w związku z transakcją zbycia m.in. know-how opisanego w stanie
    faktycznym, w tym m.in. wiedzy w zakresie zasad prowadzenia punktu handlowego,
    organizacji pracy w punkcie, zasad obsługi klientów, portfolio klientów itd., dojdzie do
    zbycia know-how nietechnicznego, bowiem opisana powyżej know-how spełnia wszystkie
    powyższe przesłanki. W konsekwencji nabycie know-how dotyczące wiedzy związanej z
    prowadzeniem działalności w przedmiotowym punkcie handlowym należy uznać na
    gruncie Ustawy PIT za wartości niematerialne i prawne i Nabywca ma prawo je
    amortyzować na warunkach określonych w powołanym powyżej art. 22b ust. 1 pkt 7 w
    związku z art. 22 ust. 8 Ustawy PIT.
    Ad 5.
    Zgodnie z regulacją art. 22b ust. 2 pkt 1 Ustawy PIT, amortyzacji podlega z zastrzeżeniem
    art. 22c Ustawy PIT niezależnie od przewidywanego okresu używania wartości firmy, jeżeli
    wartość ta powstała w wyniku zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w
    drodze:

    a) kupna,
    b) przyjęcia do odpłatnego korzystania, a odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami
      rozdziału 4a, dokonuje korzystający.
    Jednocześnie, zgodnie z regulacją art. 22c pkt 4 Ustawy PIT, amortyzacji nie podlega
    wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt
    1 i 1a Ustawy PIT.
    Jeśli zatem organ uzna, że wyżej opisana transakcja stanowi transakcję zbycia
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz zakładając, że w
    związku z zakupem przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    powstała wartość firmy, to nabyta wartość firmy podlega amortyzacji na warunkach
    określonych w art. 22b ust. 2 pkt 1 w związku z art. 22 ust. 8 Ustawy PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego w zakresie pytania nr 4 i 5.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

(pytanie nr 3)
    Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 23 ww. ustawy oraz że
    wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której między kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ww. ustawy nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Jak wynika z treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie
      we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego

      przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części – wydatki te, zaktualizowane
      zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o
      których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy
      określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d,
      oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a
      także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością
      gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich
      poniesienia.
    Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym
    okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te
    zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    Stosownie do treści art. 22a ust. 1 cytowanej ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        c) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        d) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        e) inne przedmioty
        – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W tym miejscu należy wskazać, że aby składniki majątku wymienione w powyższej
    regulacji mogły zostać zaliczone do środków trwałych podatnika, muszą spełniać
    następujące warunki:
    • zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie;
    • stanowią własność lub współwłasność podatnika;
    • są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania;
    • przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok − o tym, jak długo będzie używany
      dany składnik, decyduje sam podatnik;
    • są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu;
    • nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 22c ustawy.
    Zatem – co ważne w odniesieniu do tej sprawy – amortyzacji podlegają, z wyjątkami
    wymienionymi w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, jedynie te składniki
    majątkowe, które stanowią własność lub współwłasność podatnika. Do przeniesienia
    własności składników majątkowych u podatnika będącego osobą fizyczną może dojść
    przez odpłatne albo nieodpłatne nabycie w formie np. sprzedaży, zamiany, darowizny lub
    na podstawie innej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej
    co do tożsamości albo ich wytworzenie we własnym zakresie.

    Mając na uwadze wyżej przytoczone przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie ma przeszkód, aby Nabywca dokonywał odpisów amortyzacyjnych od
    środków trwałych nabytych od Spółki w ramach opisanej we wniosku transakcji.
    Reasumując, Nabywca jest uprawniony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od
    środków trwałych nabytych w ramach opisanej we wniosku transakcji.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Zainteresowani przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanego przez Zainteresowanych w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Ta interpretacja stanowi odpowiedź w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
    na pytanie nr 3, 4 i 5 wniosku, natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych (pytanie nr 1 i 7 wniosku) oraz podatku od towarów i usług (pytanie nr 2, 6, 8
    wniosku) zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosują się Państwo do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowany będący stroną postępowania
    – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji
    indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10
    /12, 61-815 Poznań. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 4 i 5
    jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.