Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-692a/08/DK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-02-18
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie zaliczenia do należności licencyjnych opłat z tytułu zakupu urządzeń komputerowych wraz z oprogramowaniem.
Słowa kluczowe: Irlandia; komputery; komputery-program komputerowy; kontrahent; należność; należność-należności licencyjne; oprogramowanie; podatek-pobór podatku; prawa-prawa autorskie; przeniesienie; płatnik; sprzedaż; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; wypłata; własność; zyski
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 24 listopada 2008 r. (data wpływu 28 listopada 2008 r.) w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do należności licencyjnych opłat z tytułu zakupu urządzeń komputerowych wraz z oprogramowaniem – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 listopada 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do należności licencyjnych opłat z tytułu zakupu urządzeń komputerowych wraz z oprogramowaniem.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe.

1\. Wnioskodawca zamierza zawrzeć z irlandzkim kontrahentem (dalej kontrahent) umowę na mocy której zobowiązuje się do zakupu i dalszej odsprzedaży urządzeń przeznaczonych do wyszukiwania danych (dalej: urządzenie). Urządzenie komputerowe (hardware) będzie sprzedawane wraz z niezbędnym do jego należytej pracy oprogramowaniem (software), pochodzącym zarówno od producenta urządzenia (kontrahenta) jak i od podmiotów trzecich. Na podstawie wymienionej umowy Wnioskodawca nie będzie miał prawa do korzystania z urządzenia, lecz zobowiązany będzie odsprzedać je podmiotowi trzeciemu (klient końcowy), przy czym umowę licencyjną na korzystanie z oprogramowania zamontowanego w urządzeniu zawierać będzie klient końcowy bezpośrednio z kontrahentem lub osobą trzecią posiadającą prawa do oprogramowania a Wnioskodawca nie otrzyma z tego tytułu żadnej płatności celem dalszego jej przekazania kontrahentowi.

Ustalone w umowie z kontrahentem wynagrodzenie za podlegające odsprzedaży urządzenie zostanie określone jedną kwotą, bez wyodrębniania ceny za oprogramowanie. Ponadto Wnioskodawca wyjaśnia, że takiego rodzaju przedstawicielstwo w sprzedaży należy do zwykłej działalności przedsiębiorstwa Spółki.

2\. Z tym samym kontrahentem Wnioskodawca będzie również zawierał umowę, na podstawie której jeden egzemplarz urządzenia zostanie przekazany Wnioskodawcy do celów testowych. Za zgodą kontrahenta urządzenie to będzie także udostępnianie do celów testowych potencjalnym klientom.

W projekcie umowy zastrzeżono, że kontrahent udziela Wnioskodawcy licencji na używanie stworzonego przez siebie oprogramowania oraz oprogramowania podmiotu trzeciego, zamontowanych w osprzęcie komputerowym. Dodatkowo kontrahent ma zapewnić Wnioskodawcy usługi wsparcia technicznego oraz własność osprzętu komputerowego (hardware) ma przejść na Wnioskodawcę po zapłacie wszelkich należności przewidzianych umową.

Z wszystkich wymienionych pkt 2 tytułów kontrahentowi ma przysługiwać jednorazowe wynagrodzenie określane jako opłata inicjacyjna, przy czym wynagrodzenie to nie ulega podziałowi na żadne składniki pozwalające wyodrębnić cenę za urządzenie, usługi techniczne, czy za oprogramowanie.

Kontrahent jest irlandzkim rezydentem podatkowym, co Wnioskodawca zamierza potwierdzić przez uzyskanie od kontrahenta certyfikatu rezydencji.

W związku z powyższym, zadano następujące pytania.

1.  Czy w opisywanym zdarzeniu przyszłym odnoszącym się do porozumienia w sprawie dalszej odsprzedaży urządzeń, Wnioskodawca zobowiązany jest jako płatnik pobrać podatek u źródła w związku z płatnościami za urządzenia dokonywanymi na rzecz kontrahenta?
2.  Czy w zdarzeniu przyszłym obejmującym umowę, w ramach której udziela się Wnioskodawcy licencji na używanie urządzenia i zobowiązuje do przeniesienia własności osprzętu komputerowego na Wnioskodawcę, Wnioskodawca zobowiązany jest jako płatnik pobrać podatek u źródła w związku z płatnością opłaty inicjacyjnej na rzecz kontrahenta?

Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie pierwsze w zakresie pytania drugiego sprawa zostanie rozpatrzona odrębnym pismem.

W zakresie pytania pierwszego Spółka wskazała, iż art. 12 polsko – irlandzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania określa zasady opodatkowania należności licencyjnych stanowiąc opodatkowanie należności licencyjnych w kraju siedziby odbiorcy tych należności. Opodatkowanie w kraju podmiotu wypłacającego należności jest dopuszczalne i konieczne, gdy przewiduje to porządek prawny danego państwa (tak też jest w przypadku Polski – art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Ww. umowa definiuje też co należy rozumieć pod pojęciem należności licencyjnych, wskazując w ust. 3a wymienionego artykułu, że należnościami licencyjnymi są między innymi należności za użytkowanie praw autorskich do wymienionych taksatywnie rodzajów utworów, wśród których nie zostały wymienione programy komputerowe.

Na gruncie stanu faktycznego w omawianym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca stoi na stanowisku że uiszczane przez niego należności nie są należnościami licencyjnymi w rozumieniu art. 12 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania ponieważ:

1.  przedmiotem sprzedaży jest urządzenie komputerowe (rzecz ruchoma); jakkolwiek jest ono wyposażone w niezbędne do jego funkcjonowania oprogramowanie to jednak cena za urządzenie jest ustalona przez kontrahenta jako jedna kwota, bez wyodrębnienia wynagrodzenia za korzystanie z oprogramowania. W konsekwencji Spółka nie jest w stanie określić na potrzeby obliczenia ewentualnego podatku podstawy od jakiej miałby być on naliczony;
2.  na podstawie rzeczonej umowy Spółka nie zostaje upoważniona do korzystania z jakiegokolwiek oprogramowania; przeciwnie – umowa stanowi, że warunki używania programów komputerowych określają odrębne umowy licencyjne, które będą zawierane bezpośrednio pomiędzy kontrahentem (inną osobą uprawnioną) a klientem końcowym w trakcie procesu uruchamiania urządzenia;

Zdaniem Wnioskodawcy kwota wypłacana kontrahentowi (nawet gdyby przyjąć, że w części stanowi odpłatność za korzystanie z praw autorskich) nie może być zaklasyfikowana jako należność licencyjna w rozumieniu art. 12 ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, gdyż nie dotyczy ona korzystania z praw autorskich do utworu wymienionego w tym przepisie lecz do utworu w postaci programu komputerowego, który pozostaje poza regulacją powołanego art. 12. Stanowisko takie potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt III Sa/Wa 2153/07 oraz w wyroku z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt III Sa/Wa 1400/06. Wspomniane opłaty za urządzenia powinny być zatem kwalifikowane jako zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a te podlegają opodatkowaniu w miejscu siedziby przedsiębiorstwa (kontrahenta).

W ocenie Spółki zaniechanie opodatkowania u źródła będzie możliwe pod warunkiem otrzymania certyfikatu rezydencji kontrahenta.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) dalej: ustawa, podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Natomiast jak wskazuje ust. 2 art. 3 ustawy podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, niemających w Polsce siedziby ani zarządu przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) wynosi 20% przychodów.

Przepis art. 21 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nakazuje stosowanie art. 21 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Kwestie dotyczące opodatkowania majątku i dochodów uzyskanych przez podmioty z siedzibą w dwóch różnych krajach regulują umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które wzorowane są na Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku. Również umowy, których stroną jest Polska stanowią odwzorowanie Modelowej Konwencji OECD. Zarówno tekst Modelowej Konwencji jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 29, poz. 129 ze zm.) zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

W myśl art. 12 ust. 1 Umowy należności licencyjne i opłaty za usługi techniczne powstałe w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Jednakże art. 12 ust. 2 lit. a, Umowy stanowi, że należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, mogą być również opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz podatek wymierzony w ten sposób nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 lit. a Umowy, określenie „należności licencyjne", użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia i telewizji lub innych sposobów odtwarzania lub przekazywania, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Brak wyraźnego wskazania programów komputerowych, których użytkowanie lub prawo użytkowania stanowiłoby podstawę naliczenia należności licencyjnych objętych definicją zawartą w art. 12 Umowy, nie przesądza o wyłączeniu tego rodzaju dochodu spod postanowień artykułu.

Należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, iż w art. 3 ust. 2 Umowy wskazano, że przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w danym czasie zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa.

W celu określenia zakresu praw autorskich według polskich przepisów należy odnieść się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (j. t. Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm., zwanej dalej „ustawą o prawie autorskim”), który stwierdza, iż przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W szczególności, zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim, przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1.  wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
2.  plastyczne;
3.  fotograficzne;
4.  lutnicze;
5.  wzornictwa przemysłowego;
6.  architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
7.  muzyczne i słowno-muzyczne;
8.  sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
9.  audiowizualne (w tym filmowe).

Programy komputerowe zostały w art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim słusznie wyróżnione jako odrębna kategoria utworów, różna od utworów naukowych i literackich.

Niniejsza regulacja prawna nie zawiera jednak definicji „programu komputerowego”, uznano bowiem, że postęp techniczny istniejący w sferze informatyki mógłby spowodować w szybkim czasie nieadekwatność ustawowej definicji w odniesieniu do zmieniającej się w tym zakresie rzeczywistości.

Nie ulega wątpliwości, iż art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawiera ogólną normę, opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego. Natomiast ust. 2 tegoż artykułu ma charakter pomocniczy i dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii podanych jako katalog otwarty.

Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu. Oznacza to, iż niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie według przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.

Wyszczególnienie to nie ma jednak charakteru rozłącznego. W przeciwnym razie, utwory publicystyczne nie mieściłyby się w pojęciu utworu literackiego, czy też utwór kartograficzny nie mógłby być dziełem naukowym. Podobne wnioski wynikają z kolejnych punktów zawartych w art. 1 ust. 2 wskazanej ustawy, mianowicie, inne niż rozłączne traktowanie wymienionych utworów prowadziłoby do wniosku, iż utwór wzornictwa przemysłowego nie może być dziełem plastycznym. Zatem automatyczne wykluczenie programów komputerowych jako utworów literackich, czy też naukowych, nie znajduje uzasadnienia.

W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim programy komputerowe podlegają ochronie według takich samych zasad, jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o prawie autorskim ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia.

Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od formy (sposobu) wyrażenia, a więc m. in. w postaci „programu źródłowego” i „programu maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera” itd. Podlega on ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.

Podsumowując należy stwierdzić, iż w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.

Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa autorskiego, i jak wskazano wcześniej nie ma znaczenia, iż wymieniony został obok dzieła naukowego, czy literackiego.

Tym samym fakt, iż program komputerowy jest utworem stanowiącym przedmiot polskiego prawa autorskiego, jest czynnikiem wystarczającym do włączenia oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego.

Ponadto dokonując analizy przytoczonego artykułu 12 Umowy, należy zwrócić również uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one, co zaznaczono wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie należy traktować jako wyłącznie obowiązujących Polskę norm międzynarodowego prawa publicznego, gdyż z uwagi na ich szczególny charakter, są one przede wszystkim powszechnie obowiązującymi normami naszego wewnętrznego ustawodawstwa podatkowego, których prawidłowe stosowanie wymaga również odniesienia do ustalonych w międzynarodowej pragmatyce zasad, wyrażonych w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD.

Zgodnie z brzmieniem ust. 2 Komentarza do Modelowej Konwencji OECD do art. 12, jeżeli z umowy zawartej pomiędzy polskim a zagranicznym kontrahentem wynika, że nabywca oprogramowania komputerowego nabywa egzemplarz lub egzemplarze oprogramowania i nie ma między nim a zbywcą żadnej szczególnej umowy dotyczącej zakresu korzystania z takiego oprogramowania, w takim przypadku nie następuje udzielenie prawa do korzystania z cudzych praw majątkowych. Chodzi tu o sytuację, w której zakres uprawnień nabywcy do korzystania z egzemplarza oprogramowania komputerowego jest ograniczony jedynie do działań umożliwiających mu skorzystanie z legalnie zakupionego egzemplarza tego oprogramowania.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka zamierza importować urządzenia przeznaczone do wyszukiwania danych wraz z niezbędnym do jego należytej pracy oprogramowaniem, pochodzące od kontrahenta mającego swoją siedzibę w Irlandii (rezydent podatkowy Irlandii) w celu jego dalszej odsprzedaży w Polsce. Spółka nie zostanie przy tym użytkownikiem nabytego urządzenia oraz oprogramowania komputerowego (licencji), a co za tym idzie nie będzie stroną umowy licencyjnej, zawieranej między producentem a końcowym użytkownikiem oprogramowania (klientem Spółki).

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż należności wypłacane przez Spółkę podmiotowi, będącemu rezydentem podatkowym Irlandii w ramach importu urządzenia komputerowego wraz z oprogramowaniem, dokonywanego w celu jego dalszej odsprzedaży nie będą stanowiły należności licencyjnych. W myśl art. 7 ust. 1 Umowy przedmiotowe należności będą zakwalifikowane jako zyski przedsiębiorstwa.

Oznacza to, że Wnioskodawca dokonując zapłaty za urządzenia komputerowe wraz z oprogramowaniem na rzecz kontrahenta irlandzkiego, nie będzie obowiązany do potrącenia od tych należności zryczałtowanego podatku dochodowego w przedstawionym zdarzeniu przyszłym.

Przy czym podkreślić należy, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy, niepobranie podatku jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od usługodawcy zaświadczeniem (certyfikat rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

Ponadto należy wskazać, iż przywołane przez Wnioskodawcę wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2153/07, oraz z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1400/06, wydane zostały w indywidualnych sprawach i nie mogą być źródłem praw i obowiązków w innych sprawach. Na mocy art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

Każdą sprawę organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie. Z uwagi na powyższe przywołane wyżej wyroki nie są wiążące dla tut. organu podatkowego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie datowania niniejszej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu; ul. Św. Jakuba 20; 87-100 Toruń.