Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.719.2024.1.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Uznanie działalności spółki za działalność twórczą w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki.
Słowa kluczowe: architektura; honorarium; twórcy; utwory
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.-50% koszty uzyskania przychodów.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.-Rodzaje działalności związanych korzystaniem przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych w zakresie 50% kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 9b-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (zwany dalej także „Spółką”) jest polskim rezydentem podatkowym
    podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.:
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm., dalej: „Ustawa CIT”).
    Profilem działalności Spółki jest działalność w zakresie architektury, a także działalność w
    zakresie inżynierii oraz związane z nią doradztwo techniczne. Wnioskodawca funkcjonuje
    w branży instalacyjnej jako biuro projektowe zajmując się w szczególności
    projektowaniem, rozwijaniem i wdrażaniem systemów instalacji ... (z ang. heating,
    ventilation, air conditioning, czyli odpowiednio: ogrzewanie, wentylacja i klimatyzacja),
    instalacji elektrycznych dostosowanych do potrzeb klientów Spółki (dalej: „Klienci”). Spółka
    korzysta m.in. metodologii ... (z ang. Building Information Modeling, czyli: modelowanie
    informacji o budynku). Ponadto, Spółka specjalizuje się w tworzeniu indywidualnych
    rozwiązań dla (...).
    Tworzenie dokumentacji projektowych przez Spółkę ma z istoty charakter prac
    rozwojowych – Spółka wykorzystuje najnowsze technologie i dedykowane programy do
    projektowania, by pomagać w ten sposób architektom i inwestorom tworzyć powierzchnie
    użytkowe przy jednoczesnej optymalizacji zużycia energii.
    Spółka zatrudnia pracowników (inżynierów/architektów systemów instalacji ... i instalacji
    elektrycznych oraz specjalistów z zakresu metodologii ...), którzy w ramach swoich
    obowiązków projektują instalacje sanitarne, elektryczne, przemysłowe oraz instalacje
    klimatyzacji, wentylacji i ogrzewania, wykonując dokumentacje projektowe dla obiektów
    inżynierskich i kubatorowych, obejmujące części rysunkowe, modelowe i opisowe.
    Instalacje i urządzenia, które są projektowane przez Spółkę stanowią opracowania
    związane z utworami architektonicznymi lub utworami architektoniczno-urbanistycznymi.
    Opracowywana dokumentacja projektowa obejmuje różne etapy inwestycji: od koncepcji
    projektowej, poprzez projekty budowlane oraz projekty przetargowe do projektów
    wykonawczych.
    Każdy z wykonanych przez pracowników projektów jest inny, rozpatrywany i
    opracowywany indywidualnie w oparciu o wiedzę i doświadczenie pracowników
    Wnioskodawcy. Każdy z projektów wykazuje cechy niepowtarzalności, indywidualności
    oraz oryginalności, które są konieczne by uznać go za przedmiot prawa autorskiego.
    Z racji specyfiki wykonywanej przez nich pracy, Spółka zamierza podzielić wynagrodzenie
    ww. pracowników (zatrudnionych na podstawie umów o pracę) na wynagrodzenie
    zasadnicze za prace administracyjne i inne obowiązki o charakterze nietwórczym oraz na
    wynagrodzenie za stworzenie i przekazanie praw autorskich (honorarium).
    Przy czym, za prace twórcze Spółka zamierza uznać czynności, takie jak:
      · wykonywanie dokumentacji projektowych w zakresie projektów koncepcyjnych,
        budowlanych, przetargowych i wykonawczych;
      · sporządzanie rysunków i modeli 3D warsztatowych i powykonawczych w zakresie
        instalacji sanitarnych i elektrycznych, wykonywanie stosownych obliczeń;
      · sporządzanie specyfikacji technicznych i opisów technicznych;

      · sporządzenia schematów, rzutów oraz innych rysunków ... i modeli ...;
      · koordynacja międzybranżowa techniczna oraz koordynacja modeli ...;
      · udział w naradach projektowych;
      · sprawowanie nadzoru autorskiego.
    Natomiast za czynności o charakterze nieposiadającym znamion pracy twórczej, Spółka
    zamierza uznać:
      · wykonywanie doboru urządzeń i armatury;
      · wykonywanie wycen ofertowych;
      · udział w szkoleniach, udział w konferencjach;
      · sporządzanie przedmiarów;
      · ewidencja czasu pracy;
      · inne prace zlecone przez przełożonego.
    Oznacza to, iż pracownicy Spółki zatrudnieni przy pracy nad projektami prowadzonymi w
    ww. obszarach związanych z pracą twórczą, poprzez tworzenie – w granicach wynikających
    z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron – utworów pracowniczych w rozumieniu
    art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, są twórcami w rozumieniu tejże
    ustawy. Z tego też powodu Spółka zamierza zawrzeć z pracownikami – twórcami umowy o
    pracę/aneksy do umów o pracę zawierające zapis dotyczący przeniesienia na rzecz Spółki
    autorskich praw majątkowych do utworów stworzonych przez nich w ramach stosunku
    pracy. Zgodnie z umowami o pracę/aneksami do nich, z chwilą przyjęcia utworu,
    majątkowe prawa autorskie do przyjętego utworu, zostaną przeniesione na Spółkę bez
    konieczności składania dodatkowych oświadczeń woli.
    W umowach o pracę i aneksach do umów o prace z ww. pracownikami będzie
    wprowadzony podział wynagrodzenia na:
      1) część wynagrodzenia tytułem prac administracyjnych itp. (tj. prac o charakterze
        nietwórczym), która będzie objęta standardowymi kosztami uzyskania przychodów
        oraz
      2) część wynagrodzenia tytułem pracy o charakterze twórczym, która będzie objęta
        50% kosztami uzyskania przychodów. Szczegóły dotyczące kalkulacji oraz inne
        zasady związane z tą częścią wynagrodzenia zostały opisane poniżej.
    Obliczenie wynagrodzenia tytułem pracy twórczej Wnioskodawca zamierza oprzeć o liczbę
    faktycznie przepracowanych godzin spędzonych przez pracownika na wykonywanie pracy
    o charakterze twórczym, przy czym, liczba faktycznie przepracowanych godzin na pracę o
    charakterze twórczym oznacza liczbę faktycznie przepracowanych godzin przez
    pracownika spędzonych na pracy twórczej nad konkretnym projektem. Godziny te będą
    ewidencjonowane przez pracownika w ewidencji pracy twórczej (dalej: Ewidencja), która
    będzie uwzględniać: liczbę przepracowanych godzin przypisanych do konkretnego
    projektu oraz odniesienie do konkretnego, stworzonego utworu. Ewidencja będzie
    sporządzana na każdy dzień, a całość będzie, co miesiąc akceptowana przez
    przełożonego. Pracownik będzie miał obowiązek wysłać ewidencję za konkretny miesiąc
    do pracowników zajmujących się kadrami, celem kalkulacji honorarium i jego wypłaty.
    Pracownicy zajmujący się kadrami dzięki przysłanym Ewidencjom, będą znali liczbę
    przepracowanych godzin poświęconych na pracę nad stworzeniem nowych utworów
    („praca twórcza”). Dzięki temu będą mieli możliwość ustalenia proporcji w procentach, jaki
    udział procentowy wszystkich przepracowanych w danym miesiącu godzin pracy stanowią
    godziny pracy poświęcone na pracę twórczą, która to będzie korzystała z 50% kosztów
    uzyskania przychodów. Co do pozostałej części wynagrodzenia ustalonej za wykonywanie
    pracy innej niż praca twórcza będą stosowane koszty uzyskania przychodów ustalane
    zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o PIT.
    W rezultacie należy stwierdzić, że w każdym miesiącu udział procentowy pracy twórczej w
    stosunku do ogólnej liczby godzin będzie inny, ponieważ pracownik będzie spędzał w
    każdym miesiącu różną liczbę godzin poświęconych pracy twórczej, co będzie wynikać z

    tego, nad jakimi konkretnie, w danym miesiącu, utworami pracownik będzie pracować.
    Konsekwentnie, wysokość wynagrodzenia tytułem pracy twórczej będzie również się od
    siebie różnić w poszczególnych miesiącach. Należy przy tym nadmienić, że honorarium nie
    stanowi podstawy obliczania premii od wynagrodzenia. Honorarium nie przysługuje
    również w momencie, gdy pracownik przebywa na urlopie czy zwolnieniu lekarskim,
    ponieważ nie spędza wówczas czasu na pracy twórczej dla Wnioskodawcy. Ponadto, w
    umowach o pracę z pracownikami będzie wyraźnie zaznaczone, że obowiązkami ww.
    pracowników ze stosunku pracy jest m.in. działalność twórcza, a przejście na
    Wnioskodawcę majątkowych praw autorskich do stworzonych przez pracowników
    utworów następować będzie z chwilą utrwalenia przez nich utworu.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskich i prawach pokrewnych, przedmiotem
    prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia (utwór). W praktyce i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że utwór stanowi
    „przejaw działalności twórczej”. Podkreśla się ponadto, że utwór powinien stanowić
    rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana, jako
    przesłanka „oryginalności” utworu, zrealizowana jest wówczas, gdy istnieje subiektywnie
    nowy wytwór intelektu; jest ona, zatem ujmowana wyłącznie w płaszczyźnie nowości
    subiektywnej i zorientowana retrospektywnie. Sam jednak „przejaw działalności twórczej”
    nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu, jako
    przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest bowiem, by wytwór taki miał indywidualny
    charakter (aby charakteryzował się „indywidualnością”).
    Należy przy tym zwrócić jeszcze uwagę na fakt, że wysokość wynagrodzenia (zarówno
    pracy o charakterze twórczym, jak i pracy o charakterze nietwórczym) kalkulowana jest
    osobno dla każdego pracownika i uwzględnia jako podstawę do jego ustalenia faktyczny
    czas spędzany na wykonywaniu zadań wchodzących w zakres pracy o charakterze
    twórczym.

## Pytanie

Czy wynagrodzenie wypłacane pracownikom zatrudnionym na stanowisku inżyniera
    /architekta systemu instalacji ... lub instalacji elektrycznych oraz specjalistów z zakresu
    metodologii ..., którzy w ramach swoich obowiązków projektują instalacje sanitarne,
    elektryczne przemysłowe oraz instalacje klimatyzacji, wentylacji i ogrzewania, w części
    dotyczącej przenoszenia przez nich na Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do
    konkretnych Utworów, stanowi przychody z działalności twórczej w zakresie architektury,
    architektury wnętrz, inżynierii budowlanej, urbanistyki, o których mowa w art. 22 ust. 9b
    pkt 1 ustawy o PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż wynagrodzenie wypłacane pracownikom
    zatrudnionym na stanowisku inżyniera/architekta systemu instalacji ... lub instalacji
    elektrycznych oraz specjalistów w zakresie metodologii ... w części dotyczącej
    przenoszenia przez nich na Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do konkretnych
    utworów, stanowi przychody z działalności twórczej w zakresie architektury, architektury
    wnętrz, inżynierii budowlanej, urbanistyki, o których mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o
    PIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm., dalej: ustawa o PIT), opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o,
    art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią

    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W treści art. 10 ust. 1 omawianej ustawy, zostały określone źródła przychodów, gdzie
    między innymi, w pkt 1 wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym
    spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
    spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o PIT, za pracownika w rozumieniu ww. ustawy
    uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy
    nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
    W świetle art. 32 ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są
    obowiązane, jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy –
    wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    W myśl art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o PIT, koszty uzyskania przychodów z tytułu
    stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy
    nakładczej:
      1) wynoszą 250 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3000 zł – w
        przypadku, gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku
        służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
      2) nie mogą przekroczyć łącznie 4500 zł za rok podatkowy – w przypadku, gdy podatnik
        uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego,
        stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
      3) wynoszą 300 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3600 zł – w
        przypadku, gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest
        położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie
        uzyskuje dodatku za rozłąkę;
      4) nie mogą przekroczyć łącznie 5400 zł za rok podatkowy – w przypadku, gdy podatnik
        uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego,
        stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, miejsce
        stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością,
        w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

    Jak wynika z powyższego, osobom posiadającym status pracownika uzyskującym
    przychody m.in. ze stosunku pracy przysługuje, co do zasady, zgodnie z przepisami art. 22
    ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie jednej pełnej
    miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów niezależnie od wymiaru czasu pracy.
    Niemniej jednak w odniesieniu do niektórych przychodów ustawodawca dopuścił
    możliwość ustalania kosztów uzyskania przychodów w innej wysokości. Przykładowo, w
    przypadku korzystania przez twórców z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu
    odrębnych przepisów lub rozporządzania przez nich tymi prawami, mają zastosowanie
    50% koszty uzyskanego przychodu. W takim przypadku, koszty uzyskania przychodów
    ustala się zgodnie z przepisem art. 22 ust. 9 pkt 3 tejże ustawy, który stanowi, że koszty
    uzyskania niektórych przychodów określa się:
      z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw
      pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich
      tymi prawami
      w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że
      koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w
      danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na
      ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których
      podstawę wymiaru stanowi ten przychód.
    W myśl art. 22 ust. 9a ww. ustawy, w roku podatkowym łączne koszty uzyskania
    przychodów, o których mowa w ust. 9 pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej
    górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Ponadto, zgodnie z art. 22 ust. 9b ustawy o PIT, przedmiotowe koszty stosuje się do
    przychodów uzyskiwanych z tytułu:
      1) działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury
        krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych,
        wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i
        audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru,
        kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki
        ludowej oraz dziennikarstwa;
      2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i
        cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
      3) produkcji audialnej i audiowizualnej;
      4) działalności publicystycznej;
      5) działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej,
        popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej;
      6) działalności konserwatorskiej;
      7) prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2059), do
        opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
      8) działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
        badawczo -dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    Z powyższego przepisu wynika, zatem, że ww. rodzaje działalności pozwalają na
    zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 22 ust. 10 ustawy o PIT, jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania
    przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w
    ust. 9 pkt 1-4 i pkt 6, koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie
    poniesionych. Przepisy ust. 5 i ust. 5a pkt 2 stosuje się odpowiednio.

    Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 10a ustawy o PIT, przepis ust. 10 stosuje się również,
    jeżeli podatnik udowodni, że w roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o
    których mowa w ust. 9 pkt 1-3, były wyższe niż kwota określona w ust. 9a.
    Ustawa o PIT nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy, takich jak „twórca”,
    „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z nimi związanych, jak np.
    „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie do odrębnych przepisów, przez
    które należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2509).
    Tak, więc o zastosowaniu 50% kosztów uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez
    twórców z praw autorskich decyduje wyłącznie fakt uzyskania przychodu, jako
    wynagrodzenia za wykonanie czynności (utworu), będącej przedmiotem prawa
    autorskiego w rozumieniu ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci,
    niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W szczególności – jak stanowi ust. 2 tego przepisu – przedmiotem prawa autorskiego są
    utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia,
    idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne zgodnie z art. 1
      1ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać
    nieukończoną, a ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek
    formalności w myśl art. 1 ust. 3 i ust. 4 cytowanej ustawy.
    Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile
    ustawa nie stanowi inaczej.
    Ponadto, z przepisu art. 8 ust. 2 ww. ustawy wynika, że domniemywa się, że twórcą jest
    osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub
    której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z
    rozpowszechnianiem utworu.
    Co istotne w rozumieniu prawa autorskiego, jako twórczy traktowany jest taki rezultat
    działalności, który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby
    inna osoba podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub
    zasadniczo zbliżony rezultat.
    Zatem, aby możliwe było zastosowanie 50% kosztów uzyskania przychodu, warunkiem
    koniecznym jest, aby pracownik w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy
    stworzył utwór w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    czyli aby wynik jego działań nosił cechy indywidualnej twórczości oraz pracownik dokonał
    rozporządzania prawami albo skorzystał ze swoich praw.
    Pojęcia „korzystanie” i „rozporządzanie” nie są dokładnie zdefiniowane w ustawie o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. Jednak należy uznać, że przeniesienie praw autorskich

    lub udzielanie licencji na korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych na
    zakład pracy mieści się w ich zakresie. Nabycie przez pracodawcę majątkowych praw
    autorskich do utworów pracowniczych nie ma charakteru pierwotnego. Kwestie prawne
    związane z powstaniem i nabyciem prawa autorskiego do utworów pracowniczych
    reguluje art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej,
    pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze
    stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w
    granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.
    Jest to nabycie następcze w drodze tzw. cessio legis. Przed przyjęciem utworu prawa
    autorskie majątkowe przysługują twórcy. Zatem na skutek przyjęcia utworu pracodawca
    nabywa w sposób pochodny majątkowe prawa autorskie do utworu. W konsekwencji, z
    chwilą przyjęcia utworu dochodzi do rozporządzenia majątkowym prawem autorskim.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa, Wnioskodawca pragnie jedynie
    doprecyzować, iż przymiotnik „twórczy”, który poprzedza wymieniane przez ustawodawcę
    w art. 22 ust. 9b ustawy o PIT, rodzaje działalności można zdefiniować, jako mający na celu
    tworzenie; będący wynikiem tworzenia, a jako jego synonimy Słownik Języka Polskiego
    PWN wymienia m.in przymiotniki: konstruktywny, kreatywny, kreacyjny.
    Działalność twórcza rozumiana, jako czynność intelektualna jest przeciwieństwem pracy o
    charakterze technicznym, która polega na wykonywaniu czynności wymagających jedynie
    określonej wiedzy i sprawności oraz użycia odpowiednich narzędzi, materiałów i
    technologii. Cechą pracy o charakterze technicznym jest przewidywalność i powtarzalność
    osiągniętego rezultatu. Tymczasem proces tworzenia, kreacji w przeciwieństwie do pracy
    technicznej polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję
    wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów
    wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy,
    sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. W tym ujęciu twórczość, jako
    angażująca wyobraźnię twórcy, ma charakter subiektywny.
    Przedmiotem prawa autorskiego jest, więc, co do zasady każdy przejaw działalności
    twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
    wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Utwór podlega, zatem ochronie od
    momentu ustalenia, nawet, jeżeli jest nieukończony. Ustalenie to taka forma utworu,
    która daje możliwość zapoznania się z nim osobie trzeciej (poza autorem). Ponadto, nie
    można zakwalifikować, jako utworu efektu działalności wyłącznie rutynowej, szablonowej,
    zdeterminowanej (przez przeznaczenie, materiał, wiążące schematy), pozbawiającej
    twórcę swobody dokonywania wyborów.
    Dla potraktowania części wynagrodzenia, jako honorarium autorskiego i zastosowania
    wobec niego 50% kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest, zatem:
    · powstanie w ramach stosunku pracy utworu będącego przedmiotem prawa
      autorskiego;
    · dysponowanie obiektywnymi dowodami potwierdzającymi stworzenie przez
      pracownika utworu będącego przedmiotem prawa autorskiego; przy czym
      dowodem może być oświadczenie pracodawcy i pracownika stwierdzające, że
      została wykonana praca twórcza, jeżeli określa, jaki utwór powstał;
    · wyraźne wyodrębnienie honorarium autorskiego od innych składników wynagrodzenia
      pracownika twórcy.
    Podsumowując powyższe:
    · przedmiotem prawa autorskiego jest tylko taka działalność twórcza, która prowadzi do
      powstania utworu korzystającego z ochrony praw autorskich; sama działalność
      twórcza nie może być przedmiotem prawa autorskiego;

    · podstawowymi warunkami do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w
      ramach stosunku pracy jest to, aby przedmiotem umowy o pracę było powstanie
      utworu w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim, tj. zamawianego i
      oczekiwanego przez pracodawcę, oryginalnego wytworu o indywidualnym
      charakterze;
    · w przypadku utworu pracowniczego niezbędne jest przyjęcie tego utworu przez
      pracodawcę, gdyż oznacza to ustawowe (lub umowne) rozporządzenie prawem
      autorskim na rzecz pracodawcy.
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że w ocenie Spółki, wykonywanie przez
    pracowników obowiązków na stanowisku architekta/inżyniera systemu ... ma charakter
    działalności twórczej w zakresie architektury, inżynierii budowlanej, urbanistyki, o której
    mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT. Równocześnie efekty pracy są/będą
    uzewnętrznione – powstaną bowiem dokumentacje projektowe, które jako tworzone w
    kreatywny sposób i niestanowiące prostego odtworzenia, będą stanowić nowy wytwór
    intelektu. Rezultaty pracy twórczej pracownika stanowią utwory w rozumieniu art. 1 ust. 2
    pkt 6 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a pracownicy są twórcami tych
    utworów.
    Kwalifikując dokumentację projektową jako utwór w rozumieniu prawa autorskiego należy
    pokreślić, że indywidualny charakter dzieła przejawia się w tym, że odróżnia się ono od
    innych przejawów podobnego działania w sposób świadczący o jego swoistości i
    niepowtarzalności. Ta cecha – niepowtarzalność dzieła bywa rozumiana jako rezultat
    statystycznie jednorazowy. Przy czym, możliwość osiągnięcia podobnego rezultatu przez
    różnych autorów, nie oznacza automatycznie, że danemu przejawowi działalności twórczej
    nie można przypisać indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych – nawet w takiej sytuacji gdy dwie osoby osiągną
    ten sam rezultat, cecha indywidualnego charakteru dzieła nie powinna być zanegowana
    tak długo, jak poszczególne elementy twórczego wyboru i przedstawienia nie są
    identyczne, szczególnie gdy przy kształtowaniu treści i formy dzieła twórca działał w
    ramach pewnego obszaru swobody, a niezależnie od pewnych wymogów z góry
    określonych, efekt pracy nie był przez te wymogi całkowicie zdeterminowany i istnieją w
    nim elementy, których kształt zależał od osobistego ujęcia.
    Przedstawione powyżej zagadnienia pełnią kluczową rolę przy analizie autorskiego
    charakteru dokumentacji projektowej. W tym miejscu Wnioskodawca, mając na uwadze
    tezy formułowane w piśmiennictwie chce wskazać, że projekt budowlany, to dzieło
    użytkowe służące realizacji efektu końcowego, jakim jest obiekt budowlany. Ponadto,
    należy zwrócić uwagę, że projekt budowlany jest niesamodzielny, ale również konieczny –
    bez niego nie ma, co do zasady, możliwości aby powstał legalny obiekt budowlany. Co
    więcej, projekt budowlany podpada pod regulacje administracyjnoprawne i zasady wiedzy
    technicznej, określające minimalne wymagania jakie powinien spełnić przy zachowaniu
    swobody twórczej autora.
    Utwór architektoniczny, który jest natomiast dobrem niematerialnym, może znaleźć swój
    wyraz czy ucieleśnienie, nie tylko w planach, rysunkach, szkicach i obliczeniach
    składających się na projekt budowlany, ale także może znaleźć swój wyraz w ogólnych
    koncepcjach czy makietach.
    Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego należy zatem wskazać, że sformułowanie „działalność
    twórcza w zakresie architektury, architektury wnętrz (...), inżynierii budowlanej,
    urbanistyki”, zawarta w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT, dotyczy korzystania i
    rozporządzania prawami autorskimi do wszelkich utworów, które powstają w związku z
    działaniami podejmowanymi w celu stworzenia utworów architektonicznych i
    architektoniczno-urbanistycznych. W konsekwencji przesłanki z art. 22 ust. 9b pkt 1
    ustawy o PIT spełniają nie tylko ukończone projekty i dokumentacje, lecz także opisane w

    treści stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wszystkie pozostałe czynności,
    podejmowane w procesie tworzenia projektów i dokumentacji, stanowiące podstawę
    wytworzenia projektu i dokumentacji, które są jednocześnie niezbędne do wykonania i
    powstają w związku z tworzeniem tego utworu.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    należy zaznaczyć, że opisane działania pracowników zatrudnionych na stanowisku
    architekta/inżyniera systemu ..., instalacji elektrycznych oraz specjalistów z zakresu
    metodologii ..., realizowane w ramach obowiązków służbowych, są zaawansowanymi
    technologicznie dziełami, tworzonymi dla potrzeb bardzo wyspecjalizowanej działalności
    prowadzonej przez Spółkę i charakteryzującymi się indywidualizmem i autorskim piętnem
    ich twórców, pracowników Spółki. Biorąc pod uwagę powyższe, w tym specyfikę i
    unikatowość tworzonych przez pracowników Spółki projektów, nie można w ich
    przypadku mówić o jakimkolwiek odtwórczym charakterze pracy, lecz wyłącznie o kreacji
    nowych, dostosowanych do potrzeb działalności Spółki projektów. Niewątpliwie utwory
    takie, charakteryzujące się, jak w przypadku pracowników Spółki, autorskim charakterem
    ich twórców, stanowią, więc utwory w rozumieniu prawa autorskiego. Przy czym, twórczy
    charakter mają prace na różnych etapach inwestycji od koncepcji projektowej poprzez
    projekty budowlane oraz projekty przetargowe do projektów wykonawczych. Bez
    twórczego, każdorazowo indywidualnego podejścia do wykonywania omawianych
    obowiązków pracownicy nie są w stanie sfinalizować podejmowanych działań w postaci
    wytworzenia danego utworu, co szczegółowo zostało opisane w treści stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego.
    W konsekwencji można stwierdzić, że tworzone dzieła przez pracowników Wnioskodawcy,
    takie jak dokumentacje projektowe w zakresie projektów budowlanych, przetargowych i
    wykonawczych stanowią działalność twórczą w rozumieniu art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o
    PIT.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane pracownikom
    zatrudnionym na stanowisku inżyniera/architekta systemu instalacji ..., instalacji
    elektrycznych oraz specjalistów z zakresu metodologii ..., którzy w ramach swoich
    obowiązków projektują instalacje sanitarne, elektryczne, przemysłowe oraz instalacje
    klimatyzacji, wentylacji i ogrzewania, w części dotyczącej przenoszenia przez nich na
    Wnioskodawcę autorskich praw majątkowych do konkretnych utworów, stanowi
    przychody z działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, inżynierii
    budowlanej, urbanistyki, o których mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o PIT.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska
    przedstawionego na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z tego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które

    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w tej
    ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Według art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Stosownie natomiast do art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    W myśl art. 32 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Koszty uzyskania przychodów zostały natomiast uregulowane w przepisach rozdziału 4
    omawianej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z art. 22 ust. 1 tej ustawy:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Natomiast z art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy wynika, że:
      Koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i
      artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub
      rozporządzania przez nich tymi prawami – określa się w wysokości 50% uzyskanego
      przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty te oblicza się od przychodu
      pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na
      ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których
      mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.
    Przy czym, w myśl art. 22 ust. 9a ww. ustawy:
      W roku podatkowym łączne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 9
      pkt 1-3, nie mogą przekroczyć kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego
      przedziału skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Stosownie do art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przepis ust. 9 pkt 3 stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu:
      1) działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury
        krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych,
        wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i
        audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru,
        kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki
        ludowej oraz dziennikarstwa;
      2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i
        cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
      3) produkcji audialnej i audiowizualnej;
      4) działalności publicystycznej;
      5) działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej,
        popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej;
      6) działalności konserwatorskiej;
      7) prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1062 oraz z 2022 r.
        poz. 655), do opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
      8) działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
        badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22
    ust. 9 pkt 3, takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub pojęć z
    nimi związanych, jak np. „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie do
    odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24).
    Według art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W świetle natomiast art. 1 ust. 2 tej ustawy:
      Przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    W rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności,
    który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba
    podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo
    zbliżony rezultat.
    Przedmiotem prawa autorskiego są wszelkie przejawy działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory
    naukowe lub literackie. Katalog zawarty w art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych wymienia także jako podlegające ochronie prawnoautorskiej utwory
    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje „działalności w
    zakresie architektury”, „działalności w zakresie architektury wnętrz”, „działalności w

    zakresie inżynierii budowlanej” i „działalności w zakresie urbanistyki” ani też nie odsyła
    w celu wyjaśnienia zakresu tych pojęć do innych przepisów prawa. Poszukując
    znaczenia tych pojęć, należy odnieść się do języka powszechnego.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN – działalność oznacza:
      1) „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”,
      2) „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”,
    natomiast twórczy oznacza:
      1) „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”,
      2) „dotyczący twórców”.
    Słownik języka polskiego PWN definiuje architekturę jako „sztukę projektowania,
    wznoszenia i artystycznego kształtowania budowli”.
    Architekturę często definiuje się jednak szerzej, jako dyscyplinę organizującą i
    kształtującą przestrzeń dla zaspokojenia potrzeb człowieka. W tym rozumieniu
    architektura jest dziedziną kształtowania wszelkich przestrzeni i obejmuje również takie
    dziedziny, jak urbanistyka. Natomiast jak wskazuje słownik urbanistyka to „dział
    architektury zajmujący się zasadami planowania przestrzennego miast i osiedli”.
    Encyklopedie i słowniki nie definiują terminu „utwór architektoniczny” ani „utwór
    urbanistyczny”. Przyjąć jednak należy, że utworem architektonicznym jest utwór
    należący do dziedziny architektury, natomiast utworem urbanistycznym utwór należący
    do dziedziny urbanistyki.
    Za „działalność twórczą w zakresie architektury i urbanistyki” należy zatem uznać takie
    czynności, które:
      · mają charakter twórczy,
      · są podejmowane w celu projektowania i wznoszenia budowli,
      · w ich efekcie powstają utwory, których prawa są przenoszone.
    Tym samym wskazaną w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych „działalność twórczą w zakresie architektury i urbanistyki” należy rozumieć
    jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które
    powstają w związku z ogółem działań podejmowanych w celu projektowania i
    wznoszenia budowli.
    Natomiast architekturę wnętrz Słownik języka polskiego PWN definiuje jako „sztuka
    urządzania wnętrz”.
    Efekty pracy twórczej architekta wnętrz mogą być przedmiotem ochrony
    prawnoautorskiej. Projekt zagospodarowania wnętrza, nawet jeśli zawiera dostępne na
    rynku przedmioty wyposażenia mieszkania, może być przedmiotem regulacji ustawy o
    prawie autorskim, jeśli ich dobór i kompozycja w pomieszczeniu wskazują na twórczy i
    oryginalny charakter działań architekta.
    Z kolei Słownik języka polskiego PWN określa inżynierię budowlaną jako „projektowanie i
    konstruowanie obiektów oraz urządzeń technicznych”.
    Przedmiotem ochrony prawnoautorskiej mogą być również projekty stanowiące
    techniczne uzupełnienie projektu architektonicznego, jak np. okablowanie strukturalne
    budynku, projekt instalacji sanitarnej, elektrycznej.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy wynika, że zatrudniacie Państwo
    pracowników (inżynierów/architektów systemów instalacji ... i instalacji elektrycznych oraz
    specjalistów z zakresu metodologii ...), którzy w ramach swoich obowiązków projektują
    instalacje sanitarne, elektryczne, przemysłowe oraz instalacje klimatyzacji, wentylacji i
    ogrzewania, wykonując dokumentacje projektowe dla obiektów inżynierskich i
    kubatorowych, obejmujące części rysunkowe, modelowe i opisowe. Instalacje i
    urządzenia, które są projektowane przez Państwo stanowią opracowania związane z

    utworami architektonicznymi lub utworami architektoniczno-urbanistycznymi.
    Opracowywana dokumentacja projektowa obejmuje różne etapy inwestycji: od koncepcji
    projektowej, poprzez projekty budowlane oraz projekty przetargowe do projektów
    wykonawczych. Każdy z wykonanych przez pracowników projektów jest inny,
    rozpatrywany i opracowywany indywidualnie w oparciu o wiedzę i doświadczenie Państwa
    pracowników. Każdy z projektów wykazuje cechy niepowtarzalności, indywidualności oraz
    oryginalności, które są konieczne by uznać go za przedmiot prawa autorskiego. Oznacza
    to, iż Państwa pracownicy zatrudnieni przy pracy nad projektami prowadzonymi w ww.
    obszarach związanych z pracą twórczą, poprzez tworzenie utworów pracowniczych w
    rozumieniu art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, są twórcami w
    rozumieniu tejże ustawy. Z tego też powodu zamierzacie Państwo zawrzeć z
    pracownikami – twórcami umowy o pracę/aneksy do umów o pracę zawierające zapis
    dotyczący przeniesienia na Państwa rzecz autorskich praw majątkowych do utworów
    stworzonych przez nich w ramach stosunku pracy. Zgodnie z umowami o pracę/aneksami
    do nich, z chwilą przyjęcia utworu, majątkowe prawa autorskie do przyjętego utworu,
    zostaną przeniesione na Państwa bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń
    woli.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis okoliczności
    sprawy stwierdzam, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, wynagrodzenie
    wypłacane pracownikom zatrudnionym na stanowisku inżyniera/architekta systemu
    instalacji ... lub instalacji elektrycznych oraz specjalistów w zakresie metodologii ..., w
    części dotyczącej przenoszenia przez nich na Państwa autorskich praw majątkowych do
    konkretnych utworów, będzie stanowić przychody z działalności twórczej w zakresie
    architektury, architektury wnętrz, inżynierii budowlanej i urbanistyki, o której mowa w
    art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ta interpretacja stanowi ocenę Państwa stanowiska wyłącznie w zakresie uznania
    wynagrodzenia wypłacanego Państwa pracownikom jako przychodu z działalności
    twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz inżynierii budowlanej i urbanistyki.
    Interpretacja nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były
    przedmiotem Państwa pytania, w szczególności nie rozstrzygamy o możliwości
    zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzeń otrzymywanych przez
    Państwa pracowników.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    Ordynacja podatkowa. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli
    Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:/KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.