Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-704/08-4/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-10-08
Teza: Dostawa dwóch nieruchomości (zabudowanej i niezabudowanej) jako czynność niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Brak przesłanek skutkujących uznaniem za podatnika.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; grunty; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 14 lipca 2008 r. (data wpływu 16 lipca 2008 r.) uzupełnionym pismem z dnia 22 września 2008 r. (data wpływu 24 września 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 lipca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek. Dnia 24 września 2008 r. wniosek uzupełniono o podpis oraz o doprecyzowanie przedstawionego stanu faktycznego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Dnia 23 września 2007 r. Wnioskodawca zawarł umowę przedwstępną zakupu nieruchomości składającej się z dwóch działek gruntowych o łącznej powierzchni 1,3866 ha. Dla wymienionej nieruchomości Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW (…). W dniu 18 stycznia 2008 r. Zainteresowany zawarł umowę ostateczną, na mocy której nabył 14/18 części tej nieruchomości. Pozostałą część (po 1/18 części gruntu) nabyły 4 inne osoby fizyczne.

Jedna z nabytych działek zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni 100 m2 wymagającym remontu lub rozbiórki.

Nieruchomość została nabyta z zamiarem wspólnego wybudowania budynku wielorodzinnego przeznaczonego na potrzeby nabywców (dom letniskowy, w późniejszym czasie miejsce stałego pobytu na emeryturze). Dnia 22 stycznia 2008 r. Wnioskodawca zawarł umowę wykonania projektu takiego budynku zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego działki. Jednak zmieniająca się sytuacja finansowa nabywców spowodowała, że wszyscy nabywcy podjęli decyzję o sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. W dniu 19 czerwca 2008 r. jedna z działek wchodzących wskład tej nieruchomości została sprzedana.

Zainteresowany podnosi, iż prowadzi działalność gospodarczą m. in. w zakresie handlu hurtowego i detalicznego oraz jest zarejestrowany jako podatnik VAT.

W uzupełnieniu stanu faktycznego Zainteresowany wskazał, iż jedna z działek jest zabudowana budynkiem a druga jest gruntem niezabudowanym. Wnioskodawca posiada decyzję o warunkach zabudowy. Obie działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy sprzedaż działki dokonana w dniu 19 czerwca 2008 r. winna być opodatkowana podatkiem VAT?
2.  Czy sprzedaż drugiej działki będzie wiązać się z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na zamiar istniejący w momencie zakupu (tj. budowa domu rekreacyjnego - całorocznego), sprzedaż działki dokonana w dniu 19 czerwca 2008 r. oraz dostawa następnej działki nie będzie opodatkowana podatkiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy wynika, iż Wnioskodawca wraz z innymi osobami nabył nieruchomość, na którą składają się dwie działki gruntowe. Przeznaczeniem zakupionej nieruchomości było wybudowanie na niej budynku wielorodzinnego. Początkowo budynek miał mieć charakter rekreacyjny, ale z upływem lat – i przejściem nabywców nieruchomości na emeryturę – budynek miał stać się miejscem stałego pobytu. Nieruchomość (działki) nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Jedna z działek została zbyta w czerwcu 2008 r. a zbycie drugiej jest planowane.

Odnosząc powołane przepisy do przedstawionej sytuacji wskazać należy, iż Wnioskodawca zbywa działki gruntowe, wydzielone z nieruchomości nabytej z zamiarem budowy domu (na co w sposób jednoznaczny wskazuje decyzja o warunkach zabudowy wydana w sprawie Zainteresowanego). Grunty spełniają definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, jednak w przedmiotowej sprawie Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ustawy.

Nic nie wskazuje na to, aby dokonując sprzedaży gruntu w dniu 19 czerwca 2008 r. oraz planując dostawę drugiej działki Podatnik działał w charakterze handlowca. Pod pojęciem handel należy bowiem rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. W analizowanej sprawie nie można stwierdzić, że grunt został nabyty w celu odsprzedaży, ponieważ pochodzi z majątku prywatnego, a nabycie miało skutkować wybudowaniem domu wielorodzinnego. Wnioskodawca sprzedając grunt korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Zatem, jeżeli przedmiotowe grunty nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej, w tym również w działalności rolniczej, należy uznać, że ich sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe rozporządzenie, zgodnie z brzmieniem § 3, wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 11 października 2008 r.

W związku z powyższym tut. Organ informuje, że jeżeli skarga na niniejszą interpretację będzie składana po dniu 10 października 2008 r., właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.