Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.199.2025.1.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-22
Teza: Zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
ustawy o VAT świadczonych usług organizacji kolonii letnich.
Słowa kluczowe: kolonie i obozy
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury
przy świadczeniu usług turystyki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 24-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 24-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 17
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3a
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 26 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy świadczonych usług organizacji kolonii letnich.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pani A (dalej: „Wnioskodawczyni” lub „Strona”) prowadzi działalność gospodarczą, jako
    osoba fizyczna pod nazwą (...) i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Wnioskodawczyni nie będzie działała, jako jednostka objęta systemem oświaty w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe.
    Strona planuje organizować kolonie letnie dla dzieci w wieku szkolnym – zgłaszane
    kuratorowi oświaty oraz podlegające nadzorowi i kontroli przez kuratorium.
    Wnioskodawczyni będzie wpisana do rejestru organizatorów wypoczynku dla dzieci i
    młodzieży szkolnej prowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej.
    Organizowane przez Stronę kolonie będą polegać na świadczeniu opieki nad dziećmi i
    młodzieżą. Wnioskodawczyni nie będzie sprawować opieki nad dziećmi w wieku do lat 3.
    W czasie pobytu na koloniach uczniowie będą pod opieką Strony kadry opiekuńczej i
    wychowawczej. Będą realizowane zajęcia taneczne, sportowe, artystyczne oraz
    dydaktyczne połączone z wypoczynkiem.
    Organizowane przez Wnioskodawczynię kolonie będą stanowiły usługę w zakresie opieki
    nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formie i na zasadach określonych w przepisach o
    systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie

    oświaty oraz Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w
    sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Opiekunowie będą ponosili koszty udziału dzieci w
    koloniach organizowanych przez Stronę, a opłaty za udział dzieci w koloniach będą
    ewidencjonowane na kasie fiskalnej. Kolonie będą organizowane w wynajętych przez
    Wnioskodawczynię pomieszczeniach, zapewni we własnym zakresie zajęcia edukacyjne i
    opiekę nad dziećmi. Strona będzie nabywała od innych podmiotów usługi transportu,
    noclegu oraz wyżywienia dla uczestników kolonii. Nabywane towary i usługi od innych
    podmiotów będą elementem składowym kolonii. Usługą podstawową będzie usługa
    organizacji kolonii. Wskazane towary i usługi związane z organizacją kolonii nabywane od
    innych podmiotów będą ściśle związane z usługą podstawową. Niezbędność ta, zgodnie z
    art 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty, wymaga od organizatora wypoczynku m.in
    programu wypoczynku i zajęć dostosowanych do wieku, zainteresowań i potrzeb
    uczestników, żywienia zgodnie z zasadami higieny żywienia, bezpieczeństwa i
    higienicznych warunków wypoczynku. Towary i usługi, takie jak: noclegi, transport,
    wyżywienie oraz bilety wstępu bezpośrednio korespondują z wymogami art. 92c ust. 2
    ustawy o systemie oświaty i są niezbędne w celu realizacji założeń programowych kolonii.
    Bez zapewnienia ww. towarów i usług nie jest możliwe wykonanie usługi organizacji
    kolonii, zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Kupowane towary i usługi
    związane z organizacją kolonii nie będą miały na celu osiągnięcie dodatkowego dochodu
    przez Wnioskodawczynię. Jedynym elementem objętym marżą będzie sama usługa
    organizacji kolonii bez dodatkowych elementów. Wszystkie ww. usługi będą niezbędne do
    wykonania usługi podstawowej.
    Strona nie jest niepubliczną placówką oświatowo-wychowawczą w systemie oświaty,
    wpisaną do prowadzonego przez Ministra Edukacji i Nauki rejestru szkół i placówek
    oświatowych. Wnioskodawczyni będzie dokonywała zgłoszenia wypoczynku do bazy
    wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji i Nauki. Zgłoszenie wypoczynku do
    bazy dokonywane będzie najpóźniej na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
    Kolonie będą zgłaszane kuratorowi oświaty, a ich realizacja będzie podlegała nadzorowi i
    kontroli kuratorium. Organizowane przeze Stronę kolonie nie będą usługą turystyczną.
    Celem organizowanych przez Wnioskodawczynię kolonii będzie wypoczynek dla dzieci i
    młodzieży w celach rekreacyjnych połączonych z pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem
    zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwające
    nieprzerwanie co najmniej tydzień w czasie ferii letnich.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest Wnioskodawczyni stanowisko, że w przedstawionym we wniosku
    stanie sprawy, organizowane przez Stronę kolonie oraz dostawa towarów i świadczenie
    usług ściśle z tymi usługami związane korzystają ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, prawidłowe jest Jej stanowisko, że w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym, organizowane przez Stronę kolonie oraz dostawa towarów i
    świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanymi korzystają ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.
    Zarówno w treści ustawy o VAT, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział zwolnienie od podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz
      dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
      a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w
        przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r.
        – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900),
      b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
    Według art. 43 ust. 17 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone
    usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana
    będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o
    systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte
    zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest
    spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe
    uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
    Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 750 ze zm.), zwana dalej ustawą o systemie oświaty:
      Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć
      wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub

      regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem
      wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i
      młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych
      oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w
      szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
    Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      Organizatorami wypoczynku mogą być:
      1) szkoły i placówki;
      2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
      ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22
      ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych
      usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211);
      3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające
      osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w
      celu:
      a) niezarobkowym albo
      b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o
      której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
      turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
    Na mocy art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:
      Organizator wypoczynku zapewnia:
      1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje
      wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony
      przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne,
      określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i
      Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i
      młodzieży niepełnosprawnej – organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie
      dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników
      wypoczynku;
      2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:
      a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których
      mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do
      liczby uczestników wypoczynku,
      b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć – trenerzy i
      instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne
      osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki:
      - mają ukończone 18 lat,
      - posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
      - posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;
      3) dostęp do opieki medycznej:
      a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w
      ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
      ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146) lub
      b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem
      medycznym;

      4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb
      uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
      5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25
      sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r. poz. 1448);
      6) bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia
      18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
      (Dz. U. z 2023 r. poz. 714);
      7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich
      zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w
      górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1154).
    Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych
    wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które
    powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form
    wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych
    warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie
    odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.
    W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze
      względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar
      zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.
    W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:
      Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia
      termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego formę,
      dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na uwadze
      potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków
      związanych z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku.
    Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r.
    w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):
      Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania
      wypoczynku:
      1) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej
      przerwy świątecznej – od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest
      wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia
      wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą –
      nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;
      2) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej
      przerwy świątecznej – od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym
      organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem
      rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku
      za granicą – nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
    Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:
      W przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku
      może zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie
      terminu, o którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem
      rozpoczęcia wypoczynku.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    · Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, jako osoba fizyczna i jest
      zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz nie będzie działała,

      jako jednostka objęta systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
      grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe;
    · Strona planuje organizować kolonie letnie dla dzieci w wieku szkolnym – zgłaszane
      kuratorowi oświaty oraz podlegające nadzorowi i kontroli przez kuratorium.
      Wnioskodawczyni będzie wpisana do rejestru organizatorów wypoczynku dla dzieci i
      młodzieży szkolnej prowadzonego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej;
    · organizowane przez Stronę kolonie będą polegać na świadczeniu opieki nad dziećmi i
      młodzieżą. Wnioskodawczyni nie będzie sprawować opieki nad dziećmi w wieku do lat
      3. W czasie pobytu na koloniach uczniowie będą pod opieką Strony kadry opiekuńczej
      i wychowawczej. Będą realizowane zajęcia taneczne, sportowe, artystyczne oraz
      dydaktyczne połączone z wypoczynkiem;
    · organizowane przez Wnioskodawczynię kolonie będą stanowiły usługę w zakresie opieki
      nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formie i na zasadach określonych w
      przepisach o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991
      r. o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30
      marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży;
    · opiekunowie będą ponosili koszty udziału dzieci w koloniach organizowanych przez
      Wnioskodawczynię, a opłaty za udział dzieci w koloniach będą ewidencjonowane na
      kasie fiskalnej;
    · kolonie będą organizowane w wynajętych przez Wnioskodawczynię pomieszczeniach,
      zapewni we własnym zakresie zajęcia edukacyjne i opiekę nad dziećmi;
    · Strona będzie nabywała od innych podmiotów usługi transportu, noclegu oraz
      wyżywienia dla uczestników kolonii. Nabywane towary i usługi od innych podmiotów
      będą elementem składowym kolonii;
    · usługą podstawową będzie usługa organizacji kolonii. Wskazane towary i usługi
      związane z organizacją kolonii nabywane od innych podmiotów będą ściśle związane z
      usługą podstawową. Niezbędność ta, zgodnie z art 92c ust. 2 ustawy o systemie
      oświaty, wymaga od organizatora wypoczynku m.in programu wypoczynku i zajęć
      dostosowanych do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, żywienia zgodnie z
      zasadami higieny żywienia, bezpieczeństwa i higienicznych warunków wypoczynku.
      Towary i usługi, takie jak noclegi, transport, wyżywienie oraz bilety wstępu
      bezpośrednio korespondują z wymogami art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty i są
      niezbędne w celu realizacji założeń programowych kolonii. Bez zapewnienia ww.
      towarów i usług nie jest możliwe wykonanie usługi organizacji kolonii, zgodnie z art.
      92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty;
    · kupowane towary i usługi związane z organizacją kolonii nie będą miały na celu
      osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Wnioskodawczynię;
    · jedynym elementem objętym marżą będzie sama usługa organizacji kolonii bez
      dodatkowych elementów. Wszystkie ww. usługi będą niezbędne do wykonania usługi
      podstawowej;
    · Wnioskodawczyni nie jest niepubliczną placówką oświatowo-wychowawczą w systemie
      oświaty wpisaną do prowadzonego przez Ministra Edukacji i Nauki rejestru szkół i
      placówek oświatowych. Będzie dokonywała zgłoszenia wypoczynku do bazy
      wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji i Nauki. Zgłoszenie wypoczynku
      do bazy dokonywane będzie najpóźniej na 21 dni przed terminem rozpoczęcia
      wypoczynku. Kolonie będą zgłaszane kuratorowi oświaty, a ich realizacja będzie
      podlegała nadzorowi i kontroli kuratorium;
    · organizowane przeze Wnioskodawczynię kolonie nie będą usługą turystyczną;
    · celem organizowanych przez Stronę kolonii będzie wypoczynek dla dzieci i młodzieży w
      celach rekreacyjnych połączonych z pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań,

      uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwające nieprzerwanie co
      najmniej tydzień w czasie ferii letnich.
    Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, że
    w przedstawionym we wniosku stanie sprawy, organizowane przez Stronę kolonie oraz
    dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane korzystają ze
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy
    o VAT.
    Odnosząc się do kwestii zwolnienia od podatku VAT opisanej we wniosku usługi
    organizacji kolonii należy w pierwszej kolejności sprawdzić czy nie kwalifikuje się do
    zastosowania szczególnych zasad opodatkowania przewidzianych dla usług turystyki, o
    których mowa w art. 119 ustawy.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog
    otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również
    powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę
    jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na
      własny rachunek (pkt 2), przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych
      podatników dla bezpośredniej korzyści turysty (pkt 3).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla

    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy
    Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich,
    dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego
    przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży
    uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
    Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées
    par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une
    prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku
    angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall
    be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy
    stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje
    dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej)
    uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”.
    Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne
    przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.
    Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
    2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania
    na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub
    zdrowotnych.
    Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących
    turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne,
    zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z
    zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale
    niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika
    turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).
    Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy
    zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu
    umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr)
    turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S.
    Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny –
    Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).
    Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu
    kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie,
    przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden
    produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s.
    99).
    Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która
    obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie
    mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne
    wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem
    imprez).
    Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi
    turystycznej.

    Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura
    opodatkowania określona w art. 119 ustawy jest procedurą szczególną, przewidującą
    uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy są zbieżne z przepisami
    Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji
      dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu
      wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
      dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (...).
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:
      Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną
      procedurę opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności,
      jakie wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad
      dyrektywy o podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od
      podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach
      połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33).
      Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania
      oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności
      dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby
      stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12
      listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).

    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i
    308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników.
    Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia
    w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
      Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za
      zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za
      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa,
      żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza
      zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług
      turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    Zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na
    które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu
    zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle
    powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną
    usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna
    ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi
    działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy
    świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej
    korzyści turysty.
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of
    Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania
    agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają
    zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami
    turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy
    zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług
    związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie
    C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia
    art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4

    lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl
    2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy
    ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do
    innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności
    gospodarczej.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że w odniesieniu do usługi organizacji przez Panią kolonii letnich dla dzieci i
    młodzieży mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy
    charakterystyczne dla usług turystycznych.
    Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści
    turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w
    szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie.
    W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie planowanej organizacji
    kolonii letnich będzie działała Pani na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny
    rachunek oraz nabywała towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
    uczestników. Nabędzie Pani w szczególności usługi transportu, noclegu, bilety wstępu oraz
    wyżywienia dla uczestników kolonii oraz we własnym zakresie zapewni Pani opiekę kadry
    opiekuńczej i wychowawczej, a także zajęcia taneczne, sportowe, artystyczne oraz
    dydaktyczne połączone z wypoczynkiem.
    Wymienione wyżej towary i usługi nabywane od innych podatników będą ściśle związane z
    usługą organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Usługi te będą niezbędne do
    wykonania usługi podstawowej, jaką jest organizacja wypoczynku dla dzieci i młodzieży.
    Czynności wymienione w opisie sprawy stanowią usługę kompleksową w zakresie
    organizowania kolonii letnich, w ramach których zapewni Pani uczestnikom transport,
    nocleg, wyżywienie, bilety wstępu, opiekę kadry opiekuńczej i wychowawczej, a także
    zajęcia taneczne, sportowe, artystyczne oraz dydaktyczne połączone z wypoczynkiem.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez
    Panią usług wypoczynku w formie kolonii letnich dla dzieci i młodzieży należy zauważyć, że
    będą zawierać one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których
    ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania
    przewidziany w art. 119 ustawy.
    W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Panią usługi
    organizowania wypoczynku w zakresie kolonii letnich dla dzieci i młodzieży będą składać
    się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści
    uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja
    opisanych kolonii letnich, w ramach których zapewni Pani uczestnikom transport, nocleg,
    wyżywienie, bilety wstępu, opiekę kadry opiekuńczej i wychowawczej, a także zajęcia
    taneczne, sportowe, artystyczne oraz dydaktyczne połączone z wypoczynkiem – będzie
    świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z towarów i usług, które
    będą nabywane dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi
    turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na
    zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług
    nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje
    we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
    własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w
    odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio
    przepisy art. 29a ustawy.

    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które będzie nabywała Pani od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie będą stanowić one jednocześnie
    „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem
    kompleksowej usługi turystycznej.
    Natomiast wszelkie towary i usługi, które będą nabywane przez Panią dla wyświadczenia
    usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki
    dotyczące usług własnych.
    W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik
    obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę
    przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a
    jaka na usługi własne.
    W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i
    młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach
    o systemie oświaty,
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzystać jedynie będzie mogła,
    świadczona przez Panią w ramach ww. usługi organizacji kolonii letnich dla dzieci i
    młodzieży, usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywana w formach i na
    zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe.
    Natomiast pozostałe usługi, które będą realizowane w ramach organizacji kolonii letnich,
    których – jak wskazano powyżej – zasadniczym celem jest wypoczynek, nie będą mogły
    korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
    Tym samym Pani stanowisko, zgodnie z którym organizowane kolonie oraz dostawa
    towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanych korzystają ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, należało
    uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pani
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.

    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.