Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.753.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytu zaciągniętego na zakup
mieszkania i inne potrzeby konsumpcyjne oraz zwrotu
nadpłaconych rat kredytu.
Słowa kluczowe: kredyt
mieszkanie-zakup mieszkania
opodatkowanie
przychód
ugody
umorzenie
wypłata
zaniechanie
zwrot
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 25 września 2025 r. (wpływ 26 września 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

25 kwietnia 2007 r. A.A. (po zawarciu związku małżeńskiego A.B., dalej:
    „Wnioskodawczyni”) zawarła umowę kredytu (dalej: „Kredyt”) o numerze (...) (dalej: ,,
    Umowa”) z Bankiem (...) S.A. z siedzibą w (...), czyli polskim bankiem w rozumieniu art. 2
    ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze
    zm.). (dalej: „Prawo bankowe”) (dalej: „Bank”).
    Zgodnie z Umową Bank zobowiązał się do udzielenia kredytu mieszkaniowego w złotych
    polskich w kwocie 101.000,00 PLN indeksowanego do franków szwajcarskich na okres 360
    miesięcy wraz z pięciomiesięczną karencją w spłacie kredytu od dnia jego wypłaty lub jego
    pierwszej transzy. Przy czym 1.000,00 PLN stanowiła jednorazowa bezzwrotna prowizja od
    udzielonego Kredytu, która została potrącona z jego kwoty.
    Umowa została aneksowana 2 lipca 2008 r. Aneksem o numerze (...) (dalej: „Aneks”),
    zgodnie z postanowieniami aneksu kwota udzielonego kredytu została powiększona o
    kwotę 40.000,00 PLN i wynosiła ostatecznie 141.000,00 PLN.
    W myśl postanowień aneksowanej Umowy celem Kredytu jest:
    1. przeznaczenie kwoty 100.000,00 PLN na zakup mieszkania od dewelopera;
    2. przeznaczenie kwoty 40.000,00 PLN na inne potrzeby konsumpcyjne.
    Zgodnie z Umową, kwota 100.000,00 PLN przeznaczona była na zakup lokalu
    mieszkalnego od dewelopera, co stanowi cel mieszkaniowy w rozumieniu art. 21 ust. 25
    pkt 1 lit. a) ustawy o PIT.
    Zarówno Umowa, jak i Aneks nie precyzują, jakie wydatki stanowią inne potrzeby
    konsumpcyjne.
    Część Kredytu w wysokości 40.000,00 PLN oznaczona jako inne potrzeby konsumpcyjne
    została przeznaczona przez Wnioskodawczynię na wykończenie zakupionego mieszkania
    w stanie deweloperskim, co stanowi wydatek, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d)
    ustawy o PIT. Z procedury zmierzającej do zawarcia Aneksu wynikało, że środki z tzw. „celu
    konsumpcyjnego” są w istocie środkami przeznaczonymi na wykończenie i przystosowanie
    lokalu do własnych potrzeb Wnioskodawczyni.
    Jednocześnie Wnioskodawczyni oświadcza, że środki uzyskane z Aneksu nie były
    przeznaczone na inne cele konsumpcyjne niż cele mieszkaniowe.
    Z uwagi na znaczny upływ czasu (około 17 lat) Wnioskodawczyni nie posiada już faktur
    oraz paragonów.

    Dodatkowo potwierdzenie, iż całość kredytu została przeznaczona na wydatki, których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT stanowi fakt, że Kredyt został powiększony o
    kwotę 40.000,00 PLN w drodze Aneksu, wskazując, iż jest to następny, naturalnie
    występujący etap realizowania inwestycji w przypadku zakupu mieszkania w stanie
    deweloperskim. Wnioskodawczyni była bowiem zmuszona ponieść dodatkowe wydatki na
    wykończenie mieszkania, aby zapewnić lokalowi funkcjonalność oraz realizację
    uzasadnionych potrzeb życiowych. W konsekwencji, całość środków pieniężnych
    uzyskanych z Kredytu (zarówno z Umowy pierwotnej, jak i z Aneksu) została przeznaczona
    na jedną inwestycję mieszkaniową, służącą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych
    jednego gospodarstwa domowego.
    Kredyt został zabezpieczony m.in. hipoteką kaucyjną na nabywanej nieruchomości.
    W związku ze sporem sądowym dotyczącym zawartych w Umowie klauzul
    niedozwolonych, Wnioskodawczyni w ramach postępowania mediacyjnego rozważa
    zawarcie z Bankiem ugody.
    Na jej mocy Bank umorzy część zobowiązania kredytowego w kwocie 189.711,96 PLN
    (stanowiącej równowartość 41.761,94 CHF).
    Dodatkowo, Bank wypłaci Wnioskodawczyni kwotę 19.000,00 PLN, stanowiącą częściowy
    zwrot nadpłaconych przez nią rat kredytowych.
    Kwota ta nie stanowi dla Wnioskodawczyni przysporzenia majątkowego ponad kwoty,
    które uprzednio wpłaciła do Banku.
    W związku z planowaną ugodą Wnioskodawczyni dąży do potwierdzenia, że w przypadku
    jej zawarcia, zarówno umorzona kwota zobowiązania kredytowego (zarówno z Umowy jak
    i Aneksu), jak i zwrot kwoty 19.000,00 PLN nadpłaconych rat nie będą stanowić podstawy
    do powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, na
    mocy przepisów § 1 Rozporządzenia.
    Wnioskodawczyni oświadcza, że nigdy wcześniej nie korzystała z zaniechania poboru
    podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego
    zabezpieczonego hipotecznie.
    Podjęcie ostatecznej decyzji o zawarciu ugody z Bankiem jest uzależnione od uzyskania
    interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Kredyt został udzielony przed 15 stycznia 2015 r. przez Bank, tj. podmiot, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Planowane umorzenie będzie dotyczyło wyłącznie należności z tytułu kapitału kredytu
    oraz odsetek umownych, stanowiących część aktualnego salda zadłużenia objętego ugodą.
    Umorzenie nie obejmie innych opłat (w szczególności prowizji, ubezpieczeń, ani opłat
    dodatkowych).
    Jednorazowa prowizja w kwocie 1.000,00 PLN została pobrana przy uruchomieniu kredytu
    i nie stanowi części salda podlegającego umorzeniu. Gdyby jednak, po stronie Banku,
    technicznie w saldzie znajdowały się jakiekolwiek opłaty niezbędne do zawarcia umowy
    kredytu, to miałyby one charakter opłat koniecznych w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 3
    Rozporządzenia, co jednak w przedmiotowym przypadku nie występuje.
    Kwota umorzenia nie obejmuje odsetek karnych (odsetek od zadłużenia
    przeterminowanego). W ramach ugody rozliczane będą wyłącznie odsetki umowne
    wynikające z umowy kredytowej.
    Wnioskodawca jest jedynym kredytobiorcą przedmiotowego kredytu. Brak jest innych
    współkredytobiorców, a tym samym nie zachodzi solidarność dłużników w spłacie kredytu.

    Zawarcie ugody planowane jest po uzyskaniu interpretacji indywidualnej w niniejszej
    sprawie, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2025 r.
    Wypłata kwoty 19.000,00 PLN będzie mieć charakter zwrotu środków wcześniej
    wpłaconych do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, które, po ponownym
    przeliczeniu zobowiązania zgodnie z warunkami ugody, zostaną uznane za nadpłatę.
    Wypłata nie stanowi zwrotu świadczeń uznanych za nienależne z innych powodów.

## Pytanie

1. Czy w przypadku zawarcia z Bankiem ugody, na mocy której Bank umorzy część
      zobowiązania kredytowego, Wnioskodawczyni będzie uprawniona do skorzystania z
      zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w § 1
      Rozporządzenia w części Kredytu udzielonej na zakup mieszkania od dewelopera?
    2. Czy w przypadku zawarcia z Bankiem ugody, na mocy której Bank umorzy część
      zobowiązania kredytowego, Wnioskodawczyni będzie uprawniona do skorzystania z
      zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w § 1
      Rozporządzenia w części 4 Kredytu udzielonej na inne potrzeby konsumpcyjne, które
      to środki w rzeczywistości przeznaczone zostały na wykończenie zakupionego
      mieszkania?
    3. Czy kwota 19.000,00 PLN, którą Bank wypłaci Wnioskodawczyni w ramach ugody
      tytułem częściowego zwrotu spłaconych rat, będzie stanowić dla Wnioskodawczyni
      przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, w przypadku zawarcia z Bankiem ugody, będzie jej
    przysługiwało prawo do zaniechania poboru podatku od całości umorzonej kwoty
    zobowiązania kredytowego (pytanie nr 1 i 2).
    Ponadto, otrzymana od Banku kwota 19.000,00 PLN, stanowiąca zwrot nadpłaconych rat,
    nie będzie stanowić dla niej przychodu podlegającego opodatkowaniu (pytanie nr 3).
    Niemniej, jeżeli Organ uzna to stanowisko, w zakresie pytania 2, za nieprawidłowe,
    wówczas Wnioskodawczyni prosi o potwierdzenie, że zaniechanie poboru podatku z tytułu
    umorzenia przez Bank przysługuje w części w jakiej kwota Kredytu przeznaczona na zakup
    mieszkania od dewelopera pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego Kredytu na
    podstawie § 1 Rozporządzenia.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni:
    Ad. 1 i 2
    Zmierzając do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności od
    zaciągniętego przez Wnioskodawczynię kredytu mieszkaniowego wskazać należy, że
    instytucja kredytu uregulowana została przepisami Prawa bankowego.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Natomiast umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.)(dalej: „k.c.”):

      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    W konsekwencji, dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np.
    uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o PIT).
    Oznacza to, że umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 11
    czerwca 2025 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.441.2025.1.MKA, gdzie:
      Umorzenie przez bank części kwoty kredytu zaciągniętego przez Pana w 2006 r.,
      stanowić będzie dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do
      źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy,
      podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu należy wskazać, że na mocy Rozporządzenia zarządzono zaniechanie
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego po
    spełnieniu określonych warunków.
    Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
      umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy: kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) Rozporządzenia:
      Zaniechanie poboru podatku ma miejsce jeżeli „osoba fizyczna będąca stroną
      umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od
      kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 Rozporządzenia:
      W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT zaniechanie, o którym mowa w ust.
      1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
      jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21
      ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu
      mieszkaniowego.

    Ponadto jak stanowi § 1 ust. 5 Rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      a. jednego gospodarstwa domowego albo
      b. więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774).
    Ust. 6 § 1 Rozporządzenia stanowi zaś, że:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    Natomiast z zgodnie § 3 Rozporządzenia:
      Ilekroć w Rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1. udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2. zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3. zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie § 4 Rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Odnosząc się do powyższego, Wnioskodawczyni spełnia wszystkie warunki określone w
    Rozporządzeniu:
    1) kredyt został udzielony przed 15 stycznia 2015 r. przez Bank, tj. podmiot, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów;
    2) kredyt jest zabezpieczony hipoteką na nabytej nieruchomości;
    3) Wnioskodawczyni nie korzystała wcześniej z zaniechania poboru podatku od
    umorzonego kredytu mieszkaniowego;
    4) kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej w celu
    zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego;
    5) Wnioskodawczyni planuje zawrzeć ugodę do dnia 31 grudnia 2026 r., a zatem spełnione
    będzie również kryterium czasowe obowiązywania Rozporządzenia.
    Jednocześnie wskazać należy, iż bez znaczenia pozostaje waluta w jakiej wyrażona jest
    kwota umorzonego zobowiązania, bowiem zgodnie z art. 11a ust. 3 ustawy o PIT:

      Kwoty uprawniające do odliczenia od dochodu, podstawy obliczenia podatku lub
      obniżenia podatku, wydatki oraz podatek, wyrażone w walutach obcych przelicza się
      na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank
      Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia wydatku lub
      zapłaty podatku.
    Zatem na możliwość skorzystania z instytucji zaniechania poboru podatku w związku § 1
    pkt 1 lit. a) Rozporządzenia nie będzie miała wpływu waluta w jakiej umorzenie zostało
    wyrażone.
    Nadmienić należy, iż kluczową przesłanką jest zaciągnięcie kredytu na wydatki, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym całość Kredytu (zarówno kwota pierwotna, jak i kwota z
    Aneksu) została przeznaczona na takie właśnie wydatki:
    1) część Kredytu w kwocie 100.000,00 PLN została przeznaczona na zakup lokalu
    mieszkalnego, co jest celem wprost wymienionym w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy o
    PIT.
    2) część Kredytu w kwocie 40.000,00 PLN, choć formalnie w Aneksie nazwana „innymi
    potrzebami konsumpcyjnymi”, została w całości przeznaczona na wykończenie nabytego
    mieszkania.
    Wydatek na wykończenie/remont własnego lokalu mieszkalnego jest celem
    mieszkaniowym w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o PIT.
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że o kwalifikacji wydatku powinien decydować jego
    rzeczywisty cel i faktyczne przeznaczenie, a nie wyłącznie nazewnictwo stosowane przez
    Bank w umowie.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 4
    czerwca 2025 r. sygn. 0115-KDST2-2.4011.181.2025.3.MS, gdzie:
      Tym samym, w Pani przypadku zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
      fizycznych będzie miało zastosowanie na zasadach wynikających § 1 ust. 3
      rozporządzenia w odniesieniu do kwoty umorzonej wierzytelności dotyczącej nabycia
      mieszkania oraz wydanej przez Panią – jak wynika z treści wniosku - w całości na
      remont mieszkania kwoty, określonej jako przeznaczonej na sfinansowanie „celów
      konsumpcyjnych”.
    Tym samym, w analogicznym stanie faktycznym DKIS uznał, że zaniechanie poboru
    podatku ma zastosowanie również do części kredytu formalnie przeznaczonej na „cele
    konsumpcyjne”, ale faktycznie wydatkowanej na remont mieszkania (mimo braku
    możliwości przedstawienie dowodów, ze względu na upływ czas). Kluczowym
    argumentem, który Wnioskodawczyni również podnosi było to, że bank był informowany o
    rzeczywistym przeznaczeniu środków, które stanowiły naturalną kontynuację inwestycji
    mieszkaniowej (zakupu mieszkania).
    Mając na uwadze, że obie części Kredytu sfinansowały jedną inwestycję mieszkaniową,
    zaniechanie poboru podatku na podstawie § 1 Rozporządzenia powinno objąć całą
    umorzoną kwotę.
    Niemniej, jeżeli Organ uzna powyższe stanowisko za nieprawidłowe w części dotyczącej
    Kredytu przeznaczonego na „inne potrzeby konsumpcyjne”, Wnioskodawczyni wnosi o
    potwierdzenie, że zaniechanie poboru podatku przysługuje jej co najmniej w części, w
    jakiej kwota Kredytu przeznaczona na zakup mieszkania od dewelopera pozostaje do
    całkowitej kwoty zaciągniętego Kredytu, zgodnie z § 1 ust. 3 Rozporządzenia.
    Ad. 3
    W ocenie Wnioskodawczyni, kwota 19.000,00 PLN, którą ma otrzymać od Banku, nie
    stanowi dla niej przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

    Za przychód można bowiem uznać tylko takie świadczenia, które mają charakter
    definitywnego przysporzenia majątkowego. Zwrot przez Bank kwot, które zostały
    wcześniej wpłacone przez kredytobiorcę tytułem spłaty rat, a które w wyniku ugody (lub
    wyroku sądowego) okazują się nienależne lub nadpłacone, nie stanowi takiego
    przysporzenia. Jest to jedynie zwrot własnych środków Wnioskodawczyni, który przywraca
    jej stan majątkowy do właściwego poziomu, a nie go wzbogaca. Czynność ta jest zatem dla
    Wnioskodawczyni neutralna podatkowo.
    Powyższe znajduje swoje uzasadnienie w już powołanej powyżej interpretacji
    indywidualnej (0115-KDST2-2.4011.181.2025.3.MS), gdzie:
      Przechodząc do skutków podatkowych otrzymania od banku kwoty dodatkowej,
      należy ponownie wskazać, że - co do zasady - za przychody podatkowe uznaje się
      takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno
      zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym,
      które nie mają charakteru zwrotnego. Jak wskazuje Pani w opisie sprawy, kwota
      dodatkowa będzie stanowić zwrot wpłaconych uprzednio przez Panią rat kapitałowo
      odsetkowych. Wobec tego, opisane we wniosku świadczenie pieniężne nie
      spowoduje uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, faktycznego
      przyrostu Pani majątku.
      Otrzymana przez Panią kwota stanowić będzie zwrot własnych pieniędzy, które
      wpłaciła wcześniej do banku. Tym samym z tego tytułu nie powstanie po Pani stronie
      przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych. Wypłata ta będzie zatem dla Pani neutralna podatkowo. Nie będzie Pani
      miała obowiązku jej rozliczenia dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Podobne stanowisko wyraził Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 10 lipca 2025 r., sygn.
    0112-KDIL2- 1.4011.499.2025.3.MB:
      W związku z zawarciem ugody otrzymał Pan zwrot środków pieniężnych, które
      wcześniej na mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty części rat
      udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem otrzymał Pan środki będące
      ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych
      środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowodowała więc
      faktycznego przyrostu w Pana majątku. Wypłata ta jest dla Pana neutralna
      podatkowo. W konsekwencji, zwrot przez bank ww. kwot nie stanowi dla Pana
      przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
      art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób fizycznych. Zatem nie ma Pan obowiązku zapłaty podatku od zwróconych przez
      bank kwot.
    Tudzież w interpretacji indywidualnej z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.431.2025.1.TR, gdzie:
      Z opisu zdarzenia wynika, że w ramach ugody Bank dodatkowo zaproponował
      wypłatę na Pani rzecz kwoty w wysokości 166 000,00 zł, która to kwota stanowiła
      jedynie zwrot części środków pieniężnych, które wcześniej przekazała Pani na rzecz
      Banku. Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie dojdzie do powstania
      przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzyma Pani zwrot
      środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz
      Banku. A zatem otrzyma Pani środki będące ekwiwalentem wydatków, które były
      uprzednio poniesione z Pani własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie
      ugody z Bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata
      ta będzie dla Pani neutralna podatkowo. W konsekwencji, wypłata przez Bank Kwoty
      dodatkowej nie będzie stanowiła dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o
      którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego

      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie będzie Pani
      miała obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez Bank kwoty.
    Przedstawione powyżej stanowiska zostały potwierdzone przez organy podatkowe m.in w:
        interpretacji Dyrektora KIS z dnia 23 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDST2-
        2.4011.181.2025.3.MS gdzie organ stwierdził, iż:
      Jednocześnie do uzyskanego przez Państwa przychodu związanego z umorzeniem
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku,
      zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
      fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
      w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
      (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
      mieszkaniowe. Dlatego nie będziecie Państwo zobowiązani do zapłaty podatku
      dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego przychodu;
        interpretacji Dyrektora KIS z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-
        1.4011.516.2025.1.MKA gdzie organ stwierdził, iż:
      Jednakże, do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
      wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego do kwoty umorzonej wierzytelności w
      części, w jakiej kwota kredytu zaciągnięta na finansowanie kosztów kontynuowania
      budowy domu jednorodzinnego pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu
      hipotecznego, zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od
      osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
      2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
      dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
      mieszkaniowe. Będzie Pani bowiem spełniać wszystkie przesłanki umożliwiające
      zastosowanie ww. zaniechania w odniesieniu do tej części umorzonego kredytu.
    Analogiczne stanowiska organy podatkowe poparły również w:
        interpretacji Dyrektora KIS z 26 czerwca 2025 r. sygn. 0112-KDIL2-
        1.4011.525.2025.2.MB;
        interpretacji Dyrektora KIS z 13 czerwca 2025 r. sygn. 0113-KDIPT2-
        2.4011.297.2025.2.EC;
        interpretacji Dyrektora KIS z 24 czerwca 2025 r. sygn. 0113-KDIPT2-
        2.4011.319.2025.3.AKU;
        interpretacji Dyrektora KIS z 4 lipca 2025 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.515.2025.1.AK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazała Pani, że na podstawie proponowanej ugody bank umorzy Pani częściowo
    istniejące zobowiązanie oraz zwróci określoną kwotę.
    Powzięła Pani wątpliwość, jakie będą dla Pani skutki podatkowe z tego tytułu.
    Wypłata kwoty dodatkowej
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń

      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.

    Pani skutki podatkowe z tytułu wypłaty kwoty określonej przez bank
    Jak wynika z opisu sprawy, Bank zwróci Pani kwotę, która wynika z nadpłaty rat kredytu i
    nie stanowi przysporzenia ponad kwoty, które uprzednio Pani wpłaciła do banku.
    W przypadku zwrotu nadpłaconych wcześniej środków pieniężnych - taka operacja nie
    spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez
    zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy
    nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z
    powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty kredytu
    ponad to, co powinien był zapłacić. Taka wypłata będzie więc kredytobiorcy neutralna
    podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pani od banku taki zwrot, to otrzymana przez Panią kwota w ogóle nie
    będzie stanowiła przychodu.
    Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Zatem w tej kwestii (pytanie nr 3) Pani stanowisko jest prawidłowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Odrębną kwestią jest umorzenie wierzytelności, które następuje w przypadku zwolnienia z
    długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Pani kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia
    2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy

        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
        innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:

      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:

    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Pani skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Omawiane rozporządzenie odwołuje się w swej treści do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując – że główną przesłanką do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o
    których mowa w tym artykule.
    Zgodnie z tym artykułem, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. nabycie
    lokalu mieszkalnego i remont lokalu mieszkalnego.
    Z opisu sprawy wynika, że kredyt został przez Pani zaciągnięty na zakup lokalu
    mieszkalnego Zatem główna przesłanka do skorzystania z zaniechania poboru podatku
    została spełniona.
    Ponadto, w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jako
    jeden z wydatków na cele mieszkaniowe – został wymieniony również remont lokalu
    mieszkalnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje „remontu”. Dla
    wyjaśnienia tego pojęcia, należy odnieść się do jego znaczenia funkcjonującego w języku
    powszechnym. I tak, „remont” to „doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do
    stanu używalności; naprawa, odnawianie (czegoś)”. Synonimami tego pojęcia są m.in.
    „naprawa, przebudowa, odrestaurowanie, modernizacja”.
    Pojęcie remontu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
      stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Niemniej jednak, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do
    tego przepisu. Tym samym, definicja „remontu” funkcjonująca na gruncie Prawa
    budowlanego nie może być wprost przenoszona na grunt omawianej ustawy podatkowej.
    Może być natomiast uwzględniona jako jeden z elementów służących ustaleniu znaczenia
    pojęcia „remontu” dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Za „remont” lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, należy więc uznać prace dotyczące tego lokalu
    jako nieruchomości i jego części składowych (tj. wszystkiego, co nie może być odłączone
    od lokalu bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej
    zmiany przedmiotu odłączonego), służące utrzymaniu lokalu we właściwym stanie,
    doprowadzeniu go do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów
    składowych. „Remontem” w rozumieniu omawianego przepisu jest również tzw.
    wykończenie lokalu mieszkalnego, a więc prace służące doprowadzeniu do zdolności
    użytkowej lokalu mieszkalnego. W każdym przypadku remont dotyczy „materii” lokalu
    mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego
    takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa, bądź innych
    elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z elementami budowlanymi lokalu
    mieszkalnego.

    Z przedstawionego przez Panią opisu wynika, że część zaciągniętego przez Panią kredytu
    nazwana w umowie „inne potrzeby konsumpcyjne” została przeznaczona na wykończenie
    zakupionego lokalu mieszkalnego.
    Wskazuję, że jeśli kredyt został zawarty na inne potrzeby, czyli potrzeby nieokreślone, a
    faktyczne jego przeznaczenie było na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 - to
    wówczas umorzenie takiego kredytu może korzystać z zaniechania.
    Mając na uwadze przepisy omawianego Rozporządzenia – będzie Pani zatem mogła
    skorzystać z zaniechania poboru podatku z tytułu umorzonej wierzytelności kredytowej
    zarówno w tej części, w jakiej kredyt został zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego – jaki
    i w części, w jakiej został zaciągnięty na inne potrzeby konsumpcyjne z faktycznym
    przeznaczeniem na wykończenie zakupionego lokalu mieszkalnego.
    Pani stanowisko w tej części (pytanie nr 1 i 2) również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych wskazuję, że zostały
    one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.