Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1061-IPTPB2.4511.317.2016.2.KR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2016-07-28
Teza: Skutki podatkowe umorzenia odsetek od kredytu.
Słowa kluczowe: banki; kredyt; odsetki; umorzenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 19 kwietnia 2016 r. (data wpływu 20 kwietnia 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 lipca 2016 r. (data wpływu 18 lipca 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych umorzenia odsetek od kredytu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 kwietnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych umorzenia odsetek od kredytu.

Wniosek nie spełniał wymogów, określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.), w związku z powyższym, pismem z dnia 30 czerwca 2016 r., Nr 1061-IPTPB2.4511.317.2016.1.KR, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, wezwał Wnioskodawczynię do usunięcia braków wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłano w dniu 30 czerwca 2016 r. (skutecznie doręczono dnia 5 lipca 2016 r.), zaś w dniu 18 lipca 2016 r. Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek (data nadania 12 lipca 2016 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W 1996 r. Wnioskodawczyni razem z byłym mężem wzięła kredyt mieszkaniowy w kwocie 22 000 zł (Nr umowy …., poprzedni ….) w …. S.A. …\`(...)\` Pomimo regularnych wpłat zadłużenie kredytu rosło. W dniu 2 sierpnia 2002 r. na mocy aktu notarialnego Rep. ….. małżonkowie dokonali podziału majątku dorobkowego, w którym mąż Wnioskodawczyni oświadczył, że przejmuje do spłaty cały dług z tytułu umowy o kredyt mieszkaniowy. W 2004 r. małżonkowie rozwiedli się. Stan zadłużenia na dzień 22 sierpnia 2013 r. wynosił 58 464 zł 97 gr i wówczas Wnioskodawczyni zawarła umowę ugody z bankiem, na mocy której spłaciła definitywnie kredyt, wpłacając jeszcze raz kwotę główną, tj. 22 000 zł. Banku nie interesował podział majątku oraz fakt przejęcia długu przez byłego męża Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni doprowadziła do ugody i spłaty, ponieważ mieszka w tym mieszkaniu, a kredyt rósł. Po 17 latach regularnych spłat, kredyt był coraz większy. Po dokonaniu ostatecznej spłaty Wnioskodawczyni otrzymała z banku PIT-8C, zobowiązując Ją do zapłaty odsetek, określonych w umowie jako skapitalizowane, a w PIT-8C jako karne. Wnioskodawczyni zauważa, że kredyt był spłacony kilkakrotnie i nie były to odsetki karne, a ich umorzenie nie mogło być dochodem. Spłaciła Ona dług byłego męża, więc w Jej ocenie, jeżeli ktoś ma niewymierny zysk, to były mąż, a nie Ona.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że przejęcie w związku z dokonanym w 2002 r. podziałem majątku dorobkowego przez męża Wnioskodawczyni kredytu mieszkaniowego udzielonego Jej oraz mężowi nie nastąpiło za zgodą i wiedzą banku i nie zostało potwierdzone aneksem do umowy kredytu. Umowa ugody zawarta została w dniu 22 sierpnia 2013 r. Stronami umowy ugody była Wnioskodawczyni, Jej były mąż i bank. Na podstawie umowy ugody, bank zwolnił z długu Wnioskodawczynię oraz Jej byłego męża w wysokości odsetek skapitalizowanych naliczonych od kwoty należności głównej. Zatem, bank dokonał umorzenia przedmiotowych odsetek. Umowa ugody obejmowała umorzenie naliczonych odsetek od kredytu. Warunkiem zwolnienia z długu było dokonanie przez Wnioskodawczynię oraz Jej męża spłaty należności głównej w terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy ugody nie później jednak jak do dnia 30 września 2013 r. W związku z powyższym umorzenie przez bank naliczonych odsetek nastąpiło w dacie spłaty przez Wnioskodawczynię należności głównej w wykonaniu umowy ugody (spłata należności głównej nastąpiła w terminie przewidzianym w przedmiotowej ugodzie, zatem Wnioskodawczyni wywiązała się z postanowień przedmiotowej ugody, co skutkowało umorzeniem odsetek). Wnioskodawczyni otrzymała informację PIT-8C za 2013 r. W informacji PIT-8C jako rodzaj przychodu wskazano: „Redukcja należności-odsetki karne umowa ugody nr 2/2013 dnia 22.08.2013”.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):

Czy kwota umorzonych na podstawie ugody z bankiem odsetek od kredytu stanowi po stronie Wnioskodawczyni przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z innych źródeł, a tym samym winna być wykazana w zeznaniu za 2013 r.?

Zdaniem Wnioskodawczyni, ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku, kwota umorzonych na podstawie ugody z bankiem odsetek od kredytu nie stanowi po stronie Wnioskodawczyni przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z innych źródeł i nie należy jej wykazywać w zaznaniu za 2013 r.

Wnioskodawczyni wskazuje, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej ustawa o PIT), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT są wskazane w pkt 9 tego przepisu inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Takimi przychodami są również przychody z tytułu umorzenia kwoty głównej kredytu dla kredytobiorcy.

Co do zasady umorzenie zobowiązania może powodować powstanie u osoby fizycznej przychodu. O przychodzie podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych można bowiem mówić zawsze, gdy dochodzi do określonego przyrostu majątkowego o charakterze definitywnym (bezzwrotnym, który wolą ustawodawcy nie został zwolniony czy też wyłączony od opodatkowania lub od którego nie zaniechano poboru podatku. Może być to więc zarówno zwiększenie aktywów podatnika jak i zmniejszenie jego pasywów.

Uwzględniając powołany powyżej przepis art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przysporzenie wynikłe z umorzenia odsetek, można byłoby uznać za przychód podatkowy w rozumieniu ustawy, o ile miałoby postać:

1.  otrzymanych lub postawionych do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniędzy,
2.  otrzymanych lub postawionych do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym wartości pieniężnych,
3.  otrzymanych świadczeń w naturze,
4.  otrzymanych innych nieodpłatnych świadczeń.

Wartość umorzonych odsetek ze swej istoty swojej nie stanowi otrzymanych, ani postawionych do dyspozycji klienta Banku pieniędzy i wartości pieniężnych, ani otrzymanych świadczeń w naturze; można natomiast byłoby w pewnych warunkach rozważać, czy Wnioskodawczyni nie otrzymała na skutek umorzenia odsetek przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

Pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” nie zostało zdefiniowane w ustawie podatkowej, jednakże w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte zostało, że obejmuje ono wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Wnioskodawczyni podkreśliła, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej jest obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu lub jego części, wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód). Inaczej zdaniem Wnioskodawczyni jest natomiast w przypadku umorzenia odsetek. Wnioskodawczyni nie otrzyma bowiem, żadnego, mającego konkretny wymiar finansowy przysporzenia majątkowego.

Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odsetki do momentu zapłaty są obojętne podatkowo. Zatem, brak fizycznego wpływu środków pieniężnych z tytułu zapłaty odsetek nie wywołuje skutku podatkowego. Ze względu na szczególne zasady opodatkowania odsetek (metoda kasowa), również umorzenie odsetek nie powinno być rozpatrywane jako przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Jak bowiem wynika z treści przepisu warunkiem koniecznym uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód jest jego otrzymanie. Zatem, jeżeli nie dochodzi do spełnienia świadczenia, to nie można mówić o uzyskaniu przychodu. Skutkiem umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w całości lub w części zobowiązania dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania. Oznacza to, że negocjacje z bankiem, w wyniku których Wnioskodawczyni uzyskała umorzenie odsetek od kredytu są podatkowo obojętne.

W ocenie Wnioskodawczyni, zasadnym jest także wskazanie, że na mocy aktu notarialnego z dnia 2 sierpnia 2002 r., Rep A ….., doszło do podziału majątku dorobkowego między Wnioskodawczynię i Jej byłego małżonka. Jak wynika z przedmiotowego aktu były małżonek Wnioskodawczyni oświadczył, że przejmuje do spłaty cały dług z tytułu umowy o kredyt na zakup mieszkania udzielony przez …. Oddział ……. W związku z powyższym to na byłym małżonku Wnioskodawczyni ciążył obowiązek spłaty przedmiotowego zobowiązania. Znaczenia, w ocenie Wnioskodawczyni, nie powinna mieć okoliczność, że powyższa okoliczność nie została potwierdzona odpowiednim aneksem z bankiem. W odczuciu Wnioskodawczyni, skoro bank umorzył odsetki od kredytu to ewentualny przychód z tego tytułu winien powstać jedynie po stronie byłego małżonka Wnioskodawczyni, bowiem to on na podstawie przytoczonej powyżej umowy o podział majątku dorobkowego zobowiązał się przedmiotowy dług spłacić.

Wobec powyższego, mając na uwadze przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawczyni stwierdza, że jeżeli bank umorzył Jej odsetki od kredytu, nie powoduje to powstania u Niej obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, a wartość umorzenia nie stanowi dla Niej przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia podlegającego opodatkowaniu tym podatkiem. U Wnioskodawczyni nie następuje jakiekolwiek przysporzenie majątkowe na skutek tego zdarzenia. Na powyższe, w ocenie Wnioskodawczyni, nie ma wpływu treść otrzymanego PIT-8C.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w 1996 r. Wnioskodawczyni razem z byłym mężem wzięła w banku kredyt mieszkaniowy. Pomimo regularnych wpłat zadłużenie kredytu rosło. W 2002 r. na mocy aktu notarialnego małżonkowie dokonali podziału majątku dorobkowego, w którym mąż Wnioskodawczyni oświadczył, że przejmuje do spłaty cały dług z tytułu umowy o kredyt mieszkaniowy. Przejęcie w związku z dokonanym w 2002 r. podziałem majątku dorobkowego przez męża Wnioskodawczyni kredytu mieszkaniowego udzielonego Jej oraz mężowi - nie nastąpiło za zgodą i wiedzą banku i nie zostało potwierdzone aneksem do umowy kredytu. W 2004 r. małżonkowie rozwiedli się. W 2013 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę ugody z bankiem, na mocy której spłaciła definitywnie kredyt, wpłacając jeszcze raz kwotę główną. Stronami umowy ugody była Wnioskodawczyni, Jej były mąż i bank. Na podstawie umowy ugody bank zwolnił z długu Wnioskodawczynię oraz Jej byłego męża w wysokości odsetek skapitalizowanych naliczonych od kwoty należności głównej. Umowa ugody obejmowała umorzenie naliczonych odsetek od kredytu. Umorzenie przez bank naliczonych odsetek nastąpiło w dacie spłaty przez Wnioskodawczynię należności głównej w wykonaniu umowy ugody. Po dokonaniu ostatecznej spłaty Wnioskodawczyni otrzymała z banku PIT-8C za 2013 r., zobowiązując Ją do zapłaty odsetek, określonych w umowie jako skapitalizowane, a w PIT-8C jako karne. W informacji PIT-8C jako rodzaj przychodu wskazano: „Redukcja należności-odsetki karne umowa ugody nr ….. dnia 22.08.2013”.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Stosownie do art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

W myśl art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 7 i 8.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1376, z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu lub jego części, wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Odmiennie należy traktować odsetki od kredytu, które są opłatą za korzystanie ze środków finansowych kredytodawcy. Wysokość odsetek (ustalonych w sposób niebudzący wątpliwości, co do wysokości), jak i zasady oraz terminy spłaty kredytu wraz z odsetkami określone są w umowie kredytowej. Zmiana wysokości odsetek od kredytów w stosunku do pierwotnej umowy kredytowej mieści się w zasadzie swobody kształtowania umów kredytowych i nie wywołuje skutków podatkowych. Dotyczy to, zarówno odsetek od kredytu za okres przypadający po zmianie warunków naliczania odsetek, jak również za okres przed zmianą warunków umowy, ale takich, których w dniu zmiany wysokości odsetek termin płatności jeszcze nie nastąpił (odsetek należnych, ale niewymagalnych).

Natomiast umorzenie kwot niezapłaconych odsetek od kredytu zaciągniętego przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, których termin płatności upłynął – jest przysporzeniem, skutkującym powstaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu. Dotyczy to zarówno odsetek skapitalizowanych (które faktycznie po skapitalizowaniu stają się kwotą długu), jak i odsetek wymagalnych, czyli takich, których w myśl postanowień umowy kredytowej termin płatności upłynął.

W przypadku odsetek karnych, naliczanych od nieterminowo regulowanych zobowiązań wynikających z umowy należy rozpatrywać je w zależności od treści umowy i szczegółowego określenia sposobu ich naliczania. Jeżeli umowa kredytowa jednoznacznie określa zasady naliczania podwyższonych odsetek od nieterminowych spłat rat kredytu i wiąże nimi strony umowy, wówczas odsetki te należy traktować w sposób analogiczny jak odsetki wymagalne. Natomiast, jeżeli umowa kredytowa daje wierzycielowi jednostronne prawo, z którego może skorzystać lub nie, do naliczania podwyższonych odsetek od nieterminowych spłat kredytów – wówczas odstąpienie przez wierzyciela od naliczania takich odsetek nie stanowi przysporzenia dla kredytobiorcy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że umorzona kwota odsetek od kredytu bankowego stanowi przysporzenie majątkowe, które w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 366 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.), kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). W myśl natomiast § 2 tego artykułu, aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.

Solidarność dłużników charakteryzuje się: wielością podmiotów po stronie zobowiązanej, niepodzielnością zobowiązania bez względu na przedmiot świadczenia, możliwością żądania przez wierzyciela według jego wyboru całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna utrzymaniem zobowiązania wszystkich dłużników aż do całkowitego zaspokojenia wierzyciela, zwolnieniem wszystkich dłużników na skutek zaspokojenia wierzyciela przez któregokolwiek z nich.

Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.

Biorąc pod uwagę powyżej powołane przepisy prawa oraz fakt, że Wnioskodawczyni (a nie Jej były mąż, czy też Wnioskodawczyni i Jej były mąż) dokonała spłaty kredytu tj. należności głównej – cała kwota umorzonych przez bank w 2013 r. należności kredytowych tj. odsetek skapitalizowanych naliczonych od kwoty należności głównej stanowi dla Wnioskodawczyni przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, Wnioskodawczyni obowiązana była wykazać ten przychód, zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 ww. ustawy w zeznaniu rocznym za 2013 r. (składanym do 30 kwietnia 2014 r.).

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie tutejszy Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku  nie prowadzi postepowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) jest sam przepis prawa.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ….., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.