Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.949.2024.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-18
Teza: Obowiązki płatnika w związku z ponoszeniem kosztów dojazdu pracowników i ich wyżywienia w czasie szkolenia.
Słowa kluczowe: dojazdy; obowiązek-obowiązek płatnika; pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; szkolenie-szkolenie pracownicze; wyżywienie; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Zakłady pracy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Rzeczowe świadczenia pracownicze i ich ekwiwalenty.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 90; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku z ponoszeniem kosztów
    dojazdu pracowników i ich wyżywienia w czasie szkolenia. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Są Państwo płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do
    pracowników zatrudnianych na podstawie umów o pracę, zobowiązanym do obliczenia,
    pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Państwa
    pracownicy są osobami fizycznymi nieprowadzącymi pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Państwa pracownicy z Państwa inicjatywy lub za Państwa zgodą uczestniczą w szkoleniach
    mających na celu podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników, zgodnie z zakresem
    wykonywanych obowiązków. Koszt szkoleń pracowników ponoszą Państwo jako
    pracodawca lub ponoszą inne podmioty (np. organizator szkolenia). Szkolenia mogą być
    jednodniowe lub kilkudniowe. Szkolenia odbywają się na terytorium kraju.
    Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r.
    w sprawie należności przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r.
    poz. 1465; dalej: Rozporządzenie), z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej,
    odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
    1) diety;
    2) zwrot kosztów:
      a) przejazdów,
      b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
      c) noclegów,
      d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

    Pracownicy we własnym zakresie ponoszą koszty dojazdu na szkolenie. Następnie
    zwracają Państwo pracownikom równowartość kosztów dojazdu na szkolenie, zgodnie z
    przepisami Rozporządzenia.
    Stosownie do § 3 ust. 1 Rozporządzenia, środek transportu właściwy do odbycia podróży
    krajowej lub podróży zagranicznej, a także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca. W myśl
    § 3 ust. 2 Rozporządzenia, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w
    wysokości udokumentowanej biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka
    transportu, wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z
    uwzględnieniem posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez
    względu na to, z jakiego tytułu ulga przysługuje. Zgodnie z § 3 ust. 3 i 4 Rozporządzenia, na
    wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub
    podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem
    niebędącym własnością pracodawcy. W takich przypadkach, pracownikowi przysługuje
    zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez
    stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być
    wyższa niż określona w odrębnych przepisach.
    Ponadto, ponoszą Państwo koszty wyżywienia pracowników w czasie ich uczestnictwa w
    szkoleniu. Może zdarzać się, iż koszty wyżywienia pracownika przekraczają wysokość
    należnej pracownikowi diety wskazanej w Rozporządzeniu. Zgodnie z § 7 ust. 1
    Rozporządzenia, dieta w czasie podróży krajowej jest przeznaczona na pokrycie
    zwiększonych kosztów wyżywienia i wynosi 45 zł za dobę podróży. Wysokość diety, w myśl
    przepisów Rozporządzenia, jest uzależniona od czasu trwania podróży.
    Opisane powyżej koszty ponoszone przez Państwa są związane z podnoszeniem
    kwalifikacji zawodowych przez pracowników w ramach uczestnictwa w szkoleniach.

## Pytanie

Czy ponoszone przez Państwa koszty dojazdu pracowników na szkolenia oraz wyżywienia
    pracowników w czasie szkolenia, w wysokości mieszczącej się w limitach wskazanych w
    Rozporządzeniu, jak również przekraczające wartość tych limitów, stanowią / będą
    stanowiły po stronie pracowników przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji mają / będą mieć Państwo obowiązek
    obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, ponoszone przez Państwa koszty dojazdu pracowników na szkolenia
    oraz wyżywienia pracowników w czasie szkolenia, w wysokości mieszczącej się w limitach
    wskazanych w Rozporządzeniu, jak również przekraczające wartość tych limitów, nie
    stanowią / nie będą stanowiły po stronie pracowników przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie mają /
    nie będą mieć Państwo obowiązku obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

    W art. 10 ust. 1 ustawy o PIT, ustawodawca dokonał podziału przysporzeń majątkowych
    uzyskiwanych przez podatników na różne źródła przychodów. Zgodnie z pkt 1 tego
    przepisu, odrębnym źródłem przychodów jest stosunek pracy.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Z kolei zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi,
    osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości
    prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek
    dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków
    pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu
    udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ustawy o PIT zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie
    przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto, treść tego przepisu
    wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”
    zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie
    sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym – co do zasady – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko
    gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub
    te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu
    majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r., sygn. K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał
    ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako
    przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy. Podstawowym kryterium, które powinno
    być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowi

    przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia, czy to
    w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku. Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych
    świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu
    od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych
    i zdarzeń prawnych.
    W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny uznał, że za przychód pracownika mogą być
    uznane świadczenia, które:
    - zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Na tym tle należy wskazać, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze
    stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika
    przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również
    wymiernego zaoszczędzenia wydatku.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą
    pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem pracodawca
    spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą
    pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przynosi
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    We wspomnianym wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że: „Obiektywne kryterium –
    wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest
    natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach
    integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy
    wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu
    (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w
    postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie
    "kursokonferencja" organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na
    uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem
    pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego
    uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych
    napojów wyznacza podstawę opodatkowania”.
    Uwzględniając wnioski płynące z cytowanego wyroku nie sposób twierdzić, że w
    przypadku ponoszenia przez Państwa kosztów dojazdu pracowników na szkolenia czy
    kosztów wyżywienia pracowników w czasie szkolenia, koszty te stanowią po stronie
    pracowników jakiekolwiek przysporzenie majątkowe. Trudno bowiem racjonalnie
    zakładać, że pracownik poniósłby takie wydatki, gdyby nie udział w szkoleniu. Ponadto,
    przedmiotowe koszty są / będą ponoszone przede wszystkim w interesie pracodawcy –
    gdyż udział pracowników w szkoleniach pozytywnie wpływa na jakość świadczonej przez
    nich pracy.
    W konsekwencji, w Państwa ocenie, koszty dojazdu pracowników na szkolenia oraz
    wyżywienia pracowników w czasie szkolenia, mieszczące się w limitach wskazanych w
    Rozporządzeniu, jak również przekraczające wartość tych limitów nie stanowią / nie będą
    stanowiły po stronie pracowników przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem

    dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie mają / nie będą Państwo mieć
    obowiązku obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są
    wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na
    podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas
    zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.
    W przypadku, gdyby organ nie podzielił powyższej argumentacji o braku podstaw do
    uznania przedmiotowych kosztów za przychód w rozumieniu ustawy o PIT, wskazuje, że
    dochód z tego tytułu powinien podlegać zwolnieniu od podatku dochodowego na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o PIT.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są m.in. przepisy Rozporządzenia.
    Zasadność zwolnienia od podatku dochodowego na tej podstawie jest uzasadniona tym,
    że koszty dojazdu pracowników na szkolenie oraz koszty wyżywienia pracowników w
    czasie szkolenia są / będą ściśle związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych przez
    pracowników uczestniczących w szkoleniach.
    Również w takim przypadku nie mają / nie będą Państwo mieć zatem obowiązku
    obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przy czym, zgodnie z art. 12 ust. 4 ww. ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z powyższego tytułu (pracodawcach) ciążą
    natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że do przychodów ze stosunku pracy zalicza się
    każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w
    stosunku pracy z pracodawcą. Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy. W
    związku z konstrukcją otwartego katalogu świadczeń zaliczonych do wyżej wskazanych
    przychodów każde świadczenie, które otrzymuje pracownik w związku ze stosunkiem
    pracy, stanowi zatem jego przychód z tego źródła.
    Nie oznacza to jednak automatycznie ich opodatkowania. Ustawodawca w art. 21 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych zawarł katalog przychodów, które korzystają
    ze zwolnienia od opodatkowania.
    I tak, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z
      odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z
      wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia
      pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.

    Pod pojęciem „odrębnych przepisów”, o których mowa w powyższym zwolnieniu, należy
    rozumieć ustawę z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.),
                            1  6w szczególności regulacje zawarte w art. 103-103 tej ustawy, dotyczące podnoszenia
    kwalifikacji zawodowych pracowników.
    Podnoszenie kwalifikacji zawodowych w rozumieniu Kodeksu pracy oznacza zdobywanie
    lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za
    jego zgodą. Takie rozumienie podnoszenia kwalifikacji zawodowych współgra z innymi
    przepisami Kodeksu pracy, zgodnie z którymi kwalifikacje zawodowe pracowników
    wymagane do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku są
    ustalane w przepisach wewnątrzzakładowych (np. w układzie zbiorowym pracy) lub w
    przepisach szczególnych. Przepisy te wskazują zatem, jakich kwalifikacji pracodawca może
    oczekiwać od pracowników przy wykonywaniu pracy określonego rodzaju lub na
    określonym stanowisku. Zatem, przepisy Kodeksu pracy dotyczą przede wszystkim
    podnoszenia kwalifikacji zawodowych w ramach pracy aktualnie wykonywanej przez
    pracownika, ale również będą mogły mieć zastosowanie w przypadku, gdy planowany jest
    awans pracownika lub też pracodawca zamierza zaproponować mu inne warunki pracy,
    np. pracę na innym stanowisku, ze względu na zmianę profilu działalności firmy.
    W myśl art. 17 Kodeksu pracy:
      Pracodawca jest obowiązany ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji
      zawodowych.
              1Zgodnie z art. 103 § 1 Kodeksu pracy:
      Przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub
      uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo
      za jego zgodą.
                1Stosownie do art. 103 § 2 ww. Kodeksu:
      Pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe przysługują:
      1) urlop szkoleniowy;
      2) zwolnienie z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, by punktualnie
        przybyć na obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania.
              1Jak wynika z art. 103 § 3 ww. Kodeksu:
      Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy
      pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.
              3Natomiast art. 103 ww. Kodeksu stanowi, że:
      Pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe
      dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd,
      podręczniki i zakwaterowanie.
                                                  3Należy zwrócić uwagę, że katalog dodatkowych świadczeń wymienionych w art. 103
    Kodeksu pracy ma charakter tylko przykładowy – otwarty. Oznacza to, że pracodawca
    może przyznać również inne świadczenia dodatkowe, które pozostają w związku z
    podnoszeniem przez pracownika kwalifikacji zawodowych (np. pokryć koszty wyżywienia
    pracownika podczas wyjazdu na szkolenie).
    Jeżeli zatem pracownik podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy lub za
    jego zgodą, to w takich okolicznościach kwota sfinansowanych przez pracodawcę kosztów
    nauki pracownika (np. opłat za naukę, przejazdów, materiałów dydaktycznych,
    zakwaterowania, wyżywienia) korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Z wniosku wynika, że Państwa pracownicy z Państwa inicjatywy lub za Państwa zgodą
    uczestniczą w szkoleniach mających na celu podnoszenie kwalifikacji zawodowych
    pracowników, zgodnie z zakresem wykonywanych obowiązków. Koszt szkoleń
    pracowników ponoszą Państwo jako pracodawca lub ponoszą inne podmioty (np.
    organizator szkolenia). Szkolenia mogą być jednodniowe lub kilkudniowe. Szkolenia
    odbywają się na terytorium kraju. Pracownicy we własnym zakresie ponoszą koszty
    dojazdu na szkolenie, a następnie Państwo zwracają pracownikom równowartość
    poniesionych kosztów. Ponadto, ponoszą Państwo koszty wyżywienia pracowników w
    czasie ich uczestnictwa w szkoleniu.
    Odpowiadając zatem na Państwa wątpliwości wyrażone we wniosku, stwierdzić należy, że
    ponoszone przez Państwa koszty dojazdu pracowników na szkolenia oraz wyżywienia
    pracowników w czasie szkolenia stanowią / będą stanowić dla Państwa pracowników
    przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Jednakże przychód ten zwolniony jest z podatku
    dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy.
    Co istotne, świadczenia te będą korzystały ze zwolnienia od opodatkowania niezależnie do
    tego, czy ich wysokość będzie mieścić się w limitach wskazanych w Rozporządzeniu
    Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności
    przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce
    sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, czy też będzie przekraczać te limity. Przepis
    art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się
    bowiem to przepisów tego Rozporządzenia, tak jak ma to miejsce w przypadku art. 21 ust.
    1 pkt 16 lit. a ww. ustawy, który dotyczy podróży służbowej pracownika.
    W konsekwencji na Państwu nie ciążą / nie będą ciążyć, wynikające z ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, obowiązki płatnika polegające na obliczeniu, pobraniu i
    odprowadzeniu do urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych
    z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.