Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.19.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-30
Teza: Poszczególne komponenty samolotu nie mogą zostać uznane
za odrębne środki trwałe; kwalifikacja kosztów przeglądów,
remontów, likwidacji starego i zakupu nowego komponentu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
modernizacja
remonty
samolot
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartość początkowa środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe-Spełnienie definicji środków trwałych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 11 marca 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka A (dalej: „A”, „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski, tj.
    podatnikiem podatku dochodowego, w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. z 2022 r. poz. 2587, z późn. zm.;
    dalej: „Ustawa o CIT”).
    Spółka prowadzi działalność (...).
    Statek powietrzny, stanowiący środek trwały posiada swą specyfikę, na którą składają się
    niżej wymienione okoliczności:
    Statek powietrzny składa się z trzech głównych komponentów: płatowca, silnika i śmigła
    (dalej: „komponenty”), przy czym jego budowa umożliwia zabudowanie na płatowcu, w
    razie potrzeby innego egzemplarza silnika i śmigła tego samego typu.
    Przedmiotowe komponenty mogą być zatem po przyjęciu samolotu do użytkowania
    dołączane do niego, odłączane, likwidowane, przyłączane do innego płatowca lub mogą
    stanowić samodzielnie przedmiot sprzedaży.
    Każdy z tych komponentów ma określoną zdolność użytkową (żywotność) liczoną w
    godzinach. Zdolność użytkowa jest określana tzw. resursem. Innymi słowy resurs to
    ustalony przez posiadacza certyfikatu typu statku powietrznego (producenta),
    dopuszczalny okres pracy sprzętu, w którym zagwarantowane jest bezpieczeństwo i
    sprawność eksploatacji.
    W przypadku podstawowego typu samolotu użytkowanego przez A, (...) resurs płatowca
    wynosi (...) godzin, silnika (...) godzin, a śmigła (...) godzin. Przez godziny należy rozumieć
    faktyczne godziny lotu samolotu, a w przypadku silnika i śmigła także czasu pracy na ziemi.
    Przedstawione zróżnicowanie wartości resursów poszczególnych komponentów samolotu
    dotyczyć będzie wszystkich samolotów (...) choć wartości resursów konkretnych
    komponentów innych typów samolotów mogą się różnić od przedstawionych powyżej.
    Po tym, jak samolot wylata określoną liczbę godzin, zgodną z resursem, poszczególne
    komponenty samolotu wymagają przeglądu, dokonywanego przez zespół pracowników
    certyfikowanego podmiotu, uprawnionego do obsługi technicznej danego typu płatowca,
    bądź podzespołu (silnik, śmigło). W tym czasie te komponenty samolotu są wyłączone z
    użytkowania.
    W wyniku przeglądu komponent samolotu, który jest przedmiotem przeglądu może
    otrzymać:

    1) decyzję o przedłużeniu resursu (np. gdy stan techniczny jest dobry) – dalej:
    Przypadek nr 1,
    2) zalecenie wykonania remontu i wtedy taki remont jest wykonywany – dalej:
    Przypadek nr 2,
    3) zalecenie wymiany komponentu i wtedy taki komponent jest wymieniany na nowy
    komponent – dalej: Przypadek nr 3.
    Po powrocie komponentu z przeglądu/remontu Spółka montuje je w samolocie i ich
    używa.
    Spółka zastanawia się jak ma traktować koszty związane z Przypadkiem nr 1, Przypadkiem
    nr 2 oraz Przypadkiem nr 3.
    W odniesieniu do powyższych samolotów, podmiot zbywający (B), stosował według zasad
    MSSF, metodę amortyzacji opartą na liczbie godzin rzeczywiście wylatanych przez
    poszczególne samoloty w okresie rozliczeniowym, odrębnie dla każdego z komponentów
    składowych (płatowiec, silnik, śmigło).
    Rozliczenie czasu nalotu prowadzone jest z dokładnością do 1 minuty. Przyjęta metoda
    wartościowania umorzenia, jako miary zużycia środka trwałego, od początku jego
    używania, umożliwia maksymalne skorelowanie tego parametru kosztów, do
    rzeczywistego zaangażowania samolotu w działalności biznesowej.
    W myśl art. 16h ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. z 2022 r. poz. 2587, z późn. zm.), A dokonuje odpisów amortyzacyjnych z
    uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuuje metodę amortyzacji
    przyjętą przez podmiot zbywający.
    W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pytania wskazali Państwo:
    A) Do jakiej grupy, podgrupy i rodzaju Klasyfikacji Środków Trwałych został
    zaklasyfikowany przez Państwa samolot lub poszczególne komponenty wskazane we
    wniosku: płatowiec, silnik, śmigło (należy podać symbol KŚT wg aktualnie obowiązującej
    Klasyfikacji Środków Trwałych)?
    Ad. A
    Wszystkie komponenty wskazane we wniosku zostały zaklasyfikowane do: Grupy 7 –
    środki transportu, podgrupy 78 – tabor lotniczy, rodzaju 780 – samoloty (KŚT).
    B) Czy każdy z komponentów wskazanych w opisie sprawy: płatowiec, silnik, śmigło, jest
    kompletny i zdatny do użytku?
    Ad. B
    Tak, pytanie dotyczy wyłącznie komponentów kompletnych i zdatnych do używania.
    C) Czy istnieje możliwości jednoznacznego i trwałego przyporządkowania poszczególnych
    komponentów tworzących konkretny zestawu (samolot)?
    Ad. C
    Teoretycznie istnieje możliwość przyporządkowania zestawu komponentów tworzących
    samolot (płatowiec, silnik, śmigło), lecz przyporządkowanie to nie będzie trwałe, ze
    względu na różne wielkości resursów poszczególnych komponentów, oraz różną
    metodologię naliczania wykorzystania tych resursów. W opisie stanu faktycznego
    wskazano przykładowe proporcje resursów komponentów dla samolotu (...).
    D) Czy przewidywany okres używania poszczególnych komponentów (płatowiec, silnik,
    śmigło) jest dłuższy niż rok?
    Ad. D
    Przewidywany okres używania wszystkich komponentów jest dłuższy niż 1 rok.

    E) Co dzieje się ze starym komponentem, który w wyniku przeglądu otrzymał zalecenie
    wymiany na nowy (Przypadek nr 3), czy jest on likwidowany, sprzedawany?
    Ad. E
    Komponent jest likwidowany.
    F) O jakie konkretnie koszty chodzi w Przypadku nr 1, nr 2 i nr 3? Czy o koszty przeglądu,
    remontu, likwidacji starego komponentu, koszty zakupu nowego komponentu? Proszę
    wskazać i opisać.
    Ad. F
    Przypadek nr 1 - decyzja o przedłużeniu resursu, gdy stan techniczny jest dobry – w tym
    przypadku w zasadzie wystąpią tylko koszty oceny technicznej dokonanej przez
    producenta lub za jego zgodą przez inny podmiot certyfikowany.
    Przypadek nr 2 - zalecenie wykonania remontu i wtedy taki remont jest wykonywany, a po
    nim następuje decyzja o przedłużeniu resursu – w tym przypadku na koszty składać się
    będą wydatki za ocenę techniczną oraz wydatki na usługi i materiały związane z
    remontem.
    Przypadek nr 3 - zalecenie wymiany komponentu i jego wymiana na „nowy” komponent –
    w tym przypadku sporadycznie występują sytuacje, że zachodzi konieczność zakupu
    nowego silnika czy śmigła, gdyż zwykle wymiana komponentu polega na zabudowaniu
    analogicznego komponentu z zasobów A, tj. spośród posiadanych zapasowych lub
    wracających od producenta po odbudowie. Na wartość początkową „nowego” środka
    trwałego, powstałego w wyniku odbudowy składają się wydatki na jego odbudowę i koszty
    pochodne np. transportu od producenta, opłat. Wartość pierwotnych elementów
    komponentu pozostałych po poprzednich cyklach eksploatacji nie jest zaliczana do
    wartości początkowej, gdyż została już zamortyzowana podczas używania w ramach
    pierwszego resursu.
    G) Czy koszty remontu mają na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i
    użytkowego środka trwałego czy może dojdzie do ulepszenia środka trwałego?
    Ad. G
    Koszty remontów prowadzonych w ramach istniejącego resursu i remontu zaleconego w
    związku z podwyższeniem wartości resursu prowadzą do przywrócenia jego pierwotnego
    stanu technicznego, natomiast remonty odbudowujące do uzyskania nowego resursu
    mogą także obejmować nakłady na jego ulepszenie.
    H) Jaką metodę amortyzacji (w oparciu, o który przepis ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych – proszę wskazać konkretny przepis) mają Państwo na myśli wskazując w
    pytaniu oznaczonym nr 7 na metodę amortyzacji opartą na liczbie godzin rzeczywiście
    wylatanych przez poszczególne samoloty w okresie rozliczeniowym?
    Ad. H
    Wszystkie komponenty (płatowiec, silnik, śmigło) dla celów podatkowych amortyzowane
    są metodą liniową, zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, natomiast bilansowo płatowiec
    metodą liniową, a silnik i śmigło metodą naturalną opartą na czasie pracy komponentów
    w danym okresie rozliczeniowym, naliczanym zgodnie z odpowiednimi przepisami dla
    celów nadzoru lotniczego.
    Pytania
    1. Czy A samolot, który składa się z płatowca, silnika i śmigła powinien rozpoznać jeden
    środek trwały? Czy powinien rozpoznać 3 odrębne środki trwałe, tj. płatowiec, silnik i
    śmigło?
    2. Czy A kupując nowy komponent powinien rozpoznać go jako odrębny środek trwały?

    3. Czy koszty związane z Przypadkiem nr 1 stanowią koszty pośrednie stanowiące koszt
    uzyskania przychodów w całości w momencie ich poniesienia?
    4. Czy koszty związane z Przypadkiem nr 2 stanowią koszty pośrednie stanowiące koszt
    uzyskania przychodów w całości w momencie ich poniesienia?
    5. Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 będzie taka, że A powinien rozpoznać 3 odrębne środki
    trwałe, tj. płatowiec, silnik i śmigło to pytanie czy koszty związane z Przypadkiem nr 3
    stanowią koszty pośrednie stanowiące koszt uzyskania przychodów w całości w
    momencie ich poniesienia?
    6. Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 będzie taka, że A powinien rozpoznać jeden środek
    trwały (samolot) to pytanie czy koszty związane z Przypadkiem nr 3 stanowią koszty
    pośrednie stanowiące koszt uzyskania przychodów w całości w momencie ich
    poniesienia?
    7. Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 będzie taka, że A powinien rozpoznać 3 odrębne środki
    trwałe, tj. płatowiec, silnik i śmigło to pytanie czy A może stosować metodę
    amortyzacji opartą na liczbie godzin rzeczywiście wylatanych przez poszczególne
    samoloty w okresie rozliczeniowym, odrębnie dla każdego z komponentów
    składowych (płatowiec, silnik, śmigło) wg rozliczenia czasu nalotu prowadzonego z
    dokładnością do 1 minuty.
    Państwa stanowisko w sprawie
    1.Tak, A samolot, który składa się z płatowca, silnika i śmigła powinien rozpoznać 3
    odrębne środki trwałe, tj. płatowiec, silnik i śmigło, bowiem każdy z tych komponentów
    ma inny okres zdolności użytkowej (żywotność), co uzasadnia przyjęcie każdego z
    komponentów jako odrębnego środka trwałego. Kolejnym argumentem przemawiającym
    za taką klasyfikacją jest fakt, że poszczególne komponenty mogą być wybudowane z
    jednego samolotu i zabudowane na innym. Ponadto, jeżeli dany komponent przeznaczony
    jest do remontu (tak jak ma to miejsce w Przypadku nr 2) to jest możliwość w jego miejsce
    zabudowania innego komponentu dzięki czemu samolot może dalej być użytkowany przez
    A.
    2. Tak, A kupując nowy komponent powinien rozpoznać go jako odrębny środek trwały ze
    względów opisanych w odpowiedzi na pytanie nr 1.
    3. Zdaniem Wnioskodawcy koszty związane z Przypadkiem nr 1 stanowią koszty pośrednie
    stanowiące koszt uzyskania przychodów w całości w momencie ich poniesienia. Innymi
    słowy, koszty te nie zwiększają wartości początkowej komponentu.
    4. Zdaniem Wnioskodawcy koszty związane z Przypadkiem nr 2 stanowią koszty pośrednie
    stanowiące koszt uzyskania przychodów w całości w momencie ich poniesienia. Innymi
    słowy, koszty te nie zwiększają wartości początkowej komponentu.
    6. Zdaniem Wnioskodawcy koszty związane z Przypadkiem nr 3 w przypadku gdy samolot
    powinien zostać rozpoznany jako jeden środek trwały powinny stanowić koszty pośrednie
    stanowiące koszt uzyskania przychodów w całości w momencie ich poniesienia. Innymi
    słowy, koszty te nie będą zwiększać wartości początkowej środka trwałego (samolotu). Do
    kosztów tych należy zaliczyć koszty w zakresie w jakim dotyczą one usług mających na celu
    wskazanie, że zalecana jest wymiana komponentu jak też koszty nowego komponentu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W

    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Przepis powyższy oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno
    bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak
    warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich
    poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Zatem kosztem uzyskania
    przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie
    źródła przychodów.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
    przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
    przez osoby inne niż podatnik);
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
    podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
    - został właściwie udokumentowany;
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
    CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami
    będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami,
    jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób
    racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Z uwagi na to, że składniki majątku trwałego wykorzystywane są przez podatników w
    dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że
    wydatki te zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    Jak stanowi bowiem art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku

      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Stosownie do art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały
    amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie;
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają
    wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z
    wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu
    finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ww. ustawy;
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie
    określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
    składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
    pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
    technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i
    pozwoleń na użytkowanie;
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – to podatnik samodzielnie
    decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik;
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
    dzierżawy lub umowy leasingu;
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o
    CIT.
    Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu
    przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku.
    Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie
    elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem.
    Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz
    prawnego użytkowania.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin
      wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Jak wskazuje art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.
    (...)
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 i 2 dotyczą ustalenia, czy:
    1) samolot, który składa się z płatowca, silnika i śmigła Wnioskodawca powinien
    rozpoznać jako jeden środek trwały, czy jako trzy odrębne środki trwałe, tj. płatowiec,
    silnik i śmigło,
    2) kupując nowy komponent powinien rozpoznać go jako odrębny środek trwały.
    W pierwszej kolejności aby rozstrzygnąć czy dany składnik majątku stanowi środek trwały
    istotne znaczenie ma ustalenie, czy składnik ten można uznać za kompletny i zdatny do
    użytku.
    Przepisy prawa podatkowego nie wyjaśniają co należy rozumieć pod pojęciem „kompletny
    i zdatny do użytkowania”. Zgodnie z regułą wykładni językowej, w myśl której w sytuacji,
    gdy ustawodawca nie nadał danemu terminowi szczególnego znaczenia, stosując definicję
    ustawową, należy przyjąć takie jego znaczenie, jakie funkcjonuje w języku powszechnym.
    W języku powszechnym – jak wynika z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego
    Wydawnictwa Naukowego PWN (www.sjp.pwn.pl) – pojęcie „używać” jest synonimem
    pojęcia „użyć” i oznacza, m.in. „zastosować coś jako środek, narzędzie” oraz „zrobić z
    czegoś użytek”. Z powyższego należy wywieść, że oddanie środka trwałego „do używania”
    jest ściśle związane z włączeniem go do wykorzystywania w prowadzonej działalności
    gospodarczej, po uprzednim stwierdzeniu, że jest on kompletny i zdatny do użytku.
    Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie
    elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem.
    Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz
    prawnego użytkowania – po uzyskaniu stosownych pozwoleń i koncesji. Oznacza to, że w
    dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do
    wykorzystywania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą.

    Takie rozumienie kryteriów „kompletności” i „zdatności do użytku” prezentowane jest
    szeroko w doktrynie prawa podatkowego:
    - „kompletne i zdatne do użytku są takie składniki majątku trwałego, które zawierają
      wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania
      zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażenia życia lub zdrowia osób z nich
      korzystających, które ponadto posiadają stosowne atesty i homologacje oraz
      dopuszczone są do używania przez właściwe organy administracji państwowej” (J.
      Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa
      2009, s. 518-519);
    - „składnik majątku spełnia przesłanki kompletności i zdatności do użytku, jeżeli jest on
      wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie
      zgodnie z przeznaczeniem, ponadto są sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie
      w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie” (E. Mazur,
      Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2009, LEX);
    - „zdatność do użytku w wielu sytuacjach faktycznych oznaczać będzie konieczność
      spełnienia szeregu wymogów formalnoprawnych nakładanych na przedsiębiorcę przez
      odrębne przepisy” (M. Wilk, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym
      od osób prawnych, 2014, LEX);
    - „kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też, że
      środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego
      funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją
      wymogi formalne, to także one są spełnione” (M. Ślifirczyk, F. Świtała, R. Krasnodębski,
      G. Dźwigała, P. Karwat, Z. Huszcz, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych.
      Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009).
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że wszystkie komponenty wskazane we
    wniosku zostały zaklasyfikowane do: Grupy 7 – środki transportu, podgrupy 78 – tabor
    lotniczy, rodzaju 780 – samoloty (KŚT)
    Zgodnie z treścią objaśnień szczegółowych do Klasyfikacji Środków Trwałych, będącej
    załącznikiem do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych
    (KŚT) z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1864), rodzaj 780 – samoloty
    (grupa 7 - środki transportu, podgrupa 78 – tabor lotniczy) obejmuje:
    - samoloty towarowe i transportowe,
    - samoloty pasażerskie,
    - samoloty rozpoznawcze, patrolowe, szturmowe, poszukiwania okrętów podwodnych,
    bombowe,
    - samoloty szkolno-treningowe,
    - samoloty sanitarne, ratownicze,
    - samoloty do obsługi rolnictwa,
    - samoloty do wykonywania fotografii, doświadczalne i inne
    Z kolei: „Obiekt stanowi samolot wraz ze stałym wyposażeniem, normalnym oraz
    specjalnym.”
    Zatem biorąc pod uwagę wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego oraz zakres
    prowadzonej przez Państwa działalności z wykorzystaniem samolotów (...) jako środek
    trwały dla Państwa powinien być kwalifikowany samolot jako całość.
    Samolot w tym przypadku stanowi środek transportu (jeden obiekt) wykorzystywany przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą,
    spełniający również pozostałe warunki określone przepisem art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.
    W konsekwencji nabycie nowego komponentu nie uprawnia Państwa do rozpoznania
    odrębnego środka trwałego.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 należało uznać za
    nieprawidłowe.

    Kolejna Państwa wątpliwość w zakresie pytań nr 3, 4 i 6 dotyczy ustalenia, czy koszty
    związane z Przypadkiem nr 1, nr 2 i nr 3 stanowią koszty pośrednie stanowiące koszt
    uzyskania przychodów w całości w momencie ich poniesienia.
    Z opisu sprawy wynika, że po tym, jak samolot wylata określoną liczbę godzin, zgodną z
    resursem, poszczególne komponenty samolotu wymagają przeglądu, dokonywanego
    przez zespół pracowników certyfikowanego podmiotu, uprawnionego do obsługi
    technicznej danego typu płatowca, bądź podzespołu (silnik, śmigło). W tym czasie te
    komponenty samolotu są wyłączone z użytkowania. (...)
    W wyniku przeglądu komponent samolotu, który jest przedmiotem przeglądu może
    otrzymać:
    1) decyzję o przedłużeniu resursu (np. gdy stan techniczny jest dobry) – dalej:
    Przypadek nr 1, w tym przypadku wystąpią tylko koszty oceny technicznej dokonanej
    przez producenta lub za jego zgodą przez inny podmiot certyfikowany,
    2) zalecenie wykonania remontu i wtedy taki remont jest wykonywany – dalej:
    Przypadek nr 2, w tym przypadku na koszty składać się będą wydatki za ocenę
    techniczną oraz wydatki na usługi i materiały związane z remontem,
    3) zalecenie wymiany komponentu i wtedy taki komponent jest wymieniany na nowy
    komponent – dalej: Przypadek nr 3, w tym przypadku sporadycznie występują
    sytuacje, że zachodzi konieczność zakupu nowego silnika czy śmigła, gdyż zwykle
    wymiana komponentu polega na zabudowaniu analogicznego komponentu z
    zasobów A, tj. spośród posiadanych zapasowych lub wracających od producenta po
    odbudowie. Na wartość początkową „nowego” środka trwałego, powstałego w
    wyniku odbudowy składają się wydatki na jego odbudowę i koszty pochodne np.
    transportu od producenta, opłat. Wartość pierwotnych elementów komponentu
    pozostałych po poprzednich cyklach eksploatacji nie jest zaliczana do wartości
    początkowej, gdyż została już zamortyzowana podczas używania w ramach
    pierwszego resursu.
    Koszty remontów prowadzonych w ramach istniejącego resursu i remontu zaleconego w
    związku z podwyższeniem wartości resursu prowadzą do przywrócenia jego pierwotnego
    stanu technicznego, natomiast remonty odbudowujące do uzyskania nowego resursu
    mogą także obejmować nakłady na jego ulepszenie.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera katalog, w którym ustawodawca określił wydatki, które
    pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów bądź
    zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, nie mogą być uznane za koszt
    uzyskania przychodów dla celów podatkowych.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków
      trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych,
      stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (...).
    Wydatki te w momencie ich poniesienia nie stanowią zatem bezpośrednio kosztów
    uzyskania przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT, odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (odpisy amortyzacyjne)
    dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.
    W myśl art. 16g ust. 13 ustawy o CIT:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie,
      w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z

      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy o CIT – jest więc:
    - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego
    dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
    - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
    trwały,
    - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
    odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
    - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
    danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został
    zbudowany lub użytkowany,
    - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Modernizacją jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość
    techniczną, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym
    celu niż pierwotne jego przeznaczenie lub nadanie temu składnikowi nowych cech
    użytkowych, wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego,
    ewentualnie obniżce kosztów eksploatacji. Przy czym efektem ulepszenia środka trwałego
    w rozumieniu omawianego przepisu ma być ponadto zwiększenie jego wartości użytkowej
    w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania, wyrażające się
    przykładowo wydłużeniem okresu jego używania.
    O tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont, bezpośrednio zaliczane do
    kosztów uzyskania przychodów, czy też uznane zostaną za nakłady na ulepszenie środka
    trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami – decyduje zakres
    przeprowadzonych robót.
    Ustawa o CIT nie definiuje przytoczonych w art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, pojęć takich jak:
    przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja czy modernizacja. Pojęcie remontu
    również nie zostało wyjaśnione w tej ustawie. Tym samym zasadne jest sięgnięcie w tym
    zakresie do definicji zawartych w innych gałęziach prawa. Pojęcie to definiują przepisy
    prawa budowlanego.
    Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 725 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie – należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza
      się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy
    tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez
    podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka
    trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną
    wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy
    remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Przy ocenie wydatków – czy są to wydatki na remont – należy bowiem
    brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające
    wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.
    Różnica między nakładami na remont a nakładami na modernizację środków trwałych
    polega głównie na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia
    wartości użytkowej środków trwałych a drugie do podwyższenia bądź istotnej zmiany cech
    użytkowych tego składnika majątkowego.

    Należy podkreślić, że dla celów podatkowych inaczej będą traktowane wydatki
    kwalifikowane jako remontowe, a inaczej wydatki związane z modernizacją środka
    trwałego.
    Mianowicie, jeżeli podatnik poniesie wydatki na remont środków trwałych, to ma prawo
    zaliczyć je bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów jako koszty o jakich mowa w
    art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Natomiast nakłady o charakterze modernizacyjnym należy
    uznać, za powiększające wartość początkową środka trwałego (przy zachowaniu
    przesłanek z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT) i podlegające amortyzacji.
    Ponownie podkreślić należy, że o tym czy poniesione nakłady stanowią wydatki na
    remont, bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy też uznane
    zostaną za nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania
    przychodów przez odpisy amortyzacyjne – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie
    przepisami – decyduje zakres przeprowadzonych robót.
    Z powyższego wynika, że przed zakwalifikowaniem określonych wydatków jako nakłady na
    ulepszenie środka trwałego lub remont należy każdorazowo w stosunku do konkretnego
    środka trwałego szczegółowo przeanalizować zakres rzeczowy wykonywanych robót,
    porównując je do stanu istniejącego na podstawie dokumentacji technicznej, a w
    przypadku wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji poniesionych wydatków oprzeć się
    na opinii biegłego, który w oparciu o stosowne dokumentacje, oględziny wypowie się co
    do charakteru poniesionych nakładów.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w tym zakresie wskazać należy, że przy kwalifikacji
    wydatków, w wyniku poniesienia których nastąpił remont/ulepszenie środka trwałego,
    niezbędne jest również określenie, czy te wydatki zwiększają wartość użytkową środka
    trwałego. W wyroku NSA z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 312/01 sąd stwierdził, że:
      Ustalenie, że dany środek trwały został poddany przebudowie, rozbudowie,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji jest tylko pierwszą przesłanką zwiększenia
      wartości początkowej środka trwałego o wydatki poniesione na ulepszenie musi być
      spełniona jeszcze jedna przesłanka: wzrost wartości użytkowej środka trwałego w
      stosunku do wartości z dnia przyjęcia tego środka do używania.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nakłady na przeprowadzenie:
    - przeglądów (Przypadek nr 1) gdy następuje decyzja o przedłużeniu resursu (np. gdy
    stan techniczny jest dobry) tj. koszty oceny technicznej,
    - przeglądów i remontów (Przypadek nr 2), gdy po przeglądzie zalecane jest wykonania
    remontu i wtedy taki remont jest wykonywany, gdzie koszty remontów
    prowadzonych w ramach istniejącego resursu i remontu zaleconego w związku z
    podwyższeniem wartości resursu prowadzą do przywrócenia jego pierwotnego stanu
    technicznego
    stanowią koszty uzyskania przychodów, które nie zwiększają wartości początkowej środka
    trwałego.
    Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o
    kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    1. bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
    uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód),
    2. inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
    przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Za koszty bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których
    poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez
    podatnika (np. zakup towarów handlowych).

    Zgodnie z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o CIT, koszty bezpośrednie potrącalne są, co do
    zasady w momencie uzyskania przychodu, z którym ich poniesienie było związane, tzn.
    pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w
    momencie, w którym zostanie uzyskany przychód, w celu uzyskania którego zostały
    poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia
    zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim
    przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym.
    Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z
    uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ww. ustawy:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowe wydatki na przeglądy i
    remonty mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy
    o CIT, które należy kwalifikować jako koszty inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami w myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, które są potrącalne w dacie ich
    poniesienia.
    Natomiast nakłady na przeprowadzenie remontu odbudowującego prowadzącego do
    uzyskania nowego resursu, które obejmują nakłady na ulepszenie środka trwałego, a ich
    wartość w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł stosownie do art. 16g ust. 13
    ustawy o CIT będą powodowały wzrost wartości początkowej środka trwałego (samolotu) i
    będą podlegały rozpoznaniu w kosztach uzyskania przychodu poprzez odpisy
    amortyzacyjne.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie nakładów na ulepszenie środka trwałego należało
    uznać za nieprawidłowe, w pozostałej części dotyczące pytań nr 3 i 4 za prawidłowe.
    Odnosząc się do przypadku nr 3 wskazać należy, że zgodnie z art. 16g ust. 16 i ust. 17
    ustawy o CIT:
      16. W razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części składowej lub
      peryferyjnej wartość początkową tego środka zmniejsza się, od następnego miesiąca
      po odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej
      części a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych
      obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej
      przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego.
      17. Jeżeli odłączona część zostanie następnie przyłączona do innego środka
      trwałego, w miesiącu połączenia zwiększa się wartość początkową tego innego
      środka o różnicę, o której mowa w ust. 16.
    Z powyższego wynika, że zmiany w wartości początkowej środka trwałego dokonuje się w
    zależności od tego, czy część składowa lub część peryferyjna zostanie od niego trwale
    odłączona lub też przyłączona do innego środka trwałego.

    W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której niektóre części składowe
    lub peryferyjne dotychczasowego środka trwałego zostaną od tego środka trwałego
    odłączane lub przyłączone.
    Przepisy art. 16g ust. 16 i 17 ustawy o CIT stanowią, że w razie trwałego odłączenia od
    danego środka trwałego części składowej lub peryferyjnej wartość początkową tego
    środka zmniejsza się, od następnego miesiąca po odłączeniu. Natomiast w razie
    przyłączenia części do danego środka trwałego zwiększa się wartość początkową tego
    środka w miesiącu połączenia.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy wskazać należy,
    że w sytuacji gdy w wyniku przeglądu zaleceniem jest wymiana komponentu i wtedy taki
    komponent jest wymieniany na nowy (Przypadek nr 3) koszty przeglądu będą stanowi
    koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami w myśl art.
    15 ust. 4d ustawy o CIT, które są potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Odłączony od samolotu komponent, który podlega wymianie zmniejszy wartość
    początkową samolotu w myśl art. 16g ust. 16 ustawy o CIT. Natomiast wydatki poniesione
    na zakup nowego komponentu będą zwiększały wartość początkową środka trwałego
    (samolotu).
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 należało uznać za nieprawidłowe.
    W związku z tym, że w zakresie pytań nr 5 i 7 oczekiwali Państwo oceny stanowiska w
    przypadku uznania w zakresie pytania nr 1, że Wnioskodawca powinien rozpoznać 3
    odrębne środki trwałe, tj. płatowiec, silnik i śmigło, a w zakresie pytania nr 1 organ uznał,
    że samolot składający się z komponentów stanowi jeden środek trwały to rozpatrywanie
    wniosku w zakresie pytań nr 5 i 7 należało uznać za bezzasadne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.