Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.762.2024.3.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-21
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
sprzedaży prawa własności nieruchomości na rzecz jej
użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: gmina
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
sprzedaż
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług sprzedaży prawa własności nieruchomości na rzecz jej użytkownika

    wieczystego. Uzupełnili go Państwo pismem z 18 grudnia 2024 r. (wpływ 23 grudnia 2024
    r.) oraz pismem z 3 stycznia 2025 r. (wpływ 10 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwania. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r.
    (tekst jedn.: Dz.U.2024.poz. 1145 z poźn. zm.), w trybie przepisów epizodycznych
    dotyczących roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika
    wieczystego (roszczenie sprzedaży) Gmina A (dalej: Gmina) zamierza sprzedać
    nieruchomość oznaczoną: 1 na rzecz ich użytkownika wieczystego na cele prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego działka
    położona jest na terenach opisanych jako „przedsiębiorczość komercyjna – istniejąca”. Dla
    działki Gmina nie posiada Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego.
    Gmina jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Gmina jest właścicielem
    nieruchomości gruntowych oddanych w użytkowanie wieczyste.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U.2024.1061 t. j. z dnia 17 lipca 2024 r.).
    W szczególności, zgodnie z art. 233 Kodeksu cywilnego:
    W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
    umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu
    terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z
    gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może
    swoim prawem rozporządzać.
    Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia
    1997 r. (tekst jedn.: Dz.U.2024.poz. 1145 z poźn. zm.), nieruchomość jest zbywana w
    drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej
    użytkownika wieczystego.
    Wartość nieruchomości określona jest w operacie szacunkowym sporządzonym przez
    rzeczoznawcę majątkowego i jest wartością netto.
    W dniu (...) 2001 r. w Kancelarii Notarialnej został podpisany akt notarialny wniesienia
    wkładu do spółki jawnej.
    W akcie notarialnym małżonkowie X i Y oświadczyli, że na dzień podpisania aktu są na
    zasadzie wspólności ustawowej wieczystymi użytkownikami do dnia (...) 2092 r.,
    stanowiącej własność Gminy A nieruchomości oznaczonej jako działka numer 1,
    stanowiącej odrębny do opisanego gruntu przedmiot własności a dla nieruchomości tej
    Sąd Rejonowy (...) prowadzi księgę wieczystą numer (...)
    W księdze wieczystej (...) znajduje się zapis odnośnie nieruchomości w wieczystym
    użytkowaniu na 99 lat i zabudowania stanowiące własność, tj. do (...) 2092 r.
    Małżonkowie oświadczyli w akcie notarialnym, (...) ujawniona jest hipoteka zwykła na
    zabezpieczenie kredytu. Opisane prawo użytkowania wieczystego nie jest obciążone
    ograniczonymi prawami rzeczowymi ani zobowiązaniami na rzecz osób trzecich.
    Częścią składowa działki nr 2 jest część budynku (...).
    W roku 2001 zawiązała została spółka jawna pomiędzy wspólnikami X, Z. Do spółki został
    wniesiony wkład własny do użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako
    działka nr 1 oraz własność części budynku (...) stanowiącej odrębny od opisanego gruntu
    przedmiot własności.

    Jako wspólnicy oświadczyli, że przejmują dług X z tytułu kredytu, jeśli Bank wyrazi zgodę.
    Do Sądu Rejonowego – Wydział Ksiąg Wieczystych wpisano w księdze wieczystej numer (...)
    prawo wieczystego użytkowania na rzecz (...) Spółka Jawna.
    Żądanie sprzedaży, zgłoszone na gruncie przepisu art. 198g ugn, dotyczyć może wyłącznie
    nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste do dnia 31 grudnia 1997 r.
    Przepis art. 198h ust. 2 i 3 ugn reguluje sposób ustalenia ceny nieruchomości, w
    szczególności:
    1. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    2. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata roczna z
      tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się postępowanie
      w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy organ ustala cenę, o
      której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3
      stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu sprawy (na podstawie pisma z 18 grudnia 2024 r.
    oraz pisma z 3 stycznia 2025 r.)
    Pierwotną działkę oznaczoną nr 3 o pow. (...) ha położoną w obrębie A, oddano w
    użytkowanie wieczyste na okres 99 lat, tj. do (...) 2092 r. na rzecz Gminnej „(...)” w A na
    podstawie aktu notarialnego (...).
    Gminna (...) w A dokonywała wiele podziałów, a działka oznaczona numerem działki 1
    będąca przedmiotem sprzedaży na rzecz użytkownika wieczystego powstała z podziału
    działki nr 4 na podstawie decyzji Wójta Gminy A (...).
    Następnie aktem notarialnym (...), przedstawiciele Gminnej (...) w A sprzedali prawo
    użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej nr działki 1 o pow. (...) ha położonej w
    obrębie A na rzecz małżeństwa X i Y.
    Po czym aktem notarialnym Rep. (...) działka nr 1 została wniesiona jako wkład do Spółki
    Jawnej (...), którymi wspólnikami zostali W, Z oraz X. Obecnymi wspólnikami Spółki Jawnej
    „(...)” są W oraz U.
    Pierwotną działkę oznaczoną nr 3 o pow. (...) ha położoną w obrębie A, oddano w
    użytkowanie wieczyste na okres 99 lat, tj. do (...) 2092 r. na rzecz Gminnej (...) w A na
    podstawie aktu notarialnego (...).
    Działkę nr 3 podzielono na działki: (...)
    Podziały działki nr 3 zostały dokonane na wniosek użytkownika wieczystego, tj. Gminnej
    (...) w A po ustanowieniu użytkowania wieczystego, które nastąpiło (...) 1993 r.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 3 stycznia 2025 r.)
    Czy sprzedaż działki na rzecz użytkownika wieczystego podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w świetle ustawy z dnia 11 marca 2004 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Gminy, zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (Dz.U.2024.O.1145 t. j.), użytkownik wieczysty nieruchomości
    gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o
    zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju

    mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw może przystąpić z żądaniem sprzedaży tej
    nieruchomości na jego rzecz.
    Zgodnie z ww. artykułem, sprzedaż, o której mowa nie przysługuje jeżeli m.in.:
    nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997 r.,
    użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o oddanie
    nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste oraz w odniesieniu do nieruchomości
    gruntowej niezabudowanej.
    W przedstawionym wyżej przypadku wszystkie konieczne warunki zostały spełnione.
    Zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2024 r. (Dz.U.2024.361 t. j.) o podatku od
    towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1, w ust. 1 pkt w nawiązaniu do
    art. 7 ust. 1, 6 i 7 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organy władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów
    w zamian za odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste czy zbycie tych
    praw.
    W wyniku sprzedaży nieruchomości dotychczasowemu użytkownikowi wieczystego nie
    dochodzi do ponownej dostawy towarów tylko do zamiany tytułu prawnego prawa do
    nieruchomości, nie wpływającą na władztwo z nią, które użytkownik wieczysty uzyskał w
    dacie ustanowienia tego prawa.
    Nie zostały spełnione warunki art. 7 ust. 1, natomiast wg art. 7 ust. 6 i 7 ustawy doszło już
    do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.
    Oznacza to, że w sytuacji gdy prawo użytkownika wieczystego na rzecz pierwotnego
    użytkownika wieczystego nieruchomości, które następnie zostało przeniesione na rzecz
    kolejnych użytkowników, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntu aktualnemu
    użytkownikowi wieczystemu nie stanowi dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Działka pozostawała w użytkowaniu przed dniem 30 kwietnia 2004 r., czynność
    ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu VAT. Ta sytuacja
    uległa zmianie z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług. Wtedy zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług.
    Gmina zostaje na stanowisku, że sprzedaż użytkowania wieczystego nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży
        na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.

    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    W oparciu o art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Stosownie do art. 235 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
      § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    Przepis art. 237 Kodeksu cywilnego mówi, że:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Według art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), zwanej dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Z przepisu art. 4 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o nieruchomości gruntowej – należy przez to rozumieć
      grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią
      odrębny przedmiot własności.
    Na mocy art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Jak stanowi art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    W myśl art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Stosownie do art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Według art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w

        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
        określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
        nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
        przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
        wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Przepis art. 69a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi, że:
      W przypadku nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia
      działalności gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, za dzień
      udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień zawarcia umowy sprzedaży. Wartość
      pomocy publicznej odpowiada różnicy między wartością nieruchomości gruntowej a
      ceną tej nieruchomości.
    Z przepisu art. 69a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      W przypadku gdy wartość pomocy publicznej przekracza limit pomocy de minimis,
      pomocy udziela się do tego limitu i stosuje się dopłatę do wartości nieruchomości
      gruntowej przyjętej do ustalenia jej ceny. Wysokość dopłaty jest ustalana w umowie
      sprzedaży nieruchomości gruntowej.
    Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    Na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Jak stanowi art. 71 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
        wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie

        gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
        gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
        oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
        sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
      2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
      3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
        toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
        użytkowanie wieczyste.
      4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego
        w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W świetle art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
        Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo – jako dwudziestokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty – jako dwudziestopięciokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
        terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
        nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
        roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
        postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
        organ ustala cenę, której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
        określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu
        korzystania z nieruchomości gruntowej.
    W oparciu o art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
        ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy
        o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
        nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
        niektórych innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki

        sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych
        albo zobowiąże, w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego
        określania tych warunków w drodze zarządzenia.
      2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
        ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
        2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych
        formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
        ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw
        użytkownik wieczysty przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie
        odmówił aktualizacji tej opłaty na żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia
        ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu
        przyjmuje się wartość nieruchomości, która była podstawą ustalenia
        zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
        dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
        samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
        ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
        cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została
        określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1
      maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po
      wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i
      usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani
      też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina zamierza sprzedać działkę nr 1 na rzecz jej
    dotychczasowego użytkownika wieczystego. Nabycie prawa własności nieruchomości
    gruntowej przez jej użytkownika wieczystego nastąpi w trybie art. 198g o gospodarce

    nieruchomościami. Działka nr 1 będąca przedmiotem sprzedaży na rzecz użytkownika
    wieczystego powstała z podziału działki nr 4 na podstawie decyzji Wójta Gminy A z (...)
    2001 r. Prawo użytkowania wieczystego działki nr 3, z której po podziałach powstała
    przedmiotowa działka nr 1, ustanowione zostało na podstawie umowy zawartej w formie
    aktu notarialnego z (...) 1993 r. (na rzecz Gminnej „(...)”). Następnie aktem notarialnym z
    (...) 2001 r., przedstawiciele Gminnej „(...)” sprzedali prawo użytkowania wieczystego
    nieruchomości oznaczonej nr działki 1 o pow. (...) ha na rzecz małżeństwa X i Y. Po czym
    aktem notarialnym z (...) 2001 r. działka nr 1 została wniesiona jako wkład do Spółki Jawnej
    „(...)”, którymi wspólnikami zostali W, Z oraz X. Obecnymi wspólnikami Spółki Jawnej „(...)”
    są W oraz U.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż prawa własności działki nr 1 na rzecz
    jej użytkownika wieczystego będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    W Państwa sprawie, w odniesieniu do nieruchomości, o której mowa we wniosku,
    dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było ustanowienie (...) 1993 r. na
    podstawie aktu notarialnego prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości (działki nr
    3, z której powstała działka stanowiąca przedmiot wniosku o nabycie prawa jej własności,
    tj. działki nr 1) dla pierwotnego użytkownika – z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na
    użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel.
    Skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości – działki nr 3, z
    której powstała działka nr 1 – ustanowiono przed 1 maja 2004 r., a więc przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w odniesieniu do nieruchomości, o
    której mowa we wniosku, pierwotny użytkownik wieczysty (Gminna „(...)”) otrzymał już
    prawo do faktycznego dysponowania tą nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z
    chwilą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, tj. nabycia (...)
    1993 r. prawa użytkowania wieczystego działki nr 3, z której powstała działka nr 1.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    wieczystego użytkowania tej nieruchomości, tj. w roku 1993.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje to, że obecny użytkownik wieczysty nabył prawo
    użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika wieczystego.
    Aktualny użytkownik wieczysty nieruchomości nabywając prawo użytkowania wieczystego
    do tej nieruchomości w sensie ekonomicznym nabył też prawo do dysponowania
    nieruchomością jak właściciel.
    Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Zatem, sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku, na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości,
    nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał przed 1
    maja 2004 r. W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego, nie może być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Podsumowanie
    Sprzedaż działki nr 1 na rzecz jej użytkownika wieczystego nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania)
    Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym
    stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1
    Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Zatem, należy zaznaczyć, że interpretacja indywidualna opiera się na wynikającym z treści
    wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.