Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.5.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-07
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt mieszkaniowy
mieszkanie-zakup mieszkania
nieruchomości-nieruchomość mieszkalna
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z
    związku z zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu. Uzupełniła go Pani 10
    lutego 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2007 r. wraz z mężem A.A oraz córką B.B zawarła Pani umowę kredytu
    mieszkaniowego (...) nr (...) waloryzowanego kursem CHF z dnia (...) 2007 r. (dalej jako
    „Umowa kredytu”). Przedmiotem Umowy zawartej przez Strony było udzielenie Powódce
    kredytu na kwotę 92.090,00 CHF. Uzyskane z kredytu środki miały umożliwić
    sfinansowanie przedpłat na poczet budowy i nabycia od dewelopera lokalu mieszkalnego
    (vide: § 2 ust. 1 Umowy kredytu). Walutę waloryzacji kredytu określono we franku
    szwajcarskim CHF. Kredyt miał być spłacany według równych rat kapitałowo-odsetkowych
    przez okres od 1 marca 2008 r. do 1 marca 2037 r. Termin spłaty rat kredytu przewidziany
    został na 15 dzień każdego miesiąca (vide: § 12 ust. 3-6 Umowy). Kredyt był spłacany w
    walucie polskiej.
    Wskutek zawisłego sporu Strony doszły do ugody, która otrzymała treść: UGODA SĄDOWA
    zawarta w dniu [...] roku, pomiędzy:
    1. B.B, ul. (...), Polska, PESEL: (...), NIP:(...). Adres do korespondencji: jak wyżej.
    2. C.C, ul. (...), Polska, PESEL: (...), Adres do korespondencji: jak wyżej.
    3. A.A, ul. (...), Polska, PESEL:(...), NIP:(...). Adres do korespondencji: jak wyżej.
    zwanym/i dalej „Kredytobiorcą”, działającymi osobiście a X. z siedzibą w (...) przy ul. (...),
    zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, dla którego
    dokumentację prowadzi Sąd Rejonowy dla miasta (...) w (...) Wydział Gospodarczy
    Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS (...), NIP: (...) REGON: (...), kapitał zakładowy
    (kapitał wpłacony) (...) PLN, zwaną dalej „Bankiem”, w imieniu której działa: radca prawny,
    łącznie zwanymi dalej „Stronami”. Zważywszy na to, iż:
    1) Bank i Kredytobiorcę łączyła Umowa kredytu mieszkaniowego (...) z dnia (...) 2007 roku
      zwana dalej „Umową”. Kredyt mieszkaniowy rozumiany jest jako kredyt udzielony w
      całości lub w części na finansowanie własnego celu mieszkaniowego Kredytobiorcy;
    2) pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień
      umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie za sygn. (...)
      ustalenie zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym w (...), z powództwa
      Kredytobiorcy przeciwko Bankowi, zwany dalej „Sporem”;
    3) w dniu 5 maja 2023 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu, na
      skutek czego w księgach Banku na dzień zawarcia niniejszej Ugody nie figuruje żadne
      zobowiązanie z tytułu Umowy;
    4) zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i uchylenie stanu
      niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej w dniu 5 maja 2023 r., Umowy,
      poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym rozliczenia zakończonej Umowy w ten
      sposób, jakby Strony dokonały zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad
      spłaty wierzytelności kredytowej;
    5) Kredytobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności
      prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od
      dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu
      nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w
      brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za zmianę
      postanowień Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im
      praw Banku) w sposób opisany w § 1 ust. 4 i nast. Ugody;

    6) zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości
      roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i
      wykonywania Umowy w walucie obcej w okresie poprzedzającym zawarcie niniejszej
      Ugody;
    Strony zawierają Ugodę o następującej treści:
    § 1.
      1. Strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia.
      2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
      realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że
      wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu.
      3. W księgach rachunkowych Banku na dzień 5 maja 2023 r. wysokość zadłużenia
      Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła <<KWOTA>> CHF: - kapitał (pozostała do spłaty
      kwota kredytu): <<KWOTA>> CHF, - odsetki skapitalizowane: <<KWOTA>> CHF, -
      odsetki zapadłe niespłacone: <<KWOTA>> CHF, - odsetki od zadłużenia
      przeterminowanego: <<KWOTA>> CHF, - odsetki zawieszone: <<KWOTA>> CHF, -
      odsetki bieżące: <<KWOTA>> CHF, co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po
      średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia 5 maja 2023 r. wynoszącym PLN
      /CHF, zadłużenie Kredytobiorcy na dzień 5 maja 2023 r. wynosiło <<KWOTA>> złotych:
      - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): <<KWOTA>> złotych, - odsetki
      skapitalizowane: <<KWOTA>> złotych, - odsetki zapadłe niespłacone: <<KWOTA>>
      złotych, - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <<KWOTA>> złotych, - odsetki
      zawieszone: <<KWOTA>> złotych, - odsetki bieżące: << KWOTA >> złotych, a zadłużenie
      Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z Umową wynosiło
      <<KWOTA>> złotych.
      4. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do
      roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia
      Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej
      wynikającej z Umowy. Strony dokonują rozliczenia w oparciu o założenie zmiany
      waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach określonych w
      § 1 ust. 5 i nast.
      5. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 5 maja 2023 r. Strony przyjęły,
      iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty
      zawarcia Umowy, tj. od dnia (...) 2007 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na
      warunkach, o których mowa w §1 ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów
      kredytu wynikających z Umowy tj. okresu kredytowania - 30 lat licząc od daty zawarcia
      Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust.
      7, (2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
      6. Warunki udzielenia kredytu złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały
      określone w sposób następujący:
        1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i
        wynosiła 209.827,07 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank
        przeliczył ją na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z
        dnia wypłaty,
        2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone
        jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,36 %; w
        dniu wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło
        5,8%, zaś wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu
        lub pierwszej transzy kredytu wynosiła 4,44 %; pierwszy okres obowiązywania
        wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub
        pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne
        wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne trzymiesięczne

        okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu
        poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się
        poprzedni trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z
        uwzględnieniem zasad liczenia terminów oznaczonych w miesiącach,
        przewidzianych w przepisach Kodeksu cywilnego,
        3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów
        mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została
        zawarta Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy
        dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża
        ponad śr. WIBOR-od 2005 r” w kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR®
        3M”, opublikowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego na stronie internetowej
        www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR®
        dla potrzeb ugód dotyczących walutowych kredytów mieszkaniowych” (dostęp do
        strony internetowej aktywny na dzień zawarcia Ugody),
        4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o
        którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych”
        w arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)” w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M”
        w pliku „Dane statystyczne”, o którym mowa w pkt 3); informacja o wysokości
        dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna
        jest w tabeli „Dane opóźnione” opublikowanej przez (...) na stronie internetowej:
        (...).
      7. Rozliczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych,
      o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia zostały określone w § 1 ust.
      6, nastąpiło w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została
      zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie - rat
      kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejszała kapitał do spłaty
      kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane były kolejne odsetki,
      a niedobór - powiększał kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od
      którego naliczane były kolejne odsetki. Przed zawarciem niniejszej Ugody Bank
      przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę wyliczenia nadpłaty kwoty
      kredytu w PLN na dzień 5 maja 2023 r., a Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie.
      8. W dniu 5 maja 2023 r. Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu w
      wysokości <<KWOTA>> PLN, o której mowa w pkt 3) preambuły.
      9. W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i
      ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób
      rozliczenia Umowy opisany w § 1 ust. 5-7 powyżej oraz wpłatę dokonaną przez
      Kredytobiorcę w dniu 5 maja 2023 r., o której mowa w § 1 ust. 8 powyżej, Bank
      zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy kwoty 61.879,68 złotych (słownie:
      sześćdziesiąt jeden tysięcy osiemset siedemdziesiąt dziewięć złotych polskich i 68/100)
      w tym: - kapitał <<KWOTA>> złotych, - odsetki <<KWOTA>> złotych. w terminie 14 dni
      od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek Kredytobiorcy B.B
      prowadzony przez (...) o numerze (...) , NIP: (...). W przypadku braku spłaty tej kwoty w
      tym terminie zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek
      maksymalnych od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.
    § 2.
      1. Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy, że:
        1) w przypadku niezawarcia Ugody, sąd rozpoznający Spór może w szczególności
        uwzględnić powództwo Kredytobiorcy zasądzając dochodzone roszczenie w
        całości lub w części, albo oddalić powództwo Kredytobiorcy w całości lub w
        części, odpowiednio zasądzając koszty postępowania sądowego pomiędzy
        Stronami;

        2) przed sądami polskimi toczą się postępowania, z powództw kredytobiorców
        przeciwko bankom albo z powództw banków przeciwko kredytobiorcom, w
        ramach których podnoszone są przez kredytobiorców zarzuty istnienia w
        umowach kredytów denominowanych lub indeksowanych do waluty CHF klauzul
        abuzywnych lub zarzuty nieważności tych umów tożsame lub podobne do
        zarzutów podnoszonych przez Kredytobiorcę w ramach Sporu; w przypadku
        powództw kredytobiorców - dochodzone są roszczenia z tego tytułu, w
        szczególności roszczenia kredytobiorców o zapłatę należności odpowiadającej
        wysokości uiszczonych w wykonaniu umów kredytów rat kapitałowo-
        odsetkowych (i ewentualnie innych opłat). Spośród możliwych rozstrzygnięć
        sporów pomiędzy kredytobiorcami a bankami, obejmujących w szczególności:
          a) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za nieabuzywne i
            oddalenie powództwa kredytobiorcy lub - w przypadku gdy z powództwem
            wystąpił bank - uwzględnienie powództwa (zasądzenie dochodzonego
            roszczenia) banku;
          b) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za abuzywne, ich
            wyeliminowanie z umowy i w konsekwencji uznanie, że: i) strony są
            związane umową w pozostałym zakresie, a po wyeliminowaniu tych klauzul,
            kredyt staje się kredytem walutowym, udzielonym w walucie CHF i
            oprocentowanym stopą procentową LIBOR i marżą banku, a kredytobiorcy
            może przysługiwać roszczenie z tytułu nienależytego wykonania umowy na
            etapie wypłaty kwoty kredytu, ii) strony są związane umową w pozostałym
            zakresie, a jej niedozwolone postanowienia powinny zostać zastąpione
            przepisem przewidującym możliwość określenia wartości waluty obcej (CHF)
            według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia
            dokonania płatności, iii) strony są związane umową w pozostałym zakresie,
            a wypłacony w jej wykonaniu kredyt powinien zostać rozliczony jak
            udzielony w walucie PLN i oprocentowany stopą procentową WIBOR i marżą
            banku, iv) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w
            jej wykonaniu kredyt powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie
            PLN i oprocentowany stopą procentową LIBOR1 i marżą banku, v) bez
            klauzul uznanych za abuzywne umowa nie może wiązać, jest trwale
            bezskuteczna względnie nieważna, a kredytobiorcy i bankowi przysługują
            odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w
            wykonaniu tej umowy;
          c) uznanie przez sąd umowy kredytu za nieważną bez względu na ewentualną
            abuzywność jej postanowień; w ostatnich latach zdecydowaną przewagę
            uzyskała linia orzecznicza, w ramach której najczęściej zapadającym
            rozstrzygnięciem jest stwierdzenie abuzywności klauzuli ryzyka walutowego
            i zasad denominacji lub indeksacji i w konsekwencji nieważność całej
            umowy kredytu (pkt 2 lit. b plit v powyżej), oraz - w przypadku powództw
            kredytobiorców - zasądzenie na rzecz kredytobiorcy roszczeń dochodzonych
            z tego tytułu; przy czym należy mieć na względzie, że zapadają także inne
            rozstrzygnięcia, w tym wyroki określone w pkt 2 lit. a oraz lit. b plit i-iv;
        3) w przypadku uzyskania przez Kredytobiorcę w Sporze z Bankiem rozstrzygnięcia
        odpowiadającego tym, które zapadają w ramach dominującej linii orzeczniczej
        opisanej w pkt 2 lit. b plit v powyżej, Stronom przysługiwałyby wzajemne
        roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu Umowy:
          a) Bank byłby zobowiązany do zwrotu Kredytobiorcy sumy uiszczonych przez
            Kredytobiorcę rat kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat),
          b) Kredytobiorca zobowiązany byłby do zwrotu Bankowi wypłaconego kapitału
            w kwocie nominalnej, czego Bank mógłby żądać od chwili gdy Umowa stała
            się trwale bezskuteczna; przy czym każdorazowo, dodatkowo Kredytobiorca

            mógłby uzyskać również zasądzenie od Banku zapłaty odsetek za
            opóźnienie w zapłacie dochodzonego roszczenia pieniężnego lub kosztów
            procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego;
        4) w przedmiocie dalszych wzajemnych roszczeń stron umowy kredytu, Trybunał
        Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wydał w dniu 15 czerwca 2023 r. wyrok
        (sygn. C-520/21), dalej: „wyrok TSUE”, w sprawie udzielenia odpowiedzi na
        pytania prejudycjalne zadane przez polski sąd powszechny, czy w świetle
        przepisów dyrektywy 93/13 i zasad prawa Unii Europejskiej, w przypadku uznania
        umowy kredytu za nieważną z uwagi na zawarte w niej niedozwolone
        postanowienia umowne, jej stronom (bankowi i kredytobiorcy), oprócz roszczenia
        o zwrot tego, co w oparciu o umowę kredytu wzajemnie świadczyli, mogą
        przysługiwać także roszczenia o inne świadczenia z tytułu nieważności umowy
        kredytu (w tym wynagrodzenie za korzystanie ze środków pieniężnych,
        odszkodowanie, zwrot kosztów, waloryzacja spełnionego świadczenia).
          W wyroku tym TSUE orzekł, że, w opisanym powyżej przypadku, dyrektywa 93
            /13:
          a) nie stoi na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą
            konsument ma prawo żądać od instytucji kredytowej rekompensaty
            wykraczającej poza zwrot miesięcznych rat i kosztów zapłaconych z tytułu
            wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od
            dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem poszanowania celów dyrektywy
            93/13 i zasady proporcjonalności, oraz, że
          b) stoi na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą
            instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta rekompensaty
            wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej
            umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania
            do zapłaty. Oznacza to, że jeżeli umowa kredytu jest nieważna w całości i nie
            można jej dalej wykonywać, bank w ocenie TSUE nie może żądać od
            konsumenta zapłaty rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału i
            zapłaty odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty.
        5) w ocenie Banku stanowisko wyrażone w wyroku TSUE, nie pozbawia Banku prawa
        domagania się, zwrotu od kredytobiorcy aktualnej równowartości wypłaconej
        kwoty kredytu. Bank stoi na stanowisku, że roszczenie takie jest dopuszczalne i
        zasadne, bowiem nie stanowi ono żądania od kredytobiorcy rekompensaty
        wykraczającej poza zwrot wypłaconego kapitału, ale jest żądaniem zwrotu tego
        kapitału w jego aktualnej wartości. W tych kwestiach nie została jeszcze w
        orzecznictwie sądów polskich wypracowana jednolita, lub nawet dominująca,
        linia orzecznicza, która potwierdzałaby lub zaprzeczała stanowisku Banku
        wyrażonemu powyżej;
        6) w związku z wyrokiem TSUE Urząd Komisji Nadzoru Finansowego opublikował w
        dniu 15 czerwca 2023 r. komentarz, w którego treści wyraził oczekiwanie wobec
        banków co do ich aktywnej postawy w zakresie systemowego rozwiązania
        problemu walutowych kredytów mieszkaniowych w postaci oferowania swoim
        klientom ugód, jak również przekonanie, iż z punktu widzenia klientów banków
        (kredytobiorców), ugoda jest najbardziej atrakcyjną i racjonalną alternatywą dla
        kosztownej i długotrwałej ścieżki sądowej;
        7) przed wszczęciem postępowań przed TSUE, o których mowa w pkt 4 powyżej,
        Pierwsza Prezes Sądu Najwyższego, w dniu 29 stycznia 2021 r., skierowała do
        składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego wniosek o rozstrzygnięcie
        rozbieżności w wykładni przepisów prawa występujących w orzecznictwie Sądu

        Najwyższego i sądów powszechnych w sprawach dotyczących kredytów
        indeksowanych i denominowanych w walutach obcych; uchwała ta może mieć
        wpływ na:
          a) kierunek rozstrzygnięcia Sporu,
          b) zakres roszczeń Stron związanych z rozliczeniem Umowy uznanej za
            nieważną lub trwale bezskuteczną;
        8) z uwagi na podjęte przez skład całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego czynności
        mające na celu w pierwszej kolejności wyjaśnienie przez Trybunał
        Sprawiedliwości Unii Europejskiej kwestii ustrojowych związanych z zasadami
        powoływania sędziów Sądu Najwyższego i ich odpowiedzialności dyscyplinarnej,
        dotychczas nie został wyznaczony termin podjęcia uchwały Sądu Najwyższego, o
        której mowa w pkt 7 powyżej;
        9) podejmując decyzję o zawarciu Ugody z Bankiem, Kredytobiorca powinien
        rozważyć, które rozwiązanie jest dla niego korzystniejsze: zawarcie Ugody z
        Bankiem czy proces sądowy z Bankiem i rozstrzygnięcie Sporu przez sąd. Ugoda,
        w ocenie Banku, przewiduje dla Kredytobiorcy korzystne warunki finansowe i
        daje gwarancję zakończenia Sporu z Bankiem w krótkim czasie; 10) w procesie
        sądowym, zgodnie z wyrokiem TSUE, konsument może domagać się od banku
        zwrotu zapłaconych rat kredytu i innych kosztów z tytułu wykonania tej umowy
        oraz zapłaty ustawowych odsetek za zwłokę. Konsument może również wystąpić
        do banku z żądaniem zapłaty innych kwot tytułem rekompensaty, ale istnienie
        tego roszczenia będzie zależało od oceny sądu. W procesie sądowym bank nie
        będzie mógł żądać od konsumenta zapłaty rekompensaty wykraczającej poza
        zwrot kapitału i zapłatę odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, ale
        będzie dochodził, zgodnie z przepisami prawa, zaspokojenia swoich roszczeń
        powstałych na skutek unieważnienia umowy kredytu w najpełniejszym
        dopuszczalnym prawem wymiarze, w tym zwrotu wypłaconego kapitału w
        zaktualizowanej wysokości.
      2. Kredytobiorca oświadcza, że zapoznał się z treścią informacji udzielonej w § 2 ust. 1
      i rozumie ją, a jego wątpliwości w tym zakresie zostały wyjaśnione na etapie
      poprzedzającym zawarcie Ugody.
      3. Kredytobiorca oświadcza również, iż jest świadomy, że:
        1) wskutek zawarcia Ugody wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia
        Umowy, dotyczące zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i
        zasad denominacji lub indeksacji;
        2) powyższe postanowienia Umowy zostają zastąpione, postanowieniami Ugody w
        przedmiocie zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
        wierzytelności kredytowej;
      4. Kredytobiorca oświadcza, iż godzi się na zawarcie Ugody w celu: (i) potwierdzenia
      dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, o których mowa w § 2 ust. 3
      pkt 1), oraz (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień Umowy, w celu
      rozliczenia się przez Strony, postanowieniami Ugody w zakresie zmiany waluty,
      wysokości i zasad s płaty wierzytelności kredytowej, i potwierdza, że rozumie, iż
      czynności te są dokonywane w celu dalszego niepowoływania się na ewentualnie
      niedozwolony charakter postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zawarcia Ugody i
      niedochodzenia roszczeń z tego tytułu.
      5. Mając na względzie oświadczenia złożone w § 2 ust. 2, 3 i 4, Kredytobiorca
      potwierdza, iż zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień na wypadek
      braku związania określonymi postanowieniami Umowy, w tym w szczególności na
      wypadek stwierdzenia trwałej bezskuteczności Umowy, świadomie decyduje się
      zawrzeć Ugodę w celu potwierdzenia wiążącego charakteru Umowy.

    § 3.
      1. Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
      2. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować
      w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy,
      jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany zasad
      rozliczenia Umowy dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania,
      w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokość i zasady s płaty wierzytelności
      kredytowej.
      3. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem i
      określonym w § 3 ust. 2, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte
      procesem, w którym Ugoda jest zawierana.
      4. Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie
      zobowiązał się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek
      roszczenia lub prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie
      dokonywać tego rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o
      umorzeniu postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia niniejszej
      Ugody.
      5. Kredytobiorca wyraża zgodę na zniszczenie przez Bank weksli i deklaracji wekslowej
      stanowiących zabezpieczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy X0 TAK 0 NIE.
    § 4.
      1. Wobec zawarcia Ugody Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu
      poniesionych przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem w wysokości 5.400,00 PLN
      (słownie: pięć tysięcy czterysta złotych polskich 00/100) oraz połowy opłaty od pozwu
      w wysokości 500 PLN (słownie: pięćset złotych polskich 00/100).
      2. Bank zobowiązuje się do zapłaty kwot wskazanych w § 5 ust. 1 w terminie 14 dni od
      dnia zawarcia Ugody na rachunek należący do B.B, NIP: (...). o numerze (...)
      prowadzony przez (...)
      3. Bank, w terminie 14 dnia od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę
      38.000,00 PLN (słownie: trzydzieści osiem tysięcy złotych polskich 00/100) na rachunek
      należący do B.B numer (...), NIP: (...), prowadzony przez (...). Kredytobiorca przyjmuje
      do wiadomości, że w związku z wypłatą ww kwoty powstaje po jego stronie przychód,
      a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji
      PIT-11).
      4. W odniesieniu do innych kosztów związanych z prowadzeniem Sporu, Strony
      oświadczają, że poza kwotami wskazanymi w ust. 1 każda z nich ponosi koszty procesu
      we własnym zakresie i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu.
    Uzupełnienie
    Sprecyzowała Pani, że:
    1) kwota wypłaconego jej kapitału kredytu to: 0,00 zł, a kwota spłacona przez nią to 0,00
      zł, albowiem całość kredytu została wypłacona i była spłacana przez Pani córkę – B.B;
    2) kwoty, o których mowa w § 1 ust. 9 oraz § 4 ust. 1 i 3 Ugody zostały wypłacone
      wyłącznie B.B, kwoty te stanowiły zwrot kapitału i odsetek kredytu, a także kwotę
      dodatkową, na którą składały się wszelkie koszty związane z zawarciem umowy
      kredytu (prowizja, ubezpieczenie nieruchomości), a także koszty procesu sądowego, a
      w tym koszty zastępstwa procesowego;
    3) kwoty, o których mowa w § 1 ust. 9 oraz § 4 ust. 1 i 3 ugody mieszczą się w kwocie
      wpłacanej przez córkę B.B, podczas spłaty kredytu, tj. mieszczą się w kwocie, którą
      córka przekazała na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od
      otrzymanego finansowania oraz sumie opłat dodatkowych (prowizja, ubezpieczenia) i

      koszty procesu (w tym koszty postępowania sądowego – tu również koszty zastępstwa
      procesowego).

## Pytanie

Czy kwoty, o których mowa w § 1 ust. 9 Ugody, § 4 ust. 1 i ust. 3 Ugody stanowią Pani
    przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    mimo tego, że spłat kredytu dokonywała córka – B.B?
    Pani stanowisko w sprawie
    W związku z zawarciem ugody bank zwróci Pani córce B.B, kwoty wskazane w treści ugody
    oraz dokona dodatkowej wypłaty. Córka działa przy tym m.in. na Pani rzecz, a Ugoda
    obejmowała również Pani prawa i obowiązki wynikające z prowadzonego procesu
    sądowego o stwierdzenie nieważności umowy kredytowej.
    W Pani ocenie – wobec tego, że świadczenie zwrotnie otrzymała córka – w analizowanej
    sprawie w związku z otrzymaniem od banku ww. kwoty dodatkowej nie dojdzie do
    powstania po Pani stronie przysporzenia majątkowego. Pani rolą podczas zawierania i
    wykonywania umowy kredytu było zapewnienie córce zdolności kredytowej. Na mocy
    zawartej ugody Kredytobiorcy, a więc również i Pani, otrzymali zwrot środków
    pieniężnych, które wcześniej przekazali na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego
    kredytu hipotecznego. Środki te faktycznie otrzymała od banku, a następnie bankowi
    spłacała Pani córka. A zatem można powiedzieć, że to córka, a nie Pani otrzymała środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z majątku własnego
    córki. Kwota dodatkowa otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przychodu, ani w Pani majątku, ani w majątku któregokolwiek z innych
    Kredytobiorców. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo. Dlatego należy
    stwierdzić, że zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego
    kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem nie będzie Pani miała obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej córce przez bank
    ww. kwoty dodatkowej, mimo tego, że wszystkie postanowienia ugody i umowy kredytu
    odnoszą się równocześnie do Pani, jak i do męża i córki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
     dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
    oraz
     dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
      · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
      podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
      · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały
      mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki
      pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma
      możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to
      uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości
      pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
      · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
      · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz

    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).
    Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Skutki podatkowe wypłaty przez bank kwoty tytułem zwrotu środków pieniężnych, które
    wcześniej na mocy umowy kredytobiorcy przekazali na rzecz banku w ramach spłaty
    kredytu udzielonego na podstawie umowy.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.

    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że wraz z mężem i córką zawarli umowę kredytu
    mieszkaniowego waloryzowanego kursem CHF. Cała kwota kredytu została wypłacona
    Pani córce i to ona spłacała kredyt. Powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych
    postanowień umownych i całej umowy (oraz jej ważności), wskutek czego Pani, jej mąż i
    córka zawarli ugodę sądową. Na podstawie zawartej ugody bank zobowiązał się do zwrotu
    na rzecz Pani córki, kwot, o których jest mowa w § 1 ust. 9 oraz § 4 ust. 1 i 3 ugody. Kwoty
    te stanowiły zwrot kapitału i odsetek kredytu, a także kwotę dodatkową, na którą składały
    się wszelkie koszty związane z zawarciem umowy kredytu (prowizja, ubezpieczenie
    nieruchomości), a także koszty procesu sądowego, a w tym koszty zastępstwa
    procesowego. Ponadto, z opisu sprawy wynika, że kwoty, wynikające z ugody mieszczą się
    w kwocie wpłacanej przez Pani córkę, podczas spłaty kredytu, tj. mieszczą się w kwocie,
    którą Pani córka przekazała na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych
    od otrzymanego finansowania oraz sumie opłat dodatkowych (prowizja, ubezpieczenia) i
    kosztów procesu (w tym koszty postępowania sądowego – tu również koszty zastępstwa
    procesowego).
    Wskazać należy, że jeżeli kredytobiorcy ponoszą solidarną odpowiedzialność za
    zobowiązania wynikające z umowy kredytowej, czyli zgodnie z umową kredytobiorcy
    odpowiadają solidarnie za kredyt, to podatnik jako kredytobiorca solidarny za zadłużenie
    wynikające z tej umowy również odpowiada solidarnie, a więc do pełnej wysokości.
    Na podstawie przepisu art. 366 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:
      Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać
      całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od
      każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników
      zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Aż do zupełnego zaspokojenia
      wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.
    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia
    wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników
    solidarnych odpowiada więc za całość długu a nie tylko część, jaką można by mu przypisać
    poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
    W sytuacji więc gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli
    czynienia tego w celu uzyskania korzyści przez pozostałe strony zobowiązania, a jedynie w
    zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania

    solidarnego, nie może dojść do powstania przychodu u któregokolwiek z pozostałych
    dłużników. Solidarny dłużnik spłaca bowiem własny dług a nie cudzy.
    Na podstawie art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między
      współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może
      on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic
      innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.
    Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje
    istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi.
    Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym i
    staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników.
    Dawni współdłużnicy są dalej dłużnikami - lecz wobec innego wierzyciela (dłużnika, który
    wierzyciela zaspokoił), w stosunku do którego odpowiadają każdy za przypadająca na
    niego część długu. Zatem kredytobiorca, który spłacił kredyt może żądać od kredytobiorcy
    niedokonującego spłat zwrotu części długu, który na niego przypadał.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    W sytuacji takiej, jak przedstawiona we wniosku, nie uzyskała więc Pani faktycznie korzyści
    majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jak trwałe przysporzenie w Pani majątku,
    spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z wypłatą Pani córce przez bank kwot, o których jest mowa w § 1 ust. 9 oraz § 4
    ust. 1 i 3 ugody, po Pani stronie nie powstanie zatem przychód w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również
    obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła.
    Niniejsza interpretacja wydana została jedynie w Pani indywidualnej i rozstrzyga wyłącznie
    zagadnienie objęte pytaniem, tj. kwestię Pani praw i obowiązków w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych z związku z zawartą ugodą z bankiem. Inne kwestie
    poruszane we wniosku, w tym praw i obowiązków pozostałych kredytobiorców, nie były
    przedmiotem oceny przez tut. organ.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
          lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
          elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
          decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
          praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.