Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-18/10/BK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-03-22
Teza: w zakresie skutków podatkowych świadczenia usług budowlanych na terytorium Francji
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; Francja; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; usługi-usługi budowlane; zakład
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 7 stycznia 2010r. (data wpływu do tut. Biura 11 stycznia 2010r.), uzupełnionym w dniach 15 lutego 2010r. oraz 3 marca 2010r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych świadczenia usług budowlanych na terytorium Francji – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 stycznia 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych świadczenia usług budowlanych na terytorium Francji.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismami z dnia 1 lutego 2010r. oraz 18 lutego 2010r. Znak: IBPBI/1/415-18/10/BK wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło odpowiednio w dniach 15 lutego 2010r. oraz 3 marca 2010r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Od 2005r. Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług budowlanych.

W chwili obecnej ok. 20% robót wykonuje na terenie Polski a ok. 80% na terenie Francji. Zatrudnia 13 osób na podstawie umów o pracę. Pracownikami, których zatrudnia są tylko i wyłącznie obywatele polscy, którzy pracują na terenie Francji mniej niż 183 dni w roku i rozliczają się z podatku dochodowego w Polsce. Z podatku dochodowego związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawca rozlicza się w Polsce, we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym.

Na terenie Francji nie posiada żadnej placówki, oddziału ani żadnego biura. Posiada natomiast we Francji skrzynkę pocztową do korespondencji z urzędami francuskimi.

Siedziba firmy znajduje się w Polsce, w miejscu zamieszkania Wnioskodawcy.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż:

*   ośrodek interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), jak i miejsce zamieszkania Wnioskodawcy znajduje się na terenie Polski,
*   na terenie Polski przebywa dłużej niż 183 dni w roku,
*   budowa albo montaż wykonywany na terytorium Polski trwa przez okres krótszy niż 12 miesięcy na jednym placu budowy,
*   na terytorium Francji nie posiada „zakładu” (miejsca zarządzania, filii, biura, w którym prowadzona jest działalność handlowa, zakładu fabrycznego, warsztatu, kopalni, kamieniołomu albo innego miejsca wydobywania bogactw naturalnych, budowy albo montażu, które trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z zaistniałym stanem faktycznym prawidłowe jest rozliczanie się Wnioskodawcy z podatku dochodowego od osób fizycznych tylko i wyłącznie w Polsce?

Zdaniem Wnioskodawcy, zaprezentowane przez niego stanowisko jest prawidłowe. Podatek dochodowy od osób fizycznych powinien być opłacany w Polsce.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Przy czym w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do treści art. 4a ww. ustawy, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodów i majątku, podpisanej dnia 19 stycznia 1997r. (Dz. U. Nr 1 poz. 5), zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Przy czym w myśl art. 3 ust. 1 lit. d) ww. umowy, jeżeli z treści przepisu nic innego nie wynika określenia "przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa" i "przedsiębiorstwo drugiego Umawiającego się Państwa", oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie albo przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie.

Natomiast określenie „zakład”, w myśl art. 5 ust. 1-2 ww. umowy, oznacza stałą placówkę, w której całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa, a w szczególności:

1.  miejsce zarządzania,
2.  filię,
3.  biuro, w którym prowadzona jest działalność handlowa,
4.  zakład fabryczny,
5.  warsztat,
6.  kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
7.  budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Zauważyć przy tym należy, iż dwunastomiesięczny okres, o którym mowa w ww. przepisie, to okres faktycznego istnienia (funkcjonowania) placu budowy, wykonywania prac budowlanych, instalacyjnych, montażowych lub związanej z nimi działalności nadzorczej lub doradczej, a nie okres wskazany (wynikający) z zawartych przez podatnika umów.

Upływ okresu prowadzenia budowy decyduje o ustanowieniu zakładu w państwie źródła. Początku biegu tego okresu należy upatrywać w faktycznym rozpoczęciu prac, służących prowadzonej budowie.

Plac budowy będzie istniał zatem od dnia, kiedy zostały podjęto pierwsze prace o charakterze przygotowawczym w celu rozpoczęcia budowy. Podobnie zakończenie istnienia placu budowy związane jest z faktycznym przekazaniem budowy zamawiającemu, czyli należy wliczyć również np. okres potrzebny na sprawdzenie budynku i poddanie testom instalacji, które to prace są integralną częścią zamknięcia projektu.

Ponadto do tego okresu należy wliczyć również przerwy czy przestoje, które są związane z naturą prac budowlanych, montażowych lub instalacyjnych.

Zakończenie prowadzenia budowy (montażu, instalacji) następuje wtedy, gdy roboty budowlane zostaną całkowicie wykonane.

Jako moment zakończenia budowy można zasadniczo przyjąć dzień podpisania ostatecznego protokołu odbioru robót budowlanych

Z treści przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu opisu stanu faktycznego wynika, iż ośrodek interesów osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy (ośrodek interesów życiowych), jak i miejsce jego zamieszkania znajduje się na terytorium Polski, gdzie przebywa dłużej niż 183 dni w roku.

Na terytorium Francji Wnioskodawca nie posiada „zakładu” tj. miejsca zarządzania, filii, biura, w którym prowadzona jest działalność handlowa, zakładu fabrycznego, warsztatu, kopalni, kamieniołomu albo innego miejsca wydobywania bogactw naturalnych. Prowadzone przez niego budowy albo montaże nie trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy (każdy z osobna).

Mając na względzie wskazane powyżej przepisy prawa uznać należy, iż uzyskiwane przez Wnioskodawcę dochody ze świadczenia usług budowlanych na terytorium Francji w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu w Polsce.

Zauważyć jednakże należy, iż jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny ulegnie zmianie, w związku z czym prace budowlane wykonywane na terytorium Francji trwały będą na jednym placu budowy przez okres przekraczający dwanaście miesięcy, wówczas zasadnym będzie uznanie, iż z upływem tego okresu, Wnioskodawca świadczy usługi przez położony tam „zakład” w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 ww. umowy o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu. W tym przypadku dochody uzyskiwane z tej działalności, w myśl art. 7 ust. 1 ww. umowy, będą podlegały opodatkowaniu zarówno we Francji (w zakresie jaki można przypisać temu zakładowi) oraz w Polsce z uwzględnieniem metody zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.