Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/4511-216/15-2/MG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-05-05
Teza: Odszkodowanie wypłacone Wnioskodawcy z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu w zakresie wynagradzania (art. 18(3c) w zw. z art. 18(3d) Kodeksu pracy) korzysta ze zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: kodeks-kodeks pracy; odszkodowania; wynagrodzenia; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 20 stycznia 2015 r. (data wpływu 16 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania odszkodowania z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu w zakresie wynagrodzenia – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania odszkodowania z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu w zakresie wynagrodzenia.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 27 września 2012 roku, zasądzona została na rzecz Wnioskodawcy od byłego pracodawcy spółki pod firmą C. Sp. z o.o. na podstawie art. 18(3c) k.p. w zw. z art. 18(3d) k.p. kwota 22.000 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie w zatrudnieniu. Pozwany pracodawca wypłacił na rzecz Wnioskodawcy kwotę 15.449,44 zł (w dniu 15 października 2012 roku kwotę 3.200 zł, w dniu 23 grudnia 2013 roku kwotę 12.299,44 zł). W pozostałym zakresie odmówił wypłaty odszkodowania do rąk Wnioskodawcy, twierdząc, iż odszkodowanie podlega opodatkowaniu i oskładkowaniu, a on jako płatnik zobowiązany jest do uiszczenia w imieniu Wnioskodawcy zaliczki na podatek dochodowy. Wnioskodawca do dnia złożenia wniosku nie otrzymał od byłego pracodawcy informacji na formularzu PIT-11 za rok 2013.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy odszkodowanie wypłacone Wnioskodawcy z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu w zakresie wynagradzania (art. 18(3c) k.p. w zw. z art. 18(3d) k.p.) korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, płatnik błędnie przyjął, że odszkodowanie przyznane na podstawie art. 183d k.p. w zw. z art. 183c k.p. wypełnia hipotezę normy prawnej zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: u.p.d.f.), który wyłącza spod przychodów zwolnionych od podatku od osób fizycznych odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku, jeśli odszkodowanie to dotyczy korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Zdaniem Wnioskodawcy, płatnik błędnie przyjmuje, iż w przypadku odszkodowań, zasądzonych z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu w tym również w zakresie wynagradzania (art . 183b k.p.) „szkodą” tą jest wartość wynagrodzenia, jakiego nie uzyskał pracownik w związku z dyskryminowaniem go przez pracodawcę. O ile bowiem, do szacowania wysokości szkody sądy korzystają posiłkowo z kryterium w postaci wartości wynagrodzenia, jakiego pracownik nie otrzymał w związku z bezprawnym działaniem pracodawcy, to jednak nie oznacza to, że wysokość zaniżonego wynagrodzenia stanowi stricte majątkową szkodę pracownika (korzyść majątkową, której pracownik nie uzyskał). W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2008 roku (II PK 286/2007), przyjęto, że: art. 183d k.p. przede wszystkim ma kompensować szkodę na osobie i w tym zakresie nosi charakter swoistego zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z tytułu dyskryminacji; sformułowanie „odszkodowanie w wysokości nie niższej niż” bez określenia górnej granicy zakłada różnicowanie wysokości odszkodowań w zależności od okoliczności konkretnego przypadku (Zob. Ł. Prasołek, M. Wacikowska, Płace w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Warszawa 2009). Podobnie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2009 r., (III PK 43/2008 z glosą Ł. Nosarzewskiego; MPP 2011, nr 8, s. 443 z glosą D. Leszczyńskiej; MPP 2011, nr 10, s. 553 z glosą W. Pudełko; „Radca Prawny” 2012, nr 4, s. 13 z glosą M. Wielgolaskiego). Uznano zatem, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 183d k.p., obejmuje wyrównanie uszczerbku w dobrach majątkowych jak i niemajątkowych pracownika. Z uwagi na fakt, iż odszkodowanie przyznane pozwanej ma dualny charakter (majątkowo - niemajątkowy) nie może być uznane za „korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono”, (art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b u.p.d.f.). Jak wskazano powyżej fakt, iż sądy przy określaniu wysokości odszkodowania przeprowadzają kalkulację matematyczną, szacując wysokość wynagrodzenia „sprawiedliwego” nie przesądza o istocie przepisu, który daje ochronę w zakresie dóbr majątkowych i niemajątkowych (w zakresie doznanej krzywdy). Oczywistym jest bowiem, iż asumptem do wytoczenia przez pracownika powództwa o takim charakterze jest przede wszystkim poczucie krzywdy, powodowanej tym, iż było się przez pracodawcę traktowanym w sposób noszący znamiona dyskryminacji.

Podkreślić należy, iż już samo pojęcie dyskryminacja, czyli nierówne traktowane z uwagi na określone okoliczności czy cechy odnosi się z całą pewnością do sfery niematerialnej.

Zdaniem Wnioskodawcy odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zasądzonej byłemu pracownikowi kwocie jest zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych w myśl art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ jego wysokość, zasady ustalania, wynikają wprost z odrębnych przepisów, to jest z przepisów Kodeksu pracy. Przyznane w niniejszej sprawie odszkodowanie, jak i zasady jego ustalania, wynikają wprost z przepisu art. 183d Kodeksu pracy.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Natomiast w przypadku, gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych odrębnych ustaw (co w przypadku odszkodowania zasądzonego na rzecz pozwanej na podstawie art. 183d k.p. nie występuje), a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas odszkodowanie takie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a) i b) ustawy.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 3b cytowanej ustawy, wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

1.  otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
2.  dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Podstawę roszczeń Wnioskodawcy wobec byłego pracodawcy stanowił art. 183a § 1 k.p., zgodnie z którym pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

W myśl art. 183b § 1 k.p. za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, z zastrzeżeniem § 2-4, uważa się różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art. 183a § 1, którego skutkiem jest w szczególności: odmowa nawiązania lub rozwiązanie stosunku pracy, niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę lub innych warunków zatrudnienia albo pominięcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych świadczeń związanych z pracą, pominięcie przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe - chyba że pracodawca udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami.

Zgodnie natomiast z art. 183c § 1 tego Kodeksu, pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości.

Stosownie do art. 183d k.p., osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, że odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu wypłacone byłemu pracownikowi, którego zasady ustalania wynikają z art. 183d k.p., jest zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na byłym pracodawcy jako płatniku nie ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Tożsamy stan faktyczny był również przedmiotem podatkowych interpretacji indywidualny np. interpretacja indywidualna z dnia 14 lutego 2012 roku ITPB2/415-1033/11/ENB Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, interpretacja indywidualna z dnia 1 sierpnia 2014 roku IPTPB1/415-257/14-2/AG Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Wyrazem jej praktycznej realizacji jest art. 11 ust. 1 ww. ustawy, z którego treści wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Należy zaznaczyć, że zwolnieniem określonym w ww. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęte są tylko odszkodowania lub zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wyrokiem Sądu zasądzona została na rzecz Wnioskodawcy od byłego pracodawcy na podstawie art. 18(3c) Kodeksu pracy w zw. z art. 18(3d) Kodeksu pracy kwota 22.000 zł tytułem odszkodowania za nierówne traktowanie w zatrudnieniu. Pracodawca wypłacił na rzecz Wnioskodawcy kwotę 15.449,44 zł (w dniu 15 października 2012 r. kwotę 3.200 zł, w dniu 23 grudnia 2013 r. kwotę 12.299,44 zł). W pozostałym zakresie pracodawca odmówił wypłaty odszkodowania Wnioskodawcy, twierdząc, że odszkodowanie podlega opodatkowaniu i oskładkowaniu, natomiast płatnik zobowiązany jest do uiszczenia w imieniu Wnioskodawcy zaliczki na podatek dochodowy. Wnioskodawca do dnia złożenia wniosku nie otrzymał od byłego pracodawcy informacji PIT-11 za rok 2013.

Zgodnie z art. 18(3a) § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Stosownie do art. 18(3b) § 1 Kodeksu pracy, za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, z zastrzeżeniem § 2-4, uważa się różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art. 183a § 1, którego skutkiem jest w szczególności:

1.  odmowa nawiązania lub rozwiązanie stosunku pracy,
2.  niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę lub innych warunków zatrudnienia albo pominięcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych świadczeń związanych z pracą,
3.  pominięcie przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe - chyba że pracodawca udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami.

W myśl art. 18(3c) § 1 Kodeksu pracy, pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości.

Wynagrodzenie, o którym mowa w § 1, obejmuje wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub w innej formie niż pieniężna (art. 18(3b) § 2 Kodeksu pracy).

Pracami o jednakowej wartości są prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku (art. 18(3c) § 3 Kodeksu pracy).

Zgodnie z art. 18(3d) Kodeksu pracy, osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane uregulowania prawne należy stwierdzić, że odszkodowanie wypłacone Wnioskodawcy z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu w zakresie wynagradzania (art. 18(3c) w zw. z art. 18(3d) Kodeksu pracy) korzysta ze zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnośnie powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji organów podatkowych oraz przywołanych wyroków Sądu - wskazać należy, ęż orzeczenia te dotyczą tylko konkretnej, indywidualnej sprawy, jak również powołane wyroki dotyczą konkretnych spraw podatników osądzonych w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.