Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/4514-1-79/15-4/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-08-31
Teza: Podatek od czynności cywilnoprawnych w zakresie obowiązku podatkowego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności cywilnoprawne; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; sekurytyzacja; umowa-umowa nienazwana; usługi-usługi finansowe
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Funduszu przedstawione we wniosku z 12 maja 2015 r. (data wpływu: 18 maja 2015 r.), uzupełnionym pismem z 19 sierpnia 2015 r. (data wpływu: 24 sierpnia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie obowiązku podatkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 maja 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie obowiązku podatkowego.

W związku ze stwierdzeniem braków formalnych, o których mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający w imieniu Ministra Finansów, pismem z 11 sierpnia 2015 r. nr ILPB2/4514-1-79/15-2/MK wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Ponadto, pouczono Zainteresowanego, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Jednocześnie poinformowano, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a jego uzupełnieniem przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wezwanie zostało wysłane 11 sierpnia 2015 r. i skutecznie doręczone 17 sierpnia 2015 r., zaś 20 sierpnia 2015 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego pisma z 19 sierpnia 2015 r. wraz z załącznikami) podanie zostało uzupełnione.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca (dalej również: „Fundusz”) jest osobą prawną, utworzoną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 146, poz. 1546, ze zm., dalej: „ustawa o Funduszach”). Fundusz jest osobą prawną, której działalność regulowana jest ustawą o Funduszach. Zgodnie z ustawą o Funduszach, Fundusz został utworzony jako fundusz sekurytyzacyjny i wyłącznym przedmiotem działalności Funduszu jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze niepublicznego, proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych, w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe. Celem inwestycyjnym Funduszu jest osiąganie przychodów z lokat netto Funduszu, wzrost wartości aktywów Funduszu w wyniku wzrostu wartości lokat oraz osiąganie zysku ze zbywania lokat. Dla osiągnięcia celu inwestycyjnego, Fundusz lokuje swoje środki pieniężne m.in. w wierzytelności, prawa do świadczeń z tytułu wierzytelności, dłużne papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego, jednostki uczestnictwa funduszy rynku pieniężnego, depozyty w bankach krajowych lub instytucjach kredytowych. Aktywa będące przedmiotem inwestycji Funduszu stanowią wierzytelności, które spełniają następujące warunki:

1.  podmiotami zobowiązanymi są osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej;
2.  opiewają na świadczenia pieniężne;
3.  są denominowane w złotych polskich lub innej walucie.

Środki pieniężne inwestowane przez Fundusz pochodzą głównie z wpłat inwestorów na objęcie certyfikatów inwestycyjnych emitowanych przez Fundusz. Dodatkowo, Fundusz pozyskuje środki pieniężne z zysków osiągniętych w związku z windykacją posiadanych wierzytelności.

W ramach prowadzonej działalności, Fundusz zawiera pisemne umowy z podmiotami prawa polskiego, prowadzącymi działalność gospodarczą, na podstawie których nabywa w drodze przelewu w celu sekurytyzacji, wierzytelności składające się z kwot należności głównej oraz zadłużenia dotyczącego należności ubocznych, tj. odsetki, prowizje i inne roszczenia uboczne wynikających z zawartych przez ten podmiot umów (dalej: „Wierzytelności”). Umowy przelewu wierzytelności zawierane przez Fundusz stanowią skutek rozporządzający umów o sekurytyzację, w wyniku czego przelew wierzytelności dokonywany jest nie na podstawie umowy sprzedaży czy zamiany, ale właśnie tej innej czynności prawnej, tj. umowy sekurytyzacyjnej. Umowy przelewu wierzytelności zawierane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i prawa majątkowe w chwili zawarcia danej umowy wykonywane. Są również na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wierzytelności nabywane przez Fundusz nabywane są na własne ryzyko w formie pakietów (portfeli) zawierających większą liczbę wierzytelności.

Zbywcami wierzytelności są polskie osoby prawne, w tym banki i inne instytucje finansowe oraz instytucje niebankowe posiadające masowe wierzytelności detaliczne, np. operatorzy telefonii stacjonarnej i komórkowej, dostawcy telewizji kablowej i satelitarnej, dostawcy mediów lub ubezpieczyciele (dalej: „Zbywcy”). W strukturze rodzajowej posiadanych przez Fundusz pakietów wierzytelności dominują kredyty bankowe, w tym w szczególności kredyty konsumenckie. Wierzytelności nabywane przez Fundusz w ramach jego działalności stanowią tzw. wierzytelności trudne (tj. obciążone wysokim ryzykiem nieściągalności). Fundusz nabywa, co do zasady, wierzytelności niesporne. Fundusz nie nabywa, co do zasady, wierzytelności, których termin zapadalności (płatności) jeszcze nie nastąpił, lecz tylko takie, których termin zapadalności już minął, a dług nie został spłacony. Niektóre wierzytelności nabywane przez Fundusz są dodatkowo zabezpieczone poprzez weksel lub hipotekę.

W zamian za nabywane wierzytelności Fundusz zobowiązany jest zapłacić Zbywcy określoną cenę, której wysokość, sposób naliczania oraz termin płatności określane są w konkretnej umowie, przy czym Fundusz nabywa wierzytelności pieniężne za cenę zakupu niższą od wartości nominalnej tych wierzytelności (cena rynkowa trudnych wierzytelności jest, co do zasady, niższa od ich wartości nominalnej). Cena nabycia ustalana jest na podstawie wyceny całego portfela, a nie poszczególnych wierzytelności. Ryzyko ekonomiczne z tym związane spoczywa na Funduszu. Zawierane przez Fundusz umowy nie zawierają postanowień pozwalających na zmianę umówionej ceny sprzedaży w zależności od powodzenia czynności zmierzających do wyegzekwowania nabytych wierzytelności.

Nabycie wierzytelności przez Fundusz prowadzone jest zawsze na własny rachunek z zaangażowaniem własnych środków oraz obejmuje przejęcie wszelkich praw i obowiązków wynikających z nabywanych wierzytelności. W konsekwencji, zbywcy portfeli wierzytelności zostają zwolnieni z ryzyka niewypłacalności dłużników. Jednocześnie ryzyka związane z nabywanymi portfelami wierzytelności stanowią od momentu transakcji nowe ryzyka związane podmiotowo z nabywcą, czyli Funduszem. Co do zasady, umowy zawierane przez Fundusz nie przewidują możliwości przelewu zwrotnego wierzytelności. Umowy nie przewidują również co do zasady zmiany ceny / płatności ze strony sprzedającego na rzecz Funduszu. Stosownie do postanowień niektórych umów, zbywca może jednak zwrócić Funduszowi część ceny w przypadku, gdy np. wierzytelność nie istnieje lub istnieje w niższej niż ustalono w umowie wysokości, dłużnik zmarł przed datą cesji wierzytelności, zobowiązanie powstało na skutek czynu przestępczego, itp.

Pomiędzy zbywcą wierzytelności a Funduszem nie istnieje odrębny stosunek prawny rodzący obowiązek zapłaty wynagrodzenia na rzecz Funduszu w związku z nabyciem i egzekucją wierzytelności.

Dotychczasowe umowy przelewu wierzytelności, które były zawierane przez fundusz stanowią umowy sekurytyzacyjne zawierane przez Wnioskodawcę, jako fundusz inwestycyjny sekurytyzacyjny, w oparciu o regulacje prawne zawarte w ustawie o Funduszach i w ustawie Prawo bankowe. W przyszłości Wnioskodawca zamierza również zawierać wyłącznie umowy przelewu wierzytelności z bankami oraz podmiotami niebankowymi, których podstawą będą umowy sekurytyzacji uregulowane w ww. aktach prawnych, co będzie wprost wskazane w treści umów odnośnie ich nazewnictwa, wraz ze wskazaniem podstawy prawnej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy umowy przelewu wierzytelności, które zamierza zawierać Fundusz jako fundusz sekurytyzacyjny, obejmujące w szczególności nabywanie na własne ryzyko wierzytelności w formie pakietów (portfeli), podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, umowy przelewu wierzytelności zawierane przez Niego, jako fundusz sekurytyzacyjny, nie są czynnością prawną podlegającą opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Umowy przelewu wierzytelności, których podmiotami są fundusze sekurytyzacyjne, nie stanowią bowiem żadnej z umów wymienionych w zamkniętym katalogu czynności zawartym w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, gdyż w rzeczywistości są umowami o sekurytyzację.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U z 2015 r., poz. 626; dalej: „uPCC”), opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

1.  umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych;
2.  umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku;
3.  umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy;
4.  umowy dożywocia;
5.  umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat lub dopłat;
6.  ustanowienie hipoteki;
7.  ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności;
8.  umowy depozytu nieprawidłowego;
9.  umowy spółki.

W powołanym przepisie ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Ustawowe wyliczenie zostało wzmocnione zasadą, że o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji podleganiu temu podatkowi, decyduje jej treść, a nie nazwa. Oznacza to, że jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób, to dla oceny, czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym. Takie określenie zakresu przedmiotowego ma dalsze swoje konsekwencje. Mianowicie, ustawodawca wprowadzając w ustawie zasadę numerus clausus czynności podlegających opodatkowaniu, jednocześnie wyłączył z opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie.

Mając na uwadze powyższe, należy zatem uznać, że o ile Fundusz będzie stroną umowy przelewu wierzytelności, to taka czynność prawna stanowić będzie umowę o sekurytyzację. W takim przypadku, przelew wierzytelności nie jest bowiem oparty na umowie sprzedaży, czy zamiany. Uwzględniając tą okoliczność oraz fakt, że umowa o sekurytyzację ma swoje źródło w ustawie o Funduszach (konstrukcja i kształt) oraz regulacje w Prawie bankowym (umowy zawierane z bankami), niewątpliwie należy uznać, że stanowi ona swoistą umowę, odrębną od umów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1 uPCC.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca wskazuje wybrane orzecznictwo sądowe. I tak, w wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 3887/06, sąd wskazał, że „usługa świadczona przez spółkę celową w ramach procesu sekurytyzacji jest usługą finansową. Skoro więc wierzytelności Spółki były nabywane w celu sekurytyzacji, w celu ich wykorzystania do wykonywania określonych operacji gospodarczych, to w badanej sprawie nie miała miejsca, jak chcą tego organy podatkowe, wyłącznie cesja wierzytelności, lecz cesja, która była elementem świadczonej usługi finansowej”. Podobnie wypowiedział się w sprawie również WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1564/09, który to w uzasadnieniu stwierdził, że „wyjaśniając w największym skrócie pojęcie sekurytyzacji, należy wskazać, ze jest to proces ekonomiczny, którego celem jest emisja papierów wartościowych na podstawie zespołu wierzytelności” (patrz: I. Raczkowska, Sekurytyzacja wierzytelności bankowych, Warszawa 2001 r., s. 13-14). Jak z tego wynika, czynności podejmowane przez spółkę celową w ramach sekurytyzacji nie sprowadzają się do samego nabycia wierzytelności w ramach cesji, lecz cesja stanowi jedynie element – świadczonej przez spółkę celową – szerszej (kompleksowej) usługi pośrednictwa finansowego, związanego z nabywaniem wierzytelności oraz redystrybucją środków finansowych i ograniczeniem ryzyka niewypłacalności dłużników”.

Z kolei WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1/11 dodatkowo wskazał, że „zamknięty charakter katalogu czynności prawnych obciążonych PCC wyklucza jakąkolwiek możliwość opodatkowania umów nieznajdujących swojego dokładnego odpowiednika wśród tych wymienionych w art. 1 ust. 1 uPCC, nawet gdyby faktycznie łączyły one w sobie pewne elementy kilku umów nazwanych, podlegających podatkowi. Z powołanego stanowiska judykatury należy wyprowadzić twierdzenie, że umowa o sekurytyzację łączy co prawda w sobie pewne elementy umowy sprzedaży, podlegającej podatkowi, z tym wyjątkiem, że umowy sprzedaży nie determinuje podmiot ją zawierający. Tylko fundusz sekurytyzacyjny ma prawo i możliwość zawrzeć umowę o sekurytyzację, która stanowi podstawę umów przelewu wierzytelności, w ramach których FIZ nabywają wierzytelności.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego, m.in. w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r. (sygn. IPPB2/436-253/13-4/LS), interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 25 listopada 2013 r. (sygn. IPPB2/436-595/13-2/MZ), interpretacjach Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2014 r. (sygn. IPPB2/436-157/14-2/MZ) i Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 1 grudnia 2014 r. (sygn. IBPBII/1/436-285/14/MZ), Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 marca 2015 r. (sygn. IPPB2/4514-12/15-4/MZ), czy też Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 21 kwietnia 2015 r. (sygn. IBPBII/1/4514-24/15/MZ).

W ocenie Wnioskodawcy, umowy przelewu wierzytelności zawierane przez Fundusz, jako Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz, stanowią umowy o sekurytyzację uregulowaną w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, w efekcie czego przelew wierzytelności dokonywany jest nie na podstawie - umowy sprzedaży czy zamiany, a innej czynności prawnej. Okoliczność, że na podstawie umowy o sekurytyzację dochodzi do przelewu wierzytelności nie oznacza jednak objęcia tej umowy opodatkowaniem PCC. Czynność rozporządzająca przelewu wierzytelności nie jest bowiem w takim wypadku dokonywana w związku z żadną z umów wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1 uPCC (w tym umową sprzedaży), lecz w ramach umowy o sekurytyzację. Umowa o sekurytyzację nie została zaś wymieniona w art. 1 ust. 1 pkt 1 uPCC i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

W efekcie, czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki takie same, bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.

Jak wskazuje art. 509 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: „Kodeks”), wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba ze sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu lub właściwości zobowiązania. Z kolei, stosownie do art. 510 § 1 Kodeksu, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Powołane powyżej przepisy wyraźnie zatem wskazują, że umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności może przybrać formę nie tylko umowy sprzedaży, zamiany lub darowizny. Przeniesienie wierzytelności może zostać dokonane również w innej formie, np. na podstawie umowy o sekurytyzację. Teza ta znajduje swoje potwierdzenie w doktrynie prawa cywilnego. Przykładowo, „(\`(...)\`) z zasady swobody umów wynika, że poza wskazanymi wyżej umowami nazwanymi, umowami zobowiązującymi w rozumieniu art. 510 k.c. mogą być także umowy nienazwane, jeżeli tylko strony tych umów wykreują zobowiązanie do przeniesienia wierzytelności (w szczególności umowa factoringu, umowa przelewu na zabezpieczenie)”, Kodeks cywilny, Komentarz, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, red. nauk. A. Kidyba, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2012.

Co się zaś tyczy samego przelewu wierzytelności należy wskazać, że stanowi on jedynie czynność rozporządzającą, która realizowana jest w wykonaniu określonej czynności zobowiązującej, stanowiącej jej podstawę (causa). Jak wskazano w ww. opracowaniu, samoistna umowa przelewu jest czynnością kauzalną. Oznacza to, że prawną przyczyną przelewu wierzytelności jest wykonanie istniejącego już między stronami zobowiązania (causa solvendi), a ważność umowy przelewu zależy od istnienia zobowiązania. Ważność samoistnej umowy przelewu zależy od istnienia ważnego zobowiązania do zawarcia tej umowy. Kodeks cywilny nie przewiduje wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wyniku którego dochodzi do przelewu. Wskazuje to na oderwany charakter samoistnej umowy przelewu, natomiast nie zwalnia jej stron od dokładnego określenia zobowiązania, w którego wykonaniu zawarta jest umowa przelewu wierzytelności. W trosce o ważność samoistnej umowy przelewu wierzytelności cedent i cesjonariusz powinni zatem wyraźnie, bądź per facta concludentia porozumieć się co do causa dokonanego przelewu. Powyższe znajduje swoje uzasadnienie również na gruncie ustawy o Funduszach, gdzie w art. 183 ust. 5 ustawodawca wskazał, że umowa zobowiązująca do nabycia wierzytelności, czy też puli wierzytelności powinna być zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Brzmienie tego przepisu odróżnia zatem umowę zobowiązującą do nabycia wierzytelności oraz przelew wierzytelności (nabycie wierzytelności).

Zgodnie z art. 183 ustawy o Funduszach, Fundusz inwestycyjny zaniknięty (dalej: FIZ) może być utworzony jako fundusz sekurytyzacyjny, dokonujący emisji certyfikatów inwestycyjnych w celu zgromadzenia środków na nabycie wierzytelności, w tym wierzytelności finansowanych ze środków publicznych w rozumieniu odrębnych przepisów, lub praw do świadczeń z tytułu określonych wierzytelności. Fundusz sekurytyzacyjny ma obowiązek oraz wyłączne prawo używania w nazwie oznaczenia „standaryzowany fundusz sekurytyzacyjny” lub „niestandaryzowany fundusz sekurytyzacyjny”. W ramach przypisanych FIZ uprawnień, mogą one dokonywać szczególnych czynności prawnych, do których należy zawieranie umów o sekurytyzację. Zgodnie z doktryną, umowa o sekurytyzację posiada istotne cechy umowy nazwanej (por. Zbigniew Radwański, Teoria umów, PWN, Warszawa, 1977), i tak:

1.  umowa o sekurytyzację została wyróżniona na podstawie obowiązujących norm prawnych (por. ustawa o Funduszach);
2.  stosunek zobowiązaniowy w ramach umowy o sekurytyzację znamionują takie elementy jak:
    1.  podmioty (por. fundusz sekurytyzacyjny - art. 2 pkt 31 ustawy o Funduszach);
    2.  treść świadczenia (por. m.in. art. 2 pkt 32 oraz art. 183 ustawy o Funduszach);
    3.  relacje świadczeń do siebie (przelew wierzytelności w zamian za zapłatę ceny);
    4.  nazwa umowy, która została sformułowana w przepisach prawnych (por. np. art. 2 pkt 31 i 32 oraz art. 183 ust. 4 ustawy o Funduszach).

W tym miejscu warto przywołać ustawowe definicje zawarte w art. 2 pkt 31 i 32 ustawy o Funduszach, gdzie:

1.  przez inicjatora sekurytyzacji rozumie się jednostkę samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zbywające funduszowi sekurytyzacyjnemu pulę wierzytelności albo zobowiązujące się do przekazywania funduszowi sekurytyzacyjnemu wszystkich świadczeń otrzymanych przez nie z określonej puli wierzytelności;
2.  przez sekurytyzowane wierzytelności rozumie się wierzytelności stanowiące przedmiot lokat funduszu sekurytyzacyjnego oraz wierzytelności wyodrębnione przez inicjatora sekurytyzacji albo inny podmiot, który zawarł z funduszem umowę zobowiązującą go do przekazywania funduszowi świadczeń uzyskanych w związku z tymi wierzytelnościami.

Ustawa o Funduszach zawiera tez rozliczne szczegółowe postanowienia regulujące treść umowy o sekurytyzację, zawieranej przez fundusze sekurytyzacyjne, np.:

1.  umowa zobowiązująca do nabycia wierzytelności, puli wierzytelności powinna być zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności (art. 183 ust. 5 ustawy o Funduszach);
2.  fundusz sekurytyzacyjny może, uwzględniając interes uczestników funduszu, zawierać umowy związane z procesem sekurytyzacji, w szczególności o nadanie oceny inwestycyjnej (rating), ubezpieczenia, w tym od ryzyka niewypłacalności dłużników, o udzielenie poręczenia za zobowiązania funduszu, gwarancji udzielane na rzecz funduszu (at. 191 ustawy o Funduszach);
3.  fundusz sekurytyzacyjny oraz podmiot, z którym towarzystwo zawarło umowę o zarządzanie sekurytyzowanymi wierzytelnościami, mogą zbierać i przetwarzać dane osobowe dłużników sekurytyzowanych wierzytelności jedynie w celach związanych z zarządzaniem wierzytelnościami sekurytyzowanymi (art. 193 ustawy o Funduszach), czy też
4.  księgi rachunkowe funduszu sekurytyzacyjnego, wyciągi z tych ksiąg podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzone pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym oraz wszelkie wystawione w ten sposób oświadczenia zawierające zobowiązania, zwolnienie z zobowiązań, zrzeczenie się praw lub pokwitowanie odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych oraz stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i rejestrach publicznych (art. 194 ustawy o Funduszach).

Poza powyższym, co należy podkreślić, umowa o sekurytyzację zawierana z bankami uregulowana jest dodatkowo przez ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe. W ustawie tej, w art. 92a ust. 1, ustawodawca wyraźnie wskazał, że bank może zawrzeć z towarzystwem funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny albo z funduszem sekurytyzacyjnym; m.in. umowę przelewu wierzytelności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków sądów administracyjnych, wskazać należy, że stanowisko przyjęte w tych orzeczeniach nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej stanowiska tut. Organu. Powyższe wynika przede wszystkim z przeszkód natury formalnoprawnej. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Z kolei, w odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.