Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.405.2025.1.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-04
Teza: Obowiązki płatnika w związku z dofinansowaniem z
zakładowego funduszu świadczeń socjalnych wycieczki
integracyjnej i spotkania integracyjnego.
Słowa kluczowe: dofinansowanie
fundusz-Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych
integracja-integracja pracowników
koszt
obowiązek-obowiązek płatnika
przychód-przychód ze stosunku pracy
wycieczka
zaliczka-zaliczka na podatek
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika w związku z dofinansowaniem z zakładowego funduszu
    świadczeń socjalnych wycieczki integracyjnej i spotkania integracyjnego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka tworzy Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (ZFŚS). Środki ZFŚS są
    przeznaczone m.in. na dopłatę do kosztów uczestnictwa osób uprawnionych
    (pracowników) w różnych rodzajach i formach działalności socjalnej m.in. na
    dofinansowanie imprez sportowo-rekreacyjnych i kulturalno-oświatowych. W ramach
    działalności socjalnej Spółka zorganizowała wycieczkę dla pracowników Spółki. Głównym
    celem zorganizowanego wyjazdu była integracja pracowników, poprawa atmosfery i
    zwiększenie ich motywacji w pracy.
    Informacja o wycieczce podana była do wiadomości osobom uprawnionym (pracownikom)
    i każda z nich mogła wziąć w niej udział dobrowolnie. Koszt wycieczki sfinansowano ze
    środków ZFŚS.
    Organizację wycieczki zlecono podmiotowi świadczącemu usługi w tym zakresie. Po
    zakończeniu wycieczki biuro podróży wystawiło fakturę, w treści której wpisano „impreza
    turystyczna” i zbiorczą kwotę wynagrodzenia za wykonaną usługę.
    Spółka zorganizowała również spotkanie integracyjne w kręgielni dla wszystkich
    uprawnionych (pracowników). Celem spotkania była integracja pracowników, poprawa
    atmosfery i zwiększenie ich motywacji w pracy. Informacja o spotkaniu podana była do
    wiadomości osobom uprawnionym (pracownikom) i każda z nich mogła wziąć w niej udział
    dobrowolnie. Faktura została wystawiona za usługi gastronomiczne zbiorczo. Nie było
    możliwości przypisania wymiernej korzyści indywidualnemu pracownikowi. Koszt
    spotkania sfinansowano ze środków ZFŚS.

## Pytanie

Czy dofinansowanie wycieczki i spotkania integracyjnego ze środków ZFŚS jest dla osób
    uprawnionych przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych, a Spółka jako płatnik, jest zobowiązana do naliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Dla celów podatkowych pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia, ukształtowanym w
    orzecznictwie sądowym, rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze,
    których skutkiem jest przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar
    finansowy, niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu.
    Dokonując oceny, czy udział w wycieczce integracyjnej i spotkaniu integracyjnym prowadzi
    do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, należy kierować się wyrokiem Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, w którym stwierdzono, że za
    przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),

    · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Spółka, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, uważa, że dofinansowanie
    wycieczki i spotkania integracyjnego ze środków ZFŚS dla osób uprawnionych nie będzie
    stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych i jako płatnik nie będzie zobowiązana do naliczenia, pobrania i przekazania
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Wycieczka oraz spotkanie integracyjne
    pracowników organizowane są w interesie pracodawcy w celu integracji, co później
    przekłada się na lepszą współpracę, poprawę atmosfery i zwiększenie motywacji w pracy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na podstawie art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Ponadto z treści art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy wynika, że:

      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Ogólna definicja przychodów, zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z uwagi na uznawanie za przychody każdej formy przysporzenia majątkowego, zarówno
    formy pieniężnej jak i niepieniężnej (w tym nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez
    podatnika), stwierdzenia wymaga, że dla celów podatkowych pod pojęciem nieodpłatnego
    świadczenia, ukształtowanym w orzecznictwie sądowym, rozumie się te wszystkie
    zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest przysporzenie w majątku
    podatnika mające konkretny wymiar finansowy, niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu.
    Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba
    (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Według art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Na mocy art. 12 ust. 3 przytoczonej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    W świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.

    Z art. 32 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że dokonując oceny czy udział w wyjeździe
    lub spotkaniu integracyjnym prowadzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy
    kierować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13
    (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym stwierdzono, że za przychód pracownika mogą być
    uznane świadczenia, które:
    – po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    – po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    – po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Wobec powyższego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony
    pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach
    wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które
    Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i
    przedstawił ich interpretację.
    Podkreślenia także wymaga, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być
    zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z
    pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń
    prawnych. Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze
    stosunku pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika
    przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również
    wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem
    pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z
    niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz
    pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.

    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów.
    W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie
    pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy
    pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy
    szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym
    przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że udział
    pracowników na zasadzie dobrowolności w wycieczce integracyjnej i spotkaniu
    integracyjnym, dofinansowanych ze środków zakładowego funduszu świadczeń
    socjalnych, nie stanowi dla pracowników przysporzenia majątkowego. Tym samym nie
    stanowi też nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, dofinansowanie przez Państwa z zakładowego funduszu świadczeń
    socjalnych kosztów ww. wycieczki i spotkania nie powoduje powstania po stronie
    pracowników przychodu ze stosunku pracy według art. 12 ust. 1 przywołanej ustawy.
    Oznacza to, że nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika w myśl art. 32 ust. 1 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.