Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.612.2025.2.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-04
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu sprzedaży części
niezabudowanej działki.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
działki
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 21 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie podlegania
    opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości. Uzupełniła go Pani pismem z 1 października
    2025 r. (wpływ 2 października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pod koniec roku 2025 ma Pani zamiar sprzedać swoje udziały w niezabudowanej działce
    budowlanej położonej w (...), działka nr 2.
    Właścicielką działki (która stanowiła część gospodarstwa rolnego) stała się Pani wraz z
    mężem na podstawie Aktu Własności Ziemi z roku 1974. Poprzednim właścicielem tej
    działki był Pani teść. W roku 1975 działka ta została wywłaszczona na rzecz Skarbu
    Państwa pod budowę osiedla mieszkaniowego.
    W roku 1983 umarł Pani mąż, a prawo do spadku w gruntach stanowiących gospodarstwo
    rolne, nabyła Pani wraz z synem oraz córką.
    Na początku lat 90-tych wraz z następcami prawnymi po zmarłym Pani mężu, zwróciła się
    Pani do Urzędu (...) o zwrot wywłaszczonej działki, ponieważ nie została zagospodarowana
    zgodnie z decyzją o wywłaszczeniu.
    W roku 1993 X Urzędu (...) zwrócił Pani oraz następcom prawnym, część wywłaszczonej
    działki.
    Jest Pani xx-letnią emerytką.
    Nie prowadziła i nie prowadzi Pani działalności gospodarczej.
    Nie jest Pani podatnikiem podatku VAT.
    Na działce nie była i nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza ani rolnicza.
    Działka jest porośnięta trawą.
    Przedmiotowa działka stanowi Pani majątek osobisty.
    Uzupełnienie wniosku
    1. Nie była i nie jest Pani zarejestrowanym, czynnym podatnikiem od towaru i usług. Nie
      prowadziła Pani działalności gospodarczej.
    2. Nabycie udziału 4/6 części w działce nr 2 nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od
      towarów i usług. Nie został naliczony podatek VAT, ponieważ zapłaciła Pani tylko
      zwaloryzowaną cenę uzyskaną z tytułu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości.
    3. Działka została Pani zwrócona (...) maja 1993 r., a wówczas w Polsce nie obowiązywał
      jeszcze podatek VAT. Nie przysługiwało Pani prawo do obniżenia podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego.
    4. Nie była i nie jest Pani rolnikiem ryczałtowym. Działka została Pani zwrócona przez
      Skarb Państwa w 1993 r., a od 1988 r. jest Pani na rencie (emeryturze) i nie prowadzi
      Pani gospodarstwa rolnego.
    5. Działka nie była i nie jest wykorzystywana na cele działalności rolniczej, jest tylko
      obsiana trawą ze względów estetycznych. Nie prowadziła i nie prowadzi Pani
      gospodarstwa jako rolnik ryczałtowy. Jest Pani xx-letnią emerytką. Nie była i nie jest
      Pani zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    6. Działka była i jest jedynie obsiana trawą ze względów estetycznych. Nie było i nie ma
      na niej żadnych upraw. Nie prowadziła Pani żadnej sprzedaży produktów rolnych.
    7. Skarb Państwa wywłaszczył działkę nr 1 , zwrócił tylko część niezabudowaną nr 2 .
    8. Przedmiotem sprzedaży będzie cała zwrócona działka 2. Właścicielami sprzedawanej
      działki 2 są:
      - Pani, ww. Wnioskodawca – 4/6 części,
      - Pani syn – 1/6 części,
      - Pani córka – 1/6 części.

      Nie nastąpił podział działki – cały czas jest to działka nr 2, działka nadal ma nr 2.
      Działka jest i będzie niezabudowana w momencie sprzedaży.
    10. Działka przez cały czas, od momentu zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, była tylko
      obsiewana trawą i koszona.
    11. Działka od momentu sprzedaży nie była i nie będzie udostępniana osobom trzecim.
    12. Na działce obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego uchwalony
      przez Radę Miasta, nie mają zastosowania Decyzje o Warunkach Zabudowy.
    13. Nie udzielała i nie udzieli Pani pełnomocnictwa do przygotowania nieruchomości do
      sprzedaży.
    14. Nie planuje Pani ponieść jakichkolwiek nakładów na przygotowanie działki do
      sprzedaży. Działka została ogrodzona siatką (jakieś dwadzieścia lat temu), by
      ograniczyć możliwość jej zaśmiecania.
    15. W roku 2001 sprzedała Pani swoje udziały wynoszące 4/6 części w niezabudowanej
      działce nr 3 położonej w (...).
      a) została Pani właścicielem 4/6 części działki nr 3 na podstawie Decyzji X Urzędu (...) o
        zwrocie wywłaszczonej nieruchomości z dnia (...) listopada 1994 r. Wcześniej, przed
        wywłaszczeniem od roku 1975 była Pani właścicielką działki 3 wraz z mężem na
        podstawie Aktu Własności Ziemi i darowizny po teściu;
      b) działka ta stanowiła część nabytego w roku 1975 gospodarstwa rolnego;
      c) w latach 70-tych działka była uprawiana rolniczo. W roku 1975 została wywłaszczona
        na rzecz Skarbu Państwa. Po zwrocie wywłaszczonej nieruchomości nie nadawała
        się do użytkowania rolniczego ze względu na degradację gleby. Działka leżała
        odłogiem;
      d) sprzedaży dokonała Pani w roku 2001. Od roku 1988 już nie prowadziła Pani
        gospodarstwa rolnego – przeszła Pani na rentę, a później na emeryturę;
      e) sprzedała Pani udziały – 4/6 części w jednej niezabudowanej działce nr 3 (...);
      f) nie było konieczności zarejestrowania się jako podatnik VAT przy tej sprzedaży.
    16. Nie prowadziła i nie prowadzi Pani żadnej działalności gospodarczej, w tym usług
      deweloperskich i innych tego rodzaju.

## Pytanie

Czy sprzedaż części niezabudowanej działki nabytej ponad 50 lat temu w drodze Aktu
    Własności Ziemi jako część gospodarstwa rolnego oraz na podstawie Postanowienia sądu
    w sprawie spadku po zmarłym w roku 1983 mężu i na podstawie Decyzji X Urzędu (...) z
    roku 1993, podlega podatkowi VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż Pani udziałów w przedmiotowej działce nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Działka ta stanowi Pani majątek osobisty. Nabyła ją Pani wraz z mężem w roku 1974, jako
    część prowadzonego gospodarstwa rolnego.
    W roku 1983 zmarł Pani mąż. W Postanowieniu spadkowym po zmarłym mężu wraz z
    dziećmi otrzymała Pani udziały w gospodarstwie należące poprzednio do męża.
    Działka ta w roku 1975 została wywłaszczona, a w roku 1993 zwrócona byłym właścicielom
    i ich następcom prawnym.
    Nigdy nie kupowała Pani żadnej działki, by ją później sprzedać.
    Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 z późn. zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek, jak również udziału w działkach), traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Kwestia współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).

    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą

    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału –
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży

    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, co istotne w niniejszej sprawie, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C- 25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że w związku ze sprzedażą gruntu podejmowała Pani
    działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta
    powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów
    kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale
    też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i
    przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - nie była i nie jest Pani zarejestrowanym, czynnym podatnikiem od towaru i usług,
    - nie prowadziła i nie prowadzi Pani żadnej działalności gospodarczej, w tym usług
      deweloperskich i innych tego rodzaju,
    - na działce nie była i nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza ani rolnicza,
      stanowi ona Pani majątek osobisty,
    - przedmiotem sprzedaży będzie cała zwrócona działka 2,
    - nie nastąpił podział działki – cały czas jest to działka nr 2, działka nadal ma nr 2; działka
      jest i będzie niezabudowana w momencie sprzedaży,
    - działka od momentu sprzedaży nie była i nie będzie udostępniana osobom trzecim,

    - nie udzielała i nie udzieli Pani pełnomocnictwa do przygotowania nieruchomości do
      sprzedaży,
    - nie planuje Pani ponieść jakichkolwiek nakładów na przygotowanie działki do sprzedaży,
    - działka przez cały czas, od momentu zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, była tylko
      obsiewana trawą i koszona.
    Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż przez Panią udziału w niezabudowanej
    działce podlega opodatkowaniu VAT.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się do treści przepisów ustawy – w przypadku osób
    fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej,
    należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana
    transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z dnia 15 września
    2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż udziału w
    działce 2, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak
    jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Panią za podatnika tego podatku. Z
    zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika bowiem taka Pani aktywność, która
    wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że
    sprzedaż udziału w działce nr 2 wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła
    Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Nie
    podjęła Pani również żadnych czynności zmierzających do podniesienia wartości gruntu.
    Zatem, mając na uwadze opis sprawy oraz informacje wynikające z uzupełnienia sprawy,
    nie można uznać, że w odniesieniu do sprzedaży wskazanej działki zachowa się Pani jak
    handlowiec.
    W związku z powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki
    stanowiące podstawę uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, to
    planowana sprzedaż udziału w działce nr 2, nie będzie stanowiła czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Podsumowanie
    Sprzedaż udziału w niezabudowanej działce nabytej ponad 50 lat temu w drodze Aktu
    Własności Ziemi jako część gospodarstwa rolnego oraz na podstawie Postanowienia sądu
    w sprawie spadku po zmarłym w roku 1983 mężu i na podstawie Decyzji X Urzędu (...) z
    roku 1993, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Podkreślam, że przedmiotowa interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Wskazuję również, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
    Zaznaczam więc, że ta interpretacja dotyczy tylko Pani i nie wywołuje skutków
    podatkowych dla innych współwłaścicieli działki nr 2, którzy chcąc uzyskać interpretację
    indywidualną, powinni wystąpić z osobnym wnioskiem o jej wydanie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.