Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/4511-88/15-4/JK3
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-04-15
Teza: Wypłacona Wnioskodawczyni odprawa na podstawie postanowienia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, jak również Porozumienia kończącego spory zbiorowe nie będzie zwolniona od podatku. Wejście w życie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1328 i 1478) nie zmieniło dotychczasowej zasady, zgodnie z którą przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie wyłącznie do odszkodowań i zadośćuczynień. Zatem wypłacona odprawa będzie stanowiła dla Wnioskodawczyni przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy, albowiem podstawą jej wypłaty będzie stosunek pracy. W konsekwencji pracodawca był obowiązany obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wystawić informację PIT-11, natomiast Wnioskodawczyni ww. kwotę opodatkować w zeznaniu podatkowym łącznie z pozostałymi dochodami osiągniętymi w danym roku podatkowym.
Słowa kluczowe: odprawy; odszkodowania; pracownik; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 22 stycznia 2015 r. (data wpływu 23 stycznia 2015 r.) uzupełnione pismem z dnia 31 marca 2015 r. (data nadania 1 kwietnia 2015 r., data wpływu 3 kwietnia 2015 r.) na wezwanie Nr IPPB4/4511-88/15-2/JK3 z dnia 24 marca 2015 r. (data nadania 24 marca 2015 r., data doręczenia 26 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wypłaty odprawy – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 stycznia 2015 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wypłaty odprawy. Z uwagi na braki formalne, pismem Nr IPPB4/4511-88/15-2/JK3 z dnia 24 marca 2015 r. (data nadania 24 marca 2015 r., data doręczenia 26 marca 2015 r.) tut. organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia przedmiotowego wniosku. Pismem z dnia 31 marca 2015 r. (data nadania 1 kwietnia 2015 r., data wpływu 3 kwietnia 2015 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek w terminie.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Od marca 2014 r. Dyrektor Naczelny Przedsiębiorstwa Państwowego P. z siedzibą w W., powołany na stanowisko w lutym 2014 r., rozpoczął działania restrukturyzacyjne w przedsiębiorstwie. W okresie do 10 kwietnia 2014 r. trwały negocjacje z radą pracowniczą oraz zakładowymi związkami zawodowymi na temat planowanych zmian, m.in. grupowych zwolnień pracowniczych i nowego regulaminu płac. Rozmowy były burzliwe, prowadzone pod groźbą strajków ze strony organizacji związkowych, które weszły w spór zbiorowy z kierownictwem P.

Spór zbiorowy zakończony został porozumieniem zbiorowym. Utworzono dokument pt. Porozumienie kończące spory zbiorowe, podpisany w dniu 30 kwietnia 2014 r. w obecności Wiceministra Infrastruktury i Rozwoju. W porozumieniu zawarto między innymi zasady przeprowadzenia restrukturyzacji zatrudnienia, których celem były zwolnienia grupowe dla minimum 500 pracowników. Uzgodniono wprowadzenie tzw. Programu Dobrowolnych Odejść Pracowniczych w P. i zredagowano Regulamin PDO, który był załącznikiem do podpisanego Porozumienia.

Rozwiązanie umowy o pracę Wnioskodawczyni na mocy porozumienia stron (art.30 § 1 pkt 1 kp) z inicjatywy pracodawcy z przyczyn niedotyczących pracownika w rozumieniu ustawy z dnia 13 marca 2003 r, o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz.844 z późn. zm.), nastąpiło 31 lipca 2014 r. Było oparte na zasadach określonych w przyjętym przez strony Porozumieniu kończącym spory zbiorowe i Regulaminie PDO.

Wśród świadczeń wynikających z innych przepisów, w ramach rekompensaty za rozwiązanie umowy o pracę, wypłacono Wnioskodawczyni świadczenie wskazane w regulaminie PDO jako „zmniejszające skutki ekonomiczne”. Wysokość tego świadczenia określał powołany w Regulaminie PDO art. 245 ust. 2 pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy.

Wypłacone Wnioskodawczyni świadczenie wskazane jest w Regulaminie PDO i art. 245 ZUZP. Do opisu świadczenia użyte zostało określenie „odprawa”. Z uwagi na brak w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych definicji pojęcia „odprawa”, za Słownikiem Języka Polskiego cytuję znaczenie tego pojęcia: jednorazowe wynagrodzenie udzielane pracownikowi w myśl umowy przy opuszczaniu posady. Umową w przypadku Wnioskodawczyni jest ZUZP oraz Porozumienia kończące spory zbiorowe wraz z Regulaminem PDO, obowiązujące w P. jako prawo pracy w okresie rozwiązania z Wnioskodawczynią umowy o pracę. Uzyskane w ramach odprawy świadczenie ma charakter zadośćuczynienia za rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, z inicjatywy pracodawcy, w wyniku restrukturyzacji przedsiębiorstwa. Cel i funkcję wypłaty tego świadczenia określa zapis wstępu do Regulaminu PDO, mówiący o „łagodzeniu skutków ekonomicznych” przystąpienia pracowników do tego programu. Zapis wstępu i wypłaty były świadomym działaniem stron porozumienia grupowego w P., ponieważ dostrzeżono potrzebę zadośćuczynienia straty, spowodowanej nagłą utratą dochodów i niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak również zadośćuczynienia z powodu pozostałych, negatywnych skutków nagłego rozwiązania umowy o pracę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy świadczenie wypłacone na podstawie art. 245 ust. 2 pkt 3 ZUZP jest wolne od podatku w świetle znowelizowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3, zgodnie z którym zwolnione z opodatkowania są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych?

Zdaniem Wnioskodawczyni.

Świadczenie wypłacone na podstawie art. 245 ust. 2 pkt 3 ZUZP jest dodatkowym świadczeniem odszkodowawczym, rodzajem zadośćuczynienia za utratę pracy oraz dochodów uzyskiwanych w wyniku jej świadczenia, spowodowanych restrukturyzacją i związanymi z nią zwolnieniami pracowników, łagodzącym skutki ekonomiczne niezbędnych zwolnień pracowniczych. Jest to sytuacja spełniająca warunki opisane w rozdziale 3 art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyjątki wymienione w punktach a) do g) nie dotyczą przypadku Wnioskodawczyni.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie zaś do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodu są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

Zgodnie z aktualnie obowiązującą treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Nowe brzmienie przepisu – zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 29 października 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw – ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2014 r.

Zgodnie natomiast z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. − Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502) ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.

Jak wynika z treści wniosku, od marca 2014 r. Dyrektor Naczelny Przedsiębiorstwa Państwowego P., rozpoczął działania restrukturyzacyjne w przedsiębiorstwie. W okresie do 10 kwietnia 2014 r. trwały negocjacje z radą pracowniczą oraz zakładowymi związkami zawodowymi na temat planowanych zmian, m.in. grupowych zwolnień pracowniczych i nowego regulaminu płac. Rozmowy były burzliwe, prowadzone pod groźbą strajków ze strony organizacji związkowych, które weszły w spór zbiorowy z kierownictwem P.. Spór zbiorowy zakończony został porozumieniem zbiorowym. Utworzono dokument pt. Porozumienie kończące spory zbiorowe, podpisany w dniu 30 kwietnia 2014 r. w obecności Wiceministra Infrastruktury i Rozwoju. W porozumieniu zawarto między innymi zasady przeprowadzenia restrukturyzacji zatrudnienia, których celem były zwolnienia grupowe dla minimum 500 pracowników. Uzgodniono wprowadzenie tzw. Programu Dobrowolnych Odejść Pracowniczych w P. i zredagowano Regulamin PDO, który był załącznikiem do podpisanego Porozumienia. Rozwiązanie umowy o pracę Wnioskodawczyni na mocy porozumienia stron (art. 30 § 1 pkt 1 kp) z inicjatywy pracodawcy z przyczyn niedotyczących pracownika w rozumieniu ustawy z dnia 13 marca 2003 r, o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz.844 z późn. zm.), nastąpiło 31 lipca 2014 r. Było oparte na zasadach określonych w przyjętym przez strony Porozumieniu kończącym spory zbiorowe i Regulaminie PDO. Wśród świadczeń wynikających z innych przepisów, w ramach rekompensaty za rozwiązanie umowy o pracę, wypłacono Wnioskodawczyni świadczenie wskazane w regulaminie PDO jako „zmniejszające skutki ekonomiczne”. Wysokość tego świadczenia określał powołany w Regulaminie PDO art. 245 ust. 2 pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Wypłacone Wnioskodawczyni świadczenie wskazane jest w Regulaminie PDO i art. 245 ZUZP. Do opisu świadczenia użyte zostało określenie „odprawa”. Z uwagi na brak w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych definicji pojęcia „odprawa”, za Słownikiem Języka Polskiego cytuję znaczenie tego pojęcia: jednorazowe wynagrodzenie udzielane pracownikowi w myśl umowy przy opuszczaniu posady. Umową w przypadku Wnioskodawczyni jest ZUZP oraz Porozumienia kończące spory zbiorowe wraz z Regulaminem PDO, obowiązujące w P. jako prawo pracy w okresie rozwiązania z Wnioskodawczynią umowy o pracę. Uzyskane w ramach odprawy świadczenie ma charakter zadośćuczynienia za rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, z inicjatywy pracodawcy, w wyniku restrukturyzacji przedsiębiorstwa. Cel i funkcję wypłaty tego świadczenia określa zapis wstępu do Regulaminu PDO, mówiący o „łagodzeniu skutków ekonomicznych” przystąpienia pracowników do tego programu. Zapis wstępu i wypłaty były świadomym działaniem stron porozumienia grupowego w P., ponieważ dostrzeżono potrzebę zadośćuczynienia straty, spowodowanej nagłą utratą dochodów i niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak również zadośćuczynienia z powodu pozostałych, negatywnych skutków nagłego rozwiązania umowy o pracę.

Wątpliwość Wnioskodawczyni budzi kwestia, czy odprawa, o której mowa w art. 245 ust. 2 pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy wypłacona zgodnie z Regulaminem Programu Dobrowolnych Odejść Pracowniczych podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych.

Należy zaznaczyć, że zwolnieniem określonym w przytoczonym wyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy, objęte są tylko te odszkodowania, których wysokość lub zasady wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeks pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego artykułu.

Wskazać przy tym należy, że odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającym na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.

Natomiast istoty odprawy nie należy doszukiwać się w twierdzeniu, że tego typu świadczenie jest odszkodowaniem, czyli naprawieniem szkody lub straty, jaką pracownik poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. De facto jest ona świadczeniem pracodawcy w razie zaistnienia zdarzeń, które zgodnie z odpowiednimi przepisami powodują niemożliwość, niecelowość lub zbędność kontynuacji stosunku pracy.

Ponadto, nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że ilekroć ustawodawca posługuje się w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określeniem „odprawa”, to za każdym razem dotyczy to wyłączenia od analizowanego zwolnienia przedmiotowego zawartego w lit. a), b) i c) ww. normy prawnej.

Przedmiotowym zwolnieniem nie są zatem objęte odprawy pieniężne, i to zarówno te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, jak i odprawy pieniężne, których wysokość lub zasady ustalania wynikają z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni otrzymała odprawę wynikającą z postanowień art. 245 ust. 2 pkt 3 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy oraz Regulaminu Dobrowolnych Odejść Pracowniczych, który jest załącznikiem do Porozumienia kończącego spory zbiorowe zawartego w dniu 30 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym nie można zgodzić się z Wnioskodawczynią, że odprawa wypłacona na podstawie postanowień Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, jak również Porozumienia kończącego spory zbiorowe na podstawie porozumienia jako dokumentu wskazanego w art. 9 § 1 Kodeksu pracy stanowi przychód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz przepisy prawa należy uznać, że wypłacona Wnioskodawczyni odprawa na podstawie postanowienia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, jak również Porozumienia kończącego spory zbiorowe nie będzie zwolniona od podatku. Wejście w życie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1328 i 1478) nie zmieniło dotychczasowej zasady, zgodnie z którą przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie wyłącznie do odszkodowań i zadośćuczynień. Zatem wypłacona odprawa będzie stanowiła dla Wnioskodawczyni przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy, albowiem podstawą jej wypłaty będzie stosunek pracy. W konsekwencji pracodawca był obowiązany obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wystawić informację PIT-11, natomiast Wnioskodawczyni ww. kwotę opodatkować w zeznaniu podatkowym łącznie z pozostałymi dochodami osiągniętymi w danym roku podatkowym.

Stanowisko Wnioskodawczyni jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.