Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.312.2025.1.AN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Uznanie składek ZUS wpłacanych po terminie za koszty
uzyskania przychodu, art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT
Słowa kluczowe: korekta
koszt-koszty uzyskania przychodów
składki-składki ZUS
składki-składki na ubezpieczenie społeczne
termin-termin płatności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wydatki
na rzecz pracowników -Nieopłacone składki ZUS
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowy od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 maja 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia, czy Spółka w przypadku złożonych korekt, a co za tym
    idzie opłaceniu składek ZUS po terminie, ma prawo rozpoznać ten wydatek jak koszt
    uzyskania przychodów w dacie ich faktycznej zapłaty.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka akcyjna (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”), jest polską spółką kapitałową,
    posiadającą siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski, jest czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem VAT będącym polskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od
    całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.
    (...)
    Spółka funkcjonuje jako przedsiębiorstwo wielooddziałowe w skład grupy wchodzi (...)
    zakładów produkcyjnych zlokalizowanych w: (...), posiadających w swojej strukturze szereg
    komórek organizacyjnych odpowiedzialnych za procesy produkcji, magazynowania,
    sprzedaży i zakupu.
    Rok podatkowy Wnioskodawcy nie jest tożsamy z rokiem kalendarzowym i trwa od 1
    października do 30 września roku następnego.
    (...).
    Kultura organizacyjna Spółki jest ukierunkowana na utrzymanie kluczowych pracowników
    oraz pozyskiwanie kolejnych z ważną, z punktu widzenia Spółki, wiedzą branżową.
    Realizując założenia bycia atrakcyjnym pracodawcą oraz założenia posiadania
    wyspecjalizowanej kadry, Spółka oprócz podstawowego wynagrodzenia, który jest
    głównym aspektem decydującym o wyborze miejsca pracy, tworzy również unikalne,
    lokalne schematy i formy świadczeń pozafinansowych w postaci oferowania dodatkowych
    benefitów pozapłacowych. Dodatkowo, kładzie ogromny nacisk na przestrzeganie prawa
    pracy, terminową wypłatę wynagrodzenia a także na zapewnienie pracownikom szerokich
    możliwości rozwoju zawodowego.
    (...).
    Tak szeroki wachlarz zatrudnienia, a co za tym idzie zróżnicowany sposób rozliczania
    wynagrodzeń z uwzględnieniem nie tylko płacy podstawowej ale również szeregu
    benefitów, jest niemałym wyzwaniem szczególnie przy tak dynamicznie zmieniającym się
    otoczeniu prawnym w ostatnim czasie.
    Mimo przyjętej polityki należytej staranności oraz wdrożonej matrycy RACI, w której
    wprost wskazane są poszczególne procesy oraz zakres odpowiedzialności na
    poszczególnych szczeblach decyzyjnych, to gdy przepisy były zmieniane w trakcie roku
    podatkowego, zdarzyło się zidentyfikowanie błędu w kwalifikacji osób zatrudnionych w
    warunkach zagrożenia.
    Miało to miejsce w sytuacji wypełniania obowiązku wynikającego z art. 31 ust. 6 Ustawy z
    dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i
    chorób zawodowych, przekazując do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych informację ZUS
    IWA za 2023 r.
    Spółka w trakcie kompletowania danych z obszaru BHP na potrzeby wypełnienia
    informacji ZUS IWA właśnie za rok 2023, jak również analizując dane z lat ubiegłych
    zidentyfikowała rozbieżności w liczbie zatrudnionych w warunkach zagrożenia w latach
    2019-2022, pomiędzy danymi przekazanymi do ZUS w postaci informacji ZUS IWA, a
    dokumentacją źródłową i stanem faktycznym z powyższego obszaru.
    Ten rodzaj rozbieżności spowodował, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie
    pierwotnie przekazanych danych zawyżył wysokość stopy procentowej składki na

    ubezpieczenie wypadkowe, czego konsekwencją było naliczanie i odprowadzanie przez
    Spółkę składek ZUS również w zawyżonej wartości.
    Spółka na podstawie wewnętrznej analizy podjęła decyzję o dokonaniu korekty złożonych
    informacji ZUS IWA oraz korekt deklaracji ZUS, ze względu na zmniejszenie wysokości
    stopy procentowej przy kalkulacji składki na ubezpieczenie wypadkowe. Korekty te
    uwzględniały niższy wskaźnik, czego konsekwencją było mniejsze zobowiązanie wobec
    Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a tym samym stwierdzenie nadpłaty w składkach
    uregulowanych w poprzednich okresach rozliczeniowych.
    Na podstawie złożonych w lutym 2024 r. korekt informacji ZUS IWA Spółka dokonała
    kalkulacji składek, czego skutkiem było powstanie nadpłaty za poprzednie okresy
    rozliczeniowe. W związku z powyższym, Spółka działając w dobrej wierze dokonywała
    potrącenia powstałej nadpłaty począwszy od stycznia 2024 r. a skończywszy na lutym
    2025 r. aż do czasu otrzymania oficjalnego stanowiska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
    które zostało sformułowane w (...) marcu 2025 r.
    Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, Spółka złożyła korekty deklaracji ZUS, na
    podstawie których zmniejszono wysokość pierwotnie wyliczonych składek, czego
    konsekwencją było powstanie nadpłaty z tytułu uiszczonych składek na rzecz Zakładu
    Ubezpieczeń Społecznych. Wartość stwierdzonej nadpłaty Spółka rozliczyła poprzez
    pomniejszanie zobowiązań wynikających z bieżących deklaracji. Jednak Zakład
    Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) nie zgodził się z argumentacją Spółki i nie potwierdził, że
    dane wykazane w złożonych korektach są danymi poprawnymi, a co za tym idzie, że
    wystąpiła nadpłata z tytułu pierwotnie uiszczonych składek. Stanowisko ZUS zostało
    poparte pismem Państwowej Inspekcji Pracy, który stwierdził, iż dane wykazane w
    korektach sprawozdań o warunkach pracy Z-10 są nieprawidłowe, w związku z powyższym
    Spółka została zobligowana do złożenia kolejnej korekty Informacji ZUS IWA z
    prawidłowymi danymi tj. z danymi które były wykazane w pierwotnych informacjach ZUS
    IWA, ze wskazaniem ilości osób zatrudnionych w warunkach zagrożenia według stanu
    przed korektą.
    Zakwestionowanie przez ZUS złożonych przez Spółkę korekt deklaracji ZUS spowodowało
    powstanie zaległości z tytułu niedopłaty w składkach wynikających z bieżących okresów
    rozliczeniowych na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
    W przedstawionym stanie faktycznym, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy Spółka ma
    prawo uiszczone składki ZUS z tytułu zaległych składek zaliczyć w koszty uzyskania
    przychodów, mimo iż korekty dotyczą lat ubiegłych oraz czy w przedstawionym stanie
    faktycznym zastosowanie będzie miała metoda kasowa, na podstawie której nieuiszczone
    w terminie składki, według zapisów art. 16 ust. 1 pkt 57a Ustawy z 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w
    okresie bieżącym, a więc w dacie ich faktycznego uiszczenia. Szczególnie, iż zaległość ta
    powstała w wyniku złożenia przez Spółkę korekt deklaracji ZUS, które następnie zostały
    zakwestionowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, czego konsekwencją było
    powstanie zaległości wobec Organu.

## Pytanie

Czy Spółka w przypadku złożonych korekt, a co za tym idzie opłaceniu składek ZUS po
    terminie, ma prawo rozpoznać ten wydatek jak koszt uzyskania przychodów w dacie ich
    faktycznej zapłaty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, bezspornym jest, że składki finansowane przez Spółkę wchodzą
    w skład wynagrodzenia i stanowią koszty uzyskania przychodów wraz z resztą składowych.
    Z kolei, zgodnie z przepisami, składki finansowane przez pracodawcę z tytułu zawartych
    umów o pracę są kosztem uzyskania przychodów w miesiącu pracy, o ile pracodawca
    odprowadzi je terminowo. W przypadku naruszenia terminu składki są kosztem w dacie

    zapłaty. Składki finansowane przez zleceniodawcę stanowią koszt uzyskania przychodów
    w dacie zapłaty. W przypadku umów cywilnoprawnych sytuacja jest prostsza ponieważ
    wynagrodzenia oraz składki ZUS stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie wypłaty
    zgodnie z zapisami art. 16 ust. 1 pkt 57 oraz 57a i ust. 7d Ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych.
    Spółka stoi na stanowisku, iż w przedstawionym stanie faktycznym, w przypadku złożenia
    korekt deklaracji ZUS generujących zobowiązanie za poprzednie okresy rozliczeniowe
    zastosowanie będzie miała metoda kasowa. Na mocy art. 15 ust. 4g Ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, należności ze stosunku pracy
    oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy stanowią
    koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały
    wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa
    pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony.
    W przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się odpowiednio art.
    16 ust. 1 pkt 57 oraz pkt. 57a Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie
    z którymi wynagrodzenia są kosztem w dacie wypłaty lub postawienia ich do dyspozycji
    pracownika. Składki finansowane przez pracodawcę stanowią dodatkowy narzut i
    niewątpliwie stanowią koszty Spółki powstałe w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, a tym samym mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Wydatek ten jest ściśle związany z uzyskiwaniem przychodów przez Spółkę.
    Od strony ekonomicznej Spółka ponosi koszt w momencie zapłaty, natomiast od strony
    podatkowej istotne jest prawidłowe rozpoznanie momentu, w którym należy zaliczyć dany
    wydatek w koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4h Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, składki na
    ubezpieczenia społeczne od przychodów ze stosunku pracy, w części finansowanej przez
    płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stanowią koszty uzyskania przychodów w
    miesiącu, za który należności te są należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone w
    terminie wynikającym z odrębnych przepisów. W przypadku uchybienia temu terminowi,
    do składek tych stosuje się odpowiednio przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d Ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, czyli bezsprzecznie Spółka stoi na stanowisku,
    że składki są kosztem uzyskania przychodów w dacie ich faktycznej zapłaty. Powyższy
    zapis dotyczy również składanych korekt deklaracji, na podstawie których powstało
    zobowiązanie dotyczące poprzednich okresów rozliczeniowych.
    W takim przypadku prawidłowym postępowaniem Spółki jest ujęcie wydatku dotyczącego
    składki wypadkowej w dacie faktycznej zapłaty, bez względu na powód powstania tego
    zobowiązania. Niezależnie od tego czy jest to skutek uchybienia terminowi zapłaty z tytułu
    naliczonych składek w związku z bieżącymi rozliczeniami, czy może tak jak w
    przedstawionym stanie faktycznym z tytułu dokonania korekty deklaracji ZUS dotyczących
    poprzednich okresów rozliczeniowych, które zostały zakwestionowane przez Organ.
    Warto zaznaczyć, iż Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do uznania poniesionego
    wydatku za koszty uzyskania przychód po warunkiem łącznego spełnienia następujących
    przesłanek:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
    niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, które zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych są wyłączone z kosztów uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z zapisami Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności
    art. 16 ust. 57a ustawy o CIT, do kosztów nie zalicza się nieopłaconych do Zakładu
    Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt. 40 oraz art. 15 ust. 4h określonych
    w Ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części
    finansowanej przez płatnika składek.
    Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13
    października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez
    płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40,
    stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są należne, pod
    warunkiem że składki zostaną opłacone w terminie wynikającym z odrębnych przepisów.
    W przypadku uchybienia temu terminowi do składek tych stosuje się przepisy art. 16 ust. 1
    pkt 57a i ust. 7d.
    Szczegółowa analiza powołanych przepisów ,w ocenie Spółki, nie wyklucza możliwości
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zaległych składek, która to zaległość
    powstała w wyniku złożonych przez Spółkę korekt deklaracji ZUS.
    W oparciu o przywołane przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony opis stanu
    faktycznego, Spółka stoi na stanowisku, iż składki na ubezpieczenie społeczne zapłacone w
    wyniku złożonych korekt deklaracji za poprzednie okresy rozliczeniowe w części
    finansowanej przez płatnika składek, stanowią koszty uzyskania przychodów.
    Natomiast, w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zaległych
    składek na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez płatnika wskazać należy,
    że przepisy Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wskazują również reguły
    potrącania kosztów w czasie w odniesieniu do składek na obowiązkowe ubezpieczenie
    społeczne w części finansowanej przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy oraz
    Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
    Zgodnie z doktryną w/w przepisów, w sytuacji zaliczenia wskazanej w złożonych korektach
    deklaracji nadpłaty składek ZUS na poczet bieżącego zobowiązania wobec Zakładu
    Ubezpieczeń Społecznych przez Spółkę, a następnie zakwestionowanie przez Organ
    zasadności złożonych korekt - to oczywistym jest, że Spółka nie opłaciła zobowiązania w
    ustawowych terminach. Wobec tego, zaległe składki ZUS w części finansowanej przez
    Spółkę, będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów dopiero z chwilą
    ich faktycznej zapłaty. Innymi słowy, w przypadku uregulowania składek ZUS, w części
    finansowanej przez Płatnika, stanowią koszty uzyskania przychodów ale dopiero w dacie
    ich faktycznego poniesienia. I bez znaczenia pozostaje fakt czy nieterminowa płatność
    składek ZUS była wynikiem zwykłego przekroczenia ustawowego terminu czy może była
    konsekwencją złożonych przez Spółkę a następnie zakwestionowanych przez Zakład
    Ubezpieczeń Społecznych korekt.
    Spółka stoi na stanowisku, iż w przedstawionym stanie faktycznym skutki podatkowe
    nastąpią dopiero w dacie faktycznego uregulowania zaległych składek ZUS, niezależnie od
    powodu ich powstania. Bowiem, w przypadku Spółki występującej w roli Pracodawcy a co
    za tym idzie w roli Płatnika składek (w części finansowanej przez pracodawcę) sam
    warunek uiszczenia składki stanowi już przesłankę kwalifikacji wydatku jako kosztu
    uzyskania przychodów, a nieterminowa zapłata jedynie ma wpływ na przesunięcie

    terminu uwzględnienia danego wydatku w kosztach, bez utraty prawa zaliczenia do
    kosztów podatkowych. Obowiązkowe ubezpieczenia, które nie zostały uregulowane w
    ustawowym terminie, podatkowo rozlicza się stosując metodę kasową.
    Na podkreślenie zasługuje również fakt, iż ta fundamentalna zasada wprost wskazana jest
    w art. 16 ust. 1 pkt 57a Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, według
    którego w przypadku nieuiszczonych w terminie składek mogą być one kosztami
    uzyskania przychodu, ale dopiero w dacie ich uiszczenia bez wskazywania wyjątków czy
    zastrzeżeń do prawa ich zastosowania.
    Potwierdzenie powyższego stanowiska Wnioskodawcy można znaleźć w wydanych
    Interpretacjach Indywidualnych:
    1. Interpretacja Indywidualna z dnia 14 sierpnia 2018 r., nr 0115-KDIT3.4011.274.2018.2.
    DP, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że „w przypadku
    uchybienia temu terminowi, wynagrodzenie te będą mogły być zaliczone do kosztów
    podatkowych z chwilą ich faktycznej wypłaty lub postawienia do dyspozycji
    pracowników”. Wyżej cytowane rozstrzygnięcie dotyczy bezpośrednio wynagrodzeń,
    jednak w ocenie Wnioskodawcy w takim samym kształcie może być stosowane w
    niniejszej sprawie.
    2. Interpretacja Indywidualna z dnia 5 marca 2019 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.594.2018.1.ES,
    w której Organ potwierdza, iż „jeśli ustawowe terminy nie zostaną dotrzymane, to w
    przypadku Zainteresowanych mogą oni zaliczać do kosztów zaległe składki na
    ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez płatnika w miesiącu ich
    poniesienia. Zatem, stanowisko Zainteresowanych, że opłacone przez Spółkę składki na
    ubezpieczenia społeczne w części finansowanej przez płatnika będą stanowiły koszt
    uzyskania przychodów w dacie ich zapłaty przez Spółkę uznano za prawidłowe”.
    Reasumując, skutkiem prawno-podatkowym wynikającym z wydania Interpretacji
    Indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, będzie potwierdzenie
    prawidłowości postępowania Spółki przy kwalifikacji zaległych składek ZUS, w części
    finansowanej przez Pracodawcę jako koszty uzyskania przychodu w dacie ich faktycznej
    zapłaty. Z zastrzeżeniem, iż bez znaczenia pozostaje fakt, że zaległość ta powstała w
    wyniku złożenia przez Spółkę korekt deklaracji ZUS, które wygenerowały nadpłatę za
    poprzednie okresy, w konsekwencji czego Spółka nadpłatę tą rozliczyła z zobowiązaniem
    wynikającym z bieżących deklaracji. Tak więc, sytuacja zakwestionowania przez Zakład
    Ubezpieczeń Społecznych poprawności złożonych korekt i obowiązku dokonania przez
    Spółkę ponownej korekty przywracającej stan pierwotny była bezpośrednią przyczyną
    powstania zaległości w bieżących okresach rozliczeniowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „u.p.d.o.p.”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach

    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    - został poniesiony przez podatnika,
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów,
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.,
    - został właściwie udokumentowany.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Podkreślić należy, że wśród kosztów uznawanych za koszty uzyskania przychodów są
    także tzw. „koszty pracownicze” obejmujące m.in. świadczenia wypłacane na rzecz
    pracowników wraz z narzutami, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety, ale również i
    inne wydatki ponoszone na rzecz pracowników, które w sposób pośredni wpływają na
    zwiększenie ich motywacji do pracy, poprawę jakości wykonywanej pracy oraz zdrowie i
    samopoczucie.
    Wydatki na rzecz pracowników co do zasady są kosztami podatkowymi, jednak tylko te,
    które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem (zabezpieczeniem)
    źródła przychodów.
    Z opisu sprawy wynika, że złożyli Państwo korekty deklaracji ZUS, na podstawie których
    zmniejszono wysokość pierwotnie wyliczonych składek, czego konsekwencją było
    powstanie nadpłaty z tytułu uiszczonych składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń
    Społecznych. Wartość stwierdzonej nadpłaty Spółka rozliczyła poprzez pomniejszanie
    zobowiązań wynikających z bieżących deklaracji. Jednak Zakład Ubezpieczeń Społecznych
    (ZUS) nie zgodził się z argumentacją Spółki i nie potwierdził, że dane wykazane w
    złożonych korektach są danymi poprawnymi, a co za tym idzie że wystąpiła nadpłata z
    tytułu pierwotnie uiszczonych składek.
    Przedmiot Państwa wątpliwości dotyczył ustalenia, czy Spółka w przypadku złożonych
    korekt, a co za tym idzie opłaceniu składek ZUS po terminie, ma prawo rozpoznać ten
    wydatek jak koszt uzyskania przychodów w dacie ich faktycznej zapłaty.
    W tym miejscu wskazuję, że zgodnie z art. 15 ust. 4g u.p.d.o.p.:

      Należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991
      r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że
      zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z
      przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W
      przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1
      pkt 57.
    Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 4h u.p.d.o.p.:
      Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13
      października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej
      przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz
      Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1
      pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są
      należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone w terminie wynikającym z
      odrębnych przepisów. W przypadku uchybienia temu terminowi do składek tych
      stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57 u.p.d.o.p.:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, niewypłaconych, niedokonanych lub
      niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów
      określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu
      odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r.
      o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu
      uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
      oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, z późn. zm.), a także zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15
      ust. 4g.
    Z kolei, stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 57a u.p.d.o.p.:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów nieopłaconych do Zakładu
      Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h,
      określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
      społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.
    Cytowane unormowanie wyłącza z kategorii kosztów uzyskania przychodów wartość
    nieopłaconych obciążeń spoczywających na podatniku jako płatniku składek na
    ubezpieczenia społeczne, tj. wartość nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne,
    które – zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – płatnik
    składek finansuje z własnych środków. Zatem – a contrario – składki te są kosztem
    uzyskania przychodów, gdy zostaną opłacone.
    W tym miejscu wskazuję, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o
    systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 350 ze zm.),
      Ubezpieczenia społeczne obejmują:
      1) ubezpieczenie emerytalne;
      2) ubezpieczenia rentowe;
      3) ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa, zwane dalej „ubezpieczeniem
      chorobowym”;
      4) ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwane dalej
      „ubezpieczeniem wypadkowym”.
    Odnosząc powyższe unormowania do przedstawionego przez Państwa stanu faktycznego
    stwierdzam, że skoro zapłata składek określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń

    społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, nastąpiła po terminie, a zatem
    nie wypełnia warunków wynikających z art. 15 ust. 4h u.p.d.o.p., to stosownie do art. 16
    ust. 1 pkt 57a u.p.d.o.p., składki te stanowią koszty podatkowe w dacie ich faktycznej
    zapłaty.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy Spółka w przypadku złożonych
    korekt, a co za tym idzie opłaceniu składek ZUS po terminie, ma prawo rozpoznać ten
    wydatek jak koszt uzyskania przychodów w dacie ich faktycznej zapłaty, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych należy wskazać, że dotyczą one
    indywidualnych spraw podatników w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i
    wyłącznie w tych danych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.