Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.760.2024.1.GG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: Obowiązki płatnika w związku dofinansowaniem z ZFŚS wycieczki, spotkania integracyjnego pracownikom.
Słowa kluczowe: impreza-impreza integracyjna; pracodawca; pracownik; wycieczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.-Ustalanie świadczeń w naturze.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 2a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 2b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) , zwany dalej „Szkołą”, reprezentowany przez Dyrektora, jest pracodawcą, który
    zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń
    Socjalnych tworzy Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, zwany dalej „Funduszem”.
    Środki Funduszu, gromadzone na odrębnym rachunku bankowym przeznaczane są na
    finansowanie działalności socjalnej w Szkole.
    Zgodnie z przyjętym w Szkole regulaminem Funduszu:
    - środki Funduszu mogą być przeznaczone m.in. na usługi zakupione lub świadczone
      przez pracodawcę na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-
      oświatowej i sportowo-rekreacyjnej, realizowane w postaci imprez masowych
      (grupowych),
     - przez działalność wymienioną wyżej należy rozumieć w szczególności: spotkanie
      integracyjne, wycieczkę krajową i zagraniczną, teatr, kino, operę, imprezy estradowe i
      kulturalne,
    - wymieniona wyżej działalność finansowana jest w całości ze środków Funduszu, a
      osoby uprawnione (pracownicy, emeryci i renciści oraz uprawnieni członkowie ich
      rodzin) do korzystania z Funduszu nie partycypują w kosztach, z zastrzeżeniem, iż w
      zależności od wielkości posiadanych środków Funduszu, pracodawca, w uzgodnieniu
      ze związkami zawodowymi, może zdecydować o współfinansowaniu działalności przez
      osoby biorące w niej udział, w wysokości określonej każdorazowo przez pracodawcę.
    W ramach działalności socjalnej pracodawca planuje zorganizować:
     - wyjazd na spektakl do teatru,
     - spotkanie integracyjne,
     - kilkudniową wycieczkę,
    - dalej łącznie zwane „imprezami” dla pracowników, emerytów i rencistów oraz
    uprawnionych członków ich rodzin, w ramach działalności socjalnej.
    Imprezy będą powszechnie dostępne na równych zasadach dla wszystkich osób
    uprawnionych do korzystania z Funduszu. Informacja o organizowanych imprezach będzie
    podana do wiadomości osobom uprawnionym.
    Organizacją techniczną imprez Szkoła zajmie się sama bądź zleci podmiotom świadczącym
    usługi w tym zakresie. W obu przypadkach zostanie określony koszt imprezy w
    przeliczeniu na jednego uczestnika.
    Na koszt wyjazdu na spektakl do teatru będą składać się: bilety wstępu, transport, kolacja
    w restauracji. Wyjazd do teatru będzie sfinansowany w całości ze środków Funduszu (bez
    wpłat własnych uczestników).
    Na koszt spotkania integracyjnego będą składać się: kolacja serwowana, napoje, przekąski
    w formie szwedzkiego stołu, oprawa muzyczna. Spotkanie będzie sfinansowane w całości
    ze środków Funduszu (bez wpłat własnych uczestników).
    Na koszt wycieczki będą składać się: noclegi, bilety wstępu, imprezy towarzyszące,
    ubezpieczenie uczestników, transport, opieka pilota i przewodnika. Każdy z uczestników

    będzie mógł korzystać bez ograniczeń z atrakcji wycieczki. Udział w atrakcjach wycieczki
    będzie dobrowolny, i nie wszyscy uczestnicy będą musieli brać udział w poszczególnych
    punktach programu. Wycieczka będzie sfinansowana ze środków Funduszu, przy czym
    część wydatku będzie współfinansowana przez uczestników w formie dopłaty własnej na
    rachunek bankowy Funduszu. Wysokość dopłaty będzie jednakowa dla każdego
    uczestnika wycieczki, bez stosowania kryterium dochodowego (socjalnego).
    Celem imprez będzie integracja pracowników, umożliwienie im aktywnego wypoczynku,
    zwiększenie motywacji do pracy oraz wzmocnienie więzi koleżeńskich i wzajemnych
    relacji. W efekcie będzie realizowany interes Wnioskodawcy jako pracodawcy, gdyż
    wpłynie na lepszą efektywność pracy oraz wzajemne relacje służbowe i przysporzy
    wymierne korzyści Szkole. Uczestnictwo w imprezach będzie dobrowolne.
    Pytania
    1. Czy kwota sfinansowania (w całości) z Funduszu wyjazdu do teatru na spektakl będzie
      stanowić dla pracowników oraz byłych pracowników przychód opodatkowany
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie, czy powstaną dla
      pracodawcy (jako płatnika) obowiązki związane z pobraniem i odprowadzeniem
      podatku dochodowego od osób fizycznych?
    2. Czy kwota sfinansowania (w całości) z Funduszu spotkania integracyjnego będzie
      stanowić dla pracowników przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych, a co za tym idzie, czy powstaną dla pracodawcy (jako płatnika) obowiązki
      związane z pobraniem i odprowadzeniem podatku dochodowego od osób fizycznych?
    3. Czy kwota dofinansowania z Funduszu do wycieczki będzie stanowić dla pracowników
      przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a co za tym
      idzie, czy powstaną dla pracodawcy (jako płatnika) obowiązki związane z pobraniem i
      odprowadzeniem podatku dochodowego od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Sfinansowanie wyjazdu do teatru, spotkania integracyjnego oraz dofinansowanie
    wycieczki ze środków Funduszu dla osób uprawnionych, tj. pracowników, emerytów i
    rencistów, nie będzie stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Po stronie pracowników nie powstanie przychód ze
    stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a po stronie emerytów/rencistów nie powstanie przychód z innych źródeł na
    podstawie art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Wnioskodawca oceniając, czy powstanie po stronie pracowników i byłych pracownikach
    przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, wziął pod uwagę przesłanki zawarte w
    następujących przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    1) art. 9 ust. 1 - opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
      dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz
      dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
      poboru podatku,
    2) art. 10 ust. 1 pkt 1 - źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w
      tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub
      innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta,
    3) art. 11 ust. 1 - przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9,10 w
      zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt
      11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
      dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
      wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń,

    4) art. 11 ust. 2b - jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest
      różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust.
      2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika,
    5) art. 12 ust. 1 - za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej
      oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne
      oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na
      źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia
      zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki,
      nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od
      tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
      ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
      świadczeń częściowo odpłatnych.
    Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 8 lipca 2014r. sygn. akt K7/13 (Dz. U. z 2014 r.
    poz. 947), definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń”, jako przychodu, w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:
    1) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) stanowią wymierną korzyść przypisaną indywidualnemu pracownikowi (korzyść nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Wymienione przez Trybunał Konstytucyjny przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, aby
    świadczenie nieodpłatne na rzecz pracownika mogło zostać uznane za przychód.
    W ocenie Wnioskodawcy, udział w imprezach osób uprawnionych do Funduszu, nie będzie
    stanowić dla nich żadnej korzyści, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku, gdyż brak
    jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym
    uczestnikom, jako ich wymierną korzyść. Bez skonkretyzowanego i indywidualnie
    przypisanego świadczenia nie można bowiem określić wysokości przychodu. Kwota
    podlegająca opodatkowaniu, jako czynnik determinujący wysokość podatku, musi być
    ściśle określona. Opodatkowanie uczestnictwa powodowałoby, że podatkowi podlegałby
    jedynie statystyczny przychód ustalony w drodze arytmetycznego działania, polegającego
    na podzieleniu kosztów imprezy przez liczbę osób biorących w niej udział. Przepisy ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych nie dają podstawy do takiego działania.
    Otrzymanie nieodpłatnego świadczenia musi bowiem dotyczyć konkretnego pracownika,
    ponieważ podatnikiem tego podatku jest wyłącznie osoba fizyczna, a nie zbiór takich osób.
    Pracodawca organizując imprezy będzie spełniał własny interes przysparzając wymiernych
    korzyści Szkole. Tym samym nie zostaną spełnione wszystkie przesłanki określone w
    przywołanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
    Również brak stosowania kryterium dochodowego (socjalnego) nie spowoduje powstania
    przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Brak
    stosowania tego kryterium w zakresie działalności, o których mowa w pytaniach, jest
    zapisana w Regulaminie. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 października 2008 roku sygn.
    akt II PK 74/08 stwierdził, że „Przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 roku o
    zakładowym funduszu świadczeń socjalnych nie odnosi się do całości działalności socjalnej
    w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej ustawy, a jedynie do ulgowych świadczeń i usług. Regulamin
    może przewidywać wydatkowanie środków funduszu na inne cele mieszczące się w
    ramach działalności socjalnej oraz ustalać inne zasady korzystania z tych świadczeń, np.
    powszechnej dostępności na równych zasadach w zakresie imprez integracyjnych”.

    W świetle powyższego Wnioskodawca uważa, że udział pracowników oraz byłych
    pracowników w imprezach o charakterze integracyjnym nie będzie stanowił dla nich
    przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji również na Pracodawcy
    nie będzie ciążył obowiązek płatnika z tego tytułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19
      , art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na mocy art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c
      , określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Na podstawie art. 11 ust. 2b tej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za
    przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika –
    to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się
    te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika
    mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj
    świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są określone w art.
    10 ust. 1:
    pkt 1 – stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
    członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
    produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    pkt 9 – inne źródła.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, świadczenie mające realną
    korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przechodząc do obowiązków płatnika wskazać należy, że stosownie do art. 32 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika, że:
      Od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy – z
      tytułu świadczeń otrzymanych przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające
      nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z
      zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub
      spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, z zastrzeżeniem
      art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 – w wysokości 10% należności.
    Na mocy art. 41 ust. 4 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem
      ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.

    Zgodnie z art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Przystępując do oceny ciążących na Państwu obowiązków płatnika podatku dochodowego
    od osób fizycznych w stosunku do osób korzystających z tych świadczeń w pierwszej
    kolejności zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1
    ustawy.
    Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy
    świadczenie „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Nowy Słownik
    Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003 r.).
    Rozumienie tego pojęcia zostało również wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. W
    uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził
    powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku
    dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w
    związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
     - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
     - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
     - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww.
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał

    Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił
    ich interpretację.
    Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku
    pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w
    postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy
    zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy
    dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów.
    Co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń
    oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy
    (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają
    zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody z innego tytułu.
    Z opisanego przez Państwa zdarzenia przyszłego wynika, że w ramach działalności
    socjalnej jako pracodawca planujecie Państwo zorganizować:
     - wyjazd na spektakl do teatru,
     - spotkanie integracyjne,
     - kilkudniową wycieczkę,
    (dalej łącznie zwane „imprezami”) dla pracowników, emerytów i rencistów oraz
    uprawnionych członków ich rodzin, w ramach działalności socjalnej. Imprezy będą
    powszechnie dostępne na równych zasadach dla wszystkich osób uprawnionych do
    korzystania z Funduszu. Informacja o organizowanych imprezach będzie podana do
    wiadomości osobom uprawnionym. Celem imprez będzie integracja pracowników,
    umożliwienie im aktywnego wypoczynku, zwiększenie motywacji do pracy oraz
    wzmocnienie więzi koleżeńskich i wzajemnych relacji. Uczestnictwo w imprezach będzie
    dobrowolne.
    Mając zatem na uwadze opisane zdarzenie przyszłe oraz powołane powyżej kryteria
    wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13
    stwierdzić należy, że w związku z organizacją przez Państwo opisanych we wniosku
    imprez, po stronie uczestników tych imprez nie powstanie przychód z tytułu świadczeń
    nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych.
    Jak wyjaśnili Państwo we wniosku, celem imprez będzie integracja pracowników,
    umożliwienie im aktywnego wypoczynku, zwiększenie motywacji do pracy oraz
    wzmocnienie więzi koleżeńskich i wzajemnych relacji. W efekcie będzie realizowany
    Państwa interes jako pracodawcy, gdyż wpłynie na lepszą efektywność pracy oraz
    wzajemne relacje służbowe i przysporzy Państwu wymierne korzyści.
    W konsekwencji, dofinansowanie/sfinansowanie przez Państwa z zakładowego funduszu
    świadczeń socjalnych kosztów ww. imprez nie spowoduje powstania po stronie

    pracowników przychodu ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a po stronie byłych pracowników – przychodu z innych
    źródeł na podstawie art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy. Na Państwu natomiast nie będą
    ciążyć obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust. 1 i art. 41 ust. 4 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili oraz stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
       Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo
        do interpretacji.
       Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
       Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w .... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
     - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
     - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.