Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-255a/14/KT
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-05-16
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu polegającego na wzmocnieniu infrastruktury turystycznej.
Słowa kluczowe: dofinansowanie; fundusz-fundusz unijny; gmina; odliczenia-brak prawa do odliczenia; odliczenia-odliczenie podatku; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; projekt; projekt-projekt pomocowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 11 lutego 2014 r. (data wpływu 24 lutego 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „S.” – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 24 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „S.”.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W styczniu 2012 r., Gmina złożyła do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym dla Województwa na lata 2007−2013 wniosek o dofinansowanie projektu pn. „S.”. Wniosek, po przeprowadzeniu stosownej weryfikacji, uzyskał pozytywną opinię Instytucji Zarządzającej. Gmina, jako beneficjent, podpisała z Instytucją Zarządzającą − Marszałkiem Województwa − umowę w przedmiocie dofinansowania wskazanego projektu ze środków Unii Europejskiej. Zgodnie z ustaleniami negocjacyjnymi, beneficjentowi przyznane zostało dofinansowanie, stanowiące nie więcej niż 85% całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu. W jego ramach zrealizowano następujące inwestycje, tj.:

1.  w miejscowości S., nad jeziorem Z.: remont pomostu, budowa wiaty drewnianej, budowa ścieżki dla wózków inwalidzkich o szerokości ok. 2 m z nawierzchnią utwardzoną,
2.  w miejscowości W.K.: wykonanie 30 miejsc postojowych dla samochodów, 5 kompletów ławek i stołów,
3.  w miejscowości W.P., nad jeziorem Z.: budowa domku drewnianego dla ratowników, wykonanie 20 miejsc postojowych dla samochodów, budowa boiska do siatkówki plażowej, przebieralni, 5 zestawów ławek i stołów,
4.  w miejscowości K.K.: czyszczenie stawu o powierzchni ok. 3 tys. m², budowa 4 altan drewnianych, grilla, ciągu pieszego, 5 kompletów ławek i stołów,
5.  w miejscowości D., nad jeziorem: budowa domku drewnianego dla ratowników, wykonanie 50 miejsc postojowych dla samochodów, przebieralni, wykonanie 5 kompletów ławek i stołów, budynków do sieci: energetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej,
6.  w miejscowości Cz.: budowa altany drewnianej, grilla, wykonanie 5 kompletów ławek i stołów.

Ponadto, we wszystkich wskazanych wyżej miejscach ustawiono tablice informacyjne o sieci szlaków turystycznych, spójnych z systemem regionalnym oraz urządzono parkingi rowerowe. W ramach projektu, opracowano również koncepcję wytyczenia sieci szlaków turystycznych na terenie Gminy. W wyniku realizacji projektu powstała ogólnodostępna i bezpłatna infrastruktura, służąca rekreacji i turystyce. Beneficjent, przy dokonywaniu nabycia towarów i usług, nie posiadając przy tym prawnej możliwości odzyskania całości naliczonego podatku od towarów i usług, uznał go za „kwalifikowalny” w całości, w ramach otrzymanej dotacji. W ramach realizowanego projektu dokonywane były wyłącznie zakupy usług i towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a płatności dokonywano ze środków otrzymanych z dotacji. Ponadto, nabyte usługi i towary zostały wykorzystane wyłącznie do realizacji projektu. Beneficjent nie dokonywał i nie zamierza dokonywać sprzedaży opodatkowanej, w rozumieniu art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług. Towary i usługi nabyte na potrzeby realizacji projektu oraz powstała infrastruktura turystyczna, nie były i nigdy nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, których następstwem byłoby określenie podatku należnego. Gmina, jako beneficjent wskazany w wymienionej umowie, sukcesywnie składała do Instytucji Zarządzającej wnioski o dokonanie płatności. Dwa wnioski uzyskały akceptację, także w zakresie zwrotu podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Trzeci, kolejny wniosek beneficjenta o dokonanie płatności, w zakresie, w jakim dotyczył zwrotu tzw. kwalifikowalnego podatku od towarów i usług, został rozpatrzony negatywnie. Instytucja Zarządzająca, w piśmie z dnia 22 października 2013 r. wskazała, że mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., w sprawie o sygn. I FPS 1/13, do czasu uzyskania przez beneficjenta indywidualnej interpretacji organu podatkowego, podatek ten uznaje za „niekwalifikowalny”, który nie podlega zwrotowi.

Gmina, która od dnia 1 czerwca 2003 r. pozostaje czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie ma prawnej możliwości odzyskania poniesionego przy realizacji projektu podatku, w rozumieniu art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Podmiotem współpracującym (nieposiadającym statusu beneficjenta) przy realizacji ww. projektu był Zakład \`(...)\`, będący jednostką budżetową Gminy, na który wystawiano większość faktur VAT związanych z realizacją tegoż projektu. Wskazany podmiot współpracujący nigdy nie był i nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Podmiot ten nie ma także prawnych możliwości odzyskania poniesionego przy realizacji projektu podatku, w rozumieniu wskazanego art. 86 ust. 1 tej ustawy.

W związku z powyższym opisem zadano pytanie, sprowadzające się do kwestii.

Czy Gmina, jako jedyny beneficjent i strona umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu, która jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, ma prawną możliwość odzyskania podatku, w rozumieniu art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w związku z realizacją projektu oraz prawo do zwrotu tego podatku, jako tzw. „kwalifikowalnego wydatku”?

Zdaniem Wnioskodawcy, jako jedynemu beneficjentowi i stronie umowy o dofinansowanie ww. projektu, realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa na lata 2007−2013, będącemu czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie przysługuje prawo do odzyskania tego podatku, w rozumieniu art. 86 ww. ustawy i przysługuje prawo do jego zwrotu, jako tzw. „kwalifikowalnego wydatku”. Gmina ponownie wskazała, że była i nadal pozostaje czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, a Zakład \`(...)\`, będący jej jednostką budżetową, był jedynie podmiotem wspomagającym wykonanie przedmiotowego projektu. Nadmieniła, że wprawdzie faktury VAT związane z realizacją projektu wystawiano głównie na tenże podmiot, a nie na Gminę, to jednak w realiach niniejszej sprawy, w zakresie uznania tzw. „kwalifikowalności podatku”, kwestia ta nie ma znaczenia. W ramach projektu dokonywane były wyłącznie zakupy usług i towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a płatności dokonywano w ramach otrzymanej przez beneficjenta dotacji. Ponadto, nabyte usługi i towary wykorzystano wyłącznie do realizacji projektu. Beneficjent nie dokonywał, ani nie zamierza dokonywać jakichkolwiek czynności opodatkowanych, zatem nie występuje jakikolwiek związek ze sprzedażą opodatkowaną w rozumieniu art. 86 ustawy. Gmina stoi na stanowisku, że nie spełnia podstawowego warunku uprawniającego do odliczenia podatku od towarowi usług, zawartego w fakturach dokumentujących nabywane towary i usługi − brak jest związku dokonanych zakupów ze sprzedażą opodatkowaną.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z powyższego przepisu wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko podatnikom podatku od towarów i usług w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi, z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Do dnia 1 stycznia 2014 r., przepis ten miał następujące brzmienie: „Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4”.

Analiza przedstawionych okoliczności sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych w związku z realizacją przedmiotowego projektu, na zasadach wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ – jak wskazano we wniosku – nabyte towary i usługi oraz powstała infrastruktura turystyczna nie były i nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Na powyższe rozstrzygnięcie nie ma wpływu okoliczność, że faktury związane z realizacją projektu, wystawiane były głównie na Zakład \`(...)\`, a nie na Gminę.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja nie odnosi się do kwestii możliwości zaliczenia wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowanych, ponieważ kwestię tę rozstrzygają przepisy regulujące zasady korzystania ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej.

Końcowo informuje się, że w kwestii braku prawa do odliczenia przez Zakład \`(...)\`. podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pn. „S.”, wydano postanowienie nr ITPP2/443-255b/14/KT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.