Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.779.2024.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-06
Teza: Z uwagi na to, że przez powierzchnię użytkową lokalu rozumie
się powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w
lokalu (a więc pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi,
korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń) służących
mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora,
powierzchnia garażu (będącego lokalem użytkowym) oraz
powierzchnia pomieszczenia technicznego (a więc służącego
do obsługi technicznej a nie celom mieszkalnym) nie wlicza się
do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, o której mowa
w art. 41 ust. 12b ustawy.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
pomieszczenia-pomieszczenie przynależne
powierzchnia-powierzchnia użytkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku dla dostawy, budowy, remontu, modernizacji,
termomodernizacji, przebudowy lub konserwacji
obiektów objętych społecznym programem
mieszkaniowym
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 12b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy m.in. określenia, czy ustalając powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych w
    zabudowie mieszkalnej dwulokalowej, należy uwzględnić powierzchnię pomieszczeń
    przynależnych (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawczyni” bądź
    „Spółka”) prowadzi działalność na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i podlega w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka jest czynnym podatnikiem
    podatku VAT.
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest działalność deweloperska, polegająca w
    szczególności na: realizacji projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem
    budynków (PKD 41.10.Z) oraz prowadzeniu robót budowlanych związanych ze
    wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych (PKD 41.20.Z).
    W najbliższym czasie Wnioskodawczyni planuje rozpocząć nową inwestycję deweloperską,
    której przedmiotem będzie budowa budynków jednorodzinnych 2-lokalowych. Lokale w
    domach stanowić będą samodzielną część budynku z osobnym wejściem i instalacjami,
    całkowicie odrębną funkcjonalnie. Podział techniczny i prawny domów dwulokalowych
    przebiegać będzie pionowo. Wizualnie i pod katem użytkowym będą niemal identyczne jak
    domy w zabudowie bliźniaczej. W zakres prac Spółki wejdą wszystkie czynności niezbędne
    do wybudowania domu w stanie deweloperskim, łącznie z wykonaniem fundamentów,
    wykonaniem podjazdu, doprowadzeniem kanalizacji, instalacji wodnej i elektrycznej.
    Następnie Wnioskodawczyni planuje rozpocząć sprzedaż lokali mieszkalnych w budynkach
    jednorodzinnych dwulokalowych wraz garażem znajdującym się w bryle budynku, prawem
    udziału w nieruchomości wspólnej oraz prawem do wyłącznego korzystania z części
    nieruchomości. Poszczególne lokale mieszkalne w budynku jednorodzinnym
    dwulokalowym będą miały własne wejścia oraz instalacje. Każdy lokal mieszkalny, tj. część
    domu jednorodzinnego będzie miała własne wejście z poziomu gruntu. Wszystkie
    elementy lokali mieszkalnych będą stanowić konstrukcyjnie i technicznie oddzielną całość,
    a każdy lokal mieszkalny w budynku jednorodzinnym będzie funkcjonować samodzielnie.
    Powierzchnia lokali mieszkalnych obejmująca część mieszkalną, a więc: powierzchnię
    pokoi, kuchni, garderoby, przedpokoi, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń
    służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom mieszkańców, powiększona o
    powierzchnię pomieszczeń przynależnych (np. garażu czy pomieszczeń technicznych)
                      2  2będzie wynosić pomiędzy 150 m, a 300 m. Przy czym, powierzchnia mieszkalna (a więc
    nie obejmująca pomieszczeń przynależnych) tylko niektórych z lokali w budynkach
                                      2  2jednorodzinnych dwulokalowych będzie wynosić ponad 150 m (nie więcej niż 300 m).
    Pytanie (oznaczone we wniosku nr 1)
    Czy ustalając powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej
    dwulokalowej, o właściwościach opisanych powyżej, należy uwzględnić powierzchnię
    pomieszczeń przynależnych np. pomieszczeń technicznych lub garaży?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, o której
    mowa w art. 41 ust. 12b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.

    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., dalej jako: ustawa o VAT”), nie należy doliczać powierzchni
    pomieszczeń przynależnych, tj. pomieszczeń technicznych lub garaży.
    Zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy o VAT: Do budownictwa objętego społecznym
    programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:
    1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza
          2300 m;
                                            22) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m.
    Przepisy ustawy o VAT nie zawierają definicji „powierzchni użytkowej”.
    W związku z powyższym, podatnicy są uprawnieni do wyliczenia powierzchni użytkowych
    w oparciu o jedną z normatywnych definicji, która umożliwi obliczenie powierzchni
    użytkowej zarówno budynków mieszkalnych jak i lokali mieszkalnych. Wyliczenia
    powierzchni użytkowych można dokonać również w oparciu o normy stosowane w
    budownictwie, nawet jeżeli nie są obligatoryjne (tak: wyroki NSA, np. z 8 maja 2013 r.,
    sygn. akt: I FSK 852/12 oraz I FSK 888/12, lub też z 23 maja 2013 r., sygn. akt: I FSK 953/12).
    Pojęcie „powierzchnia użytkowa” występuje m.in. w następujących aktach normatywnych:
        ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z
        2023 r. poz. 70 z ze zm.),
        ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2024 r.
        poz. 596),
        ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
        zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 725),
        ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).
    Zgodnie z przepisami art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych:
    „powierzchnia użytkowa budynku lub jego części - powierzchnię mierzoną po wewnętrznej
    długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych
    oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice,
    sutereny i poddasza użytkowe.”
    Natomiast w myśl art. 16 ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn: „za
    powierzchnię użytkową budynku (lokalu) w rozumieniu ustawy uważa się powierzchnię
    mierzoną po wewnętrznej długości ścian pomieszczeń na wszystkich kondygnacjach
    (podziemnych i naziemnych, z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek schodowych oraz
    szybów dźwigów). Powierzchnie pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o
    wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w
    50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m - powierzchnię tę pomija się.”
    Z kolei w świetle art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
    zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego: „przez powierzchnię użytkową lokalu -
    należy rozumieć powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w
    szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz
    innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez
    względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie
    uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach,
    pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do
    przechowywania opału”.
    Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali: „Samodzielny lokal mieszkalny,
    a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej „lokalami”, mogą stanowić odrębne
    nieruchomości”.

    W świetle art. 2 ust. 2 tej ustawy: „samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu
    ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb
    przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą
    zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również
    do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż
    mieszkalne.”
    Stosownie natomiast do ust. 4 powołanego artykułu: „do lokalu mogą przynależeć, jako
    jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały
    lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym
    wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej
    „pomieszczeniami przynależnymi”.
    Treść przywołanych wyżej przepisów wskazuje na wyraźne rozróżnienie pomiędzy
    pomieszczeniami pomocniczymi, które związane są z izbą lub zespołem izb
    przeznaczonych na pobyt stały w sposób funkcjonalny, polegający na wykorzystaniu całej
    przestrzeni bezpośrednio dla zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, a
    pomieszczeniami przynależnymi, które chociaż w sensie prawnym stanowią część lokalu
    mieszkalnego, jednak w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż
    mieszkaniowe potrzeb ludzi. Wnioskodawczyni planuje do ustalenia „powierzchni
    użytkowej” stosować regulacje wynikające z ustawy o własności lokali. Pomieszczenia
    przynależne to - w świetle art. 2 ust. 2 i 4 ustawy o własności lokali - pomieszczenia
    formalnie niemieszczące się w pojęciu samych lokali mieszkalnych.
    Ustawa o własności lokali posługuje się również (w art. 3) pojęciami powierzchni użytkowej
    lokali mieszkalnych i powierzchni użytkowej pomieszczeń przynależnych (a więc np. garaży
    i poddasza) jako pojęciami odrębnymi. Oznacza to, że w świetle tej ustawy do powierzchni
    użytkowej pomieszczeń przynależnych nie wlicza się powierzchni użytkowej lokali
    mieszkalnych i konsekwentnie - do powierzchni użytkowych lokali mieszkalnych nie wlicza
    się powierzchni użytkowej pomieszczeń przynależnych.
    Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 9 czerwca 2022 r. (0111-KDIB3-
    1.4012.132.2022.2.AB) jednoznacznie wskazał, że „Mając na uwadze powyższe należy
    stwierdzić, że do powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 41 ust.
    12b ustawy nie wlicza się powierzchni komórek lokatorskich lub garaży.”
    Wobec powyższego Wnioskodawczyni wskazuje, że do powierzchni użytkowej lokalu
    mieszkalnego, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy VAT, nie należy doliczać
    powierzchni pomieszczeń przynależnych, tj. pomieszczeń technicznych lub garaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy, nieruchomość (zarówno zabudowana, jak i niezabudowana)
    będąc rzeczą spełnia zawartą w tym przepisie definicję towaru, a jej zbycie jest traktowane
    jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy:
      Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się
      obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych,
      lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej
      Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej
      Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji
      ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i
      pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także
      mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o
      odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r. poz. 1436, 1597, 1681 i 1762),
      funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.
    Zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy:
      Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w
      ust. 12a nie zalicza się:
      1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa
                2przekracza 300 m;
                                              22) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m.
    W myśl art. 41 ust. 12c ustawy:
      W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity
      określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do
      części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej
      kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w
      całkowitej powierzchni użytkowej, z zastrzeżeniem ust. 12 pkt 2.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji „powierzchni
    użytkowej”. Przy określaniu powierzchni użytkowej na potrzeby podatku VAT, z uwagi na
    brak definicji pojęcia „powierzchnia użytkowa” w ustawie, można posługiwać się każdą
    normatywnie określoną metodą ustalenia takiej powierzchni.
    Pojęcie „powierzchnia użytkowa” występuje m.in w następujących aktach normatywnych:
        ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z
        2023 r. poz. 70 ze zm.),
        ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz. U. z 2024 r.
        poz. 1837),
        ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
        zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 725),
        rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej
        Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r. Nr 112 poz. 1316 ze
        zm.).
    Zgodnie z przepisami art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych:

      Powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po
      wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni
      klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również
      garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.
    Natomiast w myśl art. 16 ust. 4 i ust. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Za powierzchnię użytkową budynku (lokalu) w rozumieniu ustawy uważa się
      powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian pomieszczeń na wszystkich
      kondygnacjach (podziemnych i naziemnych, z wyjątkiem powierzchni piwnic i klatek
      schodowych oraz szybów dźwigów).
      Powierzchnie pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle
      od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli
      wysokość jest mniejsza niż 1,40 m - powierzchnię tę pomija się.
    Z kolei w świetle art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
    zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego:
      Przez powierzchnię użytkową lokalu - należy rozumieć powierzchnię wszystkich
      pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni,
      przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących
      mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i
      sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni
      balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni,
      wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.
    W ww. rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów
    Budowlanych, w objaśnieniach wstępnych, w pkt 2 - Pojęcia podstawowe - wskazano, że:
      Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej
      powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach,
      gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele
      mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego
      przeznaczeniem.
      Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb
      niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni
      użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest
      jako budynek mieszkalny.
      Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z
      wyjątkiem:
      - powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów,
        kominów;
      - powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji
        ogólnobudowlanych;
      - powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.
      Część "mieszkaniowa" budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne
      (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz
      pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).
    Z powyższego wynika, że całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje jego część
    mieszkaniową, która z kolei obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje
    wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia
    ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie itp.).

    Do powierzchni użytkowej nie wlicza się powierzchni elementów budowlanych,
    powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych,
    powierzchni komunikacji (np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki).
    Zgodnie z ww. rozporządzeniem, w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne. Dział ten
    obejmuje grupy budynków: 111 - mieszkalnych jednorodzinnych, 112 - o dwóch
    mieszkaniach i wielomieszkaniowe, 113 - zbiorowego zamieszkania.
    Należy zauważyć, że do ustalenia powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych stosuje się te
    same zasady, jak przy ustalaniu powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych.
    Z uwagi na fakt, iż ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do
    niniejszej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy
    posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności
    lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali:
      Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej
      „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.
    W świetle art. 2 ust. 2 tej ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali
      wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Stosownie natomiast do ust. 4 powołanego artykułu:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet
      do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości
      gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności:
      piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”.
    Treść przywołanych wyżej przepisów wskazuje na wyraźne rozróżnienie pomiędzy
    pomieszczeniami pomocniczymi, które związane są z izbą lub zespołem izb
    przeznaczonych na pobyt stały w sposób funkcjonalny, polegający na wykorzystaniu całej
    przestrzeni bezpośrednio dla zaspokajania mieszkaniowych potrzeb ludzi, a
    pomieszczeniami przynależnymi, które chociaż w sensie prawnym stanowią część lokalu
    mieszkalnego, jednak w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż
    mieszkaniowe potrzeb ludzi.
    Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa
    warunki, jakim obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału.
    Według art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali:
      W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w
      nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać
      zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność
      lokali.
    Jednakże stosownie do ust. 2 ww. artykułu:
      Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie
      służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
    Stosownie do treści art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o własności lokali:
      Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej
      czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego
      współwłasność.

      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie
      aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej.
    Z powyższych przepisów wynika, że odrębną nieruchomość może stanowić samodzielny
    lokal, a dla powstania odrębnej własności lokali niezbędny jest wpis do księgi wieczystej
    mający charakter konstytutywny. Bez wpisu do księgi wieczystej odrębna własność lokalu
    (części budynku) nie może skutecznie powstać.
    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług lokal ten staje się odrębnym od budynku
    towarem i stanowi samodzielny przedmiot czynności podlegających opodatkowaniu tym
    podatkiem.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę na definicję pojęcia „mieszkania” zawartą w § 3 pkt 9
    rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków
    technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r.
    poz. 1225). Zgodnie z tą definicją:
      Przez mieszkanie rozumie się zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych,
      mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający
      stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego.
    W myśl w § 3 pkt 10 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu mieszkalnym - rozumie się przez
      to pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi
      w budynku zamieszkania zbiorowego.
    Zgodnie z § 3 pkt 11 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu pomocniczym - należy przez to
      rozumieć pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego
      służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania
      posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do
      przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności.
    Zgodnie z § 3 pkt 12 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu technicznym - należy przez to
      rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i
      obsługi technicznej budynku.
    W myśl w § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu gospodarczym - należy przez to
      rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym,
      służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych
      użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a
      także opału lub odpadów stałych.
    Zgodnie z § 3 pkt 14 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o lokalu użytkowym - należy przez to rozumieć
      jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami
      budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo
      pomieszczeniem gospodarczym.
    Wskazać ponownie należy, że przepisy ww. ustawy o podatku od towarów i usług nie
    zawierają definicji powierzchni użytkowej, nie odsyłają również do innych aktów prawnych
    ani norm budowlanych.
    Podatnicy są uprawnieni do wyliczenia powierzchni użytkowych w oparciu o jedną z
    normatywnych definicji, która umożliwi obliczenie powierzchni użytkowej zarówno
    budynków mieszkalnych, jak i lokali mieszkalnych. Wyliczenia powierzchni użytkowych
    można dokonać również w oparciu o normy stosowane w budownictwie, nawet jeżeli nie

    są obligatoryjne (por. wyroki NSA, np. z 8 maja 2013 r., sygn. akt: I FSK 852/12 oraz I FSK
    888/12, lub też z 23 maja 2013 r., sygn. akt: I FSK 953/12).
    Wskazali Państwo, że w najbliższym czasie planują Państwo rozpocząć nową inwestycję
    deweloperską, której przedmiotem będzie budowa budynków jednorodzinnych 2-
    lokalowych. Lokale w domach stanowić będą samodzielną część budynku z osobnym
    wejściem i instalacjami, całkowicie odrębną funkcjonalnie. Następnie planują Państwo
    rozpocząć sprzedaż lokali mieszkalnych w budynkach jednorodzinnych dwulokalowych
    wraz garażem znajdującym się w bryle budynku, prawem udziału w nieruchomości
    wspólnej oraz prawem do wyłącznego korzystania z części nieruchomości. Poszczególne
    lokale mieszkalne w budynku jednorodzinnym dwulokalowym będą miały własne wejścia
    oraz instalacje. Każdy lokal mieszkalny, tj. część domu jednorodzinnego będzie miała
    własne wejście z poziomu gruntu. Powierzchnia lokali mieszkalnych obejmująca część
    mieszkalną, a więc: powierzchnię pokoi, kuchni, garderoby, przedpokoi, holi, korytarzy,
    łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom
    mieszkańców, powiększona o powierzchnię pomieszczeń przynależnych (np. garażu czy
                                    2  2pomieszczeń technicznych) będzie wynosić pomiędzy 150 m, a 300 m. Przy czym,
    powierzchnia mieszkalna (a więc nie obejmująca pomieszczeń przynależnych) tylko
    niektórych z lokali w budynkach jednorodzinnych dwulokalowych będzie wynosić ponad
      2  2150 m (nie więcej niż 300 m).
    Państwa wątpliwości w tej sprawie dotyczą ustalenia, czy określając powierzchnię
    użytkową opisanych lokali mieszkalnych należy uwzględnić powierzchnię pomieszczeń
    przynależnych np. pomieszczeń technicznych lub garaży.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że przy określaniu powierzchni użytkowej na potrzeby podatku od
    towarów i usług, z uwagi na brak definicji pojęcia „powierzchnia użytkowa” w ustawie,
    można posłużyć się każdą normatywnie określoną metodą ustalania takiej powierzchni.
    Jak wynika z wniosku będą Państwo budować budynki jednorodzinne 2-lokalowe wraz z
    pomieszczeniami przynależnymi (garaże i pomieszczenia techniczne). Przy ustalaniu
    „powierzchni użytkowej” mogą być Państwu pomocne regulacje wynikające z ustawy o
    własności lokali, na którą to ustawę powołują się Państwo we wniosku.
    W świetle przywołanych przepisów, aby wyliczyć powierzchnię użytkową lokali
    mieszkalnych, mogą się Państwo posłużyć każdą normatywnie określoną metodą
    ustalenia takiej powierzchni, która będzie w danym przypadku racjonalna. Jednocześnie
    należy zauważyć, że wyłącznie Państwo znają specyfikę swojej działalności gospodarczej i
    są w stanie wybrać metodę, która będzie najbardziej adekwatna i racjonalna dla danej
    inwestycji budowlanej, a nie organ w trybie interpretacji indywidualnej. Zatem, to Państwo
    obliczając powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych mogą tego wyliczenia dokonać np.
    w oparciu o ustawę o własności lokali.
    Z uwagi na to, że przez powierzchnię użytkową lokalu rozumie się powierzchnię
    wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu (a więc pokoi, kuchni, spiżarni,
    przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń) służących
    mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, powierzchnia garażu (będącego
    lokalem użytkowym) oraz powierzchnia pomieszczenia technicznego (a więc służącego do
    obsługi technicznej a nie celom mieszkalnym) nie wlicza się do powierzchni użytkowej
    lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Interpretacja rozstrzyga jedynie w zakresie pytania nr 1. Natomiast w zakresie pytania nr 2
    i 3 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.