Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1462-IPPB1.4511.1179.2016.1.ES
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2017-02-08
Teza: w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia wypłacanego z tytułu świadczonych usług zarządzania
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; usługi-usługi zarządzania; wynagrodzenia; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 8; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 5 grudnia 2016 r. ( data wpływu 13 grudnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia wypłacanego z tytułu świadczonych usług zarządzania – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 grudnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia wypłacanego z tytułu świadczonych usług zarządzania.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki komandytowej z siedzibą w Polsce, która w Polsce prowadzi działalność gospodarczą.

Komplementariuszem spółki komandytowej jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce, która w Polsce prowadzi działalność gospodarczą. Zgodnie z umową spółki komandytowej, komplementariusz i komandytariusz spółki są uprawnieni do określonego procentowo udziału w zyskach spółki komandytowej.

Spółka komandytowa zamierza zawrzeć z komplementariuszem umowę menadżerską, na podstawie której komplementariusz będzie zarządzał bieżącą działalnością przedsiębiorstwa spółki komandytowej.

Zarządzanie bieżącą działalnością będzie obejmowało w szczególności zarządzanie zasobami ludzkimi i organizację pracy pracowników, realizowanie zamówień na towary i usługi, zakup materiałów oraz usług podwykonawców czy kontrolę rozliczeń i utrzymanie-płynności finansowej przedsiębiorstwa.

Zarządzanie będzie miało formę świadczenia usług przez komplementariusza na rzecz spółki komandytowej, a z tytułu świadczonych usług komplementariusz będzie wystawiał spółce faktury VAT.

Zgoda na taką formę wypłaty wynagrodzenia dla komplementariusza za zarządzanie bieżącą działalnością przedsiębiorstwa, spółki komandytowej będzie wyrażona w uchwale wspólników.

Bieżące zarządzanie działalnością przedsiębiorstwa spółki będzie miało bezpośredni związek z osiąganymi przez spółkę, a zatem również przez Wnioskodawcę, przychodami z działalności gospodarczej.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni zastanawia się nad możliwością zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenia wypłaconego z tytułu świadczonych usług zarządzania bieżącą działalnością spółki komandytowej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku opisanego zdarzenia przyszłego wynagrodzenie wypłacone przez spółkę komandytową komplementariuszowi z tytułu świadczonych usług zarządzania bieżącą działalnością spółki komandytowej będzie stanowiło dla komandytariusza spółki (Wnioskodawcy) koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej w spółce komandytowej w części, w jakiej uczestniczy on w zyskach spółki ?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym wynagrodzenie wypłacone przez spółkę komandytową komplementariuszowi z tytułu świadczonych usług zarządzania bieżącą działalnością spółki komandytowej będzie stanowiło dla komandytariusza spółki (Wnioskodawcy) koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej w spółce komandytowej w części, w jakiej uczestniczy on w zyskach spółki.

Zgodnie z art. 39 § 1 w zw. z art. 103 Kodeksu spółek handlowych, komplementariusz spółki komandytowej jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki, w tym do zarządzania przedsiębiorstwem spółki.

Ponadto, zgodnie z art. 46 w zw. z art. 103 Kodeksu spółek handlowych wspólnicy nie pobierają wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki. Norma ta ma jednak charakter względnie wiążący i jej zastosowanie może zostać wyłączone w umowie spółki, jak również poprzez podjęcie jednomyślnej uchwały wspólników spółki.

Wynagrodzenie za zarządzanie bieżącą działalnością spółki może być zatem wypłacane komplementariuszowi w następujących wypadkach:

*   gdy umowa spółki tak stanowi;
*   w określonej w umowie spółki wysokości;
*   na podstawie podjętej przez wszystkich wspólników spółki komandytowej jednomyślnej uchwały, we wskazanej w uchwale wysokości, przy czym w przypadku, gdy komplementariusz prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, poza działalnością w spółce komandytowej, może (o ile uchwała spółki komandytowej tak stanowi) wykonywać bieżące zarządzanie działalnością przedsiębiorstwa spółki komandytowej w ramach świadczenia usług i wystawiać z tego tytułu na rzecz spółki komandytowej faktury VAT.

W związku z powyższym świadczone przez komplementariusza na rzecz spółki komandytowej usługi zarządzania bieżącą działalnością przedsiębiorstwa Wnioskodawcy będą wykonywane w ramach prowadzonej przez komplementariusza działalności gospodarczej poza działalnością w spółce komandytowej. Zarządzanie bieżącą działalnością przedsiębiorstwa spółki komandytowej przez komplementariusza będzie nierozłącznie związane z osiąganiem przez spółkę komandytową (Wnioskodawcę) przychodów, a zatem wydatki poniesione na ten cel będą stanowiły po stronie Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów z działalności gospodarczej wykonywanej w formie spółki komandytowej (w części, w jakiej komandytariusz uczestniczy w zysku spółki).

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że w przedstawionym stanie faktycznym wynagrodzenie wypłacone przez spółkę komandytową komplementariuszowi z tytułu świadczonych usług zarządzania bieżącą działalnością spółki komandytowej będzie stanowiło dla komandytariusza spółki (Wnioskodawcy) koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej w spółce komandytowej w części, w jakiej uczestniczy on w zyskach spółki.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 102 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1578, z późn. zm), spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona.

Spółka komandytowa jest spółką, która nie posiada osobowości prawnej. Spółka ta nie jest samodzielnym podatnikiem podatku dochodowego, a dochody tej spółki nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania.

Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych wspólników spółki komandytowej. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w spółce komandytowej uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego wspólnika. Jeżeli wspólnikiem takiej spółki jest osoba fizyczna, to dochód z udziału w tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Samodzielnym podatnikiem podatku dochodowego jest natomiast spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, przy czym, jej dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.).

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Stosownie do art. 5b ust. 2 ww. ustawy, jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Przy czym, w myśl art. 5a pkt 26 ww. ustawy, przez spółkę niebędącą osobą prawną, należy rozumieć spółkę niebędącą podatnikiem podatku dochodowego.

W art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazano bowiem, że jednym ze źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Stosownie do treści art. 8 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Jak stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Powyższe oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni lub pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodu, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 ustawy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

*   został właściwie udokumentowany,

*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki niebędącej osobą prawną - także małżonków i małoletnich dzieci wspólników tej spółki.

Z brzmienia tego przepisu wynika, że z kosztów uzyskania przychodu działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki niebędącej osobą prawną (zatem także spółki komandytowej) wyłączona została wartość pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci oraz małżonków i małoletnich dzieci wspólników. Nie została wyłączona natomiast wartość własnej pracy innego niż podatnik wspólnika spółki niebędącej osobą prawną.

W świetle powyższego nie można uznać, że wynagrodzenie wypłacane przez spółkę komandytową na rzecz spółki sp. z o.o. (komplementariusza) stanowi wartość jego pracy własnej. Zauważyć należy, że zgodnie z umową – w zamian za stosowne wynagrodzenie – usługi zarządzania świadczy odrębny podmiot – sp. z o.o.

Odnosząc zatem wyżej wskazane przepisy do przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu zdarzenia przyszłego, należy stwierdzić, że wydatki na wynagrodzenie wypłacane przez spółkę komandytową na podstawie umowy o świadczenie usług zarządzania, zawartej ze spółką z o.o. nie są wyłączone z kosztów podatkowych na mocy art. 23 ust. 1 ustawy i jednocześnie są ponoszone w celu uzyskania przychodu i zabezpieczenia źródła przychodu. Wobec tego wypełniają przesłanki normy art. 22 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej i tym samym – uwzględniając treść art. 8 ustawy – mogą stanowić koszt uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy jako wspólnika spółki komandytowej, proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku tej spółki.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2ww. Ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Administracji Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.