Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.439.2025.1.END
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Powstanie przychodu na moment wystawienia faktury
korygującej zgodnie z zawartą ugodą sądową
Słowa kluczowe: faktura-faktura korygująca
koszt-moment zarachowania kosztów
przychód-moment powstania przychodów
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna
zasada
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Korekta przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3j

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawczyni jest (...).
    Dnia (...) r. ogłoszone zostało postępowanie o udzielenie zamówienia prowadzonego w
    trybie podstawowym, (...).
    Dnia (...) r. Wnioskodawczyni zawarła umowę z Zamawiającym, po rozstrzygnięciu
    postępowania o udzielenie zamówienia. Wynagrodzenie, zgodnie z zawartą przez Strony
    umową, określono na kwotę (...). Zgodnie z treścią postanowień umowy przewidziano
    możliwość dokonania w niej zmian, w zakresie wynagrodzenia, w przypadku konieczności
    wykonania robót dodatkowych, nieujętych w zamówieniu.
    W trakcie realizacji umowy zaszły okoliczności wpływające na termin i koszt wykonania (...).
    W dniu (...) r. Wnioskodawczyni zawarła umowę podwykonawczą, której przedmiotem było
    m.in. (...). Część wynagrodzenia przypadająca na wykonanie tychże (...) wynosiła (...).
    W okresie (...) r. uzgadniano uwagi do umowy i (...) r. pełnomocnik Zamawiającego
    zaakceptował projekt umowy dot. (...) dodatkowych (...). W odpowiedzi, w swoim
    stanowisku (...) Zamawiający wprawdzie wyraził zgodę na przedłużenie terminu na
    wykonanie przedmiotu umowy, jednocześnie odmówił uwzględnienia roszczenia o zapłatę
    wynagrodzenia za (...) dodatkowe, powołując się na konieczność przewidzenia przez
    wykonawcę (...), które zostały zlecone jako (...) dodatkowe oraz na ryczałtowy charakter
    wynagrodzenia umownego.
    W dniu (...) r. zgłoszono Zamawiającemu gotowość do odbioru przedmiotu umowy. Termin
    odbioru wyznaczono na (...) r. i tego dnia dokonano odbioru całego zamówienia, bez
    istotnych zastrzeżeń.
    Wnioskodawczyni po odbiorze wystawiła Fakturę VAT w kwocie bez uwzględniania
    należności za prace dodatkowe (...). Ostatecznie w piśmie z (...) r. wystosowano do
    pozwanego wezwanie do zapłaty kwoty (...) w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma.
    Zamawiający w odpowiedzi z (...) r. odmówił uwzględnienia roszczenia o zapłatę
    wynagrodzenia za (...) dodatkowe.
    Wnioskodawczyni w (...) r. wniosła pozew przeciwko Zamawiającemu o zapłatę kwoty (...)
    wraz z odsetkami za opóźnienie i kosztami procesu. Strony prowadziły ponad dwu letni
    proces sądowy. W (...) r. strony porozumiały się w trakcie procesu i zamierzają zawrzeć
    ugodę, w której Zamawiający zobowiąże się do zapłaty kwoty (...), a Wnioskodawczyni
    zobowiąże się do wystawienia korygującej faktury VAT na powyższą kwotę. Umowa
    zostanie zawarta na posiedzeniu Sądu, natomiast strony zawarły zapis, że
    Wnioskodawczyni wystawi Fakturę korygującą zwiększającą podstawę opodatkowania w
    terminie 14 dni od umorzenia postępowania.
    W związku z powyższym, pojawiło się zagadnienie, w jaki sposób należy udokumentować
    wzrost przychodu spółki i jak rozliczyć związany z nim podatek dochodowy od osób
    prawnych.

## Pytanie

W jakiej dacie powstanie przychód oraz obowiązek podatkowy w opisanym zdarzeniu
    przyszłym?
    Państwa stanowisko w sprawie

    W ocenie Wnioskodawczyni momentem powstania przychodu oraz obowiązku
    podatkowego w CIT, w opisanym zdarzeniu przyszłym, będzie moment wystawienia
    faktury, zgodnie z ugodą sądową. Wystawienie faktury nastąpi zaś w terminie 14 dni od
    dnia umorzenia postępowania sądowego, zgodnie z postanowieniem Sądu.
    Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 3j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
    „Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą
    omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów
    osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca
    lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty”.
    Tym samym sposób dokonywania korekty przychodów w podatku dochodowym od osób
    prawnych zależy od przyczyny, która tę korektę wywołuje. Przepis ten wprowadza wyraźne
    rozróżnienie między korektami wynikającymi z błędów rachunkowych lub oczywistych
    omyłek a korektami spowodowanymi innymi okolicznościami. W efekcie, moment ujęcia
    korekty w księgach podatkowych oraz w rozliczeniu podatku CIT jest determinowany
    przez charakter przyczyny korekty.
    Z regulacji zawartych w cytowanym wcześniej art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, wynika, że
    korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd
    rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Przy czym, ustawodawca nie wskazuje, co należy
    rozumieć poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te
    zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd
    rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd
    w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie
    wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen
    lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do
    ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej
    przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.).
    Zgodnie natomiast ze Słownikiem języka polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.
    pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością,
    niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę”
    należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym.
    Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot
    inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem
    polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu
    księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka”
    musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do
    charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania
    dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania
    przychodów) lub w okresie wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty
    przychodów). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie
    przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej
    omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.
    Jeśli korekta przychodu nie wynika z błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki,
    podatnik dokonuje jej poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów osiągniętych w
    okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca. W przypadku
    braku faktury korygującej, korekta powinna być dokonana w okresie rozliczeniowym, w
    którym wystawiono inny dokument potwierdzający przyczyny korekty, np. notę
    korygującą, porozumienie handlowe lub inny dokument księgowy zgodny z przepisami.
    W praktyce oznacza to, że korekty przychodów spowodowane np. udzieleniem rabatu,
    obniżeniem ceny, zwrotem towaru lub innymi okolicznościami gospodarczymi, które
    zaszły po wystawieniu faktury pierwotnej, są rozliczane „na bieżąco”. Innymi słowy,
    podatnik nie ma obowiązku korygowania przychodów wstecz, w okresie, w którym

    rozpoznano przychód z faktury pierwotnej. Tego rodzaju podejście upraszcza rozliczenia
    podatkowe, eliminując konieczność składania korekt deklaracji podatkowych za
    wcześniejsze okresy rozliczeniowe.
    Z kolei w przypadku, gdy korekta przychodu wynika z błędu rachunkowego lub oczywistej
    omyłki (np. błędnie wskazana ilość towaru, cena lub stawka VAT na fakturze pierwotnej),
    korekta powinna być odniesiona do okresu, w którym rozpoznano pierwotny przychód. W
    takim przypadku podatnik jest zobowiązany do skorygowania przychodów w okresie, w
    którym wystawiono fakturę pierwotną, co może wymagać złożenia korekty deklaracji CIT
    za ten okres.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w
    szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2023 r., sygn. II
    FSK 2087/20. NSA wskazał: „Przepis art. 12 ust. 3j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych różnicuje moment zmniejszenia lub zwiększenia
    przychodów w zależności od przyczyn skutkujących dokonanie korekty. Jeżeli korekta
    wynika z błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, korekty należy dokonać w
    okresie, w którym został rozpoznany pierwotny przychód z pierwotnej faktury. Natomiast,
    jeżeli przyczyna korekty tkwi w innych powodach niż omyłka lub błąd rachunkowy, korekty
    należy dokonać w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura
    korygująca. W przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie
    gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura
    korygująca została wystawiona przez sprzedawcę z powodu późniejszych zdarzeń, a więc
    okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu
    faktury pierwotnej, takich jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu czy zwrotu towaru
    fakturę korygującą należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia”.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie mamy do
    czynienia ani z „błędem rachunkowym”, ani z „inną oczywistą omyłką”.
    Zatem, w przypadku, gdy korekta faktury będzie spowodowana zdarzeniem (korektą
    rozliczeń wynikających z zawartej ugody sądowej zatwierdzonej przez sąd, a faktura
    zostanie wystawiona po umorzeniu postępowania), to zastosowanie znajdzie 12 ust. 3j CIT
    i wnioskodawczyni będzie zobowiązana do rozpoznania przychodu w okresie
    rozliczeniowym, w którym wystawiła fakturę korygującą.
    Podsumowując, w przypadku opisanym w niniejszym wniosku, przychód i obowiązek
    podatkowy powstaje w dacie wystawienia faktury korygującej, która zostanie wystawiona
    zgodnie z ugodą sądową.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.

    Z powyższego przepisu wynika, że w przypadku podatników prowadzących działalność
    gospodarczą przychodem są również kwoty należne, nawet gdy nie zostały faktycznie
    otrzymane. Co oznacza, że brak uregulowania należności przez nabywcę nie wpływa na
    zmniejszenie kwoty przychodu.
    Kwestie związane z momentem powstania przychodu uregulowane zostały w art. 12 ust.
    3a-3h ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Stosownie do art. 12 ust. 3a updop:
    Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust.
    3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi,
    albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Zasady ogólne dokonywania korekt przychodów zostały zawarte w art. 12 ust. 3j-3m
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    I tak stosownie do art. 12 ust. 3j updop:
      Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną
      oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie
      przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona
      faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający
      przyczyny korekty.
    Tym samym podatnicy dokonują korekty przychodów „na bieżąco”, tj. w okresie
    rozliczeniowym, w którym wystawią fakturę korygującą lub inny dokument potwierdzający
    przyczyny korekty. Korekta przychodów polega na zmniejszeniu lub zwiększeniu
    przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym. Powyższe zasady korygowania
    przychodów mają zastosowanie tylko do tych przypadków, gdy korekta nie jest
    spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką.
    Z regulacji zawartych w cytowanym powyżej art. 12 ust. 3j updop wynika, że korekta
    „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy
    lub inna oczywista omyłka. Przy czym, ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć
    poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy
    rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy
    uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku
    wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie
    wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen
    lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do
    ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej
    przy przeliczaniu wartości przychodu na złote itp.).
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez
    „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe
    postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny
    oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie
    np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny
    nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na
    nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego.
    Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być
    „oczywista”.
    Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty,
    korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego

    przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania przychodów) lub w okresie
    wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty przychodów). Tylko w przypadku
    jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było
    bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna
    być uwzględniana „wstecznie”.
    W Państwa sprawie wystawienie faktury korygującej będzie następstwem planowanego
    porozumienia kontrahentów w ramach ugody sądowej. Skoro zatem, dokonana korekta
    przychodu w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie będzie wynikała z błędu, czy też
    oczywistej omyłki, powinna zostać rozliczona „na bieżąco”, tj. w okresie rozliczeniowym, w
    którym zostanie wystawiona faktura korygująca.
    Przedstawione przez Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    -Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.