Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.573.2025.3.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-03
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT planowanej
sprzedaży monet kolekcjonerskich.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
przedmiot-przedmiot kolekcjonerski
towar-sprzedaż towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    braku podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT planowanej sprzedaży monet
    kolekcjonerskich.
    Uzupełnił go Pan pismem z 22 sierpnia 2024 r. (wpływ 22 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca od lat 70. ubiegłego wieku hobbystycznie zajmował się kolekcjonowaniem
    monet. Wnioskodawca jeździł po wystawach, giełdach i targach w całej Polsce i skupował
    monety. Wnioskodawca nabywał również monety w Narodowym Banku Polski oraz
    Mennicy Państwowej. W ten sposób Wnioskodawca z nabytych monet tworzył tak zwane
    kolekcjonerskie klasery z monetami.
    Zakupione monety przedstawiały różną wartość. Wnioskodawca otrzymywał dowody
    zakupu monet, jednakże ze względu na fakt, iż kolekcjonowanie monet zaczęło się jeszcze
    w latach 70. Ubiegłego wieku, to Wnioskodawca obecnie nie jest już w posiadaniu
    dowodów zakupu.
    Obecnie Wnioskodawca jest osobą starszą, która ze względu na swój zaawansowany wiek
    popadła w problemy zdrowotne. Wnioskodawca w celu finansowania leczenia zaczął
    zaciągać pożyczki.
    Jednakże bieżące wpływy z tytułu otrzymywanej emerytury nie wystarczały na spłatę
    zaciągniętych zobowiązań oraz na wydatki związane ze stanem zdrowia.
    W związku z powyższym Wnioskodawca postanowił sprzedawać monety kolekcjonerskie,
    które zbierał znaczną część swojego życia. Był to jedyny sposób na spłatę zaciągniętych
    zobowiązań, a ponadto możliwość opłacenia bieżących, codziennych wydatków,
    obejmujących również zwiększone wydatki związane ze stanem zdrowia.
    Wnioskodawca nie nabywał ani nie sprzedawał kolekcjonerskich monet w ramach
    działalności gospodarczej. Ponadto wszystkie monety zostały nabyte przez Wnioskodawcę
    do 2018 r.
    Z kolei sprzedaż monet miała miejsce w latach 2022-2023.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawca nie dokonywał w przeszłości sprzedaży innych przedmiotów
    kolekcjonerskich.
    Wnioskodawca nie zamierza w przyszłości nabywać innych przedmiotów kolekcjonerskich
    w celu ich dalszej odsprzedaży.
    Sprzedaż monet następuje bądź będzie następowała w przyszłości w niżej opisany sposób:
      a) Wnioskodawca chce wyprzedać kolekcję monet w celu zaspokojenia własnych
        potrzeb. A zatem zdaniem Wnioskodawcy nie będzie działał on w celach
        zarobkowych.
      b) Wnioskodawca chce wyprzedać kolekcję monet zbieranych przez znaczną część
        swojego życia. W sytuacji gdy wyprzeda zebraną kolekcję monet opisaną we
        wniosku o interpretację, to nie będzie powtarzał więcej takich czynności względem
        innych przedmiotów, a co za tym idzie nie osiągnie on zarobku. A zatem zdaniem
        Wnioskodawcy nie będzie działał on w sposób ciągły.

      c) Jedyne działania podjęte przez Wnioskodawcę to wystawienie ogłoszenia na portalu
        internetowym w celu poinformowania kupującego o ofercie monet do sprzedaży.
        Zdaniem Wnioskodawcy takie działanie nie ma charakteru zorganizowanego, gdyż
        różni się w znacznej mierze od działań podejmowanych przez przedsiębiorców
        zajmujących się sprzedażą przedmiotów kolekcjonerskich w sposób profesjonalny.
        A zatem zdaniem Wnioskodawcy nie będzie działał on w sposób zorganizowany.
    Wnioskodawca nie podejmuje ani nie będzie podejmować działań marketingowych w celu
    sprzedaży monet. Jedyne działania podjęte przez Wnioskodawcę to wystawienie
    ogłoszenia na portalu internetowym w celu poinformowania kupującego o ofercie monet
    do sprzedaży. W ocenie Wnioskodawcy takie działania nie mogę być uznane za marketing
    bądź reklamę, gdyż stanowią jedynie informację o sprzedawanych monetach.
    Wnioskodawca od momentu nabycia monet aż do momentu ich sprzedaży kolekcjonował
    monety. Monety były poukładane w specjalnych albumach przeznaczonych do ich
    przechowywania (klasery) oraz znajdowały się w domu Wnioskodawcy.

## Pytanie

Czy w zaistniałym stanie faktycznym sprzedaż kolekcjonerskich monet przez
    Wnioskodawcę będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż kolekcjonerskich monet nie będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia
    „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały
    określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Powyższa
    definicja ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych
    wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który
    nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w
    której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od

    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania Wnioskodawcy w
    odniesieniu do sprzedaży kolekcjonerskich monet nie wykracza poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak
    jest przesłanek świadczących o takiej aktywności w przedmiocie sprzedaży monet, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego, stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Działania podjęte przez Wnioskodawcę należały do zakresu zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Zakres podjętych czynności w odniesieniu do posiadanej
    kolekcji monet w żadnym wypadku nie pozwala na uznanie, że działalność Wnioskodawcy
    w tym zakresie miała charakter profesjonalny.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775) zwaną dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak stanowi art. 2 ust. 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    towarów dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Podkreślić należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W
    tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania rzeczy dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem, wykorzystywanie
    majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży towarów jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Należy mieć też na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest
    sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w
    całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny, musi być
    on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych.
    Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do
    celów prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Zasadniczo, jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a
    czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru,
    nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT.
    W kontekście powyższego, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności
    gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności. Ponadto przyjęcie, że dany podmiot działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia czy jego działalność w tym

    zakresie przybiera formę zawodową – profesjonalną (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26
    kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2798/18).
    Z kolei, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007 r., sygn. I FPS
    3/07, stwierdził m.in., że „(...) przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten
    sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent,
    handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba
    wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu, jako podatnika
    zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub
    jednorazowo z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzić o opodatkowaniu tej
    czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności
    podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”.
    NSA odnosząc się do sprzedaży przez osobę majątku prywatnego, podniósł, że jeśli taka
    czynność została dokonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy,
    pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to z tytułu
    dokonania tej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług. W ocenie składu orzekającego w przypadku, gdy majątek nabywany był
    „na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem na działalność handlową, a
    zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z
    zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci
    uznania tej osoby za podatnika podatku od towarów i usług”.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    VAT, każdorazowo wymaga oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej
    sprawy. Tak więc, rozważenia wymaga kwestia, czy w okolicznościach towarzyszących
    niniejszej sprawie, dokonując sprzedaży przedmiotów składających się na kolekcje,
    prowadzi Pan działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT i działa w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej. Od lat 70. ubiegłego wieku hobbystycznie zajmował się Pan
    kolekcjonowaniem monet. Jeździł Pan po wystawach, giełdach i targach w całej Polsce i
    skupował monety. Nabywał Pan również monety w Narodowym Banku Polski oraz
    Mennicy Państwowej. W ten sposób z nabytych monet tworzył Pan tak zwane
    kolekcjonerskie klasery z monetami.
    Jest Pan osobą starszą, która ze względu na swój zaawansowany wiek popadła w
    problemy zdrowotne. Postanowił Pan sprzedawać monety kolekcjonerskie, które zbierał
    Pan znaczną część swojego życia. Był to jedyny sposób na spłatę zaciągniętych
    zobowiązań, a ponadto możliwość opłacenia bieżących, codziennych wydatków,
    obejmujących również zwiększone wydatki związane ze stanem zdrowia.
    Nie nabywał Pan ani nie sprzedawał kolekcjonerskich monet w ramach działalności
    gospodarczej. Ponadto wszystkie monety zostały nabyte przez Pana do 2018 r. Z kolei
    sprzedaż monet miała miejsce w latach 2022-2023.
    Nie dokonywał Pan w przeszłości sprzedaży innych przedmiotów kolekcjonerskich oraz nie
    zamierza Pan w przyszłości nabywać innych przedmiotów kolekcjonerskich w celu ich
    dalszej odsprzedaży.
    Nie podejmuje Pan ani nie będzie Pan podejmować działań marketingowych w celu
    sprzedaży monet. Jedyne działania podjęte przez Pana to wystawienie ogłoszenia na
    portalu internetowym w celu poinformowania kupującego o ofercie monet do sprzedaży.
    Od momentu nabycia monet aż do momentu ich sprzedaży monety były przez Pana
    wykorzystywane w celach kolekcjonerskich. Monety były poukładane w specjalnych
    albumach przeznaczonych do ich przechowywania (klasery) oraz znajdowały się w Pana
    domu.

    Pana wątpliwości dotyczą kwestii podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT, sprzedaży
    monet kolekcjonerskich z Pana kolekcji.
    Aby odpowiedzieć na zadane pytanie należy w pierwszej kolejności ustalić, czy z tytułu
    planowanej sprzedaży monet kolekcjonerskich będzie Pan działał jako podatnik podatku
    VAT, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z wyżej cytowanymi przepisami podmiot dokonujący dostawy towarów będzie
    podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy dostawa ta będzie wykonywana w
    ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zatem należy wskazać, iż całokształt Pana działań związany ze sprzedażą monet
    kolekcjonerskich, należących do Pana kolekcji nie pozwala stwierdzić, że sprzedaż ta była
    dokonywana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Jak
    wskazał Pan we wniosku, nie nabywał Pan ani nie sprzedawał kolekcjonerskich monet w
    ramach działalności gospodarczej. Ponadto nie dokonywał Pan w przeszłości sprzedaży
    innych przedmiotów kolekcjonerskich oraz nie zamierza Pan w przyszłości nabywać innych
    przedmiotów kolekcjonerskich w celu ich dalszej odsprzedaży. Nie podejmował Pan ani
    nie będzie Pan podejmować działań marketingowych w celu sprzedaży monet. Jedyne
    działania podjęte przez Pana to wystawienie ogłoszenia na portalu internetowym w celu
    poinformowania kupującego o ofercie monet do sprzedaży. Monety kolekcjonuje Pan od
    lat 70 ubiegłego wieku hobbistycznie. Monety były poukładane w specjalnych albumach
    przeznaczonych do ich przechowywania (klasery) oraz znajdowały się w Pana domu
    stanowiąc Pana majątek prywatny.
    Nie można zatem stwierdzić, że w opisanych okolicznościach mamy do czynienia z
    działalnością gospodarczą. Sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych, w tej
    konkretnej sprawie, nie wykracza poza normalny zarząd własnym majątkiem, (sprzedaż
    elementów kolekcji gromadzonej od lat 70. ubiegłego wieku). Zatem sprzedaż ta nie nosi
    znamion profesjonalnego i zorganizowanego obrotu i stanowi zarząd majątkiem
    prywatnym.
    Biorąc pod uwagę powyższe, sprzedaż monet kolekcjonerskich w opisanych
    okolicznościach dokonywana była/będzie przez Pana w ramach zarządu majątkiem
    osobistym. Oznacza to, że ww. sprzedaż monet kolekcjonerskich nie będzie dokonywana
    w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan nie będzie
    działał w tym zakresie jako podatnik na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym,
    sprzedaż monet kolekcjonerskich nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z powyższym, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego, podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się

    na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie informuję, że wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób
    fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.