Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.427.2025.4.RG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-05
Teza: Brak obowiązku wliczania do limitu zwolnienia, o którym
mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT, świadczonych usług najmu
prywatnego lokalu mieszkalnego.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
najem-najem prywatny
usługi-usługi księgowe
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 19 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku wliczania do limitu zwolnienia, o którym

    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT, świadczonych przez Panią usług najmu prywatnego
    lokalu mieszkalnego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani biuro rachunkowe od ....09.2018 roku w .... W roku 2020 przeprowadziła się
    Pani z dziećmi do ..., otwierając się na prowadzenie swoich usług księgowych na rynek ....
    Aby mieć środki na wynajem mieszkania w ..., była Pani zmuszona wynająć
    okolicznościowo mieszkanie własnościowe w ... jako osoba fizyczna dla innej osoby
    fizycznej. Wynajem mieszkania miał na celu pomóc w okresie przejściowym, w momencie
    kiedy zaczynała Pani dopiero pozyskiwać klientów na nowym rynku.
    W roku 2020 przychód z najmu prywatnego wyniósł ... zł, a w roku 2021 kwota ... zł, w roku
    2022 kwota ... zł.
      1) Postawione przez Panią pytania we wniosku do interpretacji indywidualnej odnoszą
        się do okresu od ....10.2020 do ....12.2022 roku. W latach tych najmowała Pani swój
        lokal mieszkalny rodzinie ..., jako osobom fizycznym. W latach tych przeprowadziła
        się Pani z dziećmi z ... do .... Aby utrzymać się w nowym mieście i móc zapłacić za
        wynajęte przez Panią mieszkanie w ..., była Pani tymczasowo zmuszona wynająć
        mieszkanie prywatne w .... Co miało tymczasowo charakter pomocniczy.
      2) Nie jest Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Korzysta Pani ze
        zwolnienia z art. 113 pkt 1 lub 9 ustawy o VAT.
      3) Świadczyła Pani tymczasowo usługę najmu lokalu mieszkalnego na rzecz osoby
        fizycznej na cele mieszkaniowe.
      4) Wynajmowała Pani lokal mieszkalny w okresie od ....10.2020 do ....12.2022.
      5) Korzysta Pani ze zwolnienia podmiotowego podatku VAT od 01.01.2020.
      6) Licząc całą sprzedaż z usług najmu i usług księgowych, uprawniający do korzystania
        ze zwolnienia podmiotowego przekroczyła Pani limit 200 tyś. zł w 11.2022 roku. Z
        tym, że przychód z usług księgowych wyniósł w roku 2022 kwota ... zł.
      7) W ramach usług księgowych nie świadczyła Pani usług doradczych lub prawniczych
        zdefiniowanych w art. 113 ust. 13 pkt 2a i 2b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
        podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)
      8) W ramach usług księgowych nie wykonuje Pani innych czynności wskazanych w art.
        113 ust. 13 ustawy.
    Na pytanie Organu:
    Czy świadczona przez Panią w okresie od ....10.2020 do ....12.2022 usługa najmu lokalu
    mieszkalnego korzystała ze zwolnienia od podatku VAT? Jeżeli tak, to proszę wskazać
    podstawę prawną tego zwolnienia?
    odpowiedziała Pani:
    Tak, świadczona przeze mnie w okresie od 28 października 2020 r. do 31 grudnia 2022 r.
    usługa najmu lokalu mieszkalnego korzystała ze zwolnienia z podatku VAT.
    Zwolnienie to miało zastosowanie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 1570 z późn. zm.), który
    stanowi:
    „Zwalnia się od podatku od towarów i usług usługi w zakresie wynajmowania lub
    dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, wyłącznie
    na cele mieszkaniowe.” Istnieje również pewna okoliczność, która wyłącza przychody z
    najmu z limitu „200 tys. PLN”.

    Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT wyłącza się z limitu transakcje zwolnione
    przedmiotowo (tak jak najem prywatny na cele mieszkaniowe) związane z
    nieruchomościami, które mają charakter pomocniczy. Inaczej mówiąc, jeżeli przychody z
    najmu i inne związane z nieruchomościami są zwolnione przedmiotowo i mają charakter
    pomocniczy do głównej działalności to wówczas nie wlicza się ich do limitu zwolnienia z
    VAT.
    Świadczona przez Panią w okresie od ....10.2020 do ....12.2022 usługa najmu lokalu miała
    charakter pomocniczy. W okresie od dnia ... października 2020 r. do dnia ... grudnia 2022 r.
    świadczyła Pani usługę najmu lokalu użytkowego.
    Najem miał charakter pomocniczy – nie był przedmiotem głównej działalności, a jedynie
    incydentalnym wykorzystaniem posiadanego lokalu w celu pokrycia kosztów jego
    utrzymania.
    Nie była to działalność regularna, nie była nastawiona na zysk, nie była również
    prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły. Umowa najmu nie była powiązana z
    działalnością gospodarczą.
    Pytania
    Czy przychód z najmu lokalu mieszkalnego ma charakter pomocniczy i wobec tego nie
    należy go wliczyć do wysokości limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego z podatku VAT?
    Czy przychód z najmu lokalu mieszkalnego należy wliczyć do wysokości limitu 200 000 zł
    zwolnienia podmiotowego z podatku VAT i czy w związku z przekroczeniem tego limitu
    powstał obowiązek rejestracji jako podatnika VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Przychód z najmu prywatnego nie powinien być wliczany do limitu VAT z działalności
    gospodarczej. Zgodnie z ustawą o VAT, działalność gospodarcza obejmuje m.in. czynności
    wykonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jednak najem prywatny, jeśli nie jest
    prowadzony w sposób zorganizowany i ciągły jako profesjonalna działalność gospodarcza,
    traktowany jest jako odrębne źródło przychodów (najczęściej rozliczane jako tzw. najem
    prywatny PIT).
    Limit 200 000 zł dotyczy sprzedaży towarów i usług w ramach działalności gospodarczej.
    Przychody z najmu prywatnego (opodatkowanego np. ryczałtem 8,5% lub na zasadach
    ogólnych) nie są uznawane za działalność gospodarczą na gruncie VAT. Z drugiej jednak
    strony istnieje również pewna okoliczność, która wyłącza przychody z najmu z limitu „200
    tys. PLN”.
    Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT wyłącza się z limitu transakcje zwolnione
    przedmiotowo (tak jak najem prywatny na cele mieszkaniowe) związane z
    nieruchomościami, które mają charakter pomocniczy. Inaczej mówiąc, jeżeli przychody z
    najmu i inne związane z nieruchomościami są zwolnione przedmiotowo i mają charakter
    pomocniczy do głównej działalności to wówczas nie wlicza się ich do limitu zwolnienia z
    VAT.
    W Pani ocenie, opisany najem miał charakter pomocniczy i nie spełniał przesłanek
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Nie był prowadzony w sposób zorganizowany i ciągły, a jego celem nie było osiąganie
    systematycznego dochodu.
    W związku z tym, nie powinien być traktowany jako działalność gospodarcza, a uzyskany
    przychód powinien być opodatkowany jako przychód z najmu prywatnego zgodnie z art.
    10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT.
    Warunki spełnione:
      1) Lokal był lokalem mieszkalnym, nie użytkowym.

      2) Był wynajmowany osobom fizycznym na cele mieszkaniowe, nie prowadzenia
        działalności gospodarczej.
      3) Najem miał pomocniczy i nieregularny charakter, nie był wykonywany w ramach
        działalności gospodarczej.
    Podsumowując:
    Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z najmu lokalu mieszkalnego świadczonego w okresie
    od ....10.2020 r. do ....12.2022 r. miał charakter pomocniczy, a zatem nie powinien być
    wliczany do limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z art.
    113 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
    Najem lokalu:
      - nie był prowadzony w sposób ciągły ani zorganizowany,
      - nie był częścią działalności gospodarczej,
      - dotyczył lokalu mieszkalnego udostępnianego wyłącznie na cele mieszkaniowe,
      - był czynnością okazjonalną, uboczną w stosunku do innej aktywności zawodowej
        wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, do limitu sprzedaży uprawniającego do
    korzystania ze zwolnienia podmiotowego nie wlicza się transakcji zwolnionych
    przedmiotowo, jeżeli mają one charakter pomocniczy. W ocenie Wnioskodawcy, taka
    właśnie sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
    W związku z powyższym, najem świadczony przez Wnioskodawcę spełnia przesłanki
    wyłączenia z limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, jako czynność:
      - zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT (usługa najmu lokalu
        mieszkalnego na cele mieszkaniowe),
      - oraz posiadająca charakter pomocniczy, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
    Przychód z najmu lokalu mieszkalnego miał charakter pomocniczy i w związku z tym nie
    podlega wliczeniu do limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego z podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2020 r. poz. 1740 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust.
    1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Z opisu sprawy wynika, że nie jest Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT,
    korzysta Pani ze zwolnienia na podstawie art. 113. Prowadzi Pani biuro rachunkowe od ....
    09.2018 roku. Świadczyła Pani tymczasowo usługę najmu lokalu mieszkalnego na rzecz
    osoby fizycznej na cele mieszkaniowe. Usługa najmu lokalu mieszkalnego korzystała ze
    zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów
    i usług. Wynajmowała Pani lokal mieszkalny w okresie od ....10.2020 do ....12.2022. W roku

    2020 przychód z najmu prywatnego wyniósł ... zł, a w roku 2021 kwota ... zł, w roku 2022
    kwota ... zł. Licząc całą sprzedaż z usług najmu i usług księgowych, uprawniający do
    korzystania ze zwolnienia podmiotowego przekroczyła Pani limit 200 tyś zł w 11.2022
    roku. Z tym, że przychód z usług księgowych wyniósł w roku 2022 kwota ... zł.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do korzystania ze zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od
    podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej
    dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in.
    transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru
    transakcji pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.):
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
      zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem
      VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
      opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
      poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146–149 oraz art. 151, 152 i 153;

      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
      zwolnienie przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
      których mowa
      w art. 135 ust. 1 lit. b)–g), oraz usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, chyba że
      transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
      uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona

    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Jak wynika z opisu sprawy, prowadzi Pani biuro rachunkowe od ....09.2018 roku. W okresie
    od ....10.2020 do ....12.2022 wynajmowała Pani lokal mieszkalny (mieszkanie
    własnościowe) jako osoba fizyczna dla innej osoby fizycznej.
    Zauważenia wymaga, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów należy stwierdzić, że
    czynność najmu przez Panią nieruchomości - lokalu mieszkalnego na gruncie ustawy o
    podatku od towarów i usług wypełniała definicję działalności gospodarczej określoną w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowy lokal stanowił majątek wykorzystywany w
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
    Bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego
    działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu nieruchomości,
    pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. Należy bowiem
    wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku nieruchomości) w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych z tytułu tej czynności.
    Tym samym, skoro świadczyła Pani usługi najmu nieruchomości mieszkalnej za
    wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowił
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu
    przedmiotowej nieruchomości nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo.
    Najem był przedmiotem odrębnej działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią, nie
    miał charakteru transakcji pomocniczych do świadczonych przez Panią usług księgowych,
    lecz były to transakcje podstawowe - w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu)
    wykonywanej przez Panią działalności gospodarczej.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że świadczona przez Panią usługa najmu
    mieszkania na cele mieszkaniowe była stałym elementem wbudowanym w
    funkcjonowanie Pani przedsiębiorstwa i była świadczona odrębnie w ramach prowadzonej
    przez Panią działalności gospodarczej. Usługa ta nie miała charakteru incydentalnego,
    okazjonalnego, lecz miała charakter ciągły. Zatem usługi najmu nieruchomości, które Pani
    świadczyła, nie były usługami pomocniczymi, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit a)
    ustawy.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest
    zwolnieniem związanym bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność
    gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie
    to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego podatnika. Jak wyżej wskazano
    wykonywała Pani oprócz działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług
    księgowych również działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokalu mieszkalnego.
    Zatem na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) sprzedaż z działalności w zakresie wynajmu
    również powinna być wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, należy stwierdzić, że w tej sprawie wartość sprzedaży z tytułu świadczenia
    usług najmu lokalu mieszkalnego, jako transakcji związanych z nieruchomościami, które
    nie mają charakteru czynności pomocniczych, stanowiących odpłatne świadczenie usług w

    ramach prowadzonej w tym zakresie przez Panią działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, powinna być wliczana do wartości
    sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Jak wskazała Pani we wniosku, licząc całą sprzedaż z usług najmu i usług księgowych,
    uprawniający do korzystania ze zwolnienia podmiotowego limit 200 tys. zł przekroczyła
    Pani w 11.2022 roku. Zatem po przekroczeniu kwoty, o której mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy, powstał u Pani obowiązek rejestracji jako podatnika VAT.
    W konsekwencji, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku (pytań).
    Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie zostały
    objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa –
    rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w
    złożonym wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ..... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.