Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-21/11/AŻ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-04-07
Teza: podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu pracy na terytorium Włoch
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony obowiązek podatkowy; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; Włochy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 07 stycznia 2011r. (data wpływu do Organu – 07 stycznia 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu pracy na terytorium Włoch – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 07 stycznia 2011r. wpłynął do Organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu pracy na terytorium Włoch.

Z uwagi na stwierdzone braki formalne wniosku, pismem z dnia 10 marca 2011r. Znak: IBPB II/1/415-21/11/AŻ wezwano wnioskodawczynię do ich uzupełnienia. Uzupełnienia dokonano w dniu 17 marca 2011r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W latach 2008 i 2009 wnioskodawczyni nie mając pracy w Polsce wyjeżdżała do Włoch. Pracowała tam jako opiekunka - w 2008r. przez okres 11 miesięcy, a w 2009r. przez okres 6 miesięcy. Zgodnie z informacją uzyskaną w urzędzie skarbowym wnioskodawczyni nie składała za te lata zeznań podatkowych PIT-37, ponieważ nie osiągała w tych latach żadnych dochodów w Polsce. Również we Włoszech nie wypełniała deklaracji podatkowych, ponieważ nie miała takiego obowiązku. Ze względu na niskie zarobki była zwolniona z płacenia podatku.

W uzupełnieniu wnioskodawczyni wskazała, iż we Włoszech była zatrudniona jako opiekunka osoby starszej na podstawie umowy o pracę (contratto di lavoro) sporządzonej na podstawie krajowej umowy o pracę pomocy domowej (opracowanej przez związki zawodowe z dnia 24 stycznia 2007r.), zawieranej z nią przez rodzinę osoby wymagającej opieki.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy nie składając zeznania podatkowego wnioskodawczyni postąpiła prawidłowo, a jeżeli nie, to co należy zrobić w chwili obecnej?
2.  Czy starając się o doliczenie okresów pracy we Włoszech do emerytury wnioskodawczyni nie będzie musiała zapłacić podatku w Polsce, jeżeli we Włoszech była z niego zwolniona i jeśli obecnie nie musiałaby płacić podatku w Polsce?

Zdaniem wnioskodawczyni, postąpiła ona prawidłowo nie składając zeznania podatkowego, gdyż nie osiągała żadnych dochodów w Polsce w podanych latach. Wnioskodawczyni uważa również, że może za te lata złożyć obecnie PIT-36 z załącznikiem dla poinformowania urzędu skarbowego, że osiągała dochody pracując za granicą. Wnioskodawczyni uważa, iż nie powinna płacić podatku w momencie starania się o doliczenie okresów pracy we Włoszech do emerytury jeżeli we Włoszech była z niego zwolniona i jeśli obecnie nie musiałaby płacić podatku w Polsce.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się - w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy - osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W myśl art. 4a przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z treści wniosku wynika, że wnioskodawczyni, mająca miejsce zamieszkania w Polsce w latach 2008-2009r. pracowała we Włoszech jako opiekunka osoby starszej na podstawie umowy o pracę. Zastosowanie w tej sprawie będzie zatem miała umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawarta między Polską a Włochami.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania sporządzonej w Rzymie w dniu 21 czerwca 1985r. (Dz. U. z 1989r. Nr 62, poz. 374), z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 17, 18, 19, 20 i 21 pensje, płace i podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, będą podlegać opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w drugim Państwie.

Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 2 ww. umowy bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

1.  odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni podczas danego roku kalendarzowego oraz
2.  wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, oraz
3.  wynagrodzenia nie są wypłacane przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

W świetle powyższego, tylko w sytuacji, gdy warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 2 umowy zostaną spełnione łącznie, to otrzymane przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej we Włoszech będzie podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.

W przedstawionym stanie faktycznym z uwagi na niespełnienie łącznie wszystkich przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 umowy (tj. m.in. określonej w pkt b) tegoż przepisu), wynagrodzenie za pracę wykonywaną we Włoszech będzie podlegać opodatkowaniu zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy, tj. zarówno w państwie miejsca zamieszkania podatnika (w Polsce) oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana (we Włoszech). Jednakże w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu tego dochodu w Polsce, należy zastosować określoną w umowie polsko-włoskiej metodę unikania podwójnego opodatkowania.

Stosownie do art. 23 ust. 2 tej umowy podwójne opodatkowanie będzie eliminowane w następujący sposób:

1.  Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany we Włoszech, to Polska będzie, z zastrzeżeniem postanowień litery b) i c) niniejszego artykułu, zwalniać taki dochód od opodatkowania.
2.  Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11 i 12 niniejszej umowy może być opodatkowany we Włoszech, to Polska zezwoli na potrącenie od podatku dochodowego tej osoby kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu we Włoszech. Takie potrącenie nie może jednakże przekroczyć tej części podatku, wyliczonego przed dokonaniem potrącenia, która odnosi się do dochodu uzyskanego we Włoszech.
3.  Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami umowy dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce będzie zwolniony od opodatkowania w Polsce, Polska może przy obliczaniu podatku od pozostałego dochodu takiej osoby zastosować stawkę podatku, która byłaby zastosowana, gdyby zwolniony dochód nie uzyskał takiego zwolnienia.

Zasady stosowania powyższej metody unikania podwójnego opodatkowania, zwanej metodą wyłączenia z progresją, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych reguluje w treści art. 27 ust. 8 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych - podatek określa się w następujący sposób:

1.  do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1;
2.  ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów;
3.  ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Powyższe oznacza, że w Polsce zwalnia się z opodatkowania dochód osiągnięty w drugim państwie, jednak dla ustalenia podatku należnego od dochodu osiągniętego w Polsce, stosuje się stopę podatku obliczoną dla całego dochodu (łącznie z dochodem osiągniętym w drugim państwie). Jeżeliby zatem podatnik oprócz dochodów uzyskanych w danym roku podatkowym na terytorium Polski uzyskał również dochody na terytorium Włoch wówczas do dochodów (określonych zgodnie z art. 26 ustawy) uzyskanych w Polsce, należałoby dodać dochody uzyskane we Włoszech i obliczyć podatek według skali (art. 27 ustawy).

Z treści wniosku wynika jednakże, iż wnioskodawczyni w latach 2008 – 2009 nie uzyskała w Polsce żadnych dochodów. W świetle powyższego nie ciążył na niej obowiązek złożenia w Polsce rocznego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2008 oraz za rok 2009, bowiem uzyskane dochody z tytułu pracy we Włoszech, zgodnie z przywołanymi regulacjami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania podlegają w Polsce zwolnieniu z opodatkowania, stosuje się do nich metodę unikania podwójnego opodatkowania zwaną metodą wyłączenia z progresją. Powyższe nie wyklucza jednak możliwości złożenia obecnie PIT-36 z załącznikiem dla poinformowania urzędu skarbowego o osiągnięciu dochodów z pracy wykonywanej za granicą. Zaznaczyć należy, iż wnioskodawczyni nie będzie również zobowiązana do zapłaty podatku z tego tytułu w momencie starania się o doliczenie okresów pracy we Włoszech do emerytury, gdyż jak wyżej wskazano – w świetle powołanych przepisów i w kontekście przedstawionego stanu faktycznego – dochód uzyskany przez wnioskodawczynię we Włoszech nie podlegał w Polsce opodatkowaniu, zgodnie ze wskazaną metodą unikania podwójnego opodatkowania.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.