Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD3.8222.2.338.2015.IMD
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2015-07-27
Teza: Źródła przychodu.
Słowa kluczowe: pracownik; pracownik-były pracownik; przychód; przychód-źródła przychodu
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 17 lutego 2011 r. Nr ILPB2/415-1256/10-4/WM, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Gimnazjum przedstawione we wniosku z dnia 05 listopada 2010 r. (data wpływu 08 listopada 2010 r.), uzupełnionym w dniu 13 stycznia 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych udziału w spotkaniu integracyjnym – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 08 listopada 2010 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w jego indywidualnej sprawie.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełnionym w dniu 13 stycznia 2011 r., Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny.

Co roku, z okazji Dnia Nauczyciela odbywa się spotkanie integracyjne pracowników Wnioskodawcy z emerytami (związanych uprzednio z pracodawcą służbowym stosunkiem pracy). Spotkanie to nie jest w całości finansowane ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Zwykle składa się ono z części artystycznej (występu chóru), wręczenia życzeń oraz obiadu i kawy.

Przed spotkaniem udostępniona jest lista, na którą wpisują się pracownicy i emeryci, którzy chcą wziąć udział w spotkaniu. Pozwala to na szacunkowe złożenie zamówienia w restauracji. Wnioskodawca podaje, iż często jest tak, że ilość osób na tej liście jest różna od liczby porcji wykazanych przez restauratora na fakturze. Nie wszystkie osoby, które zapisały się na listę przychodzą na spotkanie (np. z uwagi na chorobę) lub odwrotnie – w ostatniej chwili decydują się i przychodzą te osoby, które nie zdążyły wpisać się na listę.

Wnioskodawca nadmienia, iż restauracja nie podaje porcji jedzenia na osobnych talerzach, ale na wspólnych półmiskach, z których każdy z uczestników sam nakłada sobie porcję na talerz.

Restaurator wystawiając fakturę podaje liczbę porcji, cenę za porcję i wartość. Różnice między porcjami zamówionymi a zapłaconymi są niewielkie i dotyczą tylko kilku osób. Trudno jest dokładnie określić, kto ile zjadł, tym bardziej, że na tak uroczystym spotkaniu trzeba by było sprawdzić jeszcze raz obecność osób znajdujących się na liście oraz ją zweryfikować.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy konsumpcję na spotkaniu integracyjnym pracowników z emerytami należy uznać za przychód i opodatkować stawką podatku odpowiednio: 18% i 10%?

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenie typu konsumpcja na imprezie integracyjnej organizowanej przez pracodawcę częściowo: ze środków pracownika i ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (dalej: zfśs) nie posiada charakteru świadczenia rzeczowego ani świadczenia pieniężnego. Mieści się ono w pojęciu usługi, a zatem nie można tu skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 38 i 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji – w opinii Wnioskodawcy – świadczenia te należałoby opodatkować. Wnioskodawca wskazuje, na trudności dotyczące ustalenia wielkości przychodu na każdą osobę. Nie wiadomo bowiem, ile kawałków mięsa, czy ciasta zjadła dana osoba. Wnioskodawca wskazuje, iż jedzenie było wyłożone na ogólnie dostępnych półmiskach. Restaurator wystawiając fakturę za usługę podaje cenę za porcję, ilość porcji i wartość usługi, gdyż są to dane, na podstawie których przygotował potrzebną ilość jedzenia. Tak jak sporządzona wcześniej lista osób chcących wziąć udział w imprezie jest tylko szacunkowym określeniem liczby osób.

Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż nie można opodatkować pracowników i emerytów, ponieważ niemożliwe jest ustalenie wielkości przychodu na każdą osobę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał, iż stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdzam, co następuje.

Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych określają przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PIT”.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody (w tym ze stosunku pracy), z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jakim jest stosunek pracy, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym, z kolei przychodami z tego źródła są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 9 ust. 2 i art. 11 ust. 1 ustawy PIT).

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z kolei zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Przepisy ustawy PIT nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy PIT. Rozumienie tego pojęcie zostało jednak wypracowane w judykaturze.

W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy PIT.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w kontekście świadczeń pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 08 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, iż „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).”

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

W świetle powyższego - mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy PIT przychodów ze stosunku pracy - nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika, bez ustalonej za nie zapłaty, jest świadczeniem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (przykładem tego rodzaju świadczenia jest zaoferowanie pracownikowi przez pracodawcę udziału w spotkaniu integracyjnym lub wzięcie w nim udziału).

Odnosząc powyższe do informacji przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, iż Wnioskodawca co roku, z okazji Dnia Nauczyciela organizuje spotkanie integracyjne pracowników Wnioskodawcy z emerytami (związanych uprzednio z pracodawcą służbowym stosunkiem pracy). Przed spotkaniem udostępniona jest lista, na którą wpisują się pracownicy i emeryci, którzy chcą wziąć udział w spotkaniu. Pozwala to na szacunkowe złożenie zamówienia w restauracji. Restaurator wystawiając fakturę podaje liczbę porcji, cenę za porcję i wartość. Trudno jest dokładnie określić, kto ile zjadł, tym bardziej, że na tak uroczystym spotkaniu trzeba by było sprawdzić jeszcze raz obecność osób znajdujących się na liście oraz ją zweryfikować.

W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08 lipca 2014 r. uznać należy, że udział pracowników i emerytów w imprezie integracyjnej nie prowadzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 i art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy PIT. Nie są bowiem spełnione kryteria, o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, zgodnie z którym nie można opodatkować pracowników i emerytów, nie jest możliwe zindywidualizowanie jego wartości.

W świetle powyższego należało z urzędu zmienić interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 lutego 2011 r. Nr ILPB2/415-1256/10-4/WM.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.

POUCZENIE

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.