Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.196.2025.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odstępnego oraz
rat leasingowych przy cesji leasingu operacyjnego.
Słowa kluczowe: cesja
koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing-leasing operacyjny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 27 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej , który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    (...) (dalej jako: „Wnioskodawczyni”) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na
    podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
    Wnioskodawczyni jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawczyni jest fryzjerstwo i pozostałe
    zabiegi kosmetyczne (kod PKD: 96.02.Z), ale również sprzedaż hurtowa i detaliczna
    samochodów osobowych i furgonetek (kod PKD: 45.11.Z).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni w różny sposób
    pozyskuje sprzedawane przez siebie pojazdy samochodowe, jednym z nich jest
    wyszukiwanie i przejmowanie przedmiotu leasingu, którym są samochody (z reguły
    luksusowe). Procedura wygląda w skrócie następująco: Po znalezieniu odpowiedniego
    pojazdu i doprecyzowaniu szczegółów przejęcia umowy z dotychczasowym korzystającym
    Wnioskodawczyni przystępuje do procedury przejęcia leasingu. Po pozytywnej weryfikacji
    banku następuje zapłacenie dotychczasowemu korzystającemu odstępnego i podpisanie
    umowy Cesji leasingu operacyjnego. Dalsze kroki to przygotowanie samochodu do
    sprzedaży i ogłoszenie o jego sprzedaży za pomocą m.in. mediów społecznościowych, na
    platformach (...) i innych. W czasie poszukiwania nabywcy samochodu podatnik staje się
    nowym leasingobiorcą i otrzymuje faktury za raty leasingowe. W zależności od warunków
    umowy i szybkości znalezienia potencjalnego nabywcy samochodu Wnioskodawczyni
    zazwyczaj płaci kilka rat leasingowych i wykupuje pojazd, który następnie odsprzedaje
    nowemu nabywcy. Podczas poszukiwania nabywcy samochodu Wnioskodawczyni nie
    korzysta z niego w ogóle, tzn. tylko go przygotowuje, myje, czyści, konserwuje oraz
    prezentuje potencjalnym klientom.
    W przeważającej większości przejmowane samochody osobowe mają wartość określoną w
    pierwotnej umowie leasingu (zawartej pomiędzy leasingodawcą a pierwotnym
    leasingobiorcą) znacznie przekraczającą 150 000 zł, natomiast na dzień podpisywania cesji
    kwota jest niższa, ale również przekracza 150 000 zł.
    W roku 2024 Wnioskodawczyni miała formę opodatkowania – zasady ogólne, w 2025 r.
    Wnioskodawczyni zostaje na zasadach ogólnych.
    Wnioskodawczyni prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów (zarówno w roku
    2024, jak i 2025 r.).
    Samochody osobowe, o których mowa we wniosku, spełniają definicję samochodu
    osobowego, o której mowa w art. 5a pkt 19 ustawy o podatku dochodowym.
    Umowy leasingu spełniają warunki określone w art. 23 ustawy o podatku dochodowym.
    Do zapłaty odstępnego Wnioskodawczyni posiada zawsze następujące dokumenty:
    umowę cesji zawartą pomiędzy odstępującym od umowy leasingobiorcą a
    Wnioskodawczynią oraz leasingodawcą, fakturę na odstępne wystawioną przez
    odstępującego od umowy leasingobiorcy oraz dowód zapłaty przelewem bankowym za
    ww. fakturę.
    Pytania
    1. Czy skoro Wnioskodawczyni przejmuje wszystkie samochody w celu ich dalszej
      odsprzedaży i nie są użytkowane przez właściciela do żadnego innego celu, jak tylko w
      celu sprzedaży (każdy wyjazd na myjnię, czy na przegląd, czy na prezentację z klientem
      jest odnotowany w ewidencji przebiegu pojazdu, która jest prowadzona po
      wcześniejszym zgłoszeniu pojazdu na VAT-26), to czy zapłacona: – wartość
      „odstępnego” poprzedniemu leasingobiorcy – płacone raty leasingowe mogą w całości
      stanowić koszt uzyskania przychodów bez uwzględniania limitu 150 tys. zł w całkowitej
      wartości pojazdu?
    2. Czy jeśli jednak, o czym mówi przepis art. 23 ust. 1 pkt 47a, Wnioskodawczyni
      musiałaby ograniczać koszt podatkowy do wysokości przekraczającej część ustaloną w

      takiej proporcji, w jakiej kwota 150 tys. zł pozostaje do wartości samochodu, to czy
      wartość samochodu Wnioskodawczyni powinna przyjmować jako wartość pierwotną
      określoną w umowie leasingu zawartą pomiędzy leasingodawcą a pierwszym
      leasingobiorcą, czy też można określić wartość przedmiotu na moment zawarcia
      umowy cesji leasingu, np. na podstawie wartości zawartej w polisie samochodu, lub
      określić go w umowie cesji?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni – w zakresie pytania nr 1 – posiadać będzie Wnioskodawczyni
    prawo do zaliczenia w koszty podatkowe pełnej kwoty netto zapłaconego odstępnego
    poprzedniemu leasingobiorcy oraz pełnych kwot netto zapłaconych rat leasingowych,
    ponieważ wydatki te w całości stanowić będą wartość zakupionego samochodu, który
    zostaje sprzedany jako towar handlowy. Zdaniem Wnioskodawczyni wszelkie wydatki
    związane z nabyciem tego pojazdu mają ścisły związek z jego sprzedażą i tylko tej
    sprzedaży służą.
    Zdaniem Wnioskodawczyni – w zakresie pytania nr 2 – jeśli już Wnioskodawczyni
    musiałaby limitować wydatki dotyczące samochodu osobowego wynikającego z rat
    leasingowych oraz opłaty za odstępne, to wartość samochodu powinna zostać
    uwzględniona według jego ceny na dzień przejęcia leasingu, a nie na dzień zawarcia
    pierwotnej umowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ten przepis ma charakter ogólny. Z tego względu – każdy wydatek poniesiony przez
    podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji
    prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego
    przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość
    zaliczenia do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy badać istnienie
    związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub
    realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego
    kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za
    koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem,
    zwiększeniem bądź możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowym z przychodami lub źródłem przychodów i być
      poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    · nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.
    Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy
    między poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania

    przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w
    postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Istotne
    jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać
    takiego efektu.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1 omawianej ustawy, mogą
    stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z
    osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik jest zobowiązany
    wykazać, że poniesione wydatki pozostają w związku z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie
    wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów
    uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Kwestie dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z
    umowami leasingu zostały przez ustawodawcę uregulowane w rozdziale 4a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    W myśl art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt
        2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
        okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
        zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
        a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka

        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
        takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
        następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 23b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku
      dochodowym przysługujących na podstawie:
      1) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
      2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
      3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym
        (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r. poz. 484 i 1178)
      – do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f-23h.
    Na mocy art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Celem wprowadzenia tej ostatniej regulacji było ujednolicenie zasad podatkowego
    rozliczania przez podatników wykorzystywania w prowadzonej działalności samochodów
    osobowych, niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której podatnik korzysta z
    takiego samochodu. W przepisie tym zakłada się wprowadzenie limitu zaliczania do
    kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych w tej części, która stanowi spłatę
    wartości samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu, najmu, dzierżawy oraz
    innej umowy o podobnym charakterze.
    Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    Zatem podatnik, który zawarł umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego o
    wartości wyższej niż 150 000 zł, do kosztów uzyskania przychodów może zaliczyć opłaty w
    wysokości nieprzekraczającej ich części ustalonej w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000
    zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w ramach prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej w różny sposób pozyskuje Pani sprzedawane przez Panią
    pojazdy samochodowe. Jednym z nich jest wyszukiwanie i przejmowanie przedmiotów
    leasingu, którymi są samochody (cesja leasingu operacyjnego). W czasie poszukiwania
    nabywcy samochodu staje się Pani nowym leasingobiorcą i otrzymuje faktury za raty
    leasingowe. W zależności od warunków umowy i szybkości znalezienia potencjalnego
    nabywcy samochodu zazwyczaj płaci Pani kilka rat leasingowych i wykupuje pojazd, który
    następnie odsprzedaje nowemu nabywcy. W przeważającej większości przejmowane
    samochody osobowe mają wartość określoną w pierwotnej umowie leasingu (zawartej
    między leasingodawcą a pierwotnym leasingobiorcą) znacznie przekraczającą 150 000 zł.
    Natomiast na dzień podpisywania cesji kwota jest niższa, ale również przekracza 150 000
    zł.
    Odstępne z tytułu cesji umowy leasingu to kwota, którą wypłaca dotychczasowemu
    korzystającemu przejmujący przedmiot leasingu. Pozwala to poprzedniemu
    korzystającemu na odzyskanie części środków finansowych włożonych w przedmiot

    leasingu. Co do zasady wysokość odstępnego jest „wyrównaniem” do wartości rynkowej
    przedmiotu leasingu. Dzieje się tak przeważnie w sytuacji, kiedy pozostałe do końca raty
    przejmowanej umowy leasingowej są niższe niż wartość rynkowa samochodu.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy wartość odstępnego zapłaconego poprzedniemu
    leasingobiorcy oraz płacone przez Panią raty leasingowe może Pani w całości zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów bez uwzględniania limitu 150 000 zł, o którym mowa w art.
    23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz jaką wartość
    samochodu należy przyjąć, ustalając ten limit.
    Wydatki z tytułu odstępnego stanowią formę opłaty za przejęcie umowy leasingu, w
    związku z tym również powinny podlegać limitowaniu. Jeżeli wartość samochodu
    będącego przedmiotem leasingu przekracza 150 000 zł, to raty leasingowe oraz koszty
    zawarcia takiej umowy cesji nie będą kosztem w wysokości przekraczającej ich część
    ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu
    osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Zatem zapłata przez Panią odstępnego z tytułu cesji umowy leasingu oraz płacone raty
    leasingowe powinny być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem
    limitu określonego w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Dodaję, że w przypadku umowy leasingu, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o
    podobnym charakterze, wartość samochodu osobowego powinna wynikać z umowy, na
    podstawie której podatnik korzysta z danego samochodu. Wartość przedmiotu umowy
    powinna odzwierciedlać jego wartość rynkową. Jeżeli w umowie określono wartość
    samochodu, która znacznie odbiega od wartości rynkowej, działanie takie może zostać
    poczytane jako obejście prawa podatkowego. W przypadku, kiedy umowa najmu,
    dzierżawy lub inna umowa o podobnym charakterze została zawarta na okres krótszy niż
    6 miesięcy, wartością samochodu jest wartość przyjęta dla celów ubezpieczenia (art. 23
    ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Jeżeli w umowie nie podano
    wartości samochodu, można przyjąć wartość samochodu osobowego wynikającą z umowy
    jego ubezpieczenia. W przypadku jej braku powinna to być wartość przyjęta przez
    podatnika najbardziej odpowiadająca wartości rynkowej samochodu.
    Nowy korzystający (tu: Pani), rozliczając koszty podatkowe z tytułu przejętej umowy
    leasingowej, jest zobowiązany do stosowania limitu, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który ustala się na podstawie
    wartości samochodu osobowego, będącego przedmiotem umowy (czyli, mimo że
    przejmuje umowę leasingu w trakcie jej trwania, to limit odnosi się do wartości
    samochodu z pierwotnego brzmienia umowy leasingu).
    Dlatego nie można zgodzić się, że w przypadku dokonywania cesji umowy leasingu
    wartość samochodu osobowego, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, to wartość rynkowa samochodu na dzień cesji umowy
    leasingu.
    Jak wynika z powyższych wyjaśnień, w przypadku cesji umowy leasingu, wartość
    samochodu osobowego dla potrzeb stosowania art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych powinna być ustalona jako wartość rynkowa na dzień
    zawarcia pierwotnej umowy leasingu.
    Podsumowanie: zapłacona przez Panią wartość odstępnego poprzedniemu leasingobiorcy
    oraz płacone raty leasingowe mogą być zaliczone przez Panią do kosztów uzyskania
    przychodów, ale z uwzględnieniem limitu określonego w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość samochodu osobowego dla potrzeb
    stosowania art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    powinna Pani ustalić wg wartości rynkowej na dzień zawarcia pierwotnej umowy leasingu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.