Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.892.2020.2.ABU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-03-02
Teza: Obowiązek opodatkowania sprzedaży działki.
Słowa kluczowe: działki-działki rolne; nieruchomości; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; nieruchomości-zbycie nieruchomości; opodatkowanie; pełnomocnictwo; podatnik; teren-teren budowlany; umowa-umowa przedwstępna
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 16 listopada 2020 r. (data wpływu 19 listopada 2020 r.) uzupełnionym pismem z 1 lutego 2021 r. (data wpływu 8 lutego 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży działki nr (…) – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 listopada 2020 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży działki nr (…).

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 1 lutego 2021 r. (data wpływu 8 lutego 2021 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 25 stycznia 2021 r. znak: 0111-KDIB3-1.4012.892.2020.1.ABU.

We wniosku złożonym przez:

Zainteresowanego będącego stroną postępowania:

*   Pana (…)

Zainteresowanego 1 niebędącego stroną postępowania:

*   Panią (…)

przedstawiono następujący opis stanu faktycznego:

Wnioskodawca wraz z żoną nabyli w dniu (…) r. w drodze przetargu na działkę budowlano - usługową nr (…) w m. (…) o pow. 1557 m2 nieruchomość gruntową. Zakup został udokumentowany aktem notarialnym Repertorium A (…).

W akcie notarialnym w § 15 zapisano:

„ Nie pobrano:

*   opłaty skarbowej stosownie do art. 3 ust 1 pkt 1 lit. J Ustawy z dnia 31 stycznia 1989 roku o opłacie skarbowej (Dz.U. Nr 4 poz. 23 z późniejszymi zmianami),
*   podatku od towarów i usług VAT na podstawie § 74 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154 poz. 797 z późniejszymi zmianami) - załącznik nr 6.”

Grunt został nabyty do majątku wspólnego małżonków. Wnioskodawca miał w planach zagospodarować działkę domem z częścią magazynową wykorzystywaną do prowadzenia swojej działalności. Do inwestycji przez te wszystkie lata nie doszło, a obecne realia rynku nie wymagają już własnej przestrzeni magazynowej na materiały niezbędne do prowadzenia robót, gdyż są one dostępne na bieżąco w przystępnych cenach.

Od momentu nabycia Wnioskodawca wraz z małżonką są właścicielami w/w działki.

Nabycie nieruchomości nastąpiło do majątku prywatnego właścicieli i nie było dokonane z zamiarem sprzedaży. Natomiast obecna sprzedaż ma charakter incydentalny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna – (…) i jest płatnikiem podatku od towarów i usług VAT. Małżonka Wnioskodawcy nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej. Od listopada 2013 roku jest emerytką.

W roku 2017 do Wnioskodawcy zgłosiła się firma, która poinformowała, że jest zainteresowana zakupem. W wyniku nawiązanego kontaktu doszło do podpisania umowy przedwstępnej warunkowej na sprzedaż tej nieruchomości.

Wnioskodawca wraz z małżonką sprzedali nieruchomość (…) listopada 2020 r. na rzecz osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą.

W 2018 r. została zawarta umowa dzierżawy (na okres 3 miesięcy: luty, marzec i kwiecień 2018 r.). Umowa ta wynikała z zapisów umowy przedwstępnej. Małżonkowie wydzierżawili działkę i dali upoważnienie do wystąpienia o warunki zabudowy w celu uzyskania przez Dzierżawcę, a w przyszłości Nabywcę niezbędnych zgód i pozwoleń zgodnie z prawem budowlanym. Za dzierżawę pobrano 100 zł za każdy miesiąc dzierżawy (razem 300 zł). W/w dzierżawa miała umożliwić jedynie sfinalizowanie transakcji. Potencjalny nabywca uzyskał w dniu (…) października 2020 r. Decyzję nr (…) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielono mu pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia 1 lutego 2021 r. (data wpływu 8 lutego 2021 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek o następujące informacje:

1.  W jaki sposób nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży była przez Wnioskodawcę i jego żonę wykorzystywana przez cały okres jej posiadania?
Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży przez długie lata była niewykorzystywana. Przynosiła same straty. Jako, że jest położona w atrakcyjnym miejscu tj. blisko kościoła i drogi na cmentarz oraz przy drodze krajowej i powiatowej Wnioskodawca był nękany przez Straż Gminną. Kilka razy w roku zielsko, które tam wyrosło, musiał kosić. Był to dla Wnioskodawcy stres, wysiłek i duży koszt (paliwo do kosiarki). Trawy/zielska Wnioskodawca nie zbierał, bo po co? Płacił natomiast podatek od gruntu do Gminy. Wraz z małżonką sprzedał nieruchomość (…) listopada 2020 r. na rzecz osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą. W 2018 r. została zawarta umowa dzierżawy (na okres 3 miesięcy-luty, marzec i kwiecień 2018 r.), umowa ta wynikała z zapisów umowy przedwstępnej. Małżonkowie wydzierżawili działkę i dali upoważnienie do wystąpienia o warunki zabudowy w celu uzyskania przez Dzierżawcę, a w przyszłości Nabywcę niezbędnych zgód i pozwoleń zgodnie z prawem budowlanym. Za dzierżawę pobrano 100 zł za każdy miesiąc dzierżawy (razem 300 zł). W/w dzierżawa miała umożliwić jedynie sfinalizowanie transakcji.2.  Czy ww. nieruchomość była wykorzystywana przez Wnioskodawcę i jego żonę do prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług?
Nie.3.  Czy Wnioskodawcy z ww. gruntu dokonywali sprzedaży ewentualnych płodów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej i czy sprzedaż była opodatkowana podatkiem VAT?
Nie.4.  Jaki był zakres i warunki zawartej umowy przedwstępnej?
Zakres i warunki umowy przedwstępnej Wnioskodawca przesłał jako załącznik tj. kserokopia aktu notarialnego z dnia 12 lutego 2018 r.5.  Do podejmowania jakich czynności upoważniało udzielone przez Wnioskodawców Nabywcy upoważnienie i jakie konkretnie czynności podjął Nabywca w imieniu Wnioskodawców w oparciu o ww. upoważnienie (jakie to były czynności i czego dotyczyły)?
W umowie przedwstępnej Rep. A (…) z dnia (…)2018 r. (załącznik do punktu nr 4) par 8 opisano jakiego pełnomocnictwa udzielono. Osoba której udzielono upoważnienia osobiście nie korzystała ponieważ wszystkie zgody, warunki zabudowy i pozwolenia na budowę były uzyskiwane na (…) S.A., którą reprezentowała. Zapis ten znajduje się na pierwszej stronie załącznika w ostatnim akapicie.6.  Czy w stosunku do sprzedawanych działek Wnioskodawca i jego żona podejmowali jakiekolwiek czynności w celu jej uatrakcyjnienia np. przez wytyczenie drogi wewnętrznej, budowa drogi, wyposażenie w urządzenia i sieci wodociągowe, sieci kanalizacji sanitarnej oraz energetyczne itp.? Jeśli tak to należy wskazać jakie to czynności i w jakim celu zostały/zostaną podjęte?
Jeżeli Straż Gminna groziła ukaraniem mandatem za nie wykoszenie trawy na działce, wtedy Wnioskodawca kosił trawę i ewentualnie krzaki samosiejki. Siana nigdy nie zbierał, zostawało na działce.7.  Na co Wnioskodawca i jego żona zamierzają przeznaczyć uzyskane ze sprzedaży środki?
Uzyskane pieniądze zostały przekazane w formie darowizny zgodnie z obietnicą, córce na zakup mieszkania.

W związku z powyższym opisem sformułowano następujące pytanie (ostatecznie doprecyzowane w piśmie z 1 lutego 2021r.):

Czy opisana sprzedaż rodzi obowiązek opodatkowania jej podatkiem od towarów i usług przez Wnioskodawcę i jego żonę?

Jeżeli ma być podatek do odprowadzenia teraz czy w przeszłości, to proszę określić ile i kiedy?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż nieruchomości nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług ponieważ przy zakupie również nie naliczono tego podatku. W czasie posiadania gruntu, nie była tam prowadzona żadna działalność gospodarcza. Działka nigdy nie występowała w majątku firmy, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca dokonuje sprzedaży działki z majątku prywatnego. Sprzedający jako małżonkowie pozostają w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej, Właściciele nieruchomości jako osoby fizyczne mają zamiar dokonać jednorazowej transakcji, nie prowadzą regularnego lub zorganizowanego obrotu nieruchomościami. Od momentu nabycia nieruchomości do czasu potencjalnej sprzedaży minie co najmniej 23 lata.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. W świetle tego przepisu, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Należy podkreślić jednak, że nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 z późn. zm.). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 ustawy Kodeks cywilny). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359).

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m. in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży nieruchomości podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Wnioskodawcy za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12. 2006, str. 1, z późn. zm.) (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Należy także zauważyć, że z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalności gospodarczą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w przypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży nieruchomości angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań jakie Wnioskodawca podjął w odniesieniu do działki będącej przedmiotem dokonanej sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowani nabyli w dniu (…) listopada 1996 r. w drodze przetargu działkę budowlano - usługową nr (…) w m. (…)o pow. 1557 m2 nieruchomość gruntową. Jak wynika z wniosku przy nabyciu nie pobrano podatku od towarów i usług na podstawie § 74 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Grunt został nabyty do majątku wspólnego małżonków. Wnioskodawca miał w planach zagospodarować działkę domem z częścią magazynową wykorzystywaną do prowadzenia swojej działalności. Do inwestycji przez te wszystkie lata nie doszło. Od momentu nabycia Zainteresowani są właścicielami w/w działki. Nabycie nieruchomości nastąpiło do majątku prywatnego Zainteresowanych i nie było dokonane z zamiarem sprzedaży. Jak wskazują Zainteresowani obecna sprzedaż ma charakter incydentalny. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna – (…) i jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Małżonka Wnioskodawcy nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej. Od listopada 2013 roku jest emerytką. W roku 2017 r. do Zainteresowanych zgłosiła się firma, która poinformowała, że jest zainteresowana zakupem działki. W wyniku nawiązanego kontaktu 12 listopada 2018 r. doszło do podpisania umowy przedwstępnej warunkowej na sprzedaż tej nieruchomości. W 2018 r. została również zawarta umowa dzierżawy (na okres 3 miesięcy). Umowa ta wynikała z zapisów umowy przedwstępnej. Zainteresowani wydzierżawili działkę i dali upoważnienie do wystąpienia o warunki zabudowy w celu uzyskania przez Dzierżawcę tj.(..) S.A., a w przyszłości Nabywcę niezbędnych zgód i pozwoleń zgodnie z prawem budowlanym (tj. warunki zabudowy i pozwolenie na budowę). Za dzierżawę pobrano 100 zł za każdy miesiąc dzierżawy (razem 300 zł). W/w dzierżawa miała umożliwić jedynie sfinalizowanie transakcji. Potencjalny Nabywca uzyskał w dniu (…) października 2020 r. Decyzję nr (…) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielono mu pozwolenia na budowę. Zainteresowani sprzedali nieruchomość (…) listopada 2020 r. na rzecz osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą. Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Zainteresowanych do prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Zainteresowani z ww. gruntu nie dokonywali sprzedaży płodów rolnych. Uzyskane pieniądze zostały przekazane w formie darowizny zgodnie z obietnicą, córce na zakup mieszkania.

Wątpliwości Zainteresowanych dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży przedmiotowej działki.

W celu wyjaśnienia wątpliwości Zainteresowanych istotna jest ocena, czy w odniesieniu do działki, będącej przedmiotem sprzedaży (w następstwie zawartej umowy przedwstępnej) podejmowali działania charakterystyczne dla podatników dokonującego profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań, jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Pierwszym z argumentów przemawiającym za uznaniem Wnioskodawcy za podatnika z tytułu sprzedaży przedmiotowej działki jest nabycie tej działki z zamiarem wykorzystania jej częściowo w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca planował wybudować na niej dom z częścią magazynową do wykorzystania w działalności gospodarczej.

Następnie zawarta w listopadzie 2018 r. ze Spółką warunkowa umowa przedwstępna, wiązała sprzedaż działki ze spełnieniem określonych warunków w zakresie m.in. uzyskania przez Kupującego niezbędnych zgód, warunków zabudowy i pozwolenia na budowę.

Zainteresowani udzielili przedstawicielowi Spółki –(…) S.A. pełnomocnictwa, oraz wydzierżawili Spółce działkę będącą przedmiotem umowy na okres 3 miesięcy.

Z uwagi na powyższe, dla właściwej oceny stanowiska Zainteresowanych niezbędne jest zatem dokonanie analizy skutków zawarcia umowy przedwstępnej i udzielenia pełnomocnictwa Spółce a w konsekwencji podejmowanych przez pełnomocnika w imieniu Wnioskodawców czynności.

Należy w tym miejscu wskazać, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, regulują przepisy ustawy - Kodeks cywilny. Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę (art. 535 Kodeksu cywilnego).

Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego, w myśl którego – umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej postanowiły.

Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego – umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej.

Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia  art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego.

Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej. Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego, umowa przedwstępna - będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży - nawet jeśli sporządzona została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności nieruchomości.

Ponadto, należy zwrócić uwagę, na kwestię udzielania pełnomocnictw, uregulowaną w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo, Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. W świetle § 2 tego artykułu, czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego, umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).

Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności.

Zgodnie z art. 99 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. W myśl § 2 powołanego artykułu, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.

Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego, pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony.

Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi.

Jak wynika z przepisów art. 95-109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.

W okolicznościach niniejszej sprawy, do momentu faktycznego przeniesienia własności działki, tj. do momentu podpisania umowy przyrzeczonej, grunt pozostawał własnością Zainteresowanych. Z kolei Zainteresowani oraz Spółka podpisali warunkową umowę przedwstępną.

Zatem spełnienie określonych warunków (uzyskanie niezbędnych zgód, warunków zabudowy i pozwolenia na budowę) decydowało o zawarciu umowy sprzedaży. Przy czym to Zainteresowani na podstawie umowy przedwstępnej sprzedaży, udzielili Spółce stosownego pełnomocnictwa do działania w Ich imieniu, w celu uzyskania niezbędnych zgód, warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. W świetle powyższego uznać należy, że w celu sfinalizowania umowy sprzedaży Spółka podjęła określone czynności nie z własnej inicjatywy, a na mocy otrzymanego od Zainteresowanych pełnomocnictwa.

Zatem fakt, że opisane wyżej działania nie są podejmowane bezpośrednio przez Zainteresowanych, ale przez Spółkę nie oznacza, że pozostają bez wpływu na sytuację prawną Zainteresowanych. Po udzieleniu pełnomocnictwa, czynności wykonane przez Spółkę wywołują skutki bezpośrednio w sferze prawnej Zainteresowanych (mocodawców), o czym stanowią cytowane powyżej przepisy Kodeksu cywilnego. Z kolei Spółka dokonując ww. działań (tj. uzyskanie niezbędnych zgód, warunków zabudowy i pozwolenia na budowę) uatrakcyjniła przedmiotową działkę, będącą nadal własnością Zainteresowanych. Działania te dokonywane za pełną zgodą Zainteresowanych, wpłynęły generalnie na podniesienie atrakcyjności działki jako towaru i wzrost jej wartości.

Wobec powyższego Zainteresowani, sprzedając działkę nr (\`(...)\`), nie dokonali tego w ramach przysługującego im prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, nie jest to bowiem typowe (zwykłe) rozporządzanie prawem własności. Zainteresowani bowiem w taki sposób zorganizowali sprzedaż ww. działki, że ich działanie połączone zostało z działaniami przyszłego nabywcy (Spółki), stanowiąc pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie.

Wszystkie te czynności, realizowane przez Spółkę na podstawie otrzymanego od Zainteresowanych pełnomocnictwa, z punktu widzenia podatku VAT zostały „wykonane” w sferze prawnopodatkowej Zainteresowanych. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje okoliczność wykonywania ww. czynności przez nabywcę. W efekcie wykonywanych czynności dostawie podlegała nieruchomość o zupełnie innym charakterze niż w chwili zawarcia umowy przedwstępnej. Dopiero bowiem definitywna umowa sprzedaży działki wywołała skutki podatkowe na gruncie przepisów ustawy o VAT.

Zatem w przedmiotowej sprawie Zainteresowani, udzielając Spółce pełnomocnictwa do podejmowania w swoim imieniu określonych czynności, mających umożliwić zbycie przedmiotowej działki, w tym na wystąpienie przez pełnomocnika z wnioskiem o pozwolenie na budowę zaangażowali środki podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10. Zainteresowani wykazali bowiem aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Ponadto wskazać należy, że na podstawie umowy przedwstępnej sprzedaży, działka została wydzierżawiona Spółce przez Zainteresowanych.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing, itp.).

Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej. Powyższego nie zmienia fakt, że umowa dzierżawy została zawarta krótkoterminowo – okres 3 miesięcy. Bez znaczenia pozostaje tutaj również kwestia wartości czynszu, który zobowiązany jest zapłacić dzierżawca wydzierżawiającemu.

Przekazanie Spółce działki na podstawie umowy dzierżawy, udzielenie pełnomocnictwa zezwalającego m.in. uzyskanie niezbędnych zgód, warunków zabudowy i pozwolenia na budowę, podkreśla fakt, że Zainteresowani w analizowanym przypadku działali w charakterze podatnika VAT.

Zatem przedstawiona we wniosku aktywność Zainteresowanych wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do przedmiotowej działki, a zaistniały ciąg zdarzeń wskazuje, że w świetle przepisów w zakresie podatku od towarów i usług Zainteresowani działali jako podatnicy VAT.

W świetle powyższego należy wskazać, że Zainteresowani, w zakresie sprzedaży przedmiotowej działki, zbyli majątek wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej.

Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że sprzedaż przez Zainteresowanych, opisanej działki, będącej przedmiotem umowy dzierżawy, mieści się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Zainteresowani w związku z jej sprzedażą działać będą jako podatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, sprzedaż przedmiotowej działki podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Z kolei zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy mówi, że zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Z powyższego przepisu należy wywieść, że opodatkowane są te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Z kolei dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi, czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy, przez tereny budowlane rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Z powyższego wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. Bez znaczenia zatem pozostaje klasyfikacja według ewidencji gruntów i budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że przedmiotem dostawy jest działka niezabudowana, która na dzień sprzedaży była objęta decyzją o warunkach zabudowy, wydaną w związku z udzielnym przez Zainteresowanych pełnomocnictwem. Zatem działka nr (…) na dzień sprzedaży stanowiła teren budowlany.

W konsekwencji, jego sprzedaż nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie wyżej powołanego art. 43 ust. 1 pkt 9 ustaw.

Sprzedaż działki nr (…) nie korzysta również ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż nie zostały spełnione warunki wymienione w tym przepisie.

Wobec powyższego sprzedaż ww. działki przez Zainteresowanych nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy, lecz jest opodatkowana stawką właściwą dla przedmiotu sprzedaży tj. gruntu stanowiącego teren budowlany.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że sprzedaż działki nr (…) przez Zainteresowanych nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy, lecz jest opodatkowana stawką właściwą dla przedmiotu sprzedaży tj. gruntu stanowiącego teren budowlany. Zatem Zainteresowani zobowiązani są odprowadzić z tytułu dokonanej dostawy podatek należny według stawki właściwej dla gruntu będącego terenem budowlanym, za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy, zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT.

Tym samym stanowisko Zainteresowanych należy uznać za nieprawidłowe.

Na marginesie sprawy, informuje się, że kwestie zastosowania właściwej stawki podatku VAT, w stanie prawnym obowiązującym od 1 lipca 2020r., określa Wiążąca Informacja Stawkowa, wydawana na podstawie art. 42a ustawy o VAT. W przypadku wątpliwości w zakresie ustalenia stawki podatku VAT, podatnik może złożyć wniosek o wydanie tej decyzji.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Dodatkowo należy zauważyć, że Dyrektor Krajowej Informacji Podatkowej wydając w trybie przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach opisu zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz wyrażonej przez wnioskodawcę oceny prawnej tego stanu faktycznego. Tym samym Organ ten nie jest uprawniony do weryfikacji i oceny materiałów i dokumentów załączonych do przedmiotowego wniosku.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.