Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.236.2025.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-06
Teza: Zaniechanie poboru podatku dochodowego od kwoty
otrzymanej od Banku jako zwrot części świadczenia
nienależnego w wyniku ugody.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
prawo-prawo bankowe
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 28 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    23 lutego 2006 r. Wnioskodawca zawarł z Bankiem Y S.A. (obecnie X S.A. z siedzibą w A.)
    umowę o kredyt hipoteczny w walucie wymienialnej nr (...). Kredyt został udzielony w
    złotych w kwocie stanowiącej równowartość 74.690,49 CHF, co stanowiło 182.052,08 zł i
    taką kwotę otrzymał Kredytobiorca. Kredyt został w pełni wykorzystany na realizację celu
    określonego w Umowie, co zgodnie oświadcza Bank oraz Kredytobiorca.
    Na skutek powzięcia wiadomości o zawarciu w Umowie Kredytu klauzul niedozwolonych,
    Wnioskodawca złożył reklamację z dnia 28 października 2024 r. domagając się również
    zwrotu wszystkich kwot uiszczonych tytułem całych rat kapitałowo-odsetkowych
    uiszczonych na rzecz Banku. 24 marca 2025 r. celem polubownego zakończenia sporu na
    tle Umowy zawarta została Ugoda. Celem rozliczenia zakończonej Umowy Kredytu, Bank
    jednostronnie, na podstawie wytycznych KNF w sprawie warunków ugód, dokonał w
    Ugodzie zmiany w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Na skutek ugody Bank zobowiązał się do wypłaty w terminie miesiąca od daty podpisania
    Ugody m.in. kwoty w wysokości 50.000,00 PLN na rachunek Kredytobiorcy. Kwota ta
    niewątpliwie mieści się w kwocie wpłaconej przez Kredytobiorcę na rzecz Banku podczas
    spłaty kredytu, tj. 235.109,31 zł. Jednocześnie wskazano, iż Kredytobiorca przyjął do
    wiadomości, że w związku wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie przychód, a na
    Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (sporządzanie informacji PIT-11).
    Strony Ugody zgodnie oświadczyły, że zawarta Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne
    roszczenia w zakresie objętym sporem.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem Ugody z Bankiem przez Wnioskodawcę, mającej na celu
    zakończenie sporu na tle wadliwej Umowy, otrzymana kwota 50.000,00 zł stanowić będzie
    dla Wnioskodawcy przychód i czy w związku z tym po stronie Wnioskodawcy powstanie
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 226 ze zm.)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota 50.000,00 zł otrzymana od Banku wskutek zawarcia Ugody
    nie będzie stanowić przychodu dla Wnioskodawcy, w związku z czym nie powstanie
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    „u.p.d.o.f.”) wymienia źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie w
    podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu cywilnego nie zostało
    wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w projekcie Ugody nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy kwoty 50.000,00 zł, kwota ta tym
    bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z założeniami Ugody
    Wnioskodawca miał otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania Umowy kredytu świadczył.
    Zwrot tego, co świadczono, nie stanowi przychodu. Bank na podstawie Umowy udzielił
    Wnioskodawcy kredytu na łączną kwotę 182.052,08 zł, a w wyniku zawarcia w Umowie
    przez Bank klauzul abuzywnych pozwalających Bankowi na dowolność ustalania kursu
    CHF, kwota uiszczana przez Kredytobiorcę na skutek abuzywności Umowy stanowi
    świadczenie nienależne. Otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku Ugody kwota
    50.000,00 zł stanowi jedynie niewielki zwrot część kosztu, jaki poniósł w związku z

    zawarciem z Bankiem wadliwej Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi dla
    Wnioskodawcy żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który
    jest zgodny z prawem, tj. stanowi następstwo pozbawienia umowy kredytu jej
    abuzywnych postanowień. Gdyby Wnioskodawca nie zawarł ugody z Bankiem i postanowił
    skierować sprawę do Sądu, Sąd zasądziłby pełną kwotę uiszczoną na rzecz Banku, tj.
    kwotę 235.109,31 zł stanowiącą świadczenie nienależne względem Banku, natomiast na
    skutek ugody otrzymał zwrot zaledwie 50.000,00 zł.
    Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania danego świadczenia do
    jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu”, o których
    mowa w art. 20 u.p.d.o.f.), to nie można go uznać za przychód podatkowy, choćby nawet
    odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartego w przepisach art. 11 u.p.d.o.f.
    Ponadto, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa dochód jako
    nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód
    podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że
    dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może
    powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu Wnioskodawca nie może traktować w
    kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie
    następuje po stronie Wnioskodawcy żadne przysporzenie majątkowe.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie natomiast z
    definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany
    jest przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru
    zwrotnego.
    Zaś w następstwie dokonanego Ugodą przewalutowania, ustalenia wysokości zadłużenia
    do rozliczenia Kredytu i przyjęcia przez Strony określonego sposobu zaliczenia
    dokonanych spłat Strony uznały, że dochodzi do całkowitego rozliczenia kredytu (jego
    spłaty), a ponadto Kredytobiorca w następstwie zawarcia Ugody otrzymuje nadpłacone
    przez niego kwoty. Zatem Wnioskodawca otrzymuje jedynie zwrot tego, co w czasie
    trwania umowy kredytowej świadczył. Jednocześnie zwrot nie stanowi żadnej dodatkowej
    korzyści dla Wnioskodawcy, ponieważ zwrot ma na celu doprowadzenie do rozliczeń w
    następstwie zastosowania postanowień Ugody, które mają na celu usunięcie abuzywności.
    Otrzymanie Zwrotu prowadzi zatem do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. nie
    jest następstwem stosowania abuzywnych postanowień Umowy.
    Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 917 k.c. przez ugodę strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Ugoda ma na celu
    uniknięcie sporu pomiędzy stronami poprzez przewalutowanie i dokonanie rozliczenia
    dotychczas spłaconych rat kredytu, aby w ten sposób zapobiec uznaniu niektórych
    postanowień Umowy za bezskuteczne czy też uznaniu całej umowy za bezskuteczną czy
    też nieważną.
    Wnioskodawca utrzymuje stanowisko (które znajduje potwierdzenie w ukształtowanej linii
    orzeczniczej), że wiążąca go z Bankiem Umowa Kredytu zawierała postanowienia

    abuzywne, a także, że umowa jest nieważna. Zawarcie Ugody przez Wnioskodawcę nie
    stanowi zaprzeczenia twierdzeniom podnoszonym w złożonej do Banku reklamacji w
    zakresie nieważności umowy. Celem Ugody było zakończenie sporu i rozliczenie z
    Bankiem. W oparciu o dorobek orzecznictwa sądów powszechnych i orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w przypadku których postanowień w
    umowach kredytowych z bardzo wysokim prawdopodobieństwem graniczącym z
    pewnością byłyby one uznane za abuzywne. W następstwie zawarcia Ugody dochodzi do
    dobrowolnego wyeliminowania skutków stosowania postanowień abuzywnych i
    zastosowania w ich miejsce takich postanowień (ustalenie waluty zadłużenia w PLN,
    ustalenie wysokości zadłużenia do rozliczenia Kredytu, ustalenie sposobu rozliczenia
    dokonanych spłat itp.), które nie wiążą się z ryzykiem stwierdzenia bezskuteczności czy też
    nieważności. Zatem Ugoda niejako zastępuje wyrok, który w relacji pomiędzy stronami
    mógłby doprowadzić do analogicznego skutku, do którego doprowadza Ugoda.
    Tożsame stanowisko można zaobserwować w wielu interpretacjach podatkowych
    wydawanych w oparciu o analogiczny stan faktyczny jak w niniejszej sprawie, m.in. z
    interpretacji z dnia 14 października 2022 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA wynika,
    że „w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych
    środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie
    „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji można uznać,
    że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika –
    ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów”. Stanowisko
    Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie również w następujących interpretacjach
    indywidualnych: z 28 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1.MN i z 28 sierpnia
    2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.607.2023.2.MN.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca podtrzymuje swoje stanowisko, że kwota
    50.000,00 zł otrzymana od Banku jako zwrot części świadczenia nienależnego wskutek
    zawarcia Ugody nie będzie stanowić przychodu dla Wnioskodawcy, w związku z czym nie
    powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W świetle art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu – co do zasady – przychodem są:
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;

    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 powołanej
    ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro
    bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego
    otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów
    uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił – w punkcie 9 ww. przepisu – „inne
    źródła”.
    Stosownie do treści art. 20 ust. 1 tejże ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w treści art. 20 ust. 1 ustawy. O
    przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u
    podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww.
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    W przedmiotowej sprawie, na skutek zawarcia w Umowie Kredytu klauzul
    niedozwolonych, złożył Pan reklamację domagając się zwrotu uiszczonych na rzecz Banku
    kwot z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych, w wyniku której została zawarta Ugoda. Celem
    rozliczenia zakończonej Umowy Kredytu, Bank jednostronnie, na podstawie wytycznych
    KNF w sprawie warunków ugód, dokonał w Ugodzie zmiany w zakresie waluty, wysokości i
    zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Na skutek ugody Bank zobowiązał się do wypłaty
    w terminie miesiąca od daty podpisania Ugody m.in. kwoty w wysokości 50.000,00 PLN na
    rachunek Kredytobiorcy. Jak Pan wskazał – kwota ta niewątpliwie mieści się w kwocie
    wpłaconej na rzecz Banku podczas spłaty kredytu, tj. 235.109,31 zł.
    Wobec powyższego, skoro kwota 50.000,00 zł, którą otrzymał Pan od banku w wyniku
    zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłaconej przez Pana podczas spłaty kredytu
    hipotecznego, to jej otrzymanie nie powoduje po Pana stronie dodatkowego
    przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są Pana przychodem w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich
    uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnośnie do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, interpretacje te
    dotyczą konkretnych spraw podatników osadzonych w określonym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.