Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.63.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-28
Teza: Brak rozliczenia podatku należnego z tytułu importu towarów
przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej na terenie WSE
w ramach Scenariusza 1 i Scenariusza 2.
Słowa kluczowe: import-import towarów
strefy-wyłączna strefa ekonomiczna
terytorium-terytorium Polski
Zagadnienia: Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy - na
których ciąży obowiązek uiszczenia cła
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - import towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 2a. Miejsce świadczenia przy
imporcie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania z tytułu
importu towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 10a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 2a-art. 26a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 30b-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 stycznia 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku rozliczenia podatku należnego z tytułu
    importu towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej na terenie WSE w ramach
    Scenariusza 1 i Scenariusza 2.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” bądź „Spółka”) jest
    podmiotem polskiego prawa, zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka rozpoczęła inwestycję
    zmierzającą do budowy elektrowni wiatrowej morskiej.
    W związku z tym Spółka planuje wybudować, a po oddaniu do użytkowania eksploatować
    morską farmę wiatrową na (...) (dalej: „Farma Wiatrowa”). Ponadto przewiduje się, iż po
    zakończeniu okresu eksploatacji Farma Wiatrowa, a przynajmniej niektóre jej elementy
    najprawdopodobniej będą wymagać demontażu, w zależności od obowiązujących w tym
    terminie przepisów w tym zakresie. Farma Wiatrowa będzie zlokalizowana na terenie
    polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o
    obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U.2017.2205 t.j.
    z dnia 29 listopada 2017 r.; dalej jako: „ustawa o obszarach morskich”).
    W skład projektu będą wchodziły w szczególności:
        elektrownie wiatrowe,
        infrastruktura przyłączeniowa morskiej farmy wiatrowej,
        wewnętrzne stacje elektroenergetyczne,

        linie elektroenergetyczne,
        stacje badawcze.
    Elektrownie wiatrowe zlokalizowane będą w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej (dalej:
    „WSE”), poza wodami terytorialnymi Polski, podczas gdy część infrastruktury
    przyłączeniowej niezbędnej do funkcjonowania Farmy Wiatrowej (tj. stacje
    transformatorowe oraz kable zasilające, które pozwolą na doprowadzenie energii
    elektrycznej wyprodukowanej przez Farmę Wiatrową do lądowej stacji transformatorowej)
    zlokalizowana będzie częściowo na terenie wód terytorialnych Polski, a częściowo na
    lądzie.
    Farma Wiatrowa będzie służyła do produkcji energii elektrycznej. Energia elektryczna
    będzie sprzedawana przez Spółkę w ramach czynności opodatkowanych VAT.
    W związku z realizowanym projektem Spółka zawarła i zamierza zawrzeć szereg umów
    dotyczących odpłatnego nabycia usług/towarów. Projekt budowy morskiej farmy
    wiatrowej jest złożony i składa się z wielu etapów, w tym z fazy: (i) projektowej, (ii) budowy
    oraz (iii) eksploatacji, utrzymania i konserwacji. Obecnie inwestycja jest na etapie fazy
    budowy.
    Materiały do budowy Farmy Wiatrowej przywożone będą zarówno z krajów UE, jak i spoza
    UE. W tym zakresie, Spółka podpisała umowy z podmiotami zagranicznymi na dostawę
    towarów oraz świadczenie usług transportowych i montażowych poszczególnych
    komponentów Farmy Wiatrowej (m.in. turbin wiatrowych) na (...).
    Niniejszy wniosek dotyczy jedynie kwestii opodatkowania podatkiem VAT przywozu
    towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, z krajów spoza obszaru celnego
    UE do WSE. Chodzi w szczególności o dostawy towarów nieunijnych do obszaru inwestycji
    w WSE, bez ich wprowadzenia do obszaru morskich wód terytorialnych lub lądu, które nie
    będą podlegać celnym formalnościom przywozowym (Spółka przedstawia tę okoliczność
    jako element zdarzenia przyszłego i nie oczekuje rozstrzygnięcia w interpretacji czy celne
    formalności przywozowe będą miały zastosowanie).
    W tym zakresie, Wnioskodawca wskazuje, iż przywożone towary nieunijne na gruncie
    przepisów prawa celnego mogą być:
        towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak
        cła antydumpingowe czy wyrównawcze – Scenariusz 1,
        towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na
        podstawie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1131 z dnia 2 lipca
        2019 r. ustanawiającego narzędzie celne w celu wykonania art. 14a rozporządzenia
        Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a rozporządzenia
        Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 (dalej: „Rozporządzenie 2019
        /1131”) – Scenariusz 2.

## Pytanie

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, czy prawidłowe jest stanowisko
    Wnioskodawcy, zgodnie z którym zarówno w Scenariuszu 1, jak i w Scenariuszu 2, Spółka
    nie będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez
    Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej z
    krajów spoza UE na teren WSE?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno w Scenariuszu 1, jak i w Scenariuszu 2, Spółka nie
    będzie zobligowana do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę
    (lub na jej rzecz) komponentów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej z krajów
    spoza UE na teren WSE.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
      A. Zakres terytorialny przepisów ustawy o VAT
    W myśl art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega import towarów na terytorium kraju.
    Z powyższego przepisu wynika zasada terytorialności, zgodnie z którą poszczególne
    czynności zasadniczo podlegają opodatkowaniu w miejscu, w którym są wykonane.
    Przez terytorium kraju rozumie się natomiast terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2
    pkt 1 ustawy o VAT). Tak ogólne wskazanie powoduje, zdaniem Wnioskodawcy,
    wątpliwości co do zakresu jurysdykcji Rzeczypospolitej Polski w sprawach VAT.
    Zakres terytorialny Rzeczypospolitej Polskiej określają przepisy prawa administracyjnego,
    w szczególności ustawa z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz.
    U. z 2024 r., poz. 388).
    Zgodnie z art. 1 ww. ustawy, granicą Rzeczypospolitej Polskiej jest powierzchnia pionowa
    przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium państwa polskiego od
    terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica państwowa rozgranicza również
    przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.
    Natomiast zgodnie z art. 3 ww. ustawy, granica państwowa na morzu przebiega w
    odległości 12 mil morskich od linii podstawowej, określonej w odrębnych przepisach, lub
    po zewnętrznej granicy red włączonych do morza terytorialnego.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, obszarami morskimi
    Rzeczypospolitej Polskiej są:
      1) morskie wody wewnętrzne,
      2) morze terytorialne,
      3) strefa przyległa,
      4) wyłączna strefa ekonomiczna,
    przy czym na mocy art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich, w skład terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej wchodzą morskie wody wewnętrzne oraz morze terytorialne.
    Pojęcie wyłącznej strefy ekonomicznej reguluje art. 15 ustawy o obszarach morskich.
    Zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na
    zewnątrz morza terytorialnego i przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i
    znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, granice wyłącznej strefy
    ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.
    Art. 17 ustawy o obszarach morskich reguluje natomiast uprawnienia Rzeczypospolitej
    Polskiej przysługujące w wyłącznej strefie ekonomicznej. Zgodnie z ww. przepisem Polsce
    przysługują:
      1) suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów
        naturalnych, zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod
        nim oraz pokrywających je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne
        prawa w odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie;
      2) władztwo w zakresie:
        a) budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,
        b) badań naukowych,

        c) ochrony i zachowania środowiska morskiego;
      3) inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.
    Na mocy art. 18 ustawy o obszarach morskich obce państwa korzystają w wyłącznej
    strefie ekonomicznej z wolności żeglugi i przelotu, układania kabli podmorskich i
    rurociągów oraz innych, zgodnych z prawem międzynarodowym, sposobów korzystania z
    morza, wiążących się z tymi wolnościami, z zastrzeżeniem przepisów ustawy.
    Ponadto, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, Rzeczpospolita Polska ma
    wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie w
    wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelkiego rodzaju konstrukcji i
    urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych, rozpoznawania lub
    eksploatacji zasobów, jak również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie
    gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności
    wykorzystania w celach energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.
    Należy również podkreślić, iż powyższe przepisy są zbieżne z treścią Konwencji Narodów
    Zjednoczonych o prawie morza sporządzonej w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r. (Dz.
    U. z 2002 r. nr 59, poz. 543; dalej: „Konwencja o prawie morza”), regulującej podstawowe
    kwestie z zakresu prawa morza.
    Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma w
    wyłącznej strefie ekonomicznej:
      a) suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych,
        zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także
        dna morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak
        również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i
        eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez wykorzystanie wody,
        prądów i wiatrów;
      b) jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach Konwencji o prawie
        morza w odniesieniu do:
      (i) budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;
      (ii) badań naukowych morza;
      (iii) ochrony i zachowania środowiska morskiego;
      c) inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.
    Ponadto, na podstawie art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza, państwo nadbrzeżne ma
    w wyłącznej strefie ekonomicznej wyłączne prawo budowania oraz wydawania pozwoleń i
    przepisów dotyczących budowy, eksploatacji i wykorzystywania:
      a) sztucznych wysp;
      b) instalacji i konstrukcji dla celów przewidzianych w artykule 56 i dla innych celów
        gospodarczych;
      c) instalacji i konstrukcji, które mogą zakłócać wykonywanie przez państwo nadbrzeżne
        swoich uprawnień w strefie.
    Stosownie do ust. 2 tego artykułu, państwo nadbrzeżne posiada wyłączną jurysdykcję nad
    takimi sztucznymi wyspami, instalacjami i konstrukcjami, łącznie z jurysdykcją w zakresie
    wydawania ustaw i innych przepisów prawnych w sprawach celnych, skarbowych,
    sanitarnych i imigracyjnych, a także w sprawach bezpieczeństwa.
    Konwencja o prawie morza została ratyfikowana przez Polskę w dniu 6 listopada 1998 r.
    Stroną Konwencji jest również Unia Europejska, a więc przepisy Konwencji mają
    podwójnie umocowane jako źródło prawa w Polsce (tak: (...)).
    W tym kontekście należy wskazać, że kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na
    terenie wyłącznych stref ekonomicznych była przedmiotem rozważań Trybunału

    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”) w wyroku z dnia 29 marca
    2007 r. w sprawie C-111/05.
    Trybunał rozstrzygał wówczas m.in. pytanie czy dostawa i ułożenie kabla
    światłowodowego łączącego dwa państwa członkowskie nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT w zakresie tej części transakcji, która dotyczy obszaru położonego w
    wyłącznej strefie ekonomicznej.
    Zgodnie z tezami wyroku TSUE w sprawie C-111/05: „(...) państwo członkowskie ma
    obowiązek objąć podatkiem VAT dostawę towarów, która ma miejsce na należącym do
    niego morzu terytorialnym oraz na dnie tego morza i podglebiu (...). Z kolei suwerenność
    państwa nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz w odniesieniu do szelfu
    kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taka, ogranicza się do prawa
    prowadzenia badań i eksploatacji, o którym mowa w art. 56 i 77 konwencji o prawie
    morza. Skoro dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród rodzajów
    działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności
    wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta
    zakresem suwerenności państwa nadbrzeżnego. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w
    art. 58 ust. 1 i art. 79 powyższej konwencji, które zastrzegają na rzecz wszystkich innych
    państw, pod pewnymi warunkami, prawo układania podmorskich kabli na tych obszarach.”
    Następnie TSUE stwierdził, że: „Z powyższego wynika, że ta część transakcji nie może być
    uznawana za wykonywaną na terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej
    dyrektywy. Dotyczy to również, a fortiori, tej części transakcji, która wykonywana jest na
    morzu pełnym, będącym na mocy art. 89 konwencji o prawie morza obszarem
    wyłączonym spod zakresu suwerenności państw (zob. również w dziedzinie świadczenia
    usług transportowych wyrok z dnia 13 marca 1990 r. w sprawie C 30/89 Komisja przeciwko
    Francji, Zb.Orz. str. I 691, pkt 17).”
    Powyższy wyrok Trybunału wskazuje więc, że jeżeli dana czynność wykonywana w
    wyłącznej strefie ekonomicznej (np. położenie podmorskiego kabla) nie jest objęta
    zakresem suwerenności państwa nadbrzeżnego, to taka transakcja nie może być
    uznawana za wykonywaną na terytorium kraju w rozumieniu prawa unijnego.
    W świetle powyższego, w zależności od tego, jakie czynności są wykonywane na terenie
    WSE, może być ona dla celów VAT uznawana za terytorium kraju lub nie. W przypadku gdy
    dana czynność mieści się w katalogu aktywności wymienionych w art. 17 i 22 ustawy o
    obszarach morskich i miejsce jej wykonania w myśl ustawy o VAT stanowi terytorium WSE,
    strefa ta powinna być uznana za terytorium Polski dla celów opodatkowania VAT tej
    czynności.
    W okolicznościach opisanych w zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca będzie dokonywał
    zakupu komponentów niezbędnych do wybudowania Farmy Wiatrowej na terenie WSE.
    Celem tych zakupów będzie wybudowanie, a następnie eksploatacja Farmy Wiatrowej w
    celu uzyskiwania za jej pomocą energii elektrycznej z energii wiatru. Tymczasem w art. 22
    ust. 1 ustawy o obszarach morskich, jak już wskazano, pośród różnych czynności wprost
    wymienione zostało wznoszenie wszelkiego rodzaju konstrukcji przeznaczonych do
    wykorzystania w celach energetycznych wiatru.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że czynności wskazane w zdarzeniu przyszłym, zmierzające
    do wykorzystania WSE w celu produkcji energii wiatrowej, mieszczą się w katalogu
    aktywności wymienionych w art. 22 ustawy o obszarach morskich. W konsekwencji, WSE
    powinna zostać uznana, na potrzeby czynności związanych z budową Farmy Wiatrowej za
    terytorium Polski. Spółka uzyskała bezpośrednie potwierdzenie tego stanowiska w
    interpretacji nr 0114-KDIP1-2.4012.843.2018.1.PC z dnia 15 stycznia 2019 r.
    W dalszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga zatem, czy czynności opisane w zdarzeniu
    przyszłym spowodują obowiązek rozliczenia przez Spółkę podatku VAT należnego z tytułu
    przywozu komponentów Farmy Wiatrowej na teren WSE z krajów spoza UE, tj. czy
    powstanie zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów.

      B. Przywóz komponentów Farmy Wiatrowej spoza UE na teren WSE jako
        niepodlegający opodatkowaniu VAT w Polsce
    Opodatkowanie VAT importu towarów
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega import towarów na terytorium kraju. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 7 ustawy o
    VAT, przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego
    na terytorium Unii Europejskiej. Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006
    /112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. U.UE.L 347 z 11.12.2006 str. 1 z późn. zm.), w myśl którego „import towarów”
    oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w
    swobodnym obrocie, w rozumieniu art. 24 Traktatu.
    Powyższe oznacza, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii
    Europejskiej, natomiast to, w którym państwie członkowskim podlega on opodatkowaniu
    (ma miejsce import towarów) określa art. 26a ustawy o VAT. Miejscem importu jest
    bowiem terytorium tego państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w
    momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Przy czym, w przypadku
    objęcia towarów z momentem ich wprowadzenia m.in. procedurą składowania celnego,
    miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym
    towary przestaną podlegać tej procedurze.
    Jak wskazano w części A uzasadnienia, teren WSE, na który Wnioskodawca sprowadzi
    komponenty Farmy Wiatrowej, należy w takich okolicznościach uznać za terytorium Polski.
    Teoretycznie zatem, przywóz towarów na teren WSE z krajów spoza UE spełnia definicję
    importu towarów, wskazaną w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, a tym samym czynność taka
    mieści się potencjalnie w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem VAT w Polsce
    zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT.
    Nie przesądza to jednak o tym, że z tytułu wykonania takiej czynności powstanie po
    stronie Spółki jakiekolwiek zobowiązanie podatkowe. Zdaniem Spółki, import towarów w
    przedstawionych okolicznościach nie będzie skutkował powstaniem obowiązku
    podatkowego oraz nie będzie możliwe ustalenie kwoty zobowiązania podatkowego, a w
    konsekwencji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do jego uiszczenia.
    Spółka chciałaby w tym miejscu zwrócić uwagę na wnioski płynące z wyroku Naczelnego
    Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 11 maja 2017 r., znak I FSK 1386/15, w
    którym NSA stwierdził, że:
    „W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może być zaakceptowana wykładnia
    przepisów prawa podatkowego, której rezultatem jest uznanie, że obowiązki podatnika w
    omawianym zakresie mogą powstać w sytuacji, gdy ze względu na okoliczności od siebie
    niezależne nie może on tym obowiązkom sprostać. Tymczasem z takim właśnie
    przypadkiem będziemy mieli do czynienia w sytuacji, gdy podatnik, z uwagi na niemożność
    obliczenia podstawy opodatkowania (zależnej od wysokości należnej zapłaty - por. art. 29a
    u.p.t.u.), nie będzie mógł stwierdzić, w jakiej wysokości zobowiązanie podatkowe go
    obciąża, a tym samym jaki podatek należny powinien uwzględnić w składanej przez siebie
    deklaracji i jakiej wpłaty na rzecz organu podatkowego powinien dokonać. Wykładnia
    zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji prowadzi do sytuacji, w której obowiązek
    podatkowy powstaje, ale nie powstaje zobowiązanie podatkowe (gdyż brak jest jednego z
    jego elementów konstrukcyjnych, tj. wysokości podatku), a podatnik, zobowiązany do
    rozliczenia się z organem podatkowym z podatku należnego w terminie wynikającym z art.
    103 u.p.t.u., nie może tego faktycznie uczynić, bo nie ma wiedzy, która by mu na to
    pozwoliła (nie zna wysokości podatku). Nie bez znaczenia jest to, że na podstawie danych
    znajdujących się w posiadaniu podatnika również organ podatkowy nie byłby w stanie
    stwierdzić, jaka jest wysokość podatku, który powinien być zapłacony przez
    Stowarzyszenie.”

    Zdaniem Spółki, powyższy wyrok należy interpretować szerzej niż tylko w kontekście
    niemożliwości określenia podstawy opodatkowania. Wskazuje on bowiem wyraźnie, że
    dopiero gdy zaistnieją wszystkie elementy konstrukcyjne podatku VAT, można mówić o
    powstaniu zobowiązania podatkowego. Co więcej, każdy z elementów musi podlegać
    konkretyzacji na podstawie precyzyjnych kryteriów wynikających bezpośrednio z
    przepisów prawa podatkowego – nie może być przez podatnika szacowany lub określany
    uznaniowo. W ocenie Wnioskodawcy, import towarów na terytorium kraju podlega
    opodatkowaniu VAT i skutkuje powstaniem zobowiązania podatkowego dopiero wówczas,
    gdy łącznie spełnione są następujące przesłanki:
      1) import towarów został dokonany przez podmiot działający w charakterze podatnika
        VAT;
      2) powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów;
      3) określona została podstawa opodatkowania i kwota podatku.
    Ad. 1)
    Art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT określa katalog podmiotów, które zobowiązane są do
    rozliczenia podatku z tytułu importu towarów – uzyskują status podatnika w związku z tą
    czynnością, niezależnie od tego, czy są podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.
    Przepis ten stanowi, że podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek
    uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany
    towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości,
    albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
    Według przepisów celnych, podmiotem, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła
    (dłużnikiem celnym, a importerem na gruncie przepisów VAT) jest każda osoba
    odpowiedzialna za dług celny. Z kolei dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia
    towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym procedurą dopuszczenia do
    obrotu. W takiej sytuacji dłużnikiem, zgodnie z art. 77 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej: „UKC”),
    jest zgłaszający, a w przypadku przedstawicielstwa pośredniego również osoba, na której
    rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego.
    W analizowanej sprawie, obowiązek dokonania celnych formalności przywozowych w
    związku z przywozem towarów (również tych podlegających cłom antydumpingowym lub
    wyrównawczym) do WSE nie powstanie, w szczególności:
        nie wystąpi obowiązek złożenia przywozowej deklaracji skróconej,
        towary (w tym te objęte cłami antydumpingowymi lub wyrównawczymi) nie będą
        również przedmiotem przedstawienia organom celnym ani dowolnego rodzaju
        składowaniem czasowym,
        towary nie będą obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu, ani inną
        procedurą celną.
    W rezultacie, Spółka nie może być uznana za „podmiot, na którym ciąży obowiązek
    uiszczenia cła”, a tym samym Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika w rozumieniu
    ustawy o VAT w odniesieniu do przywozu towarów do WSE.
    Powyższe znajduje zastosowanie nie tylko w Scenariuszu 1, ale również w Scenariuszu 2
    (przywóz do WSE towarów podlegających cłom antydumpingowym lub wyrównawczym) w
    sytuacji, w której na gruncie Rozporządzenia 2019/1131 powstaje „dług”. W ocenie
    Wnioskodawcy, „długu” tego nie należy utożsamiać z „długiem celnym”.
    Zgodnie z przepisami celnymi, „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę
    obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych,

    określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego. Z kolei
    „należności celne przywozowe” oznaczają należności celne płatne przy przywozie towarów.
    W Scenariuszu 2 nie dochodzi do przywozu towarów w rozumieniu przepisów celnych, tj.
    towary nie są wprowadzane na unijny obszar celny, a po ich przywozie do WSE ich status
    nie zmienia się z nieunijnego na unijny (tj. pozostają one towarami nieunijnymi). Towary te
    nie są objęte żadną procedurą dopuszczenia do obrotu na terytorium UE, a podlegają
    jedynie cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na podstawie Rozporządzenia 2019
    /1131.
    Rozporządzenie 2019/1131 wprowadza unikatowy reżim prawny, na podstawie którego
    niektóre środki celne mogą być stosowane również w odniesieniu do towarów, które nie
    są wprowadzane na unijny obszar celny. W tym zakresie należy pamiętać, że cła
    antydumpingowe i wyrównawcze są środkami/ instrumentami ochrony handlu, których
    rolą jest ochrona unijnych przedsiębiorstw przed przywozem towarów po cenach
    dumpingowych i subsydiowanych.
    W standardowej sytuacji przywozu towarów na obszar celny UE tego typu środki ochrony
    handlu są uznawane na gruncie przepisów celnych jako część należności celnych
    przywozowych i jako takie, na gruncie przepisów VAT, są wliczane, razem z cłem
    właściwym, do podstawy opodatkowania VAT. W analizowanej sytuacji, nie mamy jednak
    do czynienia z przywozem towarów na obszar celny UE. Towary te nie podlegają
    formalnościom celnym przywozowym oraz nie otrzymują statusu unijnych towarów po ich
    przywozie do WSE. Zatem w ocenie Wnioskodawcy, zapłata „długu” w rozumieniu
    Rozporządzenia 2019/1131 nie stanowi zapłaty cła i nie prowadzi do powstania długu
    celnego. W rezultacie, również w tej sytuacji Spółka nie może być uznana za „podmiot, na
    którym ciąży obowiązek uiszczenia cła”, a Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika w
    rozumieniu ustawy o VAT w odniesieniu do przywozu towarów do WSE.
    Ad. 2)
    Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów
    powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
    Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w
    związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie
    obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.
    Na podstawie art. 19a ust. 10a ustawy o VAT, w przypadku objęcia towarów procedurą
    uszlachetniania czynnego obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z
    chwilą zamknięcia procedury uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia
    wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego
    szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów UKC.
    Natomiast zgodnie z art. 19a ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku objęcia towarów
    procedurą składowania celnego, odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z
    należności celnych przywozowych, uszlachetniania czynnego, tranzytu, wolnego obszaru
    celnego, jeżeli od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym
    charakterze, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą
    wymagalności tych opłat.
    Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem organów podatkowych, powstanie obowiązku
    podatkowego w VAT z tytułu importu towarów powiązane jest z powstaniem obowiązku
    zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych. W przypadku, gdy
    importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w rozumieniu
    przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu celnego, ani też nie
    występują żadne inne należności przywozowe, obowiązek podatkowy dla przedmiotowego
    importu towarów nie powstaje.
    Prawidłowość powyższej argumentacji została potwierdzona w interpretacjach
    indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”):

        dnia 27 sierpnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.336.2024.2.RM;
        dnia 24 kwietnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.194.2024.1.RM;
        dnia 24 kwietnia 2024 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.83.2024.2.RM.
    Co więcej, identyczne wnioski płyną z interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 14 listopada
    2018 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.707.2018.1.RD, w której stwierdzono, że: „(...) Powstanie
    obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów jest powiązane z powstaniem
    obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych. Co do zasady,
    obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu
    celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11 - art. 19a ust. 9 ustawy”.
    Przytoczone interpretacje indywidualne odnoszą się co prawda do stanów faktycznych
    odmiennych od zdarzenia przyszłego przedstawionego w niniejszym wniosku, powyższe
    konkluzje stanowią jednak uniwersalną interpretację w zakresie przepisów ustawy o VAT
    dotyczących powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów i jako takie
    stanowią istotny element w zakresie oceny sytuacji Wnioskodawcy.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka prowadzi inwestycję w zakresie
    budowy Farmy Wiatrowej, która będzie zlokalizowana na terenie (...). Towary
    przeznaczone do tej budowy dostarczane będą z różnych kierunków, w tym z krajów
    spoza UE.
    Jednocześnie, w opisie zdarzenia przyszłego stwierdzono, że na gruncie przepisów
    celnych, przywóz towarów z krajów trzecich (spoza UE) do WSE nie podlega celnym
    formalnościom przywozowym w Polsce. Nie dochodzi do wprowadzenia towarów na
    obszar celny UE, a towary wprowadzone do WSE nie otrzymują statusu towarów unijnych
    (są to dalej towary nieunijne). Nie powstaje zatem dług celny (obowiązek zapłaty
    należności celnych przywozowych) w odniesieniu do przywozu komponentów Farmy
    Wiatrowej z krajów trzecich – również tych, które podlegałyby cłom antydumpingowym lub
    wyrównawczym w Scenariuszu 2.
    W związku z powyższym, w opinii Wnioskodawcy, w przypadku przywozu towarów
    (komponentów) z krajów trzecich do WSE nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu
    importu towarów, który zgodnie z art. 19 ust. 9 ustawy o VAT wymaga powstania długu
    celnego. Niepodleganie procedurom celnym wyklucza bowiem powstanie długu celnego,
    co w konsekwencji prowadzi do uznania, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie zaistnieje
    sytuacja, w której powstanie obowiązek podatkowy na gruncie VAT.
    Podkreślenia wymaga, że nie wystąpią również okoliczności, o których mowa w art. 19a
    ust. 10a lub 11 ustawy o VAT, a więc takie które skutkują powstaniem obowiązku
    podatkowego z tytułu importu towarów i dotyczą przypadku objęcia importowanych
    towarów procedurą celną uszlachetniania czynnego lub jedną ze specjalnych procedur
    celnych, jeżeli od towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym
    charakterze.
    Zatem skoro przemieszczenie komponentów Farmy Wiatrowej z kraju trzeciego na
    terytorium WSE nie będzie stanowiło importu towarów w rozumieniu przepisów celnych
    oraz nie będzie powodowało powstania długu celnego ani spełnienia warunków
    wskazanych w art. 19a ust. 10a lub 11 ustawy o VAT, zarówno w Scenariuszu 1, jak i w
    Scenariuszu 2, to tym samym przywóz tego towaru dokonywany na rzecz Wnioskodawcy
    nie będzie powodował powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT.
    Ad. 3)
    Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy, których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2
    oraz ust. 1b, są obowiązani do obliczenia i wykazania w:
      1) zgłoszeniu celnym albo

      2) rozliczeniu zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia 2015/2446, w
        przypadkach, o których mowa w art. 324 lub art. 325 rozporządzenia 2015/2447,
    - kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.
    Jednocześnie regulacje art. 33 ust. 2-4 wskazują, że organy celne weryfikują kwotę
    podatku wskazaną przez podatnika w zgłoszeniu celnym lub rozliczeniu zamknięcia,
    określają kwotę podatku w prawidłowej wysokości w drodze decyzji, a podatnik jest
    obowiązany do jego zapłaty w terminie 10 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez
    organ celny o wysokości należności podatkowych. Oznacza to, że ustalenie kwoty podatku
    VAT z tytułu importu towarów uzależnione zostało od jego obliczenia przez podatnika oraz
    wykazania go w zgłoszeniu celnym. Zgłoszenie celne pełni w tym przypadku rolę deklaracji
    podatkowej, w której konkretyzuje się zobowiązanie podatkowe. Podobnie bowiem jak w
    deklaracji VAT, to podatnik określa kwotę zobowiązania podatkowego (która jednak może
    zostać przez organy celne zweryfikowana i określona w decyzji w innej wysokości) i tę
    właśnie kwotę uiszcza. Złożenie zgłoszenia celnego, ze wskazaną kwotą podatku, jest
    zatem niezbędne do określenia kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu importu
    towarów. Tymczasem w opisanym zdarzeniu przyszłym nie tylko Wnioskodawca nie
    będzie podatnikiem na potrzeby importu towarów, ale również nie dokona zgłoszenia
    celnego w ramach procedur celnych. W takiej sytuacji niemożliwe będzie spełnienie
    warunku polegającego na uwzględnieniu kwoty podatku w zgłoszeniu celnym.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania z tytułu
    importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem
    importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest
    wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.
    Natomiast w opisanym zdarzeniu przyszłym, ze względu na nierozpoznanie importu
    towarów w odniesieniu do sprowadzanych na teren WSE komponentów, Spółka nie będzie
    uczestniczyła w żadnych procedurach celnych związanych z tymi czynnościami. W związku
    z tym, nie dojdzie do obliczenia wartości celnej towarów, którą wskazuje się w zgłoszeniu
    celnym. Wprawdzie wartość celna mogłaby zostać obliczona przez Wnioskodawcę przy
    zastosowaniu przepisów UKC, np. metodą wartości transakcyjnej opisaną w art. 70 UKC,
    jednak w przedstawionych okolicznościach nie zaistnieje żadna procedura celna, w której
    tak obliczona wartość celna zostałaby zadeklarowana organom celnym (dotyczy to
    również Scenariusza 2, w którym Spółka byłaby zobowiązana do złożenia organom celnym
    jedynie dokumentu nazywanego „poświadczeniem odbioru”, wskazującego „cenę netto na
    granicy szelfu kontynentalnego lub wyłącznej strefy ekonomicznej”). Nie byłoby żadnej
    formalnej podstawy do przeprowadzenia weryfikacji podstawy opodatkowania oraz
    obliczonej na jej podstawie kwoty podatku przez organy celne.
    Zgodnie z art. 33 ust. 2-4 ustawy o VAT, zapłata podatku z tytułu importu towarów staje
    się obowiązkowa dopiero w momencie, w którym organ celny potwierdzi kwotę podatku
    wskazaną przez podatnika w zgłoszeniu celnym lub wyda decyzję, w której określi jego
    prawidłową wysokość. Zatem w sytuacji, w której weryfikacja przez organy celne wartości
    celnej towarów obliczonej przez Wnioskodawcę nie będzie możliwa, nie dojdzie również
    do zatwierdzenia ani podstawy opodatkowania, ani kwoty podatku, a w efekcie nie
    powstanie obowiązek jego zapłaty.
    W rezultacie, nie dojdzie do określenia podstawy opodatkowania VAT komponentów
    sprowadzanych spoza UE na teren WSE.
    Mając na względzie wszystkie przedstawione uwagi, należy uznać, że w przedstawionym
    zdarzeniu przyszłym nie będzie żadnego z elementów konstrukcyjnych podatku VAT (brak
    podstawy opodatkowania, brak obowiązku podatkowego, brak statusu podatnika). W
    konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym, zarówno w
    Scenariuszu 1, jak i w Scenariuszu 2, nie będzie możliwe ustalenie zobowiązania
    podatkowego, które Wnioskodawca musiałby zapłacić z tytułu dokonania importu
    towarów na teren WSE.

    Brak neutralności podatku VAT
    Końcowo Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w przypadku uznania, że powstanie
    zobowiązanie podatkowe z tytułu przemieszczenia komponentów Farmy Wiatrowej spoza
    UE na teren WSE, konstatacja taka naruszałaby zasadę neutralności podatku VAT.
    Jak wynika m.in. z wyroku NSA z dnia 4 listopada 2022 r., znak I FSK 236/19: „Zasada
    neutralności VAT dla podatnika polega na tym, że przez realizację prawa do odliczenia
    podatku naliczonego, podatnik nie ponosi faktycznie ciężaru tego podatku. Oznacza to, że
    VAT dla podatników uczestniczących w obrocie towarami i usługami, którzy nie są
    ostatecznymi odbiorcami - nie może być obciążeniem, lecz musi być neutralny. Prawo do
    odliczenia zostało wprowadzone po to, by całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów
    VAT zapłaconego w toku jego działalności gospodarczej z tytułu nabywanych towarów i
    usług dla tej działalności.”
    Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Z art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT wynika natomiast, że kwotę podatku naliczonego
    stanowi w przypadku importu towarów – kwota podatku:
      a) wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
      b) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
      c) wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b,
      d) wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34.
    Jak wskazano w opisanym zdarzeniu przyszłym, w okolicznościach przedstawionych przez
    Wnioskodawcę nie dojdzie do uznania sprowadzenia komponentów spoza UE na teren
    WSE za import towarów w rozumieniu przepisów celnych, Spółka nie będzie w związku z
    tymi transakcjami brała udziału w żadnej procedurze celnej.
    Wobec powyższego, w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie możliwa sytuacja, w
    której Spółka otrzyma dokument celny, na podstawie którego mogłaby odliczyć podatek
    VAT naliczony z tytułu przedmiotowych transakcji. W efekcie, Wnioskodawca w żadnym
    przypadku nie będzie mógł odliczyć podatku VAT naliczonego.
    Mając powyższe na uwadze, uznanie przez tut. Organ, że Wnioskodawca będzie
    zobligowany do zapłaty zobowiązania podatkowego powstałego w związku ze
    sprowadzaniem komponentów na teren WSE, prowadziłoby do naruszenia zasady
    neutralności podatku VAT, ponieważ w opisanym zdarzeniu przyszłym podatek VAT byłby
    wówczas kosztem Wnioskodawcy niemożliwym do skompensowania poprzez odliczenie
    VAT naliczonego, pomimo faktu, że Wnioskodawca nie będzie ostatecznym odbiorcą
    nabywanego towaru (konsumentem końcowym).
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, pomimo że przywóz towarów (komponentów),
    przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, z krajów spoza UE na teren WSE, spełnia
    definicję importu towarów na terytorium Polski, to nie powstanie zobowiązanie
    podatkowe w podatku VAT, które Wnioskodawca musiałby zapłacić w związku z
    przeprowadzanymi transakcjami. Wynika to z faktu, że Wnioskodawca nie będzie
    podatnikiem z tytułu importu towarów, nie powstanie obowiązek podatkowy, a kwota
    podatku VAT nie zostanie skonkretyzowana, ponieważ może to nastąpić jedynie przy
    dokonaniu zgłoszenia celnego, do którego nie dojdzie w opisanym zdarzeniu przyszłym. W
    efekcie, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku VAT należnego z
    tytułu importu komponentów Farmy Wiatrowej z krajów spoza UE na teren WSE zarówno
    w Scenariuszu 1, jak i w Scenariuszu 2.

    Dodatkowo, uznanie, że Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku
    należnego z tytułu importu towarów, prowadziłoby do naruszenia zasady neutralności
    podatku VAT ze względu na brak możliwości odliczenia VAT naliczonego w sytuacji, w
    której nie będą dokonywane żadne procedury celne, a Wnioskodawca nie otrzyma
    dokumentu celnego, na podstawie którego mógłby odliczyć podatek naliczony.
    Przedstawiając powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego
    stanowiska przedstawionego w sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      1) terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a,
      3) terytorium Unii Europejskiej – rozumie się przez to terytoria państw członkowskich
        Unii Europejskiej (...);
      4) terytorium państwa członkowskiego – rozumie się przez to terytorium państwa
        wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a,
      5) terytorium państwa trzeciego – rozumie się przez to terytorium państwa
        niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1
        i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

      Przez sprzedaż - rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
      usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Według art. 2 pkt 7 ustawy:
      Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego
      na terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła,
      również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest
      zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo
      zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
    Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 9 ustawy:
      Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu
      celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
    Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w
    związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie
    obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.
    Według art. 19a ust. 10a ustawy:
      W przypadku objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego obowiązek
      podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą zamknięcia procedury
      uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia wykonawczego Komisji
      (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady
      wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
      (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z
      29.12.2015, str. 558, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/2447”.
    Natomiast stosownie do art. 19a ust. 11 ustawy:
      W przypadku objęcia towarów procedurą: składowania celnego, odprawy czasowej z
      całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, uszlachetniania
      czynnego, tranzytu, wolnego obszaru celnego, jeżeli od towarów tych pobierane są
      opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy z
      tytułu importu towarów powstaje z chwilą wymagalności tych opłat.
    Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:
      Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym
      towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
    Przy czym, w myśl art. 26a ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia na
      terytorium Unii Europejskiej jedną z następujących procedur:
      1) uszlachetniania czynnego,
      2) odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych,
      3) składowania celnego,

      4) tranzytu, w tym także składowaniem czasowym przed objęciem towarów jedną z
        procedur celnych,
      5) wolnego obszaru celnego
      – miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na
      którym towary te przestaną podlegać tym procedurom.
    Jak stanowi art. 30b ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona
      o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem
      akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło
      i podatek akcyzowy.
    Ponadto, w myśl art. 5 pkt 12, 15, 16, 18, 19, 20, 23 i 24 rozporządzenia Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny
    Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej
    UKC:
      - „zgłoszenie celne” oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w
      określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną,
      wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają
      mieć zastosowanie;
      - „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do
      czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację
      skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym
      wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie,
      deklaracja lub powiadomienie są składane;
      - „procedura celna” oznacza jedną z następujących procedur, którą zgodnie z
      przepisami kodeksu można objąć towary:
      a) dopuszczenie do obrotu;
      b) procedury specjalne;
      c) wywóz;
      - „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej
      kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych
      towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;
      - „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny;
      - „należności celne przywozowe” oznaczają należności celne płatne przy przywozie
      towarów;
      - „towary unijne” oznaczają towary należące do jednej z następujących kategorii:
      a) towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Unii i w których skład nie wchodzą
        towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem
        celnym Unii;
      b) towary wprowadzone na obszar celny Unii z krajów lub terytoriów znajdujących
        się poza tym obszarem i dopuszczone do obrotu;
      c) towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Unii wyłącznie z
        towarów, o których mowa w lit. b), lub z towarów, o których mowa w lit. a) i b);
      - „towary nieunijne” oznaczają towary inne niż te, o których mowa w pkt 23), lub
      takie, które utraciły unijny status celny.
    Zgodnie z art. 69 UKC:

      Do celów stosowania wspólnej taryfy celnej oraz środków pozataryfowych,
      ustanowionych w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany
      towarowej, wartość celna towarów określana jest zgodnie z przepisami art. 70 i 74.
    W myśl do art. 70 ust. 1 UKC:
      Zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena
      faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu
      wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana.
    Stosownie do art. 77 UKC:
      1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych
      podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur
      celnych:
      a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
      b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
      2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
      3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego
      dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. (...)
    W myśl art. 201 UKC:
      1. Towary nieunijne przeznaczone do wprowadzenia na rynek Unii lub przeznaczone
        do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii są obejmowane
        procedurą dopuszczenia do obrotu.
      2. Dopuszczenie do obrotu wymaga:
      a) pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych;
      b) pobrania - w stosownych przypadkach - innych należności zgodnie z właściwymi
        obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności;
      c) zastosowania środków polityki handlowej oraz zakazów i ograniczeń, jeżeli nie
        musiały one być stosowane na wcześniejszym etapie; oraz
      d) załatwienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie danych towarów.
      3. Dopuszczenie do obrotu nadaje towarom nieunijnym unijny status celny.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka planuje wybudować, a po oddaniu do użytkowania
    eksploatować morską farmę wiatrową na (...) („Farma Wiatrowa”). Farma Wiatrowa będzie
    zlokalizowana na terenie polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej w rozumieniu ustawy o
    obszarach morskich. W skład projektu będą wchodziły w szczególności: elektrownie
    wiatrowe, infrastruktura przyłączeniowa morskiej farmy wiatrowej, wewnętrzne stacje
    elektroenergetyczne, linie elektroenergetyczne, stacje badawcze. Elektrownie wiatrowe
    zlokalizowane będą w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej („WSE”), poza wodami
    terytorialnymi Polski, podczas gdy część infrastruktury przyłączeniowej niezbędnej do
    funkcjonowania Farmy Wiatrowej (tj. stacje transformatorowe oraz kable zasilające, które
    pozwolą na doprowadzenie energii elektrycznej wyprodukowanej przez Farmę Wiatrową
    do lądowej stacji transformatorowej) zlokalizowana będzie częściowo na terenie wód
    terytorialnych Polski, a częściowo na lądzie.
    W związku z realizowanym projektem Spółka zawarła i zamierza zawrzeć szereg umów
    dotyczących odpłatnego nabycia usług/towarów. Materiały do budowy Farmy Wiatrowej
    przywożone będą zarówno z krajów UE, jak i spoza UE. W tym zakresie, Spółka podpisała
    umowy z podmiotami zagranicznymi na dostawę towarów oraz świadczenie usług
    transportowych i montażowych poszczególnych komponentów Farmy Wiatrowej (m.in.
    turbin wiatrowych) na (...).

    Państwa wniosek dotyczy jedynie kwestii opodatkowania podatkiem VAT przywozu
    towarów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej, z krajów spoza obszaru celnego
    UE do WSE. Chodzi w szczególności o dostawy towarów nieunijnych do obszaru inwestycji
    w WSE, bez ich wprowadzenia do obszaru morskich wód terytorialnych lub lądu, które nie
    będą podlegać celnym formalnościom przywozowym.
    Przywożone towary nieunijne na gruncie przepisów prawa celnego mogą być:
      - towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak cła
        antydumpingowe czy wyrównawcze – Scenariusz 1,
      - towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na
        podstawie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1131 z dnia 2 lipca
        2019 r. ustanawiającego narzędzie celne w celu wykonania art. 14a rozporządzenia
        Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a rozporządzenia
        Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 (dalej: „Rozporządzenie 2019
        /1131”) – Scenariusz 2.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia
    podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów
    przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej z krajów spoza UE na teren WSE zgodnie ze
    Scenariuszem nr 1 i Scenariuszem nr 2.
    Odnośnie Państwa wątpliwości należy wskazać, że za import towarów, o którym mowa w
    art. 2 pkt 7 ustawy uważa się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na
    terytorium Unii Europejskiej. Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006
    /112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), w myśl którego „import towarów”
    oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w
    swobodnym obrocie, w rozumieniu art. 24 Traktatu.
    Oznacza to, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii
    Europejskiej, natomiast to, w którym państwie członkowskim podlega on opodatkowaniu
    (ma miejsce import towarów) określa art. 26a ustawy. Miejscem importu jest bowiem
    terytorium tego państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich
    wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
    Zatem, tylko import towarów na terytorium kraju stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3
    ustawy.
    Z kolei, powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów powiązane jest z
    powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych.
    W przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu
    w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu
    celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, obowiązek podatkowy
    dla przedmiotowego importu towarów nie powstaje.
    Jak Państwo wskazali, materiały do budowy Farmy Wiatrowej przywożone będą z krajów
    spoza obszaru celnego UE do WSE bez ich wprowadzenia do obszaru morskich wód
    terytorialnych lub lądu. Wskazaliście Państwo, że towary (komponenty do budowy Farmy
    Wiatrowej) nie będą podlegać celnym formalnościom przywozowym.
    W konsekwencji w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności istotną kwestią jest jak
    należy traktować obszar wyłącznej strefy ekonomicznej.
    Ustawa z 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    184, dalej jako: „ustawa o ochronie granic”) nie definiuje wprost pojęcia terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, jednak określa jej granice, a tym samym wyznacza obszar
    wchodzący w skład terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 1 ustawy o ochronie granic:

      Granicą Rzeczypospolitej Polskiej, zwaną dalej „granicą państwową”, jest
      powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną, oddzielająca terytorium
      państwa polskiego od terytoriów innych państw i od morza pełnego. Granica
      państwowa rozgranicza również przestrzeń powietrzną, wody i wnętrze ziemi.
    Zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie granic:
      Granica państwowa na morzu przebiega w odległości 12 mil morskich od linii
      podstawowej, określonej w odrębnych przepisach, lub po zewnętrznej granicy red
      włączonych do morza terytorialnego.
    Natomiast stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich
    Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz. U. z 2024 r. 1125.; dalej jako:
    „ustawa o obszarach morskich”):
      Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:
      1) morskie wody wewnętrzne,
      2) morze terytorialne,
      3) strefa przyległa,
      4) wyłączna strefa ekonomiczna
      – zwane „polskimi obszarami morskimi”.
    Z art. 2 ust. 2 ustawy o obszarach morskich wynika, że:
      Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 15 ustawy o obszarach morskich:
      Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i
      przylega do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim
      wnętrze ziemi.
    Zgodnie z art. 17 ustawy o obszarach morskich:
      Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w wyłącznej strefie ekonomicznej:
      1) suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów
        naturalnych, zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod
        nim oraz pokrywających je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne
        prawa w odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w strefie;
      2) władztwo w zakresie:
      a) budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,
      b) badań naukowych,
      c) ochrony i zachowania środowiska morskiego;
      d) inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich:
      Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na
      wznoszenie i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp,
      wszelkiego rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania
      badań naukowych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również w
      odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego badania i
      eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności wykorzystania w celach
      energetycznych wody, prądów morskich i wiatru.
    Art. 22 ust. 2 ustawy o obszarach morskich stanowi, że:

      Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu
      polskiemu.
    Natomiast, zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich:
      Wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich
      obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz
      określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach.
    Z kolei stosownie do art. 56 ust. 1 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza
    sporządzonej w Montego Bay 10 grudnia 1982 r. (t.j. Dz. U. z 2002 r. 59 poz. 543 dalej jako:
    „Konwencja o prawie morza”) ratyfikowanej przez Polskę 6 listopada 1998 r.:
      Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej:
      a) suwerenne prawa w celu badania, eksploatacji i ochrony zasobów naturalnych,
        zarówno żywych, jak i nieożywionych, wód morskich pokrywających dno, a także
        dna morskiego i jego podziemia oraz w celu gospodarowania tymi zasobami, jak
        również w odniesieniu do innych przedsięwzięć w zakresie gospodarczego
        badania i eksploatacji strefy, takich jak wytwarzanie energii poprzez
        wykorzystanie wody, prądów i wiatrów;
      b) jurysdykcję przewidzianą w odpowiednich postanowieniach Konwencji o prawie
        morza w odniesieniu do:
      i. budowania i wykorzystywania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji;
      ii. badań naukowych morza;
      iii. ochrony i zachowania środowiska morskiego;
      c) inne prawa i obowiązki przewidziane w niniejszej konwencji.
    W myśl art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza:
      Państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej wyłączne prawo
      budowania oraz wydawania pozwoleń i przepisów dotyczących budowy, eksploatacji
      i wykorzystywania:
      a) sztucznych wysp;
      b) instalacji i konstrukcji dla celów przewidzianych w artykule 56 i dla innych celów
        gospodarczych;
      c) instalacji i konstrukcji, które mogą zakłócać wykonywanie przez państwo
        nadbrzeżne swoich uprawnień w strefie.
    Na podstawie art. 60 ust. 2 Konwencji o prawie morza:
      Państwo nadbrzeżne posiada wyłączną jurysdykcję nad takimi sztucznymi wyspami,
      instalacjami i konstrukcjami, łącznie z jurysdykcją w zakresie wydawania ustaw i
      innych przepisów prawnych w sprawach celnych, skarbowych, sanitarnych i
      imigracyjnych, a także w sprawach bezpieczeństwa.
    Powołane wyżej przepisy wskazują, że wyłączna strefa ekonomiczna stanowi obszar
    znajdujący się poza terytorium państwa, w którym jednak państwo może wykonywać
    ograniczoną jurysdykcję (określone prawa suwerenne). Wyłączna strefa ekonomiczna jest
    obszarem o specjalnym statusie prawnym, który z jednej strony polega na sprawowaniu w
    niej przez państwa nadbrzeżne praw suwerennych, zaś z drugiej strony na równoległym
    istnieniu praw innych państw (w tym państw trzecich), a konkretnie praw wynikających z
    postanowień Konwencji o prawie morza, odnoszących się do morza otwartego i
    mówiących o wolności mórz. W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje określony
    reżim prawny, wskazujący zakres jurysdykcji i praw państwa nadbrzeżnego oraz praw i
    wolności innych państw w tym obszarze. Zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. b Konwencji o prawie
    morza, państwo nadbrzeżne ma w wyłącznej strefie ekonomicznej jurysdykcję

    przewidzianą w odpowiednich postanowieniach tej Konwencji, w odniesieniu do
    budowania i wykorzystania sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji. Zakres tej jurysdykcji
    został natomiast sprecyzowany m.in. w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza. Z kolei w
    prawie krajowym uprawnienia przyznane państwu nadbrzeżnemu w tym przepisie
    Konwencji zostały dookreślone w art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich.
    Jednocześnie należy uznać, że morska farma wiatrowa zalicza się do konstrukcji, o których
    mowa w art. 60 ust. 1 Konwencji o prawie morza i art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach
    morskich. Tym samym, realizowanie przez państwo nadbrzeżne uprawnień w zakresie
    przyznanej mu jurysdykcji wobec sztucznych wysp, instalacji i konstrukcji zlokalizowanych
    w wyłącznej strefie ekonomicznej, uzależnione jest od obowiązywania w prawie krajowym
    odpowiednich przepisów, mających zastosowanie w jego wyłącznej strefie ekonomicznej.
    Kwestia opodatkowania czynności wykonywanych na terenie wyłącznej strefy
    ekonomicznej była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W wyroku z 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN TSUE
    ocenił traktowanie do celów podatku VAT położenia kabla światłowodowego, którego
    część przebiegała przez wyłączną strefę ekonomiczną i szelf kontynentalny. TSUE
    stwierdził, że suwerenność państwa nadbrzeżnego w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz
    w odniesieniu do szelfu kontynentalnego ma charakter tylko funkcjonalny i jako taki
    ogranicza się do prawa prowadzenia badań i eksploatacji, o których mowa w art. 56 i 77
    Konwencji o prawie morza. Skoro dostawy i układania podmorskiego kabla nie ma pośród
    rodzajów działalności wymienionych enumeratywnie w tych przepisach, część czynności
    wykonywana w wyłącznej strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym nie jest objęta
    zakresem suwerenności państwa nabrzeżnego. Z powyższego wynika, że ta część
    transakcji nie może być uznana za wykonaną na terytorium kraju, w rozumieniu art. 2 pkt
    1 Szóstej dyrektywy.
    Zatem z ww. orzeczenia wynika, że dla celów dostaw i świadczenia usług bezpośrednio
    związanych z rodzajami działalności, o których mowa w Konwencji o prawie morza, a do
    których państwa członkowskie mają suwerenne prawo, wyłączna strefa ekonomiczna jest
    uznawana za część ich terytorium.
    Tym samym z powołanych powyżej przepisów wynika, że w zakresie działalności
    dotyczącej budowy i wykorzystania m.in. morskich farm wiatrowych, wykonanie
    jurysdykcji odbywa się na podstawie przepisów obowiązujących w prawie krajowym, a tym
    samym w zakresie tej działalności wyłączną strefę ekonomiczną należy uznać za część
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Powyższa zasada odnosi się do Państwa działań związanych z Farmą Wiatrową, służącą do
    produkcji energii elektrycznej z wykorzystaniem sił wiatrowych. Jak bowiem wynika z art.
    22 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, wyłączne prawo Rzeczypospolitej Polskiej w wolnej
    strefie ekonomicznej dotyczy nie tylko wznoszenia i udzielania pozwoleń na wznoszenie i
    wykorzystanie określonych obiektów do przeprowadzania badań naukowych,
    rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, ale dotyczy również przedsięwzięć w zakresie
    gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej.
    Podsumowując, polska wyłączna strefa ekonomiczna powinna być uważana za terytorium
    kraju, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy, w zakresie czynności wykonywanych w tej
    strefie, dla których Rzeczpospolita Polska posiada wyłączne suwerenne prawo ich
    wykonania.
    Zatem skoro WSE powinna być traktowana jako terytorium kraju, o którym mowa w art. 2
    pkt 1 ustawy o VAT, to dla celów VAT, za miejsce dostawy towarów do budowy Farmy
    Wiatrowej dostarczanych na teren WSE powinna zostać uznana Polska.
    W kwestii Państwa wątpliwości rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez
    Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej z
    krajów spoza UE na teren WSE należy wskazać, że za import towarów - w świetle
    powołanego art. 2 pkt 7 ustawy - uważa się przywóz towarów z terytorium państwa

    trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Definicja ta stanowi implementację art. 30
    dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), w myśl którego „import
    towarów” oznacza wprowadzenie na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują
    się w swobodnym obrocie w rozumieniu art. 24 Traktatu. Oznacza to, że importem jest
    przywiezienie towarów z kraju trzeciego na terytorium innego państwa UE, natomiast
    tylko import na terytorium kraju stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy
    przy tym zauważyć, że pojęcie importu towarów jest więc pojęciem szerszym od –
    stanowiącego czynność podlegającą opodatkowaniu VAT – importu towarów na
    terytorium kraju. Aby bowiem wystąpił import towarów w Polsce konieczne jest
    dodatkowo, by miejsce świadczenia (miejsce importu) znajdowało się na terytorium kraju
    (art. 26a ustawy VAT). W związku z tym konieczność rozliczenia podatku VAT od importu
    towarów w Polsce, ma miejsce tylko wtedy, gdy miejsce jego świadczenia (opodatkowania)
    znajduje się w kraju. Co do zasady miejscem dokonania importu jest kraj, w którym towary
    zostały dopuszczone do obrotu, dla których z tytułu importu powstaje dług celny, a tym
    samym obowiązek podatkowy w podatku VAT.
    Powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów, zgodnie z art. 19a ust. 9
    ustawy powiązane jest z powstaniem długu celnego lub faktem zaistnienia określonych
    procedur celnych, o których mowa w art. 19a ust. 10a i 11 ustawy o VAT. W przypadku,
    gdy z tytułu importu towarów nie powstanie dług celny jak również w związku z
    zaistniałymi procedurami celnymi nie będą wymagane żadne opłaty wyrównawcze lub
    opłaty o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów nie
    będzie miał miejsca.
    Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu
    jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Podatnikami – o czym
    stanowi art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Z
    powołanych regulacji wynika, że dług celny (co oznacza nałożony na określoną osobę
    obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych,
    określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego)
    powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Dłużnikiem, czyli
    podmiotem odpowiedzialnym za dług celny, jest zgłaszający (art. 77 ust. 3 UKC). Dług celny
    w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych, podlegających
    należnościom celnym przywozowym, m.in. procedurą dopuszczenia do obrotu (art. 77 ust.
    1 lit. a UKC). Z kolei dopuszczenie do obrotu wymaga pobrania wszelkich należnych
    należności celnych przywozowych oraz pobrania – w stosownych przypadkach – innych
    należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych
    należności (art. 201 ust. 2 lit. a i b UKC).
    Przede wszystkim należy podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu
    towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one
    podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot
    importujący towary obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w
    tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów.
    Przepisy nie uzależniają natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania
    przez importera prawa do dysponowania towarem jak właściciel.
    Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem
    zobowiązanym do opodatkowania importu, jest importer.
    W Państwa sytuacji komponenty (towary) do budowy Farmy Wiatrowej będą przywożone
    przez Spółkę (lub na jej rzecz) z państw trzecich, spoza UE, do polskiej WSE. Jednocześnie,
    jak już stwierdziłem dla celów VAT, za miejsce dostawy towarów dostarczanych na teren
    WSE powinna zostać uznana Polska. Zatem skoro będzie następował przywóz towarów z

    terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej (do Polski), to tym samym w
    Polsce będzie dochodzić do importu towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy.
    Wskazaliście Państwo, że towary (komponenty do budowy Farmy Wiatrowej) nie będą
    podlegać celnym formalnościom przywozowym, zaś przywożone towary nieunijne na
    gruncie przepisów prawa celnego mogą być:
        towarami, na które nie zostały nałożone żadne środki ochrony handlu, takie np. jak
        cła antydumpingowe czy wyrównawcze – Scenariusz 1,
        towarami, które podlegać będą cłom antydumpingowym lub wyrównawczym na
        podstawie Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1131 z dnia 2 lipca
        2019 r. ustanawiającego narzędzie celne w celu wykonania art. 14a rozporządzenia
        Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 oraz art. 24a rozporządzenia
        Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 (dalej: „Rozporządzenie 2019
        /1131”) – Scenariusz 2.
    W konsekwencji, skoro wskazaliście Państwo w opisie zdarzenia przyszłego, że towary
    (komponenty) wprowadzane na teren WSE nie będą podlegały celnym formalnościom
    przywozowym powołując się na przepisy prawa celnego m.in. na ww. Rozporządzenie (UE)
    2019/1131, tj. przywóz tych towarów (Scenariusz 1 i Scenariusz 2), nie będzie wiązał się z
    ich zgłoszeniem do określonej procedury celnej i powstaniem długu celnego w myśl art. 77
    UKC. To tym samym w związku z przywozem towarów na terytorium kraju nie powstanie
    obowiązek podatkowy tytułu importu towarów, który zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy
    powstaje z chwilą powstania długu celnego.
    Powstanie bowiem obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów jest powiązane z
    powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych.
    Natomiast w przypadku, gdy importowany towar nie będzie objęty procedurą
    dopuszczenia do obrotu w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie spowoduje
    powstania długu celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe,
    wówczas nie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowego importu towarów.
    Ponadto z opisu sprawy nie wynika, aby wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 19a
    ust. 10a lub 11 ustawy, a więc takie które skutkują powstaniem obowiązku podatkowego z
    tytułu importu towarów i dotyczą przypadku objęcia importowanych towarów procedurą
    celną uszlachetniania czynnego lub jedną ze specjalnych procedur celnych, jeżeli od
    towarów tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze. Tym
    samym Spółka nie będzie podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art.
    17 ust. 1 pkt 1 ustawy zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z tytułu importu
    towarów.
    W konsekwencji w przedmiotowej sprawie przywóz przez Państwa (lub na jego rzecz)
    towarów (komponentów) przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej na teren WSE na
    (...) zarówno w Scenariuszu 1 jak i Scenariuszu 2, nie będzie wiązał się z obowiązkiem
    rozliczenia podatku VAT od importu towarów. W tej konkretnej sytuacji pomimo tego, że
    wprowadzenie towarów na obszar WSE do której Polska posiada suwerenne prawo będzie
    stanowiło import towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, to z racji braku
    powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów (braku dopuszczenia w
    kraju sprowadzanych towarów do obrotu) WSE, uznana w części za terytorium Polski, nie
    będzie miejscem importu (opodatkowania) dla przywożonych towarów (art. 26a ustawy o
    VAT).
    W konsekwencji Państwa stanowisko, że Spółka nie będzie zobligowana do rozliczenia
    podatku VAT należnego z tytułu przywozu przez Spółkę (lub na jej rzecz) komponentów
    przeznaczonych do budowy Farmy Wiatrowej z krajów spoza UE na teren WSE w
    Scenariuszu nr i Scenariuszu nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. Wskazaną przez Państwa informację, że dostawy
    towarów do obszaru inwestycji w WSE, bez ich wprowadzenia do obszaru morskich wód
    terytorialnych lub lądu nie będą podlegać celnym formalnościom przywozowym
    przyjęto za element opisu sprawy oraz Państwa stanowiska i nie dokonywano
    rozstrzygnięcia w tym zakresie.
    Ponadto, należy również zaznaczyć, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza pytanie
    przedstawione przez Państwa. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy
    tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie wynikające
    z opisu sprawy, nie objęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
        Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.