Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.172.2025.1.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-13
Teza: Skutki zmiany metody obliczania różnic kursowych z metody
podatkowej na rachunkową.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
różnica-różnice kursowe-dodatnie różnice kursowe
różnica-różnice kursowe-metoda rachunkowa ustalania
różnic kursowych
różnica-różnice kursowe-ujemne różnice kursowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Ustalanie różnic kursowych – metoda rachunkowa
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9b-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9b-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9b-ust. 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9b-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków
    zmiany metody ustalania różnic kursowych z podatkowej na rachunkową. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka działająca pod firmą (...) S.A. [dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”] jest polskim
    rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania. Wnioskodawca jest także czynnym podatnikiem VAT.
    W ramach swojej działalności, Grupa Kapitałowa, której częścią jest Wnioskodawca [dalej:
    „Grupa Kapitałowa”], wypracowała szereg rozwiązań w postaci algorytmów i programów
    służących do rozwoju strategii marketingowych w Internecie [dalej: „(...)”]. Spółka prowadzi
    działalność gospodarczą w zakresie świadczenia na rzecz klientów usług retargetingu
    cyfrowego w oparciu o tzw. (...) w cyfrowych sieciach reklamowych oraz pełni w Grupie
    Kapitałowej rolę podmiotu holdingowego. Wnioskodawca świadczy również usługi m.in. w
    zakresie korzystania z (...) oraz usługi wsparcia dla spółek z Grupy Kapitałowej. Ponadto w
    skład Grupy Kapitałowej wchodzą spółki, skupiające się na tworzeniu i udostępnianiu
    oprogramowania dla firm w obszarze social media marketingu i obsługi klienta, a także
    wsparcia działań dot. content marketingu, influencer marketingu oraz brandingu. Grupa
    Kapitałowa oferuje, również usługi polegające na wykorzystaniu innowacyjnych
    technologii pozwalających na precyzyjne dobieranie odbiorców reklam w celu zwiększenia
    ilości sprzedaży produktów przez klienta.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka niejednokrotnie dokonuje oraz
    będzie dokonywała w przyszłości rozliczeń w walutach obcych, co może skutkować
    powstaniem po stronie Spółki różnic kursowych.
    Spółka, do końca roku podatkowego, zakończonego 31.12.2023 r. rozliczała dla celów
    podatkowych różnice kursowe zgodnie z art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (dalej: „ustawa o CIT”) tj. stosowała tzw. „metodę podatkową” rozliczania różnic
    kursowych, uwzględniając w wyniku podatkowym jedynie zrealizowane różnice kursowe w
    sytuacjach enumeratywnie wymienionych w art. 15a ust. 2 i art. 15a ust. 3 ustawy o CIT.
    Począwszy od 01.01.2024 r., Spółka zmieniła metodę ustalania różnic kursowych dla celów
    podatkowych z metody podatkowej, określonej w art. 15a ustawy CIT, na tzw. „metodę
    rachunkową” /„metodę bilansową”, określoną w art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy CIT.
    Spółka prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z ustawą o rachunkowości z dnia 29 września
    1994 r. (dalej: „ustawa o rachunkowości”/„UoR”). Sprawozdania finansowe spółki badane
    są rokrocznie przez zewnętrzną firmę audytorską (tj. podmiot uprawniony do badania
    sprawozdań finansowych - biegłego rewidenta). Rok podatkowy Spółki pokrywa się z
    rokiem kalendarzowym (rozpoczyna się 1 stycznia, kończy 31 grudnia).
    Wnioskodawca w ramach swojej działalności, uzyskuje i będzie uzyskiwał zarówno
    przychody z zysków kapitałowych (z udziału w zyskach osób prawnych) jak i przychody z
    innych źródeł (z podstawowej działalności operacyjnej spółki).
    Spółka zamierza stosować metodę bilansową rozliczania różnic kursowych przez okres nie
    krótszy niż trzy lata podatkowe oraz poinformuje o planowanej zmianie naczelnika urzędu
    skarbowego właściwego urzędu skarbowego Spółki w zeznaniu składanym za rok
    podatkowy, w którym rozpoczęto stosowanie metody.

    Z uwagi na powyższe, Spółka powzięła wątpliwość, czy:
    1. w przypadku zmiany metody ustalania różnic kursowych z metody podatkowej na
    metodę rachunkową (bilansową), na dzień rozpoczęcia stosowania metody rachunkowej
    (bilansowej) ustalania różnic kursowych, Spółka powinna zaliczyć odpowiednio do
    przychodów lub kosztów uzyskania przychodów naliczone niezrealizowane różnice
    kursowe z lat ubiegłych ustalone na podstawie przepisów o rachunkowości w sposób
    narastający na ostatni dzień poprzedniego roku podatkowego;
    2. rozliczając różnice kursowe dla celów podatkowych zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT, tj. w oparciu o przepisy o rachunkowości, Spółka powinna wykazać w
    kosztach uzyskania przychodów lub w przychodach podatkowych odpowiednio
    nadwyżkę ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi różnicami kursowymi lub
    nadwyżkę dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi, wykazaną za dany, roczny okres w
    rachunku zysków i strat (tzw. ujęcie różnic „per saldo”), nie mając tym samym obowiązku
    ujmowania dla celów podatkowych oddzielnie przychodów (dodatnie różnice kursowe)
    oraz kosztów uzyskania przychodów (ujemne różnice kursowe)?
    3. stosując metodę bilansową rozliczania różnic kursowych, w rachunku podatkowym,
    Spółka powinna uwzględnić wszystkie prawidłowo zaksięgowane różnice kursowe,
    zarówno zrealizowane jak i niezrealizowane, ustalone w rozumieniu przepisów o
    rachunkowości, bez konieczności badania, czy dany przychód/koszt, od którego powstała
    różnica kursowa, ma charakter podatkowy/niepodatkowy?
    4. w przypadku nadwyżki ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi różnicami
    kursowymi, wartość ujemnych różnic kursowych, stanowiąca koszt uzyskania przychodu,
    powinna zostać alokowana odpowiednio do źródła z zysków kapitałowych i źródła z
    pozostałej działalności operacyjnej, zgodnie z kluczem przychodowym tj. poprzez
    zastosowanie art. 15 ust. 2, 2a, 2b ustawy o CIT?
    Pytania
    1. Czy w świetle art. 9b ust. 5 ustawy CIT, w związku ze zmianą metody ustalania różnic
    kursowych z metody podatkowej na metodę rachunkową (bilansową), na dzień
    rozpoczęcia stosowania metody rachunkowej (bilansowej), Spółka powinna zaliczyć
    odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów wszystkie naliczone
    niezrealizowane różnice kursowe z lat ubiegłych ustalone na podstawie przepisów o
    rachunkowości w sposób narastający na ostatni dzień poprzedniego roku podatkowego?
    2. Czy rozliczając różnice kursowe dla celów podatkowych zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT, tj. w oparciu o przepisy o rachunkowości, Spółka powinna wykazać w
    kosztach uzyskania przychodów lub w przychodach podatkowych odpowiednio
    nadwyżkę ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi różnicami kursowymi lub
    nadwyżkę dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi, wykazaną za dany, roczny okres w
    rachunku zysków i strat (tzw. ujęcie różnic „per saldo”), nie mając tym samym obowiązku
    ujmowania dla celów podatkowych oddzielnie przychodów (dodatnie różnice kursowe)
    oraz kosztów uzyskania przychodów (ujemne różnice kursowe)?
    3. Czy Spółka, stosując metodę bilansową rozliczania różnic kursowych, w rachunku
    podatkowym powinna uwzględnić wszystkie prawidłowo zaksięgowane różnice kursowe,
    zarówno zrealizowane jak i niezrealizowane, ustalone w rozumieniu przepisów o
    rachunkowości, bez konieczności badania czy dany przychód/koszt, od którego powstała
    różnica kursowa ma charakter podatkowy/niepodatkowy?
    4. Czy w przypadku nadwyżki ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi różnicami
    kursowymi, wartość ujemnych różnic kursowych, stanowiąca koszt uzyskania przychodu,
    powinna zostać alokowana odpowiednio do źródła z zysków kapitałowych i źródła z
    pozostałej działalności operacyjnej, zgodnie z kluczem przychodowym tj. poprzez
    zastosowanie art. 15 ust. 2, 2a, 2b ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, na pierwszy dzień stosowania rachunkowej (bilansowej) metody
    ustalania różnic kursowych, w świetle art. 9b ust. 5 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o
    CIT”), Spółka powinna zaliczyć odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania
    przychodów wszystkie naliczone niezrealizowane różnice kursowe z lat ubiegłych ustalone
    na podstawie przepisów o rachunkowości w sposób narastający na ostatni dzień roku
    podatkowego poprzedzającego dzień rozpoczęcia stosowania metody bilansowej.
    Uzasadnienie do Pytania 1
    Stosownie do art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy CIT, podatnicy są uprawnieni do ustalania różnic
    kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości, pod warunkiem, że w okresie
    stosowania tej metody (nie krótszym niż 3 lata) sporządzane przez podatników
    sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania.
    Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 ww. przepisu, metoda rachunkowa polega na zaliczaniu
    odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów ujętych w księgach
    rachunkowych różnic kursowych z tytułu transakcji walutowych i wynikających z
    dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także
    wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów podatkowych
    powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni dzień roku
    podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku podatkowego albo
    tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym, że wybrany termin wyceny musi być
    stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany.
    Natomiast, zgodnie z art. 9b ust. 5 ustawy CIT, w przypadku przejścia na rachunkową
    metodę ustalania różnic kursowych, w pierwszym dniu roku podatkowego, w którym
    została wybrana ta metoda, należy zaliczyć odpowiednio do przychodów lub kosztów
    uzyskania przychodów naliczone niezrealizowane różnice kursowe ustalone na podstawie
    przepisów o rachunkowości na ostatni dzień poprzedniego roku podatkowego.
    Zdaniem Wnioskodawcy, celem zacytowanego powyżej art. 9b ust. 5 ustawy o CIT jest to,
    by podatnik, na pierwszy dzień rozliczania różnic kursowych według metody rachunkowej,
    ujął odpowiednio w przychodach i kosztach podatkowych wszystkie niezrealizowane
    dotąd różnice kursowe, również dotyczące tych pozycji aktywów i pasywów, które
    powstały wcześniej niż w roku poprzedzającym przejście z metody podatkowej na metodę
    rachunkową (tak więc, wszystkich niezrealizowanych różnic kursowych do ostatniego dnia
    stosowania metody podatkowej).
    Przyjęcie innego stanowiska, tj. mianowicie zaliczenie do przychodów/kosztów różnic
    kursowych wynikających jedynie z rachunku zysków i strat za rok poprzedzający zmianę
    metody prowadziłoby do tego, że różnice kursowe naliczone we wcześniejszych latach
    podatkowych, lecz niezrealizowane (i tym samym, z uwagi na stosowanie podatkowej
    metody, nieujęte w kalkulacji podatku dochodowego roku poprzedniego) nigdy nie
    zostałyby uwzględnione w wyniku podatkowym (ani w roku obrotowym po zmianie, ani w
    latach kolejnych). Konsekwencją powyższego byłoby ustalenie wyniku podatkowego (co
    najmniej w pierwszym roku stosowania metody rachunkowej) powodujące zaniżenie bądź
    zawyżenie podstawy opodatkowania za pierwszy rok stosowania metody rachunkowej.
    Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy została potwierdzona między innymi w
    następujących stanowiskach organów podatkowych:
        interpretacji z 26 sierpnia 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.278.2020.1.JKU („Spółka
        powinna zaliczyć odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów

        naliczone niezrealizowane różnice kursowe z lat ubiegłych ustalone na podstawie
        przepisów o rachunkowości w sposób narastający na ostatni dzień poprzedniego
        roku podatkowego”),
        interpretacji z 28 kwietnia 2016 r., sygn. ILPB4/4510-1-112/16-2/ŁM („wykładnia
        przepisu art 9b ust. 5 ustawy CIT powinna prowadzić do wniosku, że na pierwszy
        dzień roku podatkowego, w którym została wybrana metoda rachunkowa, podatnik
        zalicza do przychodów albo kosztów uzyskania przychodów wartość wszystkich
        naliczonych i niezrealizowanych różnic kursowych dotyczących otwartych pozycji
        walutowych”),
        interpretacji z 16 listopada 2015 r., sygn. IPPB5/4510-834/15-2/IŚ („przyjęcie przez
        Spółkę metody rachunkowej ustalania różnic kursowych oznacza tym samym, iż
        Spółka przeciwnie niż w przypadku stosowania metody podatkowej, powinna mieć
        prawo do ujmowania w wyniku podatkowym oprócz zrealizowanych różnic
        kursowych także niezrealizowane różnice kursowe, tj. wynikające z memoriałowej
        wyceny składników aktywów i pasywów, a także z wyceny pozabilansowych pozycji
        w walutach obcych”).
    Biorąc pod uwagę powyższe stanowiska organów podatkowych i przedstawioną
    argumentację, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe będzie opodatkowanie wszystkich
    naliczonych niezrealizowanych różnic kursowych. W rezultacie opodatkowaniem objęte
    będą nie tylko różnice kursowe naliczone w roku poprzedzający rok przejścia na metodę
    rachunkową, lecz również wszystkich niezrealizowanych różnic kursowych obliczonych w
    sposób narastający za wcześniejsze lata ujęte w odpowiednich pozycjach bilansu.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka rozliczając różnice kursowe dla celów podatkowych
    zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, tj. w oparciu o przepisy o rachunkowości,
    powinna wykazywać w kosztach uzyskania przychodów lub w przychodach podatkowych
    odpowiednio nadwyżkę ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi różnicami kursowymi
    lub nadwyżkę dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi, wykazaną za dany, roczny okres
    w rachunku zysków i strat (tj. ujmować różnice kursowe „per saldo”). Spółka nie ma tym
    samym obowiązku ujmowania dla celów podatkowych oddzielnie przychodów (dodatnie
    różnice kursowe) i kosztów (ujemne różnice kursowe).
    Uzasadnienie w zakresie Pytania 2
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 UoR, wynik operacji finansowych stanowi różnicę między
    przychodami finansowymi, w szczególności z tytułu (...) nadwyżki ujemnych różnic
    kursowych nad dodatnimi. Przepis ten stanowi, że w rachunku zysków i strat należy
    różnice kursowe przedstawiać „per saldo”, tj. po skompensowaniu ze sobą różnic
    dodatnich i ujemnych. Tym samym, w sytuacji, gdy ujemne różnice kursowe przewyższają
    dodatnie, różnica powinna zostać ujęta w kosztach finansowych, natomiast w przypadku
    nadwyżki dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi, różnica powinna zostać wykazana
    jako przychód finansowy.
    Podkreślenia wymaga, że przepisy podatkowe (ustawy o CIT) w żaden sposób nie ingerują
    w regulacje ustalania różnic kursowych dla celów księgowych. Upraszczając - ustalenie
    różnic kursowych dla celów podatkowych powiela rozwiązania stosowane dla celów
    księgowych.
    Zdaniem Spółki, w przypadku, w którym, Spółka rozlicza różnice kursowe dla celów
    podatkowych zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, tj. na podstawie ustawy o
    rachunkowości - również w zakresie prezentacji różnic kursowych w rocznym wyniku

    podatkowym, Spółka powinna stosować reguły ustalone w UoR. Oznacza to, że również na
    potrzeby ustalenia wyniku podatkowego na potrzeby rocznego zeznania podatkowego,
    Spółka powinna stosować metodę „per saldo” (prezentacja wynikowa), zgodnie z którą
    ostateczny efekt różnic kursowych wpływa na podstawę opodatkowania w jednej
    skompensowanej pozycji.
    Innymi słowy, w efekcie stosowania metody księgowej po stronie Spółki może dojść tylko
    do jednej z trzech sytuacji:
        powstania tylko dodatnich różnic kursowych ujętych w kalkulacji podatku (w
        przypadku nadwyżki dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi);
        powstania tylko ujemnych różnic kursowych ujętych w kalkulacji podatku (w
        przypadku nadwyżki ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi)
        braku różnic kursowych (gdy dodatnie i ujemne różnice kursowe będą równe).
    Takie stanowisko organy podatkowe zaaprobowały w szeregu interpretacji wydanych w
    latach 2019 -2024 r., tj.:
        interpretacji z 26 kwietnia 2024 r., 0114-KDIP2-2.4010.105.2024.1.AP,
        interpretacji z 2 września 2022 r., 0111-KDIB1-3.4010.633.2022.1.JKU,
        interpretacji z 4 sierpnia 2022 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.421.2022.1.BS,
        interpretacji z 1 grudnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.505.2021.UKT,
        interpretacji z 22 października 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.283.2021.1.KS,
        interpretacji z 26 sierpnia 2021 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.253.2021.2.JKU,
        interpretacji z 28 maja 2021 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.205.2021.1.JKU,
        interpretacji z 20 listopada 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.499.2020.1.BD,
        interpretacji z 10 marca 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.83.2020.1.AB oraz 0111-
        KDIB1-1.4010.82.2020.1.AB,
        interpretacji z 12 lutego 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.533.2019.1.MS,
        interpretacji z 19 sierpnia 2019 r., sygn. 0U1-KDIB1-1.4010.334.2019.1.MG,
        interpretacji indywidualnej z 21 maja 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.159.2019.1.
        MM.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 3
    Zdaniem Spółki, Spółka, stosując metodę bilansową rozliczania różnic kursowych, w
    rachunku podatkowym powinna uwzględnić wszystkie prawidłowo zaksięgowane różnice
    kursowe, zarówno zrealizowane jak i niezrealizowane, ustalone w rozumieniu przepisów o
    rachunkowości, bez konieczności badania czy dany przychód/koszt, od którego powstała
    różnica kursowa ma charakter podatkowy/niepodatkowy.
    Uzasadnienie w zakresie Pytania 3
    Jak zostało wskazane powyżej, Spółka, w związku ze zmianą metody podatkowej
    rozliczania różnic kursowych na metodę rachunkową, w zakresie zasad określenia różnic
    kursowych dla celów podatkowych, powinna stosować, przepisy o rachunkowości.
    Odnosząc się do szczegółowych przepisów w tym zakresie - art. 9b ust. 5 ustawy o CIT
    wskazuje, że w przypadku wyboru metody ustalania różnic kursowych, o której mowa w
    ust. 1 pkt 2, podatnicy na pierwszy dzień roku podatkowego, w którym została wybrana ta
    metoda, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów
    naliczone różnice kursowe ustalone na podstawie przepisów o rachunkowości na ostatni

    dzień poprzedniego roku podatkowego. Od pierwszego dnia roku podatkowego, w którym
    wybrali tę metodę, stosują zasady, o których mowa w art. 9b ust. 2 uCIT.
    Natomiast, w przywołanym art. 9b ust. 2 uCIT zostało wskazane, że „podatnicy, którzy
    wybrali metodę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zaliczają odpowiednio do przychodów lub
    kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z tytułu
    transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów
    wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych.
    Wycena ta dla celów podatkowych powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego
    miesiąca i na ostatni dzień roku podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni
    dzień roku podatkowego albo tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym, że wybrany
    termin wyceny musi być stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany”.
    Ustalając różnice kursowe, podatnik powinien, więc kierować się zasadami ustawy o
    rachunkowości tj. ustalać różnice kursowe w taki sposób, jak to jest przyjęte na gruncie tej
    ustawy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, oznacza to, że określanie różnic kursowych zgodnie z metodą
    bilansową nie będzie podlegać modyfikacjom wynikającym z przepisów prawa
    podatkowego, a w szczególności ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że na gruncie ustawy o CIT nie zostały przyjęte odrębne
    regulacje, które nakładałyby na podatnika I konieczność przyjęcia innego sposobu
    postępowania.
    Odnosząc się do przepisów ustawy o rachunkowości, różnice kursowe dotyczące aktywów
    i zobowiązań wyrażonych w walutach obcych zalicza się do przychodów (dodatnie) lub
    kosztów (ujemne) finansowych na dzień ich wyceny (art. 30 ust. 4 ustawy o
    rachunkowości). Z kolei wynik operacji finansowych, zgodnie z art. 42 ust. 3 UoR, stanowi
    różnicę między przychodami finansowymi (w tym z tytułu dywidend, odsetek i różnic
    kursowych) a kosztami finansowymi (w tym odsetkami i stratami z tytułu różnic
    kursowych). Podsumowując powyższe, zgodnie z art. 42 ust. 3 UoR, na rachunek zysków i
    strat będą wpływać wszystkie różnice kursowe, zarówno dodatnie jak i ujemne,
    zrealizowane jak i niezrealizowane. Ustawa o rachunkowości, w szczególności nie
    różnicuje wpływu różnic kursowych na rachunek zysków i strat w zależności od tego, na
    gruncie jakiego tytułu powstała dana różnica kursowa.
    Tym samym, w ocenie Spółki, nawet w przypadku, w którym dany przychód/koszt Spółki w
    walucie obcej, od którego ustalana jest różnica kursowa jest „niepodatkowy”, tj. np.:
    a) jest wymieniony w art. 12 ust. 4 (wydatki niezaliczane do przychodów) lub art. 16
    ustawy o CIT (wyłączenia od kosztów uzyskania przychodów);
    b) jest to wydatek, który nie spełnia warunku uznania go za przychód na podstawie art.
    12 ust. 1 ustawy o CIT, lub nie został poniesiony przez Spółkę w celu osiągnięcia
    przychodów lub i zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (nie spełnia
    warunku uznania go za koszt uzyskania przychodu);
    c) dana różnica kursowa nie została zrealizowana
    - to różnice kursowe z tytułu transakcji związanych z wystąpieniem takich niepodatkowych
    kategorii przychodów/kosztów będą różnicami podatkowymi, ponieważ żaden przepis
    ustawy o CIT, a zwłaszcza UoR, na podstawie, których ustalana jest wartość różnic
    kursowych, nie nakazuje wyłączać takich różnic kursowych odpowiednio z przychodów
    /kosztów podatkowych.
    Ponadto, w szczególności w przypadku, w którym organ podatkowy uznałby, że
    stanowisko wnioskodawcy co do pytania 2 - tj. sposobu ujęcia różnic kursowych w
    rachunku podatkowym „per saldo” jest prawidłowe, tym bardziej niespójnym ze
    skonsolidowanym sposobem prezentacji różnic kursowych byłoby poddawanie osobnej
    analizie każdego tytułu na gruncie, którego powstały różnice kursowe.

    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, ustalając różnice kursowe, Spółka nie będzie
    zobowiązana do poddawania indywidualnemu badaniu każdego tytułu na gruncie,
    którego powstała dana różnica kursowa. Taka analiza byłaby bowiem bezprzedmiotowa z
    perspektywy zacytowanych przepisów UoR oraz ustawy o CIT.
    Prawidłowość stanowiska Spółki została potwierdzona, w licznych interpretacjach
    indywidualnych w tym zakresie, m.in.:
        w interpretacji indywidualnej z 26 kwietnia 2024 r., o sygn. 0114-KDIP2-
        2.4010.105.2024.1.AP, w której wskazano, że „różnice kursowe z tytułu transakcji
        związanych z wystąpieniem niepodatkowych kategorii przychodów/kosztów będą
        różnicami podatkowymi, gdyż żaden przepis ustawy o CIT nie nakazuje wyłączać
        takich różnic kursowych odpowiednio z przychodów/kosztów podatkowych”;
        w interpretacji indywidualnej z 26 kwietnia 2022 r., znak 0114-KDIP2-
        2.4010.105.2024.1.AP, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził
        jako prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Należy przy tym
        zauważyć, iż przepisy o rachunkowości regulujące ustalanie różnic kursowych nie
        różnicują trybu ustalania tych różnic w zależności od tego, czy dany przychód/koszt
        ma charakter podatkowy/niepodatkowy. Omawiana zasada ustalania różnic
        kursowych nie jest także modyfikowana innymi przepisami ustawy o CIT, w
        szczególności przepisy art. 9b nie rozróżniają traktowania dla celów ustawy o CIT
        różnic kursowych w zależności od podatkowej kwalifikacji wybranych zdarzeń
        gospodarczych w walucie obcej, których dotyczą te różnice”;
        w interpretacji z 20 lipca 2017 r., o sygn. 0111-KDIB1-2.4010.142.2017.1.AW, organ
        podatkowy wskazał, że prawidłowym jest stanowisko Wnioskodawcy zgodnie, z
        którym, w przypadku stosowania rachunkowej metody ustalania różnic kursowych,
        wskazanej w art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ma on obowiązek zaliczać
        odpowiednio do przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów wszystkie
        różnice kursowe ustalone w trybie i w rozumieniu przepisów o rachunkowości (w
        tym dotyczące pozycji niepodatkowych oraz pozycji, dla których ustawa o CIT
        przewiduje inny niż ustawa o rachunkowości moment zaliczenia do przychodów
        bądź kosztów uzyskania przychodów), bez konieczności dodatkowej weryfikacji tych
        różnic kursowych w oparciu o inne przepisy ustawy o CIT (w szczególności art. 12-
        16 wskazanej ustawy), przy czym zgodność skalkulowanych różnic kursowych z
        przepisami z zakresu rachunkowości weryfikowana jest przez biegłego rewidenta
        badającego sprawozdanie finansowe Spółki za dany rok obrotowy.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie Pytania 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku nadwyżki ujemnych różnic kursowych nad
    dodatnimi różnicami kursowymi, wartość ujemnych różnic kursowych, stanowiąca koszt
    uzyskania przychodu, powinna zostać alokowana odpowiednio do źródła z zysków
    kapitałowych i źródła z pozostałej działalności operacyjnej, zgodnie z kluczem
    przychodowym tj. poprzez zastosowanie art. 15 ust. 2, 2a, 2b ustawy o CIT.
    Uzasadnienie do Pytania 4

    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym obejmuje sumę dochodu uzyskanego z dwóch odrębnych źródeł
    przychodów:
        z zysków kapitałowych,
        z innych źródeł (tzw. „przychody operacyjne”).
    Art. 7b ust. 1 ustawy o CIT zawiera enumeratywny katalog przychodów zaliczanych do
    zysków kapitałowych. W konsekwencji, wszelkie przychody niestanowiące przychodów z
    zysków kapitałowych należy uznać za przychody z innych źródeł przychodów (tzw.
    „przychody operacyjne”)
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem
    wyjątków niemających zastosowania w niniejszej sprawie, jest nadwyżka sumy
    przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta
    w roku podatkowym. W przypadku, gdy koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Oznacza to konieczność
    prawidłowego przypisania zarówno przychodów, jak i kosztów ich uzyskania do
    odpowiedniego źródła w celu ustalenia podstawy opodatkowania.
    Jak zostało wspomniane w stanie faktycznym sprawy, Wnioskodawca w ramach swojej
    działalności, uzyskuje i będzie uzyskiwał zarówno przychody z zysków kapitałowych (z
    udziału w zyskach osób prawnych) jak i przychody z innych źródeł (z podstawowej
    działalności operacyjnej spółki).
    Stosownie do generalnej zasady wyrażonej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła
    przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Ustawodawca wyróżnia, więc dwa rodzaje kosztów:
        bezpośrednio związane z przychodami - możliwe do przypisania do konkretnego
        przychodu;
        oraz koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (art. 15 ust. 4 ustawy o
        CIT) - tzw. koszty pośrednie.
    Natomiast, zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty
    uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku
    dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów,
    koszty te ustala się w takim stosunku, i w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym
    przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.
    Zasada ta, zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT, ma zastosowanie, również do sytuacji,
    gdy część dochodów podatnika jest zwolniona lub nie podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, art. 15 ust. 2b ustawy o CIT ustanawia zasadę, że w przypadku, gdy podatnik
    uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów,
    przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów
    innych niż bezpośrednio związane z przychodami.
    Interpretacja powyżej przywołanych przepisów była wielokrotnie przedmiotem
    rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Między innymi, w wyroku z dnia 24
    marca 2022 r., o sygn. II FSK 1695/20, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z
    powołanych przepisów art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 2a i ust. 2b ustawy o CIT wynika, że jeżeli
    kosztu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie można przypisać tylko do

    konkretnych przychodów, podatnik powinien dokonać alokacji kosztu, zgodnie z zasadami
    wskazanymi w art. 15 ust. 2, ust. 2a, ust. 2b ustawy o CIT, przy czym zasada uregulowana
    w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT odnosi się zarówno do kosztów bezpośrednio związanych z
    przychodem, jak i kosztów innych niż bezpośrednio związanych z przychodem, których nie
    można przypisać do konkretnego źródła w sytuacji, gdy podatnik osiąga w danym roku
    podatkowym dochody opodatkowane, niepodlegające opodatkowaniu i dochody
    zwolnione od opodatkowania. Zdaniem Spółki, w opisanym we Wniosku stanie faktycznym
    wystąpi sytuacja analogiczna do przedstawionej w powyższym wyroku tj. taka, w której
    danego kosztu (w tym przypadku ujemnych różnic kursowych) nie da się jednoznacznie
    powiązać z konkretnym źródłem przychodu.
    Jak podniosła Spółka w odpowiedzi na pytanie 2 będące przedmiotem niniejszego
    wniosku, metoda rachunkowa zakłada ujmowanie różnic kursowych w rachunku zysków i
    strat w formie skompensowanej wartości - „per saldo” (tj. nadwyżki dodatnich różnic
    kursowych nad ujemnymi bądź odwrotnie).
    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, konsekwencją ujęcia „per saldo” będzie brak
    możliwości jednoznacznego przyporządkowania ujemnych różnic kursowych do danego
    źródła przychodów (z wykluczeniem sytuacji zawartej w art. 9b ust. 5 ustawy o CIT, w
    której dochodzi do zaliczenia do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów
    wszystkich naliczonych, niezrealizowanych różnic kursowych z lat ubiegłych, spójnie ze
    stanowiskiem Wnioskodawcy w odpowiedzi na pytanie pierwsze), gdyż wynik finansowy z
    różnic kursowych zostanie zaprezentowany w rachunku podatkowym jako jedna
    skonsolidowana wartość.
    W związku z powyższym, Spółka stoi na stanowisku, że w przypadku stosowania metody
    rachunkowej zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, brak możliwości bezpośredniego
    przypisania kosztów do konkretnego źródła przychodów będzie skutkować koniecznością
    zastosowania klucza przychodowego przewidzianego w art. 15 ust. 2, 2a, 2b ustawy o CIT.
    Oznacza to, że ujemne różnice kursowe powinny być alokowane do źródeł przychodów
    proporcjonalnie do uzyskanych przychodów zarówno z zysków kapitałowych, jak i z
    pozostałej działalności operacyjnej w danym okresie rozliczeniowym.
    Organy podatkowe wielokrotnie podkreślały konieczność traktowania ujemnych różnic
    kursowych rozliczanych na podstawie art. 9b ust. 1 ustawy o CIT jako kosztu, który należy
    alokować zgodnie z kluczem przychodowym. Chociaż takie stanowisko było zazwyczaj
    prezentowane w sprawach dot. podziału kosztów pomiędzy działalność zwolnioną i
    opodatkowaną, zdaniem Spółki można je odnieść, również do alokacji kosztów pomiędzy
    określone źródła przychodów (tzw. „koszyki” przychodów). Stanowisko organów
    podatkowych dot. alokacji kosztów w podobnych sprawach (w odniesieniu do alokacji na
    rzecz działalności opodatkowanej i zwolnionej z podatku), zostało zaprezentowane m.in. w
    interpretacjach:
        z 26 kwietnia 2024 r., 0114-KDIP2-2.4010.105.2024.1.AP - „w sytuacji, gdy ustalona
        zgodnie z metodą rachunkową ustalania różnic kursowych wartość ujemnych
        różnic kursowych w Spółce, których nie można przypisać do poszczególnego źródła
        przekraczałaby wartość dodatnich różnic kursowych (których nie można przypisać
        do poszczególnego źródła), to nieskompensowana nadwyżka ujemnych różnic
        kursowych, stanowi dla Spółki tzw. koszt wspólny. W rezultacie, wartość takiej
        nadwyżki powinna być alokowana odpowiednio do działalności zwolnionej z
        opodatkowania oraz podlegającej opodatkowaniu poprzez zastosowanie tzw.
        przychodowego klucza alokacji wskazanego w art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2a
        ustawy o CIT”;

        z 2 września 2022 r., 0111-KDIB1-3.4010.633.2022.1.JKU - „nadwyżka ujemnych
        bądź dodatnich różnic kursowych, której nie można jednoznacznie przypisać do
        działalności opodatkowanej lub zwolnionej, powinna być rozpoznana jako: - koszt
        wspólny działalności zwolnionej i opodatkowanej, alokowany zgodnie z kluczem
        przychodowym”;
        z 4 sierpnia 2022 r., 0111-KDIB1-1.4010.421.2022.1 BS - „Przewidziany przez
        ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w
        sytuacji, gdy alokacja kosztów uzyskania przychodów pomiędzy działalność
        strefową i pozastrefową (zwolnioną i opodatkowaną) nie może być dokonana w
        bardziej wiarygodny sposób”.
    Spółka podkreśla, że choć wskazane interpretacje odnoszą się do nieco odmiennego
    stanu faktycznego (alokacja do działalności opodatkowanej i zwolnionej) to z uwagi na
    tożsamy i mechanizm stosowany w przypadku alokacji kosztów pośrednich do źródeł
    przychodów, konkluzje z nich płynące znajdą zastosowanie również w przypadku
    Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.