Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/4511-438/15-2/MK1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-06-24
Teza: skutki podatkowe powstałe w związku z ponoszeniem przez Spółkę kosztów noclegu pracowników
Słowa kluczowe: nocleg; pracownik; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 17 kwietnia 2015 r. (data wpływu 22 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych powstałych w związku z ponoszeniem przez Spółkę kosztów noclegu pracowników – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 kwietnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych powstałych w związku z ponoszeniem przez Spółkę kosztów noclegu pracowników.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Podatnik będący osobą fizyczną jest zatrudniony na umowę o pracę w pełnym wymiarze etatu na stanowisku dyrektora, z tytułu której otrzymuje wynagrodzenie opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych (dalej jako PIT) na zasadach ogólnych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 12 ustawy o PIT. Na podstawie zawartej umowy o pracę podatnik pełni funkcję dyrektora zarządzającego jednego z oddziałów B. SA (dalej jako spółka) znajdującego się w K.. Miejscem zamieszkania podatnika jest W.. Podatnik otrzymuje miesięczne wynagrodzenie zasadnicze oraz dodatkowo środki w wysokości x zł z tytułu zwrotu środków na wynajem mieszkania w K., od którego to świadczenia spółka jako płatnik pobiera podatnikowi podatek dochodowy. Na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zaczęła kształtować się linia zgodnie z którą środki zwrócone pracownikom przez pracodawcę, np. za noclegi poza miejscem zamieszkania, w związku z wykonywaną przez nich pracą, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych dla tych pracowników. W umowie o pracę z podatnikiem spółka wskazała, że miejscem wykonywania pracy pracownika będzie siedziba Oddziału w S., a także każde inne miejsce, w którym spółka prowadzi działalność przy pomocy jakiejkolwiek stałej albo niestałej placówki, a także w każdym innym miejscu w kraju i za granicą, jeżeli wymaga tego należyte wykonywanie umowy. Wskutek powyższego podatnik decyzją spółki świadczy pracę w W. w miejscu siedziby spółki, jak również w K. w miejscu siedziby oddziału tej spółki. Podatnik nie decyduje wyłącznie samodzielnie o tym w które dni będzie świadczył pracę w W. a w które dni w K. lub w jakich godzinach. Decyzja o tym zawsze zapada przy współudziale spółki. Wyjazdy i długość pobytu podatnika w K. są bardzo nieregularne, może to być 1 dzień w tygodniu albo wyjazd co dwa dni, albo też całotygodniowy pobyt - w zależności od potrzeb spółki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy spółka jako płatnik powinna traktować pokrycie wydatków scharakteryzowanych w ramach stanu faktycznego jako przychód ze stosunku pracy podatnika oraz pobierać i odprowadzić z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, jeżeli podatnik nie odbywa co prawda podróży służbowej w rozumieniu przepisów prawa pracy, ale potrzeba tych wydatków jest bezpośrednio związana z czynnościami służbowymi wykonywanymi przez tego podatnika?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek dokonywany przez jego pracodawcę na pokrycie jego kosztów pobytu poza miejscem jego zamieszkania nie jest dla niego przychodem ze stosunku pracy, jeżeli pobyt w tym miejscu był spowodowany koniecznością wykonywania czynności służbowych poza siedzibą pracodawcy, a jednocześnie poza jego miejscem zamieszkania. Niezależnie bowiem od tego, czy podatnik przebywa w delegacji służbowej w rozumieniu przepisów prawa pracy, czy też jego wyjazd nie posiada takiego statusu, to pobyt w danym miejscu i ewentualna konieczność noclegu jest wynikiem polecenia pracodawcy i wykonywania czynności na jego rzecz.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej jako ustawa o PIT), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji Podatkowej zaniechano poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. Art. 11 ust. 1 ustawy o PIT stanowi, że przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z kolei z przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT wynika, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy-wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

W ocenie podatnika wydatki, które będą ponoszone przez spółkę w związku z wypełnianiem obowiązków służbowych przewidzianych umową o pracę nie będą stanowiły dla niego przysporzenia majątkowego. Konieczność noclegu i przejazdów do K. wynika z potrzeb pracodawcy, a nie pracownika. Podatnik nie decyduje samodzielnie kiedy i na jak długo pojedzie do K. świadczyć pracę na rzecz pracodawcy. Każdorazowo decyduje o tym spółka. Świadczy o tym również fakt, że wyjazdy te i długość pobytu w K. są bardzo nieregularne, może to być 1 dzień w tygodniu albo wyjazd co dwa dni na jeden dzień lub dłużej, albo tez całotygodniowy pobyt - w zależności od potrzeb spółki. Wobec powyższego spółka doszła do przekonania, że w takim przypadku pracownik powinien wynajmować w K. mieszkanie, gdyż będzie to dla spółki korzystniejsze finansowo niż każdorazowe zapewnienie hotelu i opłat za przejazdy oraz pozwoli spółce efektywniej wykorzystać czas pracy podatnika, zważywszy że podróż z W. do K. i z powrotem zajmuje minimum 7 godzin. Wydatki te będą zatem w bezpośrednim związku z wykonywaniem obowiązków służbowych wynikających z umowy o pracę.

Przedmiotowy wydatek nie ma przy tym związku z celami osobistymi podatnika. Nie sposób bowiem uznać by podatnik odnosił wskutek ich poniesienia realną, osobistą korzyść, którą mógłby swobodnie zadysponować. Trudno uznać, że najem mieszkania dla potrzeb wykonywania obowiązków pracownika poza miejscem stałego zamieszkania, związany z wykonywaniem obowiązków służbowych stanowi zaspakajanie osobistych potrzeb pracownika. Cele mieszkalne podatnika są zaspokajane przez niego osobiście w W.. Spółka, chcąc w optymalny sposób wykorzystać czas pracy pracownika, wymaga aby podatnik nie wracał na nocleg do domu do W., jeśli następnego dnia swoje obowiązki służbowe ma wypełniać również w K.. Konieczność noclegu podatnika wynika z potrzeb pracodawcy, a nie jego osobistych potrzeb. To Spółka wyraźnie nakazuje skorzystanie z noclegów kierując się z jednej strony potrzebą i obowiązkiem (ciążącym na spółce jako pracodawcy) zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, z drugiej optymalizacją kosztów oraz wolą maksymalnie efektywnego wykorzystywania czasu pracy przez pracowników. Spółka stwierdziła, że gdyby podatnik miał podróżować codziennie z W. do K. i z powrotem zajęłoby mu to minimum 7 godzin, co w znacznym stopniu uniemożliwiałoby efektywne wykorzystanie jego czasu pracy.

Wskazać również należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadza żadnych regulacji dotyczących zwrotu wydatków poniesionych przez pracownika w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Jest to naturalna konsekwencja konstrukcji podatku dochodowego, który swoją normą obejmuje wyłącznie realne przysporzenia majątkowe, nie zaś zwrot wydatków poniesionych w czyimś imieniu. Zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy po stronie podatnika wystąpiło przysporzenie majątkowe w postaci wartości wynajmu mieszkania sfinansowanego de facto przez pracodawcę.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 orzekł, że art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 2 -2b ustawy o PIT rozumiane w ten sposób, że "inne nieodpłatne świadczenie" oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczy pospolitej. Polskiej.

W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził m. in., że stosowanie do oceny konkretnych świadczeń pracodawcy na rzecz pracownika kryterium obiektywnego, ustalonego w pkt 3.4.7. uzasadnienia, w praktyce prowadzi do wyników zbieżnych z tymi, do których prowadzi określenie w ustawię zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy. Jeśli jest nim "otrzymanie" od pracodawcy nieodpłatnego świadczenia przez konkretnego pracownika - wówczas powstaje zobowiązanie podatkowe. Trybunał stwierdza, że podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowiło przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia, czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. To ostatnie może występować, gdy pracownik dobrowolnie skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę. W ocenie Trybunału, ustalone z uwzględnieniem przepisów u.p.d.o.f. rozumienie ustawowego sformułowania "inne nieodpłatne świadczenie" wyznacza przedmiot opodatkowania w sposób wystarczający. Rozumienie to jest doprecyzowane przez szczególny sposób określenia w kwestionowanych przepisach zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego osoby uzyskującej "inne nieodpłatne świadczenie". W konsekwencji, zdaniem Trybunału, przeprowadzona analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii "innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Mając na uwadze powyższą argumentację uznać należy, że wypłacane przez spółkę podatnikowi świadczenie pieniężne tytułem zwrotu kosztów za najem lokalu mieszkalnego nie spełnia wszystkich powyższych przesłanek. O ile można powiedzieć, że spełnione są przesłanki nr 1 i 3, to nie sposób uznać by doszło do spełnienia przesłanki nr 2, o której mowa w powyższym wyroku TK. Najem lokalu nastąpił bowiem w interesie pracodawcy by ograniczyć koszty podróży pomiędzy W. i K. i by w sposób efektywny wykorzystać czas pracy podatnika. Jak wskazano powyżej podróż w dwie strony zabrałaby minimum 7 godzin, nie zawsze zaś podatnik mógłby dojechać następnego dnia rano na umówione spotkanie, gdyby dnia poprzedniego wracał do swojego miejsca zamieszkania. Zatem to w interesie pracodawcy jest by podatnik nocował w K.. Z uwagi zaś na stałe obowiązki pracownicze, wypełniane zarówno w K. jak i W., w zależności od potrzeb pracodawcy, spółka nie jest w stanie określić regularnie w jakich dniach i godzinach podatnik będzie przebywał w K..

Powyższe znalazło potwierdzenie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12. NSA zwrócił uwagę, że w tego typu sprawach trzeba nawiązać do treści art. 94 Kodeksu pracy, z którego wynika, że pracodawca jest obowiązany w szczególności: organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy (pkt 2), organizować pracę w sposób zapewniający zmniejszenie uciążliwości pracy, zwłaszcza pracy monotonnej i pracy w ustalonym z góry tempie (pkt 3). W ocenie NSA obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu aby w określonym czasie wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do kontrahenta, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią pracownika ale właśnie wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania pracy tak aby była ona wydajna i należytej jakości. Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy; przepis art. 94 pkt 3 Kodeksu pracy tylko przykładowo wymienia w aspekcie zmniejszenia uciążliwości pracy pracę monotonną i pracę w ustalonym z góry tempie.

Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednoznacznie uznał, że wartość wydatków związanych z zapewnieniem noclegu pracownikom działającym w interesie pracodawcy, w ramach określonych warunków umowy o pracę nie może być uznana za część przychodów pracowników z tytułu nieodpłatnych świadczeń. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 marca 2013 roku (sygn. akt III SA/Wa 2642/12) wskazano: „(\`(...)\`) Sąd podzielił stanowisko Spółki, że poniesione przez pracowników Spółki wydatki mają bezpośredni związek z wykonywaniem obowiązków służbowych wynikających z umowy o pracę. Z opisanego stanu faktycznego wynikało, że wydatki nie mają związku z celami osobistymi pracowników, a wyłącznie z celami służbowymi. W trakcie wykonywania pracy zatrudnieni pracownicy ponoszą wydatki związane z wykonywaniem określonych czynności (zadań) w imieniu i na rzecz Spółki. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadzają żadnych regulacji dotyczących zwrotu wydatków poniesionych przez pracownika w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Jest to naturalna konsekwencja konstrukcji podatku dochodowego. Zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy po stronie pracownika wystąpiło przysporzenie majątkowe w postaci wartości noclegu sfinansowanego przez pracodawcę. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego „przysparzać” to „powiększyć liczbę czegoś lub sprawić coś”, zatem przysporzeniem majątkowym jest działanie zwiększające wartość majątku pracownika. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie ze względu na zapisy umowy o pracę i powierzenie pracownikowi obowiązków na określonym w umowie obszarze działalności firmy - poza miejscem zamieszkania pracownika - nie można przyjąć, że po stronie pracownika powstanie przychód w postaci wartości noclegu. Podnieść należy, że zgodnie z przepisem art. 22 Kodeksu pracy - pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Przepisy prawa pracy nie nakładają na pracownika obowiązku ponoszenia za pracodawcę wydatków związanych ze świadczeniem pracy. Wszystkie koszty związane ze świadczeniem pracy przez pracownika są pokrywane przez pracodawcę. Do takich kosztów z całą pewnością należą wydatki związane z zapewnieniem noclegu w miejscu wykonywania pracy zgodnie z zapisami umowy o pracę - oddalonym od siedziby pracodawcy a jednocześnie znajdującym się poza miejscem zamieszkania pracownika. Zdaniem Sądu, zapłata przez pracodawcę kosztu noclegu pracownika wykonującego swe obowiązki w miejscu określonym w umowie o pracę (poza siedzibą firmy oraz miejsca zamieszkania pracownika) stanowi racjonalny wydatek firmy związany z realizacją określonych celów gospodarczych. Wydatek ten ponoszony w interesie pracodawcy, stanowiący koszt działalności gospodarczej poniesiony w celu osiągnięcia przychodów firmy nie może być uznany za element przychodu pracownika. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do paradoksalnego wniosku, że wartość związanych z obowiązkami pracownika wydatków pracodawcy w postaci m.in. materiałów biurowych, zużytego prądu, wydatków związanych z eksploatacją samochodu służbowego itp. powinna być proporcjonalnie przypisywana do przychodów pracowników z tytułu stosunku pracy - jako nieodpłatne świadczenie otrzymane przez pracowników”.

Podobne podejście znalazło również wyraz w wyroku WSA w Warszawie, z dnia 18 czerwca 2012 r. (sygn. III SA/Wa 2629/11), czy w wyroku WSA w Kielcach z dnia 23 października 2014 sygn. akt I SA/Ke 463/14.

Nie ulega zatem wątpliwości, że wydatki poniesione w przedmiotowej sprawie przez spółkę będą wynikać z realizacji zawartej z podatnikiem umowy o pracę, w której wskazano wprost miejsce świadczenia pracy. Wydatki poniesione przez pracodawcę zatem są ściśle związane z realizacją przepisów Kodeksu pracy, z których wynika, że pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod Jego kierownictwem w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę.

Z tych też powodów wskazać należy, że wartość zwracanych podatnikowi środków pieniężnych związanych z zapewnieniem noclegu poprzez zwrot kosztów najmu mieszkania w ramach określonych warunków umowy o pracę nie może być uznana za część przychodów podatnika. Zatem zwrot tych środków podatnikowi przez Spółkę nie może być uznany jako przychód podatnika i nie powinien być opodatkowany.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Końcowo - odnosząc się do przywołanych przez Wnioskodawcę wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego - wskazać należy, że powołane wyroki dotyczą konkretnych spraw podatników osądzonych w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.