Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-831/13-2/RR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-10-16
Teza: Zbycie gruntu niezabudowanego niebędącego terenem budowlanym korzysta ze zwolnienia.
Słowa kluczowe: działki; grunty; grunty-grunt niezabudowany; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 5 sierpnia 2013 r. (data wpływu 7 sierpnia 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 sierpnia 2013 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca zamierza w roku 2013 lub w latach następnych zbyć nieruchomość rolną, przy której nabyciu nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT. Nieruchomość będąca przedmiotem przyszłej transakcji to teren niezabudowany, który zgodnie z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi teren rolny upraw polowych.

Jednocześnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera dodatkowe (ogólne) ustalenia dla całego terenu objętego tym planem, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość, o poniższej treści:

„Ustalenia inne

1.  Zakazuje się realizacji wszelkiej zabudowy na terenach upraw polowych, za wyjątkiem rozbudowy istniejących siedlisk gospodarczych lub powstania nowych siedlisk pod warunkiem przestrzegania ustaleń planu z zakresu kulturowego, ochrony środowiska, komunikacji i infrastruktury technicznej.
2.  Możliwe jest prowadzenie innej działalności niż rolnicza w granicach istniejących gospodarstw rolnych (zabudowie zagrodowej) w ramach restrukturyzacji gospodarstw rolnych. Prowadzona działalność nie może stanowić zagrożenia ani uciążliwości do środowiska, ludzi i zwierząt.
3.  Zakazuje się realizacji wszelkiej zabudowy na istniejących terenach leśnych”.

W odniesieniu do opisanej wyżej nieruchomości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa (nie wytycza) terenu, na którym dopuszczona jest funkcja uzupełniająca - lokalizacja siedliska gospodarczego - dla potrzeb funkcji podstawowej - upraw polowych. Dla tej nieruchomości nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy.

Wnioskodawca (zwany dalej „Wnioskodawca”) jest państwową osobą prawną, powołaną przepisami ustawy, zwaną dalej „ustawą o gnrSP”. Nie figurującą w Krajowym Rejestrze Sądowym. Z ustawy o gnrSP wynika również zakres działalności Wnioskodawcy, sposób i zakres jej reprezentacji. Zgodnie z art. 8 i art. 9 tej ustawy, organem Wnioskodawcy jest Prezes, który kieruje i reprezentuje Wnioskodawcę na zewnątrz. Prezesa powołuje Prezes Rady Ministrów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zbycie (sprzedaż lub wniesienie aportem) powyższej nieruchomości opisanej w zdarzeniu przyszłym należy potraktować dla celów podatku VAT jako dostawę niezabudowanego terenu niebędącego terenem budowlanym, zwolnioną z podatku VAT?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zdaniem Wnioskodawcy, zbycie (sprzedaż, wniesienie aportem) niezabudowanej nieruchomości rolnej (opisanej w poz. 68) korzystać będzie ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku on towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zmianami).

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego grunty te przeznaczone są na cele rolne (teren upraw polowych) i stanu tego nie zmienia fakt dopuszczenia zabudowy siedliskowej. Nie można uznać, że dany grunt jest terenem rolnym i jednocześnie terenem budowlanym.

Jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kwalifikuje dane grunty jako teren upraw polowych, dopuszczając jedynie możliwość zabudowy siedliskowej na tym terenie, w celu ułatwienia - w razie takiej potrzeby - realizacji funkcji podstawowej tego terenu, bez wyodrębnienia (oznaczenia) w ramach tej nieruchomości terenu, na którym może wystąpić zabudowa siedliskowa, to nieruchomość ta w całości stanowi teren upraw polowych i nie spełnia definicji terenu budowlanego, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. W przypadku, gdy w ramach danej nieruchomości rolnej, zakwalifikowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako teren upraw polowych nie został oznaczony teren pod ewentualną zabudowę, dopuszczoną na tych gruntach, to nie można tej nieruchomości gruntowej i to w całości traktować jako teren budowlany.

Przyjęcie założenia, że o zakwalifikowaniu do terenu budowlanego - o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT - decydowałaby hipotetyczna możliwość dopuszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zabudowy zagrodowej (siedliska rolniczego), w przypadku zbycia terenów rolnych przeznaczonych na cele rolne, prowadziłoby to do konieczności opodatkowania prawie wszystkich niezabudowanych gruntów rolnych. Na gruntach rolnych, na których można tworzyć lub powiększać gospodarstwo rolne, co do zasady (przy spełnieniu warunków wynikających z przepisów prawa), istnieje możliwość, w razie takiej potrzeby, lokalizacji i budowy lub rozbudowy siedliska gospodarczego.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sytuacji do oceny czy grunt rolny niezabudowany stanowi teren budowlany czy nie, winna być wzięta pod uwagę funkcja podstawowa tego terenu zapisana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czyli teren upraw polowych, a więc zbycie opisanej nieruchomości rolnej korzystać będzie ze zwolnienia od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W art. 7 ust. 1 ustawy o VAT postanowiono, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Dotyczy to również zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Co do zasady stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 33 ustawy o VAT).

Z powyższego wynika, iż zwolnieniu od podatku podlega dostawa terenu niezabudowanego nieobjętego planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zamierza zbyć nieruchomość rolną, przy której nabyciu nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT. Nieruchomość będąca przedmiotem przyszłej transakcji to teren niezabudowany, który zgodnie z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi teren rolny upraw polowych. Jednocześnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawiera dodatkowe (ogólne) ustalenia dla całego terenu objętego tym planem, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość, tj.: „Ustalenia inne: Zakazuje się realizacji wszelkiej zabudowy na terenach upraw polowych, za wyjątkiem rozbudowy istniejących siedlisk gospodarczych lub powstania nowych siedlisk pod warunkiem przestrzegania ustaleń planu z zakresu kulturowego, ochrony środowiska, komunikacji i infrastruktury technicznej. Możliwe jest prowadzenie innej działalności niż rolnicza w granicach istniejących gospodarstw rolnych (zabudowie zagrodowej) w ramach restrukturyzacji gospodarstw rolnych. Prowadzona działalność nie może stanowić zagrożenia ani uciążliwości do środowiska, ludzi i zwierząt. Zakazuje się realizacji wszelkiej zabudowy na istniejących terenach leśnych”.

W odniesieniu do opisanej wyżej nieruchomości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa (nie wytycza) terenu, na którym dopuszczona jest funkcja uzupełniająca - lokalizacja siedliska gospodarczego - dla potrzeb funkcji podstawowej - upraw polowych. Dla tej nieruchomości nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy.

Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się tego, czy zbycie powyższej nieruchomości należy potraktować dla celów podatku VAT jako dostawę niezabudowanego terenu niebędącego terenem budowlanym, zwolnioną z podatku VAT?

W analizowanej sprawie grunt, który będzie przedmiotem przyszłej transakcji, to teren niezabudowany, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi teren rolny upraw polowych, a z dodatkowych informacji wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że zakazuje się realizacji wszelkiej zabudowy, za wyjątkiem rozbudowy istniejących siedlisk gospodarczych lub powstania nowych siedlisk pod warunkiem przestrzegania ustaleń planu z zakresu kulturowego, ochrony środowiska, komunikacji i infrastruktury technicznej.

Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego wskazać należy, że grunt będący przedmiotem zapytania nie może być uznany za teren budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Tym samym przedmiotowy grunt należy traktować jako teren niezabudowany niebędący terenem budowlanym.

W konsekwencji powyższego zbycie (w formie sprzedaży lub aportu) gruntu niezabudowanego niebędącego terenem budowlanym będzie korzystało ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.