Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-324/13/KO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-04-15
Teza: w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur z tytułu prowizji za świadczenie usług dystrybucji pieniędzy elektronicznych
Słowa kluczowe: dystrybucja (rozprowadzanie); odliczenia-prawo do odliczenia; pieniądze
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 stycznia 2013r. (data wpływu 15 stycznia 2013r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 marca 2013r. (data wpływu 2 kwietnia 2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur z tytułu prowizji za świadczenie usług dystrybucji pieniędzy elektronicznych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 stycznia 2013r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług m.in. w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur z tytułu prowizji za świadczenie usług dystrybucji pieniędzy elektronicznych.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 27 marca 2013r. (data wpływu 2 kwietnia 2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 18 marca 2013r. znak: IBPP2/443-28/13/KO.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest polską spółką prawa handlowego i zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Spółka zajmuje się głównie sprzedażą doładowań do telefonów komórkowych, zarówno w formie kodów elektronicznych będący wydrukiem z terminala, jak również w formie kart standardowych (tzw. zdrapek).

Wnioskodawca zamierza poszerzyć dotychczasową działalność o świadczenie na podstawie Umowy w sprawie dystrybucji Zbiorów Danych usługi w postaci dystrybucji kodów PIN stanowiących pieniądz elektroniczny. Wnioskodawca ma zamiar zawrzeć umowę z zagranicznym dostawcą zbiorów danych w postaci ww. kodów, zwanym dalej E., na dystrybucję tychże kodów na terenie Polski. E. (dostawca kodów) prowadzi systemy kart przedpłaconych (prepaid card), tj. pieniądza elektronicznego, polegających na dystrybucji Zbiorów Danych, pod nazwą „paysafecard”, które klienci mogą nabywać i wykorzystywać w celu dokonywania elektronicznych zakupów przez internet. Oferta ta ma na celu ułatwienie transakcji za pośrednictwem internetu, w szczególności osobom nieposiadającym internetowego konta bankowego lub karty kredytowej.

Spółka będąca E. jest spółką prawa brytyjskiego oraz czynnym podatnikiem podatku od wartości dodanej zarejestrowanym na terytorium Wielkiej Brytanii. E. nie posiada na terytorium kraju (Rzeczpospolitej Polskiej) swojej siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

E.generuje Zbiory Danych na podstawie licencji na emisję pieniądza elektronicznego (E-Money license) udzielonej mu przez Urząd Rynków Finansowych w Wielkiej Brytanii (Financial Services Authority) i przeniesionej na Polskę. Drukowane Zbiory Danych są przekazywane klientom końcowym w formie wydruku (kuponu) z urządzeń elektronicznych zwanych terminalami. Zbiory Danych są oferowane w kilku stałych nominałach (np. 20, 50, 100 i 300 PLN) i mogą być przenoszone bez ograniczeń na kolejnych nabywców. Nominał jest wydrukowany na każdym kuponie. Wydrukowany na kuponie kod PIN umożliwia klientowi dokonywanie płatności za wyroby i usługi oferowane przez internet poprzez wpisanie tego kodu w odpowiednim miejscu na stronie internetowej. Wnioskodawca na podstawie zawartej Umowy w sprawie dystrybucji Zbiorów Danych będzie nabywał pieniądze elektroniczne od angielskiego E.a i dostarczał (odsprzedawał) swoim kontrahentom - dalszym dystrybutorom, którzy będą sprzedawać pieniądze elektroniczne do końcowych odbiorców.

E,zgodnie z zawartą umową, ma za zadanie dostarczać pieniądz elektroniczny Wnioskodawcy w formie zbiorów danych (kodów) mających postać elektroniczną zapisaną na danym nośniku np. na serwerze. Udostępnione kody będą miały formę ciągu znaków (np. cyfr), które pozwolą zapłacić za transakcję, dzięki czemu będzie to pieniądz elektroniczny mający siłę nabywczą. Wnioskodawca będzie otrzymywał (nabywał) pieniądze elektroniczne po ich cenie nominalnej i dostarczał (odsprzedawał) je dalej dokładnie za tą samą cenę dalszemu nabywcy. Za usługę dystrybucji kodów (pieniądza elektronicznego) na terytorium Polski, E. wypłaci Wnioskodawcy prowizję. Prowizja będzie płatna na postawie faktury wystawionej przez Wnioskodawcę na rzecz E.a. Wielkość należnej prowizji będzie ustalona w umowie i będzie zależna od dokonanego obrotu (wielkości dystrybucji) pieniądza elektronicznego.

Usługobiorcą świadczonych przez Wnioskodawcę usług dystrybucji pieniądza elektronicznego będzie podatnik w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Usługa wykonywana przez Wnioskodawcę będzie świadczona dla E.a mającego siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii (Londyn).

Brytyjski E., który będzie dostarczał (sprzedawał) pieniądze elektroniczne Wnioskodawcy według ich wartości nominalnej, nie będzie wystawiał na rzecz Wnioskodawcy żadnej faktury, lecz będzie przedstawiał zestawienia faktycznie przekazanych pieniędzy elektronicznych. Pieniądze elektroniczne otrzymane w postaci kodów PIN, Wnioskodawca będzie dystrybuował dalej po tej samej wartości nominalnej, po której otrzymał je od E.a. Wnioskodawca będzie bowiem zawierał dalsze umowy ze swoimi kontrahentami, którzy będą wydawać kody PIN (pieniądze elektroniczne) indywidualnym klientom w formie wydruków ze znajdujących się w placówkach kontrahentów terminali elektronicznych. Kontrahentom Wnioskodawcy może być należna prowizja za dalszą odsprzedaż pieniądza elektronicznego, o ile taka prowizja zostanie uzgodniona w umowie pomiędzy Wnioskodawcą a jego kontrahentem. Prowizja jako wynagrodzenie za usługę dystrybucji będzie płatna na podstawie faktury wystawionej dla Wnioskodawcy przez kontrahenta, który dokona dalszej dystrybucji kodów (pieniądza elektronicznego) finalnym odbiorcom.

Pismem z dnia 27 marca 2013r. Wnioskodawca uzupełnił zdarzenie przyszłe następująco:

Wnioskodawca informuje, że zakres czynności, sposób działania i aspekt współpracy z partnerem zagranicznym został przedstawiony w odniesieniu do Wnioskodawcy w treści wniosku w sposób wydaje się szeroki. Zdaniem Wnioskodawcy, zwolnienie wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej ustawy VAT) nie ma zastosowania do sytuacji Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie świadczy na terytorium kraju usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT. Do czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę nie będzie miał zastosowania także art. 43 ust. 13 ustawy VAT - Wnioskodawca nie świadczy na terytorium kraju czynności, które tworzą odrębną całość, która wypełnia specyficzne i istotne funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli.

Czynności Wnioskodawcy, co zostało wskazane we wniosku o interpretację, polegają na świadczeniu usług dystrybucji pieniądza elektronicznego na rzecz emitenta mającego siedzibę w Wielkiej Brytanii. Z tego tytułu Wnioskodawca otrzyma od emitenta wynagrodzenie prowizyjne. Usługa dystrybucji świadczona przez Wnioskodawcę będzie zatem opodatkowana zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy VAT w Wielkiej Brytanii (pytanie nr 3 wraz ze stanowiskiem Wnioskodawcy). Ponadto, Wnioskodawca będzie wydawał pieniądz elektroniczny dystrybutorom krajowym, którzy z kolei będą świadczyli na rzecz Wnioskodawcy usługę dystrybucji tego pieniądza do odbiorców końcowych. Według Wnioskodawcy, co zostało wskazane we wniosku, wydanie pieniądza elektronicznego dystrybutorom krajowym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (pytanie nr 1 wraz ze stanowiskiem Wnioskodawcy).

Zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT zostało wskazane w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy jedynie w odniesieniu do pytania nr 4: czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez jego kontrahentów z tytułu prowizji za świadczenie usług dystrybucji pieniędzy elektronicznych?

Odnosząc się do treści wezwania, ponawiając w określonym zakresie opis zawarty we wniosku, w zakresie zagadnienia powstałego na tle pytania nr 4, wskazuję, iż Wnioskodawca jako dystrybutor pieniędzy elektronicznych na terytorium Polski, świadczący usługi na rzecz podmiotu z Wielkiej Brytanii - emitenta pieniądza elektronicznego, będzie dostarczał pieniądze elektroniczne do dalszych dystrybutorów (kontrahentów krajowych), będących agentami (pośrednikami), którzy będą je dostarczać odbiorcom końcowym. Wnioskodawca i kontrahent działać będą jako pośrednicy emitenta pieniądza elektronicznego, których celem jest przekazanie pieniądza elektronicznego posiadaczom finalnym. Wnioskodawcy i kontrahentom będzie przysługiwała, z tytułu świadczenia usług dystrybucji, prowizja zależna od ilości przekazanych posiadaczom pieniędzy elektronicznych. Kontrahent będzie obciążał Wnioskodawcę kwotą prowizji poprzez wystawienie faktury VAT, o ile będzie zarejestrowanym podatnikiem VAT. Wnioskodawca chce uzyskać odpowiedź na pytanie, czy w stosunku do otrzymanych od kontrahentów faktur będzie mu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT wolne od podatku są usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Powyższy przepis odnosi się do zwolnienia pewnej grupy usług finansowych oraz pośrednictwa w ich świadczeniu.

Zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Analizując przedstawione powyżej regulacje zauważyć należy, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt 40, ustawy VAT, pojęcie „usług w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług” odpowiada określeniom wskazanym w art. 135 (1) (d) Dyrektywy 2006/112/WE – „transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności”.

Ustawa VAT nie określa bliżej, co należy rozumieć pod pojęciami wymienionymi w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT. Można uznać, że zawarte w tym przepisie sformułowanie transakcje płatnicze będzie odpowiadało pojęciu płatności wskazanemu w Dyrektywie VAT.

W ocenie Wnioskodawcy, usługa dystrybucji pieniądza elektronicznego ostatecznemu nabywcy, świadczona przez kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy, jest usługą pośrednictwa w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, które na mocy art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy są zwolnione od podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 września 2002r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. Nr 169, poz. 1385 ze zm.), przez elektroniczny instrument płatniczy - należy rozumieć każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności kartę płatniczą lub instrument pieniądza elektronicznego. Natomiast, instrumentem pieniądza elektronicznego - zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych, jest urządzenie elektroniczne, na którym jest przechowywany pieniądz elektroniczny, w szczególności karta elektroniczna zasilana do określonej wartości. Przedmiotowa ustawa określa zasady wydawania i używania elektronicznych instrumentów płatniczych w zakresie nieuregulowanym w ustawie o usługach płatniczych.

Z uwagi na fakt, że kontrahenci Wnioskodawcy będą świadczyli na podstawie umów handlowych zawartych z Wnioskodawcą czynności pośrednictwa w dystrybucji środków pieniężnych w postaci pieniądza elektronicznego, polegające na wydawaniu odbiorcom końcowym pieniędzy elektronicznych i przyjmowaniu środków pieniężnych równych co najmniej wartości nominalnej pieniądza elektronicznego, należy uznać, że będą świadczyli usługę pośrednictwa do usługi transakcji płatniczych, polegającej na dostępie do środków pieniężnych na odległość, umożliwiającej posiadaczowi (odbiorcy końcowemu) dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych oraz elektronicznej identyfikacji posiadacza niezbędnej do dokonania tej operacji.

Podsumowując, w rozumieniu powołanych powyżej przepisów ustawy VAT czynności kontrahenta są czynnościami pośrednictwa w wydawaniu pieniądza elektronicznego, a więc tym samym są czynnościami pośrednictwa w transakcjach płatniczych, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT. Efektem tego będzie opodatkowanie przez kontrahentów kwoty należnej im od Wnioskodawcy prowizji według stawki zwolnionej.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie (oznaczone nr 4):

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikających z faktur wystawionych przez jego kontrahentów z tytułu prowizji za świadczenie usług dystrybucji pieniędzy elektronicznych?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Wnioskodawca będzie przekazywał swoim kontrahentom pieniądz elektroniczny w zamian za jego nominalną wartość. Jeżeli zawarte umowy będą tak stanowiły, kontrahentom będzie należne wynagrodzenie w postaci prowizji za usługi dystrybucji pieniądza elektronicznego do końcowego nabywcy. Kontrahenci wystawią faktury dokumentujące wykonaną przez nich usługę.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powołanego przepisu wynika, że podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli podatek ten jest związany z czynnościami opodatkowanymi podatnika. Jeżeli nabyte towary i usługi zostały wykorzystane przez podatnika do wykonania czynności zwolnionych, prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W celu ustalenia, czy Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymanych od kontrahentów należy ustalić, jaką stawką podatku VAT powinna być opodatkowana usługa dystrybucji pieniędzy elektronicznych do końcowych nabywców.

Art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT stanowi, że wolne od podatku są usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

Niniejsze zwolnienie stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej (art. 43 ust. 13 ustawy VAT).

Przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT (art. 43 ust. 14 ustawy VAT).

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, należy uznać, że dystrybucja pieniądza elektronicznego przez kontrahentów Wnioskodawcy stanowi pośrednictwo w dystrybucji będące elementem usług w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych. Bez zapewnienia końcowym odbiorcom możliwości dostępu do środków pieniężnych, nie byłoby możliwe realizowanie transakcji płatniczych. Dlatego też, prowizja otrzymywana przez kontrahentów za usługi dystrybucji pieniędzy elektronicznych powinna być zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 w zw. z art. 43 ust. 13 ustawy VAT.

W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez swoich kontrahentów w szczególności w sytuacji, gdy zamiast stawki zwolnionej zostanie na fakturze wskazana inna stawka.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, w kwestiach objętych pytaniem nr 4, uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Z powyższego wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca przyznał zatem podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W opisie zdarzenia Wnioskodawca wskazał, iż jako dystrybutor pieniędzy elektronicznych na terytorium Polski, świadczący usługi na rzecz podmiotu z Wielkiej Brytanii - emitenta pieniądza elektronicznego, będzie dostarczał pieniądze elektroniczne do dalszych dystrybutorów (kontrahentów krajowych), będących agentami (pośrednikami), którzy będą je dostarczać odbiorcom końcowym. Wnioskodawca i kontrahent działać będą jako pośrednicy emitenta pieniądza elektronicznego, których celem jest przekazanie pieniądza elektronicznego posiadaczom finalnym. Wnioskodawcy i kontrahentom będzie przysługiwała, z tytułu świadczenia usług dystrybucji, prowizja zależna od ilości przekazanych posiadaczom pieniędzy elektronicznych. Kontrahent będzie obciążał Wnioskodawcę kwotą prowizji poprzez wystawienie faktury VAT, o ile będzie zarejestrowanym podatnikiem VAT. Kontrahenci Wnioskodawcy będą świadczyli na podstawie umów handlowych zawartych z Wnioskodawcą czynności pośrednictwa w dystrybucji środków pieniężnych w postaci pieniądza elektronicznego, polegające na wydawaniu odbiorcom końcowym pieniędzy elektronicznych i przyjmowaniu środków pieniężnych równych co najmniej wartości nominalnej pieniądza elektronicznego tj. będą świadczyli usługę pośrednictwa do usługi transakcji płatniczych, polegającej na dostępie do środków pieniężnych na odległość, umożliwiającej posiadaczowi (odbiorcy końcowemu) dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych oraz elektronicznej identyfikacji posiadacza niezbędnej do dokonania tej operacji. Czynności kontrahenta są czynnościami pośrednictwa w wydawaniu pieniądza elektronicznego, a więc tym samym są czynnościami pośrednictwa w transakcjach płatniczych, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT. Efektem tego będzie opodatkowanie przez kontrahentów kwoty należnej im od Wnioskodawcy prowizji według stawki zwolnionej.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

Zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 13 ustawy o VAT).

Art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.) stanowi, iż państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.

Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 września 2002r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 1232) przez elektroniczny instrument płatniczy należy rozumieć każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności kartę płatniczą lub instrument pieniądza elektronicznego.

Z kolei w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych, instrumentem pieniądza elektronicznego jest urządzenie elektroniczne, na którym jest przechowywany pieniądz elektroniczny, w szczególności karta elektroniczna zasilana do określonej wartości.

Natomiast instytucją pieniądza elektronicznego jest inna niż bank osoba prawna, utworzona i działająca na podstawie zezwolenia właściwych władz lub przepisów prawa, której przedmiotem działania jest prowadzenie we własnym imieniu i na własny rachunek działalności polegającej na wydawaniu do dyspozycji i wykupie pieniądza elektronicznego oraz rozliczanie transakcji dokonywanych przy użyciu instrumentów pieniądza elektronicznego (art. 2 pkt 5 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych).

Pieniądz elektroniczny, w myśl art. 2 pkt 10 ustawy o elektronicznych instrumentach płatniczych jest wartością pieniężną stanowiącą elektroniczny odpowiednik znaków pieniężnych, która spełnia łącznie następujące przesłanki:

1.  jest przechowywana elektronicznie, w tym magnetycznie,
2.  jest wydawana do dyspozycji na podstawie umowy w zamian za środki pieniężne o nominalnej wartości nie mniejszej niż ta wartość,
3.  jest przyjmowana jako środek płatniczy przez przedsiębiorców innych niż wydający ją do dyspozycji,
4.  jest wyrażona w jednostkach pieniężnych.

Mając na uwadze przedstawiony stan prawny należy stwierdzić, iż usługi dystrybucji pieniądza elektronicznego ostatecznemu nabywcy świadczone przez kontrahentów Wnioskodawcy mieszczą się w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, zwolnionych od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

Zatem jeżeli kontrahent Wnioskodawcy wystawi fakturę za usługę dystrybucji pieniądza elektronicznego z podatkiem VAT, to Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z tej faktury.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Należy wskazać, że niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy tylko sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy i w zakresie postawionego pytania nie wywołuje skutków w stosunku do sytuacji prawnopodatkowej kontrahentów Wnioskodawcy.

Każda zmiana elementu zdarzenia przyszłego powoduje, że interpretacja traci swoją ważność.

Ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy w zakresie postawionych we wniosku pytań nr 1, 2 i 3 została zawarta w odrębnych rozstrzygnięciach.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.