Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.506.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą zleceniobiorcom
należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za
granicą.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
płatnik
umowa-umowa zlecenia
zleceniobiorca
zleceniodawca
świadczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.-Umowy zlecenia i umowy o dzieło.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Działalność wykonywana osobiście.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 13
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Osoby niebędącej pracownikiem.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X. z siedzibą w A (zwana dalej: Wnioskodawcą) prowadzi działalność gospodarczą w Polsce
    (w tym kraju działa aktywnie również organ zarządzający) oraz podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca zajmuje się świadczeniem usług (...),
    które są świadczone na terytorium Niemiec.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie posiada ona na terytorium Niemiec zakładu podatkowego w
    rozumieniu umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu i od majątku (brak w Niemczech również stałej placówki).
    Wnioskodawca w celu realizacji usług w ramach prowadzonej przez siebie działalności
    podejmuje się współpracy z osobami fizycznymi (zwanymi dalej: Zleceniobiorcami), którzy
    w jego imieniu świadczą usługi (...), o których mowa na wstępie wniosku.
    W związku z powyższym Wnioskodawca zawiera ze Zleceniobiorcami umowy
    cywilnoprawne (tj. umowy zlecenia), w ramach których przewidziana jest możliwość
    podróży w celu wykonania obowiązków Zleceniobiorcy w ramach przedmiotu umowy. W
    umowie znajdują się zapisy, na mocy których przewidziana jest możliwość wykonywania
    usług poza granicami kraju i w związku z tym zwrot wydatków związanych z podróżą.
    Usługi realizowane są przez Zleceniobiorców w Niemczech.
    Z uwagi na fakt, że usługa jest wykonywana poza miejscem zamieszkania Zleceniobiorcy, a
    także poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Wnioskodawcy, w ramach
    wynagrodzenia określonego w umowach zlecenia dotyczącego ww. usług zawierać się
    będą także należności związane z odbywaniem podróży i pobytem opiekuna poza
    granicami Polski, bowiem strony uwzględniają fakt, że koszty utrzymania są wyższe za
    granicą aniżeli w Polsce (o czym świadczy między innymi konieczność zapewnienia
    Zleceniobiorcy wynagrodzenia minimalnego właściwego dla niemieckich pracowników).
    W powyższym stanie faktycznym Wnioskodawca ma zamiar uwzględnić (na rachunku lub
    na liście płac) w wypłacanym wynagrodzeniu z tytułu ww. usług na terenie Niemiec
    składniki należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania, w szczególności z tytułu
    zrekompensowania Zleceniobiorcy podwyższonych kosztów utrzymania.

    Należności z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania mają na celu zaspokojenie
    zwiększonych kosztów utrzymania w trakcie wykonywania usług w Niemczech, a także
    pokrycie innych drobnych wydatków w trakcie podróży, w związku z czym Wnioskodawca
    planuje ich wypłacanie w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki
    Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej.
    Zleceniobiorca z tytułu wykonywania ww. usług podlega obowiązkowi ubezpieczenia
    społecznego i zdrowotnego. Ubezpieczenie opłacane jest w niemieckiej instytucji
    ubezpieczeniowej.
    W związku z powyższym Wnioskodawca każdorazowo przyjmie, że z tytułu zwiększonych
    kosztów utrzymania Zleceniobiorcy kwoty wypłacane nie będą przekraczać 49 euro za
    dobę pobytu za granicą.
    Wnioskodawca jako płatnik podatku zamierza zwalniać z podatku dochodowego
    wypłacane 12,25 euro dodatkowej należności, która to kwota nie przekracza 49 euro za
    dobę pobytu Zleceniobiorcy za granicą z uwzględnieniem podanych wyżej kwot - na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o PIT.
    Zleceniobiorcy, jako osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej,
    otrzymanych świadczeń z tego tytułu nie będą zaliczali do kosztów uzyskania przychodów
    w jakiejkolwiek formie.

## Pytanie

Czy na Wnioskodawcy jako płatniku ciążyć będzie obowiązek poboru i odprowadzenia
    zaliczki na podatek dochodowy w związku z wypłacaniem zleceniobiorcom, wykonującym
    umowę zlecenia poza granicami Polski, kwoty 12,25 euro za każdy dzień jako należności z
    tytułu zwiększonych kosztów utrzymania za granicą, wypłacane zgodnie z
    rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej poza granicami kraju (dalej jako: „Rozporządzenie MPiPS”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 PDoFizU wolne od podatku dochodowego są diety i inne
    należności za czas:
    a) podróży służbowej pracownika,
    b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
    - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
    ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju
    oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

    Według art. 21 ust. 13 PDoFizU przepis ust. 1 pkt 16 lit. b) stosuje się, jeżeli otrzymane
    świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
    1) w celu osiągnięcia przychodów, lub
    2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
      podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
    3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz
      jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
    4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku
      z wykonywaniem tych funkcji.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do należności z tytułu zwiększonych kosztów
    utrzymania zdefiniowanej w umowie zlecenia podróży, wypłacanych w oparciu o
    Rozporządzenie MPiPS, zachodzą przesłanki do zastosowania zwolnienia przedmiotowego
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o PIT.
    Zaznaczenia wymaga jednocześnie fakt, że omawiane zwolnienie jest limitowane do
    wysokości określonej w powołanym wyżej rozporządzeniu MPiPS. W przypadku
    Wnioskodawcy, który będzie wypłacał 12,25 euro należności z tytułu zwiększonych
    kosztów utrzymania będzie on uprawniony do odprowadzenia zaliczki na podatek
    dochodowy z wyłączeniem kwot będących równowartością 12,25 euro przeznaczonych na
    pokrycie zwiększonych kosztów utrzymania.
    W treści art. 21 ust. 1 pkt 16 PDoFizU ustawodawca wyodrębnił dwa rodzaje podróży
    uzasadniające zwolnienie przychodów uzyskanych za czas podróży, mianowicie „podróż
    służbową” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem”. Trzeba więc zauważyć, że
    według jednej z dyrektyw wykładni językowej, tj. zakazu wykładni synonimicznej, zakłada
    się, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia. Nie można zatem
    uznać za poprawną takiej wykładni, która prowadzi do ustalenia, że zwroty „podróż
    służbowa” oraz „podróż osoby niebędącej pracownikiem” będą miały to samo znaczenie.
    Naczelny Sąd Administracyjny orzekł (II FSK 1446/16, II FSK 1447/16), że podmiot, na rzecz
    którego zleceniobiorcy świadczą usługi opieki nad seniorami w Niemczech, nie musi
    pobierać zaliczek na PIT od diet i zwrotów kosztów przejazdu zleceniobiorczyń do klientów
    niemieckich. W ocenie NSA nieprawidłowa jest interpretacja fiskusa i WSA, pozbawiająca
    podróży tych osób charakteru podróży służbowej ze względu na to, że miejscem pracy
    tych osób jest miejsce zamieszkania podopiecznego. Celem ustawodawcy było bowiem
    ustanowienie zwrotu kosztów podróży związanej z wykonaniem zadania.
    Ustawodawca nie zdefiniował legalnej definicji pojęcia „podróż”. Dlatego też NSA
    dokonując wykładni tego terminu zwrócił uwagę, iż należy odwołać się do znaczenia
    językowego zgodnego ze słownikiem języka polskiego. Regulacje wynikające z Kodeksu
    pracy nie są bezpośrednio odnoszone do przepisów ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W tym kontekście w przypadku podróży osoby niebędącej pracownikiem należy
    uwzględnić więc świadczenia otrzymane w związku z szeroko rozumianą podróżą. Zgodzić
    się warto z twierdzeniem, że terminu „podróż” nie należy bezwzględnie utożsamiać z
    wynikającego z Kodeksu pracy pojęcia „podróż służbowa”. Dalej w ocenie sądu, nie ma
    przesłanek pozwalających na dookreślenie tego pojęcia przez takie elementy jak: czas
    odbywania, częstotliwość czy też poprzez zdefiniowanie kierunku podróży.
    Istotne w sprawie jest jedynie to, czy podróż odbywana była w celu uzyskania przychodów
    oraz to, aby wydatki z tego tytułu nie zostały ujęte w kosztach uzyskania przychodu. Nie
    ma znaczenia, czy podróżą są incydentalne (rzadkie), czy bardzo częste. Z kolei wyrażenie
    „osoba niebędąca pracownikiem” oznacza natomiast każdą osobę, która nie ma
    podpisanej umowy o pracę zdefiniowanej w Kodeksie pracy.

    Z przytoczonych regulacji wynika więc, że w celu zwolnienia od opodatkowania diet i
    zwrotu innych kosztów podróży zleceniobiorców, wykonujących na rzecz Wnioskodawcy
    czynności na terytorium Niemiec, konieczne jest spełnienie następujących warunków:
    · zleceniobiorca musi odbyć podróż w celu realizacji zleconych mu przez zleceniodawcę
      (Wnioskodawcę) czynności,
    · diety i inne należności muszą zostać poniesione w celu osiągnięcia przychodu,
    · diety i inne należności nie zostaną zaliczone przez zleceniobiorcę do kosztów
      podatkowych,
    · diety i inne należności nie mogą przekroczyć kwot określonych w rozporządzeniu z dnia
      29 stycznia 2013 r. i muszą być wypłacane na obowiązujących w nim zasadach.
    W przedstawionym zdarzeniu specyfika, cel oraz istota usług przesądzają o tym, że
    wspomniane usługi świadczone są w trakcie podróży. Bezsprzecznie celem podróży jest
    osiągnięcie przez Zleceniobiorcę przychodu, gdyż bez niej po prostu nie byłoby możliwe
    wykonanie zleconych mu przez Wnioskodawcę czynności. Wypłacone należności z tytułu
    zwiększonych kosztów utrzymania podczas podróży za każdy dzień odbywania podróży
    nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wypłacone należności z tytułu
    zwiększonych kosztów utrzymania podczas podróży za każdy dzień odbywania podróży
    nie przekraczają kwot określonych w rozporządzeniu z dnia 29 stycznia 2013 r.
    Podsumowując, zwrócone zleceniobiorcy wydatki związane z wykonywaniem usług poza
    granicami kraju, w postaci dodatkowego świadczenia pieniężnego tytułem rekompensaty
    zwiększonych kosztów utrzymania podczas podróży, za każdy dzień odbywania podróży
    do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub rozporządzeniach wydanych przez
    ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
    należności przysługujących pracownikowi w państwowej lub samorządowej jednostce
    sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, korzystają ze zwolnienia od podatku,
    uregulowanego w cytowanym art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Tym samym, jeżeli jednak należności wypłacone przez Wnioskodawcę będą wyższe od
    limitów określonych w przepisach ww. rozporządzenia, to nadwyżki ponad te limity będą
    podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym i w takiej sytuacji z tytułu ich wypłaty
    Wnioskodawca będzie miał obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek
    dochodowy.
    W związku z przedstawionym we wniosku stanie faktycznym na Wnioskodawcy nie ciążą
    obowiązki płatnika z rzeczonego tytułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z

    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    W myśl art. 13 pkt 8 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub
      umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
        a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
        jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
        prawnej,
        b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
        c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Z kolei zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Jednocześnie na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
        a) podróży służbowej pracownika,
        b) podróży osoby niebędącej pracownikiem

      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190 ze zm.).
    Zgodnie z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
        1) w celu osiągnięcia przychodów lub
        2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
        3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
        4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.
    Stosownie do art. 21 ust. 15c omawianej ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
    W powołanym art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b ww. ustawy ustawodawca posłużył się terminem
    „podróż” bez określenia „służbowa”, dlatego też zakres tego zwolnienia jest szerszy,
    ponieważ nie ogranicza się ono jedynie do podróży służbowych, ale do wszelkich podróży
    osób niebędących pracownikami, pod warunkiem, że wypłacone diety i inne należności
    nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów świadczeniobiorców oraz zostały
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów.
    Zasady rozliczania podróży zagranicznych reguluje ww. rozporządzenie Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
    Zgodnie z § 2 powołanego rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
        1) diety;
        2) zwrot kosztów:
          a) przejazdów,
          b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
          c) noclegów,
          d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub
            uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Na podstawie § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.

    Stosownie do treści § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej
      biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze
      związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem
      posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z
      jakiego tytułu ulga przysługuje.
    Jak stanowi § 3 ust. 3 tego rozporządzenia:
      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
    Zgodnie z § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
      przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za
      jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż
      określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6
      września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm.).
    W myśl § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Dieta w czasie podróży zagranicznej jest przeznaczona na pokrycie kosztów
      wyżywienia i inne drobne wydatki.
    Na mocy § 13 ust. 2 przytoczonego rozporządzenia:
      Dieta przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży
      zagranicznej. W przypadku podróży zagranicznej odbywanej do dwóch lub więcej
      państw pracodawca może ustalić więcej niż jedno państwo docelowe.
    Według § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Wysokość diety za dobę podróży zagranicznej w poszczególnych państwach jest
      określona w załączniku do rozporządzenia.
    W załączniku do tego rozporządzenia określającego „Wysokość diety za dobę podróży
    zagranicznej oraz limitu na nocleg w poszczególnych państwach” w poz. 74 wskazano, że
    dieta w Niemczech wynosi 49 euro za dobę.
    Stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia:
      Pracownikowi, któremu zapewniono w czasie podróży zagranicznej bezpłatne,
      całodzienne wyżywienie, przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie z § 13 ust. 3.
    Ponadto § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Kwotę diety zmniejsza się o koszt zapewnionego bezpłatnego wyżywienia, przyjmując,
      że każdy posiłek stanowi odpowiednio:
        1) śniadanie - 15% diety;
        2) obiad - 30% diety;
        3) kolacja - 30% diety.
    Z kolei na podstawie § 14 ust. 3 powołanego rozporządzenia:
      W przypadku korzystania przez pracownika z usługi hotelarskiej, w ramach której
      zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do § 14 ust. 4 ww. rozporządzenia:
      Pracownikowi, który otrzymuje w czasie podróży zagranicznej należność pieniężną na
      wyżywienie, dieta nie przysługuje. Jeżeli należność pieniężna jest niższa od diety,
      pracownikowi przysługuje wyrównanie do wysokości należnej diety.

    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wypłacone
    zleceniobiorcom należności tytułem rekompensaty zwiększonych kosztów utrzymania
    podczas wykonywania pracy na terenie Niemiec za każdy dzień usług poza granicami kraju
    – do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29
    stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej –
    korzystają ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym w
    sytuacji, gdy wypłacone należności nie przekraczają wysokości określonej w ww.
    rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej, na Państwu, jako płatniku, nie ciąży
    obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy w związku z
    wypłacaniem zleceniobiorcom, wykonującym umowę zlecenia poza granicami Polski, ww.
    kwot. Jeżeli jednak należności wypłacane przez Państwa są wyższe od limitów określonych
    w przepisach ww. rozporządzenia, to nadwyżki ponad te limity podlegają opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym i w takiej sytuacji z tytułu ich wypłaty mają Państwo obowiązek
    obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.