Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.726.2024.1.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-28
Teza: Skutki podatkowe zawarcia umowy licencji na korzystanie z oprogramowania.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-moment zarachowania kosztów; koszt-proporcjonalne rozliczenie kosztów; licencja; zaliczka; zyski-zyski kapitałowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Przychody z zysków kapitałowych-Prawa majątkowe, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Wartości niematerialne i prawne-Licencje; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie); Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Proporcjonalne przypisywanie kosztów do źródła przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Zaliczki na podatek dochodowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 7b-ust. 1-pkt 6-lit. a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 2a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4e; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16b-ust. 1-pkt 5; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 25-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 25-ust. 1a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca będący równocześnie licencjobiorcą jest spółką prawa handlowego,
    polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu w Polsce. Główną
    działalnością spółki jest działalność w branży informatycznej (62.01.Z), pozostałą
    działalnością spółki jest najem nieruchomości własnych.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka zatrudnia na podstawie umów o pracę
    specjalistów z branży IT oraz współpracuje z doradcami ds. informatycznych oraz
    sprzedawcami w ramach umów o współpracę, a także zatrudnia osoby do obsługi
    wynajmowanych lokali.
    Przedmiotem podstawowej działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usługi
    kompleksowej w oparciu o umowę licencji z dnia (...) r. podpisaną z osobą fizyczną
    prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą będącą jednocześnie

    współwłaścicielem spółki (Wnioskodawcy). Przedmiotem umowy licencji jest udzielenie
    przez Licencjodawcę licencji do „Programu komputerowego 1, 2 i 3” oraz na korzystanie z
    dokumentacji dotyczącej Programu 1, 2, 3, w tym dokumentacji projektowej, wytwórczej
    lub użytkowej, w tym kodu źródłowego. Licencjodawca jest autorem programów
    komputerowych, będących dziełem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994
    r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 ze zm.). Na
    podstawie umowy licencjodawca oświadcza, że jest twórcą programów i przysługuje mu
    pełne prawo majątkowe do nich.
    Zgodnie z art. 66 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych licencjodawca zezwala
    licencjobiorcy na korzystanie z utworu w sposób określony w umowie. Licencja dotyczy
    wszystkich znanych w chwili zawierania umowy pól eksploatacji, w tym:
      1) w odniesieniu do programów komputerowych - tych określonych w art. 74 ust. 4
        ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, tj.:
        a) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programów komputerowych w całości
          lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie;
        b) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian
          w programach komputerowych z zachowaniem praw osoby, która tych zmian
          dokonała;
        c) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programów komputerowych
          lub jego kopii.
      2) w odniesieniu do utworów nie będących programami komputerowymi - tych
        określonych w art. 50 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, tj.:
        a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną
          techniką egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną,
          zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową;
        b) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono
          - wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;
        c) w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 lit. a)
          - publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz
          nadawanie i reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu w taki
          sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie
          wybranym.
    W ramach Licencji Licencjodawca upoważnia również Wnioskodawcę do zezwalania na
    wykonywanie zależnych praw autorskich w zakresie i na polach eksploatacji określonych w
    umowie. Autorskie prawa zależne to bowiem takie prawa, które umożliwiają
    modyfikowanie utworu, wprowadzanie do niego zmian. Umowa nie przenosi prawa
    własności programów komputerowych na Wnioskodawcę. Wnioskodawca upoważniony
    jest do udzielania sublicencji. Licencja udzielona jest bez ograniczeń terytorialnych.
    Wnioskodawca upoważniony jest do rozpowszechniania programów komputerowych bez
    oznaczenia autorstwa Licencjodawcy.
    W przypadku wystąpienia osób trzecich z roszczeniami w stosunku do Wnioskodawcy z
    tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych do utworów, Licencjodawca zobowiązuje
    się podjąć wszelkie niezbędne działania zmierzające do udowodnienia bezpodstawności
    zgłoszonych roszczeń, a w przypadku ich prawomocnego zasądzenia pokryć te roszczenia
    oraz wszelkie koszty z nimi związane jakie poniesie Licencjobiorca.
    Licencjodawca udziela licencji niewyłącznej do korzystania z 3 programów
    komputerowych oraz z dokumentacji źródłowej w tym z kodu źródłowego a także jest
    zobowiązany umową do aktualizacji i bieżącej modyfikacji oprogramowania oraz

    niezwłocznej pomocy w usuwaniu błędów i/lub błędów krytycznych. W przypadku
    pojawienia się błędów, zagrażających właściwemu działaniu oprogramowania
    Licencjodawca jest zobowiązany do ich usunięcia.
    Umowa licencji nie wskazuje opłaty wstępnej z tytułu udzielonej licencji. Umowa licencji
    została zawarta na okres niepełnego roku z możliwością przedłużenia na kolejne lata. W
    dniu (...) r. podpisano aneks w zakresie wydłużenia okresu trwania umowy licencji o
    kolejny rok oraz aktualizację wynagrodzenia. Opłata licencyjna zależy od sprzedaży
    produktów przez Wnioskodawcę a nie od samego posiadania prawa licencyjnego. Z tytułu
    udzielenia Licencji w zakresie i na polach eksploatacji wskazanych w umowie polach
    eksploatacji, udzielenia wszelkich zgód i upoważnień oraz świadczenia bieżącej aktualizacji
    oprogramowania Wnioskodawca zobowiązany jest uiszczać wynagrodzenie w wysokości
    ustalonego w umowie % przychodów Wnioskodawcy z tytułu udzielonych sublicencji na
    korzystanie z programów w danym miesiącu kalendarzowym.
    W razie nieprzedstawienia zestawienia, Licencjodawcy należne będzie wynagrodzenie w
    wysokości wynagrodzenia z ostatniego miesiąca co do którego Licencjodawca posiada
    stosowne zestawienie. Umowa rozliczana jest w miesięcznych okresach rozliczeniowych
    na podstawie faktury wystawionej przez Licencjodawcę. W celu dokonania rozliczenia
    między Stronami, Wnioskodawca przesyła Licencjodawcy w terminie do ostatniego dnia
    miesiąca zestawienie sublicencji udzielonych w danym miesiącu, za który ma nastąpić
    rozliczenie. Zestawienie zawiera ilość udzielonych sublicencji, wartość każdej z nich oraz
    przychód ogółem z tytułu udzielonych sublicencji w danym okresie rozliczeniowym. Na
    fakturze od Licencjodawcy widnieją 3 pozycje opłaty licencyjnej:
    - Licencja do programu nr 1 w łącznej kwocie za cały miesiąc,
    - Licencja do programu nr 2 w łącznej kwocie za cały miesiąc,
    - Licencja do programu nr 3 w łącznej kwocie za cały miesiąc.
    Załącznik do faktury stanowi wyszczególnienie sprzedanych licencji.
    Wnioskodawca na podstawie umowy licencji uzyskał prawo do sublicencjonowania
    produktów, w zakresie których świadczy usługi informatyczne, konfiguracyjne oraz rozwija
    produkt, tworząc nowe moduły oraz funkcje użytkowe według potrzeb zgłaszanych przez
    klientów. Pracownicy i współpracownicy Spółki (Wnioskodawcy) będący programistami,
    poszukują nowych rozwiązań w zakresie rozwoju produktu, świadczą usługę supportu, a
    także wsparcia technicznego oraz poprawiają rożnego rodzaju błędy. Podkreślenia
    wymaga fakt, że bez ponoszenia opłat licencyjnych Wnioskodawca nie miałby prawa do
    sublicencji produktów objętych licencją. Wnioskodawca dokonuje sprzedaży sublicencji do
    programów komputerowych klientom łącznie ze wsparciem posprzedażowym w 2
    wariantach.
    Sublicencja na program nr 1 i nr 2 odbywa się poprzez sprzedaż licencji klientowi
    przeważnie na okres jednego roku. Program nr 1 i 2 pobierany jest na serwer klienta. W
    ramach opłaty klient otrzymuje również roczny serwis, w ramach którego jest uprawniony
    do pomocy technicznej oraz wszelkich aktualizacji, które są udostępniane klientowi w
    trakcie trwania tej rocznej licencji. Program 1 i 2 to oprogramowanie typu BOX, czyli prawo
    do używania licencji przechodzi na nabywcę od razu w całości w dacie płatności, która jest
    równoważna z datą przekazania klientowi kodu dostępu do aktywowania programu oraz
    równoznaczna z wystawieniem przez Wnioskodawcę faktury potwierdzającej sprzedaż.
    Przeniesienie ryzyka na nabywcę następuje w dacie sprzedaży. W ramach licencji klient
    uzyskuje prawo do pomocy technicznej oraz udostępniania aktualizacji w okresie
    przeważnie roku od dnia sprzedaży. Program nr 3 jest programem administrującym dla
    programu nr 2. Specyfika rozliczania i działania tego produktu jest taka jak w przypadku
    sprzedaży usług komórkowych. Produkt nr 3 jest usługą typu SAAS (Software as a service-
    oprogramowanie jako usługa) - to model udostępniania oprogramowania w chmurze, w

    którym dostawca chmury rozwija i utrzymuje aplikacje chmurowe, zapewnia ich
    automatyczne aktualizacje i udostępnia oprogramowanie swoim klientom za
    pośrednictwem Internetu.
    Płatność za usługę następuje z góry za cały okres obowiązywania umowy. Program nr 1
    funkcjonuje samodzielnie. Program nr 2 może funkcjonować samodzielnie bądź też
    łącznie z Programem nr 3, który będzie dodatkiem do programu 2. Program 3 nie
    funkcjonuje samodzielnie bez programu nr 2. Produkty, o których mowa powyżej są
    dystrybuowane przez Wnioskodawcę na cały Świat.
    Wnioskodawca sprzedaje swoim klientom sublicencję do 3 programów komputerowych w
    różnych wariantach tzn. w zależności od ilości użytkowników, w zależności od posiadanych
    przez klientów systemów operacyjnych łącznie ze wsparciem uznając daną sprzedaż za
    usługę kompleksową. Na fakturze sprzedaży wykazywana jest łączna kwota za konkretny
    produkt. W ramach sprzedawanych produktów Wnioskodawca nie wyodrębnia
    wynagrodzenia z tyt. opłaty licencyjnej oraz opłat za wsparcie. Wnioskodawca realizuje
    zatem usługę kompleksową połączoną z udzielaniem sublicencji oraz z usługami
    dodatkowymi tj. stały nadzoru nad programami użytkowanymi przez klientów,
    wprowadzaniem zmian, ulepszeń i modyfikacji programów na życzenie klientów, bieżącą
    aktualizację programów, usuwaniem powstających usterek, konsultacjami dotyczącymi
    funkcjonowania programów lub ich modyfikacji itp. Podsumowując, działalność
    Wnioskodawcy skupia się głównie na udzielaniu dalszej licencji oraz opiece przed i
    posprzedażowej nad oprogramowaniem.
    Program 1 i 2 – oprogramowanie typu BOX, przekazanie kodu do programu łącznie ze
    wsparciem w okresie trwania licencji.
    Wnioskodawca po otrzymaniu płatności od klienta wystawia fakturę z tyt. udzielonych
    sublicencji na konkretny program i jednocześnie przekazuje czasowy kod do programów
    swoim klientom (przeważnie na okres 1 roku). Przychód ze sprzedaży powstaje na
    podstawie art. 12 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. (Dz. U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm.). W wyniku takiej sprzedaży na koniec danego miesiąca
    Wnioskodawca sporządza i przekazuje Licencjodawcy zestawienie sprzedaży, na
    podstawie którego Licencjodawca wystawia fakturę w wysokości ustalonego w umowie %
    od przychodu Wnioskodawcy z tytułu udzielonej licencji.
    W niektórych sytuacjach Wnioskodawca wystawia fakturę przychodową przed
    wykonaniem usługi na podstawie zamówienia klienta lub faktury proforma. Wystawienie
    faktury jest zatem czynnością poprzedzającą wykonanie usługi (przekazanie klucza
    licencyjnego) i na podstawie art. 12 ust. 3a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych Wnioskodawca ujmuje przychód podatkowy w dacie wystawienia faktury.
    Ostatecznie może nie dojść do realizacji usługi np. w związku z rezygnacją klienta i
    wystawieniem faktury korygującej. W wykazie przekazywanym Licencjodawcy
    Wnioskodawca nie uwzględnia przychodów z licencji, co do których wystawił fakturę przed
    wykonaniem usługi, ponieważ nie ma pewności czy usługa będzie ostatecznie
    zrealizowana. Jeżeli umowa zostanie zrealizowana w innym miesiącu niż wystawiona
    faktura Wnioskodawca wykazuje przychód z licencji w zestawieniu dla Licencjodawcy w
    miesiącu realizacji usługi (przekazania klucza klientowi). Przykładowo w grudniu 2024 r.
    Wnioskodawca wystawia fakturę przed wykonaniem usługi (przekazaniem klucza lub
    przed dokonaniem zapłaty przez klienta) zaś klient dokonuje zapłaty w styczniu 2025 r. i
    wówczas otrzymuje kod do programu. Realizacja usługi następuje wówczas w styczniu
    2025 r. Licencjodawca uzyskuje przychód z tyt. umowy licencyjnej w styczniu 2025.
    Na podstawie powyższego Wnioskodawca powziął wątpliwość jak ma kwalifikować koszt z
    tyt. opłaty licencyjnej czy jako koszt pośredni ujmowany w dacie wystawienia faktury przez
    Licencjodawcę czy jako koszt bezpośredni ujmowany w dacie wystawienia przez siebie
    faktury przychodowej (wystawionej przed wykonaniem usługi).
    Program nr 3 - usługa typu SAAS (Software as a service - oprogramowanie jako usługa).

    Usługa jest realizowana przez okres trwania licencji - przeważnie 12 miesięcy.
    Wnioskodawca po otrzymaniu płatności od klienta wystawia fakturę za pełen okres
    trwania usługi i jednocześnie przekazuje czasowy kod do programu klientowi. Pomimo
    tego, że Wnioskodawca wystawi fakturę z „góry” jest zobowiązany świadczyć usługę SAAS
    przez określony czas (z reguły rok). Przychód ze sprzedaży powstaje na podstawie art. 12
    ust. 3a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. (Dz. U. z 2023 r. poz.
    2805 ze zm.). W zestawieniu przekazywanym na koniec miesiąca dla Licencjodawcy,
    Wnioskodawca ujmuje ~1/12 wartości sprzedanego produktu (proporcjonalnie do okresu
    trwania usługi). Na podstawie zestawienia Licencjodawca będzie wystawiał miesięczne
    faktury w udziale ~1/12 x ustalony w umowie % od przychodów Wnioskodawcy przez
    okres 12 miesięcy (okres trwania usługi). Przykładowo w listopadzie 2024 r. Wnioskodawca
    wystawia fakturę z tytułu usługi SAAS, która będzie trwała przez najbliższe 12 miesięcy do
    października 2025 r. Klient w listopadzie 2024 r. rozpoczyna korzystanie z usługi.
    Wnioskodawca na podstawie art. 12 ust. 3a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.) rozpozna przychód w rachunku podatkowym
    w pełnej kwocie w listopadzie 2024 r. Zaś koszty z tytułu opłat licencyjnych będzie ponosił
    przez okres najbliższych 12 miesięcy.
    Na podstawie powyższego Wnioskodawca powziął wątpliwość jak ma kwalifikować koszt z
    tyt. opłaty licencyjnej czy jako koszt pośredni ujmowany w dacie wystawienia faktury przez
    Licencjodawcę czy jako koszt bezpośredni ujmowany do dnia sporządzenia sprawozdania
    finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania
    jako koszt uzyskania przychodu w roku 2024, zaś pozostałe koszty po dniu sporządzenia
    sprawozdania lub złożenia deklaracji podatkowej za 2024 r., w roku 2025 przez okres
    pozostałych miesięcy.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że opłaty z tytułu zawartej umowy
        licencyjnej na 3 programy komputerowe nie należy kwalifikować do wartości
        niematerialnych i prawnych?
      2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że koszt wynikający z umowy
        licencyjnej w zakresie programu nr 1 i 2 stanowi dla Wnioskodawcy koszt pośredni
        ujęty jako koszt uzyskania przychodu w roku w dacie wystawienia faktury przez
        Licencjodawcę?
      3. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że koszt wynikający z umowy
        licencyjnej w zakresie programu nr 3 stanowi dla Wnioskodawcy koszt pośredni
        ujęty jako koszt uzyskania przychodu w roku w dacie wystawienia faktury przez
        Licencjodawcę?
      4. Gdyby jednak okazało się, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie zakwalifikowania
        kosztów opłat licencyjnych w odniesieniu do programu nr 1 i 2 jako koszty
        pośrednie jest błędne, to czy właściwe będzie ujmowanie kosztów w sposób
        zaprezentowany poniżej?
      5. Gdyby jednak okazało się, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie zakwalifikowania
        kosztów opłat licencyjnych w odniesieniu do programu nr 3 jako koszty pośrednie
        jest błędne, to czy właściwe będzie ujmowanie kosztów w sposób zaprezentowany
        poniżej?
      6. Czy prawidłowe jest uznanie przychodów Wnioskodawcy z tyt. udzielania sublicencji
        łącznie ze wsparciem i udostępnienie oprogramowania w modelu SaaS jako
        przychodów z innych źródeł?
      7. Czy prawidłowe jest uznanie przez Wnioskodawcę kosztów opłat licencyjnych jako
        kosztów z innych źródeł?
      8. Gdyby jednak stanowisko Wnioskodawcy w zakresie kwalifikacji przychodów i
        kosztów dotyczących sublicencji/usługi Saas do „pozostałych źródeł” okazało się

        niewłaściwe to jak należy ustalać współczynnik przychodowy w celu wyliczenia
        zaliczki na podatek dochodowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, licencje uzyskane przez Spółkę nie stanowią wartości
    niematerialnej i prawnej w rozumieniu art. 16b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.). Zgodnie z art. 16b ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, wartościami niematerialnymi i prawnymi są m.
    in. licencje, nabyte od innego podmiotu, i nadające się do gospodarczego wykorzystania w
    dniu przyjęcia do używania - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok,
    wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy
    licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W ramach umowy licencji Wnioskodawca uzyskał prawo do sublicencjonowania –
    rozpowszechniania programów komputerowych w oparciu o określone pola eksploatacji.
    Wnioskodawca na podstawie umowy licencji uzyskał prawo do sublicencjonowania
    produktów, w zakresie których świadczy usługi informatyczne, konfiguracyjne oraz rozwija
    produkt, tworząc nowe moduły oraz funkcje użytkowe według potrzeb zgłaszanych przez
    klientów. Pracownicy i współpracownicy spółki (Wnioskodawcy) będący programistami,
    poszukują nowych rozwiązań w zakresie rozwoju produktu, świadczą usługę supportu, a
    także wsparcia technicznego oraz poprawiają rożnego rodzaju błędy. Umowa licencyjna
    nie przenosi prawa własności programów komputerowych na Wnioskodawcę.
    Kolejną przesłanką potwierdzającą fakt, iż uzyskana licencja nie jest wartością
    niematerialną i prawną jest to, iż nie można ustalić jej wartości początkowej, od której
    można by było dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Wynagrodzenie z tytułu umowy
    licencyjnej oparte jest o przychód ze sprzedaży jaki Wnioskodawca osiągnie z działalności
    informatycznej realizowanej na podstawie umowy licencyjnej przy uwzględnieniu
    ustalonego udziału procentowego należnego Licencjodawcy. Umowa licencji nie wskazuje
    opłaty wstępnej z tytułu udzielonej licencji.
    Zgodnie z art. 16g ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wartość
    początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych, stanowi
    cena nabycia tych praw; jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy licencyjnej albo
    z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od wysokości
    przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo nabywcę, przy
    ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie uwzględnia się tej
    części wynagrodzenia.
    Ustalenie wartości początkowej ma kluczowe znaczenie przy uznawaniu danego składnika
    majątkowego za wartość niematerialną i prawną i w konsekwencji dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych. Zdaniem Wnioskodawcy amortyzacji nie podlegają składniki majątku
    nieposiadające wartości początkowej bądź w stosunku do których nie można ustalić
    wartości początkowej. Wynagrodzenie z tytułu umowy licencyjnej nie jest stałą kwotą, lecz
    jest uzależnione od wielkości przychodów Licencjobiorcy. Na moment zawierania umowy
    nie była znana kwota przychodu, od którego będzie wypłacane wynagrodzenie
    Licencjodawcy.
    Zatem nie można ustalić wartości początkowej od której byłoby można dokonywać
    odpisów amortyzacyjnych. Bez wartości początkowej, środek trwały bądź też wartość
    niematerialna i prawna nie może być amortyzowany. Zdaniem Wnioskodawcy, jeśli dany
    składnik majątku nie jest amortyzowany to nie stanowi on wartości niematerialnej i
    prawnej. W związku z tym, że umowa licencyjna nie określa opłaty wstępnej, a wypłata
    wynagrodzenia licencjodawcy jest uzależniona od przychodów ze sprzedaży
    Wnioskodawcy i pomimo tego, że okres trwania umowy na dzień dzisiejszy przekracza

    łącznie rok i istnieje możliwość dalszego jej przedłużenia, zdaniem Wnioskodawcy opłaty
    licencyjne nie stanowią wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji. Całość
    kosztu powinna zostać ujęta jako koszt uzyskania przychodu.
    Ad 2. i 3.
    Zgodnie z definicją kosztu uzyskania przychodu (art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2805, ze zm.)
    kosztami uzyskania przychodu dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych są
    „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1.
    Wysokość opłaty licencyjnej kalkulowanej w oparciu o wysokość przychodów z danego
    okresu stanowią w ocenie Wnioskodawcy pośredni koszt uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm.) koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po
    zakończeniu tego roku podatkowego do dnia sporządzenia sprawozdania finansowego,
    zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego
    do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego
    sprawozdania są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody.
    Natomiast zgodnie art. 15 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
    U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.) koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po
    dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1, są potrącalne w roku podatkowym następującym po
    roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Ujmowanie kosztów pośrednich zostało uregulowane w art. 15 ust. 4d ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych który stanowi, że koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztów
    bezpośrednio związanych z przychodami, jak również kosztów innych niż bezpośrednio
    związane z przychodami (tzw. kosztów pośrednich) – ustawa ta reguluje jedynie sposób
    rozliczania tych kosztów na przełomie roku podatkowego. W doktrynie wskazuje się
    jednak, że koszty bezpośrednie to takie koszty, w przypadku których możliwe jest
    ustalenie bezpośredniego związku z osiągniętym przychodem. Są to więc takie koszty,
    które przyczyniają się bezpośrednio do uzyskanych przychodów, a co więcej możliwe jest
    ustalenie konkretnego przychodu, którego te koszty dotyczą. Innymi słowy, koszty
    bezpośrednie to koszty, których poniesienie wprost generuje powstanie określonego
    przychodu podatkowego, czyli możliwe jest wskazanie konkretnego przychodu, który
    powstał dzięki poniesieniu konkretnego wydatku. Z kolei – w świetle stanowisk doktryny –
    koszty inne niż bezpośrednie koszty uzyskania przychodów (tzw. koszty pośrednie) są to
    koszty, których związek z przychodami ma charakter pośredni, nie jest zatem możliwe
    ustalenie który koszt wygenerował który przychód. Innymi słowy, koszty pośrednie, mimo
    iż mają wpływ na przychody przedsiębiorstwa, nie odpowiadają bezpośrednio za
    powstanie żadnego konkretnego przychodu podatkowego.
    Pomimo tego, że ponoszone opłaty z tytułu umowy licencyjnej, pozostają w bezpośrednim
    związku z uzyskiwanymi przez Wnioskodawcę przychodami, bez ponoszenia opłat
    licencyjnych Wnioskodawca nie miałby prawa do sublicencji produktów objętych licencją
    to wynagrodzenie jakie uzyskuje Licencjodawca obejmuje ustalony % przychodów jakie
    Wnioskodawca otrzymuje za realizacje usługi kompleksowej. Z tytułu udzielenia Licencji w

    zakresie i na polach eksploatacji wskazanych w umowie polach eksploatacji, udzielenia
    wszelkich zgód i upoważnień oraz świadczenia bieżącej aktualizacji oprogramowania
    Wnioskodawca zobowiązany jest uiszczać wynagrodzenie jako określony w umowie %
    netto przychodów Licencjobiorcy z tytułu udzielonych sublicencji na korzystanie z
    programów komputerowych uzyskanych w danym miesiącu kalendarzowym.
    Wnioskodawca bierze pod uwagę to, że musi ponosić koszty opłat licencyjnych, aby
    realizować swoje usługi, ale ceny usług za sublicencje/Usługa Saas kalkulowane są w
    oparciu o różne parametry w zależności od ilości zakupionych licencji, systemów jakimi
    klienci dysponują, a także różnych potrzeb kontrahentów, które wpływają na ostateczną
    cenę produktu. Czasem zdarzają się także błędy zarówno leżące po stronie programów
    wymagające interwencji Licencjodawcy jaki i po stronie Wnioskodawcy, które wymagają
    naprawy, a cena za sublicencję ustalona na etapie zakupu z klientem nie ulega zmianie.
    Zawarcie umowy licencyjnej nie przenosi na licencjobiorcę prawa własności danego
    programu, lecz przyznaje jedynie uprawnienie do korzystania z niego na określonych
    warunkach. Z uwagi na powyższe ponoszone przez Wnioskodawcę opłaty wynikające z
    uzyskania licencji powinny zostać zakwalifikowane jako koszty inne niż związane
    bezpośrednio z przychodami, czyli tzw. koszty pośrednie. Za pośrednie koszty uzyskania
    przychodów należy uznać wydatki, które nie są wprost ujęte w wartości świadczonych
    usług, choć bezsprzecznie są z nimi nierozerwalnie związane – wysokość tych kosztów
    uzależniona jest od ściśle określonych przychodów. Stosownie do przepisów dotyczących
    podatku dochodowego tego typu koszty potrącalne są zasadniczo w dacie ich poniesienia.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatki ponoszone na wypłacane Licencjodawcy wynagrodzenie
    za prawo do korzystania z programów komputerowych są kosztami uzyskania przychodu,
    będące tzw. „pośrednimi” kosztami uzyskania przychodu i powinny być ujmowane w dacie
    poniesienia – w dacie ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie uzyskanej faktury.
    Ad 4.
    Program 1 i 2 – oprogramowanie typu BOX.
    Przykładowo w grudniu 2024 r. Wnioskodawca wystawia fakturę przed wykonaniem usługi
    (przekazaniem klucza lub przed dokonaniem zapłaty przez klienta) zaś klient dokonuje
    zapłaty w styczniu 2025 r. i wówczas otrzymuje kod do programu. Przychód
    Wnioskodawcy w zakresie sprzedanych sublicencji powstaje w rachunku podatkowym w
    grudniu 2024 r. Realizacja usługi – wydanie klucza następuje w styczniu 2025 r.
    Dodatkowo w styczniu 2025 r. Wnioskodawca sprzeda inne sublicencje w zakresie danego
    oprogramowania i jednocześnie wystawi faktury dla swoich klientów i przekaże im klucz
    do programów. Licencjodawca na podstawie zestawienia wystawi fakturę zbiorczą z tyt.
    opłat licencyjnych w podziale na program 1 i 2 za miesiąc styczeń 2025 r.
    Czy na podstawie faktury i załącznika Wnioskodawca powinien rozdzielić transakcje na
    poszczególne lata podatkowe traktując je jako koszty bezpośrednio związane z
    przychodami w taki sposób że, część opłaty licencyjnej, która dotyczy faktury wystawionej
    przed wykonaniem usługi powinien ująć w rachunku podatkowym w roku 2024 – bo wtedy
    uzyskał przychód podatkowy na podstawie wystawionej faktury, zaś te opłaty licencyjne,
    które zostały zafakturowane i zrealizowane w styczniu 2025 przyporządkować do roku
    podatkowego 2025?
    Ad 5.
    Program nr 3 - usługa typu SAAS (Software as a service- oprogramowanie jako usługa).
    Przykładowo w listopadzie 2024 r. Wnioskodawca wystawił fakturę z tytułu usługi SAAS –
    płatną z góry za cały okres trwania umowy. Usługa będzie realizowana od listopada 2024
    do października 2025 r. Klient w listopadzie 2024 r. rozpoczyna korzystanie z usługi.
    Wnioskodawca na podstawie art. 12 ust. 3a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.) rozpozna przychód w rachunku podatkowym
    w pełnej kwocie w listopadzie 2024 r., wydatki z tyt. opłat licencyjnych będzie ponosił

    przez okres najbliższych 12 miesięcy (okres trwania usługi) na podstawie uzyskiwanych
    faktur. Dodatkowo w listopadzie 2024 r. Wnioskodawca udzieli sublicencji na program nr 3
    innym klientom rozliczany na analogicznych zasadach. Wnioskodawca uzyska od
    Licencjodawcy fakturę zbiorczą z tyt. opłat licencyjnych zrealizowanych w miesiącu
    listopadzie 2024 r. i w kolejnych 12 miesiącach.
    Czy na podstawie faktury i załącznika Wnioskodawca powinien rozdzielić transakcje na
    poszczególne lata podatkowe traktując je jako koszty bezpośrednio związane z
    przychodami w taki sposób, że koszty poniesione za okres listopad 2024 – marzec 2025 r.
    – do dnia sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu
    terminu określonego do złożenia zeznania powinien ująć jako koszt uzyskania przychodu
    w roku 2024, zaś pozostałe koszty od kwietnia 2025 do października 2025 powinien ująć w
    rachunku podatkowym co miesiąc w roku 2025?
    Ad 6. i 7.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.) za przychody z zysków kapitałowych
    uważa się przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z
    wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów
    niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw wytworzonych przez podatnika.
    Należy zauważyć, że przepis art. 7b ust. 1 o podatku dochodowym od osób prawnych
    zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy zakwalifikować do przychodów z
    zysków kapitałowych. Wskazane zostały w nim konkretne transakcje gospodarcze kreujące
    przychód podatkowy z zysków kapitałowych co oznacza, że wszelkie inne przychody
    niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii przychodów. Aby
    uzyskać przychody z zysków kapitałowych na podstawie 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze
    zm.) Wnioskodawca w pierwszej kolejności musiałaby spełnić warunki zawarte w art. 16b
    ust. 1 pkt 4-7 ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych w odniesieniu do
    uzyskanej licencji.
    Uznać bowiem należy, iż nie jest bez znaczenia odwołanie się przez ustawodawcę do art.
    16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc
    zdefiniowanie praw majątkowych, z których przychód może generować przychód z zysków
    kapitałowych poprzez odniesienie do składników majątku, które stanowić mogą przedmiot
    amortyzacji podatkowej.
    W związku z tym, że podpisana przez Wnioskodawcę umowa licencji nie przewiduje opłaty
    wstępnej z tytułu udzielonej licencji, a ustala jedynie wynagrodzenie uzależnione od
    wielkości przychodów ze sprzedaży Wnioskodawcy oraz zgodnie z art. 16g ust. 14 ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych Wnioskodawca nie uznał wartości
    początkowej wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji. Wnioskodawca
    wobec powyższego osiąga przychody z praw majątkowych, ale nie tych które podlegają
    amortyzacji.
    W oparciu o art. 7 ust. 1 oraz art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.)
    Wnioskodawca uważa, że przychody z tytułu udzielania dalszej licencji połączonej z
    dodatkowymi usługami informatycznymi realizowanymi przez Wnioskodawcę w ramach
    usługi kompleksowej powinny być zaklasyfikowane jako inne źródła przychodów.
    Dodatkowo należy wspomnieć, że Wnioskodawca na podstawie umowy licencyjnej nie
    sprzedaje prawa własności do programów komputerowych.
    Wnioskodawca na podstawie umowy licencyjnej uzyskał prawo do następujących pól
    eksploatacji: trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programów komputerowych w
    całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; tłumaczenia,
    przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programach
    komputerowych, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała oraz

    rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programów komputerowych lub ich kopii.
    W ramach Licencji Licencjodawca upoważnia również Wnioskodawcę do zezwalania na
    wykonywanie zależnych praw autorskich w zakresie i na polach eksploatacji określonych w
    umowie. Autorskie prawa zależne to bowiem takie prawa, które umożliwiają
    modyfikowanie utworu, wprowadzanie do niego zmian. Umowa nie przenosi prawa
    własności programów komputerowych na Wnioskodawcę. Po stronie Wnioskodawcy leży
    prawo do udzielania sublicencji dalszym odbiorcom. Spółka w ramach ceny sprzedaży
    realizuje wsparcie dotyczącą produktów. Wnioskodawca realizuje zatem usługę
    kompleksową połączoną z udzielaniem dalszej sublicencji oraz z usługami dodatkowymi tj.
    stały nadzoru nad programami użytkowanymi przez klientów, wprowadzaniem zmian,
    ulepszeń i modyfikacji programów na życzenie klientów, bieżącą aktualizację programów,
    usuwaniem powstających usterek, konsultacjami dotyczącymi funkcjonowania
    programów lub ich modyfikacji itp.
    Podsumowując, działalność Wnioskodawcy skupia się głównie na udzielaniu dalszej licencji
    oraz opiece przed i posprzedażowej nad oprogramowaniem. W opinii Wnioskodawcy,
    udzielenia sublicencji (program 1 i 2) wraz ze wsparciem przed i posprzedażowym a także
    udostępnienie oprogramowania w modelu SaaS (program 3) nie powoduje po stronie
    Wnioskodawcy powstania przychodu z zysków kapitałowych stanowiącego źródło
    przychodów odrębne od przychodów z innych źródeł i wymagającego odrębnego
    ustalania dochodu dla potrzeb opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    prawnych.
    Wnioskodawca nie wyodrębnia w cenie za sublicencje/usługi SAAS opłat licencyjnych od
    pozostałych opłat. Wykonywanie przez Wnioskodawcę usługi kompleksowej na rzecz
    klienta jest uzależnione od uprzedniego nabycia przez Wnioskodawcę licencji na
    oprogramowanie. Opłata licencyjna zależy od sprzedaży produktów przez Wnioskodawcę
    a nie od samego posiadania prawa licencyjnego.
    W ocenie Wnioskodawcy przychody uzyskane z udzielenia sublicencji należy uznać jako
    bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodów ze świadczenia kompleksowych usług
    informatycznych - jako przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych, na mocy
    wyłączenia określonego w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych, i powinny zostać zaliczone przez Wnioskodawcę do przychodów z tzw.
    „innych źródeł”. Jednocześnie opłaty licencyjne ponoszone przez Wnioskodawcę powinny
    być kwalifikowane jako koszty z innych źródeł.
    Odwołując się do interpretacji indywidualnej z dnia 4 grudnia 2018 r. nr 0111-KDIB2-
    3.4010.316.2018.1.KK Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że „przychody z
    tytułu udzielenia licencji na korzystanie z nabytych licencji nie będą przychodami z zysków
    kapitałowych, gdyż w tym przypadku zastosowanie znajdzie wyłączenie wynikające z art.
    7b ust. 1 pkt 6 lit. a, odnoszące się do przychodów z licencji bezpośrednio związanych z
    uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych. Licencje te zostały
    bowiem udzielone w ramach zawartych usług o świadczenie usług marketingowych
    stanowiących podstawowy przedmiot działalności Wnioskodawcy, z którego uzyskiwane
    są przychody. Wyłączenie z ww. przepisu znajdzie również zastosowanie w przypadku
    uzyskiwanego przychodu z tytułu świadczenia usług w zakresie oprogramowania w tzw.
    modelu SaaS i udzielenia licencji na wykorzystanie oprogramowania. Przychód ten nie
    będzie przychodem z zysków kapitałowych, gdyż udzielenie licencji następuje tutaj w
    ramach umowy o świadczenie usług dostępu do oprogramowania, tj. w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.”
    Przytoczona interpretacja indywidualna została wydana w indywidualnej sprawie innego
    podatnika, tym niemniej, na podstawie wskazanych powyżej rozstrzygnięć należy
    wnioskować, że przychód z tytułu udzielenia licencji stanowi przychód z innych źródeł,
    jeżeli:
      - do udzielenia licencji dochodzi w ramach świadczenia kompleksowej usługi,

      - licencja jest funkcjonalnie związana z dostarczanymi towarami/świadczoną usługą.
    Odwołując się do powyższego, w opisie sprawy Wnioskodawcy zastosowanie znajdzie
    wyłączenie, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych przewidziane dla przychodów z licencji bezpośrednio związanych z
    uzyskaniem przychodów ze źródeł innych niż zyski kapitałowe. W ocenie Wnioskodawcy
    warunek ten należy rozumieć w ten sposób, że przychodami z zysków kapitałowych nie
    będą przychody m.in. z licencji, które nie stanowią samoistnych, niezależnych operacji
    oderwanych od podstawowej działalności gospodarczej podatnika, ale stanowią jej
    integralną część. Taki też charakter ma udzielenie licencji przez Wnioskodawcę w
    wykonaniu umów o świadczenie usług kompleksowych - służy ono wykonaniu tej umowy i
    osiągnięciu z niej przychodów. Związek ten jest przy tym bezpośredni i dotyczy wprost
    przychodów z działalności gospodarczej o czym świadczy również fakt braku odrębnego
    kalkulowania wynagrodzenia za tę część świadczenia ze strony Wnioskodawcy.
    W zakresie zastosowania powyższych regulacji nie znajdą się również przychody
    uzyskiwane przez Spółkę w wykonaniu umów o udostępnienie oprogramowania w modelu
    SaaS, w ramach których dochodzi do udzielenia licencji na wykorzystanie
    oprogramowania. Zasadniczym przedmiotem tego rodzaju umów jest bowiem
    świadczenie na rzecz kontrahenta usług dostępu do oprogramowania zainstalowanego w
    środowisku sprzętowo-systemowym Spółki (kontrahent nie instaluje go na swoim
    komputerze, może jedynie korzystać z określonych jego funkcjonalności zdalnie dzięki
    wykorzystaniu sieci Internet). Zapewnienie dostępu do oprogramowania w modelu SaaS
    powinny być kwalifikowane do przychodów z działalności gospodarczej a nie przychodów
    ze źródła zyski kapitałowe.
    Oceny tej nie zmienia zdaniem Wnioskodawcy fakt, iż w wykonaniu tej umowy dochodzi
    także do udzielenia licencji na korzystanie z oprogramowania. Analogicznie jak w
    przypadku licencji udzielanych kontrahentom w związku z umowami o świadczenie usług
    kompleksowych, udzielenie licencji jest tu tylko elementem usługi świadczonej na rzecz
    kontrahenta a nie samoistnym zdarzeniem gospodarczym. Należy zatem stwierdzić, że
    skoro wykonanie przez Wnioskodawcę usługi kompleksowej na rzecz klienta jest
    uzależnione od nabycia przez Wnioskodawcę licencji na oprogramowanie, to przychody
    uzyskane z tych licencji, jako bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodów ze
    świadczenia kompleksowych usług – powinny zostać zaliczone przez Wnioskodawcę do
    przychodów z tzw. innych źródeł. Skoro przychody z licencji są nierozerwalnie powiązane z
    osiąganymi przez Spółkę przychodami z działalności operacyjnej polegającej na
    kompleksowym świadczeniu usług, nie powinny stanowić przychodów z zysków
    kapitałowych. Uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody ze sprzedaży są przychodami z
    bieżącej działalności gospodarczej.
    Aby uzyskać dochody ze sprzedaży trzech produktów łącznie ze wsparciem Wnioskodawca
    angażuje swoich pracowników, współpracowników, osoby na umowach B2B przez co nie
    realizuje dochodów pasywnych. Działalność Wnioskodawcy nie polega na uzyskiwaniu
    pasywnego dochodu wynikającego z nabytych praw do programów komputerowych
    poprzez dokonywanie prostej sprzedaży licencji do nabytych praw. Oferowane przez
    niego Produkty co prawda na tych prawach bazują, jednak zawierają szereg zmian
    merytorycznych (nowe funkcjonalności w zakresie istniejących modułów) oraz
    dodatkowych usług, jak np. usługi utrzymania.
    Jednocześnie zdaniem Wnioskodawcy koszty opłat licencyjnych wynikające z zawartej
    przez Spółkę umowy licencyjnej, a także inne koszty tj. koszty wynagrodzeń programistów
    /informatyków/ sprzedawców, koszty usług doradczych w zakresie informatycznym, koszty
    utrzymania infrastruktury informatycznej – środki trwałe, WNIP, koszty reklamy itp.
    stanowią koszty istotnie powiązane z przychodami ze sprzedaży programów 1, 2, 3 a ich
    poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne
    przychody.

    Zdaniem Wnioskodawcy wyżej wspomniane przychody i koszty podatkowe mogą być
    przyporządkowane do innych źródeł, ponieważ pozostają one w bezpośrednim ze sobą
    związku, czyli koszty z tytułu zawartej umowy licencyjnej są istotnie związane z
    uzyskiwanym przez Wnioskodawcę przychodem z podstawowej operacyjnej działalności.
    Ad 8.
    Na podstawie art. 15 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdy
    podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł
    przychodów, przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do przypisywania do każdego z tych
    źródeł kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jeżeli
    podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z
    których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione
    z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła
    przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku
    podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3
    pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    wynika, że celem ustalenia dochodu bądź straty z danego źródła przychodów podatnik
    osiągający zarówno przychody kapitałowe, jak i operacyjne, powinien zastosować
    następującą metodologię:
      1) w pierwszej kolejności należy zidentyfikować, czy wśród poniesionych przez
        podatnika kosztów są koszty związane wyłącznie z przychodami kapitałowymi albo
        wyłącznie z przychodami operacyjnymi i odpowiednio je zaalokować;
      2) następnie, ustalić czy po dokonaniu alokacji określonej w pkt 1) podatnik
        identyfikuje koszty, związane zarówno z przychodami kapitałowymi, jak i
        przychodami operacyjnymi; w takim przypadku powinien dokonać alokacji tych
        kosztów w najbardziej adekwatny sposób;
      3) jeżeli po dokonaniu alokacji określonej w pkt 2) u podatnika pozostały jeszcze
        niezalokowane koszty związane z obydwoma źródłami przychodów, powinny zostać
        alokowane do odpowiednich źródeł z zastosowaniem klucza przychodowego,
        określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W zakresie podstawowej działalności Spółka uzyskuje przychody ze sprzedaży sublicencji
    programów komputerowych/Usługi SAAS łącznie ze wsparciem uznając poszczególne
    sprzedaże za usługę kompleksową. Wnioskodawca w ramach opłaty za sublicencję
    świadczy pakiet usług polegających na jego utrzymaniu. W ramach sprzedawanych
    sublicencji/usług SAAS Wnioskodawca nie wyodrębnia wynagrodzenia z tyt. opłaty
    licencyjnej oraz opłat za wsparcie. Wobec czego przychodem z zysków kapitałowych
    powinien być łączny przychód jaki spółka uzyskuje z usługi kompleksowej. Zaś po stronie
    kosztowej należałoby ująć oprócz ponoszenia kosztów opłat licencyjnych również inne
    koszty związane istotnie z działalnością informatyczną tj. koszty pracowników –
    programistów, którzy w bezpośredni sposób realizują zadania obsługi klientów którym
    sprzedawane są sublicencje, koszty współpracowników, osób na B2B, osób realizujących
    usługi doradztwa w zakresie informatyki, koszty sprzedaży sublicencji, koszty reklamy,
    odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i WNIP, różnice kursowe powstałe w wyniku
    sprzedaży produktów 1, 2, 3 wycenianych w walucie obcej, kapitalizację środków na
    rachunkach od wpłat zrealizowanych od klientów nabywających sublicencje itp.
    W ramach pozostałych źródeł przychodów Wnioskodawca powinien ująć przychody z
    wynajmowanych lokali/budynków (własnych) najemcom, przychody z refaktur za media,
    przychody ze sprzedaży składników majątku. Koszty, w zakresie pozostałych źródeł,
    powinny obejmować koszty pracowników zajmujących się bezpośrednio

    nieruchomościami, odpisy amortyzacyjne lokali/budynków, podatek od nieruchomości,
    ubezpieczenia, koszty monitoringu, konserwacji i remontów lokali oraz media, które w
    ostatecznym rozrachunku refakturuje na najemców. W przypadku kosztów wspólnych,
    czyli takich, których nie można jednoznacznie przypisać do jednego źródła przychodów
    Wnioskodawca powinien zastosować współczynnik przychodowy stanowiący udział
    przychodów z danego źródła w przychodach ogółem.
    Współczynnik powinien wskazywać jaki procent ogółu przychodów podatnika stanowi
    dane źródło przychodów, a tym samym ten sam procent kosztów wspólnych zostanie
    przypisany do danego źródła. Wnioskodawca ma jednak wątpliwość czy powinien ustalić
    współczynnik przychodowy, który zastosuje do kosztów wspólnych wynikający z rocznego
    przychodu po zakończeniu roku podatkowego czy jednak narastająco od początku roku w
    celu ustalenia comiesięcznej zaliczki na podatek dochodowy.
    Artykuł 15 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odwołuje się do
    rocznego przychodu podatkowego. Na uwagę zasługuje fakt, że współczynnik miesięczny
    może w istotny sposób różnić się od współczynnika rocznego, jaki należałoby zastosować
    do podziału kosztów. Przykładowo w danym miesiącu może nastąpić sprzedaż składnika
    majątku o znacznej wartości, który zaważy na wysokości współczynnika.
    Zdaniem Wnioskodawcy powinno się ustalać współczynnik przychodowy narastająco, co
    miesiąc w stosunku do przychodów od początku roku i na podstawie takiego
    współczynnika ustalać podział kosztów wspólnych i wyliczać zaliczki na podatek
    dochodowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Wyżej wymieniony przepis sformułowany przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego
    względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła
    przychodów albo zabezpieczenia źródła przychodów które nie są wymienione w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich
    celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było
    uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu
    musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ
    na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.
    W przypadku składników majątku stanowiących wartości niematerialne i prawne, wydatki
    poniesione na ich nabycie zaliczane są w ciężar kosztów podatkowych poprzez odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
    Jak wynika bowiem z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
    Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m,
    przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
    zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    Amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów
    podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej składników
    majątku, które zużywają się w dłuższym okresie czasu.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia wartości niematerialnych i
    prawnych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16b-16m ww. ustawy.
    I tak, zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się
    do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania: licencje - o
    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na
    potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu,
    dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i
    prawnymi.
    Definicję pojęcia „licencja” zawiera ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 24). Zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy:

    Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu,
    zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.
    Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, licencje podlegają amortyzacji, jako wartości
    niematerialne i prawne, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki:
      - zostały nabyte przez Spółkę,
      - nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
      - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
      - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
        działalnością gospodarczą.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
    Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
    działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a
    ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Przy czym, jak wynika z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do
    ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje
    zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym
    postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów
    amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów.
    Z przytoczonego wyżej art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wynika, że podatnik aby móc
    dokonywać odpisów amortyzacyjnych od nabytych wartości niematerialnych i prawnych w
    postaci licencji na oprogramowanie, musi ustalić jej wartość początkową. Wartość ta
    wyznacza bowiem granicę wysokości dokonywanych następnie odpisów amortyzacyjnych.
    Ustalenia wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych należy dokonać
    zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
    Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z
    uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.
    Jak wynika z art. 16g ust. 14 ustawy o CIT:
    Wartość początkową praw majątkowych, w tym licencji i autorskich praw majątkowych,
    stanowi cena nabycia tych praw; jeżeli wynagrodzenie (opłaty) wynikające z umowy
    licencyjnej albo z umowy o przeniesienie innych praw majątkowych jest uzależnione od
    wysokości przychodów z licencji lub praw uzyskanych przez licencjobiorcę albo nabywcę,
    przy ustalaniu wartości początkowej praw majątkowych, w tym licencji, nie uwzględnia się
    tej części wynagrodzenia.
    W związku z powyższym, do wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej,
    zalicza się przede wszystkim kwotę należną sprzedającemu za sprzedaż licencji.
    Z opisu sprawy wynika, że umowa licencji nie wskazuje opłaty wstępnej z tytułu udzielonej
    licencji. Opłata licencyjna zależy od sprzedaży produktów przez Wnioskodawcę a nie od
    samego posiadania prawa licencyjnego. Z tytułu udzielenia Licencji w zakresie i na polach
    eksploatacji wskazanych w umowie polach eksploatacji, udzielenia wszelkich zgód i
    upoważnień oraz świadczenia bieżącej aktualizacji oprogramowania Wnioskodawca
    zobowiązany jest uiszczać wynagrodzenie w wysokości ustalonego w umowie %
    przychodów Wnioskodawcy z tytułu udzielonych sublicencji na korzystanie z programów w
    danym miesiącu kalendarzowym.

    Mając zatem na uwadze okoliczność, że opłaty z tytułu zawartej umowy licencyjnej
    zostaną ustalone jako procent przychodów osiągniętych przez Spółkę z udzielonych
    sublicencji oraz treść art. 16g ust. 14 ustawy o CIT, stwierdzić należy, że opłaty te nie będą
    wpływały na wartość początkową licencji. W tej sytuacji wynagrodzenie (opłaty) wynikające
    z umowy licencyjnej jest bowiem uzależnione od wysokości przychodów z licencji
    uzyskanych przez licencjobiorcę. Nie jest więc możliwe ustalenie wartości początkowej
    licencji, od której dokonywane byłyby odpisy amortyzacyjne. Ponadto, jak wskazano,
    umowa licencji nie wskazuje opłaty wstępnej z tytułu udzielonej licencji.
    Powyższe skutkuje tym, że nabyta przez Państwa licencja nie powinna być kwalifikowana
    jako wartość niematerialna i prawna, a opłaty z tytułu zawartej umowy licencyjnej na 3
    programy komputerowe nie mogą być odniesione w koszty uzyskania przychodów
    poprzez odpisy amortyzacyjne na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT. Zastosowanie
    mają więc w tym przypadku zasady ogólne wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jak
    wynika z opisu sprawy, ponoszone przez Państwa opłaty z tytułu zawartej umowy
    licencyjnej na 3 programy komputerowe niewątpliwie wykazują związek z przychodem
    Państwa Spółki, zatem ww. opłata będzie stanowić koszt uzyskania przychodu w
    rozumieniu ww. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytań nr 2 i 3, wskazać należy, że
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dokonują podziału kosztów
    na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami). Kosztami uzyskania przychodów mogą być więc
    wydatki zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami. Zgodnie ze
    stanowiskiem doktryny prawa podatkowego, kosztami uzyskania przychodów
    bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada
    się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów. Z kolei pośrednie koszty uzyskania
    przychodów to takie wydatki, których nie da się wprost przypisać do konkretnych
    przychodów, a które jednak niewątpliwie prowadzą do ich osiągnięcia.
    Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 15 ust. 4-4e
    ustawy o CIT.
    Jak wynika z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach
    poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem
    ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są
    potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok
    podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa
    się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie
    otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to
    ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT wynika, że koszty, które pozostają w innym niż bezpośredni
    związku z przychodami, powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów co do
    zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok

    podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d, ust. 4e w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT).
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że koszty wynikające z umowy licencyjnej w
    zakresie programu nr 1, 2 i 3 stanowią koszty uzyskania przychodów pośrednio związane z
    przychodami, gdyż nie ma możliwości powiązania ich z powstaniem konkretnych
    przychodów pomimo, że wysokość tych kosztów uzależniona jest od ściśle określonych
    przychodów. Opłaty licencyjne są przykładem kosztu poniesionego w celu osiągnięcia
    długofalowych korzyści, a nie konkretnego przychodu, dlatego też opłaty licencyjne należy
    zakwalifikować do tzw. kosztów pośrednich, które powinny być ujmowane w dacie ich
    poniesienia, stosownie do regulacji zawartych w art. 15 ust. 4d oraz ust. 4e ustawy o CIT –
    w dacie ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie uzyskanej faktury.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 należało uznać za prawidłowe.
    Mając na uwadze, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 jest prawidłowe,
    odnoszenie się do pytań nr 4 i 5 będących pytaniami warunkowymi jest bezzasadne.
    Odnosząc się do pozostałych Państwa wątpliwości sformułowanych w pytaniach 6-8
    wskazać należy, że od 2018 r. w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych
    przychody podatników zostały rozdzielone na dwa źródła:
      - z zysków kapitałowych oraz
      - z innych źródeł.
    Istotą wprowadzonych zmian jest wyodrębnienie źródła przychodów w postaci zysków
    kapitałowych i oddzielenie dochodów uzyskiwanych z tego tytułu od pozostałych
    dochodów uzyskiwanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych.
    Wydzielając odrębne źródło przychodów – z zysków kapitałowych na gruncie ustawy o CIT,
    ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów zaliczanych
    do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT:
    Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z praw majątkowych, o których
    mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio
    związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw
    wytworzonych przez podatnika.
    Przepis art. 7b ust. 1 zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy zakwalifikować
    do przychodów z zysków kapitałowych. Wskazane zostały w nim konkretne transakcje
    gospodarcze kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych co oznacza, że wszelkie
    inne przychody niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej kategorii
    przychodów.
    Ponadto konstrukcja powyższych przepisów wskazuje, że przepis art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a
    ustawy o CIT odnosi się do art. 16b ustawy o CIT, tj. do kategorii praw, które są kreowane
    u podatnika wyłącznie poprzez nabycie danego prawa.
    Prawami majątkowymi wymienionymi w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT są m.in.
    autorskie lub pokrewne prawa majątkowe i licencje.
    Z powołanych powyżej regulacji wynika, że m.in. przychody z autorskich praw
    majątkowych, a także przychody pochodzące z licencji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt
    4-7 ustawy o CIT, są przypisane do źródła przychodów z zysków kapitałowych.
    Ustawodawca przewidział wyłączenie z tego źródła dla przychodów z licencji, ale tylko
    takich, które można bezpośrednio powiązać z uzyskaniem przez danego podatnika
    przychodów z innych źródeł oraz praw wytworzonych przez podatnika. Odwołanie do art.
    16b ustawy o CIT zawarte w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT należy uznać za służące

    wskazaniu rodzaju praw majątkowych, nie zaś jako wymóg by prawa te stanowiły wartości
    niematerialne i prawne. Okoliczność ujęcia licencji jako wartości niematerialnej i prawnej
    lub nie, nie wpływa na kwalifikację osiągniętego przychodu.
    W związku z powyższym, nie można podzielić Państwa stanowiska. Do przychodów z
    innych źródeł niż zyski kapitałowe mogą zostać zaliczone wyłącznie przychody z licencji
    bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków
    kapitałowych oraz przychody podatników z praw majątkowych wytworzonych we własnym
    zakresie, tj. w sytuacji, gdy dane prawo nie zostało nabyte od innego podmiotu.
    W przypadku nabycia licencji od innego podmiotu, z równoczesnym udzieleniem
    sublicencji innym podmiotom, przychód z tytułu sublicencji należy zaliczyć do przychodów
    z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT.
    Zatem, uzyskiwany przez Państwa przychód z udzielania sublicencji łącznie ze wsparciem i
    udostępnienie oprogramowania w modelu SaaS należy zakwalifikować jako przychód z
    zysków kapitałowych określony w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT, tj. jako przychód z
    praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko, w zakresie uznania przychodów z tyt. udzielania
    sublicencji łącznie ze wsparciem i udostępnienie oprogramowania w modelu SaaS jako
    przychodów z innych źródeł jest nieprawidłowe.
    Jednocześnie, odnosząc się do pytania nr 7 dotyczącego źródła do jakiego należy przypisać
    koszty opłat licencyjnych jeszcze raz wskazać należy na art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o
    CIT, zgodnie z którym za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z praw
    majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7.
    W celu ustalenia, do którego źródła powinny zostać zakwalifikowane koszty uzyskania
    przychodów konieczne jest ustalenie, do której grupy przychodów zaliczane są przychody,
    które osiągane są dzięki poniesionym kosztom. Jeżeli przychód z sublicencji i
    udostępnienia oprogramowania jest zaliczany do przychodów z zysków kapitałowych, to
    koszty związane z tym przychodem również należy alokować do źródła zyski kapitałowe.
    Skoro uzyskiwany przez Państwa przychód z udzielania sublicencji łącznie ze wsparciem i
    udostępnienie oprogramowania w modelu SaaS należy zakwalifikować jako przychód z
    zysków kapitałowych określony w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT, to poniesione
    koszty winny również zostać zaliczone do tego źródła.
    Tym samym, Państwa stanowisko, w zakresie uznania kosztów opłat licencyjnych jako
    kosztów z innych źródeł jest nieprawidłowe.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 i 7 należało uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazanych w pytaniu nr 8, wskazać należy, że
    zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:
    Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi
    przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy
    opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do
    uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z
    przepisami art. 16a-16m.
    Ustawodawca przewidział przy tym wyjątkowe sytuacje, gdy pomimo prawidłowego
    dokumentowania ponoszonych wydatków i prowadzenia ewidencji rachunkowych w
    sposób rzetelny i niewadliwy, obiektywnie oceniając, podatnik nie ma możliwości
    przypisania danego kosztu podatkowego wyłącznie do przychodów tworzących dochody
    opodatkowane, w tym przychody z różnych źródeł przychodów, albo przychodów
    tworzących inne dochody. Mieszczą się one w dyspozycjach ww. art. 15 ust. 2, ust. 2a i 2b
    ustawy o CIT.

    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT:
    Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami
    ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub
    są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do
    źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w
    roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7
    ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do art. 15 ust. 2a ustawy o CIT:
    Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi
    koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w
    takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Z art. 15 ust. 2b ustawy o CIT wynika, że:
    W przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z
    innych źródeł przychodów, przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do przypisywania do
    każdego z tych źródeł kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami.
    Zakresem regulacji zawartej w art. 15 ust. 2, 2a i 2b ustawy o CIT powinny być objęte tylko
    koszty, które jedynie pośrednio prowadzą do uzyskania przychodów i dotyczą obu źródeł
    przychodów. Regulacja ta nie może być zastosowana w przypadku kosztów kształtujących
    przychody, które jednoznacznie można przypisać do danego źródła przychodów.
    Należy zauważyć, że powołany powyżej art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT,
    znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy w danym okresie funkcjonują różne
    źródła dochodów, tj. przychody z zysków kapitałowych i przychody z innych źródeł – i nie
    ma możliwości ustalenia kosztów uzyskania przychodów przypadających na poszczególne
    źródła.
    Należy przy tym podkreślić, że zastosowanie przychodowego klucza podziału koszów do
    poszczególnych źródeł przychodów należy rozpatrywać w kategoriach „wyjątku od
    zasady”, kiedy z obiektywnych przesłanek wynika, że właściwe przypisanie określonej
    kategorii kosztu do danego źródła przychodów nie jest możliwe w danym stanie
    faktycznym (dany koszt dotyczy obu źródeł i nie ma możliwości zastosowania właściwej
    metodologii jego przypisania do danego źródła, tj. takiej, która będzie odzwierciedlać
    adekwatne „powiązanie” odpowiedniej części danego kosztu z przychodami z danego
    źródła).
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 8 dotyczą ustalenia, jak należy ustalać
    współczynnik przychodowy w celu wyliczenia zaliczki na podatek dochodowy.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 i 1a ustawy o CIT:
    1. Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f,
    są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości
    różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku
    podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
    1a. Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia
    każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni
    miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca
    następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc, jeżeli
    przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na
    zasadach określonych w art. 27 ust. 1.
    Zgodnie z generalną zasadą, rozliczenie podatku dochodowego od osób prawnych
    następuje za rok podatkowy. Należy jednocześnie podkreślić, że rok podatkowy nie jest

    jedynym okresem, z którym wiąże się obowiązek dokonania rozliczeń podatkowych.
    Pomimo, że przepis art. 9 ust. 1 ustawy o CIT nakłada na podatników obowiązek
    prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób
    zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku za rok podatkowy, prowadzenie ww. ewidencji służy nie
    tylko wypełnieniu obowiązku składania urzędom skarbowym zeznania o wysokości
    dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym i wpłaty podatku należnego (art. 27
    ustawy o CIT), ale również realizacji obowiązku wpłacania zaliczek na podatek dochodowy,
    tj. zaliczek miesięcznych w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu
    osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie
    miesiące albo zaliczek kwartalnych w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od
    dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za
    poprzednie kwartały (art. 25 tej ustawy).
    Mając na uwadze fakt, że zaliczkę należy kalkulować jako dochód osiągnięty od początku
    roku, a pojęcie dochodu zostało zdefiniowane w art. 7 ust. 1 ustawy o CIT jako różnica
    pomiędzy przychodami podatkowymi, a kosztami uzyskania przychodów, to dla celów
    stosowania zaliczek należy odpowiednio stosować przepisy art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Zatem, obliczając zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych powinni Państwo
    brać pod uwagę proporcję podziału kosztów pośrednich, wyliczaną na podstawie
    proporcji przychodów uzyskiwanych od początku roku podatkowego włącznie z danym
    miesiącem którego zaliczka dotyczy, co znajduje uzasadnienie we wskazanych wyżej
    przepisach, ustanawiających zasadę narastającego ustalania dochodu od początku roku
    podatkowego.
    Zgodzić się więc należy, że powinni Państwo ustalać współczynnik przychodowy
    narastająco, co miesiąc w stosunku do przychodów od początku roku i na podstawie
    takiego współczynnika ustalać podział kosztów wspólnych i wyliczać zaliczki na podatek
    dochodowy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 8 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy,
    że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;

    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.