Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.403.2025.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Earn; out jako koszt pośredni oraz zaliczenie do kosztów
uzyskania przychodów wydatków na nabycie udziałów na
moment ich zbycia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
kwota-kwota dodatkowa
restrukturyzacja
udział-nabycie udziałów
udział-zbycie udziałów w spółce
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący sposobu rozliczenia podatkowego wypłacanych tytułem
    opisanych kwot earn-out oraz rozliczenia podatkowego transakcji zbycia udziałów w celu
    umorzenia. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A. Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest polskim rezydentem
    podatkowym, posiadającym nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Spółka
    zajmuje się (...).
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest (...).
    Spółka jest wspólnikiem kilkunastu spółek, w tym spółki B. Spółka z o. o. (dawniej: C.
    Spółka z o. o.) z siedzibą w (...), w której w chwili obecnej posiada 2400 udziałów o wartości
    nominalnej 240 000 zł.
    B. Sp. z o.o. (dalej: B.) jest polskim rezydentem podatkowym. Przedmiotem działalności B.
    jest działalność (...). B. posiada udziały w sześciu spółkach portfelowych (dalej: Spółki
    Portfelowe).
    Spółka weszła w posiadanie udziałów B. w następujący sposób:
    1. 1397 udziałów zostało objętych za wkład pieniężny. Objęcie następowało w drodze
      sześciokrotnego podnoszenia kapitału zakładowego B.:
      • w marcu 2021 przy założeniu B. – 900 udziałów za kwotę 90 000 zł;
      • w kwietniu 2021 – 270 udziałów za kwotę 1 910 000,00 zł (słownie: jeden milion
        dziewięćset dziesięć tysięcy złotych), przy czym kwota równa ich wartości
        nominalnej, tj. 27 000,00 zł (słownie: dwadzieścia siedem tysięcy złotych) została
        przekazana na kapitał zakładowy B., a kwota 1 883 000,00 zł (słownie: jeden milion
        osiemset osiemdziesiąt trzy tysiące złotych) została przeznaczona na kapitał
        zapasowy B. (agio);
      • w październiku 2021 – 90 udziałów za kwotę 2 000 000,00 zł (słownie: dwa miliony
        złotych), przy czym kwota równa ich wartości nominalnej tj. 9 000,00 zł (słownie:
        dziewięć tysięcy złotych) została przekazana na kapitał zakładowy B., a kwota 1 991

        000,00 zł (słownie: jeden milion dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden tysięcy) została
        przeznaczona na kapitał zapasowy B. (agio);
      • w listopadzie 2022 – 20 udziałów za kwotę 2 000 000,00 zł (słownie: dwa miliony
        złotych), przy czym kwota równa ich wartości nominalnej tj. 2 000,00 zł (słownie:
        dwa tysiące złotych) została przekazana na kapitał zakładowy B. a kwota 1 998
        000,00 zł (słownie: jeden milion dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem tysięcy) została
        przeznaczona na kapitał zapasowy B. (agio).
      • w grudniu 2023 – 70 udziałów za kwotę 2 000 000,00 zł (słownie: dwa miliony
        złotych), przy czym kwota równa ich wartości nominalnej, tj. 7 000,00 zł (słownie:
        siedem tysięcy złotych 00/100) została przekazana na kapitał zakładowy B., a kwota
        1 993 000,00 zł (słownie: jeden milion dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy tysiące
        złotych 00/100), stanowiąca nadwyżkę ponad łączną wartość nominalną
        obejmowanych udziałów, została przeznaczona na kapitał zapasowy B. (agio);
      • w lipcu 2024 – 47 udziałów za kwotę 1 260 000,00 zł (słownie: jeden milion dwieście
        sześćdziesiąt tysięcy złotych), przy czym kwota równa ich wartości nominalnej, tj. 4
        700,00 zł (słownie: cztery tysiące siedemset złotych) została przekazana na kapitał
        zakładowy B., a kwota 1 255 300,00 zł (słownie: jeden milion dwieście pięćdziesiąt
        pięć tysięcy trzysta złotych), stanowiąca nadwyżkę ponad łączną wartość
        nominalną obejmowanych udziałów, została przeznaczona na kapitał zapasowy
        Spółki (agio);
    Środki wnoszone przez Wnioskodawcę do B., tytułem objęcia udziałów, były przeznaczane
    przez B. na nabywanie udziałów w Spółkach Portfelowych.
    2. 7 udziałów zostało nabytych od dotychczasowego wspólnika w grudniu 2022;
    3. 960 udziałów zostało nabyte od trzech pozostałych wspólników B., w drodze transakcji
      sprzedaży udziałów, dokonanej w marcu 2025.
    Zgodnie z umową sprzedaży 960 udziałów w marcu 2025 roku cena za ich nabycie jest
    płatna w dwóch częściach:
    a) część główna (w kwocie 1 800 000 zł) płatna w związku z przeniesieniem własności
      udziałów (płatność jest dokonywana w kilku transzach);
    b) część dodatkowa w postaci tzw. earn-outu, płatna w przypadku wystąpienia
      określonych w umowie zdarzeń, tzw. Exitów. Przypadki Exitów oraz zasady ich
      rozliczania są szczegółowo opisane w umowie sprzedaży i są związane z
      rozporządzeniem przez Kupującego (Wnioskodawcę) udziałami B., lub
      rozporządzeniem przez B. udziałami Spółek Portfelowych. Wynagrodzenie earn-out
      ma charakter warunkowy, zależny od przyszłych, niepewnych zdarzeń, których
      zaistnienie i wartość nie są możliwe do określenia w momencie zawarcia umowy.
    Wypłata bądź brak wypłaty dodatkowego – warunkowego – wynagrodzenia (earn-out) nie
    jest warunkiem przeniesienia własności udziałów. Przeniesienie własności udziałów
    nastąpiło po zapłacie pierwszej transzy, jeszcze przed spełnieniem warunków wskazanych
    do wypłaty earn-out. Osobną umową Spółka nabyła 36 udziałów od ostatniego wspólnika
    B., na takich samych zasadach wynagrodzenia określonych jak wyżej.
    W związku z nabyciem udziałów, obecnie Wnioskodawca posiada 100% udziałów B.
    Spółka, w związku ze swoją długofalową strategią i rozbudowaną strukturą, planuje
    dokonać jej restrukturyzacji. Jednym z rozważanych elementów tej restrukturyzacji jest
    zmniejszenie zaangażowania kapitałowego w B., poprzez zmniejszenie ilości posiadanych
    w niej udziałów. W związku z tym, Spółka zamierza dokonać zbycia w celu umorzenia za
    wynagrodzeniem znacznej części udziałów B., tj.
      • 1397 udziałów objętych za wkład pieniężny
      • części z 1003 udziałów nabytych w drodze transakcji nabycia udziałów.

    Spółka jest zainteresowana pozyskaniem interpretacji indywidualnej w zakresie sposobu
    rozliczenia podatkowego kwot wypłacanych tytułem opisanych powyżej earn-outów oraz
    rozliczenia podatkowego transakcji zbycia udziałów w celu umorzenia.
    Pytania
    1) Czy wypłacone wynagrodzenie dodatkowe (earn-out) wynikające z umowy nabycia
      udziałów B. będzie stanowić dla Spółki pośredni koszt uzyskania przychodów w
      rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT potrącalny w dacie poniesienia zgodnie z art. 15
      ust. 4d ustawy o CIT?
    2) Czy w związku z transakcją zbycia udziałów w B. w celu ich umorzenia Wnioskodawca
      będzie miał prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w wysokości
      wydatków na objęcie i nabycie tych udziałów i w przypadku, gdy wydatki te będą
      wyższe niż przychody z tytułu zbycia, Wnioskodawca będzie uprawniony do
      rozpoznania straty podatkowej ze źródła zyski kapitałowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1) Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacone wynagrodzenie dodatkowe (earn-out)
    wynikające z umowy nabycia udziałów B. będzie stanowić dla Spółki pośredni koszt
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT potrącalny w dacie
    poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Ad 2) Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z transakcją zbycia udziałów w B. w celu
    umorzenia Wnioskodawca będzie miał prawo do rozpoznania kosztów uzyskania
    przychodów w wysokości wydatków na nabycie tych udziałów i w przypadku, gdy wydatki
    te będą wyższe niż przychody z tytułu zbycia, Wnioskodawca będzie uprawniony do
    rozpoznania straty podatkowej ze źródła zyski kapitałowe.
    UZASADNIENIE
    Ad 1
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej:
    ustawa o CIT), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o CIT przyjmuje się, że, aby uznać dany
    wydatek za koszt uzyskania przychodów, powinny zostać spełnione następujące warunki:
    1) faktyczne poniesienie danego wydatku przez podatnika (definitywny charakter
      wydatku);
    2) istnienie związku poniesionego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą
      podatnika;
    3) celowość poniesionego wydatku, tj. istnienie związku poniesionego wydatku z
      przychodami albo zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodu oraz
    4) poniesiony wydatek nie został wymieniony w katalogu kosztów niestanowiących
      kosztów uzyskania przychodów wskazanym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy,
    wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji)
    oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w
    funduszach kapitałowych, wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z
    odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu
    wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia
    tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e.
    Z powyższego wynika, że możliwość rozpoznania wydatków na nabycie udziałów (akcji)
    jest odroczona w czasie do momentu zbycia tych udziałów (akcji). Przepisy ustawy o CIT

    nie definiują wprost, co należy rozumieć pod pojęciem wydatków na nabycie lub objęcie
    udziałów/akcji. Jednakże z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pod tym
    pojęciem należy rozumieć jedynie wydatki bezpośrednio związane z nabyciem akcji lub
    udziałów.
    Innymi słowy chodzi o wydatki bezpośrednio warunkujące nabycie udziałów, bez których
    poniesienia nie byłoby możliwe nabycie udziałów i muszą one wprost dotyczyć transakcji
    nabycia udziałów. Użycie zatem przez ustawodawcę określenia „wydatki na nabycie”, o
    których mowa w tym przepisie oznacza, że do kosztów uzyskania przychodów – ale
    dopiero z chwilą sprzedaży udziałów lub akcji – zalicza się wydatki bezpośrednio
    warunkujące nabycie tych udziałów lub akcji, czyli takie, bez których poniesienia skuteczne
    nabycie udziałów lub akcji nie byłoby możliwe. Takimi wydatkami są np. cena zakupu
    udziałów lub akcji, prowizja biura maklerskiego, podatek od czynności cywilnoprawnych,
    związane z ich zakupem. Tym samym, zasada ta nie odnosi się do innych wydatków, które
    nie były wydatkami na nabycie udziałów lub akcji (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2021 r.,
    sygn. akt II FSK 688/19).
    W związku z powyższym zdaniem Wnioskodawcy uznać należy, że wymienione we
    wniosku wydatki na uregulowanie zobowiązania w postaci tzw. „earn-out” nie są kosztami,
    o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT albowiem nie stanowią one ceny
    nabycia udziałów i nie warunkowały skuteczności ich nabycia. Wydatki tego rodzaju
    stanowią bowiem dodatkowe wynagrodzenie wypłacane zbywcy w sytuacji, gdy w
    określonym czasie nabyta spółka osiągnie określone wskaźniki. Wobec tego klauzula earn-
    out pełni funkcję podziału uzyskanych rezultatów ekonomicznych, a jej cechą
    charakterystyczną jest brak pewności co do tego, kiedy oraz czy w ogóle dodatkowa,
    warunkowa część wynagrodzenia zostanie wypłacona.
    Dlatego w opinii Wnioskodawcy wypłata earn-outu nie powinna być rozpatrywana w
    kategoriach „wydatków na nabycie udziałów” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    CIT, lecz jako koszt uzyskania przychodów poniesiony w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT rozpatrywany na zasadach ogólnych, jako koszt
    inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami (koszt pośredni).
    Jednocześnie nie można mieć wątpliwości, że w omawianym zdarzeniu przyszłym
    spełnione będą ogólne warunki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatek na earn-
    out związany jest z profilem działalności Wnioskodawcy, a nabycie udziałów zostało
    dokonane w celu restrukturyzacji i dalszego rozwoju działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy, a więc w celu osiągnięcia przychodu albo zachowania lub zabezpieczenia
    źródła przychodu.
    Warto w tym miejscu wskazać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11
    września 2024 r., sygn. akt II FSK 280/24, zgodnie z którym:
    „Wprowadzona do umowy sprzedaży udziałów klauzula »earn-out«, nie stanowiła ani
    ceny, ani nie warunkowała skuteczności ich nabycia, pełniła natomiast funkcję »podziału«
    uzyskanych przez spółkę w przyszłości rezultatów ekonomicznych, które potencjalnie
    mogły wystąpić, ale nie musiały. Należy więc zapłacone dodatkowe wynagrodzenie z tytułu
    »earn-out« uznać za pośredni koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT, poniesiony w celu zachowania źródła przychodów i potrącony w dacie jego
    poniesienia, czyli spłaty zobowiązania, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT”.
    Jeżeli chodzi o klasyfikację kosztu do określonego źródła przychodu, to zdaniem
    Wnioskodawcy należy w pierwszej kolejności ustalić, czy poniesiono go w celu uzyskania
    przychodów z jednego ze źródeł przychodów. Jeżeli bowiem możliwe jest ustalenie
    jednego źródła przychodów, które mają być osiągnięte poprzez poniesienie danego
    kosztu, koszty te należy przypisać wyłącznie do tego źródła. Natomiast jeżeli kosztu, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie można przypisać tylko do konkretnych
    przychodów, podatnik powinien dokonać alokacji kosztu, zgodnie z zasadami wskazanymi

    w art. 15 ust. 2, ust. 2a, ust. 2b ustawy o CIT, przy czym zasada uregulowana w art. 15 ust.
    2b ustawy o CIT. odnosi się wyłącznie do kosztów innych niż bezpośrednio związane z
    przychodem i tylko do podatników, którzy osiągają dochody z obu źródeł przychodów
    wskazanych w art. 7 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jednocześnie wskazać należy na pogląd wyrażony w wyroku NSA z 14 lutego 2023 r., sygn.
    akt II FSK1969/20, zgodnie z którym:
    „wydatki związane z nabyciem akcji lub udziałów, inne niż wskazane w art. 16 ust. 1 pkt 8
    ustawy o CIT mogą być kwalifikowane na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT jako koszty
    uzyskania przychodów z działalności niestanowiącej zysków kapitałowych, o których
    mowa w art. 7b u.p.d.o.p., obejmującej działalność gospodarczą nabywcy akcji lub
    udziałów.
    Zatem w sytuacji ponoszenia kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami z
    zysków kapitałowych lub z innych źródeł przychodów, czyli kosztów pośrednich, a zarazem
    uzyskiwaniu przychodów z obu źródeł, to koszty te, na podstawie art. 15 ust. 2b ustawy o
    CIT można przypisać do każdego z tych źródeł przychodów w ten sposób, że powyższe
    koszty ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym
    przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.
    Ad 2
    Przed dokonaniem analizy przepisów prawa podatkowego regulujących kwestię
    opodatkowania dobrowolnego umorzenia udziałów za wynagrodzeniem, należy
    przytoczyć oraz omówić treść przepisów prawa handlowego regulujących tę materię.
    Zgodnie z treścią art. 199 § 1 kodeksu spółek handlowych (dalej: KSH) udział może być
    umorzony jedynie po wpisie spółki do rejestru i tylko w przypadku, gdy umowa spółki tak
    stanowi. Udział może być umorzony za zgodą wspólnika w drodze nabycia udziału przez
    spółkę (umorzenie dobrowolne) albo bez zgody wspólnika (umorzenie przymusowe).
    Przesłanki i tryb przymusowego umorzenia określa umowa spółki.
    Na gruncie powyższego przepisu, w przypadku dobrowolnego umorzenia udziałów za
    wynagrodzeniem w istocie mamy do czynienia z ich odpłatnym zbyciem w celu umorzenia,
    które następuje poprzez nabycie udziałów przez spółkę. Dyspozycja tego przepisu
    potwierdza, iż sama czynność umorzenia udziałów może wystąpić dopiero w ślad za ich
    wcześniejszym nabyciem. Przepisy KSH w przypadku sp. z o.o. oraz spółki akcyjnej
    rozróżniają trzy tryby umorzenia udziałów (akcji) dobrowolne, przymusowe i
    automatyczne. Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, przedmiotem wniosku
    o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest dokonanie
    umorzenia dobrowolnego. Za umarzane udziały B. wypłaci na rzecz Wnioskodawcy
    wynagrodzenie, którego wartość może być niższa niż wartość wydatków poniesionych
    przez Spółkę na nabycie lub objęcie tych udziałów.
    Wskazać należy, że dla oceny skutków na gruncie ustawy o CIT w zakresie rozpoznania
    przychodu oraz kosztów uzyskania przychodów, kwestią kluczową jest opisywana
    czynność zbycia udziałów (akcji) w celu ich późniejszego umorzenia. W istocie mamy do
    czynienia bowiem właśnie z czynnością zbycia udziałów (akcji) – jako jedną częścią
    składową szerszej czynności prawnej (tj. umorzenia udziałów w spółce z o.o.).
    Przechodząc na grunt przepisów prawa podatkowego, należy wskazać, iż rozróżnienie
    rodzajów umorzenia udziałów (akcji) jest istotne także na gruncie ustawy o CIT, która
    przewiduje odmienną kwalifikację podatkową dla umorzenia dobrowolnego oraz
    umorzenia przymusowego i automatycznego.
    Przychód z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia udziałów (akcji) w
    świetle art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT kwalifikowany jest jako przychód z tytułu
    udziału w zyskach osób prawnych, gdyż jest w nim mowa o przychodach z umorzenia
    udziałów.

    Natomiast przychód ze zbycia udziałów w celu ich dobrowolnego umorzenia, jako
    przypadek przychodu ze zbycia udziałów (akcji) w ogólności, kwalifikowany jest jako
    przychód z udziału w osobie prawnej, inny niż przychód z tytułu udziału w zyskach osób
    prawnych.
    Jak stanowi bowiem art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, za przychody z zysków
    kapitałowych uważa się inne, niż określone w pkt1 i 2, przychody z udziału (akcji) w osobie
    prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, w tym przychody ze zbycia udziału
    (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich umorzenia.
    Zdaniem Wnioskodawcy, należne Spółce wynagrodzenie z tytułu umorzenia jej udziałów
    (akcji) w spółkach zależnych podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych (art. 7 ust. 1-2
    ustawy o CIT).
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych
    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa
    w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Jednocześnie zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów,
    z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest
    nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich
    uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Mimo, iż przychód z tytułu zbycia udziałów (akcji) w celu ich umorzenia powinien być
    zaliczony do przychodów z zysków kapitałowych w świetle zamkniętego katalogu
    zawartego w art. 7b ustawy o CIT, to nie jest to jednak przychód taki, jak przychód z
    dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych,
    mając na względzie, że przychód ze zbycia udziałów (akcji) w celu umorzenia został
    uregulowany w odrębnej kategorii przychodów z zysków kapitałowych. Przychody ze
    zbycia udziałów (akcji) w celu ich umorzenia są zaliczone do ujętego odrębnie w ramach
    art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT źródła przychodów z zysków kapitałowych - innego
    niż określone w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychody z udziału w zyskach osób prawnych.
    Przepisy ustawy o CIT jasno ustanawiają odmienne zasady opodatkowania dla wybranych
    przychodów z zysków kapitałowych, tj. przychodów z udziału w zyskach osób prawnych.
    Bowiem jak wskazuje art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy od określonych w
    art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu
    udziału w zyskach osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu) –
    tzw. opodatkowanie ryczałtowe.
    Natomiast pozostałe kategorie przychodów z zysków kapitałowych podlegają
    opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. od dochodu stanowiącego różnicę między
    przychodem a kosztami uzyskania przychodów. Powyższe oznacza, że zbycie udziałów
    (akcji) w celu ich umorzenia nie jest opodatkowane w sposób ryczałtowy i w aktualnym
    stanie prawnym na gruncie ustawy o CIT traktuje się je analogicznie do każdego innego
    odpłatnego zbycia udziałów (akcji).
    Opodatkowaniu w sposób ryczałtowy podlega zatem jedynie konkretnie określone źródło
    zysków kapitałowych, tj. art. 7b ust. 1 pkt 1 (przychody z dywidend oraz z tytułu udziału w
    zyskach osób prawnych). Do tej kategorii nie zaliczono przychodu określonego na
    podstawie art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, który to przychód jednak podlega
    kumulacji z innymi zyskami kapitałowymi i jest opodatkowany podatkiem na zasadach
    ogólnych.
    Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku dobrowolnego umorzenia udziałów (akcji)
    za wynagrodzeniem nie znajdzie zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT, który
    stanowi, że do przychodów nie zalicza się zwróconych udziałów lub wkładów w spółdzielni,

    umorzenia udziałów (akcji) w spółce, w tym kwot otrzymanych z odpłatnego zbycia
    udziałów (akcji) na rzecz takiej spółki w celu umorzenia tych udziałów (akcji) – w części
    stanowiącej koszt ich nabycia bądź objęcia. Zastosowanie wskazanego przepisu
    prowadziłoby do braku możliwości rozpoznania w rozliczeniu podatkowym straty, tj.
    nadwyżki kosztów uzyskania przychodów nad przychodem uzyskanym z dobrowolnego
    umorzenia udziałów (akcji).
    W aktualnym stanie prawnym brak jest podstaw do uznania, iż powyższy przepis może
    stanowić samodzielną podstawę do opodatkowania zbycia udziałów (akcji) w celu ich
    umorzenia. W tym miejscu należy podkreślić, że od 1 stycznia 2011 r. do końca 2017 r.
    przychód uzyskany z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) na rzecz spółki w celu ich
    umorzenia był traktowany jako przychód z działalności gospodarczej przez podatnika.
    Ustawą z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne, ustawodawca zdecydował się uchylić art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. W
    brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. przepis ten stanowił, iż dochody
    uzyskane z odpłatnego zbycia udziałów na rzecz spółki, w celu umorzenia tych udziałów,
    były traktowane jako dochód (przychód) z udziału w zyskach osób prawnych. Wobec tego
    do końca 2010 r. dochód ten rozliczany był na zasadach przewidzianych w art. 22 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Wówczas nie było wątpliwości, że art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT, uznający za przychód
    jedynie nadwyżkę ceny sprzedaży udziałów (akcji) nad ceną jej nabycia, nie stoi w
    sprzeczności z przyjętą, ryczałtową formą opodatkowania takich transakcji.
    Od 1 stycznia 2011 r. do końca 2017 r. (do czasu wprowadzenia podziału na dwa źródła
    przychodów) przychód uzyskany z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) w celu ich
    umorzenia, przestał być przychodem z udziału w zyskach osób prawnych, stając się
    przychodem z działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego zachowanie w tekście ustawy od 2011 r., przepisu art. 12 ust. 4 pkt 3
    ustawy o CIT, należy traktować jako błąd legislacyjny, gdyż pozostawał on w sprzeczności z
    innymi regulacjami ustawy o CIT.
    Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r. o sygn. akt II FSK 1249/13:
    „w stanie prawnym obowiązującym po nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych z dnia 25 listopada 2010 r., wykładnia systemowa przy zastosowaniu
    zasady racjonalnego ustawodawcy pozwala na uznanie, iż przy zbyciu udziałów (akcji) w
    celu ich umorzenia należy zastosować przepisy art. 7 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 3,
    oraz art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. Zastosowanie powyższych
    przepisów wyklucza możliwość zastosowania przy opodatkowaniu takich czynności
    przepisu art. 12 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.p. W konsekwencji ustalając dochód do
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, w przypadku odpłatnego
    zbycia udziałów (akcji) w celu ich umorzenia, otrzymane wynagrodzenie należy
    pomniejszyć o wydatki poniesione na nabycie bądź objęcie udziałów (akcji)”.
    Tożsame stanowisko dotyczące okresu 2010-2017 zostało przyjęte również w
    następujących wyrokach NSA:
      • z 19 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 1747/13,
      • z 28 września 2018 r. o sygn. akt II FSK 2655/16
      • z 14 listopada 2018 r. o sygn. akt II FSK 234/17,
      • z 16 maja 2019 r. o sygn. akt II FSK 1488/17,
      • z 21 listopada 2019 r. o sygn. akt II FSK 4001/17.

    Należy zauważyć, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. ustawodawca
    w art. 7b ustawy o CIT wyodrębnił źródło przychodów z zysków kapitałowych, do których,
    na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, zaliczył również przychody ze zbycia
    udziału (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich umorzenia. Niemniej jednak
    przychody z takich czynności w dalszym ciągu podlegają opodatkowaniu na zasadach
    ogólnych, z uwagi na brzmienie art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, który jest ograniczony
    wyłącznie do przychodów z dywidend i udziału w zyskach osób prawnych.
    Wobec tego zastosowanie art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT stoi w sprzeczności z
    pozostałymi regulacjami ustawy, a jego pozostawienie należy traktować wyłącznie jako
    pomyłkę legislacyjną. Wobec tego aktualne pozostają stanowiska wyrażone w wyżej
    przytoczonych orzeczeniach NSA. Spółka pragnie podkreślić, że również w stanie prawnym
    obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. sądy administracyjne w wydawanych orzeczeniach
    wskazują, iż przychody z dobrowolnego umorzenia udziałów należy rozliczyć na zasadach
    ogólnych.
    NSA w wyroku z 1 czerwca 2021 r. o sygn. akt II FSK 482/21, powołując się orzeczenia
    dotyczące rozliczenia przychodu z dobrowolnego umorzenia udziałów, w stanie prawnym
    obowiązującym w latach 2011-2017, uznał, że mają one zastosowanie również do stanu
    prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2018 r.
    W uzasadnieniu ww. wyroku NSA wskazał, że:
    „w pełni podzielając zaprezentowane we wskazanych wyrokach stanowisko, Naczelny Sąd
    Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę odwołuje się do
    przedstawionej w nich argumentacji. Stanowisko wyrażone w tych orzeczeniach jest, co
    istotne w tej sprawie, aktualne również na gruncie stanu prawnego obowiązującego od 1
    stycznia 2018 r. (...) Przepis ten w obecnym stanie prawnym pozostaje w sprzeczności z
    innymi regulacjami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew stanowisku
    Organu podatkowego wyrażonemu w skardze kasacyjnej - art. 12 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.p. nie
    może być stosowany w oderwaniu od celu, jaki przyświecał ustawodawcy w ramach
    nowelizacji ustawy podatkowej. Intencją ustawodawcy było zrównanie podatkowego
    traktowania odpłatnego zbycia udziałów (akcji) w celu ich umorzenia z każdym innym
    odpłatnym zbyciem udziałów (akcji)”.
    Podobnie uznał również m.in. WSA w Warszawie w wyroku z 16 maja 2023 r. o sygn. akt III
    SA/Wa 175/23 wskazując, że:
    „(...) także w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. aktualna jest teza, że
    brak jest możliwości stosowania samego przepisu art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT dla
    opodatkowania zbycia udziałów (akcji) w celu ich umorzenia. Także po wejściu w życie
    nowelizacji z 2017 r. wykładnia systemowa - przy zastosowaniu zasady racjonalnego
    ustawodawcy - pozwala bowiem na uznanie, że przy zbyciu udziałów (akcji) w celu ich
    umorzenia, należy zastosować art. 7 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 3, oraz art. 15 ust. 1
    w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.
    Zastosowanie tych przepisów wyklucza natomiast możliwość zastosowania przy
    opodatkowaniu takich czynności art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT. W konsekwencji,
    ustalając dochód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych w
    przypadku odpłatnego zbycia udziałów (akcji) w celu ich umorzenia, otrzymane
    wynagrodzenie należy pomniejszyć o wydatki poniesione na nabycie bądź objęcie
    udziałów (akcji). Może też się zdarzyć, że u podatnika powstanie z tego tytułu strata”.
    Tożsame stanowiska zostały zaprezentowane również w następujących wyrokach:
      • NSA z 29 listopada 2022 r. o sygn. akt II FSK 753/20;
      • WSA w Gliwicach z 21 października 2021 r. o sygn. akt I SA/Gl 756/21;
      • WSA w Warszawie z 25 listopada 2021 r. o sygn. akt III SA/Wa 898/21;
      • WSA w Warszawie z 10 listopada 2020 r. o sygn. akt III SA/Wa 907/20.

    W konsekwencji tego, że rozliczenie przychodów z umorzenia udziałów powinno zostać
    dokonane na zasadach ogólnych, do zbycia udziałów celem umorzenia zastosowanie
    znajdzie wspomniany wcześniej art. 7 ust. 1 i 2, a także art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. To z
    kolei implikuje, że do kosztów uzyskania przychodów rozpoznawanych z tytułu
    dobrowolnego umorzenia stosuje się art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, z zastrzeżeniem
    wskazanym w art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT. Takie podatkowe traktowanie rozliczenia
    dobrowolnego umorzenia udziałów (akcji) powoduje również, iż w przypadku gdy wystąpi
    nadwyżka wydatków poniesionych na nabycie lub objęcie udziałów (akcji) ponad
    otrzymane wynagrodzenie z tytułu umorzenia, u podatnika może wystąpić strata.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się
    na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego
    dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Jak wskazuje art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni,
    udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów
    uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania
    przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów
    wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z
    odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z
    zastrzeżeniem ust. 7e, w części nie zaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Wskazana regulacja odnosi się do momentu rozpoznania kosztów uzyskania przychodu –
    wskazując, iż momentem właściwym dla rozpoznania kosztu uzyskania przychodu jest
    dopiero moment zbycia udziałów (akcji).
    Należy uznać, iż poniesione przez Wnioskodawcę w przeszłości wydatki związane z
    nabyciem lub objęciem udziałów (akcji) w B., spełniają kryteria uregulowane w art. 15 ust.
    1 ustawy o CIT, a tym samym mogą być zaliczone do kosztów podatkowych, zgodnie z art.
    16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, w momencie odpłatnego zbycia udziałów (akcji) celem ich
    umorzenia. Przedmiotowe wydatki zostały przez Wnioskodawcę w przeszłości poniesione,
    definitywnie pomniejszając majątek Spółki.
    Zastosowanie tych przepisów wyklucza natomiast możliwość zastosowania przy
    opodatkowaniu takich czynności art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT. W konsekwencji,
    ustalając dochód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych w
    przypadku odpłatnego zbycia udziałów (akcji) w celu ich umorzenia, otrzymane
    wynagrodzenie należy pomniejszyć o wydatki poniesione na nabycie bądź objęcie
    udziałów (akcji). Może też się zdarzyć, że u podatnika powstanie z tego tytułu strata.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku, gdy w wyniku
    dobrowolnego umorzenia udziałów (akcji) w B. za wynagrodzeniem powstanie strata z
    tytułu nadwyżki kosztów nabycia udziałów nad przychodem, ustalonym zgodnie z art. 7b
    ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, tj. wynagrodzeniem otrzymanym z tytułu ich dobrowolnego
    umorzenia – Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznania takiej straty w dochodzie
    z zysków kapitałowych.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, samo pozostawienie w tekście ustawy o CIT
    przepisu art. 12 ust. 4 pkt 3 nie może być odczytywane jako przeszkoda dla możliwości
    rozpoznania straty z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów lub akcji (w ramach
    dochodu z zysków kapitałowych), w sytuacji gdy utrwalona linia orzecznicza sądów
    administracyjnych nakazuje pominięcie ww. przepisu w toku wykładni przepisów ustawy o
    CIT celem określenia skutków dobrowolnego umorzenia udziałów (akcji).
    Końcowo – z zaznaczeniem, że dotyczy to obu pytań przedstawionych w niniejszym
    wniosku – Wnioskodawca pragnie również wskazać, że Dyrektor Krajowej Informacji

    Skarbowej zobowiązany jest do uwzględniania orzeczeń sądów administracyjnych
    zapadłych w innych sprawach dotyczących analogicznych sytuacji prawnopodatkowych.
    Choć orzecznictwo sądowe nie ma charakteru prawotwórczego, to w zakresie
    indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego zyskuje ono szczególne
    znaczenie.
    Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 21 listopada 2012 r. o sygn. akt II FSK 545/11:
    „Obowiązujący od 1 lipca 2007 r. art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej wychodzi poza zasadę
    związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów
    administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw
    załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji
    indywidualnych). Od tej daty orzecznictwo to stało się istotnym miernikiem legalności
    wydawanych interpretacji indywidualnych. Jego nieuzasadnione zaś pomijanie narusza
    wyrażoną w art. 121 § 1 ord. pod. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w
    sposób budzący zaufanie do organów podatkowych”.
    Podobnie wskazują również inne wyroki NSA oraz wojewódzkie sądy administracyjne,
    które w wydawanych orzeczeniach obligują organy podatkowe do uwzględniania wyroków
    sądów administracyjnych, na które powołuje się podatnik. Tytułem przykładu:
      • Wyrok NSA z 12 sierpnia 2021 r. o sygn. akt II FSK 2890/20: „Organ wydający
        interpretację indywidualną ma obowiązek odnieść się również do stanowiska
        wnioskującego w tym zakresie, w jakim ma to wpływ na ocenę tego stanowiska.
        Organ powinien odnieść się również do wskazanego orzecznictwa.
        Nieuzasadnione pomijanie orzecznictwa narusza wyrażoną w art. 121 § 1
        Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący
        zaufanie do organów podatkowych. Przy wydawaniu interpretacji indywidualnej
        prawa podatkowego poza wskazaniem wnioskodawcy właściwego kierunku
        wykładni przepisów prawa podatkowego relewantnych w jego sytuacji prawno-
        podatkowej(zaistniałej bądź hipotetycznej) organ interpretacyjny obowiązany jest
        dążyć do jednolitego zastosowania przepisów prawa podatkowego”.
      • Wyrok WSA w Warszawie z 20 stycznia 2009 r. o sygn. akt III SA/Wa 1916/08: "W
        zakresie interpretacji podatkowych (ogólnych i indywidualnych) orzecznictwo
        sądowe zyskuje szczególnie na znaczeniu. Orzecznictwo sądów stało się
        przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie
        prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych. Skoro organ wydający
        interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już
        uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa
        sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w
        postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w
        przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o
        jej wydanie".
      • Wyrok WSA w Lublinie z 16 lutego 2022 r. o sygn. akt I SA/Lu 636/21: "Podnieść
        należy, że w świetle art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej, nie ulega wątpliwości, że
        przy dokonywaniu interpretacji przepisów prawa podatkowego organ winien
        uwzględnić orzecznictwo sądów administracyjnych".
      • Wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 lipca 2020 r. o sygn. akt I SA/Go 192/20:
        „W ocenie Sądu nie jest jednak tak, że organ interpretacyjny może ignorować
        ukształtowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Niemniej jednak skutki
        procesowe pomijania przez organ interpretacyjny poglądów zawartych w
        orzecznictwie sądowym, co do sposobu wykładni określonych przepisów prawa
        podatkowego w zbliżonych stanach faktycznych polegają zasadniczo na tym, że
        interpretacje takie są eliminowane z obrotu prawnego, ze wskazaniem
        prawidłowej wykładni analizowanych w danej sprawie przepisów i zobowiązaniem
        organu do zastosowania się, do wskazanej przez sąd wykładni”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła
    przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów.
    Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za

    koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Zatem kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie
    danego źródła przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że, uznając dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu
    zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej
    oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy
    zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i
    powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub
    zabezpieczenia przychodu. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony
    wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania
    przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych
    zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie
    uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia
    danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Z wniosku wynika, że A. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest polskim rezydentem
    podatkowym i posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Spółka prowadzi
    aktywną działalność inwestycyjną, koncentrując się na wspieraniu przedsiębiorstw
    rozwijających nowe technologie oparte na unikalnych i innowacyjnych pomysłach.

    Spółka jest wspólnikiem kilkunastu spółek, w tym spółki B. Spółka z o. o. (dawniej: C. z o.
    o.; dalej: B.) z siedzibą w (...), w której w chwili obecnej posiada 2400 udziałów o wartości
    nominalnej 240 000 zł - tym samym obecnie Wnioskodawca posiada 100% udziałów B.
    Ostatnia transakcja wykupu udziałów przez Spółkę była w marcu 2025 r. Zgodnie z umową
    sprzedaży cena za ich nabycie jest płatna w dwóch częściach:
    a) część główna (w kwocie 1 800 000 zł) płatna w związku z przeniesieniem własności
      udziałów (płatność jest dokonywana w kilku transzach);
    b) część dodatkowa w postaci tzw. earn-outu, płatna w przypadku wystąpienia
      określonych w umowie zdarzeń, tzw. Exitów. Przypadki Exitów oraz zasady ich
      rozliczania są szczegółowo opisane w umowie sprzedaży i są związane z
      rozporządzeniem przez Kupującego (Wnioskodawcę) udziałami B., lub
      rozporządzeniem przez B. udziałami Spółek Portfelowych. Wynagrodzenie earn-out
      ma charakter warunkowy, zależny od przyszłych, niepewnych zdarzeń, których
      zaistnienie i wartość nie są możliwe do określenia w momencie zawarcia umowy.
    Wypłata dodatkowa (earn-out), bądź jej brak, nie była warunkiem przeniesienia własności
    udziałów. Przeniesienie własności udziałów nastąpiło po zapłacie pierwszej transzy,
    jeszcze przed spełnieniem warunków wskazanych do wypłaty earn-out.
    Osobną umową Spółka nabyła 36 udziałów od ostatniego wspólnik B., na takich samych
    zasadach wynagrodzenia określonych jak wyżej.
    Spółka planuje dokonać restrukturyzacji. Jednym z rozważanych jej elementów jest
    zmniejszenie zaangażowania kapitałowego w B., poprzez zmniejszenie ilości posiadanych
    w niej udziałów. Spółka zamierza dokonać zbycia w celu umorzenia za wynagrodzeniem
    znacznej części udziałów B., tj.
      • 1397 udziałów objętych za wkład pieniężny
      • części z 1003 udziałów nabytych w drodze transakcji nabycia udziałów.
    Ad 1
    Przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z
    przychodami i koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, nazywane kosztami
    pośrednimi. Wskazać należy, że:
    · za koszty bezpośrednie uznaje się te wydatki, których poniesienie wpływa bezpośrednio
      na uzyskanie przychodu z danego źródła i są one niezbędne dla osiągnięcia przychodu
      (są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów),
    · za koszty pośrednie uważa się te wydatki, które ponoszone są w celu zachowania lub
      zabezpieczenia źródła przychodów, tj. wydatki na funkcjonowanie przedsiębiorstwa,
      związane z całokształtem działalności. Co do zasady kosztów takich nie można
      przypisać konkretnym przychodom, jak również ocenić szczegółowo stopnia ich
      wpływu na uzyskanie przychodów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu
    „bezpośredniego” czy „pośredniego” – związane jest to z nieokreślonością tych pojęć i
    brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie
    pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym
    przypadku. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle
    określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w
    warunkach, których wydatki te są ponoszone.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe

    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług.
    Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wypłacone wynagrodzenie dodatkowe (earn-
    out) wynikające z umowy nabycia udziałów B. będzie stanowić dla Spółki pośredni koszt
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT potrącalny w dacie
    poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Wspomniany wyżej, art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę wyłączeń z
    kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy poniesiony wydatek dający się
    zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście, nie będzie mógł być
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, bez względu na cel jego poniesienia.
    Pojęcie „wydatku” nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT, należy odnieść się do jego
    językowego znaczenia. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (dostęp online)
    „wydatek” to: „suma, która ma być wydana albo suma wydana na coś”.
    Zgodnie z przytoczonymi definicjami słownikowymi należy uznać, że pojęcie „wydatku” ma
    na gruncie ustawy o CIT bardzo szerokie znaczenie i powinno być rozumiane jako
    uiszczanie należności za coś – zarówno w formie pieniężnej, jak i niepieniężnej.
    Jednocześnie należy podkreślić, że żaden z przepisów ustawy nie ogranicza wskazanego
    pojęcia tylko i wyłącznie do wydatków pieniężnych podmiotu nabywającego składniki
    majątkowe.
    W przedmiotowej sprawie wydatek na wynagrodzenie earn-out stanowi jedno z
    postanowień zawartych w ramach umowy sprzedaży udziałów. Zgodnie z tą umową,

    zgodnie z informacją zawartą we wniosku, cena za nabycie udziałów jest płatna w dwóch
    częściach:
    a) głównej oraz
    b) dodatkowej w postaci tzw. earn-out.
    Postanowienie przewidujące dodatkowe, obok zapłaty części głównej, tzw. earn-out w
    umowie sprzedaży stosowane jest głównie przy sprzedaży przedsiębiorstw,
    zorganizowanych części przedsiębiorstwa, czy całych spółek i oznacza podział ceny na
    dwie części – dokonywaną z góry w chwili finalizacji transakcji oraz płaconą po upływie z
    góry określonego terminu lub/i osiągnięciu założonych celów. Mechanizm ten polega więc
    na ustaleniu ostatecznej ceny w oparciu o przyszłe wyniki finansowe przedsiębiorstwa,
    nieznane w chwili sprzedaży.
    Głównym celem zawierania klauzuli earn-out jest zmniejszenie ryzyka przepłacenia przez
    kupującego za przedsiębiorstwo. Kupujący jest chroniony przed przepłaceniem, zaś
    sprzedający ma możliwość uzyskania wartości, której inwestor nie zapłaciłby w ramach
    sztywno ustalonej ceny.
    Skoro, jak sami Państwo wskazali w opisie sprawy, wypłata wynagrodzenia w ramach
    mechanizmu earn-out jest dodatkową płatnością ustaloną przez strony umowy sprzedaży
    udziałów i wypłata bądź brak wypłaty dodatkowego – warunkowego – wynagrodzenia
    (earn-out) nie jest warunkiem przeniesienia własności udziałów, a przeniesienie własności
    udziałów nastąpiło po zapłacie pierwszej transzy, jeszcze przed spełnieniem warunków
    wskazanych do wypłaty earn-out, uznać należy, że nie jest elementem kształtującym
    ostateczną cenę udziałów.
    Podsumowując więc należy uznać, że wypłacone wynagrodzenie dodatkowe (earn-out),
    wynikające z umowy nabycia udziałów B., będzie stanowić dla Spółki pośredni koszt
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT potrącalny w dacie
    poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Ad 2
    Państwa wątpliwości dotyczą też kwestii, czy, w związku z transakcją zbycia udziałów w B.
    w celu ich umorzenia, będą mieli Państwo prawo do rozpoznania kosztów uzyskania
    przychodów w wysokości wydatków na objęcie i nabycie tych udziałów oraz czy w
    przypadku, gdy wydatki te będą wyższe niż przychody z tytułu zbycia, będą Państwo
    uprawnieni do rozpoznania straty podatkowej ze źródła przychodów z zysków
    kapitałowych.
    Zasady umarzania udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością uregulowane
    zostały w art. 199 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 18; dalej: „ksh”).
    Zgodnie z art. 199 § 1 ksh:
      Udział może być umorzony jedynie po wpisie spółki do rejestru i tylko w przypadku,
      gdy umowa spółki tak stanowi. Udział może być umorzony za zgodą wspólnika w
      drodze nabycia udziału przez spółkę (umorzenie dobrowolne) albo bez zgody
      wspólnika (umorzenie przymusowe). Przesłanki i tryb przymusowego umorzenia
      określa umowa spółki.
    Jak wynika z powyższego przepisu, spółka umarzająca udziały nabywa je celem ich
    umorzenia, tzn. ich prawnego unicestwienia. Prawne unicestwienie udziałów polega na
    wygaśnięciu wszelkich praw, zarówno o charakterze majątkowym, jak i korporacyjnym
    wynikających z umarzanych udziałów.
    Stosownie do art. 199 § 2 ksh:

      Umorzenie udziału wymaga uchwały zgromadzenia wspólników, która powinna
      określać w szczególności podstawę prawną umorzenia i wysokość wynagrodzenia
      przysługującego wspólnikowi za umorzony udział. Wynagrodzenie to, w przypadku
      umorzenia przymusowego, nie może być niższe od wartości przypadających na
      udział aktywów netto, wykazanych w sprawozdaniu finansowym za ostatni rok
      obrotowy, pomniejszonych o kwotę przeznaczoną do podziału między wspólników.
      W przypadku umorzenia przymusowego uchwała powinna zawierać również
      uzasadnienie.
    Zgodnie z ksh wyróżnić można trzy sposoby umarzania udziałów:
    1. umorzenie dobrowolne – w którym wspólnik musi wyrazić zgodę na umorzenie
      posiadanych przez niego udziałów; dochodzi do niego w drodze wykupu przez spółkę
      udziałów i ich umorzenia;
    2. umorzenie przymusowe – niezależne od zgody wspólnika, zgodnie z przesłankami
      określonymi w umowie spółki, które umożliwiają podjęcie stosownej uchwały o
      umorzeniu;
    3. umorzenie automatyczne (warunkowe) – w konstrukcji podobne do umorzenia
      przymusowego; dochodzi do skutku w razie ziszczenia się określonych w umowie
      spółki zdarzeń, z tym, że nie jest wymagana uchwała o umorzeniu.
    Zatem w przypadku umorzenia dobrowolnego dochodzi do nabycia udziałów przez spółkę
    i odrębnie ich umorzenia − w dwóch etapach działań. Umarzanie udziałów, co do zasady
    odbywa się za wynagrodzeniem.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b cyt. ustawy, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Szczególną kategorię dochodów/przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym
    od osób prawnych stanowią dochody/przychody z udziału w zyskach osób prawnych.
    Opodatkowaniu więc podlega suma dochodów uzyskanych przez podatnika ze źródeł
    przychodów. Źródła dochodów podzielone są na dwie grupy, dla niektórych celów
    traktowane rozdzielnie:
    · zyski kapitałowe oraz
    · inne źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT za przychody z zysków kapitałowych uważa
    się:
      1) przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt
        4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym: b) przychody
        z umorzenia udziału (akcji) lub ze zmniejszenia ich wartości.
    Stosownie do art. 7b ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT za przychody z zysków kapitałowych uważa
    się:

      inne, niż określone w pkt 1 i 2, przychody z udziału (akcji) w osobie prawnej lub
      spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, w tym:
      a) przychody ze zbycia udziału (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich
      umorzenia,
      b) przychody uzyskane w wyniku wymiany udziałów.
    Zatem opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób prawnych wystąpi w stosunku
    do tych kategorii, które zgodnie z cytowaną ustawą o CIT, stanowią odpowiednio dochód
    albo przychód.
    Tak więc, w związku z transakcją zbycia udziałów w B. w celu ich umorzenia, będą mieli
    Państwo prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w wysokości wydatków na
    objęcie i nabycie tych udziałów.
    Państwa wątpliwości wiążą się także ze sposobem rozliczania straty na transakcji
    sprzedaży udziałów spółki B.
    W Państwa ocenie mogą Państwo obniżyć dochody ze źródła przychodów zyski kapitałowe
    o wysokość poniesionej straty na transakcji zbycia udziałów.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT do przychodów nie zalicza się:
      zwróconych udziałów lub wkładów w spółdzielni, umorzenia udziałów (akcji) w
      spółce, w tym kwot otrzymanych z odpłatnego zbycia udziałów (akcji) na rzecz takiej
      spółki w celu umorzenia tych udziałów (akcji) – w części stanowiącej koszt ich nabycia
      bądź objęcia;
    Pominięcie tego przepisu przy ustalaniu zasad opodatkowania przychodu z odpłatnego
    zbycia udziałów w celu ich umorzenia jest zatem klasycznym przykładem zastosowania
    wykładni per non est (traktowanie jako niepotrzebnych pewnych części tekstu prawnego),
    o której niedopuszczalności wielokrotnie wypowiadał się NSA, np. wyrok:
    · z 11 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2727/14;
    · z 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 599/14,
    · z 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt II FSK 397/14).
    Przepis art. 12 ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT znajduje zastosowanie w przypadku odpłatnego
    zbycia udziałów/akcji na rzecz spółki w celu ich umorzenia w obecnym stanie prawnym, w
    którym przychód ze zbycia udziału/akcji, w tym w celu ich umorzenia, zaliczany jest do
    przychodów z zysków kapitałowych (zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT).
    Omawiany przepis nie został uchylony w związku ze zmianami w ustawie o CIT, jakie
    weszły w życie 1 stycznia 2018 r.
    Tym samym opodatkowaniu podlega przychód z odpłatnego zbycia udziałów w celu ich
    umorzenia, który jest pomniejszany o wydatki odpowiadające kosztom nabycia lub objęcia
    ww. udziałów. W efekcie, na gruncie podatku CIT nie jest możliwe wygenerowanie straty w
    wyniku odpłatnego zbycia udziałów/akcji w celu ich umorzenia.
    Zauważyć należy, że z uzasadnienia do projektu ustawy z 25 listopada 2010 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (druki sejmowe nr 3366, nr 3427 i nr 3500
    Sejmu VI kadencji) w żaden sposób nie wynika, że, jak twierdzą sądy, intencją
    ustawodawcy było zrównanie na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych zasad
    opodatkowania odpłatnego zbycia udziałów/akcji na rzecz spółki w celu ich umorzenia z
    odpłatnym zbyciem na rzecz podmiotu trzeciego – w uzasadnieniu ww. projektów ustaw
    nie odniesiono się do celu przyświecającego ustawodawcy przy uchyleniu pkt 2 w art. 10
    ust. 1 ustawy o CIT. Rzeczywistą intencją ustawodawcy wprowadzającego zmiany w
    zasadach opodatkowania podatkiem CIT skutków zbycia udziałów (akcji) celem ich

    umorzenia było wyłączenie przychodu uzyskanego z tego tytułu z katalogu „przychodów
    (dochodów) z udziału w zyskach osób prawnych”, przy jednoczesnym utrzymaniu zasady,
    zgodnie z którą powstałe w wyniku takiej operacji gospodarczej straty ekonomiczne nie są
    uwzględniane w rozliczeniu podatku dochodowego (nie pomniejszają uzyskiwanych przez
    podatnika dochodów i podstawy opodatkowania). Z tego względu art. 10 ustawy o CIT w
    całości został uchylony, przy jednoczesnym pozostawieniu art. 12 ust. 4 pkt 3 tej ustawy.
    Należy mieć na względzie, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych narzuca
    podatnikom obowiązek odrębnego wyliczenia dochodu osiągniętego z zysków
    kapitałowych oraz z tzw. „innych źródeł przychodów”. Dochód z danego źródła
    przychodów to nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania – osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów
    przekraczają sumę przychodów – to różnica jest stratą z danego źródła.
    Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczanego we wniosku nr 2 w
    kwestii dotyczącej przyjęcia, że:
    · w związku ze zbyciem udziałów w celu ich umorzenia będą mieli Państwo prawo do
      rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w wysokości wydatków na objęcie i
      nabycie tych udziałów – jest prawidłowe;
    · w przypadku, gdy wydatki na nabycie udziałów będą wyższe niż przychody z tytułu ich
      zbycia, będą Państwo uprawnieni do rozpoznania straty podatkowej ze źródła zyski
      kapitałowe – jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. Wydana interpretacja dotyczy więc tylko
    sprawy będącej przedmiotem Państwa zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy
    i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej
    interpretacji.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądowe
    zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.