Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.536.2025.2.DJD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Wydatki związane z uczestnictwem w kursach językowych oraz
zajęciach logopedycznych jako koszty działalności.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
kurs
nauka-nauka języka
wydatek-wydatki osobiste
wydatek-wydatki szkoleniowe
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Świadczenia w naturze i inne nieodpłatne
świadczenia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 6 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    prowadzonej działalności gospodarczej wydatków związanych z uczestnictwem w kursach
    językowych oraz zajęciach logopedycznych. Uzupełniła go Pani pismem z 6 czerwca 2025 r.
    (wpływ 9 czerwca 2025 r.) oraz pismem z 12 lipca 2025 r. (wpływ 12 lipca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, specjalizując się w kompleksowej obsłudze cudzoziemców, w
    szczególności w zakresie legalizacji pobytu oraz reprezentowania klientów w
    postępowaniach administracyjnych. W ramach działalności konieczna jest codzienna
    komunikacja z urzędami, instytucjami państwowymi oraz klientami - głównie w języku
    polskim.
    Jako osoba posiadająca certyfikat znajomości języka polskiego na poziomie B1,
    Wnioskodawczyni zamierza:
    · uczestniczyć w kursach języka polskiego w celu podniesienia kompetencji językowych;
    · brać udział w zajęciach logopedycznych, mających na celu wyeliminowanie akcentu
      obcego oraz poprawę artykulacji.
    Celem wskazanych działań jest poprawa jakości świadczonych usług, wizerunku firmy oraz
    skuteczności w relacjach z klientami i instytucjami.
    W uzupełnieniu wniosku z 12 lipca 2025 r. Wnioskodawczyni doprecyzowała, że zgodnie z
    art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, posiada
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, a miejscem zamieszkania dla celów
    podatkowych jest Rzeczpospolita Polska, tutaj również znajduje się centrum Jej interesów
    osobistych i gospodarczych. Wnioskodawczyni posiada dwa obywatelstwa: polskie i
    ukraińskie. Jej językiem ojczystym jest język ukraiński.
    Uczestnictwo w kursach językowych oraz zajęciach logopedycznych jest niezbędne dla
    dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, której głównym zakresem jest
    kompleksowa obsługa cudzoziemców w postępowaniach administracyjnych oraz
    legalizacja pobytu w Polsce. Charakter tej działalności wymaga codziennej i płynnej
    komunikacji w języku polskim - zarówno w kontaktach z urzędami i instytucjami
    publicznymi, jak i z klientami.
    Działalność w zakresie legalizacji pobytu cudzoziemców nie wymaga posiadania
    obowiązkowych zezwoleń, ani określonego wykształcenia, co sprawia, że konkurencja w
    tej branży jest bardzo duża. Podniesienie kompetencji językowych oraz poprawa
    artykulacji wpływają pozytywnie na jakość świadczonych usług, zwiększają ich
    skuteczność, a także budują profesjonalny wizerunek firmy w oczach klientów i partnerów
    instytucjonalnych. W związku z tym inwestycja w rozwój językowy stanowi integralny
    element zapewnienia ciągłości, efektywności oraz konkurencyjności prowadzonej
    działalności.
    Wnioskodawczyni będzie wyłącznym uczestnikiem kursów językowych oraz zajęć
    logopedycznych, jako osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą i
    samodzielnie świadcząca usługi w ramach tej działalności. Wnioskodawczyni zamierza

    rozpocząć kursy językowe oraz zajęcia logopedyczne w najbliższym czasie. Planowany
    termin rozpoczęcia to wrzesień 2025 r. Będzie posiadać faktury dokumentujące
    poniesione wydatki, wystawione przez podmioty prowadzące kursy językowe oraz przez
    logopedów realizujących zajęcia logopedyczne. Wszystkie dokumenty potwierdzające
    poniesione koszty będą przechowywane, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz
    ewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako koszty uzyskania
    przychodów, ponieważ pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, a także służą jej rozwojowi.
    Wydatki poniesione przez Wnioskodawczynię będą służyły osiągnięciu, zachowaniu oraz
    zabezpieczeniu źródła przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Poprawa
    kompetencji językowych w języku polskim - zarówno w zakresie specjalistycznego
    słownictwa, jak i poprawnej artykulacji - ma bezpośredni wpływ na skuteczność
    reprezentowania klientów w kontaktach z instytucjami publicznymi, sprawną komunikację
    oraz budowanie zaufania klientów. W związku z tym zajęcia językowe są związane z
    potrzebami językowymi wynikającymi z pełnionej przez Wnioskodawczynię funkcji. Zajęcia
    te pozostają w bezpośrednim związku z charakterem prowadzonej działalności i stanowią
    inwestycję w jej rozwój oraz jakość świadczonych usług. Wydatki ponoszone na kursy
    językowe oraz zajęcia logopedyczne nie podlegają zwrotowi, ani refundacji w żadnej
    formie, niezależnie od okoliczności. Koszty te zostaną w pełni pokryte ze środków
    własnych firmy Wnioskodawczyni i nie będą współfinansowane, ani refinansowane przez
    inne podmioty, programy publiczne, stypendia, osoby trzecie ani inne źródła zewnętrzne.
    Wnioskodawczyni ponosi te koszty na własne ryzyko.
    Wydatki na kursy językowe oraz zajęcia logopedyczne stanowią świadomą i celową
    inwestycję w rozwój prowadzonej działalności gospodarczej. Zostały zaplanowane
    wyłącznie w celu:
    • pozyskania nowych źródeł przychodów,
    • zwiększenia kompetencji własnych (jako osoby samodzielnie świadczącej usługi),
    • podniesienia konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku.
    Wnioskodawczyni wyjaśnia, że w pytaniu nr 3 chodzi o ustalenie, czy - w przypadku
    pokrycia kosztów kursów języka polskiego oraz zajęć logopedycznych przez
    przedsiębiorstwo w formie jednoosobowej działalności gospodarczej - po stronie
    podatnika, tj. po stronie Wnioskodawczyni, jako osoby fizycznej prowadzącej tę
    działalność, powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Zatem podatnikiem,
    którego dotyczyło to pytanie, jest Wnioskodawczyni - osoba fizyczna prowadząca
    jednoosobową działalność gospodarczą, opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Pytania (pytanie nr 3 ostatecznie postawione w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy wydatki poniesione na kursy języka polskiego, których celem jest podniesienie
      kompetencji językowych niezbędnych w prowadzonej działalności gospodarczej,
      można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu?
    2. Czy wydatki na zajęcia logopedyczne mające na celu poprawę wymowy i ograniczenie
      akcentu obcego, w sytuacji gdy ich celem jest zwiększenie efektywności komunikacji
      zawodowej oraz poprawa wizerunku firmy, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu?
    3. Czy w przypadku Wnioskodawczyni- osoby fizycznej prowadzącej jednoosobową
      działalność gospodarczą - pokrycie kosztów kursów języka polskiego oraz zajęć
      logopedycznych, których celem jest zwiększenie efektywności prowadzonej
      działalności, skutkuje powstaniem po Jej stronie przychodu z tytułu nieodpłatnych
      świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2024 r. poz. 226 ze zm.; dalej: „ustawa PIT”)?
    Pani stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawczyni, zarówno wydatki na kursy języka polskiego, jak i na zajęcia
    logopedyczne spełniają przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodu, ponieważ:
    • zostały poniesione w celu osiągnięcia lub zabezpieczenia przychodu,
    • pozostają w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą,
    • nie mają charakteru osobistego, ani prywatnego,
    • nie zostały wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych
      (art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Ad 1.
    Wydatki na kursy języka polskiego służą zwiększeniu efektywności w kontaktach
    zawodowych, w szczególności z urzędami, kontrahentami oraz klientami. Ich celem jest
    zwiększenie przychodów poprzez lepsze wykonywanie usług, skuteczniejszą komunikację
    oraz reprezentowanie klientów w postępowaniach administracyjnych.
    Wydatki te nie mają charakteru osobistego, ani edukacyjnego w sensie ogólnym - są
    ukierunkowane na rozwój kompetencji niezbędnych do sprawnego prowadzenia
    działalności gospodarczej, której istotnym elementem jest bieżąca współpraca z
    instytucjami publicznymi. Umożliwiają one zapewnienie precyzyjnej i profesjonalnej
    komunikacji, co bezpośrednio przekłada się na jakość świadczonych usług, wiarygodność
    przedsiębiorcy oraz osiągane przychody.
    Ad 2.
    Zajęcia logopedyczne, mające na celu eliminację akcentu i poprawę artykulacji, również
    pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Służą
    podniesieniu jakości kontaktów z urzędami oraz instytucjami, w imieniu klientów, i
    wspierają prawidłowe wykonywanie czynności zawodowych. Zajęcia te wzmacniają
    wizerunek firmy, jako rzetelnego i profesjonalnego partnera w sprawach legalizacyjnych,
    co w sposób bezpośredni wpływa na rozwój działalności, budowanie zaufania klientów
    oraz utrzymanie konkurencyjności na rynku usług z legalizacji.
    Ad 3. (przedstawione w uzupełnieniu wniosku 12 lipca 2025 r.)
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w przedstawionej sytuacji nie dochodzi do powstania
    przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 oraz ust. 2a
    ustawy o PIT.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych
    świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nieodpłatne
    świadczenie”. Definicję tego pojęcia, wypracowało orzecznictwo m.in. Naczelny Sąd
    Administracyjny w uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16

    października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06), wyjaśnił jak należy rozumieć pojęcie
    „nieodpłatne świadczenie” na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    (w innym stanie faktycznym). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pojęcie to ma
    szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie zjawiska o charakterze
    gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest uzyskanie korzyści kosztem
    innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli niezwiązane z kosztami lub mną
    formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie, mające wyraźny finansowy wymiar.
    Pojęcie „nieodpłatnych świadczeń” było także przedmiotem analizy Trybunału
    Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 sąd wskazał, jakie
    kryteria statuują nieodpłatne świadczenie jako przychód pracownika z tytułu stosunku
    pracy.
    Trybunał Konstytucyjny definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako
    przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie);
    · po drugie, zostały- spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść;
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Należy wskazać, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy co prawda świadczeń
    uzyskiwanych przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy
    rozumieć pojęcie nieodpłatnego świadczenia. Wskazówki te pozostają aktualne również w
    odniesieniu do osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą.
    Jak wskazano powyżej, jedną z przesłanek, które warunkują powstanie przychodu z tytułu
    nieodpłatnego świadczenia jest zaistnienie korzyści finansowej po stronie podmiotu
    otrzymującego świadczenie. Może ona wystąpić w postaci powiększenia aktywów lub
    uniknięcia wydatku, który beneficjent świadczenia musiałby, tak czy inaczej sam ponieść.
    O powitaniu przychodu decyduje też okoliczność w czyim interesie świadczenie zostało
    poniesione.
    Wnioskodawczyni, jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność
    gospodarczą, jest zobowiązana do wykonywania swoich obowiązków w sposób
    prawidłowy. W związku z faktem, że wymaga to ścisłej współpracy z instytucjami RP,
    wskazane jest posiadanie znajomości języka polskiego. W związku z powyższym, w celu
    zapewnienia płynnej i skutecznej komunikacji, przy wykonywaniu obowiązków
    zawodowych przez Wnioskodawczynię, niezbędna jest znajomość języka polskiego na
    poziomie co najmniej efektywnej biegłości użytkowej (C1). Brak takiej znajomości
    uniemożliwiałby należyte realizowanie zadań związanych z legalizacją pobytu
    cudzoziemców. Wnioskodawczyni ponosi wydatki na kursy - języka polskiego oraz zajęcia
    logopedyczne w celu poprawy jakości świadczonych usług, zwiększenia skuteczności w
    relacjach z klientami i instytucjami oraz eliminacji barier językowych w kontaktach
    zawodowych.
    Należy zatem wskazać, że opisany stan faktyczny nie wypełnia przesłanek uznania za
    świadczenie nieodpłatne skutkujące powstaniem przychodu. Koszty te pozostają w
    bezpośrednim związku z przychodami osiąganymi z działalności gospodarczej i służą ich
    zabezpieczeniu, osiągnięciu i zachowaniu, co spełnia przesłanki określone w art. 22 ust. 1
    ustawy o PIT dotyczące kosztów uzyskania przychodów. W szczególności nie można uznać,
    że świadczenia te mają charakter osobisty lub służą prywatnym celom Wnioskodawczyni.

    Nie skutkują one przysporzeniem majątkowym, ponieważ ich celem nie jest zaspokojenie
    potrzeb osobistych podatnika, lecz wyłącznie realizacja interesu gospodarczego
    związanego z prowadzoną działalnością.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie, m.in. w interpretacjach indywidualnych:
      z dnia 17 października 2023 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.564.2023.3.JK2, w której organ
      uznał, że wydatki na kursy językowe mają charakter zawodowy, a nie osobisty, i nie
      generują przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń;
      z dnia 18 lipca 2024 r. Nr 0113-KDIPT2-3.4011.356.2024.1.SJ, która wskazuje, że
      świadczenia finansowane przez przedsiębiorcę, jeśli są związane z prowadzoną
      działalnością, nie powodują powstania przychodu;
      z dnia 13 czerwca 2022 r. Nr 0112-KDIL2-1.4011.273.2022.1.AMN,
      z 16 stycznia 2020 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.590.2019.1.JK2.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie również wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8
    lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. w którym Trybunał stwierdził, że nie można przypisać
    podatnikowi przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, jeżeli świadczenie nie przynosi
    mu osobistej korzyści, lecz służy wyłącznie celom gospodarczym.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawczyni, nie dochodzi do powstania
    przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2a ustawy o
    PIT, ponieważ świadczenie (kursy i zajęcia) nie ma charakteru osobistego, ani
    nieodpłatnego - lecz zawodowy i gospodarczy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł
    zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z
    prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania
    przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością

    gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na
    wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania
    przychodów, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle
    wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności,
    podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten
    przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu. Przy czym,
    kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są
    wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-
    skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też
    zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego
    związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Konstrukcja art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych daje
    podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów
    (niewymienionych w art. 23 ust. 1 tej ustawy), pod warunkiem że wykaże ich bezpośredni
    lub pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć
    wpływ na wysokość osiągniętych przychodów bądź zachowanie źródła przychodów.
    Ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia
    przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN pojęcie:
    • cel to „to, do czego się zmierza, dąży, to, co chce się osiągnąć”;
    • celowość oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    • zabezpieczyć oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast „zachować” oznacza:
      „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo
      upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

    Przez sformułowanie „w celu osiągnięcia przychodów” należy zatem rozumieć dążenie do
    osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot
    „celowości”. Koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są
    poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów, z taką chęcią i zamiarem.
    Zgodnie z orzecznictwem - nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z
    prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten
    wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go
    miało lub mogło mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie danych przychodów (wyrok
    NSA z 29 listopada 1993 r. sygn. akt SA/Wr 1242/94). Podatnik, oceniając związek wydatku
    z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien zakładać, że dany koszt może
    obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów. Określony cel musi być widoczny w
    momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować
    lub co najmniej zakładać jego realność. Wskazuje się, że istnieją sytuacje, w których
    związek przyczynowo-skutkowy nie jest wyraźny. Należy je rozwiązywać w oparciu o
    zasadę zdrowego rozsądku, a każda sytuacja wymaga odrębnego potraktowania (wyrok
    NSA z 16 grudnia 1999 r. sygn. akt SA/Bk 1619/98, LEX nr 39745).
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła
    przychodów w przyszłości.
    Podkreślam, że koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek
    przychodów, lecz zawsze związane są z uzyskaniem przychodów z konkretnego źródła.
    Koszty uzyskania przychodów z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie
    źródła. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła
    przychodów.
    W art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawarto katalog wydatków,
    które nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Należy przy tym pamiętać, że
    to na podatniku, jako podmiocie odnoszącym korzyść z faktu zaliczenia wskazanych we
    wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów wynika obowiązek wykazania
    związku przyczynowo-skutkowego poniesionego wydatku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, jak również obowiązek właściwego jego udokumentowania.
    W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w
      szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów,
      w tym alkoholowych.
    Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy
    wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.
    Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o
    reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu
    stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w
    relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.
    Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji
    „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome
    kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o
    nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy
    przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy,
    zakupów jego produktów, czy usług. Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do
    kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego,

    natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się
    także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich
    nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot
    gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek
    dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007,
    teza 438 do art. 16, s. 568).
    Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane
    towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu
    skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego
    podmiotu gospodarczego.
    Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na
    celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach,
    działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach, bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do
    nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego
    (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz,
    Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z dnia 10 listopada 1999 r. sygn. akt I SA/Lu
    1030/98, Lex nr 46935).
    Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie
    firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu
    zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania, bądź utrzymania kontaktów z
    przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena
    charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej
    przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który
    prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego
    wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.
    Wydatki na kursy języka polskiego oraz wydatki na zajęcia logopedyczne nie zostały
    wymienione w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a zatem w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek mogą być one
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu
    widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić
    koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność
    gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w
    sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług
    mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których
    cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z
    potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego
    zabezpieczeniem.
    Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku
    NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na
    uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie
    wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku.
    Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r. sygn. I SA/Wr 1291/13
    wyjaśniono, że: Nie jest (...) wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić
    do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania
    przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do

    kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb
    osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto
    teoretyczna.
    Kryterium celowości nie wyznacza w sposobu ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki,
    które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są.
    Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń,
    tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (patrz wyrok NSA z
    8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15).
    Zauważam również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na
    potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć
    charakteru osobistego, ponieważ wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu
    z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu.
    W konsekwencji, wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić
    kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Zatem, do stwierdzenia, czy wydatki ponoszone na kursy języka polskiego oraz wydatki na
    zajęcia logopedyczne, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, istotnym jest ustalenie:
    • czy wydatki te związane są z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, zdobywaniem
      wiedzy i umiejętności, które są potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej i
      które mają z nią związek,
    • czy wydatki te służą tylko podnoszeniu ogólnego poziomu wiedzy i wykształcenia
      niezwiązanego z działalnością, a więc który co do zasady ma charakter osobisty.
    Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że prowadzi Pan jednoosobową
    działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, której głównym
    zakresem jest kompleksowa obsługa cudzoziemców w postępowaniach administracyjnych
    oraz w legalizacji pobytu w Polsce. Charakter tej działalności wymaga codziennej i płynnej
    komunikacji w języku polskim - zarówno w kontaktach z urzędami i instytucjami
    publicznymi, jak i z klientami. Posiada Pani dwa obywatelstwa: polskie i ukraińskie. Pani
    językiem ojczystym jest język ukraiński. Posiada Pani certyfikat znajomości języka
    polskiego na poziomie B1. Od września 2025 r. zamierza Pani rozpocząć kurs języka
    polskiego w celu podniesienia kompetencji językowych oraz brać udział w zajęciach
    logopedycznych, mających na celu wyeliminowanie akcentu obcego oraz poprawę
    artykulacji. Poprawa kompetencji językowych w języku polskim - zarówno w zakresie
    specjalistycznego słownictwa, jak i poprawnej artykulacji - ma bezpośredni wpływ na
    skuteczność reprezentowania klientów w kontaktach z instytucjami publicznymi, sprawną
    komunikację oraz budowanie zaufania klientów. Uczestnictwo w kursach językowych oraz
    zajęciach logopedycznych jest niezbędne dla dalszego prowadzenia działalności
    gospodarczej. Zajęcia językowe są związane z potrzebami językowymi wynikającymi z
    pełnionej przez Panią funkcji i pozostają w bezpośrednim związku z charakterem
    prowadzonej działalności, stanowiąc jednocześnie inwestycję w jej rozwój oraz jakość
    świadczonych usług.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa,
    stwierdzam, że skoro wydatki na kurs języka polskiego oraz zajęcia logopedyczne będą
    służyć realizacji celów w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej
    (obsługa cudzoziemców w postępowaniach administracyjnych oraz legalizacja pobytu w
    Polsce) i nie będą stanowić wydatków związanych reprezentacją Pani działalności
    określonych w art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak
    również nie będą służyć podnoszeniu ogólnego poziomu Pani wiedzy i wykształcenia,
    wówczas opisane wydatki mogą stanowić koszty uzyskania przychodu prowadzonej
    działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

    Odnosząc się natomiast do powstania po Pani stronie przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń w związku z pokryciem kosztów kursów języka polskiego oraz zajęć
    logopedycznych, wskazuję że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    zawiera definicji przychodu, jednak w myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Analizując przepis art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, można
    stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku
    podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on
    rozporządzać jak własną. Przychód powstaje zatem w momencie jego faktycznego
    uzyskania przez podatnika.
    Zastrzeżenie, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje m.in. przychody wymienione w
    art. 14 ww. ustawy, a więc przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów z tego
    źródła podatnik powinien zaliczyć przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem
    jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać
    będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie
    majątkowe.
    Przepis art. 11 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    W myśl art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Przepis art. 11 ust. 2b powołanej ustawy stanowi, że:

      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne, to
    jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Otrzymanie oznacza przysporzenie w majątku w postaci czegoś, za co podatnik nie
    zapłacił lub zapłacił częściowo, a co ma określoną wartość wyrażoną w pieniądzu.
    Świadczenie nieodpłatne, czy też częściowo odpłatne, to taki rodzaj świadczenia, w
    przypadku którego otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym lub też za
    co częściowo płaci, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian lub przekazuje świadczenie
    (płatność) nieekwiwalentne.
    Obok pieniędzy i wartości pieniężnych ustawodawca za przychody uważa również wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Świadczenia w
    naturze to wszelkie takie świadczenia, w przypadku których przedmiot świadczenia jest
    inny niż pieniądz lub wartość pieniężna. Będą to w szczególności różnego rodzaju
    świadczenia rzeczowe, chociaż przedmiotem świadczenia mogą być również prawa.
    Powyższe związane jest z przyjętą zasadą kompletności opodatkowania, w myśl której
    opodatkowaniu powinny podlegać niemal wszelkie przysporzenia majątkowe, a nie tylko
    te o charakterze pieniężnym. Podstawową różnicą pomiędzy przychodami w postaci
    pieniędzy i wartości pieniężnych a nieodpłatnymi świadczeniami w naturze i innymi
    nieodpłatnymi świadczeniami jest odmienny moment powstania przychodu. W przypadku
    bowiem pierwszej kategorii świadczeń przychód powstaje w momencie ich otrzymania lub
    postawienia do dyspozycji podatnika, natomiast w przypadku drugiej kategorii przychód
    powstaje wyłącznie w chwili otrzymania. Nie ma natomiast znaczenia moment
    postawienia świadczenia do dyspozycji podatnika. Przychód z nieodpłatnych świadczeń
    powstaje w momencie otrzymania nieodpłatnego świadczenia, tj. w dniu uzyskania
    przysporzenia majątkowego.
    Odnosząc się do wydatków, które będzie Pani ponosić na kursy języka polskiego oraz
    zajęcia logopedyczne w celu poprawy jakości świadczonych usług, powołać należy się na
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13), w którym
    wskazano, że aby można było mówić o powstaniu przychodu z tytułu nieodpłatnego
    świadczenia, musi dojść do uzyskania korzyści w postaci powiększenia aktywów lub
    uniknięcia wydatku, który podatnik musiałby ponieść. W sytuacji, w której podatnik
    odbywa kurs, czy szkolenie, które leżą w interesie Jego działalności gospodarczej i za które
    sam podatnik płaci – bowiem wydatki na ich sfinansowanie będą stanowiły koszty
    uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej – nie można mówić o
    powstaniu jakiegokolwiek przychodu.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, że aby można było mówić o powstaniu przychodu z
    tytułu nieodpłatnego świadczenia musi dojść do określonego działania lub zaniechania na
    rzecz innej osoby, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu.
    Z opisu sprawy wynika, że będzie Pani wyłącznym uczestnikiem kursów językowych oraz
    zajęć logopedycznych, jako osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą.
    Będzie Pani posiadać faktury dokumentujące poniesione wydatki, wystawione przez
    podmioty prowadzące kursy językowe oraz przez logopedów realizujących zajęcia
    logopedyczne. Wskazane wydatki na kursy językowe oraz zajęcia logopedyczne nie
    podlegają zwrotowi, ani refundacji w żadnej formie i zostaną w pełni pokryte ze środków
    Pani działalności gospodarczej. Nie będą współfinansowane, ani refinansowane przez inne

    podmioty, programy publiczne, stypendia, osoby trzecie ani inne źródła zewnętrzne.
    Ponosi Pani te koszty na własne ryzyko.
    Skoro to Pani ponosi koszty kursów z własnych funduszy, to nie uzyskuje Pani korzyści
    kosztem innego podmiotu. Tym samym w sytuacji przedstawionej we wniosku nie
    dochodzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia.
    Zatem sfinansowanie opisanych w zdarzeniu przyszłym kosztów kursów językowych oraz
    zajęć logopedycznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, nie
    skutkuje po Pani stronie powstania przychodu z nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa
    w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywoła skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty
    stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji będzie pokrywał się z opisem zdarzenia
    przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Należy jednocześnie zaznaczyć, że prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów uwarunkowane jest wykazaniem jego celowości i związku z przychodem, jak i
    prawidłowym udokumentowaniem. Należy zwrócić przy tym uwagę, że to na podatniku
    ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on
    wywodzi skutki prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego.
    Nadmienić także należy, że zasadność zaliczenia wskazanych we wniosku wydatków, do
    kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, może zostać
    zweryfikowana w toku ewentualnego postępowania podatkowego, prowadzonego przez
    uprawniony organ podatkowy.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych, zaznaczam, że
    dotyczą one indywidualnych spraw innych podatników i nie mają zastosowania w sprawie
    będącej przedmiotem Pani wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.