Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/415-37/11-2/DS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2011-07-22
Teza: Czy okres realizacji poszczególnych zleceń na usługi remontowo-budowlane dotyczących nieruchomości położonych na terytorium Włoch w wyniku zawarcia odrębnych umów z włoskimi kontrahentami podlega sumowaniu na okres dwunastu miesięcy, a w konsekwencji przekroczenie okresu dwunastu miesięcy skutkuje faktem posiadania przez Wnioskodawcę na terenie Włoch zakładu w rozumieniu art. 5 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; Włochy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 23 maja 2011 r. (data wpływu: 26 maja 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodu uzyskanego na terenie Włoch – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 maja 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodu uzyskanego na terenie Włoch.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Z dniem 3 stycznia 2011 r. Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej, wybierając ryczałt od przychodów ewidencjonowanych jako formę rozliczania się z ciążącego na nim obowiązku podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskodawca nie zatrudnia pracowników.

Przedmiotem Jego działalności jest handel oraz usługi o charakterze remontowo-budowlanym. W wyniku nawiązania współpracy z włoskimi kontrahentami, zostało Mu zlecone do realizacji pięć usług (Wnioskodawca zawarł pięć odrębnych umów, na które zostało wystawionych pięć odrębnych faktur). Przedmiotem umów jest wykonanie elewacji na nieruchomościach we Włoszech. Cztery kontrakty zawarte zostały z tym samym włoskim przedsiębiorcą, ale są to oddzielne budowy prowadzone w różnych miejscach.

W związku z zainteresowaniem włoskich kontrahentów świadczonymi przez Wnioskodawcę usługami remontowo-budowlanymi, planuje On dłuższą współpracę mającą charakter krótkoterminowych zleceń (okres realizacji poszczególnych zadań wynikających z odrębnych umów nie przekroczy 12 miesięcy).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w opisanym stanie faktycznym okres realizacji poszczególnych zleceń na usługi remontowo-budowlane, wyświadczonych w wyniku zawarcia odrębnych umów z włoskimi kontrahentami sumuje się na okres 12 miesięcy, a w konsekwencji przekroczenie okresu 12 miesięcy skutkuje faktem posiadania przez Wnioskodawcę na terenie Włoch zakładu w rozumieniu art. 5 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania?

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 5 ust. 2 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania oraz w świetle Komentarza do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, długość realizacji każdego z tych kontraktów należy ocenić odrębnie, dla stwierdzenia czy firma Wnioskodawcy posiada na terytorium kraju, w którym realizuje zlecenia, „zakład” w rozumieniu ww. umowy. Kryterium dwunastu miesięcy ma zastosowanie do każdego oddzielnego placu budowy lub projektu. Przy ustalaniu, jak długo istnieje dany plac budowy lub projekt, nie należy brać pod uwagę okresu spędzonego poprzednio przez przedsiębiorcę na innych placach budowy lub projektach, które nie mają z obecnym żadnego związku. Odrębne place budowy, jeżeli nie mają ze sobą żadnego związku, nie stanowią zakładu, jeżeli nie będą trwały dłużej niż dwanaście miesięcy, licząc termin dwunastu miesięcy odrębnie dla każdego z tych projektów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 4a ww. ustawy, cytowany przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Definicję „zagranicznego zakładu” zawiera art. 5a pkt 22 powołanej wyżej ustawy stanowiąc, iż oznacza on:

1.  stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
2.  plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa,
3.  osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

– chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

W myśl art. 7 ust. 1 umowy z dnia 21 czerwca 1985 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania (Dz. U. z 1989 r. Nr 62, poz. 374), zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Według art. 5 ust. 1 ww. umowy, określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, poprzez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego artykułu, określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

1.  miejsce zarządzania;
2.  filię;
3.  biuro;
4.  zakład fabryczny;
5.  warsztat;
6.  kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych;
7.  budowę albo montaż, których okres prowadzenia przekracza 12 miesięcy.

Zgodnie z powołaną wyżej umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, plac budowy, usługi montażowe lub instalacyjne stanowią zakład tylko o ile zostanie spełnione kryterium czasu prowadzenia takiej działalności.

W przypadku umowy zawartej z kontrahentem włoskim, zakładem będzie taki plac budowy, montaż lub instalacja, które trwają dłużej niż 12 miesięcy.

Wskazać należy, że wzorem dla umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę jest Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych tamże postanowień.

Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Pojęcie „plac budowy” oraz „montaż” jest zdefiniowane w pkt 17 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku, i obejmuje zarówno budowę budynków, konstruowanie systemów, mostów, kanałów, kładzenie rurociągów, jak i wszystkie prace, uzupełniające właściwą budowę, montaż lub instalację, które służą do ich zakończenia i ostatecznego oddania do użytku. W konsekwencji pojęcie to obejmuje również rozbiórkę starych budynków czy urządzeń i przygotowanie placu pod budowę. Natomiast z pracami instalacyjnymi mamy do czynienia w przypadku układania, łączenia lub przegrupowywania przygotowanych wcześniej elementów, takich jak np. instalowanie stalowych konstrukcji.

Ponadto prace związane z utrzymaniem (konserwacją) budowy lub instalacji oraz prace naprawcze należy również zakwalifikować do tego pojęcia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski. Prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem są usługi remontowo-budowlane. Zamierza świadczyć usługi remontowo-budowlane we Włoszech, na podstawie kontraktów, których przedmiotem będzie wykonywanie elewacji na nieruchomościach. Aktualnie zawarł pięć odrębnych umów, na które wystawiono 5 odrębnych faktur. Cztery kontrakty zawarte zostały z tym samym włoskim przedsiębiorcą, ale są to oddzielne budowy prowadzone w różnych miejscach. Wnioskodawca planuje dłuższą współpracę z włoskimi kontrahentami, mającą charakter krótkoterminowych zleceń. Zaznacza przy tym, że okres realizacji poszczególnych zadań, wynikających z odrębnych umów, nie przekroczy 12 miesięcy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż umowy zawierane przez Wnioskodawcę z włoskimi kontrahentami na realizację poszczególnych prac budowlanych, wykonywane w czasie do dwunastu miesięcy, nie będą podlegały sumowaniu. W konsekwencji, wykonywanie przedmiotowych prac budowlanych nie będzie skutkowało powstaniem zakładu na terytorium Włoch, na podstawie art. 5 cyt. wyżej Umowy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M.C. Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.