Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.9.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-11
Teza: Możliwość zastosowania zwolnienia z opodatkowania na
podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT przychodu z tytułu
pomocy publicznej otrzymanej przez Spółkę od NFOŚiGW w
ramach programu „Pomoc dla sektorów energochłonnych
związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii
elektrycznej w 2022 r.”.
Słowa kluczowe: dopłata
energia-energia elektryczna
fundusz-Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i
Gospodarki Wodnej
gaz-gaz ziemny
pomoc-pomoc publiczna
przychód
refundacja
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dotacje,
subwencje, dopłaty
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 47

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47
    ustawy o CIT przychodu z tytułu pomocy publicznej otrzymanej przez Spółkę od NFOŚiGW
    w ramach programu „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi
    wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.”.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, tj. spółka pod firmą: A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z
    siedzibą w (...) (KRS (...), dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest przedsiębiorcą
    prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,
    posiadającym siedzibę i zarząd na terenie Rzeczpospolitej Polskiej oraz podlegającym w
    Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. produkcja (...) (jako przedmiot przeważającej
    działalności Spółki ujawniony w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego)
    i (...), jak również wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucja oraz handel energią elektryczną.
    W związku z wykorzystywaniem w prowadzonej działalności instalacji (...), Spółka złożyła
    wniosek do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej jako:
    „NFOŚiGW") o udzielenie pomocy publicznej w ramach programu przyjętego uchwałą
    Rady Ministrów nr 1/2023 z dnia 3 stycznia 2023 r. pod nazwą: „Pomoc dla sektorów
    energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej
    w 2022 r.” w związku ze wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego dla tzw.
    przedsiębiorstw energochłonnych (dalej jako: „Program”). Na podstawie ww. wniosku
    Spółce przyznana została w 2023 roku pomoc publiczna w kwocie (...) zł. Powyższa kwota
    pomocy została uznana przez Spółkę za przychód podatkowy roku 2023.
    Pytanie:
    Czy uzyskana pomoc publiczna otrzymana przez Spółkę od NFOŚiGW jako pomoc
    publiczna w ramach Programu podlega (podlegała) zwolnieniu od podatku dochodowego
    od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako: „ustawa o CIT”), jako dotacja
    otrzymana z budżetu państwa w rozumieniu ww. przepisu Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Pomoc publiczna otrzymana przez Spółkę od NFOŚiGW jako pomoc publiczna w ramach
    Programu podlega (podlegała) zdaniem Spółki zwolnieniu od podatku dochodowego od
    osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, co oznacza to, że Spółka
    nie była i nie jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od otrzymanej kwoty
    pomocy publicznej.
    Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT: „Wolne od podatku są (...) dotacje
    otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z
    wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w
    odrębnych ustawach”. Kluczowe zatem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie,

    czy przedmiotowa pomoc publiczna otrzymana przez Spółkę w ramach Programu stanowi
    „dotację otrzymaną z budżetu państwa” w rozumieniu ww. przepisu.
    Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „dotacja”. Wobec braku definicji legalnej, należy
    posłużyć się regułami wykładni językowej i odwołać się do potocznego rozumienia tego
    terminu. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „dotacja" to „bezzwrotna pomoc
    finansowa udzielona przedsiębiorstwu, instytucji lub organizacji ze środków publicznych"
    (https://sjp.pwn.pl/sjp/ dotacja;2555380 - data dostępu 23 grudnia 2024 r.). W świetle
    powyższego, za dotację należy uznać świadczenie charakteryzujące się bezzwrotnością,
    stanowiące formę pomocy finansowej, pochodzące ze środków publicznych i
    przeznaczone na określony cel.
    Należy w tym miejscu odnieść się do kwestii autonomii prawa podatkowego. Zasada
    powyższa oznacza, że pojęcia i instytucje prawne na gruncie prawa podatkowego należy
    interpretować w sposób autonomiczny, niezależny od ich rozumienia w innych gałęziach
    prawa, chyba że ustawa podatkowa wyraźnie odsyła do definicji zawartych w innych
    aktach prawnych. Ustawa o CIT w wielu miejscach zawiera wyraźne odesłania do innych
    ustaw, w tym do ustawy o finansach publicznych, w przypadkach, w których ustawodawca
    uznał to za konieczne. Przykładowo, art. 12 ust. 1 pkt 2) ustawy o CIT, definiując pojęcie
    „samorządowych zakładów budżetowych”, wprost odsyła do ustawy o finansach
    publicznych. Brak analogicznego odesłania w art. 17 ust. 1 pkt 47) ustawy o CIT, przy
    jednoczesnym istnieniu takich odesłań w innych przepisach tej samej ustawy, należy
    interpretować jako świadomą i celową decyzję ustawodawcy. Jest to wyraźny sygnał, że w
    tym konkretnym przypadku ustawodawca nie zamierzał odwoływać się do definicji
    zawartej w Ustawie o finansach publicznych. W związku z powyższym, nie można
    automatycznie przenosić definicji „dotacji" zawartej w art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia
    2009 r. o finansach publicznych (dalej jako: „u.f.p.” lub „Ustawa o finansach publicznych”)
    na grunt Ustawy o CIT. Ustawodawca, gdyby zamierzał posłużyć się tę definicją, dokonałby
    stosownego i wyraźnego odesłania. Brak takiego odesłania, przy jednoczesnym
    zdefiniowaniu innych pojęć poprzez odesłanie do ustawy o finansach publicznych [np. w
    art. 12 ust. 1 pkt 2) Ustawy o CIT], świadczy o świadomym i celowym zabiegu
    legislacyjnym. Co więcej, przyjęcie definicji „dotacji" z Ustawy o finansach publicznych
    prowadziłoby do zawężenia zakresu zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 47)
    ustawy o CIT, co byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy.
    Należy również zwrócić uwagę na argument natury historycznej. Otóż bowiem przepis art.
    17 ust. 1 pkt 47) ustawy o CIT został wprowadzony do porządku prawnego w 2006 roku,
    natomiast definicja zawarta w art. 126 u.f.p. w obecnym brzmieniu obowiązuje od 2010
    roku. Trudno zatem uznać, że racjonalny ustawodawca, tworząc zwolnienie podatkowe,
    odwoływał się do definicji, która w tym czasie jeszcze nie istniała.
    Analizując treść art. 17 ust. 1 pkt 47) ustawy o CIT, należy również zwrócić uwagę na
    szeroki zakres przedmiotowy zwolnienia. Obejmuje ono wszelkie dotacje otrzymane z
    budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z jednym tylko
    wyjątkiem - dopłat do oprocentowania kredytów bankowych. Ustawodawca nie
    wprowadził żadnych dodatkowych ograniczeń co do rodzaju dotacji, celu jej udzielenia czy
    sposobu jej przekazywania. Istotnym kryterium jest jedynie źródło pochodzenia środków,
    którym musi być budżet państwa lub budżet jednostki samorządu terytorialnego.
    Warto podkreślić, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, „zadanie publiczne”
    należy rozumieć szeroko. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie
    Wielkopolskim w wyroku z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Go 260/24 (orzeczenie
    nieprawomocne): „Pojęcie zadania publicznego obejmuje m.in. grupę spraw
    najpowszechniej spotykanych, służących zaspokajaniu potrzeb, niezbędnych do
    funkcjonowania wspólnoty, gwarantujących bezpieczeństwo w tym również ekonomiczne.
    Zadanie publiczne to każde działanie administracji, które realizuje ona na podstawie
    ustaw”. W tym kontekście, wsparcie dla sektorów energochłonnych w obliczu kryzysu
    energetycznego niewątpliwie wpisuje się w realizację zadań publicznych, mających na celu

    ochronę miejsc pracy, dbanie o rozwój firm i wspieranie gospodarki. Sąd podkreślił
    również w treści uzasadnienia ww. wyroku, że: „(...) „rekompensowanie” wydatków na
    energię ma wpływa na utrzymanie „działalności gospodarczej”, a podejmowanie działań
    ukierunkowanych na utrzymanie „działalności gospodarczej” wskazuje na szeroko
    rozumianą realizację zadań publicznych, służących dobru co najmniej jakiejś zbiorowości
    (na cel dostępny lub przeznaczony dla wszystkich). Ponadto rekompensowanie tych
    wydatków z środków publicznych przewidziane zostało w ustawie”.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że pomoc
    publiczna otrzymana przez Spółkę spełnia wszystkie cechy dotacji w rozumieniu art. 17
    ust. 1 pkt 47) ustawy o CIT. Po pierwsze, jest to świadczenie o charakterze bezzwrotnym.
    Spółka nie jest zobowiązana do zwrotu otrzymanych środków, o ile zostaną one
    wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem określonym w Programie. Po drugie,
    przedmiotowa pomoc publiczna stanowi formę pomocy finansowej, mającej na celu
    zrekompensowanie Spółce negatywnych skutków nagłego wzrostu cen energii
    elektrycznej i gazu ziemnego. Po trzecie, środki te pochodzą z budżetu państwa. Program
    został ustanowiony uchwałą Rady Ministrów, a jego realizacja, w tym wypłata środków,
    odbywa się za pośrednictwem NFOŚiGW, który dysponuje środkami budżetowymi. Po
    czwarte, przedmiotowa pomoc publiczna jest przeznaczona na konkretny cel - wsparcie
    przedsiębiorstw energochłonnych w związku z nadzwyczajną sytuacją na rynku energii.
    Należy również uwzględnić cel wprowadzenia zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1
    pkt 47) ustawy o CIT. Ratio legis ww. przepisu jest wyłączenie z opodatkowania środków
    publicznych przekazywanych w formie bezzwrotnej pomocy finansowej. Opodatkowanie
    takich środków prowadziłoby do pomniejszenia kwoty wsparcia i niweczyłoby cel, dla
    którego pomoc ta została udzielona. W przypadku pomocy publicznej dla sektorów
    energochłonnych, jej celem jest ochrona konkurencyjności polskich przedsiębiorstw oraz
    zachowanie miejsc pracy w obliczu kryzysu energetycznego. Opodatkowanie
    przedmiotowej pomocy publicznej zmniejszyłoby jej efektywność i byłoby sprzeczne z
    intencją ustawodawcy. Ponadto, należy mieć na względzie, że Polska, jako członek Unii
    Europejskiej, jest zobowiązana do przestrzegania zasady lojalnej współpracy, wyrażonej w
    art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (w myśl tego przepisu: „Zgodnie z zasadą lojalnej
    współpracy Unia i Państwa Członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie
    wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z Traktatów. Państwa
    Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia
    wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii. Państwa
    Członkowskie ułatwiają wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od
    podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii").
    W rezultacie ww. zasada nakłada na państwa członkowskie obowiązek powstrzymywania
    się od podejmowania działań, które mogłyby zagrażać realizacji celów Unii Europejskiej.
    Program „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu
    ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.” wpisuje się w unijną politykę wspierania redukcji
    emisji gazów cieplarnianych i ochrony konkurencyjności przedsiębiorstw. Opodatkowanie
    pomocy publicznej uzyskanej w ramach tego programu mogłoby zostać uznane za
    działanie sprzeczne z celami Unii Europejskiej, a tym samym naruszające zasadę lojalnej
    współpracy. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie
    sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 429
    /24 (orzeczenie nieprawomocne), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu,
    rozpatrując analogiczną sprawę, uznał, że pomoc publiczna otrzymana w ramach
    programów rządowych związanych z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii
    elektrycznej stanowi dotację w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47) ustawy o CIT i tym samym
    korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych. Sąd podkreślił w treści
    uzasadnienia ww. wyroku, że „opodatkowanie przedmiotowej pomocy publicznej
    ograniczyłoby skuteczność realizacji jej celu określonego jednoznacznie w przepisach
    regulujących zasady przyznania pomocy”.

    Stanowisko Spółki potwierdza także inne najnowsze orzecznictwo sądów
    administracyjnych, tj. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie
    Wielkopolskim z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt: I SA/Go 260/24 (orzeczenie
    nieprawomocne), w treści którego wskazano, iż: „Odnosząc powyższe do przedmiotowej
    sprawy należy stwierdzić, że rekompensata otrzymana przez Spółkę w ramach Programu
    Rządowego pod nazwą „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi
    wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022”, spełnia warunki dotacji w
    rozumieniu przedstawionym przez Sąd. Otrzymana przez Skarżącą rekompensata ma
    bowiem charakter bezzwrotnej pomocy finansowej (bezpośredniej dotacji, stanowiącej
    pomoc publiczną) i jest udzielana ze środków budżetu państwa, przeznaczona jest
    konkretny cel, szczegółowe przeznaczenie pomocy - „rekompensatę” za podwyższoną
    cenę energii wykorzystanej w działalności gospodarczej, określono sposób jej przyznania,
    jej wysokość, a do tego realizuje cel publiczny, którego finasowanie uznano za celowe. Nie
    ma znaczenia, że pomoc ta udzielana jest po poniesieniu wydatku. Zarówno słownikowa
    definicja pojęcia „dotacja” jak i ta zawarta w u.f.p. nie określa, momentu na który środki z
    budżetu są przyznawane (tzn. czy następuje przed poniesieniem wydatku, czy też jest to
    zwrot po jego poniesieniu). Istotnym jest, że podlega szczególnym zasadą rozliczania i
    przeznaczona jest na finasowanie czy dofinasowanie realizacji zadań publicznych. Mając
    powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zarzut Skarżącej, że DKIS naruszył art. 17 ust. 1 pkt
    47 ustawy o CIT przez jego błędną wykładnię jest zasadny”. Powyższe znajduje również
    potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17
    października 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 429/24 (orzeczenie nieprawomocne), który wskazał,
    że: „Podsumowując, przyznana Skarżącej bezzwrotna pomoc publiczna na podstawie
    ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją
    na rynku energii w latach 2022-2024 oraz uchwały nr 1/2023 Rady Ministrów z dnia 3
    stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą „Pomoc dla
    sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii
    elektrycznej w 2022 r.” a także na podstawie uchwały nr 141/2023 Rady Ministrów z dnia 8
    sierpnia 2023 r. w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą „Pomoc dla
    przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w
    2023 r.”, stanowi świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa mające charakter
    dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, i tym samym jest zwolniona z
    podatku dochodowego od osób prawnych. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, ze
    zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47
    ustawy o CIT, przez błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę jego zastosowania do stanu
    faktycznego przedstawionego we wniosku”.
    Podsumowując, wykładnia językowa, systemowa, celowościowa i historyczna art. 17 ust. 1
    pkt 47 ustawy o CIT, prowadzi do wniosku, że pomoc publiczna otrzymana przez Spółkę
    od NFOŚiGW w ramach Programu stanowi dotację otrzymaną z budżetu państwa i tym
    samym podlega (podlegała) zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych. W
    konsekwencji Spółka nie była i nie jest zobowiązana do uiszczenia podatku dochodowego
    od otrzymanej kwoty przedmiotowej pomocy publicznej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT:
      Przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się
      przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP lub za granicą, jeżeli
      dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo
      są wolne od podatku oraz kosztów uzyskania przychodów poniesionych w celu
      osiągnięcia przychodu zwolnionego spod opodatkowania.
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie
    jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy
    wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze
    finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Wystąpienie
    każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje
    obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez
    podatnika. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek
    powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na
    podatniku. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy
    niezależnie od specyfiki podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się
    okoliczności i rzeczywistości gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju
    instrumentów wykorzystywanych w obrocie gospodarczym.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji
    przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w ustawie ma
    charakter otwarty i jedynie przykładowy. Ustawodawca nie wprowadził do ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych ogólnej definicji przychodu.
    Jak stanowi art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
      naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
      odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
      świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
      otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27
      sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z
      wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od
      Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w
      nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.
    Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym,
    bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego.
    W świetle ww. przepisu, otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne (np. w postaci
    pomocy publicznej) stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych.
    Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 pkt 47 ww. ustawy:

      Wolne od podatku są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki
      samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów
      bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.
    Analizując charakter opisanej we wniosku pomocy publicznej, która ma na celu
    niwelowanie skutków wyjątkowo silnego wpływu cen uprawnień do emisji gazów
    cieplarnianych na cenę energii elektrycznej, należy mieć na uwadze, że zasady, warunki i
    tryb udzielenia rekompensat określone zostały w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o
    systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (t.j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1215).
    Zgodnie z art. 2 ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
    energochłonnych:
      Do ubiegania się o rekompensaty są uprawnione podmioty wykonujące działalność
      w sektorze lub podsektorze energochłonnym, określonym w wykazie sektorów oraz
      podsektorów energochłonnych stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy.
    Rekompensaty przyznawane są podmiotom, które spełniają warunki określone w art. 5
    cyt. ustawy, zgodnie z którym:
      O przyznanie rekompensat może się ubiegać podmiot, który:
      1) posiada tytuł prawny do instalacji i eksploatuje tę instalację;
      2) posiada wdrożony:
      a) system zarządzania środowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 13
      rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia 25
      listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie
      ekozarządzania i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE)
      nr 761/2001 oraz decyzje Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE (Dz. Urz. UE L 342 z
      22.12.2009, str. 1, z późn. zm.3)), lub
      b) system zarządzania środowiskowego potwierdzony certyfikatem ISO 14001
      wydanym przez niezależną i akredytowaną w tym zakresie jednostkę certyfikującą,
      lub
      c) system zarządzania energią potwierdzony certyfikatem ISO 50001 wydanym przez
      niezależną i akredytowaną w tym zakresie jednostkę certyfikującą;
      3) nie jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu
      komunikatu Komisji - Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i
      restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji
      (Dz. Urz. UE C 249 z 31.07.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE C 224 z 08.07.2020, str. 2);
      4) nie zalega z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa, z
      wyjątkiem przypadków, gdy uzyskał przewidziane prawem zwolnienie, odroczenie,
      rozłożenie na raty zaległości podatkowych albo podatku lub wstrzymanie w całości
      wykonania decyzji właściwego organu podatkowego;
      5) nie zalega z zapłatą należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, z
      wyjątkiem przypadków, gdy zawarł umowę o odroczeniu terminu płatności albo
      umowę o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
    Na podstawie art. 6 ust. 1 ww. ustawy:
      Maksymalny limit środków finansowych przeznaczanych na przyznanie rekompensat
      za dany rok kalendarzowy jest równy wysokości środków ze sprzedaży w drodze
      aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2c ustawy z dnia 12
      czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych,
      uzyskanych w roku kalendarzowym poprzedzającym rok kalendarzowy, za który są
      przyznawane rekompensaty.

    W myśl art. 10 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
      1. Prezes URE przyznaje rekompensaty w drodze decyzji, na wniosek podmiotu, o
      którym mowa w art. 5, zwanego dalej "wnioskodawcą".
      2. Wnioskodawca składa wniosek o przyznanie rekompensat, zwany dalej
      "wnioskiem", w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku
      kalendarzowym, za który są przyznawane rekompensaty, zgodnie z wzorem
      określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, na formularzu dostępnym
      w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego
      Prezesa URE, wraz z załącznikami. Wniosek składa się w formie pisemnej w postaci
      papierowej oraz w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w
      nim danych. Wniosek dotyczy produkcji produktów z sektorów i podsektorów
      energochłonnych wytwarzanych we wszystkich instalacjach, w odniesieniu do
      których wnioskodawca ubiega się o przyznanie rekompensat.
    Na podstawie art. 10 ust. 8 ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
    energochłonnych:
      Informacje zawarte we wniosku są przedmiotem weryfikacji przez Prezesa URE w
      zakresie ich poprawności, wiarygodności oraz dokładności i na ich podstawie jest
      określana wysokość przyznawanych rekompensat lub wydawana jest decyzja o
      odmowie przyznania rekompensat.
    Zgodnie z art. 10 ust. 10 wskazanej ustawy:
      Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:
      1) wzór wniosku oraz jego format umożliwiający przetwarzanie danych oraz format
      załączników do wniosku,
      2) szczegółowy zakres danych dotyczących instalacji, o których mowa w ust. 3 pkt 3,
      oraz sposób obliczania tych danych,
      3) zakres dokumentacji stanowiącej podstawę do obliczania danych dotyczących
      instalacji, o których mowa w ust. 3 pkt 3, oraz sposób gromadzenia tych danych,
      4) szczegółowy zakres opinii sporządzanej przez weryfikatora,
      5) szczegółowy zakres dokumentacji, o której mowa w ust. 6a pkt 4
      - mając na uwadze konieczność zapewnienia przyznawania rekompensat na
      podstawie rzetelnych i wiarygodnych informacji oraz dokumentów.
    W myśl art. 11 ww. ustawy:
      1. Prezes URE, do dnia 31 października danego roku kalendarzowego, wydaje decyzję
      w sprawie przyznania w całości lub w części, lub odmowy przyznania rekompensat za
      poprzedni rok kalendarzowy.
      2. W decyzji o przyznaniu rekompensat Prezes URE określa wysokość przyznanych
      rekompensat.
      3. Prezes URE jest podmiotem udzielającym pomocy publicznej w rozumieniu ustawy
      z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy
      publicznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 702), w odniesieniu do pomocy publicznej udzielanej
      na podstawie ustawy.
      4. Prezes URE, do dnia 7 listopada danego roku kalendarzowego, przekazuje
      ministrowi właściwemu do spraw gospodarki oraz Bankowi Gospodarstwa
      Krajowego, zwanemu dalej "Bankiem", w postaci elektronicznej umożliwiającej
      przetwarzanie zawartych w nim danych, wykaz podmiotów, którym przyznano
      rekompensaty w tym roku kalendarzowym.
      5. Wykaz, o którym mowa w ust. 4, zawiera w szczególności:

      1) oznaczenie podmiotów i ich siedzib lub miejsc zamieszkania;
      2) wysokość rekompensat przyznanych poszczególnym podmiotom;
      3) numery rachunków bankowych, na które ma zostać dokonana wypłata
      rekompensat poszczególnym podmiotom.
      6. Rekompensaty są wypłacane jednorazowo przez Bank z Funduszu Rekompensat
      Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1, w terminie 14 dni od
      dnia otrzymania wykazu, o którym mowa w ust. 4.
      7. Prezes URE, do dnia 31 grudnia danego roku kalendarzowego, podaje do
      publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ten organ informację o łącznej wysokości przyznanych
      rekompensat za poprzedni rok kalendarzowy, w podziale na poszczególne sektory i
      podsektory energochłonne określone w załączniku nr 1 do ustawy.
    Na podstawie art. 12 ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
    energochłonnych:
      1. Podmiot, któremu zostały przyznane rekompensaty, jest obowiązany do
      prowadzenia produkcji w instalacji przez okres 2 lat następujących po roku
      kalendarzowym, w którym zostały mu przyznane rekompensaty.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy podmiotu, który przeniósł
      produkcję danej instalacji na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
      Szwajcarii lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym
      Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
    Przy czym jak stanowi art. 13 ww. ustawy:
      Rekompensaty przyznane:
      1. bez spełnienia warunków określonych w art. 5 lub
      2. w wysokości wyższej niż należna, lub
      3. podmiotowi, który zaprzestał produkcji w instalacji, w okresie 2 lat następujących
      po roku kalendarzowym, w którym zostały mu przyznane rekompensaty, chyba że
      podmiot wykaże, że zaprzestanie produkcji wynika z przeniesienia jej na terytorium
      państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Szwajcarii lub państwa członkowskiego
      Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim
      Obszarze Gospodarczym
      4. podmiotowi, który nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 1
      - podlegają zwrotowi.
    Stosownie do art. 21 ww. ustawy:
      1. Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, zwany dalej „Funduszem”, jest
      państwowym funduszem celowym.
      2. Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw gospodarki.
      3. Obsługę bankową Funduszu prowadzi Bank.
    W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
    energochłonnych:
      Przychodami Funduszu są:
      1) środki ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art.
      49 ust. 2c ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
      emisji gazów cieplarnianych;

      2) odsetki od wolnych środków Funduszu przekazanych w zarządzanie zgodnie z
      przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1270, z późn. zm.;
      3) środki stanowiące zwroty rekompensat dokonywane na podstawie decyzji, o której
      mowa w art. 15;
      3a) niewykorzystane środki, o których mowa w art. 9 ust. 6a ustawy z dnia 15 grudnia
      2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz
      w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2024 r. poz. 303, 834 i 859);
      4) inne przychody.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 2 tej ustawy:
      Fundusz może otrzymywać wpłaty z budżetu państwa z przeznaczeniem na realizację
      programu rządowego, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 2022 r. o
      zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na
      rynku energii w latach 2022-2024 (Dz.U. poz. 2088).
    W art. 23 ustawy, wskazano natomiast, że:
      Środki Funduszu przeznacza się na:
      1) wypłatę rekompensat;
      2) wypłatę wynagrodzenia Banku za wykonywanie czynności, o których mowa w art.
      21 ust. 3 oraz
      art. 25;
      3) wypłatę pomocy publicznej w związku ze wzrostem cen energii elektrycznej i gazu
      ziemnego, o której mowa w ustawie z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji
      programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach
      2022-2024, oraz uzasadnionych kosztów poniesionych przez operatora programu
      wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024,
      związanych z wykonywaniem jego zadań;
      4) spłatę pożyczek, o których mowa w art. 22a, i innymi kosztami związanymi z tymi
      pożyczkami;
      5) wypłaty i obsługę rekompensat, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 15 grudnia
      2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. w
      związku z sytuacją na rynku gazu, w przypadkach, o których mowa w art. 3a tej
      ustawy;
      6) wypłatę kosztów obsługi przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zadań, o których
      mowa w art. 3a ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych
      odbiorców paliw gazowych w 2023 r. w związku z sytuacją na rynku gazu.
    W świetle powyższych regulacji zauważyć należy, że pomoc publiczna w postaci
    rekompensat z tytułu przenoszenia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów
    cieplarnianych na ceny energii elektrycznej zużywanej do wytwarzania produktów w
    sektorze lub podsektorach energochłonnych, ma charakter zindywidualizowanej pomocy
    publicznej, przez co przedsiębiorcy, którzy chcą z niej skorzystać, muszą wypełnić szereg
    warunków formalnych określonych ustawą o systemie rekompensat dla sektorów i
    podsektorów energochłonnych, w celu jej uzyskania.
    W tym miejscu zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych nie definiują pojęcia „dotacja”. Brak ustawowej definicji pojęcia „dotacja” nie
    uprawnia jednak do dowolnego określenia jego zakresu znaczeniowego.

    Mając powyższe na względzie, uprawnionym jest odwołanie się do ustawy z 27 sierpnia
    2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.; dalej: „u.f.p.”), w
    zakresie rozumienia sformułowania „dotacja” zawartego w przepisach podatkowych.
    Zgodnie z zamieszczoną w art. 126 u.f.p. definicją ogólną:
      Dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu
      państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych
      funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw
      lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań
      publicznych.
    Określone w ww. przepisie dotacje, to środki przeznaczone na cele służące dobru całego
    społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości (na cel dostępny lub przeznaczony dla wszystkich).
    Uznanie otrzymanych środków za „dotację” w rozumieniu ww. ustawy warunkuje
    przeznaczenie tych środków na cele wartościowe, korzystne lub pożądane przez całe
    społeczeństwo lub jakąś jego zbiorowość.
    Co do zasady, przyznanie dotacji skutkuje możliwością poniesienia w dalszej kolejności
    określonych wydatków na realizację zadania publicznego, które następuje po otrzymaniu
    takiej dotacji. Beneficjentem ww. dotacji może być m.in. osoba prawna, realizująca
    zadania, których celem jest ogólny interes publiczny, czy też Fundusz celowy, realizujący
    zadanie publiczne w postaci przyznawania rekompensat określonej grupie podmiotów.
    Zwolnienie ustanowione w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT dotyczy wszelkich dotacji
    udzielanych ze środków budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu
    terytorialnego, z wyjątkiem jednej kategorii - dopłat do oprocentowania kredytów
    bankowych. Z zastrzeżeniem ww. dopłat, dla zakresu omawianego zwolnienia nie ma
    znaczenia rodzaj dotacji ani system jej przekazywania i rozliczania. Istotne pozostaje
    natomiast źródło pochodzenia środków, którym musi być budżet państwa lub budżet
    jednostki samorządu terytorialnego.
    W analizowanym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, pomoc publiczna
    pochodzi z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 ustawy z 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
    energochłonnych, który jest państwowym funduszem celowym.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera pojęcia „rekompensata”,
    zatem zasadne jest posłużenie się wykładnią językową tego pojęcia. Jak wskazuje Słownik
    języka polskiego (PWN) „rekompensata”, to m.in. „zrównoważenie lub wyrównanie braku,
    niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś”, „zlikwidowanie poniesionych przez kogoś
    strat lub doznanych krzywd”. Aby określone środki stanowiły „rekompensatę” musi
    zaistnieć zatem przyczyna (źródło) generująca stratę/niedobór/krzywdę. Niedostatki te
    następnie są „rekompensowane”.
    Zauważyć przy tym należy, że ww. Fundusz jest funduszem celowym, a zatem w istocie -
    jest beneficjentem środków otrzymywanych w celu wypłaty rekompensat.
    Otrzymana pomoc publiczna nie stanowi w istocie realizacji żadnego celu publicznego.
    Stanowi ona wyłącznie rekompensatę dla podmiotu prowadzącego działalność
    gospodarczą.
    Ponadto, beneficjentem dotacji nie są Państwo, tylko Fundusz Rekompensat Pośrednich
    Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ustawy z 19 lipca 2019 r. o systemie
    rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych realizujący zadanie publiczne
    w postaci rekompensaty dla podatnika, natomiast dysponentem jest minister właściwy do
    spraw gospodarki.
    Ponadto, sam ustawodawca posługując się pojęciem „rekompensaty” jednoznacznie
    wskazuje, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie
    lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie

    wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem
    „rekompensaty”, a nie pojęciem „dotacja” należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny.
    Brak określenia omawianej kwoty pojęciem „dotacja” stanowi dodatkowy argument
    przemawiający za wykluczeniem stosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o
    CIT, w opisanym przypadku.
    Zauważyć przy tym należy, że gdyby wolą ustawodawcy było uznanie, że środki określone
    w ustawie . o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych
    stanowią dotację, to stosowałby właśnie takie pojęcie w cytowanej ustawie. Ustawodawca
    posługując się pojęciem „pomoc” jednoznacznie przesądził, że otrzymana przez podatnika
    na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub
    ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli
    bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem „pomoc”, a nie pojęciem „dotacja” należy
    przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny.
    Wskazanych powyżej pojęć nie można stosować zamiennie, albowiem warunki, w jakich
    dochodzi do ich przyznania, rodzą odmienne skutki na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    W wyroku z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 159/13 Naczelny Sąd Administracyjny
    wskazał, że środki przyznane w ramach dotacji mają „znaczony” charakter i podmiot je
    otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy
    szczególne. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił:
      Wskazać należy, że środki z dotacji przekazane na konto beneficjenta nie uzyskują
      przymiotu wartości prywatnej, co stwarzałoby możliwość swobodnego nimi
      dysponowania. Mają one nadal charakter publiczny i w konsekwencji można je
      wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego - wręcz przeciwnie
      może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także, w
      nauce prezentowany jest pogląd, że nie zachodzi zmiana statusu dotacji ze środków
      publicznych na wartość prywatną beneficjenta. Beneficjent nie włada bowiem
      dotacją, jak właściciel, bez ograniczeń dotacji wykorzystanej niezgodnie z
      przeznaczeniem następuje w drodze decyzji organu administracji, a nie w drodze
      procesu cywilnego.
    W przypadku opisanej przez Państwa we wniosku pomocy publicznej bez znaczenia
    natomiast pozostaje, na co przeznaczone zostaną otrzymane środki. Podmiot otrzymujący
    pomoc - odmiennie, niż w przypadku otrzymanej dotacji - może zatem przeznaczyć
    otrzymane środki na dowolny cel. Otrzymane środki stają się bowiem środkami
    prywatnymi tego podmiotu.
    Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że
    przyznana Państwu pomoc publiczna od NFOŚiGW w ramach programu „Pomoc dla
    sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii
    elektrycznej w 2022 r.” - choć będzie stanowiła świadczenie publicznoprawne z budżetu
    państwa - to nie będzie miała charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47
    ustawy o CIT.
    Podsumowując, uzyskana pomoc publiczna otrzymana przez Państwa od NFOŚiGW jako
    pomoc publiczna w ramach Programu nie podlega (nie podlegała) zwolnieniu od podatku
    dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, jako
    dotacja otrzymana z budżetu państwa w rozumieniu ww. przepisu ustawy o CIT.
    Otrzymana przez Państwa pomoc publiczna, o której mowa we wniosku, stanowi dla
    Państwa przychód, który nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17
    ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT przychodu z tytułu pomocy
    publicznej otrzymanej przez Spółkę od NFOŚiGW w ramach programu „Pomoc dla

    sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii
    elektrycznej w 2022 r.”, należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.