Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.418.2025.2.EP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: Dotyczy kwestii czy opisana transakcja stanowi dostawę z
montażem opodatkowaną w miejscu, w którym towary są
montowane.
Słowa kluczowe: dostawa
dostawa-dostawa towarów
miejsce-miejsce opodatkowania
montaż
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 4-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie, określenia miejsca
    opodatkowania dostawy towarów wraz z montażem jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 26 czerwca 2025 roku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    ustalenia czy opisana transakcja stanowi dostawę z montażem opodatkowaną w miejscu
    w miejsce, w którym towary są montowane, wpłynął 26 czerwca 2025 r. Wniosek został
    uzupełniony - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca specjalizuje się w produkcji magazynów samoobsługowych. Magazyny
    samoobsługowe stanowią samonośne konstrukcje stalowe złożone z czterech ścian,
    dachu i drzwi zaopatrzonych w elektroniczne zamki. Wnioskodawca w swej ofercie
    produktowej posiada również (...) (...) (...) (...), składającą się z (...) (...), która instalowana jest
    (...) hal.
    Wnioskodawca podpisał umowę z kontrahentem francuskim (czynny podatnik VAT na
    terenie Francji) na realizację (...) (...) zabudowy (...) typu (...) według projektu

    Wnioskodawcy. Przedmiotem umowy zawartej przez Spółkę z kontrahentem francuskim
    jest dostawa towarów wraz z montażem. (...) konstrukcja (...) (...) składa się z (...) złączonych
    ze sobą (...) (...) (...) o zróżnicowanych wymiarach, tak, by w pełni wykorzystać przestrzeń.
    Montaż konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej polega na (...). Następnie zabudowa
    (...). (...) te (...) ze sobą (...) konstrukcji. Cała konstrukcja jest wzmacniana od (...) (...). Drzwi
    są montowane do (...). Konstrukcja z góry zamknięta jest w tym przypadku (...), zgodnie z
    wymogami przeciwpożarowymi.
    Celem Wnioskodawcy było zaprojektowanie (...) (...) w taki sposób, aby można było ją (...) i
    (...) w innym obiekcie tego typu, gdyż są one często montowane w halach wynajmowanych
    przez nabywców. Jedynym śladem, który pozostaje po jej demontażu są otwory w
    posadzce, które uzupełnia się silikonami, zaprawami, bądź innymi tego typu produktami.
    Głównym celem Wnioskodawcy jest dostawa (...) (...) zabudowy (...), a jej montaż wynika
    tylko z faktu, że wymaga specjalistycznej wiedzy i sprzętu. Dlatego też montażu nie
    dokonuje sam kupujący. Obowiązkiem Wnioskodawcy jest również transport elementów
    (...) (...) do miejsca montażu i rozładunek elementów na miejscu. Montaż konstrukcji
    stalowej zabudowy wewnętrznej został zlecony przez Wnioskodawcę podwykonawcy,
    będącemu polskim podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Podwykonawca, któremu Spółka zleca montaż konstrukcji działa na rzecz Spółki.
    Spółka odpowiada przed francuskim kontrahentem za prawidłowość montażu.
    Towary, które są przedmiotem dostawy są transportowane z Polski do Francji. Towary są
    wyprodukowane przez Spółkę. Spółka zleca transport towarów podmiotom zajmującym
    się zawodowo transportem drogowym towarów.

## Pytanie

Czy dostawa wyprodukowanej przez Wnioskodawcę konstrukcji stalowej zabudowy
    wewnętrznej i jej montaż u nabywcy mającego siedzibę na terytorium Francji i
    będącego podatnikiem VAT-UE stanowi dostawę z montażem, o której mowa w art. 22
    ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), i tym samym
    miejscem dostawy towarów i opodatkowania jest miejsce przeznaczenia, tj. Francja?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Dostawa wyprodukowanej przez Wnioskodawcę konstrukcji stalowej zabudowy
    wewnętrznej i jej montaż u nabywcy mającego miejsce siedziby we Francji stanowi
    dostawę towarów wraz z montażem i tym samym miejsce opodatkowania dostawy
    towarów jest miejsce ich przeznaczenia, czyli Francja zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy
    o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Art. 13 Ustawy o VAT stanowi:
    1. Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
    rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art.
    7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-
    8.
    2. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
        niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
        w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
        lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    3. Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez
    podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego
    przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach
    prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym
    również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na
    terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika.
    4. Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa w
    art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w
    przypadku gdy:
      1) towary są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego,
        dla których miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 jest terytorium
        państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli towary te są
        przemieszczane przez tego podatnika dokonującego ich dostawy lub na jego rzecz.
    Art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT stanowi, iż miejscem dostawy towarów jest w przypadku
    towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego,
    przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - miejsce, w
    którym towary są instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż
    prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego
    towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, miejscem dostawy towarów oraz opodatkowania
    towarów, które są instalowane lub montowane jest zawsze państwo przeznaczenia.
    Miejscem opodatkowania dostawy konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej jest zatem
    w tym przypadku Francja, gdyż tam nastąpił montaż. Tym samym przedmiotowe
    czynności nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, a we Francji.
    Przepisy ustawy o VAT nie określają pojęć „montaż”, bądź „instalacja”, o których mowa w
    art. 22 ust.1 pkt 2 , jednakże organy podatkowe podkreślają, że nie zalicza się do nich
    prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego
    towaru zgodnie z jego przeznaczeniem. Przez „proste czynności” należy rozumieć
    działania umożliwiające funkcjonowanie danego towaru, które nabywca mógłby wykonać
    we własnym zakresie. Za montaż, o którym mowa wart. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT
    należy uznać takie czynności, które wymagają specjalistycznej wiedzy i umiejętności
    znanych przede wszystkim dostawcy montowanego lub instalowanego towaru.

    W analizowanej sprawie montaż konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej nie stanowi
    prostej czynności, którą nabywca mógłby wykonać sam, we własnym zakresie. Montaż ten
    wymaga specjalistycznej wiedzy i sprzętu, w którego posiadaniu jest Wnioskodawca, z
    uwagi na fakt, że przedmiotowa konstrukcja jest wyprodukowana w całości przez niego.
    Takich zasobów nie posiada natomiast kupujący.
    Podkreśleniu podlega również fakt, iż produkcja konstrukcji stalowej zabudowy
    wewnętrznej wraz z jej montażem stanowi świadczenie kompleksowe jakim jest dostawa
    towarów. Głównym elementem świadczenia złożonego, realizowanego przez
    Wnioskodawcę jest dostawa towaru, czyli konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej.
    Dominującym elementem dostawy jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do
    rozporządzania nim jak właściciel, a pozostałe czynności mają charakter pomocniczy, bądź
    uboczny. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy zrealizowanej dostawy nie
    należy rozpatrywać w kontekście usługi.
    Złożoność świadczeń zostało wielokrotnie zinterpretowane przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w swoich orzeczeniach podkreśla, że „Pojedyncze
    świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje
    się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi
    pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi
    zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej,
    jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego
    wykorzystania usługi zasadniczej”.
    W dostawie będącej przedmiotem niniejszej analizy to dostawa towarów, czyli konstrukcji
    stalowej zabudowy wewnętrznej stanowi główne świadczenie, a nie jej montaż. Połączenie
    dostawy towaru z montażem stanowi kompleksową dostawę z uwagi na odpowiednią
    wiedzę i sprzęt Wnioskodawcy. Czynności te dostarczone odrębnie nie miałyby dla
    kupującego żadnego znaczenia. Przedmiotem zawartej umowy jest dostawa stalowej
    zabudowy wewnętrznej wraz z jej montażem. W umowie kompleksowej na dostawę cena
    montażu zawarta jest w cenie stalowej zabudowy wewnętrznej, natomiast faktura
    sprzedaży dokumentuje jedną kwotą dostawę stalowej zabudowy wewnętrznej we Francji.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w analizowanym
    przypadku mamy do czynienia z dostawą towarów wraz z montażem na terytorium Francji
    i miejscem dostawy towarów, a tym samym opodatkowania jest miejsce przeznaczenia,
    czyli Francja. Wskazuje na to fakt, iż Wnioskodawca dokonuje kompleksowego
    świadczenia na rzecz kontrahenta z Francji, na które składa się dostawa
    wyprodukowanych przez siebie towarów, tj. konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej
    wraz z jej montażem, który nie jest świadczeniem głównym. Jednocześnie montaż
    przedmiotowej konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej wymaga specjalistycznej
    wiedzy oraz odpowiedniego sprzętu, który znajduje się w posiadaniu Wnioskodawcy.
    Montaż konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej nie stanowi prostych czynności
    umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego
    przeznaczeniem.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy dostawa wyprodukowanej przez niego konstrukcji
    stalowej zabudowy wewnętrznej i jej montaż u nabywcy mającego siedzibę we Francji,
    stanowi dostawę towarów wraz z montażem i tym samym miejscem opodatkowania
    dostawy towarów i opodatkowania jest miejsce przeznaczenia, tj. Francja, zgodnie z art. 22
    ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.Dz.
    U. z 2025r. poz. 775, ze zm.) - zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się
      przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w
      zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z
      31.01.2020, str. 7, z późn. zm.);
    W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej[...].
    Jak wskazano w art. 2 pkt 4 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego -
      rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii
      Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego

    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Zatem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel.
    Chodzi przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.
    Zgodnie z powyższym wskazać należy, że jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    W myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust.1i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Przywołane przepisy wskazują, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania
    transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas transakcja
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Warunkiem uznania danej dostawy
    towarów (której towarzyszy przemieszczenie z Polski do innego kraju członkowskiego) jako
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jest dokonanie jej na rzecz podmiotu
    zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Natomiast na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w

      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Powołany art. 13 ust. 3 ustawy rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów na czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma
    odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z
    Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na
    terytorium innego państwa członkowskiego.
    Należy jednak w tym miejscu zauważyć, że z przemieszczeniem towarów w celu
    czasowego używania mamy do czynienia wtedy, gdy podatnik przemieszcza towary
    należące do jego przedsiębiorstwa na terytorium innego niż Polska kraju UE w celu
    świadczenia w tym kraju usług. Przy czym, przemieszczenie towarów powinno się wiązać z
    zamiarem ich powrotnego przywozu na terytorium kraju.
    Przy czym, według art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy:
      Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym
      mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów, w przypadku gdy towary są instalowane lub montowane, z próbnym
      uruchomieniem lub bez niego, dla których miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1
      pkt 2 jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli towary
      te są przemieszczane przez tego podatnika dokonującego ich dostawy lub na jego
      rzecz.
    Stosownie do art. 13 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy ustaną okoliczności, o których mowa w ust. 4, przemieszczenie
      towarów uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Ww. przepis pełni funkcję zabezpieczającą oznacza, że jeżeli pierwotnie przemieszczenie
    towarów nie zostało uznane za WDT (np. z uwagi na ich montaż w innym kraju UE), lecz
    finalnie montaż nie nastąpił lub zmienił się cel przemieszczenia (np. towary zostały
    sprzedane bez montażu), to wówczas należy uznać, że doszło do wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów, które są instalowane lub
      montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich
      dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - miejsce, w którym towary są
      instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż prostych
      czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru
      zgodnie z jego przeznaczeniem;
    Przy czym wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują
    pojęć „montaż lub instalacja”, niemniej jednak stosownie do cytowanego art. 22 ust. 1 pkt
    2 ustawy, do instalacji lub montażu nie zalicza się prostych czynności umożliwiających
    funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Jako „proste czynności” należy rozumieć działania, umożliwiające funkcjonowanie danego
    towaru/sprzętu, które potencjalny nabywca mógłby wykonać we własnym zakresie. Zatem,
    za montaż lub instalację należy uznać takie czynności, które wymagają specjalistycznej
    wiedzy i umiejętności znanych przede wszystkim dostawcy montowanego lub
    instalowanego towaru/sprzętu.
    Strony transakcji mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych
    przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego. Co do
    zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług

    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy dwa lub więcej
    świadczeń są tak ściśle ze sobą związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie
    gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
    te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania
    przepisów ustawy. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności,
    prowadzących do realizacji określonego celu, tj. do wykonania świadczenia głównego, na
    które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za
    pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie
    traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego.
    Jeżeli jednak w skład realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą
    wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter
    samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia
    kompleksowego.
    W tym zakresie wskazać należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu
    widzenia kilka świadczeń, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów
    podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia
    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany
    dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP)
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że:
    „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v.
    OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał,

    że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być
    uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego
    świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie
    zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do
    czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów
    charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza
    konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20
    wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności)
    dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny
    konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko
    nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny
    (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r.
    w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009
    r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z
    dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:
    2009:722, pkt 36-38).
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia
    22października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito-Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „W przypadku
    jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui
    generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w
    której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez
    podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne
    świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał
    ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę
    danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta (22)”.
    Rzecznik Generalna Juliane Kokott w ww. opinii wskazała również, że: „Wskazówką
    świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy
    transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku
    świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle
    orzecznictwa Trybunału, jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie
    elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna
    zauważyła także, że „uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia
    również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych
    świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w
    dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.
    Świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W konsekwencji powyższego, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Natomiast o tym, czy będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem
    usług, powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter
    dominujący (np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting

    Linien; z dnia 25lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko
    Commissioners of Custom and Excise; zdnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04,
    Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV vStaatssecretaris van Financien. Jeżeli elementem
    dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia
    prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności będą miały charakter
    pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą
    transakcji będą inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także
    wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że sprzedaż towarów na rzecz podatnika z inne
    państwa członkowskie niż Polska i ich wywóz z Polski do innego państwa członkowskiego
    co do zasady stanowi WDT, który podlega opodatkowaniu w kraju. Przy czym w sytuacji
    gdy ww. dostawie towarzyszy usługa montażu lub instalowania tych towarów - i nie są to
    proste czynności umożliwiające funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru
    zgodnie z jego przeznaczeniem - to nie dochodzi do WDT, a miejscem opodatkowania
    takiej transakcji jest państwo w którym towary te są montowane lub instalowane.
    Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca podpisał umowę z kontrahentem francuskim
    (czynny podatnik VAT na terenie Francji) na realizację (...) (...) (...) (...) typu (...) według
    projektu Wnioskodawcy. Przedmiotem umowy zawartej przez Spółkę z kontrahentem
    francuskim jest dostawa towarów wraz z montażem.
    Stalowa (...) (...) (...) składa się z (...) złączonych ze sobą (...) wykorzystać przestrzeń.
    Montaż konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej polega na (...). Następnie zabudowa
    (...) jest (...), które również są (...) i są (...). (...) te (...) konstrukcji. Cała konstrukcja jest (...) od
    (...) (...). Drzwi są montowane do (...). Konstrukcja z (...) (...) jest w tym przypadku (...),
    zgodnie z wymogami przeciwpożarowymi.
    Głównym celem Wnioskodawcy jest dostawa konstrukcji (...) (...) (...), a jej montaż wynika
    tylko z faktu, że wymaga specjalistycznej wiedzy i sprzętu. Dlatego też montażu nie
    dokonuje sam kupujący. Obowiązkiem Wnioskodawcy jest również transport elementów
    zabudowy wewnętrznej do miejsca montażu i rozładunek elementów na miejscu. Montaż
    konstrukcji stalowej zabudowy wewnętrznej został zlecony przez Wnioskodawcę
    podwykonawcy, będącemu polskim podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Podwykonawca, któremu Spółka zleca montaż konstrukcji działa na rzecz Spółki. Spółka
    odpowiada przed francuskim kontrahentem za prawidłowość montażu.
    Zestawiając powyższe z przedstawionym opisem sprawy należy uznać że opisana
    transakcja stanowi świadczenie kompleksowe, gdzie elementem dominującym jest
    dostawa towarów w postaci konstrukcji stalowej we wskazanym przez kontrahenta
    miejscu. Montaż nie stanowi celu samodzielnego, jest środkiem do realizacji dostawy jako
    gotowego produktu. Ponadto jak wynika z opisu, montaż nie polega na prostych
    czynnościach umożliwiających funkcjonowanie towaru zgodnie z jego przeznaczeniem lecz
    wymaga specjalistycznej umiejętności. Okoliczności jednoznacznie wskazują, że montaż
    konstrukcji nie może zostać zakwalifikowany jako prosta czynność techniczna, do której
    odnosi się art. 22 ust. 1 pkt 2, lecz stanowi montaż o skomplikowanym charakterze.
    W konsekwencji, skoro montaż odbywa się na terytorium innego państwa członkowskiego
    Unii Europejskiej, miejscem świadczenia i opodatkowania dostawy (...) jest miejsce ich
    montażu, zgodnie z powołanym przepisem ustawy o VAT.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia

    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowani ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego
    (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.111, ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        zdnia11marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
    (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.