Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.313.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze świadczeniem usług
opiekuńczych przez zleceniobiorców na terytorium Niemiec.
Słowa kluczowe: Niemcy
działalność-działalność wykonywana osobiście
obowiązek-obowiązek płatnika
opieka
umowa-umowa zlecenia
zleceniobiorca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.-Umowy zlecenia i umowy o dzieło.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Działalność wykonywana osobiście.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zasady pobierania zaliczek.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku ze świadczeniem usług
    opiekuńczych przez zleceniobiorców na terytorium Niemiec. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzą Państwo działalność gospodarczą i mają miejsce efektywnego zarządu na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym podlegają Państwo
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Prowadzą Państwo działalność polegającą na opiece nad osobami starszymi m.in. w
    państwach należących do Unii Europejskiej (przede wszystkim na terenie Republiki
    Federalnej Niemiec). Świadczą Państwo usługi opieki nad osobami starszymi jako
    samodzielny podmiot na podstawie zawartych umów.
    W zakres działalności, w zależności od zlecenia wchodzi m.in.:
    1) wykonywanie ogólnej toalety: golenie, czesanie, czynności pielęgnacyjne, mycie, kąpiel;
    2) pomoc w wc – przejście do toalety, opróżnianie woreczka, zmiana pampersów/wkładek;
    3) pomoc dla podopiecznego na wózku inwalidzkim;
    4) pomoc przy wstawaniu, chodzeniu, staniu, ubieraniu się i rozbieraniu, wchodzeniu po
      schodach, przyprowadzaniu i odprowadzaniu do domu;
    5) robienie codziennych zakupów dla podopiecznego;

    6) dbanie o posiłki: gotowanie, pieczenie, podawanie płynów, posiłków zgodnie z dietą dla
      podopiecznego;
    7) pranie ubrań podopiecznego, prasowanie ubrań podopiecznego;
    8) umawianie wizyt lekarskich;
    9) wyprowadzanie podopiecznego na spacer;
    10) sprzątanie mieszkania/domu podopiecznego w zakresie dotyczącym podopiecznego
      (bez mycia okien i generalnych porządków całego mieszkania/domu oraz pielęgnacji
      ogrodu);
    11) towarzyszenie podczas wizyt u lekarza;
    12) jeżdżenie samochodem: na wizyty lekarskie, zakupy;
    13) zabieranie podopiecznego do kina, teatru, do sklepu na zakupy;
    14) czytanie seniorowi książek, prasy – po niemiecku, gry.
    Państwa zdaniem, nie posiadają Państwo na terenie Niemiec zakładu w rozumieniu
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku, czy też stałej placówki, przez którą mieliby Państwo wykonywać
    usługi opieki domowej. W celu wywiązania się ze zobowiązań wynikających z zawartych
    kontraktów podejmują Państwo współpracę z osobami fizycznymi, które w Państwa
    imieniu wykonują usługi opieki.
    Naprzemienne wykonywanie usług przez zleceniobiorców oznacza, że zleceniobiorca
    wykonuje usługi przez pewien okres w Polsce, a następnie przez pewien okres w
    Niemczech, a potem znowu w Polsce. Schemat ten ma charakter powtarzalny. Okresy
    pobytu w Polsce i w Niemczech mogą być zmienne – zależą one od okresu Państwa
    współpracy z danym zleceniobiorcą, Państwa potrzeb, jak i dyspozycyjności
    zleceniobiorcy, a także uwzględniają zapotrzebowanie na usługi opieki.
    Zaznaczenia wymaga, że pomimo naprzemienności świadczenia usług w każdym z krajów,
    zleceniobiorcy wykonują inne usługi (innego rodzaju). W Niemczech są to usługi opieki
    domowej i związane z nimi usługi pomocy w domu, natomiast w Polsce są to usługi o
    charakterze rekrutacyjno-promocyjnym (marketingowym). Wszystkie one określone są w
    jednej umowie zawartej z Państwem. Zdarza się, że zleceniobiorcy przebywają na terenie
    Niemiec przez więcej niż 183 dni w ciągu roku. Podstawą współpracy pomiędzy Państwem
    a zleceniobiorcami jest umowa cywilnoprawna – umowa o świadczenie usług opieki (w
    Niemczech) oraz usługi o charakterze rekrutacyjno-promocyjnym (marketingowym) (w
    Polsce), do której na podstawie art. 750 KC stosowane są przepisy dotyczące umowy
    zlecenia.
    Zleceniobiorcy są osobami fizycznymi, obywatelami polskimi, nieprowadzącymi
    działalności gospodarczej lub wykonującymi usługi opieki domowej poza prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Zleceniobiorcy składają oświadczenie o tym, że ich miejscem
    zamieszkania jest Rzeczpospolita Polska. Zleceniobiorcy posiadają centrum interesów
    osobistych (ośrodek interesów życiowych) na terytorium Polski i nie dysponują na
    terytorium Niemiec stałą placówką, poprzez którą wykonywaliby ustalony w umowie
    zlecenia zakres czynności, o której mowa w art. 14 ust. 1 UPO.
    W umowie zlecenia, która zawierana jest pomiędzy zleceniobiorcą a Państwem wskazano,
    że miejscem świadczenia usług są Polska i Niemcy, określono również szacunkowo wymiar
    czasu świadczenia usług przez jaki jest ona wykonywana zamiennie w poszczególnych
    krajach oraz wynagrodzenie za świadczenie usług w Polsce i w Niemczech. W umowie
    odrębnie określono wynagrodzenie za wykonywanie czynności w Niemczech, a odrębnie
    za czynności wykonywane w Polsce. Zróżnicowanie wynagrodzenia uzależnione jest
    zakresem czynności wykonywanych w obu państwach oraz faktem, że w celu
    wykonywania czynności w Niemczech zleceniobiorca musi opuścić miejsce zamieszkania –

    w związku z czym wynagrodzenia za czynności w Polsce i w Niemczech są ustalane w
    różnej wysokości odrębnie. Różne również w umowie wprowadzono systemy
    wynagradzania za dwa typy usług (wynagrodzenie ryczałtowe, wynagrodzenie prowizyjne).
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym na Państwu, jako płatniku (zleceniodawcy),
      ciąży obowiązek poboru i odprowadzenia podatku dochodowego (zaliczki na podatek
      dochodowy) w Polsce według polskich przepisów prawa (w szczególności na
      podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) niezależnie od tego czy
      okres przebywania zleceniobiorcy w danym roku na terytorium Polski przekracza, czy
      też nie przekracza 183 dni?
    2. Czy pomimo przekroczenia przez zleceniobiorców okresu 183 dni pobytu w Niemczech
      nadal ciąży na Państwu obowiązek poboru i odprowadzenia podatku dochodowego
      (zaliczki na podatek dochodowy) wyłącznie w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zgodnie z art. 15 ust. 1 UPO, z zastrzeżeniem postanowień artykułów
    16, 17, 18 i 19 uposażenia, płace i podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce
    zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają
    opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca najemna wykonywana jest w drugim
    Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią
    wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    UPO nie zawiera definicji terminu „uposażenia, płace i podobne wynagrodzenia”. Zgodnie
    z art. 3 ust. 2 UPO, przy stosowaniu UPO przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu
    nie wynika inaczej, każde określenie w niej nie zdefiniowane będzie miało takie znaczenie,
    jakie przyjmuje się według prawa tego Państwa w zakresie podatków, do których ma
    zastosowanie UPO.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która m.in. posiada na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek
    interesów życiowych).
    Reasumując, jeśli osoba fizyczna posiada centrum interesów życiowych w Polsce, to jest
    opodatkowana od całości osiąganych przychodów w Polsce, czyli posiada nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce.
    Następnie należy ustalić, czy art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 UPO znajdą zastosowanie do
    przychodów osiąganych z tytułu umowy zlecenia. Jak to już było wskazane, UPO nie
    zawiera w tym zakresie odpowiedniej regulacji.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o PIT, źródłami przychodów są m.in.:
    a) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
      rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
      praca nakładczą, emerytura lub renta;
    b) działalność wykonywana osobiście.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju

    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, za przychody z działalności
    wykonywanej osobiście uważa się m.in. przychody z tytułu wykonywania usług, na
    podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od m.in. osoby
    fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
    organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
    Zarówno na gruncie ustawy o PIT, jak też pozostałych ustaw (np. Kodeksu Pracy)
    ustawodawca wyraźnie różnicuje sytuację prawną zleceniobiorców i pracowników.
    Oznacza to, że przychód ze źródła jakim jest stosunek pracy jest odrębnym źródłem
    przychodu od działalności wykonywanej osobiście, do której zalicza się m.in. wykonywanie
    umów zlecenia przez osoby nieprowadzące działalności gospodarczej.
    Taka interpretacja przepisów prawa podatkowego została potwierdzona w szeregu
    interpretacji prawa podatkowego.
    Zgodnie z indywidualną interpretacją prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 17 maja 2017 r., znak 0112-KDIL1.4011.16.2017.1.AA
    dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z
    wykonywanego wolnego zawodu albo z innej działalności o samodzielnym charakterze,
    podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że osoba ta dysponuje stałą
    placówką w drugim Umawiającym się Państwie, w celu wykonywania swej działalności.
    Jeżeli dana osoba dysponuje taką stałą placówką, wówczas dochód może być
    opodatkowany w drugim Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim może być
    przypisany tej stałej placówce.
    Zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, jeśli zleceniobiorcy
    wykonują usługi na podstawie umowy zlecenia w imieniu spółki kapitałowej (będącej
    polskim rezydentem podatkowym) w zakresie opieki nad starszymi osobami na
    terytorium Niemiec, to nie posiadają stałej placówki, o której mowa w powyższym art. 14
    ust. 1 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jak explicite wskazał organ,
    przychód osiągany przez zleceniobiorców z tytułu umów zleceń podlega opodatkowaniu
    tylko i wyłącznie w państwie rezydencji zleceniobiorców, czyli w Polsce. Należy zaznaczyć,
    że we wniosku o interpretację wskazano, że zleceniobiorcy uzyskują dochody ze
    świadczenia usług w jego imieniu w ramach umowy zlecenia, a nie z pracy najemnej.
    Zatem ograniczenie czasowe dotyczące 183 dni nie ma w takich przypadkach
    zastosowania, gdyż do opodatkowania wskazanych dochodów nie mogą mieć
    zastosowania postanowienia art. 15 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Przepis ten reguluje zasady opodatkowania przychodów osiąganych z pracy najemnej, a
    nie z umowy zlecenia.
    Z indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora Izby
    Skarbowej w Katowicach z 28 maja 2013 r., znak IBPBII/1/415-119/13/AA jasno wynika, iż
    zleceniobiorcy wykonujący usługi na podstawie umowy zlecenia w imieniu wnioskodawcy
    w zakresie opieki nad starszymi osobami na terenie Niemiec nie posiadają stałej placówki,
    o której mowa w powyższym art. 14 ust. 1 UPO. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej,
    przychód osiągany przez zleceniobiorców z tytułu umów zleceń podlega opodatkowaniu
    tylko i wyłącznie w państwie rezydencji zleceniobiorców, czyli w Polsce.
    Kolejną interpretacją, którą należy przeanalizować jest indywidualna interpretacja prawa
    podatkowego wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 28 stycznia 2014 r.,
    znak IBPBII/1/415-985/13/JP. Wskazano w niej analogiczny stan faktyczny jak w

    pozostałych przedstawianych interpretacjach. Zleceniobiorcy, będący polskimi
    rezydentami podatkowymi, świadczyli usługi w imieniu wnioskodawcy (spółki kapitałowej
    posiadającej miejsce efektywnego zarządu oraz siedzibę na terytorium Polski) na
    podstawie umowy zlecenia, polegające na czynnościach opieki nad osobami starszymi w
    Niemczech. Organ interpretacyjny wskazał również, że w kontekście opisanego stanu
    faktycznego nie ma znaczenia fakt, że wnioskodawca nie posiada zakładu na terenie
    Niemiec, ponieważ istotne jest czy zleceniobiorcy posiadają stałą placówkę w celu
    wykonywania swej działalności, zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 14 ust. 1 umowy.
    Co więcej, organ wyraźnie wskazał, że nie ma znaczenia fakt, że okres świadczenia
    zlecenia przez zleceniobiorców w Niemczech przekroczy 183 dni w dwunastu
    następujących po sobie miesiącach, ponieważ art. 15 umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania odnosi się do opodatkowania przychodów z pracy najemnej, a nie
    przychodów z umowy zlecenia, zaliczanych do kategorii tzw. wolnych zawodów.
    Zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 23 listopada 2016 r.,
    znak IPPB4/415-670/11-2/MP na wnioskodawcy jako płatniku cięży obowiązek
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu dochodów
    uzyskanych przez te osoby z tytułu zawartych umów zlecenia, za zadania realizowane w
    Holandii w sposób oraz w terminach wskazanych w przepisach cytowanych powyżej, bez
    względu na długość okresu pobytu tych osób w Holandii. Oznacza to, że zdaniem organu
    interpretacyjnego do umów zleceń nie znajdują zastosowania przepisy UPO o pracy
    najemnej.
    Warto również podkreślić, że zapisy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    pomiędzy Polską a Niemcami oraz umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    zawartej pomiędzy Holandią i Polską są w zakresie art. 14 (wolne zawody) i art. 15 (praca
    najemna) analogiczne.
    Kolejną interpretacją, w której rozstrzygnięto kwestię umów zleceń jest indywidualna
    interpretacja prawa podatkowego wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 10
    lutego 2016 r. znak IPTPB1/4511-725/15-2/MH.
    Podsumowując, należy wskazać, że przedstawione indywidualne interpretacje prawa
    podatkowego w całości potwierdzają stanowisko zaprezentowane przez Państwo. Wynika
    z nich, że powinni Państwo pobierać jako płatnik zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    Art. 15 UPO nie ma zastosowania w stosunku do przychodów osiąganych z umowy
    zlecenia, a wyłącznie do przychodem osiąganych z tytułu umowy o pracę.
    Co istotne, zaprezentowane powyżej stanowiska organów skarbowych zostały
    przedstawione w różnych stanach faktycznych, przez różne organy (zarówno Dyrektorów
    Izb Skarbowych, jak też Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej) na przestrzeni kilku lat.
    Wskazuje to, Państwa zdaniem, jasno na istniejącą linię interpretacyjną organów
    skarbowych w tym zakresie.
    Zgodnie z przedstawionymi powyżej interpretacjami staje się jasne, że zgodnie z art. 14
    ust. 1 UPO przychód powinien podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Polsce. Wynika to z
    ugruntowanej linii interpretacyjnej organów skarbowych. Zgodnie z nimi, umowa zlecenia
    jako działalność wykonywana osobiście stanowi odrębne źródło przychodu w ustawie o
    PIT i powinna być oceniana przez pryzmat art. 14 UPO, czyli przychód z wykonywania tzw.
    „wolnych zawodów”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Stosownie do postanowień art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, będącego
    przedmiotem interpretacji, znajdą zastosowanie odpowiednie uregulowania Umowy z
    dnia 14 maja 2003 r. zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną
    Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90).
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. Umowy:
      Dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie
      osiąga z wykonywanego wolnego zawodu albo z innej działalności o samodzielnym
      charakterze, podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że osoba ta
      dysponuje stałą placówką w drugim Umawiającym się Państwie, w celu wykonywania
      swej działalności. Jeżeli dysponuje ona taką stałą placówką, wówczas dochód może
      być opodatkowany w drugim Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim może
      być przypisany tej stałej placówce.
    Stosownie do art. 14 ust. 2 cytowanej Umowy:
      Określenie „wolny zawód” obejmuje w szczególności: samodzielnie wykonywaną
      działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub edukacyjną, jak
      również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, adwokatów i radców
      prawnych, inżynierów, architektów, dentystów, doradców podatkowych i biegłych
      rewidentów.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że zleceniobiorcy:
    - są obywatelami polskimi,
    - nie prowadzą działalności gospodarczej lub wykonują usługi opieki domowej poza
      prowadzoną działalnością gospodarczą,
    - miejscem ich zamieszkania jest Polska;
    - posiadają centrum interesów osobistych (ośrodek interesów życiowych) na terytorium
      Polski,
    - na terytorium Niemiec nie dysponują stałą placówką, poprzez którą wykonywaliby
      zakres czynności ustalony w umowie o świadczenie usług opieki domowej.

    Zatem przychód osiągany przez zleceniobiorców z tytułu ww. umów zleceń będzie
    podlegał – stosownie do uregulowań ww. Umowy – opodatkowaniu tylko i wyłącznie w
    państwie rezydencji zleceniobiorców, tj. w Polsce.
    Bez znaczenia w tym aspekcie sprawy pozostaje wskazana przez Państwa okoliczność, że
    zleceniobiorcy mogą przebywać na terenie Niemiec więcej niż 183 dni w ciągu roku,
    ponieważ to czy pobyt podatnika przekroczy czy nie przekroczy 183 dni w dwunastu
    następujących po sobie miesiącach odnosi się do opodatkowania przychodów z pracy
    najemnej (art. 15 umowy polsko-niemieckiej), a nie przychodów z umowy zlecenia
    zaliczanych do kategorii tzw. wolnych zawodów, o których mowa w powołanym wyżej art.
    14 umowy polsko-niemieckiej.
    Zatem przenosząc powyższe stwierdzenia na grunt ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych w zakresie Państwa obowiązków jako płatnika z tytułu wynagrodzeń
    wypłacanych zleceniobiorcom wykonującym umowę zlecenia należy zaakcentować, że
    ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy zidentyfikował jako odrębne źródło
    przychodu:
      Działalność wykonywaną osobiście.
    Zgodnie z art. 13 pkt 8 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
        jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
        prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Wobec powyższego Państwa zleceniobiorcy uzyskują przychody z działalności
    wykonywanej osobiście, o których mowa w ww. przepisie.
    Zakwalifikowanie przychodów do działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w
    art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powoduje, że na
    podmiotach dokonujących wypłat z powyższych tytułów ciąży obowiązek określony w art.
    41 ust. 1 cytowanej ustawy.
    W myśl tego przepisu:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz
    kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) – na rachunek urzędu skarbowego, przy

    pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
    płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby
    bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
    Podsumowując, w świetle powołanych powyżej przepisów, w opisanym stanie faktycznym
    wynagrodzenie wypłacane zleceniobiorcom w celu świadczenia usług opiekuńczych
    podlega opodatkowaniu tylko i wyłącznie w Polsce, bez względu na długość okresu pobytu
    zleceniobiorców na terenie Niemiec. Jednocześnie na Państwu, jako płatniku, ciąży
    obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od tych wynagrodzeń
    do właściwego urzędu skarbowego w Polsce. Obowiązek ten będzie występował również
    w sytuacji, gdy okres pobytu zleceniobiorców w Niemczech przekroczy 183 dni.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych informuję, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.