Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.16.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-05
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie uznania czynności, w ramach których wykorzystują Państwo majątek powstały w ramach Inwestycji, za czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT oraz braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją Inwestycji.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; drogi-droga wewnętrzna; gmina; inwestycje; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-podatnik - jednostki samorządu terytorialnego i organy władzy publicznej ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      · uznania czynności, w ramach których wykorzystują Państwo majątek powstały w
        ramach Inwestycji, za czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT w
        rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
      · braku prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
        w związku z realizacją Inwestycji (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r., poz. 609 , dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”) do zadań własnych Gminy
    należą m.in. sprawy dotyczące gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji
    ruchu drogowego.
    W ramach realizacji ww. zadań, Gmina zrealizowała w roku 2024 inwestycję pn. „(...)”
    (dalej: „Inwestycja”).
    Celem realizacji przedmiotowej Inwestycji było podniesienie standardów, parametrów
    technicznych i eksploatacyjnych drogi wewnętrznej na terenie (...) poprzez jej przebudowę
    (dalej: „Infrastruktura drogowa”).
    Inwestycja została sfinansowana ze środków unijnych, tj. w celu realizacji Inwestycji Gmina
    uzyskała dofinansowanie w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-
    2020.
    W związku z realizacją Inwestycji, Gmina poniosła wydatki, w szczególności na:
      · roboty przygotowawcze,

      · roboty rozbiórkowe,
      · roboty ziemne,
      · roboty nawierzchniowe, w tym wykonanie zjazdu,
      · elementy ulic,
      · organizację ruchu,
      · zabezpieczenie sieci teletechnicznej,
      · regulację infrastruktury podziemnej,
      · dostawę i montaż wiaty przystankowej,
      · roboty wykończeniowe,
      · wymianę oświetlenia ulicznego,
      · remont kanalizacji deszczowej.
    Ponoszone w ramach Inwestycji wydatki były dokumentowane wystawianymi na Gminę
    przez dostawców/usługodawców fakturami VAT, na których Gmina została oznaczona jako
    nabywca przedmiotowych towarów i usług, w tym z podaniem NIP Gminy.
    Zrealizowana w ramach Inwestycji Infrastruktura drogowa jest ogólnodostępna i
    przeznaczona do użytku niekomercyjnego (tj. działalności innej niż gospodarcza). Służy
    ona nieodpłatnie mieszkańcom Gminy, jak i osobom odwiedzającym Gminę, zgodnie z
    celami, w których została ona realizowana – tj. w celu podniesienie standardów,
    parametrów technicznych i eksploatacyjnych drogi wewnętrznej na terenie (...). W związku
    z powyższym, Gmina nie osiąga jakichkolwiek dochodów z tytułu wykorzystania efektów
    realizowanej Inwestycji przez wskazane powyżej osoby. Gmina nie planuje przy tym w
    przyszłości zmiany charakteru korzystania z ww. infrastruktury, w tym jej udostępniania za
    odpłatnością na podstawie umowy najmu, dzierżawy ani innej umowy cywilnoprawnej o
    podobnym charakterze.
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym, czynności, w ramach których Gmina wykorzystuje
    majątek powstały w ramach Inwestycji, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu
    VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o VAT?
    2. Czy Gminie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w związku z realizacją Inwestycji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W opisanym stanie faktycznym, czynności, w ramach których Gmina wykorzystuje
    majątek powstały w ramach Inwestycji, nie stanowią czynności podlegających
    opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o VAT.
    2. Gminie nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w związku z realizacją Inwestycji.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska w sprawie
    Ad. 1 i 2
    Zważywszy na fakt, że majątek będący przedmiotem Inwestycji jest wykorzystywany przez
    Gminę wyłącznie do użytku niekomercyjnego, w ocenie Gminy, nie jest on wykorzystywany

    w ramach jakichkolwiek czynności opodatkowanych VAT. Gmina wykorzystuje
    przedmiotowe mienie w ramach zadań własnych związanych m.in. z drogami gminnymi
    (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Inwestycja nie jest jednocześnie
    wykorzystywana do żadnych odpłatnych czynności. Tym samym nie dochodzi tu do
    odpłatnej dostawy towarów czy odpłatnego świadczenia usług, a Infrastruktura drogowa
    wykorzystywana jest wyłącznie w ramach zadań własnych Gminy (czynności o charakterze
    publicznym, nie podlegających VAT).
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego. Stosownie natomiast do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT,
    kwotę podatku naliczonego stanowi m. in. suma kwot podatku określonych na fakturach
    otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści powyższej regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został
    naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Dla oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia w każdym przypadku istotne jest
    więc ustalenie czy podmiot posiada status podatnika VAT oraz czy towary i usługi, przy
    zakupie których naliczono VAT, w szczególności pozostają w bezspornym związku z
    wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi.
    Odnosząc się do wskazanej powyżej przesłanki warunkującej możliwość skorzystania z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego, tj. związku ponoszonych wydatków z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych, zdaniem Gminy, brak jest bezsprzecznego i
    bezpośredniego związku pomiędzy wydatkami, które Gmina poniosła na realizację
    Inwestycji, a wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.
    in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei zgodnie z art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż na gruncie przepisów ustawy o VAT
    opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub świadczenie usług wyłącznie wówczas, gdy
    mają one charakter odpłatny (z pewnymi wyjątkami dotyczącymi nieodpłatnych świadczeń
    zrównanych z czynnościami świadczonymi odpłatnie, które nie znajdują zastosowania w
    przedmiotowej sprawie).
    W związku z powyższym, Państwa zdaniem, realizacja Inwestycji nie jest związana z
    wykonywaniem czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. W
    konsekwencji warunek związku ponoszonych wydatków z czynnościami opodatkowanymi
    nie zostanie spełniony i tym samym Gmina nie jest uprawniona do odliczenia podatku
    naliczonego od wydatków ponoszonych na realizację przedmiotowej inwestycji.
    Stanowisko Gminy znajduje przykładowo potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z 1
    grudnia 2022 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.595.2022.1.MWJ, w której organ stwierdził, iż:
    „(...) w przypadku udostępniania dróg publicznych ogółowi użytkowników, Gmina nie
    użytkuje ich do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i tym samym

    w powyższym zakresie Gmina nie działa jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy. W konsekwencji, powyższa czynność jest wyłączona z systemu podatku VAT i z
    tego względu stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. W
    omawianych okolicznościach sprawy nie będzie występował więc związek przyczynowo –
    skutkowy, który decydowałby o prawie do odliczenia podatku związanego z Państwa
    wydatkami. Będziecie Państwo bowiem ponosić wydatki związane z budową i przebudową
    drogi, które służą realizacji zadań publicznych. (...) W omawianej sprawie warunek
    uprawniający do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie
    zostanie spełniony, ponieważ - jak Państwo wskazali - Inwestycja nie będzie realizowana w
    związku z jakąkolwiek sprzedażą opodatkowaną Gminy. (...) Zatem, nie będziecie mieć
    Państwo prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją ww. Inwestycji.”.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy:
      - majątek będący przedmiotem Inwestycji nie jest wykorzystywany przez Gminę do
        jakichkolwiek czynności podlegających opodatkowaniu VAT;
      - nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
        związanych z realizacją Inwestycji z uwagi na brak związku ponoszonych wydatków
        z czynnościami opodatkowanymi VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
        pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
        akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
        stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Niespełnienie powyższego warunku jest podstawą do traktowania nieodpłatnego
    przekazania towarów (w tym darowizny) – w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – jako
    wyłączonego spod zakresu działania ustawy, bez względu na cel, na który zostały one
    przekazane (darowane).

    Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to
    wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazanie),
    pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).
    Jak wyżej wskazano przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do
    jego przedsiębiorstwa (nieodpłatne przekazanie towarów na cele osobiste podatnika lub
    jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, jak również wszelkie inne
    darowizny) podlega opodatkowaniu po łącznym spełnieniu warunków zawartych w art. 7
    ust. 2 ustawy, tj. jeżeli:
      · dokonujący nieodpłatnego przekazania jest podatnikiem podatku od towarów i
        usług,
      · przekazane towary należą do jego przedsiębiorstwa,
      · przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest towar, w stosunku do którego
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub
        wytworzeniu tego towaru lub jego części składowych.
    Natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć
    przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które
    wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu
    będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy
    czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług,
    to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność
    podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za
    usługę). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że
    ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Usługą będzie tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący
    korzyść o charakterze majątkowym.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

    Zatem opodatkowaniu podlegać powinno, jako odpłatne świadczenie usług, użycie
    towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność
    gospodarcza (w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego
    pracowników), jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, w
    całości lub w części, przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych
    towarów lub ich części składowych. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia
    zastosowanie fikcji prawnej i objęcie zakresem opodatkowania VAT usług świadczonych
    nieodpłatnie. Jeśli jeden z tych warunków nie jest spełniony, podatnik nie powinien
    opodatkowywać takiego nieodpłatnego świadczenia usług.
    Dla ustalenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na
    mocy cytowanego wyżej przepisu, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli
    nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności
    gospodarczej wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne
    świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie
    uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej sprawie występują.
    Ponadto, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami. Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują
      takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub
      transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących
      zakłóceń konkurencji. (...)
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o

    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych). Tylko w takim zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    W tym miejscu należy zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 20 marca
    2014 r. wydał postanowienie w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi
    Finansów, w którym orzekł, że: „dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób,
    że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak te
    zamierzone przez gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz, iż nie są
    wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu
    art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje
    za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy
    publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby
    sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń
    konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy”.
    Mając na względzie powyższe należy pamiętać, że w każdym przypadku konieczna jest
    ocena spełniania przesłanek art. 9 i 13 Dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednio art. 15
    ustawy) w konkretnych okolicznościach stanu faktycznego sprawy.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    320 ze zm.):
      Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z
      kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z
      ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach
      szczególnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

      Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
      1) drogi krajowe;
      2) drogi wojewódzkie;
      3) drogi powiatowe;
      4) drogi gminne.
    Stosownie do unormowań zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych
      kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z
      wyłączeniem dróg wewnętrznych.
    Jak wynika z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po
      zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Jak wynika z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich – zarząd województwa;
      3) powiatowych – zarząd powiatu;
      4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności pełnienie funkcji inwestora.
    Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie części drogi, urządzeń drogi,
      budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów
      drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa
      drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2.
    W myśl art. 20 pkt 11 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności wykonywanie robót interwencyjnych,
      robót utrzymaniowych i zabezpieczających.
    Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga.
    Działania zarządców dróg mieszczą się w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez te jednostki władztwa
    publicznoprawnego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    VAT. Zrealizowali Państwo Inwestycję, której celem było podniesienie standardów,

    parametrów technicznych i eksploatacyjnych drogi wewnętrznej na terenie (...) poprzez jej
    przebudowę (dalej: „Infrastruktura drogowa”). Inwestycja została sfinansowana ze
    środków unijnych, tj. w celu realizacji Inwestycji Gmina uzyskała dofinansowanie w ramach
    Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Ponoszone w ramach
    Inwestycji wydatki były dokumentowane wystawianymi na Gminę przez dostawców
    /usługodawców fakturami VAT, na których Gmina została oznaczona jako nabywca
    przedmiotowych towarów i usług, w tym z podaniem NIP Gminy. Zrealizowana w ramach
    Inwestycji Infrastruktura drogowa jest ogólnodostępna i przeznaczona do użytku
    niekomercyjnego (tj. działalności innej niż gospodarcza). Służy ona nieodpłatnie
    mieszkańcom Gminy, jak i osobom odwiedzającym Gminę, zgodnie z celami, w których
    została ona realizowana – tj. w celu podniesienie standardów, parametrów technicznych i
    eksploatacyjnych drogi wewnętrznej na terenie (...). W związku z powyższym, Gmina nie
    osiąga jakichkolwiek dochodów z tytułu wykorzystania efektów realizowanej Inwestycji
    przez wskazane powyżej osoby. Gmina nie planuje przy tym w przyszłości zmiany
    charakteru korzystania z ww. Infrastruktury, w tym jej udostępniania za odpłatnością na
    podstawie umowy najmu, dzierżawy ani innej umowy cywilnoprawnej o podobnym
    charakterze.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności kwestii uznania czynności, w ramach
    których wykorzystują Państwo majątek powstały w ramach Inwestycji, za czynności
    niepodlegające opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 1).
    Rozpatrując Państwa wątpliwości należy przede wszystkim rozstrzygnąć, czy realizacja
    przez Państwa ww. Inwestycji została dokonana w ramach działalności gospodarczej
    zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego, w świetle
    powołanych wyżej przepisów należy interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że
    realizacja danej inwestycji ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców
    Gminy. Zatem każde działanie podejmowane przez jednostki samorządu terytorialnego w
    imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu tych jednostek, a
    dotyczące mienia Gminy, należy uznać za działanie publiczne, służące zaspokajaniu
    potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu
    terytorialnego jako zadanie własne.
    Tak więc czynności wynikające z realizacji zadań własnych, nałożonych odrębnymi
    przepisami, podejmowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których Gmina
    nie uzyskuje wpływów, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są
    one bowiem realizowane przez Gminę poza zakresem działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Gmina realizując te czynności, nie występuje w
    charakterze podatnika podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w
    tym zakresie działa jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy.
    W rozpatrywanej sprawie wskazali Państwo, że:
      · zrealizowana w ramach Inwestycji Infrastruktura drogowa jest ogólnodostępna i
        przeznaczona do użytku niekomercyjnego (tj. działalności innej niż gospodarcza);
      · Gmina nie osiąga jakichkolwiek dochodów z tytułu wykorzystania efektów
        realizowanej Inwestycji przez wskazane powyżej osoby i nie planuje w przyszłości
        zmiany charakteru korzystania z ww. infrastruktury, w tym jej udostępniania za
        odpłatnością na podstawie umowy najmu, dzierżawy ani innej umowy
        cywilnoprawnej o podobnym charakterze;
      · W ramach realizacji zadań własnych w zakresie spraw dotyczących gminnych dróg,
        ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, Gmina zrealizowała
        Inwestycję Infrastruktura drogowa.
    W przedmiotowej sprawie, realizując wskazaną Inwestycję, działali Państwo w ramach
    reżimu publicznoprawnego. Jak wynika bowiem z opisu sprawy, majątek wytworzony w
    ramach Inwestycji służy wyłącznie do wykonywania zadań własnych Gminy (tj. dotyczących

    dróg gminnych) oraz nie jest wykorzystywany do czynności odpłatnych. Wobec
    powyższego, realizując ww. Inwestycję nie działali Państwo w charakterze podatnika
    podatku VAT.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że realizując opisaną Inwestycję nie
    wykonywali Państwo działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (nie
    zostały tu bowiem spełnione przesłanki określone w tym przepisie, a więc
    wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do
    celów zarobkowych), w związku z czym nie można Państwa uznać za podatnika podatku
    od towarów i usług z tego tytułu.
    W konsekwencji, Państwa działania w związku z realizacją ww. Inwestycji nie stanowią ani
    dostawy towarów, ani świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, w
    związku z czym czynności zrealizowane w ramach Inwestycji nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 ani art. 8 ust. 1 i 2
    ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że czynności, w ramach których wykorzystują Państwo
    majątek powstały w ramach Inwestycji, nie stanowią czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1
    należało uznać za prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii braku prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją Inwestycji (pytanie
    oznaczone we wniosku nr 2).
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.

    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wskazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Jak stanowi art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien
    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ponadto, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do
    odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą
    uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek
    należny.
    W omawianej sprawie warunki uprawniające do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego nie zostały spełnione. Jak rozstrzygnięto wyżej, w opisanym
    stanie faktycznym czynności, w ramach których wykorzystują Państwo majątek powstały w
    ramach Inwestycji, nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu VAT w
    rozumieniu art. 5, art. 7 lub art. 8 ustawy.
    Zatem nie mają Państwo prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacją
    Inwestycji na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że nie przysługuje Państwu prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją Projektu.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.