Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.568.2024.3.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-05
Teza: Dokonanie przez Sprzedających sprzedaży Nieruchomości w drodze zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży nie będzie czynnością wykonywaną przez podatników VAT i planowana transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia
    przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    Państwa wniosek wspólny z 27 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku od towarów i usług dotyczący tego czy dokonanie przez Sprzedających
    sprzedaży Nieruchomości w drodze zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży będzie
    czynnością wykonywaną przez podatników VAT występujących w takim charakterze,
    wpłynął 27 listopada 2024 r.
    Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 29 stycznia 2025 r. (wpływ 31 stycznia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania – (...),
    2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania – (...), (...).

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) (zwana dalej również „Wnioskodawcą” lub „Nabywcą”) jest podatnikiem czynnym
    podatku od towarów i usług („VAT”) z siedzibą w Polsce. Zasadniczym przedmiotem
    działalności nabywcy jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem
    budynków oraz sprzedaż lokali mieszkalnych lub usługowych w tych budynkach.
    (...) jest osobą fizyczną zamieszkałą w Polsce. (...) nie prowadzi jednoosobowej działalności
    gospodarczej zarejestrowanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej (CEIDG), ani nie jest podatnikiem VAT czynnym.
    (...) jest osobą fizyczną zamieszkałą w Polsce. (...) nie prowadzi zarejestrowanej w CEIDG
    działalności gospodarczej ani nie jest podatnikiem VAT czynnym.
    (...) i (...) („Sprzedający”) są małżeństwem. W ich majątku, objętym wspólnością majątkową
    małżeńską znajduje się zabudowana nieruchomość (dalej: „Nieruchomość”) utworzona z
    jedynej działki ewidencyjnej nr (...), położona w (...), przy ulicy (...) nr (...), dla której
    prowadzona jest księga wieczysta o Nr (...).
    Na nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny (podpiwniczony, o dwóch
    kondygnacjach naziemnych). Jest to dom, w którym Sprzedający mieszkają przeszło 10 lat.
    Ponadto na nieruchomości znajdują się obiekty budowlane takiej jak podjazd, brama oraz
    ogrodzenie, służące wykorzystywaniu Nieruchomości oraz znajdującego się na niej
    budynku przez właścicieli zgodnie z jego przeznaczeniem.

    Nieruchomość została nabyta jako niezabudowana, z tego powodu wciąż pozostaje w
    księdze wieczystej oznaczona jako grunty orne. Nieruchomość została nabyta w 2009 r. w
    drodze darowizny oraz częściowego zniesienia współwłasności. Na Nieruchomości tej
    Sprzedający wznieśli dom mieszkalny, wykorzystywany przez nich do własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Podatek naliczony, związany z zakupem towarów i usług w związku z
    budową domu nie był odliczany przez Sprzedających.
    Nieruchomość nie jest częścią przedsiębiorstwa, ani też nie była i nie jest na niej
    prowadzona działalność gospodarcza. Sprzedający nie planują także do momentu
    zawarcia umowy przyrzeczonej wykorzystywania Nieruchomości dla celów jakiejkolwiek
    działalności gospodarczej (usługowej, handlowej, etc.).
    Sprzedający planują dokonać sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nabywcy. W związku z
    tym Sprzedający zawarli z Nabywcą warunkową umowę przedwstępną sprzedaży. W
    umowie strony zobowiązują się do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży, pod
    określonymi warunkami (tj. zawarcia przez Nabywcę umów sprzedaży, skutkujących przez
    niego nabyciem sąsiednich nieruchomości od osób trzecich).
    Sprzedający nie udzielali Kupującemu jakichkolwiek pełnomocnictw do reprezentowania
    Sprzedających względem osób trzecich lub organów administracji do pozyskiwania decyzji
    lub postanowień wpływających na status Nieruchomości.
    W umowie przedwstępnej strony jedynie zobowiązują się do udzielenia sobie wzajemnie
    pełnomocnictw do zawarcia umowy przyrzeczonej – jest to zabezpieczenie realizacji
    umowy sprzedaży i narzędzie mające na celu uniknięcie obstrukcji ze strony zarówno
    Sprzedających, jak i Kupującego.
    Po zawarciu umowy przyrzeczonej Nabywcy będą zobowiązani w terminie określonym w
    umowie do wydania Nieruchomości.
    Obiekty budowlane w postaci podjazdu, bramy i ogrodzenia zlokalizowane na
    Nieruchomości będącej przedmiotem wniosku są trwale związane z gruntem, w związku z
    czym spełniają definicję części składowej gruntu w rozumieniu art. 48 Kodeksu cywilnego.
    Nie maja więc statusu ruchomości.
    Pytanie z zakresu podatku od towarów i usług
    Czy dokonanie przez Sprzedających sprzedaży Nieruchomości w drodze zawarcia
    przyrzeczonej umowy sprzedaży będzie czynnością wykonywaną przez podatnika VAT
    występującego w takim charakterze?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży przez Sprzedających nie będzie czynnością
    wykonywaną przez podatnika VAT występującego w takich charakterze.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn.
    zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu

    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    Zatem status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba
    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem VAT, istotne jest
    stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    cytowanej wyżej ustawy.
    W konsekwencji uznanie, że dany podmiot sprzedając nieruchomość podejmuje działania
    w charakterze podatnika VAT wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną). Biorąc pod uwagę treść przepisów jak również
    stanowisko sądów administracyjnych oraz organów podatkowych, przy uznaniu sprzedaży
    nieruchomości za działalność gospodarczą na gruncie ustawy o VAT istotne jest, czy
    sprzedawca realizuje daną sprzedaż w ramach profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych [przez] handlowca, w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bowiem podjęcie takich działań zbliżonych do tych
    podejmowanych przez podmioty profesjonalne skutkowałoby koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy). W konsekwencji, za zawodową
    (profesjonalną) działalność gospodarczą zakresie obrotu nieruchomościami należy uznać
    podjęcie szeregu zorganizowanych czynności stanowiących logiczny ciąg zdarzeń, w
    szczególności: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę w celu jego dalszej
    odsprzedaży z zyskiem, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, podjęcie działań
    marketingowych w celu sprzedaży działek, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia,
    uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu etc.
    Stanowisko to potwierdza bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, oparte na
    wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”). W wyroku TSUE z dnia 15
    września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów
    (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej
    w (...) (C-181/10) Trybunał podkreślił, że: „dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę
    należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta
    nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (...)
    sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma
    charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może
    stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które
    znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można
    dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie
    Wellcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany
    dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie
    nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te
    transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu
    albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu

    budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. (...) okoliczność, że skarżący w postępowaniu głównym w sprawie C-181/10
    zarejestrowali się jako podatnicy podatku VAT w systemie ryczałtowym z tytułu
    działalności rolniczej jest bez znaczenia z punktu widzenia powyższych rozważań. (...)
    Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem
    z podatku VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania
    przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie
    można uznać za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1
    dyrektywy VAT, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Powołane powyżej orzeczenie TSUE wyznaczyło aktualny kierunek interpretacyjny i
    stanowi podstawę rozstrzygnięć administracji podatkowej w przedmiotowym zakresie.
    Tożsame stanowisko znajdziemy bowiem w orzeczeniach polskich sądów
    administracyjnych.
    Podobne stanowisko znajdujemy np. w wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt I
    FSK 143/13) zgodnie z którym „przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine
    qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący
    zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status
    danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność
    została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą
    przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w
    odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług”.
    Zgodnie ze stanowiskami prezentowanymi przez organy podatkowe w wydawanych
    interpretacjach „Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności” (tak np. Dyrektor Izby Skarbowej w
    Poznaniu w interpretacji z dnia 19 listopada 2015 roku, sygn. ILPP2/4512-1-730/15-2/OA).
    Pogląd ten znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce organów podatkowych, co
    potwierdza np. treść interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. 0111-KDIB2-3.4014.70.2021.4.JKA oraz 0114-
    KDIP4-2.4012.64.2021.3.MB z 20 kwietnia 2021 r. W ostatniej z cytowanych interpretacji
    organ podatkowy zauważa, że „Z krajowego orzecznictwa sądowo-administracyjnego
    wynika zatem, że stwierdzenie czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności
    działa jako podatnik VAT wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu
    faktycznego konkretnej sprawy (...). W każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w
    odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako
    osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba
    wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Podkreślić należy - na co
    wskazują sądy administracyjne – że ustalenie jakie działania sprzedającego mogą zostać
    uznane za „aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami” jest przedmiotem
    badania w każdej indywidualnej sprawie”.
    Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności stanu faktycznego, przedstawionych we
    wniosku, należy podkreślić, że takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami brak w rozpatrywanej sprawie.
    Zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego:
    - Nieruchomość znajduje się w majątku osobistym Sprzedających i jest przez nich
      wykorzystywana dla ich celów mieszkaniowych,

    - Okoliczności nabycia i dotychczasowego wykorzystywania Nieruchomości nie zawierają
      żadnych cech, które można byłoby przypisać działalności gospodarczej w zakresie
      handlu nieruchomościami lub jakiejkolwiek innej działalności,
    - Sprzedający nie podejmowali żadnych aktywnych działań zmierzających do rozpoczęcia
      działalności gospodarczej, nie dokonywali żadnych innych nakładów w celu
      przygotowania Nieruchomości do sprzedaży; nie prowadzili żadnych działań
      marketingowych,
    - Nieruchomość w całym okresie od dnia jej nabycia nie była wykorzystywana do celów
      działalności gospodarczej.
    Należy więc stwierdzić, że sprzedaż nieruchomości zabudowanej domem mieszkalnym i
    wykorzystywanej do celów mieszkalnych przez Sprzedających nie nosi cech czynności
    realizowanej przez podatnika VAT, działającego w takim charakterze. Planowana sprzedaż
    będzie typowym przykładem rozporządzenia majątkiem prywatnym przez osoby fizyczne.
    W praktyce organów podatkowych podnoszone jest niekiedy, że na status podatkowy
    sprzedawcy wpływać może fakt udzielenia nabywcy pełnomocnictwa w zakresie składania
    wniosków lub pozyskiwania pozwoleń, uzgodnień lub decyzji w imieniu sprzedawcy celem
    uzyskania technicznych warunków lub decyzji w zakresie przyłączenia do sieci
    elektroenergetycznej, gazowej, teleinformatycznej, wodociągowej, ciepłowniczej,
    kanalizacji deszczowej i sanitarnej lub innej infrastruktury technicznej. Zdaniem organów
    podatkowych, czynności realizowane przez pełnomocnika wywołają bowiem skutki
    bezpośrednio w sferze prawnej sprzedającego jako mocodawcy, co wskazuje, że w celu
    przeprowadzenia sprzedaży, podejmuje on pewne działania w sposób zorganizowany. Bez
    względu na ocenę merytoryczną tego poglądu, należy wskazać, że w niniejszym stanie
    faktycznym Sprzedający nie udzielali pełnomocnictw o takim charakterze, które
    umożliwiłyby występowanie przez Kupującego w imieniu Sprzedających wobec podmiotów
    trzecich, w tym organów administracji w celu uzyskania decyzji lub pozwoleń mających na
    celu zmianę stanu faktycznego lub prawnego Nieruchomości. Zobowiązanie stron do
    udzielenia sobie nawzajem pełnomocnictwa do zawarcia umowy przyrzeczonej ma jedynie
    na celu zabezpieczenie realizacji umowy przyrzeczonej. Udzielenie tych pełnomocnictw
    ma na celu zabezpieczenie przed obstrukcją ze strony zarówno Sprzedających, jak i
    Kupującego oraz zagwarantowanie realizacji zobowiązania przyjętego w umowie
    przedwstępnej. Nie ma więc ono wpływu na ocenę podatkową statusu Sprzedających w
    opisanej sytuacji.
    Należy więc uznać, że Sprzedający w planowanej sprzedaży Nieruchomości nie będą
    angażowali środków podobnych do wykorzystywanych przez podmioty profesjonalne tj.
    producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, Sprzedający – zarówno łącznie, jak i każde z nich oddzielnie - dokonując
    sprzedaży Nieruchomości nie będą działali jako podatnicy podatku VAT w rozumieniu
    ustawy o VAT, zaś planowana sprzedaż będzie pozostawała poza zakresem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t .j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (...).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:

    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą VAT” lub „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
    Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
    1) określone udziały w nieruchomości,
    2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
    3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub
      faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października
    2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
    Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
    Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością
    łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
    Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do
    współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
    Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
    współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2809 ze zm.).

    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
    Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
    majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej
    trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty
    majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z
    małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
    W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
    rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
    wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
    Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
    szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
    wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
    wspólny.
    Przepis art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że:
    Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
    przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
    dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności
    zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
    Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej
    do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego,
    jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej
    pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
    Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy,
    bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego

    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej (C-181/10).
    W orzeczeniu tym Trybunał wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C#155/94 Wellcome Trust,
    Rec. s. I#3013, pkt 32).
    Z orzeczenia tego wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą
    na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek gruntu, istotne jest czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych gruntów Sprzedający
    podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Sprzedającego za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.

    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że (...) jest podatnikiem czynnym podatku od
    towarów i usług z siedzibą w Polsce. Zasadniczym przedmiotem działalności nabywcy jest
    realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków oraz sprzedaż
    lokali mieszkalnych lub usługowych w tych budynkach.
    (...) jest osobą fizyczną zamieszkałą w Polsce. (...) nie prowadzi jednoosobowej działalności
    gospodarczej zarejestrowanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej, ani nie jest podatnikiem VAT czynnym.
    (...) jest osobą fizyczną zamieszkałą w Polsce. (...) nie prowadzi zarejestrowanej w CEIDG
    działalności gospodarczej ani nie jest podatnikiem VAT czynnym.
    (...) i (...) są małżeństwem. W ich majątku, objętym wspólnością majątkową małżeńską
    znajduje się zabudowana nieruchomość utworzona z jedynej działki ewidencyjnej nr (...),
    położona w (...), przy ulicy (...) nr (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta o Nr (...).
    Sprzedający planują dokonać sprzedaży Nieruchomości na rzecz Nabywcy. W związku z
    tym Sprzedający zawarli z Nabywcą warunkową umowę przedwstępną sprzedaży. W
    umowie strony zobowiązują się do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży, pod
    określonymi warunkami (tj. zawarcia przez Nabywcę umów sprzedaży, skutkujących przez
    niego nabyciem sąsiednich nieruchomości od osób trzecich).
    Nieruchomość przez Sprzedających została nabyta w 2009 r. w drodze darowizny oraz
    częściowego zniesienia współwłasności. Na Nieruchomości tej Sprzedający wznieśli dom
    mieszkalny, wykorzystywany przez nich do własnych potrzeb mieszkaniowych. Na
    nieruchomości nie jest i nie była prowadzona działalność gospodarcza. Sprzedający nie
    planują także do momentu zawarcia umowy przyrzeczonej wykorzystywania
    Nieruchomości dla celów jakiejkolwiek działalności gospodarczej.
    Sprzedający nie udzielali Kupującemu jakichkolwiek pełnomocnictw do reprezentowania
    Sprzedających względem osób trzecich lub organów administracji do pozyskiwania decyzji
    lub postanowień wpływających na status Nieruchomości.
    W umowie przedwstępnej strony jedynie zobowiązują się do udzielenia sobie wzajemnie
    pełnomocnictw do zawarcia umowy przyrzeczonej – jest to zabezpieczenie realizacji
    umowy sprzedaży i narzędzie mające na celu uniknięcie obstrukcji ze strony zarówno
    Sprzedających, jak i Kupującego.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia tego czy Sprzedający będą działali w charakterze
    podatników podatku od towarów i usług względem planowanej transakcji.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej
    dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie
    przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że
    powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej
    jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej
    nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz okoliczności w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań
    jakie podjęte zostały w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży. Uznanie,
    że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od
    towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.

    W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Bowiem, co do
    zasady, osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, nie są podatnikami podatku VAT.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że Sprzedający podejmowali działania charakterystyczne
    dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać, nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania, w odniesieniu do
    sprzedaży ww. działki, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek
    świadczących o takiej aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działek, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że
    dostawa przez Sprzedających działki nr (...) zabudowanej budynkiem mieszkalnym wypełni
    przesłanki działalności gospodarczej. Przedmiotem planowanej transakcji będzie działka
    nr (...) zabudowana budynkiem mieszkalnym wzniesionym przez Sprzedających i
    wykorzystywanym przez Sprzedających do realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych
    (Sprzedający mieszkają w budynku ponad 10 lat). Argumentują Państwo również, że
    Sprzedający nie podejmowali żadnych aktywnych działań zmierzających do rozpoczęcia
    działalności gospodarczej, nie dokonywali żadnych innych nakładów w celu przygotowania
    Nieruchomości do sprzedaży, nie prowadzili żadnych działań marketingowych,
    Nieruchomość w całym okresie od dnia jej nabycia nie była wykorzystywana do celów
    działalności gospodarczej. Sprzedający nie prowadzili na nieruchomości działalności
    gospodarczej, nie dokonywali również żadnych innych czynności, które świadczyłyby za
    uznaniem ich za podatników podatku od towarów i usług.
    W związku z tak przedstawionymi we wniosku okolicznościami sprawy stwierdzić należy,
    że w tym konkretnym przypadku Sprzedający nie podejmowali aktywnych działań w
    zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób
    podobny do wykorzystywanych przez handlowców, usługodawców oraz innych
    podmiotów zajmujących się w sposób profesjonalny obrotem nieruchomościami.
    Uwzględniając przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz ww. przepisy należy
    stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Sprzedających – w
    związku ze sprzedażą nieruchomości – za podatników podatku od towarów i usług
    prowadzących działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Zatem, w związku ze sprzedażą działki nr (...), Sprzedający nie będą działali w charakterze
    podatników, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Sprzedaż przedmiotowej działki, w
    analizowanej sprawie, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania. Tym samym zamierzona przez Sprzedających dostawa działki nr (...)
    zabudowanej budynkiem mieszkalnym wykorzystywanym przez Sprzedających do
    własnych potrzeb mieszkaniowych, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych wydane zostanie osobne
    rozstrzygnięcie.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.