Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.702.2025.2.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-01
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży niezabudowanej
działki.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
pełnomocnictwo
podatnik
teren-teren budowlany
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 12 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży niezabudowanej
    działki nr 1. Uzupełnił go Pan pismem z 31 sierpnia 2025 r. (wpływ 31 sierpnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    Wnioskodawca kilka lat temu nabył działkę nr ewid. 1 obr. (...) przy ul. (...) w (...) podczas
    związku małżeńskiego. Po rozwodzie w ramach ugody, stał się jedynym właścicielem
    działki. Działka jest składnikiem majątku prywatnego.
    W 2025 roku została wydana decyzja o warunkach zabudowy na inwestycję „...”. Do działki
    została też zaprojektowana i wykonana sieć wodociągowa (przez Wnioskodawcę). Działka
    jest więc objęta decyzją o warunkach zabudowy. Decyzja została wydana na
    Wnioskodawcę. Działka jest niezabudowana.
    (...) 2025 roku Wnioskodawca zawarł z firmą (...) Sp. z o.o. Sp. k. (czynny podatnik VAT)
    przedwstępną umowę sprzedaży działki. Pomocy przy sprzedaży działki Wnioskodawcy
    udziela firma zajmująca się realizacją inwestycji budowlanych. Działka nie była nigdzie
    ogłaszana przed zawarciem umowy przedwstępnej.

    Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT i nigdy nie prowadził działalności
    gospodarczej, aktualnie również jej nie prowadzi i nie zamierza prowadzić. Wnioskodawca
    nie prowadził i nadal nie prowadzi działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o VAT.
    Działka nigdy nie była i nadal nie jest wykorzystywana na prowadzenie działalności
    gospodarczej czy też rolniczej w rozumieniu ustawy o VAT.
    Przy nabyciu tej działki Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wnioskodawca wcześniej nie dokonywał sprzedaży innych nieruchomości.
    Intencją Wnioskodawcy w momencie nabycia działki nie była sprzedaż nieruchomości (od
    nabycia upłynęło kilka lat).
    Na moment sprzedaży działki (sprzedaż rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania nieruchomością jak właściciel) nieruchomość ta stanowić będzie grunt
    niezabudowany.
    W piśmie z 31 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca wskazał, że:
    Działkę nabył wraz z żoną (...) 1995 r. Następnie w ramach ugody po rozwodzie został
    jedynym właścicielem: data w księdze wieczystej 2016 (...).
    Działka została nabyta w celi budowy domu na własne cele mieszkaniowe.
    Nabycie działki nie nastąpiło w ramach czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Nabycie działki nie zostało udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT.
    Działka nie była wykorzystywana. Była odłogowana.
    Działka była odłogowana, koszona jedynie kilka razy w roku.
    Jak zostało to wskazane w pierwotnym wniosku Wnioskodawca uzyskał decyzję o
    warunkach zabudowy oraz doprowadził do działki sieć wodociągową. Działkę wykosił i
    uprzątnął.
    Na pytanie: „W jaki sposób nawiązał Pan kontakt z przyszłym nabywcą ww. działki?”
    Wnioskodawca odpowiedział, że słyszał o tym deweloperze (...). Natomiast bezpośredni
    kontakt nawiązał poprzez pośrednika (...).
    W związku z planowaną sprzedażą działki Wnioskodawca współpracuje z biurem obrotu
    nieruchomościami - z (...).
    Ww. pomógł Wnioskodawcy nawiązać kontakt z Kupującym (deweloperem) oraz pomógł w
    formalnościach związanych z uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy.
    Na pytanie: „W związku z informacją zawartą w opisie sprawy, że:
      (...) 2025 Wnioskodawca zawarł z firmą (...) Sp. z o.o. Sp. k. (...) przedwstępną umowę
      sprzedaży działki.
    proszę wskazać
      a) jakie konkretnie prawa i obowiązki wynikające z postanowień umowy zawartej z
        nabywcą będą ciążyły na kupującym a jakie na sprzedającym?
      b) czy w ww. umowie przedwstępnej sprzedaży zostaną ustalone konkretne warunki,
        które muszą zostać spełnione w celu zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży
        opisanej nieruchomości? Jeśli tak, to jakie?”
    Wnioskodawca odpowiedział:
      a) Cytat z umowy:
    Sprzedający oświadcza, że zobowiązuje się, na wezwanie Strony Kupującej, udzielać zgód
    niezbędnych do realizacji ww. warunków zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży oraz
    zobowiązuje się nie wnosić odwołań (ani skarg do wojewódzkiego sądu

    administracyjnego) od decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt
    architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, opisanej powyżej,
    uzyskanej przez spółkę pod firmą: "(...)" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka
    komandytowa z siedzibą w (...).
    Strony ponadto postanawiają, że w przypadku niewykonania niniejszej przedwstępnej
    umowy sprzedaży przez Stronę Sprzedającą, Sprzedający będzie zobowiązany do zwrotu
    Stronie Kupującej kosztów poniesionych przez Stronę Kupującą w związku z uzyskaniem
    decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i
    udzielającej pozwolenia na budowę, która to kwota zostanie ustalona na podstawie faktur
    wystawionych przez uprawnione podmioty.
    Pan (...) oświadcza, że udziela spółce pod firmą: "(...)" spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w (...) zgody na dysponowanie
    nieruchomością położoną w (...), obręb (...), gmina m. (...), powiat m. (...), województwo (...)
    utworzoną z działki ewidencyjnej 1 (...) o powierzchni (...) ha (... metrów kwadratowych) -
    na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11) w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2) ustawy z dnia 7
    lipca 1994 r. – Prawo Budowlane (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 725), do czasu zawarcia
    przyrzeczonej umowy sprzedaży, przy czym Sprzedający oświadcza, że Strona Kupująca
    ma prawo do dalszego wyrażania zgody na dysponowanie nieruchomością na cele
    budowlane ww. nieruchomości na rzecz innych podmiotów (tj. Sprzedający oświadcza, że
    wyraża zgodę na dysponowanie nieruchomością dla celów budowlanych zarówno przez
    Stronę Kupującą, jak i przez podmioty, którym Strona Kupująca udzieli dalszej zgody na
    dysponowanie nieruchomością na cale budowlane, zgodnie z niniejszym paragrafem), a
    także do udzielania dalszych zgód w zakresie, w jakim zostały one udzielone w niniejszym
    paragrafie Stronie Kupującej.
    Pan (...) oświadcza, że udziela "(...)" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka
    komandytowa z siedzibą w (...) zgody na dysponowanie siecią wodociągową znajdującą się
    na nieruchomości położonej (...), obręb (...), gmina m. (...), powiat m. (...), województwo (...)
    utworzonej z działki ewidencyjnej 1 (...) o powierzchni (...) ha (... metrów kwadratowych) do
    czasu zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży, przy czym Sprzedający oświadcza, że
    Strona Kupująca ma prawo do dalszego wyrażania zgody na dysponowanie ww. siecią na
    rzecz innych podmiotów (tj. Sprzedający oświadcza, że wyraża zgodę na dysponowanie
    siecią zarówno przez Stronę Kupującą, jak i przez podmioty, którym Strona Kupująca
    udzieli dalszej zgody na dysponowanie ww. siecią, zgodnie z niniejszym paragrafem), a
    także do udzielania dalszych zgód w zakresie, w jakim zostały one udzielone w niniejszym
    paragrafie Stronie Kupującej.
    Strony postanawiają, że w przypadku spełnienia się warunku opisanego w § 5 ust. 1
    niniejszego aktu i niedojścia do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży przedmiotowej
    nieruchomości z jakiejkolwiek przyczyny to Strona Kupująca zobowiązuje się do zwrotnego
    przeniesienia na rzecz Sprzedającego ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, opisanej
    w § 5 ust. 1 niniejszego aktu, w terminie do 30 (trzydzieści) dni po upływie terminu do
    zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży.
      b) Cytat z umowy:
      1. przeniesienia przez Sprzedającego na rzecz Strony Kupującej ostatecznej decyzji
        Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2025 r. o warunkach zabudowy, (...) zgodnie, z
        którą zostały ustalone warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą:
        „...” na działce 1 obr. w (...) przy ul. (...), co zostanie stwierdzone ostateczną decyzją
        Prezydenta Miasta (...),
      2. uzyskania przez Stronę Kupującą, na podstawie ww. decyzji o warunkach zabudowy,
        ostatecznej, prawomocnej i wykonalnej decyzji Prezydenta Miasta (...)
        zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i
        udzielającej pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych dwulokalowych w
                                                    2zabudowie szeregowej o łącznej powierzchni używkowej nie mniejszej niż (...) m (...
        metrów kwadratowych),

      3. uzyskania warunków przyłączenia do sieci gazowej u właściwego podmiotu
        dostarczającego ww. media.
    Na pytanie: „Czy udzielił/udzieli Pan nabywcy ww. nieruchomości pełnomocnictwa (zgody,
    upoważnienia) w celu występowania w Pana imieniu w sprawach dotyczących ww.
    nieruchomości? Jeżeli tak, to proszę wskazać:
      a) do uzyskania jakich konkretnie decyzji i pozwoleń, udzielił/udzieli Pan pełnomocnictw
        nabywcy ww. nieruchomości do występowania w Pana imieniu?
      b) jakich konkretnie czynności do momentu sprzedaży dokonał/dokona kupujący w
        związku z udzielonym przez Pana pełnomocnictwem w zakresie ww. działki?
    Wnioskodawca odpowiedział:
    Cytat z umowy:
    Pan (...) udziela pełnomocnictwa spółce pod firmą: "(...)" spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w (...) (adres siedziby spółki: ...),
    posiadającą REGON: (...), NIP: (...), zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym,
    Rejestrze Przedsiębiorców pod numerem KRS: (...) i upoważnia pełnomocnika do:
      1. uzyskania od gestorów mediów (w szczególności elektroenergetycznych,
        telekomunikacyjnych, wody, kanalizacji i gazu) zapewnienia możliwości i warunków
        technicznych dostawy mediów i ewakuacji i odbioru ścieków sanitarnych,
        technicznych i wód opadowych; uzyskania od odpowiednich zarządców: dróg
        krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych zapewnienia lub zgody na
        skomunikowanie; uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji
        zatwierdzających projekty architektoniczno-budowlane, zagospodarowania terenu i
        udzielających pozwolenia na budowę wraz ze wszystkimi innymi i niezbędnymi
        decyzjami, zgodami, opiniami, pozwoleniami, podobnymi dokumentami
        niezbędnymi do ich uzyskania,
      2. reprezentowania mocodawcy przed osobami fizycznymi i prawnymi, geodetami,
        architektami, kierownikami budowy, organami administracji rządowej i
        samorządowej, organami administracji architektoniczno-budowlanej, składania
        pism, wniosków, oświadczeń, wyjaśnień, zapewnień, przedkładania wszelkich
        dokumentów, w tym projektów budowlanych, odbioru wszelkich dokumentów oraz
        dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem koniecznych pozwoleń,
        zezwoleń, uzgodnień związanych z pracami budowlanymi i użytkowaniem
        dowolnych obiektów budowlanych,
      3. reprezentowania mocodawcy przed wszystkimi operatorami mediów, w
        szczególności: (...), w tym zawierania, rozwiązywania, zmiany i wypowiadania umów
        z dostawcami mediów, w tym umów o dostawę energii elektrycznej, gazu,
        ogrzewania, wody, odprowadzania i wywożenia nieczystości, itp.,
      4. składania wniosków i pism procesowych, odbioru decyzji administracyjnych i
        orzeczeń sądowych, podpisywania dokumentów,
      5. dokonywania innych związanych lub uzupełniających czynności prawnych i
        faktycznych, które mogą być konieczne do wykonania niniejszego pełnomocnictwa
        oraz dokonywania wszelkich czynności mających charakter służebny lub
        przygotowawczy wobec czynności, o których mowa w niniejszym pełnomocnictwie,
        w tym w szczególności do składania w imieniu mocodawcy wszelkich oświadczeń,
        wyjaśnień, zapewnień, jakie okażą się konieczne w zakresie jego realizacji.
    Pan (...) oświadcza, że pełnomocnik może być drugą stroną czynności prawnych
    dokonywanych w imieniu mocodawcy i reprezentować drugie (inne) strony czynności
    prawnych.
    Wnioskodawca nie występował o zabudowę handlowo-usługową. Decyzja o warunkach
    zabudowy na „...” jest ostateczna i będzie obowiązywała w dniu sprzedaży. Działka nie
    będzie przeznaczona na obiekt handlowo-usługowy.
    Działka nigdy nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie umowy np. najmu,
    dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

    Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do
    sprzedaży.

## Pytanie

Czy sprzedaż działki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czy
    jednak ta sprzedaż będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż działki podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, a co za tym idzie sprzedaż tej działki nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od
    podatku VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...).
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunty spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest
    opodatkowana VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej "podatnikiem" jest każda osoba
    prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez
    względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że
    państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
    transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
    szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt
    nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie
    (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady).
    Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
    działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.

    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem natomiast takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z
    nich.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112//WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu
    do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać
    muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań
    jakie Wnioskodawca podjął w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem
    planowanej sprzedaży.
    Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się do treści przepisów ustawy - w przypadku osób
    fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej,
    należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana
    transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania

    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, z którego wynika, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że planowana sprzedaż działki - zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy - będzie
    dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca, dokonując opisanych we wniosku czynności, podejmował działania
    podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami. Z uwagi na powyższe okoliczności, w tej konkretnej sytuacji nie można
    uznać, że przedmiotem dostawy będzie składnik majątku osobistego Wnioskodawcy, a
    sprzedaż wskazanej nieruchomości będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania
    majątkiem osobistym.
    W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca występuje w
    odniesieniu do sprzedaży działki w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy. Zatem sprzedaż ta będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna
    dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Przy czym, wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym itp.
    Przez tereny budowlane - w myśl art. 2 pkt 33 ustawy - rozumie się grunty przeznaczone
    pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w
    przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.
    z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.) reguluje zasady kształtowania polityki przestrzennej przez
    jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.
    W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na
    terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z
    wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy
    ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 cyt. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie
    inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków
    zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

    W myśl art. 4 ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku braku miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków
    zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu, przy czym:
      · lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      · sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się
        w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    Ponadto, stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28
    marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy
    nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę”.
    Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany
    uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33, w zgodny sposób odpowiada zatem treści ww.
    orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie
    określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje
    oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości. Bez znaczenia zatem pozostaje klasyfikacja według ewidencji gruntów i
    budynków lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.
    Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
    wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane.
    W rozpatrywanej sprawie działka w momencie sprzedaży - jak wynika z wniosku - będzie
    przeznaczona pod zabudowę według planów inwestycyjnych dla obiektu handlowo-
    usługowego.
    W związku z powyższym wskazać należy, że dostawa opisanej we wniosku działki 1 nie
    będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż
    przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny
    budowlane.
    Zatem, sprzedaż działki nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ani w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy (brak spełnionych warunków),
    a w konsekwencji planowana dostawa ww. działki będzie opodatkowana podatkiem VAT
    według właściwej stawki.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności analizowanej
    sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż działki będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług i nie będzie korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:

      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy.
    Jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się
    do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht),
    które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem
    podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej
    działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to
    zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani
    wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.

    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwana dalej „Kodeks cywilny”.
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – art. 535 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 ustawy
    Kodeks cywilny, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 ustawy Kodeks cywilny.
    Według art. 389 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia
      oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia
      umowy przyrzeczonej.
      § 2. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 95 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
    W świetle art. 95 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

    W myśl art. 96 ustawy Kodeks cywilny:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 ustawy Kodeks cywilny:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Z art. 99 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny wynika:
      § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      § 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
      piśmie.
    Na mocy art. 108 ustawy Kodeks cywilny:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 ustawy Kodeks cywilny wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 ustawy Kodeks cywilny, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Z okoliczności przedstawionych w opisie sprawy wynika, że nie jest Pan zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem podatku VAT i nie prowadzi Pan działalności gospodarczej. Jest Pan
    właścicielem niezabudowanej nieruchomości nr 1, którą zamierza Pan sprzedać spółce
    "(...)" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa.
    W 2025 roku uzyskał Pan dla działki nr 1 decyzję o warunkach zabudowy na inwestycję „...”
    oraz doprowadził Pan do działki sieć wodociągową.
    Ponadto, w związku z planowaną sprzedażą działki współpracuje Pan z biurem obrotu
    nieruchomościami. Pośrednik z biura nieruchomości pomógł Panu nawiązać kontakt z
    Kupującym (deweloperem) oraz pomógł w formalnościach związanych z uzyskaniem
    decyzji o warunkach zabudowy.
    (...) 2025 zawarł Pan z firmą "(...)" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka
    komandytową przedwstępną umowę sprzedaży działki, która uzależnia zawarcie
    docelowej umowy sprzedaży od łącznego spełnienia warunków określonych w tym akcie,
    tj. m.in.:
      1) przeniesienia przez Sprzedającego na rzecz Strony Kupującej ostatecznej decyzji
        Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2025 r. o warunkach zabudowy, (...) zgodnie, z
        którą zostały ustalone warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą:
        „...” na działce 1 obr. w (...) przy ul. (...), co zostanie stwierdzone ostateczną decyzją
        Prezydenta Miasta (...),

      2) uzyskania przez Stronę Kupującą, na podstawie ww. decyzji o warunkach zabudowy,
        ostatecznej, prawomocnej i wykonalnej decyzji Prezydenta Miasta (...)
        zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i
        udzielającej pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych dwulokalowych w
        zabudowie szeregowej,
      3) uzyskania warunków przyłączenia do sieci gazowej u właściwego podmiotu
        dostarczającego ww. media.
    Ponadto zobowiązał się Pan, na wezwanie Strony Kupującej, udzielać zgód niezbędnych
    do realizacji ww. warunków zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży oraz zobowiązuje
    się nie wnosić odwołań (ani skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego) od decyzji
    zatwierdzającej projekt zagospodarowania i projekt architektoniczno-budowlany i
    udzielającej pozwolenia na budowę, opisanej powyżej, uzyskanej przez spółkę.
    Udzielił Pan zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu
    art. 3 pkt 11) w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane
    (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 725), do czasu zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży, Strona
    Kupująca ma prawo do dalszego wyrażania zgody na dysponowanie nieruchomością na
    cele budowlane ww. nieruchomości na rzecz innych podmiotów, a także do udzielania
    dalszych zgód w zakresie, w jakim zostały one udzielone w niniejszym paragrafie Stronie
    Kupującej.
    Udzielił Pan również spółce zgody na dysponowanie siecią wodociągową znajdującą się na
    nieruchomości.
    Ponadto udzielił Pan spółce pełnomocnictwa, które upoważnia m.in. do:
      1. uzyskania od gestorów mediów (w szczególności elektroenergetycznych,
        telekomunikacyjnych, wody, kanalizacji i gazu) zapewnienia możliwości i warunków
        technicznych dostawy mediów i ewakuacji i odbioru ścieków sanitarnych,
        technicznych i wód opadowych; uzyskania od odpowiednich zarządców: dróg
        krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych zapewnienia lub zgody na
        skomunikowanie; uzyskania decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji
        zatwierdzających projekty architektoniczno-budowlane, zagospodarowania terenu i
        udzielających pozwolenia na budowę wraz ze wszystkimi innymi i niezbędnymi
        decyzjami, zgodami, opiniami, pozwoleniami, podobnymi dokumentami
        niezbędnymi do ich uzyskania,
      2. reprezentowania mocodawcy przed osobami fizycznymi i prawnymi, geodetami,
        architektami, kierownikami budowy, organami administracji rządowej i
        samorządowej, organami administracji architektoniczno-budowlanej, składania
        pism, wniosków, oświadczeń, wyjaśnień, zapewnień, przedkładania wszelkich
        dokumentów, w tym projektów budowlanych, odbioru wszelkich dokumentów oraz
        dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem koniecznych pozwoleń,
        zezwoleń, uzgodnień związanych z pracami budowlanymi i użytkowaniem
        dowolnych obiektów budowlanych,
      3. reprezentowania mocodawcy przed wszystkimi operatorami mediów, w tym
        zawierania, rozwiązywania, zmiany i wypowiadania umów z dostawcami mediów, w
        tym umów o dostawę energii elektrycznej, gazu, ogrzewania, wody, odprowadzania
        i wywożenia nieczystości, itp.,
      4. składania wniosków i pism procesowych, odbioru decyzji administracyjnych i
        orzeczeń sądowych, podpisywania dokumentów.
    Odnosząc się do kwestii podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    sprzedaży działki nr 1 należy ustalić, czy w świetle przedstawionych informacji, w celu
    sprzedaży ww. działki podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców w myśl art. 15 ust. 2
    ustawy. W konsekwencji, działania te mogą skutkować koniecznością uznania Pana za

    podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług lub też sprzedaż ta może nastąpić w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa przy
    uwzględnieniu przytoczonego orzeczenia TSUE prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej
    sprawie wystąpią okoliczności, które wskazują, że sprzedaż przez Pana ww. działki należy
    uznać za działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, która podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z przywołanych przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika.
    Przedstawione powyżej okoliczności sprawy wskazują, że sprzedaż przez Pana działki nr 1
    będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej. Podjął Pan szereg konkretnych
    czynności, które mają doprowadzić do zbycia ww. działki, wskazujących na charakter
    handlowy planowanej transakcji. Ciąg aktywnych działań, jakie Pan podjął przed
    zawarciem przedwstępnej umowy sprzedaży, ma charakter czynności właściwych dla
    profesjonalnej działalności handlowca. Uzyskał Pan dla ww. działki decyzję o warunkach
    zabudowy na inwestycję „...”, doprowadził Pan do działki sieć wodociągową, a ponadto w
    celu sprzedaży współpracował Pan z biurem obrotu nieruchomościami, dzięki któremu
    nawiązał Pan kontakt z nabywcą i które pomogło Panu w uzyskaniu warunków zabudowy.
    Wskazane wyżej działania mają niewątpliwie charakter świadomych działań, nastawionych
    na sprzedaż nieruchomości, nie zaś rozporządzanie własnym majątkiem. Skala
    przedsięwzięcia i jego zorganizowany charakter wskazuje, że nie jest to ciąg zdarzeń
    typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie zarządzania
    majątkiem osobistym – prywatnym.
    Takie aktywne działanie w zakresie obrotu nieruchomościami świadczą o angażowaniu
    środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. W związku z powyższym, działania podejmowane przez Pana nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Zatem dostawy działki nr 1 nie można
    uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Podejmując ww. czynności zaangażował Pan środki podobne do tych, jakie wykorzystują
    podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa we
    wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj. wykazał Pan aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Zatem uznać należy, że podejmowane przez Pana działania oraz dokonane czynności
    wykluczają sprzedaż niezabudowanej działki nr 1 w ramach zarządu Pana majątkiem
    prywatnym. Tym samym należy stwierdzić, że ww. sprzedaż będzie dostawą dokonaną w
    ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan będzie
    działał jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Z uwagi na powyższe, w
    tej konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy będzie Pana składnik
    majątku osobistego, a sprzedaż ww. działek będzie stanowiła realizację prawa do
    rozporządzania majątkiem osobistym.
    W konsekwencji, skoro w tej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania
    Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży niezabudowanej działki
    nr 1 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

    Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Stosownie do art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących
      dostaw terenów budowlanych.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Przez tereny budowlane – w świetle art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się:
      Grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
      gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem
      morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
      oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren

    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na
    podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy.
    Jak wynika z opisu sprawy, dla działki nr 1 została wydana decyzja o warunkach zabudowy
    na inwestycję „...”.
    A zatem, w świetle powyższych okoliczności, nieruchomość będąca przedmiotem
    sprzedaży będzie spełniać w momencie sprzedaży definicję terenów budowlanych w
    rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, a zatem jej dostawa nie może korzystać ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W takiej sytuacji nie znajdzie również zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie
    art. 113 ust. 1 ustawy, bowiem zgodnie z ww. art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy, zwolnienie
    z art. 113 ust. 1 ustawy nie ma zastosowania do podatników dokonujących dostaw
    terenów budowlanych.
    Jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie
    zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy
    przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    · przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
      dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że działkę nr 1 nabył Pan w ramach czynności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT i ww. nabycie nie było udokumentowane fakturą. Zatem,
    nie wystąpił podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu. Nie można więc
    uznać, że przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT przy nabyciu
    nieruchomości, lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym
    podatkiem. Ponadto z okoliczności sprawy nie wynika, żeby ww. działka była
    wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.
    W konsekwencji, dostawa niezabudowanej działki nr 1 nie będzie korzystała także ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie
    zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.
    W związku z powyższym sprzedaż niezabudowanej działki nr 1 będzie opodatkowana
    podatkiem VAT, według właściwej stawki podatku od towarów i usług.
    A zatem Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się

    będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.