Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.604.2025.2.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Czynności przymusowego przeniesienia własności
nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w trybie
wywłaszczenia za odszkodowaniem.
Słowa kluczowe: budowa-budowa drogi
grunty
nieruchomości-wywłaszczenie nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    15 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 14 października 2025 r. o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych czynności
    przymusowego przeniesienia własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w trybie
    wywłaszczenia za odszkodowaniem. Uzupełnili go Państwo 19 listopada 2025 r.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A.A.
    2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
        B.B.
        C.C.
        D.D.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    14 stycznia 2011 r. cztery osoby fizyczne: C.C., D.D., A.A. oraz B.B. (dalej: „Wnioskodawcy”),
    pozostające w dwóch związkach małżeńskich objętych wspólnością majątkową, nabyły na
    podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego prawo własności
    niezabudowanej nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka nr 1 o pow. 5,0700 ha,
    położonej w (...). Nabycie nastąpiło do majątku objętego wspólnością łączną wspólników
    spółki cywilnej pod firmą E. Spółka Cywilna, której Wnioskodawcy byli wówczas jedynymi
    wspólnikami.
    Nieruchomość została nabyta od osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej, a transakcja nie podlegała opodatkowaniu VAT. Kupujący uiścili podatek od
    czynności cywilnoprawnych. Celem nabycia była lokata kapitału prywatnego, a zakup nie
    był związany z działalnością deweloperską czy zorganizowanym obrotem
    nieruchomościami.
    Po zakupie nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych spółki E.
    Mimo tego, w całym okresie posiadania, nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do
    prowadzenia działalności gospodarczej:

        Nie była amortyzowana.
        Nie generowała żadnych przychodów.
        Nie ponoszono na nią wydatków, od których odliczano by podatek VAT.
        Nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów.
        Nie prowadzono na niej żadnych inwestycji, ulepszeń czy prac porządkowych.
    31 grudnia 2012 r. na mocy aneksu do umowy spółki, ze spółki E. wystąpiły D.D. i B.B. Od
    tego momentu wspólnikami spółki pozostali wyłącznie C.C. i A.A.
    1 grudnia 2019 r., z inicjatywy wszystkich czterech Wnioskodawców, podjęto uchwałę o
    wycofaniu nieruchomości z ewidencji środków trwałych spółki E. i przekazaniu jej do
    majątków prywatnych Wnioskodawców. Uzasadniono to faktem, że nieruchomość od
    początku miała charakter prywatnej lokaty kapitału i nigdy nie służyła celom
    gospodarczym, a jej formalny wpis do ewidencji nie odzwierciedla rzeczywistego stanu
    rzeczy. Od tego momentu nieruchomość stanowiła wyłącznie przedmiot współwłasności w
    częściach ułamkowych czterech osób fizycznych. W ewidencji środków trwałych na 31
    grudnia 2019 r. działka nie jest wykazana.
    Decyzją Wojewody (...) z 28 kwietnia 2023 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
    (ZRID), wydanej na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, część
    nieruchomości została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej (...). Na mocy tej
    decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, dotychczasowa działka nr 1
    uległa podziałowi, a działki o numerach 2, 3, 4 i 5 z mocy prawa przeszły na własność
    Skarbu Państwa.
    Decyzją Wojewody (...) nr (...) z 25 marca 2025 r. ustalono na rzecz Wnioskodawców
    odszkodowanie za wywłaszczone działki w łącznej kwocie (...) zł. Kwota ta obejmuje
    wartość rynkową gruntu ((...) zł), wartość upraw ((...) zł) oraz obligatoryjne powiększenie o
    5% ((...) zł) na podstawie art. 18 ust. 1e specustawy drogowej.
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wywłaszczone tereny
    przeznaczone były pod rozbudowę drogi krajowej oraz pod tereny obsługi ruchu
    turystycznego i rzemiosła.
    Na dzień dzisiejszy:
        C.C. i A.A. są wspólnikami dwuosobowej spółki cywilnej E. Spółka jest czynnym
        podatnikiem VAT.
        Pan A.A. dodatkowo prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą jako inżynier
        budownictwa i jest czynnym podatnikiem VAT, jednak nieruchomość nigdy nie była
        składnikiem majątku tej działalności.
        Pan C.C. nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej, nie jest
        podatnikiem VAT.
        D.D. i B.B. nie prowadzą działalności gospodarczej i są zatrudnione na podstawie
        umów o pracę.
    Odszkodowanie nie zostało jeszcze wypłacone.
    Ponadto należy zauważyć, że mimo iż kwota odszkodowania obejmuje „wartość upraw”
    Wnioskodawcy nie prowadzili żadnej działalności na tych działkach, nie prowadzili również
    żadnych upraw na własne potrzeby. Uprawy prawdopodobnie były prowadzone przez
    poprzedniego właściciela gruntów, mimo że Wnioskodawcy nie zawierali żadnych umów w
    tym zakresie. Wskazana decyzja Wojewody została wydana na podstawie m. in. art. 123
    ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

## Dodatkowe informacje

(podatek dochodowy i VAT):
    Nabycie nieruchomości do majątku objętego wspólnością łączną wspólników spółki
    cywilnej oraz wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych podyktowane było
    względami formalnymi, związanymi z uzyskaniem finansowania na jej zakup.
    Wnioskodawcy, działając jako odrębne gospodarstwa domowe, nie posiadali
    indywidualnie zdolności kredytowej wystarczającej do sfinansowania zakupu całej
    nieruchomości o powierzchni ponad 5 ha. Sprzedający natomiast warunkował transakcję
    sprzedażą całości gruntu. W tej sytuacji, po konsultacji z doradcą bankowym oraz
    księgowym, jedynym skutecznym rozwiązaniem było zaciągnięcie kredytu przez spółkę
    cywilną, która posiadała wieloletnią, pozytywną historię kredytową. Warunkiem
    postawionym przez bank w celu udzielenia kredytu było nabycie nieruchomości w ramach
    spółki i wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych.
    Mimo tych formalnych wymogów, od samego początku intencją Wnioskodawców była
    wyłącznie prywatna lokata kapitału. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do
    celów gospodarczych, co potwierdza dalsza część opisu stanu faktycznego. Koszty kredytu
    również były ponoszone prywatnie przez Wnioskodawców.
    Od momentu nabycia (2011 r.) aż do dnia wywłaszczenia (2023 r.), Wnioskodawcy nie
    poczynili żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości czy atrakcyjności
    rynkowej działki. W szczególności nie dokonywano podziałów geodezyjnych, nie
    budowano dróg dojazdowych, nie uzbrajano terenu w media, nie wnioskowano o zmianę
    lub uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani nie
    podejmowano żadnych innych działań o charakterze inwestycyjnym czy deweloperskim.
    Przed datą wydania decyzji wywłaszczeniowej (ZRID) Wnioskodawcy nie podejmowali
    żadnych działań marketingowych ani nie zamieszczali ogłoszeń w celu zbycia
    nieruchomości. Jedyne ogłoszenie dotyczące sprzedaży nieruchomości zostało
    zamieszczone na portalu internetowym na początku 2024 roku, a więc już po wydaniu
    decyzji ZRID nr (...) i wszczęciu procedury odszkodowawczej. Celem tego ogłoszenia nie
    była faktyczna sprzedaż nieruchomości (która była już prawnie niemożliwa ze względu na
    decyzję wywłaszczeniową), lecz wyłącznie próbą oszacowania jej realnej wartości
    rynkowej. Było to działanie podjęte w ramach należytej staranności, aby zweryfikować, czy
    wysokość odszkodowania, która miała zostać ustalona w przyszłości, będzie odpowiadała
    cenom rynkowym. Ogłoszenie miało charakter prywatny i było jedyną formą podjętych w
    tym celu działań.
    Żaden z Zainteresowanych (Pan A.A., Pani B.B., Pan C.C., Pani D.D.) nigdy wcześniej nie
    dokonywał sprzedaży jakichkolwiek innych nieruchomości.
    Decyzja Wojewody (...) nr (...) z 28 kwietnia 2023 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji
    drogowej (ZRID) została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta
    stała się ostateczna po upływie 14 dni od dnia jej doręczenia stronom, w którym to
    terminie żadna ze stron nie wniosła odwołania.
    Decyzja Wojewody (...) nr (...) z 25 marca 2025 r. ustalająca wysokość odszkodowania, stała
    się ostateczna po upływie 14 dni od dnia jej doręczenia stronom, ponieważ w tym
    terminie nie wniesiono odwołania.
    Dodatkowe informacje (podatek dochodowy):
    Postępowanie wywłaszczeniowe zostało wszczęte z mocy prawa na podstawie decyzji
    Wojewody (...) z 28 kwietnia 2023 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (ZRID).
    Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, tj. ww. decyzja ZRID, uprawomocniła się po
    upływie terminu na wniesienie odwołania.
    W decyzji ustalającej wysokość odszkodowania Nr (...) jako podstawę prawną wskazano:
    art. 12 ust. 4a, 4f, 4g i ust. 5 oraz art. 18 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o
    szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.

    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311), art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca
    1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572).
    Cena nabycia nieruchomości w 2011 r. wyniosła (...) zł. W tej cenie nabyto działki o łącznej
    powierzchni: 5,0700 ha. Wywłaszczeniu podlegała część zakupionej nieruchomości o
    łącznej powierzchni 0,5714 ha. Łączna kwota odszkodowania wynosi: (...) z. W związku z
    tym cena nabycia udziału w nieruchomości była o co najmniej 50% niższa od wysokości
    przyznanego na Państwa rzecz odszkodowania.
    Należy jednak wskazać, że zgodnie art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy o PIT wolne od podatku
    dochodowego są przychody „uzyskane z tytułu odszkodowania wypłacanego stosownie do
    przepisów o gospodarce nieruchomościami lub z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości
    na cele uzasadniające jej wywłaszczenie oraz z tytułu sprzedaży nieruchomości w związku
    z realizacją przez nabywcę prawa pierwokupu, stosownie do przepisów o gospodarce
    nieruchomościami; nie dotyczy to przypadków, gdy właściciel nieruchomości, o której
    mowa w zdaniu pierwszym, nabył jej własność w okresie 2 lat przed wszczęciem
    postępowania wywłaszczeniowego bądź odpłatnym zbyciem nieruchomości za cenę niższą
    o co najmniej 50% od wysokości uzyskanego odszkodowania lub ceny zbycia
    nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub w związku z realizacją prawa
    pierwokupu”.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie nie dotyczy nieruchomości, które zostały nabyte w
    okresie 2 lat przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego za cenę niższą niż 50%
    odszkodowania. W niniejszej sprawie nieruchomość została nabyta w 2011 r. czyli 11 lat
    przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, co oznacza że w tej sytuacji nie ma
    znaczenia czy cena nabycia była niższa więcej niż o 50% od wartości odszkodowania.

## Pytanie

Czy czynność przymusowego przeniesienia własności nieruchomości na rzecz Skarbu
    Państwa w trybie wywłaszczenia za odszkodowaniem stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej:
    „ustawa o VAT”), a w konsekwencji, czy otrzymane odszkodowanie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, przymusowe przeniesienie własności nieruchomości w drodze
    wywłaszczenia za odszkodowaniem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, ponieważ Wnioskodawcy w odniesieniu do tej konkretnej transakcji nie działali w
    charakterze podatników VAT. Alternatywnie, nawet w przypadku odmiennej oceny
    organu, dostawa ta korzystałaby ze zwolnienia przedmiotowego z VAT. Wnioskodawcy
    mają świadomość wyroku TSUE z 11 lipca 2024 r. w sprawie C-182/23 (Makowit), w którym
    Trybunał orzekł, że wywłaszczenie za odszkodowaniem może stanowić dostawę towarów
    podlegającą opodatkowaniu VAT. Kluczową przesłanką wskazaną przez TSUE jest jednak
    to, by zbywca działał w charakterze podatnika VAT. W ocenie Wnioskodawców, ta
    przesłanka nie została spełniona w niniejszej sprawie.
    Brak działania w charakterze podatnika VAT
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są podmioty wykonujące samodzielnie
    działalność gospodarczą. Art. 15 ust. 2 precyzuje, że działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym również
    wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Dla uznania danej czynności za podlegającą VAT nie wystarcza, że zbywca jest
    zarejestrowanym podatnikiem VAT (jak w przypadku Pana A.A.). Konieczne jest, aby działał
    on w takim charakterze w odniesieniu do konkretnej transakcji. Oznacza to, że zbywany
    towar musi być składnikiem majątku związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą.

    W przedstawionym stanie faktycznym, wywłaszczona nieruchomość stanowiła majątek
    prywatny Wnioskodawców. Przemawiają za tym następujące fakty:
    Nieruchomość została nabyta jako lokata prywatnego kapitału, a nie w celu prowadzenia
    na niej działalności gospodarczej czy dalszej odsprzedaży w ramach zorganizowanego
    obrotu.
    W całym okresie posiadania grunt nigdy nie był wykorzystywany w działalności
    gospodarczej żadnego z Wnioskodawców ani spółki E. Nie generował przychodów, nie był
    amortyzowany, nie był przedmiotem umów najmu czy dzierżawy.
    Kluczowym działaniem, które ostatecznie potwierdziło prywatny charakter nieruchomości,
    było jej formalne wycofanie z ewidencji środków trwałych spółki 1 grudnia 2019 r., na
    długo przed wszczęciem procedury wywłaszczeniowej (decyzja ZRID została wydana w
    2023 r.). To świadome działanie potwierdza, że Wnioskodawcy nie traktowali gruntu jako
    aktywa firmowego.
    Wywłaszczenie dotyczyło zatem składnika majątku prywatnego, a nie towaru handlowego
    czy środka trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej. W konsekwencji,
    Wnioskodawcy, dokonując tej „dostawy”, nie działali w charakterze podatników VAT, a
    sama czynność pozostaje poza zakresem opodatkowania tym podatkiem.
    11 lipca 2024 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”)
    wydał wyrok w polskiej sprawie C-182/23, której nadano nazwę Makowit. Trybunał uznał w
    nim, że „transakcja przeniesienia własności działek gruntu rolnego w trybie
    wywłaszczenia, w zamian za zapłatę odszkodowania właścicielowi tego gruntu, powinna
    podlegać opodatkowaniu VAT, jeżeli właściciel ten jest rolnikiem będącym podatnikiem
    VAT i działał w takim charakterze, nawet jeśli nie prowadzi on żadnej działalności w
    zakresie obrotu nieruchomościami i nie podjął żadnych działań w celu takiego
    przeniesienia”. Jednocześnie w uzasadnieniu Trybunał wskazał: „W przypadku gdyby sąd
    odsyłający stwierdził, że transakcja będąca przedmiotem postępowania głównego została
    dokonana przez J.S. w ramach zarządzania częścią jego majątku, która nie jest
    przeznaczona do prowadzenia działalności rolniczej, należałoby uznać, że J.S. nie działał w
    charakterze podatnika i że transakcja ta nie podlega opodatkowaniu VAT”.
    W niniejszym stanie faktycznym mamy właśnie do czynienia z taką sytuacją: działki, które
    zostały wywłaszczone w zamian za odszkodowanie nie były przeznaczone do prowadzenia
    działalności rolniczej ani gospodarczej. Tym samym transakcja ta nie podlega
    opodatkowaniu VAT.
    2. (Argumentacja subsydiarna) Zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o
    VAT
    Gdyby organ podatkowy uznał, wbrew powyższej argumentacji, że Wnioskodawcy działali
    jako podatnicy VAT, to dostawa wywłaszczonych gruntów i tak korzystałaby ze zwolnienia
    z tego podatku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku
    dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zgodnie z art. 2 pkt 33
    ustawy, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie
    z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP).
    Zgodnie z MPZP oraz decyzją o odszkodowaniu:
        Działki nr 2, 3 i 5 przeznaczone były pod rozbudowę drogi krajowej. Tereny
        przeznaczone pod drogi nie są „terenami budowlanymi” w rozumieniu ustawy o
        VAT, gdyż nie są przeznaczone pod wznoszenie budynków czy budowli w
        potocznym rozumieniu. Dostawa tych działek jest zatem zwolniona z VAT.

        Działka nr 4 przeznaczona była pod „tereny obsługi ruchu turystycznego, rzemiosła,
        składów i drobnej wytwórczości”. Ten teren co do zasady spania definicję terenu
        budowlanego.
    Jednakże, w ocenie Wnioskodawców, kluczowy jest argument pierwszy - wywłaszczenie
    dotyczyło majątku prywatnego, co wyłącza całą transakcję z opodatkowania VAT,
    niezależnie od przeznaczenia poszczególnych działek w MPZP. Argumentacja dotycząca
    zwolnienia ma charakter pomocniczy.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawcy wnoszą o potwierdzenie prawidłowości Ich
    stanowiska, że transakcja w całości nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym również przeniesienie z
      nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu
      lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest
    „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.

    Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na
    przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez
    znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz
    wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w
    tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc
    tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że
    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (w tym np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy -
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Co istotne, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo
    odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości
    w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.):

      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek, istotne jest, czy w celu
    dokonania sprzedaży działek, podjęli Państwo aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Państwa za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym

    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem
    Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem
    podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej
    działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to
    zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani
    wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że 14 stycznia 2011 r. cztery osoby fizyczne: C.C., D.D., A.A. oraz B.
    B., pozostające w dwóch związkach małżeńskich objętych wspólnością majątkową, nabyły
    na podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego prawo własności
    niezabudowanej nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka nr 1 położonej w (...).
    Nabycie nastąpiło do majątku objętego wspólnością łączną wspólników spółki cywilnej,
    której byli Państwo wówczas jedynymi wspólnikami. Nieruchomość została nabyta od
    osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, a transakcja nie podlegała

    opodatkowaniu VAT. Celem nabycia była lokata kapitału prywatnego, a zakup nie był
    związany z działalnością deweloperską czy zorganizowanym obrotem nieruchomościami.
    Po zakupie nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych spółki E.
    Mimo tego, w całym okresie posiadania, nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do
    prowadzenia działalności gospodarczej, nie była amortyzowana, nie generowała żadnych
    przychodów, nie ponoszono na nią wydatków, od których odliczano by podatek VAT, nie
    była przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów, nie prowadzono na niej też
    żadnych inwestycji, ulepszeń czy prac porządkowych.
    1 grudnia 2019 r., z inicjatywy wszystkich Państwa, podjęto uchwałę o wycofaniu
    nieruchomości z ewidencji środków trwałych spółki E. i przekazaniu jej do Państwa
    majątków prywatnych. Uzasadniono to faktem, że nieruchomość od początku miała
    charakter prywatnej lokaty kapitału i nigdy nie służyła celom gospodarczym, a jej formalny
    wpis do ewidencji nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy. Od tego momentu
    nieruchomość stanowiła wyłącznie przedmiot współwłasności w częściach ułamkowych
    czterech osób fizycznych. W ewidencji środków trwałych na 31 grudnia 2019 r. działka nie
    jest wykazana.
    Decyzją Wojewody (...) z 28 kwietnia 2023 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
    (ZRID), wydanej na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, część
    nieruchomości została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej (...). Na mocy tej
    decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, dotychczasowa działka nr 1
    uległa podziałowi, a działki o numerach 2, 3, 4 i 5 z mocy prawa przeszły na własność
    Skarbu Państwa.
    Decyzją Wojewody (...) z 25 marca 2025 r. ustalono na Państwa rzecz odszkodowanie za
    wywłaszczone działki w łącznej kwocie (...) zł. Kwota ta obejmuje wartość rynkową gruntu
    ((...) zł), wartość upraw ((...) zł) oraz obligatoryjne powiększenie o 5% ((...) zł) na podstawie
    art. 18 ust. 1e specustawy drogowej.
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wywłaszczone tereny
    przeznaczone były pod rozbudowę drogi krajowej oraz pod tereny obsługi ruchu
    turystycznego i rzemiosła.
    Na dzień dzisiejszy:
        C.C. i A.A. są wspólnikami dwuosobowej spółki cywilnej E. Spółka jest czynnym
        podatnikiem VAT,
        A.A. dodatkowo prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą jako inżynier
        budownictwa i jest czynnym podatnikiem VAT, jednak nieruchomość nigdy nie była
        składnikiem majątku tej działalności,
        C.C. nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej, nie jest podatnikiem
        VAT,
        D.D. i B.B. nie prowadzą działalności gospodarczej i są zatrudnione na podstawie
        umów o pracę.
    Odszkodowanie nie zostało jeszcze wypłacone. Wskazali Państwo, że mimo iż kwota
    odszkodowania obejmuje „wartość upraw” nie prowadzili Państwo żadnej działalności na
    tych działkach, nie prowadzili również żadnych upraw na własne potrzeby. Uprawy
    prawdopodobnie były prowadzone przez poprzedniego właściciela gruntów, mimo że nie
    zawierali Państwo żadnych umów w tym zakresie.
    Nabycie nieruchomości do majątku objętego wspólnością łączną wspólników spółki
    cywilnej oraz wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych podyktowane było
    względami formalnymi, związanymi z uzyskaniem finansowania na jej zakup. Warunkiem

    postawionym przez bank w celu udzielenia kredytu było nabycie nieruchomości w ramach
    spółki i wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych. Mimo tych formalnych
    wymogów, od samego początku Państwa intencją była wyłącznie prywatna lokata kapitału.
    Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do celów gospodarczych, koszty kredytu
    również były ponoszone prywatnie przez Wnioskodawców.
    Od momentu nabycia (2011 r.) aż do dnia wywłaszczenia (2023 r.), nie poczynili Państwo
    żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości czy atrakcyjności rynkowej działki.
    W szczególności nie dokonywano podziałów geodezyjnych, nie budowano dróg
    dojazdowych, nie uzbrajano terenu w media, nie wnioskowano o zmianę lub uchwalenie
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani nie podejmowano żadnych
    innych działań o charakterze inwestycyjnym czy deweloperskim.
    Przed datą wydania decyzji wywłaszczeniowej (ZRID) nie podejmowali Państwo żadnych
    działań marketingowych ani nie zamieszczali ogłoszeń w celu zbycia nieruchomości.
    Jedyne ogłoszenie dotyczące sprzedaży nieruchomości zostało zamieszczone na portalu
    internetowym na początku 2024 roku (a więc już po wydaniu decyzji ZRID nr (...) i
    wszczęciu procedury odszkodowawczej). Celem tego ogłoszenia nie była faktyczna
    sprzedaż nieruchomości (która była już prawnie niemożliwa ze względu na decyzję
    wywłaszczeniową), lecz próba oszacowania jej realnej wartości rynkowej.
    Żaden z Zainteresowanych (A.A., B.B., C.C., D.D.) nigdy wcześniej nie dokonywał sprzedaży
    jakichkolwiek innych nieruchomości.
    Decyzja Wojewody (...) z 28 kwietnia 2023 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
    (ZRID) została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta stała się
    ostateczna po upływie 14 dni od dnia jej doręczenia stronom, w którym to terminie żadna
    ze stron nie wniosła odwołania. Decyzja Wojewody (...) z 25 marca 2025 r. ustalająca
    wysokość odszkodowania, stała się ostateczna po upływie 14 dni od dnia jej doręczenia
    stronom, ponieważ w tym terminie nie wniesiono odwołania.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy czynność przymusowego przeniesienia własności
    nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w trybie wywłaszczenia za odszkodowaniem
    stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji,
    czy otrzymane odszkodowanie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy w odniesieniu do czynności przymusowego
    przeniesienia własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w trybie wywłaszczenia
    za odszkodowaniem, będą Państwo spełniać przesłanki do uznania każdego z Państwa z
    osobna za podatnika podatku od towarów i usług, w zakresie ww. czynności.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury - w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    Działki będące przedmiotem zbycia w drodze wywłaszczenia zostały wydzielone z większej
    działki zakupionej przez Państwa w 2011 r. Na mocy decyzji Wojewody, której nadano
    rygor natychmiastowej wykonalności, część działki nr 1 przeznaczono pod budowę drogi
    ekspresowej i z mocy prawa działki nr 2, 3, 4 i 5 przeszły na własność Skarbu Państwa.
    Mając na uwadze powołany stan prawny oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w
    opisanej sytuacji podejmowane przez każdego z Państwa działania nie wskazują na

    aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, a zbycie opisanych działek nie wypełnia
    przesłanki działalności gospodarczej.
    C.C. i A.A. są wspólnikami dwuosobowej spółki cywilnej E., spółka ta jest czynnym
    podatnikiem VAT, jednakże ww. działki nie należą do Spółki. Pan A.A. dodatkowo prowadzi
    jednoosobową działalność gospodarczą jako inżynier budownictwa i jest czynnym
    podatnikiem VAT, jednak nieruchomość nigdy nie była składnikiem majątku tej
    działalności. Pozostali Zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej.
    Od momentu nabycia do dnia wywłaszczenia, nie poczynili Państwo żadnych działań
    mających na celu zwiększenie wartości czy atrakcyjności rynkowej nieruchomości. Nie
    dokonywali Państwo podziałów geodezyjnych, nie budowali dróg dojazdowych, nie
    uzbrajali terenu w media, nie wnioskowali o zmianę lub uchwalenie miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego, ani nie podejmowali żadnych innych działań o
    charakterze inwestycyjnym czy deweloperskim. Nie podejmowali Państwo żadnych działań
    marketingowych ani nie zamieszczali ogłoszeń w celu zbycia nieruchomości przez
    wydaniem decyzji wywłaszczeniowej (poza jednym ogłoszeniem zamieszczonym w celu
    oszacowania realnej wartości rynkowej tej nieruchomości). Żaden z Zainteresowanych
    nigdy wcześniej nie dokonywał sprzedaży jakichkolwiek innych nieruchomości.
    W związku z tak przedstawionymi okolicznościami, w tej konkretnej sytuacji stwierdzić
    należy, że zbycie opisanych działek w drodze wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa, nie
    podlegało u Państwa opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W sprawie nie zachodzi ciąg zdarzeń przesądzających o uznaniu dostawy opisanych
    działek za dokonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W niniejszej
    sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Państwa, w zakresie tej transakcji, za
    podatników podatku od towarów i usług w rozumieniu w art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzących działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W opisanej sytuacji czynność przymusowego przeniesienia własności nieruchomości na
    rzecz Skarbu Państwa w trybie wywłaszczenia za odszkodowaniem nie stanowiła dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a w
    konsekwencji, otrzymane odszkodowanie nie stanowi wynagrodzenia za czynności
    podlegające u Państwa opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji pokrywa
    /będzie się pokrywało z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.