Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.11.2025.2.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Dokumentowanie sprzedaży przez A. usług gastronomicznych,
usług cateringowych oraz wystawienie paragonów fiskalnych
niezwłocznie po otrzymaniu zapłaty za usługę przez Rodzica i
umożliwienie ich odbioru w biurze intendenta (w przypadku
zaś nieodebrania przez Rodzica paragonu w terminie
wskazanym w regulaminie dokonania ich zniszczenia).
Słowa kluczowe: catering
dofinansowanie
faktura
jednostka-jednostka budżetowa
paragon-paragon fiskalny
podatnik
powiat
sprzedaż
usługi-usługi gastronomiczne
wydanie
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie kas
rejestrujących-Rozdział 1-§ 2-pkt 16
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie kas
rejestrujących-Rozdział 2-Oddział 1-§ 3-ust. 1
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie kas
rejestrujących-Rozdział 2-Oddział 1-§ 6-ust. 1-pkt 1
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie kas
rejestrujących-Rozdział 2-Oddział 1-§ 6-ust. 1-pkt 2
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie kas
rejestrujących-Rozdział 2-Oddział 1-§ 6-ust. 1-pkt 9
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Delegacja
ustawowa - rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
kas rejestrujących
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Delegacja
ustawowa - rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy
zastosowaniu kas rejestrujących
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek
3

prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących (od 1.01.2025)-
Załącznik
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących (od 1.01.2025)-§ 2
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących (od 1.01.2025)-§ 3
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących (od 1.01.2025)-§ 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 5-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 3a-pkt 1
2

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 3a-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 26 lutego 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Podstawowe informacje o Wnioskodawcy
    Powiat (...) jest czynnym podatnikiem podatku VAT. W swojej strukturze organizacyjnej
    posiada m.in. A. w (...) - dalej również jako: „A”. A. jest zakładem budżetowym Powiatu (...),
    nieposiadającym osobowości prawnej. Wraz z Powiatem jest jednym podatnikiem VAT -
    czynności podlegające opodatkowaniu wykonywane przez A. rozlicza Powiat (...). Gdy w
    dalszej części jest mowa, że A. świadczy usługę należy przez to rozumieć, że są to
    czynności Powiatu, jako podatnika, realizowane za pośrednictwem jego jednostki
    organizacyjnej - A.
    Zarys przedmiotu wniosku
    A. świadczy usługi gastronomiczne i cateringowe opodatkowane podatkiem VAT, w tym
    sprzedaż posiłku w miejscu jego sporządzenia oraz sprzedaż posiłku na wynos z dostawą
    do placówki oświatowej.
    A. zawarł z Gminą Miejską (...) - B (jednostka budżetowa tej gminy) - dalej również jako:
    „Liceum”, umowę, na podstawie której oddano na rzecz A. pomieszczenie kuchni,
    urządzenia i wyposażenie do używania w zamian za umówiony czynsz. Ustalono w niej
    również, że A. będzie wydawał posiłki uczniom w tym Liceum oraz innym osobom. W
    kuchni tej A. przygotowuje posiłki, które następnie sprzedaje. Kuchnia, w której A.
    przygotowuje te posiłki znajduje się w budynku jednostki oświatowej (Liceum)
    podlegającej pod Gminę Miejską (...) - odrębnego od Powiatu podatnika.
    Przedmiotem niniejszego wniosku będzie sprzedaż posiłków:
    1) na wynos z dostawą do placówki oświatowej (wydawanie posiłków dla uczniów innych
      szkół, niż ta, w której znajduje się kuchnia) - usługi cateringowe;

    2) na miejscu dla uczniów szkoły, w której znajduje się kuchnia (B) - usługi
      gastronomiczne.
    W obu powyższych przypadkach sprzedaż posiłków odbywa się on-line. A. dostarcza
    zamówienie do szkoły, ewentualnie wydaje na miejscu w szkole, w której jest kuchnia.
    Przedmiot umowy zawartej przez A. z Liceum
    Na podstawie umowy zawartej między A. i Liceum, A. świadczy usługi związane z
    wyżywieniem uczniów, których Rodzice wykupili posiłki dla swoich dzieci. Posiłki, jak już
    zostało wspomniane powyżej przygotowywane są w kuchni, której A. jest najemcą (kuchni
    znajdującej się w Liceum). W stosunku do uczniów tego Liceum posiłki wydane są na
    miejscu. W odniesieniu natomiast do szkół pozostałych - przygotowane posiłki są
    dowożone codziennie do poszczególnych stołówek. Umowa A. z Liceum przewiduje zatem,
    że A. będzie przygotowywał posiłki w kuchni tego Liceum oraz będzie najemcą
    pomieszczeń, urządzeń i wyposażenia kuchni (w umowie został ustalony miesięczny
    czynsz najmu). Umowa zezwala jednostce A. na wykonywanie usług żywienia również dla
    innych klientów z wykorzystaniem najmowanych pomieszczeń, urządzeń i wyposażenia -
    dla tych innych klientów posiłki są na wynos (np. do szkół prywatnych) z dostawą (usługa
    cateringowa).
    A. korzysta z zautomatyzowanego systemu zamawiania posiłków, dalej: „Aplikacja”.
    Aplikacja ta pozwala na kontakt między A. a poszczególnymi rodzicami, których dzieci
    będą spożywać posiłki w danych szkołach. Rodzice zakładają konto w tej Aplikacji,
    akceptując jednocześnie regulamin. Zatem, zamawiania posiłków Rodzice dokonują za
    pośrednictwem Aplikacji.
    Uiszczenie należności za posiłki przez rodziców i Gminę
    A. umieszcza w Aplikacji jadłospisy. Za pośrednictwem Aplikacji Rodzic zamawia
    (zamówienie i płatność z góry - przedpłata) posiłki dla swojego dziecka na przyszły miesiąc.
    Rodzic wybiera dni, w których dziecko będzie spożywać posiłek oraz w przypadku szkoły
    prywatnej wybiera rodzaj posiłku (zupa, drugie danie lub zupa plus drugie danie).
    Natomiast w przypadku, szkoły podlegającej pod Gminę Miejską (...) Rodzic nie ma wyboru
    rodzaju posiłku, lecz wyłącznie liczbę dni, w których uczeń będzie je spożywał.
    Usługi gastronomiczne
    Na postawie umowy zawartej między A, a Gminą Miejską (...) - B ustalono, że A. będzie
    pobierał opłaty za żywienie uczniów (opłatę od każdego posiłku):
    a) w części ze środków Gminy Miejskiej (...) (dofinansowanie ze środków Gminy Miejskiej
      (...)), wypłacanej Liceum, na którą to część A. wystawi fakturę na NABYWCA: Gmina
      Miejska (...), ODBIORCA: B,
    b) w przypadku gdy dofinansowanie posiłku jest z Ośrodka Pomocy Społecznej (jednostki
      budżetowej Gminy Miejskiej (...)), na którą to część A. wystawi fakturę na NABYWCA:
      Gmina Miejska (...), ODBIORCA: Ośrodek Pomocy Społecznej w (...),
    c) w części od Rodziców tych uczniów (w części, w jakiej opłata nie jest finansowana ze
      środków Gminy Miejskiej (...).
    Zgodnie z obecnie obowiązującą umową cena jednostkowa za posiłek wynosi 16,50 zł.
    Przy braku dofinansowania z Ośrodka Pomocy Społecznej cena jednego posiłku jest
    regulowana na rzecz A. w ten sposób, że 13,00 zł uiszcza Rodzic za pośrednictwem
    Aplikacji, a pozostałą kwotę (3,50 zł) uiszcza Liceum w ramach dofinansowania, o którym
    mowa w umowie. Na kwotę należną od Liceum, tj. na kwotę 3,50 zł (pomnożoną przez
    liczbę posiłków) A. wystawia fakturę na Gminę Miejską (...) (nabywca) ze wskazaniem
    Liceum (odbiorca). Na wpłaty należne od Rodziców A. wystawia paragony.

    Gdy z kolei uczeń korzysta z dofinansowania z Ośrodka Pomocy Społecznej, Ośrodek
    Pomocy Społecznej (ze środków budżetu Gminy) uiszcza na rachunek A. 13,00 zł od
    każdego posiłku, zaś 3,50 zł od każdego posiłku płaci Liceum (Ośrodek Pomocy Społecznej,
    podobnie jak Liceum, jest objęty centralizacją rozliczeń VAT i działa wraz z Gminą Miejską
    (...) jako jeden podatnik). Rodzic nie płaci w tej sytuacji nic za posiłek. A. wystawia wówczas
    fakturę na 13,00 zł za posiłek (pomnożoną przez liczbę posiłków) na Gminę Miejską (...)
    (nabywca) ze wskazaniem Ośrodka Pomocy Społecznej (odbiorca) oraz na kwotę 3,50 zł za
    posiłek (pomnożoną przez liczbę posiłków) na Gminę Miejską (...) (nabywca) ze
    wskazaniem Liceum (odbiorca).
    Reasumując, Rodzice uczniów szkoły, w której znajduje się kuchnia za pośrednictwem
    Aplikacji dokonują jedynie częściowej płatności za posiłki (różnica pomiędzy ceną
    oferowaną przez A. za posiłek, a dofinansowaniem ze środków Gminy Miejskiej (...)). A.
    wystawia paragon na Rodzica na uiszczoną przez tego Rodzica kwotę, a na pozostałą
    kwotę A. wystawia fakturę na Gminę (odbiorca Liceum). Natomiast jeżeli posiłki są
    dofinansowane z Ośrodka Pomocy Społecznej Rodzice w ogóle nie ponoszą opłaty.
    Wówczas A. nie wystawia paragonu, a wyłącznie faktury na Gminę (faktura na odbiorcę
    Liceum i faktura na odbiorcę Ośrodek Pomocy Społecznej).
    Usługi cateringowe
    A. ma zawartą umowę ze szkołą prywatną (niestanowiącą jednostki organizacyjnej
    jednostki samorządu terytorialnego). Zgodnie z warunkami tej umowy usługi cateringowe
    będą świadczone przez A. po cenach:
    a) Zupa - 4,00 zł,
    b) Drugie danie + kompot + deser - 15,00 zł,
    c) Zestaw (zupa + drugie danie + kompot + deser) - 19,00 zł.
    W stosunku zatem do posiłków sprzedawanych na wynos (usług cateringowych) sytuacja
    przedstawia się następująco: Rodzice za pośrednictwem Aplikacji uiszczają pełną kwotę
    wskazaną przez A. jako wartość oferowanego posiłku. Nie ma tu mowy o żadnych
    dofinansowaniach innych podmiotów.
    Zarówno w przypadku usług gastronomicznych, jak i usług cateringowych, o których mowa
    wyżej, A. nie zawiera umów pisemnych z Rodzicami. Rodzice akceptują jedynie regulamin,
    aby móc korzystać z Aplikacji.
    Otrzymanie płatności przez A
    Płatność od Rodziców dokonaną za pomocą Aplikacji A. uzyskuje na rachunek bankowy
    następnego dnia roboczego po dniu, w którym Rodzic dokonał zapłaty. Po otrzymaniu
    płatności, niezwłocznie, nie później niż do końca miesiąca, w którym otrzymał zapłatę, A.
    ewidencjonuje sprzedaż na kasie fiskalnej - wystawia paragon w postaci papierowej na
    każdą otrzymaną wpłatę.
    Posiłki wydawane są uczniom do ręki w szkołach, z którymi A. zawarł stosowne umowy na
    świadczenie usług żywienia. W związku z faktem, że zakup posiłków odbywa się za
    pośrednictwem Aplikacji nie ma fizycznego kontaktu między A, a poszczególnymi
    rodzicami. A. otrzymuje zapłatę wyłącznie bezgotówkowo na rachunek bankowy. Zatem A.
    nie ma fizycznej możliwości wydania wystawionego paragonu „do ręki” w dniu zapłaty
    przez Rodzica należności za zakupiony posiłek. A. w regulaminie Aplikacji zawarł niniejszy
    zapis: „Dostawa usług cateringowych/posiłków dokonaną sprzedaż, dokumentuje się
    paragonami fiskalnymi. Paragon udostępniony jest do odbioru przez Odbiorcę do końca
    następnego miesiąca, po miesiącu, w którym otrzymano przedpłatę. Odbiór paragonu jest
    możliwy w biurze intendenta pod adresem: [...]”. Ww. wskazuje, iż Rodzice mają możliwość
    odbioru wystawionego przez A. paragonu fiskalnego w biurze intendenta działającego w
    Liceum. A. przypisuje paragon do konkretnego nabywcy (identyfikacja poprzez dane z

    Aplikacji). Rodzic może odebrać paragon do końca miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym A. otrzyma przedpłatę. W tym czasie paragony fiskalne są przez A. przechowywane
    i udostępniane poszczególnym rodzicom, którzy zgłoszą się po ich odbiór. Po ww. okresie,
    jeżeli paragon nie zostanie przez Rodzica odebrany, A. dokona jego trwałego zniszczenia.
    Kwotę wpłaconego przez Gminę dofinansowania A. dokumentuje wystawioną fakturą VAT.
    Zasady jej wystawienia opisano w części „Uiszczenie należności za posiłki przez rodziców i
    Gminę” – „usługi gastronomiczne”.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie stanu faktycznego
    Wartość posiłków, w przypadku sprzedaży ich w postaci usług gastronomicznych jest
    ustalana przez A. na podstawie ponoszonych kosztów wytworzenia tych posiłków. Sposób
    ustalenia ceny przez A. nie jest w żaden sposób regulowany (narzucany) odrębnymi
    przepisami.
    Wnioskodawca, w pierwszej kolejności, chce zauważyć, że przepisy o podatku VAT nie
    zawierają definicji „ekwiwalentności” i „wzajemności”. Słownik języka polskiego PWN nie
    zawiera definicji „ekwiwalentności”. Wskazuje jednak, że „ekwiwalent” to:
      1. Rzecz równa innej wartością.
      2. Towar, w którym jest wyrażona wartość innego towaru.
    Z kolei „wzajemność” zgodnie ze słownikiem języka polskiego to fakt, że coś dotyczy obu
    stron sporu, konfliktu itp.
    Wnioskodawca wskazuje zatem, że sprzedaż posiłków w postaci usług gastronomicznych
    A. realizuje w oparciu o umowę zawartą po przeprowadzeniu postępowania o udzielenie
    zamówienia publicznego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo
    Zamówień Publicznych. A. przedstawił najkorzystniejszą ofertę i w związku z tym został
    wybrany. Jest to umowa dwustronna, a zatem wzajemna. Jak już wskazano w stanie
    faktycznym, za posiłki na rzecz uczniów Liceum A. zaoferował cenę 16,50 zł. Wobec tego A.
    świadczy usługę, za którą otrzymuje ustaloną zapłatę liczoną od każdego posiłku. Ponadto,
    otrzymywane przez A. wynagrodzenie zostało ustalone w oparciu o ponoszone koszty. A.
    uznał ustalone wynagrodzenie za odpowiadające wykonanemu świadczeniu.
    Zatem A. zaproponował cenę za posiłek w postępowaniu o udzielenie zamówienia
    publicznego. Sposób finansowania tych posiłków później został określony w umowie, tak
    jak opisano w stanie faktycznym — część ceny płacą Rodzice, a część jest finansowana
    przez Gminę (za pośrednictwem Ośrodka Pomocy Społecznej, albo za pośrednictwem
    Liceum).
    Usługi sprzedaży posiłków w stołówce prowadzonej przez A. nie są wykonywane na
    podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    737 ze zm.).
    A. to (...) utworzone na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu
    socjalnym — dalej: „UoZS”.
    Na podstawie art. 3 ust. 2 UoZS (...) może być tworzone przez jednostki samorządu
    terytorialnego.
    Zgodnie z art. 9 tej ustawy, A, w ramach reintegracji zawodowej, może prowadzić
    działalność wytwórczą, handlową lub usługową oraz działalność wytwórczą w rolnictwie, z
    wyłączeniem działalności polegającej na wytwarzaniu i handlu wyrobami przemysłu
    paliwowego, tytoniowego, spirytusowego, winiarskiego, piwowarskiego, a także
    pozostałych wyrobów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 0,5% oraz wyrobów z
    metali szlachetnych albo z udziałem tych metali.
    Usługi gastronomiczne świadczone przez A. wynikają z art. 9 UoZS.

    A. w (...) zostało powołane do życia uchwałą Rady Powiatu w sprawie utworzenia
    samorządowego zakładu budżetowego. Usługi gastronomiczne świadczone przez A.
    stanowią realizację zadań własnych powiatu, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy
    z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, tj. zadania w zakresie
    przeciwdziałania bezrobociu oraz aktywizacji lokalnego rynku pracy.
    Umowa pomiędzy Powiatem a Gminą została zawarta po przeprowadzeniu postępowania
    o udzielenie zamówienia publicznego w trybie podstawowym bez przeprowadzenia
    negocjacji o wartości zamówienia nieprzekraczającej progów unijnych o jakich stanowi art.
    3 ustawy z dnia 11 września 2019 r. — Prawo zamówień publicznych, w związku z
    wyborem przez Zamawiającego (Liceum) oferty A. jako oferty najkorzystniejszej.
    W pytaniu tut. Organ wskazał na „zwrot dofinansowania wypłacany przez Gminę”.
    Wnioskodawca nie wskazywał w stanie faktycznym na żaden zwrot dofinansowania
    wypłacany przez Gminę. To pytanie nie jest zrozumiałe. Pytanie to wskazuje, jakoby Gmina
    wypłacała jakiś zwrot dofinansowania dla A. A. nie udzielał Gminie żadnego
    dofinansowania, które to następnie miałoby być zwracane przez Gminę. Zatem, w stanie
    faktycznym nie występuje „zwrot dofinansowania wypłacany przez Gminę”.
    A. ustalił odpłatność za posiłki, które są finansowane przez Rodziców oraz środków
    pochodzących z budżetu Gminy Miejskiej (...). W tym znaczeniu Wnioskodawca miał na
    myśli dofinansowanie posiłków. Gmina bowiem ustaliła, że część będzie regulowana przez
    Rodziców, a część będzie finansowana ze środków Gminy. A. nie brał udziału (nie
    decydował) w ustalaniu odpłatności należnej od Rodziców. A. ustalał jedynie odpłatność
    należną za posiłek, tj. 16,50 zł. Podziału tej odpłatności na Rodziców, OPS i Liceum nie
    dokonywał A.
    Pytania
    1. Czy A. postępuje prawidłowo, wystawiając w opisanym stanie faktycznym w celu
      udokumentowania świadczonej usługi - w stosunku do:
      a) usługi gastronomicznej - faktury na Gminę Miejską (...), ze wskazaniem odbiorcy (na
        wysokość dofinansowania) oraz paragony fiskalne na Rodziców (na wysokość
        kwoty uiszczanej przez Rodziców)?
      b) usługi cateringowej - paragony fiskalne na Rodziców (w stosunku do pełnej kwoty
        należności)?
    2. Czy A. postępuje prawidłowo, jeżeli wystawia paragony fiskalne niezwłocznie po
      otrzymaniu zapłaty za usługę i umożliwia ich odbiór nabywcom w biurze intendenta (w
      przypadku zaś nieodebrania przez Nabywcę paragonu w terminie wskazanym w
      regulaminie - dokona ich zniszczenia)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    A. postępuje prawidłowo, wystawiając w opisanym stanie faktycznym w celu
    udokumentowania świadczonej usługi - w stosunku do:
    a) usługi gastronomicznej - faktury na Gminę Miejską (...), ze wskazaniem odbiorcy (na
      wysokość dofinansowania) oraz paragony fiskalne na Rodziców (na wysokość kwoty
      uiszczanej przez Rodziców,
    b) usługi cateringowej - paragony fiskalne na Rodziców (w stosunku do pełnej kwoty
      należności).
    Ad 2

    A. postępuje prawidłowo, jeżeli wystawia paragony fiskalne niezwłocznie po otrzymaniu
    zapłaty za usługę i umożliwia ich odbiór nabywcom w biurze intendenta (w przypadku zaś
    nieodebrania przez Nabywcę paragonu w terminie wskazanym w regulaminie - dokonuje
    ich zniszczenia).
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Zgodnie z treścią art. 106e ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), dalej: „UoVAT” - faktura powinna
    zawierać imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
    adresy.
    § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas
    rejestrujących (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1625 ze zm.), dalej: „rozporządzenie”, wskazuje, iż
    podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy paragon fiskalny.
    UoVAT, ani też rozporządzenie nie zawierają w swojej treści definicji nabywcy. W związku z
    tym, w Państwa opinii, należy w celu jej uzyskania sięgnąć do wykładni językowej tego
    sformułowania. Zgodnie ze Słownikiem Współczesnego Języka Polskiego (Wydawnictwo
    Wilga, Warszawa 1996, s. 546, kolumna 1) „nabywca” to „człowiek, który coś nabywa,
    kupuje, kupujący coś”.
    W związku z powyższym w stosunku do wpłaconego dofinansowania - nabywcą usługi
    będzie Gmina Miejska (...), zaś w stosunku do pozostałej kwoty należności - poszczególni
    Rodzice ją uiszczający za pośrednictwem Aplikacji.
    Rodzice uczniów szkoły, w której znajduje się kuchnia za pośrednictwem Aplikacji
    dokonują jedynie częściowej płatności za posiłki (różnica pomiędzy ceną oferowaną przez
    A. za posiłek a dofinansowaniem ze środków Gminy Miejskiej (...)). To od tej części
    należności, na podstawie zawartej umowy stają się oni Nabywcami usługi
    gastronomicznej, a w konsekwencji paragon fiskalny A. wystawia na rzecz Rodzica, jako
    nabywcy usługi w stosunku do uiszczonej przez niego kwoty.
    Natomiast, kwotę wpłaconego przez Gminę dofinansowania A. dokumentuje wystawioną
    fakturą VAT - jako nabywcy usługi gastronomicznej w tej części.
    W stosunku natomiast do usługi cateringowej, w treści umowy na świadczenie usług
    cateringowych zawartej między A. a szkołą prywatną, ustalono wydawanie po cenach:
    a) Zupa - 4,00 zł
    b) Drugie danie + kompot + deser - 15,00 zł
    c) Zestaw (zupa + drugie danie + kompot + deser) - 19,00 zł.
    Zatem, w stosunku do posiłków sprzedawanych na wynos (usług cateringowych) sytuacja
    przedstawia się następująco: Rodzice za pośrednictwem Aplikacji uiszczają pełną kwotę
    wskazaną przez A. jako wartość oferowanego posiłku. Nie ma tu mowy o żadnych
    dofinansowaniach innych podmiotów.
    Reasumując, w Państwa opinii, powyższe uzasadnia stanowisko Wnioskodawcy wyrażone
    wyżej w odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 1.
    Ad 2
    Stosownie do treści art. 111 ust. 1 UoVAT - podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są
    obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 111 ust. 3a pkt 1 UoVAT - podatnicy prowadzący
    ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawić i
    wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:

    a) w postaci papierowej lub
    b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z nim
      uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w
      postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych osobowych.
    § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia wskazują, iż podatnicy, prowadząc ewidencję:
    1) wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania
      sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę
      płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu fiskalnego podatnicy mogą
      wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy;
    2) w przypadku otrzymania przed dokonaniem sprzedaży całości albo części należności
      (zapłaty):
      a) w gotówce - wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny z
        chwilą jej otrzymania,
      b) za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-
        kredytowej, odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek
        podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem -
        wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny niezwłocznie po jej
        uznaniu na rachunku podatnika, nie później niż z końcem miesiąca, w którym
        została uznana na rachunku podatnika, a jeżeli przed końcem tego miesiąca
        dokonano sprzedaży, nie później niż z chwilą jej dokonania.
    W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia - ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dokumencie
    fiskalnym - rozumie się przez to wystawiany przy użyciu kasy, zawierający w szczególności
    logo fiskalne i numer unikatowy:
    a) w przypadku kas on-line - paragon fiskalny, paragon fiskalny anulowany, fakturę,
      fakturę anulowaną i raport fiskalny,
    b) w przypadku kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii - paragon fiskalny,
      paragon fiskalny anulowany, fakturę, fakturę anulowaną, raport fiskalny dobowy,
      raport fiskalny okresowy, w tym miesięczny i raport fiskalny rozliczeniowy.
    Paragon fiskalny wystawia się w sposób zapewniający czytelną treść, umożliwiający
    nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej sprzedaży. Paragon fiskalny może
    zawierać w miejscu określonym dla nazwy towaru lub usługi pozwalającej na
    jednoznaczną ich identyfikację, również opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej
    nazwy (§ 8 ust. 1 rozporządzenia).
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, iż na podatniku dokonującym sprzedaży na
    rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych,
    ciąży obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży z zastosowaniem kas rejestrujących, a
    w konsekwencji wydrukowania i wydania paragonu. Paragon ten musi być wystawiony w
    sposób zapewniający jego czytelność oraz umożliwiający nabywcy sprawdzenie
    prawidłowości dokonanej sprzedaży.
    Art. 111 ust. 3a pkt 1 UoVAT nadkłada na podatnika obowiązek wydruku paragonu, który
    jako dokument fiskalny może być wydany w formie papierowego wydruku. Należy
    zauważyć, iż w § 6 ust. 1 w zw. z § 8 ust. 1 zd. 1 rozporządzenia wyraźnie wskazano, iż
    Nabywca (będący osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej lub rolnikiem
    ryczałtowym) powinien otrzymać paragon fiskalny. Nabywca ma mieć zapewnioną
    możliwość sprawdzenia prawidłowości transakcji na nim wskazanej. Prawodawca
    wskazując „umożliwiający nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej sprzedaży” nie
    nakłada na nabywcę takowego obowiązku, lecz daje mu do niego uprawnienie, z którego
    może, lecz nie musi skorzystać.

    Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując analizy ww. przepisów, nabywca nie jest zobowiązany
    do odbioru paragonu wydrukowanego przez sprzedawcę, a A. nie ma obowiązku
    domagania się od nabywcy, aby taki paragon odebrał. UoVAT nie zawiera przepisu, który
    takowe działanie by wymuszał.
    Wskazać należy, iż prawodawcy użyli w art. 111 ust. 3a pkt 1 UoVAT i § 6 ust. 1 pkt 1
    rozporządzenia sformułowania „wystawić i wydać nabywcy”. Dokonując jednak ww.
    analizy, można wysnuć wniosek, iż skoro Nabywca nie ma obowiązku odbioru
    wydrukowanego paragonu fiskalnego, to w Państwa opinii, obowiązkiem A. jest jedynie
    zaoferowanie mu jego odbioru. „Wydanie” nie jest tożsame z „doręczeniem” paragonu.
    Istotne jest zatem, aby niezwłocznie, nie później niż do końca miesiąca paragon został
    wystawiony. W tym terminie sprzedawca ma zatem zapewnić, aby nabywca miał
    możliwość zapoznania się z jego treścią. Wystawienie i wydanie paragonu jest zatem
    niezależne od woli klienta i zgłoszonego przezeń żądania. Od klienta zależeć będzie
    jedynie to, czy odbierze przygotowany dla niego paragon.
    Podatnik dokonujący sprzedaży ma obowiązek wydrukowania paragonu w czasie i miejscu
    dokonania transakcji. Ma również obowiązek poinformowania Nabywcy o tym, że taki
    paragon został wydrukowany, jest dla niego dostępny, np. w miejscu dokonania sprzedaży
    i może on ten paragon odebrać w dogodnym dla niego momencie, bądź też tego nie
    uczynić. Decyzja w tej kwestii należy do danego Nabywcy. Ani UoVAT, ani rozporządzenie
    nie wskazują formy jak należy prawidłowo poinformować Nabywcę o dostępności odbioru
    wystawionego paragonu.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, posiłki wydawane są przez A. wyłącznie dzieciom do
    ręki. Rodzice nie opłacają posiłków gotówką, lecz korzystają z płatności bezgotówkowej za
    pośrednictwem Aplikacji. Brak jest fizycznego kontaktu między A. a poszczególnymi
    Rodzicami. Zatem A. nie ma fizycznej możliwości doręczenia wystawionego paragonu „do
    ręki” Rodzica. Dlatego też, A. zawarł w regulaminie Aplikacji zapis wskazujący, iż Rodzice
    mają możliwość odbioru wystawionego przez A. paragonu fiskalnego w biurze intendenta.
    Na odbiór paragonu Rodzic ma czas do końca miesiąca następującego po miesiącu
    otrzymania przez A. przedpłaty. W tym czasie paragony fiskalne są przez A.
    przechowywane i udostępniane poszczególnym Rodzicom, którzy zgłoszą takowe
    zapotrzebowanie. Po ww. okresie, jeżeli paragon nie zostanie przez Rodzica odebrany, A.
    dokona jego trwałego zniszczenia.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy i obowiązujący stan prawny, zdaniem
    Wnioskodawcy, wskazać należy, że wystawiając paragon niezwłocznie, nie później niż do
    końca miesiąca, w którym A. otrzyma zapłatę i umożliwiając jego odebranie A. prawidłowo
    wypełni obowiązek wydania paragonu. Od tego bowiem dnia, możliwe będzie zapoznanie
    się z paragonem przez Nabywcę. Zapewnienie możliwości odbioru paragonu do końca
    następnego miesiąca, licząc od miesiąca, w którym otrzymano przedpłatę, czyni zadość
    stawianym przepisom.
    Rodzice chcąc korzystać z możliwości zakupu posiłków od A, są zobligowani założyć w
    Aplikacji konto. Aby to uczynić muszą oni zapoznać się z regulaminem, w treści którego
    została zawarta informacja o możliwości odbioru wystawionego dla nich przez A.
    paragonu fiskalnego w biurze intendenta. Przy czym Wnioskodawca nadmienia, iż
    wystawienie i udostępnienie przez A. paragonu Nabywcom będzie od rodziców
    niezależne. Paragon w określonym w stanie faktycznym czasie będzie czekał na odbiór
    przez Rodzica, niezależnie od tego czy on się po niego zgłosi, czy też tego nie uczyni.
    Ponadto, jak wskazano w stanie faktycznym, A. nie ma możliwości fizycznego wydania
    Rodzicom paragonów w miejscu sprzedaży. Nie obowiązuje go zatem zasada wydania
    paragonu natychmiast po dokonaniu sprzedaży i zrealizowania tego obowiązku w miejscu
    sprzedaży. W konsekwencji tego, warunek „wydania” paragonu będzie spełniony poprzez
    udostępnienie i umożliwienie jego odbioru w miejscu wskazanym w regulaminie, o czym
    Rodzic będzie mieć wiedzę. Reasumując, Państwa zdaniem, A. postąpi prawidłowo, jeżeli

    każdorazowo będzie wystawiał paragony fiskalne niezwłocznie po otrzymaniu zapłaty za
    usługę i umożliwi ich odbiór Rodzicom w biurze intendenta (w przypadku zaś
    nieodebrania przez Nabywcę paragonu w terminie wskazanym w regulaminie - dokona ich
    zniszczenia). Rodzic jest poinformowany o możliwości odbioru paragonu (miejscu oraz
    terminie na jego dokonanie) w regulaminie Aplikacji. Z regulaminem tym Rodzic jest
    obowiązany zapoznać się w momencie zakładania konta w Aplikacji, celem zamawiania dla
    swojego dziecka posiłków.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w niżej wskazanych wyrokach NSA:
    1) z 17 lutego 2023 r., sygn. I FSK 1673/19 – „skarżąca podała, że każda transakcja, będzie
      dokumentowana fakturą VAT lub paragonem fiskalnym. Klient otrzyma informację o
      sposobie udostępnienia nabywcy paragonu fiskalnego w siedzibie Spółki i możliwości
      jego osobistego odbioru na podstawie wydanego biletu. Z powyższego wynika, że
      zarówno wydruk paragonu, jak i jego udostępnienie klientowi, będą niezależne od woli
      klienta i zgłoszonego przezeń żądania. Od klienta zależeć będzie jedynie to, czy
      odbierze przygotowany dla niego paragon. Od działania klienta zależy jedynie to, czy
      wydrukowany paragon odbierze. Sprzedawca wykona zatem swój obowiązek wydania
      paragonu poprzez jego wyłożenie do dyspozycji klienta w siedzibie Spółki. Informacja
      taka znajdować się będzie w regulaminie dostępnym na stronie www. [...] Wobec
      powyższego nie był zasadny zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej organu,
      polegający na błędnej wykładni art. 111 ust. 3a pkt 1 u.p.t.u. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1
      rozporządzenia, poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że wydaniem
      paragonu będzie udostępnienie i umożliwienie jego odbioru w miejscu siedziby
      skarżącej”.
    2) z 7 lutego 2023 r., sygn. I FSK 2126/19 – „w sytuacji, w której dochodzi do sprzedaży
      biletów on-line i z samej istoty tego rodzaju transakcji nie jest możliwe fizyczne
      wydanie paragonu w miejscu sprzedaży, nie obowiązuje zasada wydania paragonu
      natychmiast po dokonaniu sprzedaży i zrealizowania tego obowiązku w miejscu
      sprzedaży (tj. w kasie stacjonarnej, autobusie, biletomacie). [...] w takiej sytuacji
      warunek „wydania” paragonu będzie spełniony poprzez udostępnienie i umożliwienie
      jego odbioru w miejscu siedziby skarżącej, o czym informacja znajdować się będzie m.
      in. na stronie internetowej skarżącej”.
    3) z 29 sierpnia 2019 r., sygn. I FSK 734/17 – „zarówno wydruk paragonu, jak i jego
      udostępnienie klientowi, będą zatem niezależne od woli klienta i zgłoszonego przezeń
      żądania. Od klienta zależeć będzie jedynie to, czy odbierze przygotowany dla niego
      paragon. Paragon będzie gotowy do odbioru bez względu na to, czy kupujący wejdzie
      do budynku stacji paliw po ten dokument, czy też nie. Nie można zatem uznać, że
      wyłożenie paragonu w budynku, a nie przy dystrybutorze (w miejscu, w którym klient
      dokonuje płatności) jest równoznaczne z koniecznością zgłoszenia przez kupującego
      żądania wydania mu paragonu. Od działania klienta, tak jak przy płatności przy kasie
      stacji paliw (w budynku), zależy jedynie to, czy wydrukowany paragon odbierze. [...]
      Sprzedawca wykona zatem swój obowiązek wydania paragonu poprzez jego wyłożenie
      do dyspozycji klienta w miejscu sprzedaży. Klient będzie też poinformowany, że
      paragon oczekuje na niego w budynku stacji paliw. Informację taką otrzyma w miejscu
      sprzedaży (przy dystrybutorze) w czasie dokonywania transakcji”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o
    podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Przy czym oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało,
    jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot,
    który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym
    związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, jednoznacznie wynika,
    że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Tym samym, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy
    świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone
    kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w
    ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być
    należne za wykonanie tego świadczenia.
    Należy również wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z
    zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których

    przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one
    realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zatem organ władzy publicznej, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek
    czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2
    ustawy, działa w charakterze podatnika podatku VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że Państwo tj. Powiat w swojej strukturze organizacyjnej posiada
    m.in. A. (A), będące zakładem budżetowym Powiatu. A. zostało utworzone na podstawie
    ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (dalej: UoZS). Zgodnie z art. 9
    UoZS, A, w ramach reintegracji zawodowej, może prowadzić działalność wytwórczą,
    handlową lub usługową oraz działalność wytwórczą w rolnictwie, z wyłączeniem
    działalności polegającej na wytwarzaniu i handlu wyrobami przemysłu paliwowego,

    tytoniowego, spirytusowego, winiarskiego, piwowarskiego, a także pozostałych wyrobów
    alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 0,5% oraz wyrobów z metali szlachetnych
    albo z udziałem tych metali.
    A. zawarł z Liceum tj. jednostką budżetową Gminy Miejskiej (...) umowę najmu kuchni,
    urządzeń i wyposażenia. W kuchni A. przygotowuje posiłki, które następnie sprzedaje tj.
    świadczy, opodatkowane podatkiem VAT:
        usługi gastronomiczne – na miejscu dla uczniów Liceum, w której znajduje się
        kuchnia,
        usługi cateringowe – na wynos z dostawą do placówki oświatowej dla uczniów
        innych szkół.
    Usługi gastronomiczne świadczone przez A. wynikają z art. 9 UoZS i stanowią realizację
    zadań własnych powiatu, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 5 czerwca
    1998 r. o samorządzie powiatowym, tj. zadania w zakresie przeciwdziałania bezrobociu
    oraz aktywizacji lokalnego rynku pracy.
    Sprzedaż posiłków w postaci usług gastronomicznych A. realizuje w oparciu o umowę
    zawartą po przeprowadzeniu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w
    oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo Zamówień Publicznych. A.
    przedstawił najkorzystniejszą ofertę i w związku z tym został wybrany. Wartość posiłków,
    w przypadku sprzedaży ich w postaci usług gastronomicznych jest ustalana przez A. na
    podstawie ponoszonych kosztów wytworzenia tych posiłków. Sposób ustalenia ceny przez
    A. nie jest w żaden sposób regulowany (narzucany) odrębnymi przepisami. Usługi
    sprzedaży posiłków w stołówce prowadzonej przez A. nie są wykonywane na podstawie
    ustawy - Prawo oświatowe.
    A. świadczy usługę gastronomiczną, za którą otrzymuje ustaloną zapłatę liczoną od
    każdego posiłku. Otrzymywane przez A. wynagrodzenie zostało ustalone w oparciu o
    ponoszone koszty. A. uznał ustalone wynagrodzenie za odpowiadające wykonanemu
    świadczeniu.
    Zarówno w przypadku usług gastronomicznych, jak i cateringowych sprzedaż odbywa się
    on-line. A. korzysta z zautomatyzowanego systemu zamawiania posiłków – Aplikacji, która
    pozwala na kontakt pomiędzy A. a poszczególnymi Rodzicami, których dzieci będą
    spożywać posiłki w danych szkołach. Rodzice zakładając konto w Aplikacji jednocześnie
    akceptują regulamin. Rodzice zamawiają posiłki dla dzieci bezpośrednio w Aplikacji. W
    przypadku Liceum, w którym A. wynajmuje kuchnię Rodzic ma prawo wyboru jedynie
    liczbę dni, w których uczeń będzie spożywał posiłek. Rodzice zamawiając usługę
    cateringową mogą wybrać dni oraz rodzaj posiłku dla swojego dziecka. Zamawiając
    posiłek Rodzic niezależnie czy jest to usługa gastronomiczna, czy też cateringowa opłaca
    zamówienie z góry za posiłki na przyszły miesiąc. A. za usługi gastronomiczne w części
    otrzymuje wynagrodzenie ze środków Gminy Miejskiej (...) (dofinansowanie).
    W odniesieniu do świadczenia przez A. usługi gastronomicznej i cateringowej stwierdzić
    należy, że mamy do czynienia z sytuacją, w której występuje skonkretyzowane
    świadczenie, wykonane pomiędzy określonymi stronami transakcji, za które bezpośredni
    beneficjent czynności ponosi odpłatność. Świadczone przez A. usługi opisane we wniosku
    nie odbiegają od warunków, na jakich byłyby one realizowane przez inne podmioty
    gospodarcze, które nie są jednostkami samorządu terytorialnego. Nie istnieje też
    asymetria pomiędzy kosztami wytworzenia posiłków a ponoszoną za nie odpłatnością.
    Sprzedaż posiłków przez A. realizowana jest w oparciu o umowę zawartą po
    przeprowadzeniu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w oparciu o
    przepisy ustawy Prawo Zamówień Publicznych. A. przedstawił najkorzystniejszą ofertę i w
    związku z tym został wybrany.

    Wobec tego w przypadku wykonywania ww. usług występuje odpłatne świadczenie usług
    w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. A. (Powiat) w tym przypadku działa w charakterze
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż wykonuje działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Obowiązek stosowania kas rejestrujących wynika z art. 111 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    W myśl art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy:
      Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
      obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej
      sprzedaży:
      a) w postaci papierowej lub
      b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z
      nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w
      postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych
      osobowych.
    Ponadto, treść art. 111 ust. 3a pkt 8 ustawy wskazuje, że:
      Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
      obowiązani wystawiać przy zastosowaniu kas rejestrujących dokumenty inne niż
      określone w pkt 1 dotyczące sprzedaży lub pracy tych kas.
    Sposób prowadzenia przez podatników ewidencji oraz warunki używania kas
    rejestrujących określono w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w
    sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1625 ze zm.), zwanego dalej
    rozporządzeniem.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      Podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży
      zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie
      obowiązywania potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w
      art. 111 ust. 6a lub w art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i
      warunki techniczne) dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po
      dokonaniu jej fiskalizacji.
    Natomiast treść § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wskazuje, że:
      Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania,
      paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia
      należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu
      fiskalnego podatnicy mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy.
    W myśl § 2 pkt 16 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym albo fakturze - rozumie
      się przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy,
      potwierdzający dokonanie sprzedaży.
    Natomiast w myśl § 6 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia:

      Podatnicy, prowadząc ewidencję zapewniają stan techniczny kasy gwarantujący
      czytelny wydruk paragonu fiskalnego lub faktury w postaci papierowej, a w
      przypadku paragonu fiskalnego lub faktury w postaci elektronicznej – ich czytelny
      widok, umożliwiający nabywcy sprawdzenie prawidłowości dokonanej sprzedaży.
    Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia:
      Podatnicy, prowadząc ewidencję w przypadku otrzymania przed dokonaniem
      sprzedaży całości albo części należności (zapłaty):
      a) w gotówce - wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny z
      chwilą jej otrzymania,
      b) za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-
      kredytowej, odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek
      podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem -
      wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny niezwłocznie po jej
      uznaniu na rachunku podatnika, nie później niż z końcem miesiąca, w którym została
      uznana na rachunku podatnika, a jeżeli przed końcem tego miesiąca dokonano
      sprzedaży, nie później niż z chwilą jej dokonania.
    Zatem w momencie dokonania sprzedaży rejestrowanej przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej powstaje obowiązek wydania paragonu nabywcy. Sprzedawca obowiązany
    jest dołożyć wszelkich starań aby przekazać do dyspozycji nabywcy wydrukowany z kasy
    rejestrującej dokument potwierdzający sprzedaż, w momencie dokonania tej sprzedaży.
    Na podstawie art. 111 ust. 8 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
      rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre
      czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze
      zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
      państwa (...).
    Może zatem zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a niektórych czynności
    nie, bowiem mogą one korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za
    pomocą kasy rejestrującej.
    Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas
    rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów
    rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących reguluje
    rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 listopada 2024 r. w sprawie zwolnień z
    obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1902), zwane dalej rozporządzeniem w sprawie zwolnień z kas.
    Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania przy użyciu kas rejestrujących zostało
    określone m.in. w § 2 Rozporządzenia.
    Powyższe zwolnienia wskazują na dwojakiego rodzaju zwolnienie z obowiązku
    ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, mianowicie
    zwolnienie dla konkretnych czynności (zwolnienie przedmiotowe) i zwolnienie dla
    określonych grup podatników (zwolnienie podmiotowe).
    W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas:
      Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie
      dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., czynności wymienione w załączniku do
      rozporządzenia.
    Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas:

      W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do
      rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z
      warunkami określonymi w tym załączniku.
    Zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania o którym mowa m.in. w przepisach § 2
    rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas nie stosuje się w przypadku dostawy towarów i
    usług, które zostały wymienione w § 4.
    Stosownie do § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas:
      Zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług:
        a) przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem
        przewozów wymienionych w poz. 19 i 20 załącznika do rozporządzenia,
        b) taksówek (PKWiU 49.32.11.0), z wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych
        z kierowcą,
        c) naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów, w tym naprawy opon, ich
        zakładania, bieżnikowania i regenerowania,
        d) w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,
        e) w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,
        f) w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z
        wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 51 załącznika do
        rozporządzenia,
        g) prawniczych, z wyłączeniem usług wymienionych w poz. 31 załącznika do
        rozporządzenia,
        h) doradztwa podatkowego,
        i) związanych z wyżywieniem (PKWiU ex 56.10, 56.21, ex 56.29, ex 56.30), wyłącznie:
        – świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również
        sezonowo, oraz
        – usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering),
        j) fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,
        k) kulturalnych i rozrywkowych – wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia
        cyrkowe,
      l) związanych z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych
      miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne,
        m) mycia, czyszczenia samochodów i podobnych usług (PKWiU 45.20.30.0),
      n) parkingu samochodów i innych pojazdów,
      o) przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które
      również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub
      innej formie (bezgotówkowej).
    Jednakże, zgodnie z treścią § 3 ust. 2 lit. d) rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas:
      Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do świadczenia usług, o których mowa w ust. 1
      pkt 2 lit. i, na pokładach samolotów lub w sposób określony w poz. 47 załącznika do
      rozporządzenia.
    Pod poz. 47 załącznika w sprawie zwolnień z kas zostały wymienione:

      Usługi stołówek w placówkach wymienionych w art. 43 ust. 9 ustawy, prowadzonych
      przez te placówki, udostępnianych wyłącznie dla uczniów, studentów i innych
      podopiecznych oraz nauczycieli i personelu.
    Natomiast art. 43 ust. 9 ustawy wskazuje, że:
      Przez placówki oświatowe, o których mowa w ust. 1 pkt 13 oraz w art. 83, rozumie
      się szkoły i przedszkola publiczne i niepubliczne, szkoły wyższe i placówki
      opiekuńczo-wychowawcze.
    Wyłączenie z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, o
    krótym mowa w § 3 ust. 2 lit. d) rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas przysługuje
    wobec świadczenia usług stołówek w placówkach wymienionych w art. 43 ust. 9 ustawy,
    związanych z wyżywieniem (PKWiU ex 56.10, 56.21, ex 56.29, ex 56.30), wyłącznie:
        świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również
        sezonowo, oraz
        usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering).
    Obowiązek ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej ciąży zatem
    na podatnikach dokonujących sprzedaży na rzecz dwóch rodzajów podmiotów,
    mianowicie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
    ryczałtowych. Tym samym obowiązek ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy
    rejestrującej nie wystąpi w przypadku sprzedaży na rzecz innych podmiotów, bowiem
    sprzedaż na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (w tym osób
    fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) należy udokumentować fakturą.
    Jednocześnie przepisy ustawy nie zabraniają ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas
    rejestrujących na rzecz ww. podmiotów. W takim przypadku należy pamiętać, że
    ustawodawca do takiej sprzedaży przewidział określone warunki ewidencyjne.
    I tak, na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1
      lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika.
    Treść art. 106b ust. 3 ustawy wskazuje również, że:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
      wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,

      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
      wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust.
      5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Elementy jakie powinna zawierać faktura wymienione zostały w art. 106e ust. 1 ustawy.
    Ponadto, w myśl art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy:
      Faktura może nie zawierać w przypadku gdy kwota należności ogółem nie
      przekracza kwoty 450 zł albo kwoty 100 euro, jeżeli kwota ta określona jest w euro -
      danych określonych w ust. 1 pkt 3 dotyczących nabywcy i danych określonych w ust.
      1 pkt 8, 9 i 11-14, pod warunkiem że zawiera dane pozwalające określić dla
      poszczególnych stawek podatku kwotę podatku.
    Wystawienie faktury do paragonu na rzecz podatnika podatku od wartości dodanej jest
    dopuszczalne tylko wówczas, gdy na paragonie widnieje NIP nabywcy.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawidłowego dokumentowania sprzedaży przez A. usług
    gastronomicznych oraz usług cateringowych.
    Z opisu sprawy wynika, że A. dokonuje sprzedaży usług cateringowych wybranych przez
    Rodzica ucznia szkoły prywatnej rodzajów posiłków (zupa – 4 zł, drugie danie + kompot +
    deser – 15 zł, lub zupa i drugie danie – 19 zł). Rodzic za pomocą Aplikacji uiszcza „z góry”
    pełną wskazaną w niej należność za posiłki. A. uzyskuje płatność na rachunek bankowy
    następnego dnia roboczego po dniu, w którym Rodzic dokonał zapłaty i po jej otrzymaniu
    niezwłocznie, nie później niż do końca miesiąca ewidencjonuje wpłaty za pomocą kasy
    rejestrującej.
    Jak już wcześniej wskazano, w przypadku sprzedaży dokonywanej na rzecz nabywcy, który
    w momencie dokonywania sprzedaży występuje w roli konsumenta będącego osobą
    fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej zasadą jest dokumentowanie takiej
    transakcji paragonem fiskalnym. Obowiązek wystawienia faktury w takich przypadkach
    istnieje wówczas, gdy nabywca wystąpi z takim żądaniem w odpowiednim terminie (art.
    106b ust. 3 pkt 1 ustawy). Natomiast w myśl przywołanych wyżej przepisów podatnik VAT
    jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz
    innego podatnika.
    Zatem w sytuacji, gdy nabywcą usługi cateringowej jest Rodzic tj. osoba fizyczna
    nieprowadząca działalności gospodarczej który nie wskaże, że kupuje jako podatnik i nie
    poda numeru NIP, to uznać należy, że dokonuje tego zakupu jako konsument, a w
    konsekwencji A. ma obowiązek udokumentowania otrzymanej wpłaty poprzez
    zaewidencjonowanie jej na kasie rejestrującej.
    Jednocześnie należy zauważyć, że nie obowiązuje Państwa wyłączenie z obowiązku
    ewidencjonowania sprzedaży usług związanych z wyżywieniem, o którym mowa w § 4 ust.
    1 pkt 2 lit. i) rozporządzenia w sprawie zwolnień z kas. Obowiązek ewidencjonowania
    sprzedaży ww. usług nie obowiązuje na pokładach samolotów lub w sposób określony w
    poz. 47 załącznika do rozporządzenia tj. usługi stołówek świadczone przez placówki
    oświatowe wymienione w art. 43 ust. 9 ustawy, prowadzone przez te placówki. A. nie jest
    placówką oświatową wymienioną w art. 43 ust. 9 ustawy.

    Państwa stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż usługi cateringowej A. powinien
    dokumentować paragonem fiskalnym na Rodzica, w stosunku do pełnej kwoty należności
    uznaję za prawidłowe.
    W odniesieniu do usługi gastronomicznej, jak już wyżej wskazano, A. działa jako podatnik
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy. Sprzedaż posiłków w postaci usług gastronomicznych A. realizuje w
    oparciu o umowę zawartą po przeprowadzeniu postępowania o udzielenie zamówienia
    publicznego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo Zamówień
    Publicznych. A. przedstawił najkorzystniejszą ofertę i w związku z tym został wybrany.
    Usługi sprzedaży posiłków w stołówce prowadzonej przez A. nie są wykonywane na
    podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    737 ze zm.).
    Z opisu sprawy wynika, że A. będzie pobierał opłaty za żywienie uczniów zarówno z
    dofinansowaniem z Ośrodka Pomocy Społecznej, jak i bez niego.
    W sytuacji, gdy uczeń korzysta z dofinansowania z Ośrodka Pomocy Społecznej, wówczas
    ww. Ośrodek reguluje płatność w wysokości 13,00 zł, pozostałe 3,50 zł do każdego posiłku
    płaci Liceum, w ramach dofinansowania, o którym mowa w umowie. Rodzic wówczas nie
    płaci nic. Zarówno Ośrodek Pomocy Społecznej, jak i Liceum objęte są centralizacją i wraz
    z Gminą Miejską działają jako jeden podatnik. W takiej sytuacji A. wystawia dwie faktury. W
    pierwszej, na uzyskane dofinansowanie z Ośrodka Pomocy Społecznej jako nabywcę
    wskazuje Gminę Miejską, natomiast jako odbiorcę Ośrodek Pomocy Społecznej. Na drugiej
    fakturze nabywca pozostanie ten sam, lecz jako odbiorca wpisane zostanie Liceum.
    W sytuacji, gdy uczeń nie korzysta z dofinansowania z Ośrodka Pomocy Społecznej, to
    opłatę za posiłki w wysokości 13,00 zł uiszcza Rodzic za pośrednictwem Aplikacji, a
    pozostałą kwotę (3,50 zł) uiszcza Liceum w ramach dofinansowania, o którym mowa w
    umowie. A. wystawia, w takim przypadku fakturę na dofinansowanie otrzymane z Liceum,
    jako nabywcę wskazując Gminę Miejską, a jako odbiorcę ww. Liceum, a płatność dokonaną
    przez Rodzica za pomocą Aplikacji A. ewidencjonuje za pomocą kasy rejestrującej.
    Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż usługi gastronomicznej A.
    powinien dokumentować paragonem fiskalnym na Rodzica, w stosunku do kwoty
    należności uiszczanej przez Rodzica, oraz fakturą na Gminę Miejską, ze wskazaniem
    odpowiedniego odbiorcy (Liceum lub Ośrodka Pomocy Społecznej) na kwotę dotyczącą
    wpłaconego na rzecz A. dofinansowania uznaję za prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą także wystawienia paragonów fiskalnych niezwłocznie po
    otrzymaniu zapłaty za usługę i umożliwienie ich odbioru nabywcom w biurze intendenta
    (w przypadku zaś nieodebrania przez Rodzica paragonu w terminie wskazanym w
    regulaminie dokonania ich zniszczenia).
    Z opisu sprawy wynika, że Rodzice należność za posiłki uiszczają wyłącznie przez Aplikację.
    A. każdą sprzedaż ewidencjonuje za pomocą kasy rejestrującej tj. wystawia paragon w
    postaci papierowej. Zgodnie z regulaminem, którego akceptacja jest wymagana aby
    Rodzic mógł zamówić/opłacić posiłki dla swojego dziecka, „paragon udostępniony jest do
    odbioru przez Odbiorcę do końca miesiąca, po miesiącu, w którym otrzymano przedpłatę.
    Odbiór paragonu jest możliwy w biurze intendenta pod adresem (...)”.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa wskazać należy, że podatnik dokonując
    sprzedaży na rzecz osób, o których mowa w art. 111 ust. 1 ustawy i prowadząc ewidencję
    sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej, ma obowiązek, stosownie do zapisu art.
    111 ust. 3a pkt 1 ustawy oraz § 6 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia w sprawie kas
    rejestrujących, wystawienia i wydania nabywcy (konsumentowi) paragonu fiskalnego z
    każdej sprzedaży. Co do zasady, obowiązek ten powinien być realizowany natychmiast po
    dokonaniu sprzedaży (przyjęciu płatności) w miejscu sprzedaży (przyjęcia płatności).

    Ponadto, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b) rozporządzenia podatnicy prowadząc
    ewidencję wystawiają i wydają nabywcy bez jego żądania paragon fiskalny podczas
    dokonywania sprzedaży, jednak nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu
    na formę płatności.
    W prawodawstwie polskim obowiązuje zasada swobody umów, w ramach której strony
    mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasada
    ta ma również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. W związku z tym,
    ustawodawca nie ingeruje w ustalenia dotyczące sposobu wydania paragonu pomiędzy
    sprzedawcą a nabywcą, a wszelkie spory pomiędzy stronami transakcji w tym zakresie są
    rozstrzygane na gruncie prawa cywilnego, a nie podatkowego.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że przepisy o podatku od towarów i
    usług nie precyzują pojęcia „wydać”. W celu jego wyjaśnienia należy odwołać się do
    definicji słownikowej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego – „wydać” oznacza tyle co
    dać, przydzielić komuś.
    Zauważyć ponadto należy, że z informacji zawartych na stronie www.biznes.gov.pl w
    artykule: Wystawianie paragonów – o czym powinieneś wiedzieć, wynika, że:
      Jeżeli przed wysłaniem towaru otrzymałeś całość lub część zapłaty, musisz wystawić
      paragon i wysłać go klientowi w paczce z zakupionym towarem.
    Zatem w omawianej sprawie, A. powinien należności otrzymane od Rodziców za posiłki
    ewidencjonować na kasie fiskalnej w dacie dokonania sprzedaży nie później niż w dacie
    przyjęcia należności. Nie można jednak zgodzić się z Państwem, że A. postępuje
    prawidłowo jedynie umożliwiając Rodzicom odbiór wydrukowanego paragonu w biurze
    intendenta. Wydanie klientom paragonów fiskalnych jest konieczne i nie ma znaczenia
    fakt, że sprzedawca nie ma bezpośredniego kontaktu z nabywcą. Przepisy wyraźnie
    wskazują, że sprzedawca zobowiązany jest wydać paragon nabywcy. Obowiązek
    przekazania paragonu klientowi spoczywa na sprzedawcy, natomiast pozostawienie
    paragonu w szkole, u intendentki nie będzie stanowiło wydania paragonu, zgodnie z § 6
    ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, a jedynie informację o możliwości jego odbioru.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 wniosku oceniając całościowo uznaję za
    nieprawidłowe.
    Nadmieniam również, że ustawodawca dopuścił możliwość wystawienia paragonu w
    postaci elektronicznej i przesłania go nabywcy w sposób z nim uzgodniony, po uprzednim
    uzyskaniu zgody nabywcy oraz uzgodnieniu sposobu przesłania tego paragonu.
    W myśl § 2 pkt 3 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dokumencie w postaci elektronicznej -
      rozumie się przez to utworzony przez kasę on-line zbiór ustrukturyzowanych i
      uporządkowanych danych z dokumentów fiskalnych i niefiskalnych, zapisywanych w
      pamięci fiskalnej lub pamięci chronionej, w formacie określonym w protokole
      komunikacyjnym przesyłania danych w przypadku dokumentów fiskalnych.
    Ponadto wskazuję, że powołane przez Państwa wyroki zapadły w indywidualnych
    sprawach i wiążący charakter mają w tychże sprawach, w których zapadły. Każdy
    indywidualny opis sprawy wymaga każdorazowo zbadania wielu występujących
    okoliczności. Nie zawsze też wystąpienie tych samych zdarzeń u różnych podmiotów
    doprowadza do takiej samej konkluzji.
    W wyrokach NSA. o sygn. akt I FSK 1673/19 oraz I FSK 2126/19 opis spraw nie jest tożsamy
    z Państwa wnioskiem. Obydwa wyroki dotyczą możliwości wydania paragonu dotyczącego
    sprzedaży usług.
    Również opis sprawy z wyroku NSA. o sygn. akt I FSK 734/17 nie jest tożsamy z Państwa
    opisem sprawy. Sąd wskazał, że „Klient otrzyma informację o miejscu wyłożenia

    wydrukowanego dokumentu i miejsce to będzie miejscem dokonania sprzedaży (w
    budynku stacji paliw). Zarówno wydruk paragonu, jak i jego udostępnienie klientowi, będą
    zatem niezależne od woli klienta i zgłoszonego przezeń żądania. Od klienta zależeć będzie
    jedynie to, czy odbierze przygotowany dla niego paragon.”
    W Państwa sprawie, paragon pozostawiony jest do odbioru przez Rodziców u intendentki,
    a nie w Państwa siedzibie.
    Ponadto, co prawda A. świadczy usługi gastronomiczne i cateringowe, jednak następuje
    wydanie towaru tj. posiłku, do którego paragon można dołączyć. Zatem powołane wyroki
    potraktowałem jako element Państwa argumentacji jednakże nie mający wpływu na
    omawianą sprawę.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.