Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.367.2022.1.ES
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-09-01
Teza: Czy ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu w drodze umownej przez podmiot trzeci nie powoduje uzyskania przychodu przez Spółkę, w szczególności w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: służebność-służebność przesyłu; usługi-usługa nieodpłatna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące przychodu; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące przychodu-Pozostałe przysporzenia niestanowiące przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe
=====================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

6 czerwca 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 maja 2022 r., o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu w drodze umownej przez podmiot trzeci nie powoduje uzyskania przychodu przez Spółkę, w szczególności w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego

(…) Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca”, „XYZ” lub „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych o nieograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce. \`(...)\` przedmiotem działalności XYZ jest dystrybucja energii elektrycznej, Spółka jest operatorem systemu energetycznego, przedmiotem jej działalności jest \`(...)\` . W związku z prowadzoną działalnością Wnioskodawca posiada rozprzestrzenioną infrastrukturę, która służy m.in. do przesyłu energii. Spółka posiada infrastrukturę przesyłową, która często zlokalizowana jest na gruntach, które nie stanowią własności Spółki. W takich przypadkach infrastruktura przesyłowa jest umiejscowiona na nieruchomościach należących do odbiorców energii lub podmiotów trzecich. Aby Wnioskodawca mógł umieścić infrastrukturę przesyłową na nieruchomościach, które nie są jego własnością, zawiera on umowy o ustanowienie służebności przesyłu. Z reguły treść wskazanych umów wskazuje, że ustanowienie służebności przesyłu przebiega bez wynagrodzenia, a zapisy w umowach są zawarte w zakresie przewidzianym przez prawo oraz swobodę kontraktową stron. Zapewnienie infrastruktury energetycznej jest obligatoryjne dla Spółki i wynika z art. 7 Ustawy Prawo energetyczne, m.in. Spółka - ma obowiązek zapewnić odbiorcom energii elektrycznej przyłączenie do sieci energetycznej. Wnioskodawca działa w oparciu o przydzieloną koncesję na dystrybucję energii elektrycznej, przyznaną przez Prezesa Urzędu regulacji energetyki. Zgodnie z jej wymogami koncesjonariusz jest obowiązany do zapewnienia wysokiej jakości świadczonych usług, niezawodności zaopatrzenia w energię elektryczną, przy zachowaniu zasady najniższych możliwych kosztów.

**Pytanie**

Czy ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu w drodze umownej przez podmiot trzeci nie powoduje uzyskania przychodu przez Spółkę, w szczególności w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

**Państwa stanowisko w sprawie**

Zdaniem Wnioskodawcy ustanowienie na jego rzecz nieodpłatnej służebności przesyłu w drodze umownej przez podmiot trzeci nie powoduje uzyskania przychodu przez Spółkę, w szczególności w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Spółka w celu odpowiedniego wykonywania swojej działalności gospodarczej używa urządzeń przesyłowych. W myśl definicji, która została zawarta w art. 49 § 1 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740), \[dalej: Kodeks cywilny\], urządzeniami przesyłowymi są urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.

Prawo, jakim jest służebność przesyłu, zostało z kolei opisane w art. 3051 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z brzmieniem tego artykułu w ramach służebności przesyłu nieruchomość można obciążyć na rzecz przedsiębiorcy, który zamierza wybudować lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1, prawem polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń. Przy czym przepis nie wskazuje, że konieczne jest z tego tytułu ustalenie wynagrodzenia. Jeżeli właściciel nieruchomości odmawia zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu, a jest ona konieczna dla właściwego korzystania z urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1, przedsiębiorca może żądać jej ustanowienia za odpowiednim wynagrodzeniem, na co wskazuje art. 3052§ 1 Kodeksu cywilnego. Treść art. 3052 § 2 Kodeksu cywilnego wskazuje z kolei, że jeżeli przedsiębiorca odmawia zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu, a jest ona konieczna do korzystania z urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1, właściciel nieruchomości może żądać odpowiedniego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie służebności przesyłu.

Umowa o ustanowienie służebności przesyłu może być zatem ustanowiona zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie. Ustanowienie służebności przesyłu może nastąpić odpłatnie, ale tylko przy ustanowieniu służebności przesyłu w trybie określonym w art. 3052 Kodeksu cywilnego ustawodawca wprowadza obligatoryjne wynagrodzenie.

W myśl jednolitego stanowiska zawartego w piśmiennictwie (zob. S. Grzybowski System Prawa Cywilnego. Część ogólna (red. S. Grzybowski), Ossolineum 1985, str. 497; Z. Radwański, System Prawa Prywatnego, Tom 2, Prawo cywilne - część ogólna, INP PAN, Warszawa 2002, str. 202-203) podział czynności prawnych opiera się na tym, czy - i jakie- essentialia negotti zostały określone w odpowiednich przepisach prawa, które to konstytuują daną czynność prawną. Co do zasady podstawą obrotu gospodarczego jest zawieranie czynności prawnych odpłatnych, które są oparte na odpowiedniej relacji między wartościami korzyści majątkowych. Większość czynności prawnych, które są uregulowane w Kodeksie cywilnym, oceniona według znamion _essentiale negotii,_ ma zawsze charakter odpłatny. Przykładem czynności, które mają charakter odpłatny jest sprzedaż, umowa o dzieło, dzierżawa, czy najem. Z kolei odpłatność umowy służebności przesyłu nie stanowi essentialia negotti tej umowy. Co do zasady ograniczone prawo rzeczowe, jakim jest służebność przesyłu, nie wiąże się z odpłatnością, a ewentualna odpłatność jest uzależniona od woli stron. Zasadność ustalenia wynagrodzenia nie wynika z samego faktu ustanowienia służebności.

Uwzględniając powyższe należy zauważyć, że w odniesieniu do ustanowienia służebności przesyłu odpłatność związana z zawarciem takiej umowy nie stanowi przedmiotowo istotnego składnika treści czynności prawnej. W przedstawionym stanie faktycznym odpłatność nie stanowi _essentialia negotii_ umowy o ustanowienie służebności przesyłu, a więc ustanowienie służebności przesyłu bez wynagrodzenia nie stanowi odstąpienia od żądania opłaty z tytułu zawartej umowy przez właścicieli nieruchomości.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń wskazanych w ustawie.

Ustawodawca w treści ustawy CIT nie wyjaśnia znaczenia pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”, a więc konieczne jest odwołanie się do wykładni tego pojęcia, która to została wypracowana przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Zgodnie z wyjaśnieniami przedstawianymi w wyrokach sądów administracyjnych, przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3497/18, nieodpłatne świadczenie oznacza „wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. Świadczenie stanowi nieodpłatne świadczenie, będące źródłem przychodu podlegającego opodatkowaniu, gdy dochodzi do zdarzenia prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, a drugi podmiot to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, czym zwiększa swoje opodatkowane przychody. Podatnik otrzymując nieodpłatne świadczenie uzyskuje jednocześnie korzyść majątkową niezwiązaną z jakimikolwiek kosztami czy też inną formą ekwiwalentu na rzecz dającego świadczenie. Podatnik, który otrzymał nieodpłatne świadczenie, nie jest zobligowany do jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Świadczenie może być uznane, za świadczenie nieodpłatne, gdy skutkuje wyłącznie jednostronnym przysporzeniem podmiotu otrzymującego to świadczenie. W najnowszym piśmiennictwie wskazuje się, że nieodpłatna służebność nie generuje przychodu, np. pismo z dnia 22 lipca 2021 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak: 0114-KDIP2-2.4010.123.2019.8.SJ/RK.

Liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn.akt. II FSK 3396/17) wskazują, że zawarte w treści art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT określenie „otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw” należy rozumieć, jako niewywołujące przychodu w sytuacji, gdy czynność prawna jest ze swej istoty zawsze nieodpłatna. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń powstaje w przypadkach, gdy podatnik zmienia charakter czynności prawnej odpłatnej i dokonuje jej jako nieodpłatnej.

Podobnie wypowiedział się w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie syg.akt I SA/Kr 62/18, Nieodpłatna służebność przesyłu jako niegenerująca przychodu podatkowego. (LEX nr 2478269 - wyrok z dnia 27 marca 2018 r.), że ustanowienie służebności przesyłu w drodze umownej bez wynagrodzenia nie wywołuje przysporzenia w majątku podatnika.

Na poparcie powyższego stanowiska należy wskazać także Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie syg.akt III SA/Wa 1149/20 (LEX nr 3093272 - wyrok z dnia 17 listopada 2020 r.) - umowa o ustanowieniu służebności przesyłu zawarta pomiędzy właścicielem (lub użytkownikiem wieczystym) obciążonego gruntu a spółką (zawierana często w formie aktu notarialnego)”. Użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. określenie „otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw” należy rozumieć jako niewywołujące przychodu w sytuacji, gdy czynność prawna jest ze swej istoty zawsze nieodpłatna (nabycie następuje w drodze zasiedzenia służebności przesyłu lub gdy podatnik, korzystając z zasady swobody umów i kształtowania swej sytuacji prawnej, dokonuje czynności prawnej nieodpłatnie, w drodze umowy lub ugody sądowej). Przychód zaś powstawałby w takich przypadkach, gdy podatnik zmieniając charakter czynności prawnej odpłatnej, dokonuje jej jako nieodpłatnej” oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1613/19.

Przekładając powyższe na przedstawiony stan faktyczny, Spółka działa w zakresie przyznanym przez prawo i realizuje zasadę swobody umów poprzez zawieranie umów o ustanowienie służebności przesyłu bez wynagrodzenia poprzez wybór między czynnością odpłatną a nieodpłatną. Spółka nie dokonuje modyfikacji czynności odpłatnych poprzez nadanie im nieodpłatnego charakteru, a więc nie dokonuje zmiany charakteru czynności zawsze odpłatnej na nieodpłatny. Skoro ustanowiona na rzecz Wnioskodawcy służebność przesyłu ma charakter nieodpłatny oraz nie istnieją wiążące unormowania prawne, które nakazują dokonać zawarcia odpłatnej umowy przesyłu, to ustanowienie służebności przesyłu na rzecz Wnioskodawcy nie stanowi u niego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Bazując na definicji, która została ukształtowana w orzecznictwie, należy stwierdzić, że przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT występuje, gdy są spełnione łącznie warunki:

1\. musi dojść do wykonania określonego świadczenia na rzecz podatnika,

2\. musi się ono wiązać z osiągnięciem przysporzenia przez tego podatnika kosztem innego podmiotu,

3\. przysporzenie to musi mieć konkretny wymiar finansowy.

Ad. 1

W opinii Spółki o wystąpieniu świadczenia można mówić w sytuacji, gdy ma miejsce zdarzenie ściśle związane ze zobowiązaniami cywilnoprawnymi. Pojęcie zobowiązania wyjaśnia art. 353 § 1 oraz § 2 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z ich treścią zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Ponadto świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu. W myśl art. 3051\- 3054 Kodeksu cywilnego ustanowienie służebności przesyłu jest ograniczonym prawem rzeczowym i pozostaje w sferze stosunków prawnorzeczowych. W ramach ustanowionej służebności przesyłu Wnioskodawca posiada prawo posadowienia oraz eksploatowania na udostępnionej nieruchomości urządzeń przesyłowych. Urządzenia przesyłowe w przeciwieństwie do gruntów, na których posadowione są urządzenia, stanowią własność Spółki. Opisywane ograniczone prawo jest wyłączone ze swobodnego obrotu prawnego, a więc służebność przesyłu nie stanowi świadczenia wynikającego ze zobowiązania cywilnoprawnego. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro ustanowienie służebności przesyłu nie stanowi jakiegokolwiek świadczenia, to tym samym nie można uznać jej za otrzymane nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Ad. 2

Wnioskodawca korzysta z gruntów niebędących jego własnością w ściśle określonym zakresie, w celu zapewnienia możliwości korzystania ze swojej infrastruktury przesyłowej i poprzez to wykonywania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Zgodnie ze stanem faktycznym Spółka zawiera umowy o ustanowienie służebności przesyłu, by stworzyć odpowiednie warunki, które pozwalają na normalne oraz niezakłócone wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji energii elektrycznej. Korzystanie z nieruchomości w określonym zakresie nie powoduje, że Spółka osiąga przysporzenie majątkowe.

Na skutek zawarcia umów o ustanowienie służebności przesyłu zostają jedynie określone zasady korzystania przez Wnioskodawcę z urządzeń przesyłowych, które stanowią jego własność. Zapisy zawartych przez Wnioskodawcę umów nie powodują jednak, że u Wnioskodawcy dochodzi do powiększenia majątku, czy też pojawienia się jakiejkolwiek wartości dodanej. Zawarcie między XYZ a właścicielami nieruchomości umów o ustanowieniu służebności przesyłu nie służy osiągnięciu przez XYZ korzyści w zakresie korzystania z nieruchomości, lecz jedynie umożliwia realizację zadań w obszarze dystrybucji energii elektrycznej określonych w odrębnych przepisach, w tym przede wszystkim w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, z późn. zm.). Podobne stanowisko do przedstawionego prezentują sądy administracyjne, czego przykładem może być wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt, II FSK 3396/17, w którym sąd stwierdził, że „(\`(...)\`) trudno tu mówić o „wzbogaceniu” przedsiębiorcy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., skoro ustanowienie służebności jest konieczne dla zapewnienia właściwego korzystania z urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 k.c.”.

Aby u podatnika powstał przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT musi on osiągnąć przysporzenie kosztem innego podmiotu. Należy stanowczo podkreślić, że Spółka dzięki ustanowieniu służebności przesyłu jest w stanie realizować zadania, które mieszczą się w sferze użyteczności publicznej. Realizacja tych zadań jest niezbędna, by zapewnić prawidłowe funkcjonowanie infrastruktury mieszkaniowej oraz gospodarczej, a samo zapewnienie infrastruktury energetycznej jest obligatoryjne i wynika z art. 7 Ustawy Prawo energetyczne. Spółka, która jest operatorem systemu energetycznego ma obowiązek zapewnić odbiorcom energii elektrycznej przyłączenie do sieci energetycznej. W przypadku, gdyby właściciele nieruchomości nie ustanowiliby na rzecz Wnioskodawcy służebności przesyłu, to niejednokrotnie ci sami właściciele nieruchomości nie mieliby dostępu do sieci energetycznej. Jeśli Spółka nie umieściłaby na gruntach należących do osób trzecich instalacji przesyłowej, to brak dostępu do sieci energetycznej wiązałby się z obniżeniem poziomu życia właścicieli nieruchomości oraz obniżeniem wartości gruntów. Umożliwienie właścicielom nieruchomości korzystania z urządzeń przesyłowych stanowi potwierdzenie, że u Wnioskodawcy nie powstaje przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, gdyż nie osiąga on przysporzenia kosztem innego podmiotu.

Ad.3

Liczne orzecznictwo sądów administracyjnych (przykładowo Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. III SA/Wa 1613/19) wskazuje, że opodatkowanie przychodu z tytułu otrzymania „nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw”, uregulowane jest w art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 1- 4 ustawy o CIT.

Z przepisu zawartego w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wynika, że „przychodami (\`(...)\`) są w szczególności: wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (\`(...)\`)”.

Powszechnie przyjmuje się, że niekwestionowane jest pierwszeństwo językowych dyrektyw wykładni prawa.

Z uwagi na to, że słowo „otrzymanych” jest użyte w tekście przepisu, ale nie jest dostatecznie w nim określone i nie jest wprost zdefiniowane w treści ustaw w znaczeniu języka prawniczego, dokonując wykładni ww. przepisu należy sięgnąć do wykładni słownikowej wyrazu „otrzymać” i tak wg słownika PWN słowo otrzymać ma 4 znaczenia:

1\. «dostać coś w darze»; (w tym przypadku nie dochodzi do otrzymania daru od podmiotu trzeciego/właściciela gruntu, nie dochodzi do zawarcia umowy darowizny, więc przesłanka nie jest spełniona).

2\. «dostać coś, co się należy, na co się zasługuje lub do czego się dąży»; (w przedmiotowym stanie faktycznym nie chodzi także o otrzymanie/dostanie czegoś ze względu na zasługi lub dążenia przedsiębiorstwa energetycznego, bo służebność przesyłu wynika wszakże z mocy samego prawa -zgodnie z przepisami KC).

3\. «stać się odbiorcą jakiegoś polecenia»; (w przedmiotowym stanie faktycznym nie ma także przesłanki wynikającej z polecenia).

4\. «uzyskać coś z czegoś»; (w przedmiotowym stanie faktycznym nie występuje także przesłanka uzyskania korzyści, bo służebność przesyłu wynika w swej istocie z mocy prawa i trudno tu byłoby jasno przypisać korzyści wprost przedsiębiorstwu energetycznemu, gdyż służebność przesyłu należy się Spółce z samej mocy prawa, aby mogła skutecznie wykonywać swoje obowiązki ustawowe, wynikające z ustawy prawo energetyczne oraz obowiązki koncesyjne, wynikające z koncesji nadanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, a korzyści wyraźnie otrzymują sami odbiorcy).

Zdaniem Wnioskodawcy należy podkreślić, że wg wskazanego powyżej znaczenia słowa „otrzymać” w opisanym stanie faktycznym do otrzymania korzyści po stronie Spółki nie dochodzi.

Ponadto należy wskazać, że treść przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy CIT określa trzy zdarzenia wywołujące powstanie przychodu podatkowego na gruncie ustawy o CIT, a mianowicie:

a. otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy,

b. otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie praw,

c. otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie innych świadczeń.

Wartość nieodpłatnych świadczeń ustala się zgodnie z zasadami zawartymi w art. 12 ust. 6 ustawy CIT:

1\. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2\. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

3\. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu - w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu;

4\. w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Z przedstawionego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca, wskazując sposób obliczenia nieodpłatnego świadczenia, wymienia cztery przedmioty świadczeń, których wystąpienie powoduje zaistnienie nieodpłatnego świadczenia:

a) usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia,

b) usługi zakupione,

c) udostępnienie lokalu,

d) pozostałe przypadki.

Z powołanego przepisu można wyprowadzić wniosek, że żaden z przypadków (a-d) nie odnosi się wprost do nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego otrzymania rzeczy lub praw. Zarówno świadczenie usług, jak i udostępnienie lokalu, związane są z zawarciem albo umowy o świadczenie usług (art. 750 k.c.), albo z zawarciem umowy najmu (art. 659 k.c.), czy też bezumownym świadczeniem usług albo bezumownym udostępnieniem lokalu. Ostatni przypadek, tzw. „pozostałe przypadki” jest pojęciem nieostrym i przez to trudno definiowalny, jednakże z uwagi na przedmiotowy zakres art. 12. ust. 1 pkt 2 ustawy CIT i użycie w nim określenia „otrzymane nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw” przyjąć należy, że owe „pozostałe przypadki” obejmują sposób obliczenia wartości tego przedmiotu nieodpłatnego świadczenia rzeczy lub praw (por. wyrok NSA z 24 marca 2015 r.,syg. akt II FSK 503/13). Należy jednak zauważyć, że ceny dostaw energii elektrycznej mają w Polsce charakter regulowany. Ustanowienie służebności przesyłu nie może być identyfikowane ze zdarzeniami wymienionymi w art. 12 ust. 6 pkt 1 - 4 ustawy CIT (por. przytoczony już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2020 r., sygn.akt III SA/Wa 1149/20).

Ustalenie konkretnego wymiaru przysporzenia finansowego dla Spółki i wskazanie konkretnego przysporzenia majątkowego byłoby niemożliwe. Aby ustalić wartość rynkową ustanowionej służebności przesyłu należałoby wziąć pod uwagę przykładowo cechy konkretnej nieruchomości, na której ustanowiono służebność, a także określone warunki lokalizacyjne, gospodarcze oraz społeczne.

Reasumując w świetle przedstawionych powyżej przepisów, piśmiennictwa, orzecznictwa i wskazanych okoliczności stanu faktycznego należy podkreślić, że prawo służebności przesyłu nie podlega swobodnemu obrotowi prawnemu, a więc niemożliwe jest określenie jego wartości rynkowej. Na skutek tego nie jest możliwe określenie jego konkretnego wymiaru finansowego. Ponadto ustanowienie na rzecz Wnioskodawcy nieodpłatnej służebności przesyłu w drodze umownej przez podmiot trzeci nie spełnia przesłanek nieodpłatnego świadczenia i nie powoduje zdaniem Wnioskodawcy uzyskania przychodu przez Wnioskodawcę, w szczególności w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy CIT.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Stosowanie do przepisu art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”),

dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, nie zawiera definicji przychodu, precyzując, poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1, rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wylicza, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów.

Z istoty podatku dochodowego od osób prawnych wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.

Powołana ustawa ustala zdarzenia, które powodują powstanie obowiązku podatkowego czyli powinności przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem tych zdarzeń. Ustala, kiedy i w jakich sytuacjach powstanie obowiązek podatkowy. Oznacza to, że powstaje on w okolicznościach wskazanych przez prawo, niezależnie od woli podlegających mu osób czy podmiotów. Na gruncie ustaw podatkowych abstrakcyjny obowiązek podatkowy przekształca się w skonkretyzowane zobowiązanie podatkowe. Zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże obowiązek podatkowy jest m.in. otrzymanie „nieodpłatnego świadczenia”.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 updop,

przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, zaliczając nieodpłatne świadczenie do czynników kształtujących podstawę opodatkowania, nie precyzuje, co należy rozumieć przez „nieodpłatne świadczenie”. Zgodnie z wykładnią gramatyczną, odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002). Nieodpłatny to niewymagający opłaty. Zgodnie z ugruntowanym poglądem, po raz pierwszy sformułowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 2285/98, a potem w uchwale siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 i w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06, pojęcie to obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Nieodpłatne świadczenie ma miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne, co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów. Świadczenia otrzymującego, aby podlegały opodatkowaniu, muszą zatem prowadzić do pojawienia się po stronie podmiotu je otrzymującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.

Najbardziej istotną dla pojęcia nieodpłatnego świadczenia jest przesłanka, dotycząca ekwiwalentności, w istocie pozwalająca na stwierdzenie, kiedy mamy do czynienia ze świadczeniem nieodpłatnym. Tylko świadczenia nieekwiwalentne mogą stanowić przychód podatkowy po stronie otrzymującego. Ekwiwalentność, która wyłącza możliwość powstania przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego przysporzenia, oznacza wystąpienie świadczenia wzajemnego. Ekwiwalentność nie może wystąpić ani w momencie dokonywania świadczenia, ani w jakimkolwiek momencie w przyszłości. Jeżeli bowiem występuje ekwiwalent, jest też korzyść po drugiej stronie, a więc wyłączona jest możliwość uznania świadczenia za nieodpłatne. Przysporzenie w majątku podatnika musi mieć dla niego pewną wartość, którą można wyrazić w wymiarze finansowym. Chodzi o to, by świadczenie otrzymane bez wynagrodzenia było dla otrzymującego wartościowe. Świadczenie nieodpłatne będące przychodem podatkowym powinno wynikać z dwustronnego stosunku, tzn. powinien istnieć możliwy do identyfikacji podmiot świadczący oraz podmiot otrzymujący. Wynika to wprost z brzmienia ustawy, która mówi o świadczeniu, a nie o przysporzeniu. Zgodnie z definicją słownikową „świadczenie” oznacza obowiązek wykonania lub przekazania czegoś na czyjąś rzecz.

Wartość nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń oraz wartość nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie otrzymanych rzeczy i praw stanowiących przychody podatkowe ustala się na podstawie art. 12 ust. 5-6a updop.

Zgodnie z art. 12 ust. 5 updop,

wartość otrzymanych rzeczy lub praw, w tym otrzymanych nieodpłatnie, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania, z zastrzeżeniem ust. 6b.

Zgodnie z art. 12 ust. 6 updop, wartość świadczeń w naturze, w tym nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu - w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu;

4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Instytucja służebności przesyłu została wprowadzona do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm., dalej: K.c.) ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny. Służebność przesyłu, o której mowa w art. 305¹ i nast. Kodeksu cywilnego, jest trzecią kategorią służebności obok służebności gruntowych i osobistych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 305¹ K.c.,

nieruchomość można obciążyć na rzecz przedsiębiorcy, który zamierza wybudować lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1, prawem polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń (służebność przesyłu).

Służebność przesyłu stanowi zatem ograniczone prawo rzeczowe odnoszące się do określonych w art. 49 K.c. urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów pary, gazu, energii elektrycznej oraz innych urządzeń podobnych (por. uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z 26 lipca 2017 r., sygn. III CZP 28/17). W praktyce wykonywanie służebności może polegać na umieszczeniu na obciążonym gruncie urządzeń przesyłowych oraz prawie wstępu na ten grunt w zakresie niezbędnym dla ich eksploatacji. Ustanowienie służebności przesyłu może nastąpić w drodze umowy między przedsiębiorcą będącym właścicielem urządzeń względnie zamierzającym usytuować takie urządzenia w ramach cudzej nieruchomości a właścicielem takiej nieruchomości. Służebność taka może być ustanowiona za wynagrodzeniem lub nieodpłatnie. W przypadku odmowy zawarcia umowy przez właściciela nieruchomości możliwe jest powstanie służebności przesyłu na mocy orzeczenia sądowego. Służebność staje się wówczas prawem przymusowym. Możliwe jest również zasiedzenie służebności przesyłu. Istotną kwestią jest ustanowienie służebności przesyłu bądź służebności gruntowej nieodpłatnie oraz brak ekwiwalentności.

Dla oceny skutków podatkowych ustanowienia służebności dla przedsiębiorstwa przesyłowego nie jest istotny tryb jej powstania (umowa zawarta przez strony, orzeczenie sądu czy też zasiedzenie) oraz podmiot żądający ustanowienia służebności (zarówno przedsiębiorca, jak i właściciel nieruchomości mogą wystąpić do sądu o ustanowienie służebności przesyłu za odpowiednim wynagrodzeniem). Istotną kwestią jest ustanowienie służebności przesyłu bądź służebności gruntowej nieodpłatnie oraz brak ekwiwalentności.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnych i nieograniczonych w czasie służebności przesyłu, a więc uprawnień do korzystania z urządzeń przesyłowych, które znajdują się na terenie nieruchomości stanowiących własność osób trzecich lub gdzie w przyszłości mają one zostać wybudowane, bez wynagrodzenia, spowoduje uzyskanie przez tę Spółkę przysporzenia majątkowego.

Przysporzenie to ma i będzie mieć, konkretny wymiar finansowy, a jego wartością jest i będzie kwota, jaką Spółka jako przedsiębiorstwo ,którego głównym przedmiotem działalności jest dystrybucja energii elektrycznej, zapłaciłaby na rzecz właścicieli gruntów obciążonych służebnością. Taka sytuacja powoduje konieczność wykazania przychodu z nieodpłatnych świadczeń, tym samym dojdzie do zwiększenia dochodów/ zmniejszenia strat Spółki powodującego jednocześnie zwiększenie dochodów/zmniejszenie jego strat.

Tak też uznał NSA w wyroku z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 788/10: „(…) Kluczową cechą świadczenia nieodpłatnego jest (…) to, że otrzymujący takie świadczenie nie jest zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Aby zatem dane świadczenie mogło być uznane za świadczenie nieodpłatne, konieczne jest, by polegało ono wyłącznie na jednostronnym przysporzeniu po stronie podmiotu, który świadczenie to uzyskał. Nieodpłatnym świadczeniem będą więc w szczególności wszelkie wykonane na rzecz uprawnionego świadczenia, np. przyznające mu prawa do używania lub użytkowania składnika majątku. O nieodpłatnym świadczeniu można mówić także w przypadku znoszenia określonego działania podatnika, np. nieodpłatne udostępnienie nieruchomości na prowadzenie działalności. Właściciel obciążonej nieruchomości nie uzyskuje więc z tego tytułu żadnych korzyści, którą mogłaby być np. bonifikata w opłatach za dostarczanie i wykorzystanie energii elektrycznej.

(…) Przedsiębiorca w przypadku nieodpłatnego ustanowienia służebności przesyłu otrzymuje nieodpłatnie świadczenie z tytułu korzystania przez niego z majątku innego podmiotu za jego zgodą i bez konieczności ponoszenia z tego tytułu jakiejkolwiek zapłaty czy jej ekwiwalentu. Jeżeli bowiem zostanie zawarta umowa służebności przesyłu bez wynagrodzenia, wówczas przysporzenie majątkowe polega na tym, że przedsiębiorstwo przesyłowe nie będzie zobowiązane płacić za korzystanie z cudzej nieruchomości. Świadczenie to ma również charakter majątkowy o określonej wartości. Tworzy zatem konkretny przychód po stronie podatnika, nie rodząc po jego stronie żadnych zobowiązań do świadczeń wzajemnych wobec świadczeniodawcy. (…) Ustanowiona nieodpłatnie służebność przesyłu skutkuje więc obowiązkiem wykazania przychodu do opodatkowania (…)”.

W niniejszej sprawie Spółka korzysta i korzystać będzie z gruntów niestanowiących jej własności w ramach służebności przesyłu.

Spółka uzyskała i będzie uzyskiwać przysporzenie majątkowe. W wyniku ustanowienia na rzecz Spółki służebności przesyłu, Spółka uzyskała i będzie uzyskiwać konkretną korzyść, wymierną ekonomicznie, polegającą na umożliwieniu jej prowadzenie działalności gospodarczej związanej z dystrybucją energii elektrycznej. Korzyść tę Spółka uzyskała i będzie uzyskiwać bezpłatnie. Spełnione zatem zostały przesłanki uzyskania przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 updop.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że ustanowienie na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności przesyłu, a więc uprawnienia do korzystania z urządzenia przesyłowego, które znajduje się na terenie nieruchomości stanowiących własność osób trzecich polegającej na nieodpłatnym prawie dostępu do nieruchomości i nieodpłatnym korzystaniu z niej powoduje powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 updop.

W tych okolicznościach stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Końcowo, w odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków sądowych potwierdzających jego stanowisko w kontekście wyroków wskazanych przez Organ należy stwierdzić, że praktyka orzecznicza w tym zakresie nie jest jednolita. Stanowisko Organu potwierdzają m.in. wyroki NSA: z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1246/11; z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11; z 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 788/10; sygn. akt II FSK 856/10; sygn. akt II FSK 974/10; sygn. akt II FSK 1007/11; sygn. akt II FSK 1064/10; WSA w Warszawie z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 993/10; WSA w Gdańsku z 5 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1160/10; WSA w Rzeszowie z 28 stycznia 2010 r., sygn.akt I SA/Rz 928/09, WSA w Lublinie z 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 776/09, WSA w Łodzi z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1014/09, WSA w Białymstoku z 25 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/BK 550/09, jak również wyrok z 12 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 292/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w którym skład orzekający stwierdził, że: „Wykorzystywanie w sposób nieodpłatny obcych gruntów w celu prowadzenia działalności gospodarczej rodzi dla przedsiębiorcy przysporzenie majątkowe, ponieważ nie musi on płacić za korzystanie z gruntu, na którym posadowione są urządzenia służące prowadzonej działalności. Przedsiębiorca w przypadku nieodpłatnego ustanowienia służebności otrzymuje nieodpłatnie świadczenie z tytułu korzystania przez niego z majątku innego podmiotu za jego zgodą i bez konieczności ponoszenia z tego tytułu jakiejkolwiek zapłaty czy jej ekwiwalentu. Jeżeli bowiem zostanie zawarta ugoda, stanowiąca w istocie umowę ustanawiającą służebność bez wynagrodzenia, wówczas przysporzenie majątkowe polega na tym, że przedsiębiorstwo przesyłowe nie będzie zobowiązane płacić za korzystanie z cudzej nieruchomości. Świadczenie to ma również charakter majątkowy o określonej wartości. Tworzy wobec tego konkretny przychód podatnika, nie rodząc po jego stronie żadnych zobowiązań do świadczeń wzajemnych wobec świadczeniodawcy. Przysporzenie takie ma konkretny wymiar finansowy. Na wielkość tego przysporzenia ma natomiast wpływ zakres w jakim przedsiębiorca przesyłowy może korzystać z cudzej nieruchomości, na której posadowione są określone urządzenia elektroenergetyczne. (\`(...)\`) Wykonywanie uprawnień wynikających z ustanowionej na rzecz Spółki nieodpłatnej służebności polega między innymi na tym, że właściciel nieruchomości gruntowej (obciążonej) jest obowiązany, w wyniku zawartej ugody bez wynagrodzenia, do świadczenia obowiązku udostępniania nieruchomości będącej jego własnością dla celów działalności gospodarczej przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej. Spółka uzyskując to prawo nie ponosi w związku z nim żadnych kosztów, ponieważ nie jest zobowiązana do uiszczenie wynagrodzenia za korzystanie z obciążonej nieruchomości. Wartość tak otrzymanego świadczenia stanowi przychód uprawnionego podmiotu, a więc Spółki. Wobec tego Spółka ta uzyskuje nieodpłatne świadczenie, o którym mowa jest w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. Ustanowiona nieodpłatnie służebność skutkuje więc obowiązkiem wykazania przychodu do opodatkowania”.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej, mającej potwierdzić stanowisko Wnioskodawcy, należy zauważyć że została ona wydana w wykonaniu orzeczenia sądowego.

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (\`(...)\`). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).