Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.625.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Podleganie opodatkowaniu podatkiem VAT dostawy
nieruchomości zabudowanej dokonywanej w ramach
egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
gospodarstwa-gospodarstwa rolne
komornik
komornik-komornik sądowy
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 27e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług.
    Ww. wniosek uzupełnił Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 15 września 2025 r.
    (wpływ 22 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) na wniosek wierzyciela dokonał zajęcia
    nieruchomości ozn. nr KW (...). Nieruchomość w skład której wchodzi wiele działek stanowi
    gospodarstwo rolne. Dłużnik na dzień 7 sierpnia 2025 r. nie jest płatnikiem VAT.
    Po dokonaniu opisu i oszacowania dłużnik oświadczył, że:
    - sprzedaż całej nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
      VAT;
    - prowadzi gospodarstwo rolne;
    - stał się właścicielem nieruchomości na podstawie darowizny w 2004 r. (darowizna od
      rodziców);
    - nie objął nieruchomości w posiadanie jako nowe;
    - nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług VAT i nie ma prawa do
      wystawiania faktur;
    - zajęta nieruchomość stanowi gospodarstwo rolne.
    Wg stanowiska wierzyciela:
    - grunty rolne w razie sprzedaży podlegają zwolnieniu z obowiązku zapłaty podatku VAT;
    - sprzedaż gospodarstwa rolnego obejmującego nieruchomość wraz z zabudowaniami
      należy traktować jako sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa, która nie
      podlega podatkowi od towarów i usług (art. 6 pkt 1 ustawy o VAT). Wierzyciel załączył
      do akt również interpretację indywidualną Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 25
      września 2015 r. sygn. ILPP3/4512-192/15-2/TK;
    - wierzyciel wskazuje również art. 559 ustawy z dnia 29 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny -
      za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami

      lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić
      zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem
      gospodarstwa rolnego.
    W uzupełnieniu wniosku na zadane pytania odpowiedział Pan w następujący sposób:
    Na pytanie „Czy opisana we wniosku sprzedaż nastąpi w drodze licytacji komorniczej?”
    Odpowiedział Pan „Opisana sprzedaż nastąpi w drodze licytacji komorniczej zgodnie z
    wnioskiem wierzyciela.”
    Na pytanie „Jakie dokładnie składniki materialne i niematerialne będą przedmiotem
    sprzedaży? Proszę szczegółowo opisać.”
    Odpowiedział Pan „Znane komornikowi składniki materialne i niematerialne
    wieczystoksięgowym, w skład której wchodzą:
    A. Nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym z dobudowanymi budynkami
      inwentarskimi: oborą, stodołą w części zaadoptowaną na bukaciarnię, wiatą
      metalową na maszyny rolnicze, położona na działkach nr (...). W skład tej
      nieruchomości wchodzą:
        - budynek mieszkalny jednorodzinny;
        - budynki inwentarskie;
        - wiata na maszyny rolnicze o konstrukcji metalowej.
    B. Działki rolne, niezabudowane (grunty rolne stanowiące działki nr (...)).
      1. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest poza zasięgiem planu miejscowego.
      2. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...), - Działka zlokalizowana
          jest poza zasięgiem planu miejscowego.
      3. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest poza zasięgiem planu miejscowego.
      4. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      5. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      6. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych ora zabudowy zagrodowej.
      7. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      8. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      9. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych ora zabudowy zagrodowej.
      10. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...)- Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      11. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      12. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      13. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      14. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.

      15. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest w terenie upraw polowych.
      16. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest poza zasięgiem planu miejscowego.
      17. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) -Działka zlokalizowana
          jest poza zasięgiem planu miejscowego.
      18. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest poza zasięgiem planu miejscowego.
      19. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest częściowo w terenie upraw polowych, a częściowo poza planem.
      20. Nieruchomość gruntowa użytkowana rolniczo dz. nr (...) - Działka zlokalizowana
          jest częściowo w terenie upraw polowych, a częściowo poza planem.
    C. Nieruchomość zabudowana stodołą przeznaczoną do rozbiórki, położoną na działce
      nr (...).
    D. Nieruchomość jest obciążona służebnością mieszkania (dożywotnia, nieodpłatna i
      niepodzielna służebność mieszkania o treści) na rzecz matki dłużnika. Prawo to
      przechodzi na nabywcę.
    E. Prawo własności nieruchomości i użytkowania gruntów rolnych - wymienionych w pkt
      A, B, C. Podstawą nabycia nieruchomości przez dłużnika był akt darowizny w 2004 r.
      (od rodziców).”
    Na pytanie „Czy przedmiotem sprzedaży będą wszystkie składniki majątku (materialne i
    niematerialne) związane z prowadzeniem działalności rolniczej, w tym zobowiązania i
    należności w całości? Jeśli któreś składniki nie zostaną sprzedane, to jaki będzie tego
    powód?” oraz na pytanie „Czy w ramach transakcji przedmiotem sprzedaży będzie
                                  1wyodrębnione przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) tj. zorganizowany zespół składników
    niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności
    gospodarczej, obejmujący w szczególności:
    - oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
      przedsiębiorstwa);
    - własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
    - prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
      prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków
      prawnych;
    - wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
    - koncesje, licencje i zezwolenia;
    - patenty i inne prawa własności przemysłowej;
    - majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
    - tajemnice przedsiębiorstwa;
    - księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej?”
    Odpowiedział Pan „Nieruchomość będzie sprzedawana zgodnie z wnioskiem wierzyciela
    jako całość. Nieruchomość, w skład której wchodzą poszczególne składniki (wymienione w
    pkt 4) stanowi wg oświadczenia dłużnika gospodarstwo rolne. Podstawą nabycia
    nieruchomości przez dłużnika był akt darowizny w 2004 r. (od rodziców).”
    Na pytania:
    „Czy zespół składników materialnych i niematerialnych, który ma być przedmiotem
    sprzedaży, jest wyodrębniony finansowo, tzn. czy poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń
    gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i
    zobowiązań do tych składników majątkowych mających być przedmiotem sprzedaży?”

    „Czy mające być przedmiotem sprzedaży składniki materialne i niematerialne są
    wyodrębnione funkcjonalnie w gospodarstwie rolnym dłużnika, tj. obejmują elementy
    niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służą w
    strukturze gospodarstwa?”
    „Czy składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych oraz
    czy zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
    realizujące ww. zadanie gospodarcze?”
    Odpowiedział Pan „W ocenie organu egzekucyjnego zespół składników materialnych i
    niematerialnych stanowiących zajętą nieruchomość jest wyodrębniony finansowo,
    ponieważ może być przedmiotem obrotu (transakcji finansowej) np. sprzedaży,
    otrzymaniem kredytu, tym samym możliwe jest również ewidencjonowanie zdarzeń
    gospodarczych poszczególnych składników przedmiotowej nieruchomości. Dłużnik
    wyraźnie oświadczył, że nieruchomość stanowi gospodarstwo rolne. Poszczególne
    składniki nieruchomości są wyodrębnione funkcjonalnie. W skład nieruchomości wchodzą
    działki gruntu o przeznaczeniu rolniczym wykorzystywane do produkcji rolniczej. Działki
    gruntu wyodrębnione są również w formie geodezyjnej (działki w rozumieniu
    geodezyjnym). O tym, iż zespół składników materialnych i niematerialnych stanowiących
    zajętą nieruchomość jest wyodrębniony finansowo świadczy również fakt, iż podstawą
    nabycia nieruchomości przez dłużnika był akt darowizny w 2004 r. (od rodziców).”
    Na pytanie „Czy będzie możliwe prowadzenie przez nabywcę działalności gospodarczej
    (rolniczej) wyłącznie w oparciu o składniki majątkowe przejęte w ramach sprzedaży
    gospodarstwa rolnego dłużnika, czy też konieczne będzie w tym celu angażowanie przez
    nabywcę innych składników majątku, bądź konieczne będzie podejmowanie przez
    nabywcę dodatkowych działań faktycznych lub prawnych (np. zawarcie umów)
    niezbędnych, aby prowadzić działalność rolniczą w oparciu o przejęte składniki?”
    Odpowiedział Pan „W ocenie organu egzekucyjnego nabywca będzie mógł prowadzić
    działalność rolniczą w oparciu o składniki majątkowe i niemajątkowe wchodzące w skład
    nieruchomości która jest przedmiotem licytacji. Na tak postawione pytanie nie ma jednak
    jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ odpowiedź zależy również od tego co ewentualny
    nabywca będzie chciał wykonywać i jaki charakter działalności rolniczej będzie chciał
    prowadzić.”
    Na pytanie „Czy zbycie przedsiębiorstwa/części przedsiębiorstwa będzie wiązało się z tzw.
                                                1„przejściem zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę” w myśl art. 23 ust. 1
    ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 277 ze zm.)?”
    Odpowiedział Pan „Wg wiedzy komornika dłużnik nie zatrudnia pracowników. Zbycie
    gospodarstwa rolnego nie będzie wiązało się z „przejściem zakładu pracy lub jego części
    na innego pracodawcę”.”
    Na pytanie „Czy wśród składników majątku dłużnika, który będzie przedmiotem transakcji
    znajdą się:
    - prawa i obowiązki z umów, na podstawie których udzielono zbywcy finansowania
    dłużnego na realizację, nabycie, modernizację, adaptację lub przebudowę przenoszonej
    nieruchomości, o ile zbywca korzystał z takiego finansowania i jest stroną takich umów?
    - umowy o zarządzanie nieruchomością?
    - umowy zarządzania aktywami?
    - należności o charakterze pieniężnym związane z przenoszonym majątkiem?”
    Odpowiedział Pan „W opisanej przez komornika sytuacji nie mamy do czynienia ze zbywcą
    i transakcją. W związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym mamy do
    czynienia z osobą dłużnika oraz przymusową sprzedażą w drodze licytacji publicznej która
    ma charakter pierwotny. Komornik nie posiada informacji o danych wskazanych w
    żądaniu.”

## Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości, która stanowi gospodarstwo rolne można traktować jako
    sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa i tym samym nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 15 września 2025 r.)
    W Pana ocenie sprzedaż gospodarstwa rolnego obejmującego nieruchomość wraz z
    zabudowaniami należy traktować jako sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa,
    która nie podlega podatkowi od towarów i usług zgodnie z przepisem art. 6 pkt 1 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania
    czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w
    celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne,
    to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik. W przypadku, gdy powyższa
    czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona,
    komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Tym samym komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jednocześnie na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zatem, w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji
    przedsiębiorstwa. Dlatego też dla potrzeb tych przepisów należy posłużyć się definicją
                1sformułowaną w art. 55 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przedsiębiorstwo stanowi zorganizowany zespół składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej, który
      obejmuje w szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
            2W myśl art. 55 Kodeksu cywilnego:

      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Należy zauważyć, że powyższa definicja opisuje przedsiębiorstwo w ujęciu
    przedmiotowym, jako zespół niematerialnych i materialnych składników stanowiący
    przedmiot prawa w szerokim znaczeniu. Użyte w ww. przepisie określenie „w
    szczególności” wskazuje na przykładowe wyliczenie składników przedsiębiorstwa. Oznacza
    to, że z jednej strony w jego skład mogą wchodzić inne elementy, niewymienione w tym
    artykule, a z drugiej - brak któregoś z tych elementów może nie pozbawiać zespołu rzeczy
    i praw przymiotu przedsiębiorstwa. Nie wszystkie elementy tworzące pojęcie
    przedsiębiorstwa są na tyle istotne, by bez ich zbycia nie można było mówić o zbyciu
    przedsiębiorstwa. O tym, jakie konkretnie składniki muszą być przeniesione na nabywcę,
    aby można było uznać, że nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa, decydują okoliczności
    faktyczne. Każdorazowo należy więc badać okoliczności faktyczne związane z konkretną
    transakcją.
    Przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla badanej kwestii jest
    ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw,
    obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych
    przedsiębiorstwu. Przedsiębiorstwo, w rozumieniu powyższego przepisu, powinno więc
    łączyć mienie w funkcjonalnie zorganizowane przedsięwzięcie gospodarcze, a nie tylko
    stanowić zgromadzone niematerialne i materialne składniki stanowiące sobą
    przedsiębiorstwo w przedstawionym znaczeniu przedmiotowym. Organizacyjna i
    funkcjonalna istota przedsiębiorstwa kreuje powstanie samodzielnego podmiotu
    gospodarczego, zdolnego do funkcjonowania w obrocie na niezmienionych zasadach,
                            1pomimo jego zbycia. Ponadto, przepis art. 55 Kodeksu cywilnego wskazuje, że
    przedsiębiorstwo jest „zespołem składników”. Pojęcie zespół (a nie zbiór) zakłada istnienie
    pewnego poziomu powiązań organizacyjnych pomiędzy składnikami przedsiębiorstwa.
    Natomiast definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta jest w art. 2 pkt 27e
    ustawy, pod którym to pojęciem rozumie się:
      Organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół
      składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do
      realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić
      niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału
    osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale

    sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość - obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona - obiektywnie oceniając - posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako
    samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą umożliwić Nabywcy
    podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych
    składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz
    zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj
    rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile
    stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).
    Przesłanki takiego wyodrębnienia są spełnione w sytuacji organizacyjnego wyodrębnienia
    w wewnętrznej strukturze przedsiębiorstwa oraz ewidencjonowania zdarzeń
    gospodarczych w sposób pozwalający na przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz
    należności i zobowiązań związanych z tą częścią przedsiębiorstwa.
    Jednocześnie zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna być gospodarczo
    samodzielna, zanim dojdzie do transakcji zbycia. Zatem wydzielona jednostka jeszcze
    przed jej zbyciem powinna uzyskać samodzielność gospodarczą i realizować ją w praktyce.
    Skutki prawne po stronie zbywcy nie powinny bowiem zależeć od zdarzeń przyszłych i
    niepewnych (samodzielne realizowanie zadań gospodarczych) powstałych już w innym
    podmiocie (u nabywcy).
    Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że nie wystarczy zatem zorganizowanie
    jakiejkolwiek masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością
    organizacyjną i finansową, z możliwością samodzielnego funkcjonowania w razie
    zaistnienia takiej potrzeby w obrocie gospodarczym. W przeciwnym razie nie można
    bowiem uznać, że dojdzie do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa.
    Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
    1) istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;

    2) zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;
    3) składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    4) zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy uwzględnić należy
    następujące okoliczności:
    - zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji
      oraz
    - faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.
    Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym,
    w przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest
    angażowanie przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem
    transakcji lub podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia,
    że w danym przypadku zespół składników majątkowych stanowi przedsiębiorstwo lub
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa.
    Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym, w
    przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest angażowanie
    przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem transakcji lub
    podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia, że w danym
    przypadku zespół składników majątkowych stanowi przedsiębiorstwo lub zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa.
    Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”) w
    wyroku z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 Schriever „przekazanie całości lub
    części aktywów” należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ono przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i
    ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część
    przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą. Podobne
    stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA: z
    dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 955/12 oraz z dnia 21 listopada 2016 r. sygn. akt I
    FSK 1316). Zgodnie natomiast z orzecznictwem TSUE (wyrok TSUE z dnia 10 listopada 2011
    r. w sprawie C-444/10 Christel Schriever, pkt 26) ocena, jakie dobra - ruchome lub
    nieruchome - są niezbędne do utworzenia przedsiębiorstwa lub ZCP, musi być
    dokonywana „(...) z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej”.
    W wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie Zita-Modes (C-497/01) Trybunał stwierdził,
    że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
    przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto,
    że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
    pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości
    majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma
    zastosowanie - nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności
    zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu - do każdego wydania
    przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne
    i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa,
    mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak
    wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie
    jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel

    dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i
    niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym,
    dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem
    wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności
    podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem
    podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
    Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE,
    dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma funkcjonalne
    powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego zadania
    gospodarczego.
    Ponadto TSUE zauważył, że przejmującego należy traktować jako następcę zbywającego,
    przy czym, aby przejmujący mógł zostać uznany za następcę zbywającego, musi on
    kontynuować działalność prowadzoną przez zbywcę.
    Podobnie Trybunał wypowiedział się w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r., w sprawie C-444
    /10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko Christem Schriever, wskazując, że regulacja art. 5
    (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 dyrektywy 112) obejmuje przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i
    ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część
    przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, nie obejmuje
    zaś samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów. Jak wskazuje Trybunał,
    stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w
    rozumieniu art. 19 dyrektywy 112, wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała
    na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość ta musi
    obejmować określone dobra, zarówno ruchome, jak nieruchome, należy rozpatrywać z
    punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.
    in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast
    zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że jako komornik sądowy prowadzi Pan egzekucję z
    nieruchomości w skład której wchodzą:
    - działki zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, budynkami
      inwentarskimi oraz wiatą na maszyny rolnicze (działki nr (...));
    - działki rolne niezabudowane (działki nr (...));
    - działka nr (...) zabudowana stodołą przeznaczoną do rozbiórki.
    Podstawą nabycia nieruchomości przez dłużnika był akt darowizny (od rodziców) w 2004 r.
    Nieruchomość, w skład której wchodzą poszczególne składniki wymienione wyżej stanowi
    wg oświadczenia dłużnika gospodarstwo rolne.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że wskazane
    przez Pana składniki majątku dłużnika, nie będą stanowiły przedsiębiorstwa w rozumieniu
              1powołanego art. 55 Kodeksu cywilnego, ponieważ zbyciu nie będzie towarzyszył transfer
    szeregu kluczowych składników, wchodzących w skład normatywnej definicji
    przedsiębiorstwa i determinujących funkcjonowanie przedsiębiorstwa dłużnika. Zbyciu

    podlegać będą bowiem wyłącznie zabudowane i niezabudowane działki wchodzące w
    skład gospodarstwa rolnego, których nie sposób uznać za przedsiębiorstwo w rozumieniu
    powołanego przepisu.
    Planowana transakcja sprzedaży nie będzie również stanowić zbycia zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa dłużnika, ze względu na niespełnienie przesłanek zawartych w art.
    2 pkt 27e ustawy.
    Z okoliczności sprawy wynika, że działki dłużnika, nie są wyodrębnione organizacyjnie jako
    np. dział, wydział, oddział. Ponadto samo wskazanie przez Pana, że będące przedmiotem
    zbycia działki mogą być przedmiotem obrotu (transakcji finansowej) np. sprzedaży,
    otrzymaniem kredytu oraz fakt, iż podstawą nabycia nieruchomości przez dłużnika był akt
    darowizny w 2004 r. (od rodziców) nie świadczą o tym, że zespół składników jest
    wyodrębniony finansowo.
    Należy również wskazać, że o wyodrębnieniu funkcjonalnym nie świadczy wyodrębnienie
    nieruchomości w formie geodezyjnej (działki w rozumieniu geodezyjnym). Żeby mówić o
    wyodrębnieniu funkcjonalnym, zbywany zespół składników majątku musi posiadać
    potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy.
    Składniki majątkowe materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa muszą umożliwić nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach
    odrębnego przedsiębiorstwa. Z wniosku wynika, że przedmiotem dostawy będą wyłącznie
    zabudowane i niezabudowane działki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, zatem
    nie można uznać, że nabywca będzie mógł kontynuować działalność w zakresie, w jakim
    była ona realizowana w przedsiębiorstwie dłużnika, wyłącznie w oparciu o nabyte w
    wyniku transakcji składniki majątkowe.
    Ponadto we wniosku wskazał Pan, że nie jest pewne, co ewentualny nabywca będzie chciał
    wykonywać i jaki charakter działalności rolniczej będzie chciał prowadzić po nabyciu ww.
    składników majątkowych. Więc nie możemy mówić w opisanej sytuacji o zamiarze
    kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez zbywcę przy
    pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji.
    Ponadto wskazał Pan, że dłużnik nie zatrudnia pracowników. Zbycie gospodarstwa
    rolnego nie będzie wiązało się z „przejściem zakładu pracy lub jego części na innego
    pracodawcę”.
    Z opisu sprawy wynika zatem, że przedmiotem sprzedaży w drodze licytacji komorniczej
    będzie wyłącznie prawo własności działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, a
    więc poszczególne składniki majątku dłużnika, a nie zorganizowany zespół składników
    materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań przeznaczonych do realizacji
    określonych zadań gospodarczych, który mógłby zarazem stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące jakieś zadania.
    Zatem, w rozpatrywanej sprawie przedmiotem transakcji nie będzie przedsiębiorstwo lub
    jego zorganizowana część w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Tym samym
    przedmiotowa sprzedaż opisanych we wniosku działek w drodze licytacji komorniczej
    będzie pozostawać w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku, które
    nie zostały objęte pytaniami nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej -

    rozpatrzone. Interpretacja nie rozstrzyga w szczególności kwestii zwolnienia od podatku
    od towarów i usług sprzedaży opisanych we wniosku działek w drodze licytacji
    komorniczej, bowiem nie zadał Pan pytania w tym zakresie.
    Podkreślenia wymaga, że granice tego szczególnego postępowania podatkowego, którego
    celem jest uzyskanie interpretacji indywidualnej co do zakresu i sposobu zastosowania
    prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa wnioskodawca występując z
    konkretnym pytaniem prawnym, wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, co wynika wprost z przepisu
    art. 14b § 1, 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast na podstawie art. 14c § 1 i § 2
    organ dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest
    ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.