Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-496a/14/MU
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-08-04
Teza: Możliwości uwzględnienia w zeznaniu rocznym kosztów uzyskania przychodów (przychody z dwóch stosunków pracy z tym samym pracodawcą).
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-koszty uzyskania przychodów-podwyższenie kosztów uzyskania przychodów; pracownik; umowa-umowa o pracę; zeznania-zeznania roczne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 kwietnia 2014 r. (data wpływu 6 maja 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 4 lipca 2014 r. (data wpływu 15 lipca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uwzględnienia w zeznaniu rocznym kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 6 maja 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uwzględnienia w zeznaniu rocznym kosztów uzyskania przychodów. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 4 lipca 2014 r. (data wpływu 15 lipca 2014 r.).

We wniosku tym oraz jego uzupełnieniu przedstawiony został następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca od 1 stycznia 2009 r. został zatrudniony w samorządowej jednostce budżetowej na podstawie umowy o pracę na 1/2 etatu jako główny księgowy na czas nieokreślony. W lipcu 2010 r. zawarł kolejną umowę o pracę z tym samym pracodawcą w wymiarze czasu pracy 1/2 etatu na stanowisku specjalista ds. rozliczania projektu współfinansowanego z EFS. Wnioskodawca od lipca 2010 r. po dzień dzisiejszy uzyskuje przychody z dwóch stosunków pracy z tym samym pracodawcą. Zakres obowiązków wynikający z obu umów jest różny. Wnioskodawca do chwili obecnej ma potrącane koszty uzyskania przychodów tylko z jednej umowy o pracę. Ponadto w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-37 za 2010 r. i kolejne lata) Wnioskodawca wykazywał koszty uzyskania przychodu jak z jednego stosunku pracy, tj. 1335,00 zł rocznie, ponieważ Jego stałe miejsce zamieszkania położone jest w tej samej miejscowości, w której znajduje się zakład pracy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca może sam w zeznaniu rocznym uwzględnić koszty uzyskania przychodu (tj. z drugiego stosunku pracy) we właściwej wysokości, w sytuacji gdy pracodawca wypłacał wynagrodzenia z dwóch odrębnych stosunków pracy, stosując tylko jedne zryczałtowane koszty uzyskania przychodu w wysokości 111,25 zł miesięcznie?

Wnioskodawca uważa, że może samodzielnie w zeznaniu rocznym uwzględnić koszty uzyskania przychodu (tj. z drugiego stosunku pracy) we właściwej wysokości, w sytuacji gdy pracodawca wypłacał wynagrodzenia z dwóch odrębnych stosunków pracy, stosując tylko jedne zryczałtowane koszty uzyskania przychodu w wysokości 111,25 zł miesięcznie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do art. 22 ust. 2 ww. ustawy koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:

1.  wynoszą 111 zł 25 gr miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1.335 zł, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
2.  nie mogą przekroczyć łącznie 2.002 zł 05 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
3.  wynoszą 139 zł 06 gr miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1.668 zł 72 gr, w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę;
4.  nie mogą przekroczyć łącznie 2.502 zł 56 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że aby móc zastosować określone w art. 22 ust. 2 pkt 2 i 4 koszty uzyskania przychodu ze stosunku pracy podatnik (pracownik) winien uzyskiwać przychody przede wszystkim z więcej niż jednego stosunku pracy równocześnie. Przy czym bez znaczenia jest czy stosunki te zostały nawiązane z tym samym czy też z różnymi pracodawcami. O zastosowaniu kosztów uzyskania przychodów z dwóch tytułów odrębnie możemy więc mówić także wówczas, kiedy z tym samym zakładem pracy łączą pracownika dwa stosunki pracy. Aby zaś z zakładem pracy łączyły pracownika dwa stosunki pracy winien on mieć zawarte z tym zakładem dwie umowy o pracę.

Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca od 1 stycznia 2009 r. został zatrudniony na podstawie umowy o pracę w samorządowej jednostce budżetowej na 1/2 etatu jako główny księgowy na czas nieokreślony. W lipcu 2010 r. zawarł kolejną umowę o pracę z tym samym pracodawcą w wymiarze czasu pracy 1/2 etatu na stanowisku specjalista ds. rozliczania projektu współfinansowanego z EFS. Wnioskodawca od lipca 2010 r. po dzień dzisiejszy uzyskuje przychody z dwóch stosunków pracy z tym samym pracodawcą. Zakres obowiązków wynikający z obu umów jest różny. Wnioskodawca do chwili obecnej ma potrącane koszty uzyskania przychodów tylko z jednej umowy o pracę. Ponadto w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-37 za 2010 r. i kolejne lata) Wnioskodawca wykazywał koszty uzyskania przychodu jak z jednego stosunku pracy, tj. 1335,00 zł rocznie, ponieważ Jego stałe miejsce zamieszkania położone jest w tej samej miejscowości, w której znajduje się zakład pracy.

Mając na względzie przytoczone powyżej przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny stwierdzić należy, iż w przypadku osiągania przez Wnioskodawcę przychodów z dwóch odrębnych stosunków pracy nawiązanych z tym samym pracodawcą, w sytuacji gdy pracodawca nie stosuje wobec Wnioskodawcy kosztów uzyskania przychodu od każdego stosunku pracy, w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to Wnioskodawca ma prawo w składanym za rok podatkowy zeznaniu uwzględnić koszty we właściwej wysokości, zgodnie z wytycznymi zawartymi w art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.