Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.647.2024.1.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-03
Teza: W zakresie ustalenia: 1. czy Wnioskodawca dokonując Płatności Pożyczkowych był i będzie uprawniony do zastosowania na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stawki podatku u źródła wynikającej z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez Polskę z krajem rzeczywistego właściciela wypłacanych należności, tj. Pożyczkodawców, 2. jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego zostanie uznane za prawidłowe, czy w przypadku Płatności Pożyczkowych zastosowanie powinien znaleźć i znajdzie art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, a tym samym Wnioskodawca był i będzie zobowiązany do pobrania, w dniu dokonania zapłaty Płatności Pożyczkowych, zryczałtowanego podatku dochodowego od Płatności Pożyczkowych według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 złotych.
Słowa kluczowe: odsetki; pobór-pobór podatku u źródła; pożyczka; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 grudnia 2024 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego
    od osób prawnych w zakresie ustalenia:
    1. czy Wnioskodawca dokonując Płatności Pożyczkowych był i będzie uprawniony do
      zastosowania na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stawki podatku u źródła
      wynikającej z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej
      przez Polskę z krajem rzeczywistego właściciela wypłacanych należności, tj.
      Pożyczkodawców,
    2. jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego zostanie uznane za
      prawidłowe, czy w przypadku Płatności Pożyczkowych zastosowanie powinien znaleźć i
      znajdzie art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, a tym samym Wnioskodawca był i będzie
      zobowiązany do pobrania, w dniu dokonania zapłaty Płatności Pożyczkowych,
      zryczałtowanego podatku dochodowego od Płatności Pożyczkowych według stawki
      podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, od nadwyżki ponad kwotę 2
      000 000 złotych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Z Sp. z o.o. („Wnioskodawca”) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która podlega (i na moment zaistnienia zdarzenia
    przyszłego opisanego we wniosku będzie podlegać) w Rzeczypospolitej Polskiej
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów,
    bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Wnioskodawca jest twórcą technologii (...). W ramach swojej działalności Wnioskodawca
    tworzy i sprzedaje dostęp do oprogramowania i aplikacji takich jak (i) systemy (...), (ii)
    aplikacje do zarządzania sprzedażą (tradycyjną i internetową), zakupami i magazynami, (iii)
    oprogramowania dla biur rachunkowych oraz programy finansowo księgowe, (iv)
    programy kadrowe, (v) elektronicznego obiegu dokumentów, (iv) usługi chmurowe oraz
    inne oprogramowania.
    Działalność Wnioskodawcy sięga (...), począwszy od kiedy nieustannie rozwija on i
    opracowuje we własnym zakresie nowe oprogramowania dla swoich klientów. Na
    potrzeby rozwoju swojej działalności Spółka dokonuje i będzie dokonywać także ekspansji
    poprzez zakup udziałów/akcji w innych podmiotach działających w tej samej branży (w
    Polsce i poza nią), których produkty mogą uzupełniać lub rozszerzać katalog oferowanych
    klientom produktów/usług („Akwizycje”).
    Informacje o X

    Właścicielem 100% udziałów Wnioskodawcy jest spółka (...) („X”) z siedzibą w
    Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej („UK”), podlegająca w UK,
    opodatkowaniu od całości swoich dochodów niezależnie od miejsca ich osiągania
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Finansowanie udzielone Wnioskodawcy
    Y i zawarły umowę finansowania (tzw. facility agreement), w oparciu o którą Y (działający
    jako przedstawiciel pożyczkodawców) zorganizował finansowanie dłużne wśród
    podmiotów z grupy (...).
    Uzyskane przez X finansowanie zostało wykorzystane m.in. na udzielenie pożyczek na
    rzecz Wnioskodawcy na potrzeby Akwizycji („Pożyczki”), które są przedmiotem wniosku
    (zawarto umowy pożyczki między (...) a Z, jednakże X nie angażuje tutaj swoich zasobów i
    pełni rolę pośrednika).
    Z tytułu Pożyczek Z poniosła również koszty prowizji oraz dodatkowych opłat związanych z
    otrzymanym finansowaniem przez X (zgodnie z aneksem do tej umowy Wnioskodawca
    powinien ponieść koszty związane z pożyczką).
    Wnioskodawca wskazuje, że w trakcie trwania umowy grono wierzycieli uległo zmianom
    względem oryginalnych pożyczkodawców w niej wskazanych. Płatność prowizji czy
    dodatkowych opłat była poniesiona m.in. na rzecz A S.a.r.l oraz B S.a.r.l. Jednakże,
    płatności odsetek zostały przez X zrealizowane na rzecz:
    (...)
    - będących rezydentami podatkowymi Wielkiego Księstwa Luksemburga oraz
    podlegających w Luksemburgu, opodatkowaniu od całości swoich dochodów niezależnie
    od miejsca ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wyżej wymienione
    podmioty nie prowadzą na terenie Polski działalności poprzez zakład.
    Liczba oraz jakie podmioty, biorą udział w finansowaniu jest określana w oparciu o portfel
    inwestycyjny grupy (...), strukturę inwestorów partycypujących w inwestycjach (...) oraz
    wynikający z tego względu podział ryzyk pomiędzy podmioty (ryzyko kredytowe nie jest
    ponoszone wyłącznie przez jeden podmiot).
    W przyszłości, lista podmiotów na rzecz których odsetki, prowizje oraz inne opłaty, będą
    należne może ulec dalszym zmianom (w ramach grupy (...)) np. w wyniku przystąpienia do
    finansowania innego podmiotu, cesji czy subrogacji. W konsekwencji, w dalszej części
    niniejszego wniosku, wyżej wymienione podmioty oraz ich następcy będą określani
    wspólnie jako „Pożyczkodawcy”.
    Pożyczkodawcy nie byli, nie są na moment sporządzenia wniosku i nie będą w przyszłości
    podmiotami powiązanymi z X lub Wnioskodawcą, w rozumieniu art. 11a ustawy o CIT.
    Płatności Pożyczkowe
    Wnioskodawca dokonał płatności związanych z udzielanym finansowaniem tj. prowizji,
    opłat oraz odsetek z tytułu spłaty Pożyczek udzielonych przez X. W przyszłości
    Wnioskodawca będzie wypłacał X kolejne płatności, w tym odsetki oraz dodatkowe koszty
    finansowania aż do całkowitej spłaty zadłużenia. Płatności przekroczyły i w przyszłych
    latach mogą przekraczać w roku podatkowym wysokość 2 000 000 złotych. Wszelkie
    płatności dokonane przez Wnioskodawcę, definiowane będą łącznie jako („Płatności
    Pożyczkowe”).
    Po otrzymaniu od Wnioskodawcy Płatności Pożyczkowych, (...) przeznacza i przeznaczać je
    będzie na spłatę własnego zadłużenia na rzecz Pożyczkodawców.
    Status rzeczywistego właściciela

    Na potrzeby realizacji obowiązków w zakresie podatku u źródła Wnioskodawca
    przeprowadził weryfikację rzeczywistego właściciela Płatności Pożyczkowych w rozumieniu
    art. 4a pkt 29 ustawy o CIT, w toku której ustalił, że aktualnie to Pożyczkodawcy, a nie X,
    powinni posiadać ten status.
    Wnioskodawca podkreśla, że celem niniejszego wniosku nie jest potwierdzenie statusu
    rzeczywistego właściciela w rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o CIT, lub należytej
    staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Należy także zaznaczyć, że
    struktura Wnioskodawcy oraz Płatności Pożyczkowe znajdują swoje uzasadnienie
    biznesowe i nie są sztuczna w rozumieniu art. 22c ustawy o CIT, oraz nie podlega to ocenie
    w ramach niniejszego wniosku o wydanie interpretacji.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca dokonując Płatności Pożyczkowych był i będzie uprawniony do
      zastosowania na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stawki podatku u źródła
      wynikającej z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej
      przez Polskę z krajem rzeczywistego właściciela wypłacanych należności, tj.
      Pożyczkodawców?
    2. Jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego zostanie uznane za
      prawidłowe, czy w przypadku Płatności Pożyczkowych zastosowanie powinien znaleźć i
      znajdzie art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, a tym samym Wnioskodawca był i będzie
      zobowiązany do pobrania, w dniu dokonania zapłaty Płatności Pożyczkowych,
      zryczałtowanego podatku dochodowego od Płatności Pożyczkowych według stawki
      podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, od nadwyżki ponad kwotę 2
      000 000 złotych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy dokonując Płatności Pożyczkowych był i będzie on uprawniony
      do zastosowania na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stawki podatku u źródła
      wynikającej z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej
      przez Polskę z krajem rzeczywistego właściciela wypłacanych należności tj.
      Pożyczkodawców.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku Płatności Pożyczkowych nie powinna znaleźć i
      nie znajdzie zastosowanie art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, a tym samym Wnioskodawca
      nie był i nie będzie zobowiązany do pobrania, w dniu dokonania zapłaty należności,
      zryczałtowanego podatku dochodowego od Płatności Pożyczkowych według stawki
      podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, od nadwyżki ponad kwotę 2
      000 000 złotych.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY
    Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie pytania 1
    Art. 3 ust. 2 ustawy o CIT stanowi że podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how) ustala się w wysokości 20% przychodów („WHT”).

    Art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stanowi natomiast, że przepisy ust. 1 stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Art. 4a pkt 29 ustawy o CIT precyzuje natomiast, że ilekroć w ustawie mowa jest o
    rzeczywistym właścicielu - oznacza to podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:
    a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
      przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej
      części,
    b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
      zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
    c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
      uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
      ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się
      charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
      otrzymanej należności;
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako
    płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z
    tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu
    powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te
    należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu
    dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki
    podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000
    000 zł:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
    2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Ust. 2e tego samego artykułu stanowi, że przez podmioty powiązane, o których mowa w
    ust. 2e, rozumie się podmioty powiązane w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4.
    Art. 26 ust. 3 ustawy o CIT stanowi natomiast, że płatnicy, o których mowa w ust. 1,
    przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego,
    przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika

    wykonuje swoje zadania, albo – w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt
    1 lit. f - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
    skarbowego właściwy według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku
    podatników wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami
    uprawnionymi z papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których
    tożsamość nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której
    mowa w art. 4a pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
    urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
    swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w:
    1) art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,
    2) art. 3 ust. 2, oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i
      pobranym podatku
    - sporządzone według ustalonego wzoru.
    Obowiązek przesłania tych informacji podatnikom oraz urzędowi skarbowemu nie
    powstaje w przypadku i w zakresie określonych w ust. 2a zdanie pierwsze.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Umowy o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania zawarta między
    Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga („UPO PL-LUX”), odsetki, które powstają w
    umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub
    siedzibę w drugim umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim
    Państwie. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że takie odsetki mogą być także
    opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem
    tego Państwa, ale jeżeli właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
    Umawiającym się Państwie to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5%
    kwoty odsetek brutto.
    Przywołane przepisy determinują, że dokonując płatności odsetek na rzecz odbiorcy
    mającego siedzibę w kraju innym niż Rzeczpospolita Polska podatnik zobowiązany jest
    ustalić czy i według jakiej stawki zobowiązany jest do poboru WHT od wypłacanej
    należności.
    Przenosząc powyższe na grunt opisanego zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazuje,
    że mając na względzie potrzebę dokonania Płatności Pożyczkowych (uiszczenia odsetek
    oraz pozostałych kosztów pożyczkowych) na rzecz X, w związku z pożyczkami udzielonymi
    przez ten podmiot na finansowanie Akwizycji, przeprowadził, analizę w zakresie sposobu
    realizacji swojego obowiązku na gruncie WHT, z której wynikało, że X nie spełnia definicji
    rzeczywistego właściciela należności.
    Koncepcja LTA przewiduje, że jeżeli należność jest wypłacana do podmiotu, który nie jest
    jej rzeczywistym właścicielem, a rzeczywistym właścicielem tej należności jest inny
    podmiot, to płatnik, dla prawidłowego poboru WHT, „pomija” podmiot, któremu wypłaca
    należność i bierze pod uwagę ten podmiot, który jest rzeczywistym właścicielem
    wypłacanej należności. W celu właściwego wywiązania się przez podatnika z obowiązków
    płatnika WHT wykonuje on je zatem tak, jakby uiszczał należność bezpośrednio do
    rzeczywistego właściciela, a nie podmiotu pośredniczącego, który nie jest rzeczywistym
    właścicielem.
    Pomimo, że zasada LTA nie wynika bezpośrednio z przepisów ustawy o CIT, to jednak w
    ocenie podatnika wykładnia polskich przepisów o WHT tj. art. 21 oraz art 26 ustawy o CIT,
    powinna być dokonywana z uwzględnieniem tejże zasady. Stosowanie zasady LTA
    zapewnia bowiem realizację celu dyrektywy Rady 2003/49/WE (Dyrektywa Rady z dnia 3
    czerwca 2003 r. 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego
    do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych Państw
    Członkowskich oraz umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.) oraz umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, które współtworzą system obowiązującego w
    Polsce prawa.

    Koncepcja LTA pełni bowiem funkcję izolowanej klauzuli abuzywnej, której celem jest
    zapewnienie, że korzyści podatkowe nie zostaną przyznane podmiotowi, który nie jest
    rzeczywistym odbiorcą należności.
    Koncepcja LTA znajduje potwierdzenie w sferze prawa międzynarodowego m.in. wskazuje
    na nią Komentarz do Konwencji Modelowej OECD w sprawie podatku od dochodu i od
    majątku, który proponuje implementację klauzuli określając jej brzmienie. Poza
    Komentarzem OECD wskazanym powyżej, koncepcja LTA znajduje poparcie w
    orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) wydawanym na
    gruncie prawa unijnego.
    Przykładowo, w wyroku w sprawie N Luxembourg 1 (Wyrok TSUE z dnia 26 lutego 2019
    roku w sprawach połączonych (sygn. C-115/16, C-118/16, C-119/16 oraz C-299/16).) TSUE
    podkreślił, iż: „sama okoliczność, że spółka, która otrzymuje należności w państwie
    członkowskim, nie jest ich właścicielem nie musi oznaczać, że przewidziane w art. 1 ust. 1
    dyrektywy 2003/49 zwolnienie nie ma zastosowania. Wydają się bowiem możliwe
    przypadki, w których takie odsetki są zwolnione na tej podstawie w państwie źródła, jeżeli
    spółka je otrzymująca przekazuje je właścicielowi mającemu siedzibę w Unii i
    spełniającemu także wszystkie przesłanki ustanowione w dyrektywie 2003/49 dla
    skorzystania z takiego zwolnienia”.
    Orzecznictwo unijne potwierdza więc, że w przypadku, gdy:
      - płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika, który następnie przekazuje płatność
        właścicielowi należności, właściciel należności posiada siedzibę na terytorium Unii
        Europejskiej i spełnia wszystkie warunki konieczne do zastosowania zwolnienia lub
        preferencyjnego opodatkowania należności;
      - nie występuje ryzyko nadużycia przepisów traktatowych oraz umów o unikaniu
        podwójnego opodatkowania;
      - płatnik dochowa należytej staranności i zbierze dokumenty potwierdzające, że
        rzeczywisty właściciel może korzystać z danej preferencji
    - nie ma przeszkód dla skorzystania z preferencji w WHT.
    Z kolei, możliwość stosowania zasady LTA na gruncie umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania można odczytać również z Komentarza do art. 11 MK OECD z 2014 r., w
    którym wskazano, że: „Z zastrzeżeniem innych warunków zastrzeżonych w Artykule,
    ograniczenie opodatkowania w Państwie Źródła pozostaje dostępne, gdy pośrednik, taki
    jak agent lub przedstawiciel mający siedzibę w Umawiającym się Państwie lub w Państwie
    Trzecim, wprowadzony jest pomiędzy beneficjentem a podmiotem wypłacającym
    należności, ale beneficjent rzeczywisty jest rezydentem drugiego Umawiającego się
    Państwa” (tekst został zmieniony w 1995 r. i 2014 r. w celu wyjaśnienia tej kwestii, co
    stanowi spójne stanowisko wszystkich państw członkowskich).
    Niezależnie od przepisów międzynarodowych, należy wskazać, że dopuszczalność i
    prawidłowość koncepcji LTA znajduje również potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych prawa podatkowego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („Dyrektor
    KIS”), a także orzecznictwie sądów administracyjnych.
    Na możliwość stosowania LTA Dyrektor KIS wskazał np. w interpretacjach indywidualnych
    w zakresie różnych rodzajów płatności a nie tylko odsetek. Przykładowo:
    • z 11 kwietnia 2024 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.80.2024.1.AK „Mając na uwadze opis
      zdarzenia przyszłego oraz przedstawione przepisy prawa podatkowego stwierdzić
      należy, że w sytuacji gdy X nie będzie rzeczywistym właścicielem, o którym mowa w
      art. 4apkt 29 ustawy o CIT dywidend otrzymywanych od Państwa, to powinni Państwo
      przeprowadzić weryfikację prawa do zastosowania zwolnienia zgodnie z koncepcją
      look through approach, tj. z pominięciem X.”,

    • z 25 stycznia 2024 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.456.2023.2.BJ (w której stanowisko
      podatnika zostało uznane za prawidłowe i odstąpiono od sformułowania
      uzasadnienia),
    • z 28 grudnia 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.539.2023.3.AK. „Zatem, w przypadku
      wypłaty wynagrodzenia do Podmiotu Fakturującego za świadczone na rzez Spółki
      usługi, w odniesieniu do tej części wynagrodzenia, która przypada na rzecz
      zagranicznego danego Rzeczywistego Usługodawcę, zgodnie z koncepcją look through
      approach Spółka jako płatnik będzie mogła zastosować kwalifikację podatkową ww.
      płatności wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania właściwej dla
      danego zagranicznego Rzeczywistego Usługodawcy/wspólnika odpowiedzialnego za
      opodatkowanie jego dochodu.”
    • Z 3 marca 2023 r. Znak: 0114-KDIP2-1.4010.241.2022.2.KS, w której organ wskazał, że
      „prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym,
      w przypadku wypłaty przez Spółkę odsetek przypadających na danego inwestora do
      Trustu, Spółka będzie uprawniona do ustalenia rzeczywistego właściciela odsetek i
      zastosowania regulacji właściwej umowy o unikaniu opodatkowania dla tego
      rzeczywistego właściciela, tj. danego inwestora (tzw. look through approach)
      uwzględniając przy tym zasady poboru podatku, o których mowa w art. 26 ustawy o
      CIT.” I dalej, “Zatem, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym klasyfikacja
      Płatności objętych Umową powinna zostać przeprowadzona z uwzględnieniem
      przepisów właściwych dla danego rzeczywistego właściciela, tj. umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a państwem
      rezydencji rzeczywistego właściciela tych płatności.;
    Podobne stanowiska prezentował również organ w interpretacjach:
    • z 1 grudnia 2022 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.524.2021.2.BD;
    • z 17 września 2021 r. Znak: 0113-KDIPT2-3.4011.551.2021.2.IR;
    • z 21 kwietnia 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.524.2021.2.BD.
    Również Naczelny Sąd Administracyjny („NSA”) w wyroku z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn.
    akt II FSK 1588/20 wskazał „W tym miejscu konieczne jest zastrzeżenie, że preferencja
    podatkowa będzie dopuszczalna w sytuacji, w której co prawda wypłata dywidendy nie
    odbywa się na rzecz jej rzeczywistego beneficjenta, jednakże stosowana jest zasada look-
    through approach. Koncepcja ta pozwala na zastosowanie preferencyjnego
    opodatkowania, bądź zwolnienia z opodatkowania, w sytuacji, gdy płatność dokonywana
    jest co prawda poprzez pośrednika - podmiot niebędący rzeczywistym beneficjentem, ale
    ów rzeczywisty beneficjent ma siedzibę na terytorium UE (EOG) i jest znany. Zauważyć
    należy, że zasada ta zdaje się nie być kwestionowana przez organ interpretacyjny.
    Posłużenie się tym przykładem jest istotne, gdyż ilustruje on sytuację, w której pośrednik
    niebędący rzeczywistym beneficjentem dywidendy, po jej otrzymaniu przekazuje tę
    dywidendę innemu podmiotowi z grupy - rzeczywistemu beneficjentowi mającemu
    również siedzibę na terenie UE (EOG).”
    Zasadność stosowania zasady look through approach w przypadku transakcji
    dokonywanych z udziałem polskich płatników dostrzegło również Ministerstwo Finansów,
    które w projekcie objaśnień podatkowych w zakresie zasad poboru WHT z 19 czerwca
    2019 r. powołuje się na nią wielokrotnie (przykładowo, str. 22 projektu objaśnień: “Jeżeli
    zachodzi taka sytuacja, tzn. że rzeczywistym właścicielem należności jest ten inny podmiot
    [co należy wykazać lub zbadać - przyp. Wnioskodawcy] wówczas do opodatkowania WHT
    będą miały zastosowanie przepisy UPO lub przepisy krajowe wdrażające dyrektywy unijne
    właściwe dla państwa rezydencji tego podmiotu (ang. look through approach”).
    Dodatkowo, w projekcie Objaśnień podatkowych z 25 września 2023 r. dotyczących
    poboru podatku u źródła Ministerstwo Finansów wskazało, że w świetle wyroku TSUE w
    sprawie N Luxembourg 1 (Wyrok TSUE (wielka izba) z 26.02.2019 r., C-115/16, C-118/16, C-

    119/16 i C-299/16, N Luxembourg 1 i in. przeciwko Skatteministeriet, EU:C:2019:134) oraz
    po wyroku NSA z 26 lipca 2022 r. o sygn. akt II FSK 1230/21, można i należy uznać, że
    organy podatkowe nie są - co do zasady - zobowiązane do stosowania koncepcji look
    through approach, a jej stosowanie powinno być ograniczone do przypadków, w których:
    - wykorzystanie spółki pośredniczącej pomiędzy państwem płatnika a państwem odbiorcy
      należności będącego rzeczywistym beneficjentem nie skutkuje obniżeniem WHT
      pobieranym w państwie płatnika;
    - występuje tożsamość płatności co do rodzaju w relacji płatnik - zagraniczna spółka
      pośrednicząca - zagraniczny odbiorca płatności będący rzeczywistym beneficjentem;
    - całość struktury lub dana płatność nie jest sztuczna w rozumieniu art. 22c ustawy o CIT.
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca wskazuje, że w opisanym przez niego zdarzeniu
    zachodzą wszystkie powyższe przesłanki:
    - zarówno w przypadku zastosowania do Płatności Pożyczkowych stawki z Konwencji
      Między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii
      Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu
      się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych (w
      przypadku, gdyby odbiorcą płatności było X), jak i UPO PL-LUX (gdy odbiorcą płatności
      są Pożyczkodawcy), Wnioskodawca uiszczałby WHT według tej samej stawki - 5%.
    - zarówno Wnioskodawca na rzecz X jak i X (działając jako pośrednik) na rzecz
      Pożyczkodawców dokonują zapłaty odsetek (i innych kosztów pożyczkowych) od
      udzielonego finansowania dłużnego,
    - struktura Wnioskodawcy oraz Płatności Pożyczkowe znajdują swoje uzasadnienie
      biznesowe i nie są sztuczne w rozumieniu art. 22c ustawy o CIT (co nie podlega ocenie
      w ramach niniejszego wniosku).
    Mając na względzie całość powyższej argumentacji, zdaniem Wnioskodawcy, dokonując
    Płatności Pożyczkowych, był i będzie on uprawniony do zastosowania zasady LTA, a tym
    samym Wnioskodawcy, na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przysługiwało i będzie
    przysługiwać prawo do zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z odpowiedniej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartej przez Polskę z krajem
    rzeczywistego właściciela wypłacanych należności, tj. pożyczkodawców.
    Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie pytania 2.
    Jak zostało już wspomniane, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust.
    1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i
    2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z
    uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki
    podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo
    niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika
    certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
    określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
    podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie
    dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
    prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z
    podatnikiem.
    Ust. 2e tego samego artykułu reguluje natomiast tzw. mechanizm pay & refund - stanowi,
    że jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt
    1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym

    obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego
    samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z
    zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od
    tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od
    nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
    2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Art. 26 ust. 2e przewiduje zatem, że mechanizm pay & refund znajduje zastosowanie
    wyłącznie w odniesieniu do płatności dokonywanych na rzecz podmiotów powiązanych z
    podatnikiem.
    Wielki Słownik Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk (https://wsjp.pl/haslo/do druku
    /46465/na-rzecz; dostęp 29 listopada 2024 r.) wyjaśnia, że używając przyimka „na rzecz”
    nadawca nazywa obiekt, który ma pożytek z tego, o czym mowa. Jako (quasi) synonim
    sformułowania „na rzecz” słownik wskazuje określenie „na korzyść”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, stosując wykładnię językową art. 26 ust. 2e ustawy o CIT w
    związku z art. 4a pkt 29 ustawy o CIT należy przyjąć, że z użytego przez racjonalnego
    ustawodawcę zwrotu „na rzecz podmiotu powiązanego” wynika domniemanie, że ów
    podmiot powiązany jest rzeczywistym właścicielem należności.
    Art. 4a pkt 29 ustawy o CIT wprost definiuje bowiem rzeczywistego właściciela jako
    podmiot, który spełnia następujące warunki:
    a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
      przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej
      części,
    b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
      zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
    c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
      uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
      ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się
      charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
      otrzymanej należności.
    W ocenie Wnioskodawcy w przypadku płatności na rzecz podmiotu powiązanego, który co
    prawda jest odbiorcą należności, ale przekazuje je dalej na rzecz podmiotu
    niepowiązanego, stosując zasadę LTA przepis art. 26 ust. 2e nie powinien znajdować
    zastosowania.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku wykrycia przez podatnika, że odbiorca płatności nie
    jest jej rzeczywistym właścicielem i identyfikacji podmiotu niepowiązanego, który posiada
    taki status, pobór WHT powinien następować zgodnie z regułą art. 26 ustawy o CIT.
    Na taką wykładnię art. 26 ustawy o CIT wskazują również znane Wnioskodawcy
    interpretacje indywidualne Dyrektora KIS, z których wynika, że w informacji IFT-2R
    (składanej przez płatników WHT na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy o CIT) jako odbiorcę
    płatności podatnik powinien wskazać rzeczywistego właściciela wypłacanych należności.
    Stanowisko takie Dyrektor KIS zajął m.in. w interpretacjach:
      - z 28 grudnia 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.539.2023.3.AK oraz Znak: 0114-KDIP3-
        2.4011.918.2023.4.JK2,

      - z 1 września 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.211.2023.3.EJ oraz Znak: 0111-KDIB1-
        2.4010.210.2023.3.AW,
      - z 25 lutego 2022 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.587.2021.1.SG oraz Znak: 0111-KDIB1-
        1.4010.594.2021.2.BK,
    - albowiem wskazując w formularzu IFT rzeczywistego właściciela otrzymywanych pomija
    się również dla celów formalnych jakim jest złożenie IFT-2R, podmiotu pośredniczącego w
    transakcji.
    Wnioskodawca ustalił, że X - podmiot na rzecz którego bezpośrednio dokonuje Płatności
    Pożyczkowych - nie jest rzeczywistym właścicielem należności - przy zastosowaniu zasady
    LTA powinien on stosować zasady poboru WHT oraz raportowania „pomijając” pośrednika
    (tutaj X) i odnosić się jedynie do rzeczywistego właściciela należności.
    Tym samym, mając na uwadze ogół przedstawionych argumentów, Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, że w celu ustalenia właściwego sposobu opodatkowania Płatności
    Pożyczkowych (tj. stawki standardowej, zwolnienia lub stawki preferencyjnej wynikającej z
    właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania), przepływ należy traktować
    jako dokonany między Wnioskodawcą jako uzyskującym finansowanie, a konkretnym
    rzeczywistym właścicielem (odbiorcą) odsetek. W tym zakresie rzeczywistymi odbiorcami
    odsetek są Pożyczkodawcy (a nie X, który pełni jedynie rolę pośrednika).
    Należy również podkreślić, że Pożyczkodawcy nie są i nie byli, jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego, podmiotami powiązanymi ani z X, ani z Wnioskodawcą, w konsekwencji
    wypłata na ich (Pożyczkodawców) rzecz nie wypełnia hipotezy przepisu art. 26 ust. 2e
    ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w wydanej przez Dyrektora KIS
    interpretacji indywidualnej z 13 marca 2023 r. Znak: 0114-KDIP2-1.4010.32.2023.1.OK, w
    której Dyrektor KIS wskazał „Reasumując, należy zgodzić się z Państwem, że w przypadku
    wypłaty należności licencyjnych, Spółka jako płatnik rozliczający podatek u źródła przy
    zastosowaniu przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej
    pomiędzy Polską a Danią - państwem siedziby licencjodawcy i rzeczywistego właściciela
    należności licencyjnych wypłacanych przez Spółkę za pośrednictwem podmiotu z siedzibą
    w Niemczech, który udzielił Spółce sublicencji, będzie mogła zastosować stawkę w
    wysokości 5% podatku u źródła wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania właściwej dla danego rzeczywistego właściciela (tzw. look through
    approach), tj. art. 12 konwencji polsko-duńskiej). W przypadku, gdy kwota należności
    licencyjnych przekroczy 2 mln zł w danym roku podatkowym nie będzie Państwa
    obwiązywała reguła zawarta w art. 26 ust. 2e updop, gdyż jak zostało to wykazane w opisie
    stanu faktycznego Państwa Spółka nie jest podmiotem powiązanym z licencjodawcą
    (duńską spółką), na rzecz której wypłacane są należności licencyjne.
    Mając na względzie całość powyższej argumentacji, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku
    Płatności Pożyczkowych nie powinna znaleźć i nie znajdzie zastosowania art. 26 ust. 2e
    ustawy o CIT, a tym samym Wnioskodawca nie był i nie będzie zobowiązany do pobrania,
    w dniu dokonania zapłaty należności, zryczałtowanego podatku dochodowego od
    Płatności Pożyczkowych według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 od
    nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku.
    Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte
    pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Przede wszystkim,

    przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie jest ocena, kto, tj. jaki podmiot jest
    rzeczywistym właścicielem w rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy z 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej:
    „ustawa o CIT”) wypłacanych przez Spółkę płatności pożyczkowych. Państwa wskazanie w
    tym zakresie potraktowano, jako niepodlegający ocenie element opisu sprawy.
    Zakres podmiotowy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest ściśle
    związany z instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Powstanie obowiązku podatkowego wyznacza siedziba lub zarząd usytuowany na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na
    tym terytorium (zasada źródła). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z
    zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium
    państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę
    lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:
    Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
    Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z
    tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
    potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania
    świadczenia.
    W myśl art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
    Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione
    w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub
    praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów
    zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie
    tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia
    handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

    Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki
    podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków
    niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę
    działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt
    5 płatnika z podatnikiem.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
    Należy mieć także na uwadze postanowienia art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, który stanowi, że
    jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1
    oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym
    obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego
    samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z
    zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od
    tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od
    nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
    2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających
    z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 dotyczy kwestii
    ustalenia, czy Wnioskodawca dokonując Płatności Pożyczkowych był i będzie uprawniony
    do zastosowania na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stawki podatku u źródła
    wynikającej z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez
    Polskę z krajem rzeczywistego właściciela wypłacanych należności, tj. Pożyczkodawców.
    Z opisu sprawy m.in. wynika, że właścicielem 100% udziałów Państwa jest spółka X („X”) z
    siedzibą w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii.
    Y i X zawarły umowę finansowania (tzw. facility agreement), w oparciu o którą Y (działający
    jako przedstawiciel pożyczkodawców) zorganizował finansowanie dłużne wśród
    podmiotów z grupy (...).
    Uzyskane przez X finansowanie zostało wykorzystane m.in. na udzielenie pożyczek na
    rzecz Państwa na potrzeby Akwizycji („Pożyczki”), które są przedmiotem wniosku (zawarto
    umowy pożyczki między X a Państwem, jednakże X nie angażuje tutaj swoich zasobów i
    pełni rolę pośrednika).

    Z tytułu Pożyczek ponieśliście Państwo również koszty prowizji oraz dodatkowych opłat
    związanych z otrzymanym finansowaniem przez X (zgodnie z aneksem do tej umowy
    powinniście Państwo ponieść koszty związane z pożyczką).
    W trakcie trwania umowy grono wierzycieli uległo zmianom względem oryginalnych
    pożyczkodawców w niej wskazanych. Płatność prowizji czy dodatkowych opłat była
    poniesiona m.in. na rzecz A S.a.r.l oraz B S.a.r.l. Jednakże, płatności odsetek zostały przez
    X zrealizowane na rzecz:
    • (...)
    - będących rezydentami podatkowymi Wielkiego Księstwa Luksemburga oraz
    podlegających w Luksemburgu, opodatkowaniu od całości swoich dochodów niezależnie
    od miejsca ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    W przyszłości, lista podmiotów na rzecz których odsetki, prowizje oraz inne opłaty, będą
    należne może ulec dalszym zmianom (w ramach grupy (...)) np. w wyniku przystąpienia do
    finansowania innego podmiotu, cesji czy subrogacji.
    Dokonaliście Państwo płatności związanych z udzielanym finansowaniem tj. prowizji, opłat
    oraz odsetek z tytułu spłaty Pożyczek udzielonych przez X. W przyszłości będzie Państwo
    wypłacać X kolejne płatności, w tym odsetki oraz dodatkowe koszty finansowania aż do
    całkowitej spłaty zadłużenia. Płatności przekroczyły i w przyszłych latach mogą przekraczać
    w roku podatkowym wysokość 2 000 000 złotych. Wszelkie płatności dokonane przez
    Państwa, definiowane będą łącznie jako („Płatności Pożyczkowe”).
    Po otrzymaniu od Państwa Płatności Pożyczkowych, X przeznacza i przeznaczać je będzie
    na spłatę własnego zadłużenia na rzecz Pożyczkodawców.
    Uwzględniając treść powołanych przepisów wskazać należy, że w dniu dokonania wypłaty
    na rzecz X odsetek (Płatności Pożyczkowych) od udzielonej Państwu przez ten podmiot
    pożyczki, po Państwa stronie jako Spółce dokonującej wypłaty należności wskazanej w art.
    21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, powstał obowiązek podatkowy wobec ww. spółki X, jako
    podatnika. To bowiem spółka X osiągnęła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochód,
    w myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT a co za tym idzie jest podatnikiem, o którym mowa
    jest w art. 3 ust. 2 ww. ustawy.
    Bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, iż jak wskazaliście Państwo w opisie
    sprawy, Pożyczkodawcy (są rzeczywistym właścicielem wypłaconych odsetek). Na gruncie
    polskich przepisow prawa podatkowego (przepisów ustawy o CIT) podatnikiem jest
    bowiem spółka X, która uzyskała dochód na na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a nie
    wskazani Pożyczkodawcy utworzeni na gruncie luksemburskiego prawa podatkowego.
    Ponadto zauważyć należy, że spółka X jest w omawianej sprawie podatnikiem, gdyż
    decyduje o tym fakt uzyskania przez nią wskazanych we wniosku przychodów, nie zaś
    posiadanie statusu tzw. beneficjenta owner wobec tych należności. Podatnikiem jest
    bowiem podmiot, który uzyskuje przychód z tytułu odsetek, nie zawsze będąc
    rzeczywistym beneficjentem/właścicielem należności.
    Zatem, w opisanej we wniosku sytuacji podatnikiem wobec wypłacanych przez Państwa
    odsetek jest X, gdyż to temu podmiotowi wypłacone zostały odsetki od udzielonej
    Państwu pożyczki. Zatem jedynie wobec X jako podatnika możliwe byłoby rozpatrywanie
    zasad opodatkowania wypłacanych odsetek, w tym z ewentualnym uwzględnieniem
    zapisów właściwej Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem
    Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
    Jak jednak wskazano wyżej, postanowienia umów (konwencji) o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie dotyczącym odsetek mają zastosowanie jedynie w przypadku,
    gdy to podmiot uzyskujący odsetki (podatnik) posiada status rzeczywistego odbiorcy
    („beneficial owner”), czyli jest podmiotem, którego prawo do dysponowania otrzymaną
    płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru. Tymczasem w omawianej sprawie

    będąca podatnikiem spółka X, nie jest rzeczywistym odbiorcą wypłaconych przez Państwa
    odsetek.
    W opisanych we wniosku okolicznościach, uzyskującym przychody z tytułu odsetek, od
    zaciągniętej przez Państwa pożyczki jest X. Rzeczywistym właścicielem ww. odsetek (co
    wyraźnie wskazaliście Państwo w opisie sprawy) są natomiast Pożyczkodawcy, tj.
    podmioty po stronie których doszło do uzyskania realnego przysporzenia z tytułu
    otrzymanych odsetek. Skoro zatem w przedstawionym przez Państwa we wniosku opisie
    sprawy uzyskujący przychód z tytułu odsetek nie jest ich rzeczywistym właścicielem, to do
    wypłaconych przez Państwa odsetek nie mogą znaleźć zastosowania warunki
    opodatkowania wynikające z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zawartej przez Polskę z krajem rzeczywistego właściciela wypłacanych
    należności, tj. Pożyczkodawców.
    Przy czym dalsza forma dystrybucji ww. odsetek (w tym przekazanie ich Pożyczkodawcom,
    tj. spółkom będącym ich beneficjentem rzeczywistym) pozostaje bez znaczenia dla
    możliwości zastosowania do wypłaconej przez Państwa ww. należności, stawki wynikającej
    z odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez Polskę z
    krajem rzeczywistego właściciela wypłacanych należności, tj. Pożyczkodawców.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 jest
    nieprawidłowe.
    Zważywszy, że Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1
    uznano za nieprawidłowe, bezprzedmiotowym jest odnoszenie się do pytania
    oznaczonego we wniosku Nr 2 oraz dokonywanie w tym zakresie oceny Państwa
    stanowiska. Pytanie to ma bowiem charakter alternatywny, uzależniony od uznania za
    prawidłowe Państwa stanowiska dotyczącego pytania oznaczonego we wniosku Nr 1.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo
    zastosować do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.