Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/4511-338/15/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-03-10
Teza: Czy Wnioskodawca może uznać za koszty uzyskania przychodu wartość diet z tytułu podróży służbowej osoby prowadzącej działalność gospodarczą w części nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra?
Słowa kluczowe: delegacja-delegacja służbowa; dieta; działalność-działalność gospodarcza
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11 lutego 2015 r. (data wpływu) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej diet z tytułu podroży służbowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej diet z tytułu podroży służbowych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, świadcząc usługi programistyczne i informatyczne. Siedziba firmy Wnioskodawcy mieści się w miejscowości, która jest jednocześnie ośrodkiem interesów życiowych, z którą wiążą Wnioskodawcę powiazania rodzinne i towarzyskie oraz Jego miejscem zameldowania i zamieszkania. W ramach podpisanej umowy Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz firmy, której siedziba mieści się w X. Charakter wykonywanych usług, zapewnienie jak najwyższej ich jakości oraz zobowiązania wynikające z ww. umowy wymagają wizyt w siedzibie kontrahenta przez większość dni roboczych tj. od poniedziałku do piątku w godzinach urzędowania biura kontrahenta. Jest to związane głównie z koniecznością korzystania z infrastruktury klienta podczas wykonywania ww. usług, uczestnictwa w codziennych spotkaniach z klientem i innymi podwykonawcami oraz utrzymywania bezpośredniej komunikacji z nimi. Odległość między siedzibą Wnioskodawcy a siedzibą kontrahenta wynosi ok 120-130 km. W związku z powyższym, mając na uwadze optymalizację kosztów, Wnioskodawca wynajmuje lokal mieszkalny (1 pokój) w X w pobliżu siedziby firmy kontrahenta oraz odbywa podróż służbową opuszczając siedzibę firmy oraz miejsce zamieszkania bezpośrednio przed rozpoczęciem tygodnia roboczego (koniecznością stawienia się w biurze kontrahenta) oraz powracając po zakończeniu tygodnia roboczego (bezpośrednio po zakończeniu wykonania usług w danym tygodniu). Obecnie Wnioskodawca uznaje koszty wynajmu lokalu mieszkalnego w X za koszty uzyskania przychodu, nie uznaje zaś wartości diet z tytułu podróży służbowej osoby prowadzącej działalność gospodarczą za koszty uzyskania przychodu.

Wobec powyższego zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca może uznać za koszty uzyskania przychodu wartość diet z tytułu podróży służbowej osoby prowadzącej działalność gospodarczą w części nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra?

Zdaniem Wnioskodawcy, ma On prawo do uznania za koszty uzyskania przychodu wartości diet z tytułu podróży służbowej w części nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są:

*   koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
*   z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Pierwsza przesłanka jest spełniona w oparciu o wyczerpujący opis zaistniałego stanu faktycznego. Art. 23 ust. 1 pkt 52 ww. ustawy stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra. W związku z powyższym druga przesłanka również jest spełniona w zaistniałym stanie faktycznym do zadanego pytania (tj. w części NIE przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Oznacza to, że zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych jest możliwe, jeżeli zostaną spełnione kryteria wynikające z wyżej wymienionego przepisu.

Regulacje prawne dotyczące zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących zawarte zostały w art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących – w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra

Odrębnymi przepisami, o których mowa wyżej jest obowiązujące od dnia 1 marca 2013 r. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167).

Na podstawie powołanych przepisów stwierdzić należy, że aby osoba prowadząca działalność gospodarczą mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartość diet z tytułu podróży służbowych, podróż musi:

*   być związana z prowadzoną działalnością gospodarczą,
*   służyć osiągnięciu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów,
*   a wysokość diety musi mieścić się w granicach limitu określonego w odrębnych przepisach.

W przepisach prawa podatkowego pojęcie podróży służbowej nie zostało zdefiniowane. Definicja podróży służbowej pracownika została natomiast zawarta w art. 775 § 1 Kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem za podróż służbową uznaje się wykonywanie na podstawie polecenia pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy.

Podkreślić jednak należy odmienny charakter regulacji w przypadku pracownika i osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Pracownikowi cel podróży służbowej określa pracodawca w poleceniu odbycia podróży służbowej, natomiast w odniesieniu do przedsiębiorcy, istotnym kryterium dla uznania wyjazdu za podróż służbową winno być ustalenie czy wyjazd ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Uznać zatem należy, że odesłanie art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy, do pojęcia pracownika może mieć zastosowanie jedynie w kontekście ograniczenia wysokości diety z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, nie zaś samej zasady dopuszczalności zastosowania tego przepisu do wymienionych w nim podmiotów.

Z powyższej regulacji prawnej wynika konieczność wyłączenia z kosztów podatkowych wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą, ale tylko w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom. Oznacza to, że osobom tym przysługuje prawo uwzględniania w kosztach uzyskania przychodu wartości diet za czas podróży służbowych w ramach określonego limitu, tj. do wysokości diet przysługujących pracownikom.

Powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmując swoją dyspozycją sytuacje odbywania podróży służbowych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą, nie przewidują do tej kategorii podatników żadnych wyłączeń o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym, wobec tego nieuprawnione jest różnicowanie osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą według rodzaju tej działalności.

W szczególności przepisy te nie przewidują żadnych ograniczeń kręgu osób uprawnionych ze względu na rodzaj lub miejsce wykonywania czynności w ramach działalności gospodarczej, ani też nie rozróżniają wyjazdu służbowego w celu zawarcia umowy o świadczenie usług, dokonania zakupu środka trwałego czy świadczenia usług w wykonaniu zawartej umowy.

Z opisu stanu faktycznego przedstawionego w złożonym wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, świadcząc usługi programistyczne i informatyczne. Siedziba firmy Wnioskodawcy mieści się w miejscowości, która jest jednocześnie ośrodkiem jego interesów życiowych, z którą wiążą Wnioskodawcę powiazania rodzinne i towarzyskie oraz Jego miejscem zameldowania i zamieszkania. W ramach podpisanej umowy Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz firmy, której siedziba mieści się w X. Charakter wykonywanych usług, zapewnienie jak najwyższej ich jakości oraz zobowiązania wynikające z ww. umowy wymagają wizyt w siedzibie kontrahenta przez większość dni roboczych tj. od poniedziałku do piątku w godzinach urzędowania biura kontrahenta. Jest to związane głównie z koniecznością korzystania z infrastruktury klienta podczas wykonywania ww. usług, uczestnictwa w codziennych spotkaniach z klientem i innymi podwykonawcami oraz utrzymywania bezpośredniej komunikacji z nimi. Odległość między siedzibą Wnioskodawcy a siedzibą kontrahenta wynosi ok. 120-130 km. W związku z powyższym, mając na uwadze optymalizację kosztów, Wnioskodawca wynajmuje lokal mieszkalny (1 pokój) w X w pobliżu siedziby firmy kontrahenta oraz odbywa podróż służbową opuszczając siedzibę firmy oraz miejsce zamieszkania bezpośrednio przed rozpoczęciem tygodnia roboczego (koniecznością stawienia się w biurze kontrahenta) oraz powracając po zakończeniu tygodnia roboczego (bezpośrednio po wykonaniu usług w danym tygodniu).

Kierując się treścią wniosku, a zwłaszcza zawartego w nim oświadczeniu, że pobyt w X związany jest z wykonywaniem usług w miejscu siedziby kontrahenta (poza siedzibą firmy) stwierdzić należy, że w ciężar kosztów uzyskania przychodów tejże działalności Wnioskodawca może zaliczyć diety związane z tym wyjazdem, jednakże wyłącznie w części nie przekraczającej wysokości diet przysługujących pracownikom, określonej w odrębnych przepisach, tj. w cytowanym na wstępie rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.

Przy tym podkreślić należy, że interpretację indywidualną wydaje się wyłącznie w oparciu o stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez Wnioskodawcę, natomiast dopiero w toku prowadzonego postępowania podatkowego lub kontrolnego właściwy organ podatkowy może dokonać ustalenia okoliczności stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), które rzeczywiście zaistniały.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.