Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.509.2025.2.SR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-14
Teza: Obowiązek naliczania podatku VAT na podstawie art. 8 ust. 2
pkt 2 ustawy o VAT, w związku z nieodpłatnym
udostępnianiem infrastruktury sportowej podmiotom
realizującym zadania w sferze kultury fizycznej, takim jak
placówki oświatowe, wychowawcze oraz służby mundurowe –
w sytuacji, gdy udostępnienie to następuje wyłącznie w
ramach realizacji Państwa celów statutowych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
media
świadczenie-nieodpłatne świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatne świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii braku obowiązku
    naliczania podatku VAT na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, w związku z
    nieodpłatnym udostępnianiem infrastruktury sportowej podmiotom realizującym zadania
    w sferze kultury fizycznej, takim jak placówki oświatowe, wychowawcze oraz służby
    mundurowe - w sytuacji, gdy udostępnienie to następuje wyłącznie w ramach realizacji
    Państwa celów statutowych.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 17 sierpnia 2025 r. (wpływ 18 sierpnia 2025 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) („Uczelnia”, „(...)”, „Wnioskodawczyni”) jest publiczną uczelnią wyższą, prowadzącą
    działalność naukową i dydaktyczną w dziedzinie (...). Uczelnia realizuje swoje zadania
    statutowe zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    Statutem Uczelni.
    Do podstawowych zadań (...) należy (...). Uczelnia aktywnie współpracuje z krajowymi i
    zagranicznymi ośrodkami naukowymi oraz instytucjami działającymi w obszarze (...).
    (...) realizuje również zadania w zakresie (...).
    Zgodnie z Statutem Wnioskodawczyni, realizując swoje zadania: (...)
    Wnioskodawczyni jest właścicielem środków trwałych wykorzystywanych w działalności
    dydaktycznej, badawczej oraz wspierającej realizację zadań statutowych Uczelni. W
    szczególności, do majątku Uczelni należą obiekty sportowe, takie jak: hala wielofunkcyjna
    oraz stadion lekkoatletyczny, które stanowią istotne zaplecze infrastrukturalne dla
    realizacji celów związanych z edukacją, rozwojem kultury fizycznej oraz działalnością na
    rzecz społeczności lokalnej. Obiekty te pozostają w posiadaniu Uczelni od lat (...),
    początkowo na podstawie (...). Obecnie, zgodnie z decyzją (...), Wnioskodawczyni posiada
    prawo własności gruntu, na którym znajdują się wspomniane obiekty. Decyzja ta została
    wydana na podstawie art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie
    wyższym i potwierdza nabycie przez Wnioskodawcę prawa własności z mocy prawa, ze
    skutkiem na dzień (...).
    Zasadnicza część działalności Wnioskodawczyni ma charakter nieodpłatny i służy realizacji
    zadań statutowych uczelni publicznej, określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Pr
    awo o szkolnictwie wyższym i nauce (tzw. „Konstytucja dla nauki”) oraz ustawie z dnia 27
    sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Działalność ta jest finansowana głównie ze
    środków publicznych, w ramach zasad gospodarki finansowej uczelni publicznej.
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT wyłącznie w zakresie, w jakim wykonuje
    czynności odpłatne podlegające opodatkowaniu, w szczególności:
      - świadczy odpłatne usługi edukacyjne i szkoleniowe, oraz
      - rozporządza składnikami majątkowymi na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym
      w szczególności umów najmu lub dzierżawy.

    Dla potrzeb wykonywania wskazanych czynności Wnioskodawczyni jest zarejestrowana
    jako podatnik VAT czynny.
    Wnioskodawczyni na przestrzeni lat podejmowała działania modernizacyjne oraz
    remontowe w odniesieniu do posiadanych środków trwałych, w tym w szczególności hali
    wielofunkcyjnej oraz stadionu lekkoatletycznego. Wydatki te miały na celu zarówno
    dostosowanie infrastruktury do aktualnych wymogów technicznych i bezpieczeństwa, jak i
    umożliwienie prowadzenia szerokiego zakresu działalności sportowej oraz dydaktycznej.
    W odniesieniu do wydatków inwestycyjnych, Wnioskodawczyni dokonywała odliczenia
    podatku VAT naliczonego w oparciu o stosowaną proporcję - uwzględniającą udział
    czynności opodatkowanych w ogólnej strukturze działalności. Do końca roku 2015
    Wnioskodawczyni dokonywała odliczenia podatku VAT na zasadzie proporcji określanej
    zgodnie z art. 90 ustawy o VAT, tj. w stosunku wartości sprzedaży opodatkowanej do
    sprzedaży zwolnionej z VAT. Począwszy od 2016 roku, w związku ze zmianą przepisów,
    Wnioskodawca dodatkowo uwzględnia tzw. prewspółczynnik, o którym mowa w art. 86
    ust. 2a-2h ustawy o VAT. Obowiązek stosowania prewspółczynnika został wprowadzony w
    celu ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego, poprzez uwzględnienie w
    kalkulacji także tych czynności, które pozostają poza zakresem ustawy o VAT - tj. nie
    stanowią w ogóle działalności opodatkowanej w rozumieniu tej ustawy.
    Zgodnie z kalkulacją przyjętą na rok 2025, prewspółczynnik wynosi 9%. Oznacza to, że 91%
    podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków wspólnych nie podlega odliczeniu w
    ogóle, natomiast w odniesieniu do pozostałych 9% Wnioskodawca stosuje proporcję
    sprzedaży, o której mowa w art. 90 ustawy o VAT.
    Nieodpłatne udostępnianie infrastruktury sportowej w ramach współpracy z podmiotami
    realizującymi zadania w sferze kultury fizycznej Wnioskodawczyni, realizując zadania
    statutowe, w tym w szczególności te związane z: (...) podejmuje działania polegające na
    nieodpłatnym udostępnianiu infrastruktury sportowej jednostkom zewnętrznym, z który
    mi nawiązywana jest współpraca ukierunkowana na realizację celów statutowych.
    W tym celu zawierane są umowy o współpracy, na podstawie których Wnioskodawczyni
    udostępnia obiekty sportowe (w szczególności stadion lekkoatletyczny oraz halę
    wielofunkcyjną) na potrzeby prowadzenia zajęć treningowych dla dzieci i młodzieży -
    organizowanych przez instytucje oświatowe i wychowawcze (takie jak (...)).
    Zawierane umowy w sposób jednoznaczny określają:
      - cel udostępnienia (zajęcia treningowe dla dzieci i młodzieży),
      - obowiązki organizacyjne i porządkowe Partnera (m.in. zapewnienie wykwalifikowanej
      kadry trenerskiej, przestrzeganie regulaminów i zasad BHP),
      - odpowiedzialność za użytkowanie infrastruktury,
      - oraz ryczałtowe rozliczenie kosztów mediów i użytkowania zaplecza (np. szatni).
    Wnioskodawczyni nie uzyskuje przychodu z tytułu udostępnienia samej powierzchni
    obiektów - jedynym elementem rozliczenia jest ustalony ryczałt za koszty eksploatacyjne,
    który nie ma charakteru rynkowego i nie jest powiązany z wartością rynkowego najmu
    infrastruktury. Umowy mają charakter zbliżony do umów użyczenia, zaś ich przedmiotem
    jest wsparcie działalności podmiotów realizujących zadania zbieżne z działalnością
    statutową Wnioskodawczyni.
    Wnioskodawczyni współpracuje również z lokalnymi służbami mundurowymi, w
    szczególności z Komendą Wojewódzką Policji oraz jednostkami Państwowej Straży
    Pożarnej. Współpraca ta pozostaje w ścisłym związku z prowadzonym na Uczelni
    kierunkiem studiów „(...)” i obejmuje udział funkcjonariuszy służb mundurowych w
    prelekcjach, warsztatach oraz wydarzeniach organizowanych w ramach procesu
    dydaktycznego.

    W ramach współpracy, Policja oraz Straż Pożarna aktywnie uczestniczą również w
    wydarzeniach sportowych i edukacyjnych organizowanych przez (...), prezentując
    charakter i specyfikę swojej działalności - m.in. poprzez udział w pokazach sprzętu oraz
    organizację spotkań z młodzieżą.
    Dodatkowo, w ramach utrwalonej praktyki współpracy, Wnioskodawczyni udostępnia raz
    w tygodniu - nieodpłatnie - jeden tor basenu znajdującego się w hali wielofunkcyjnej,
    odpowiednio dla przedstawicieli Policji oraz Państwowej Straży Pożarnej. Udostępnienie to
    ma charakter wsparcia aktywności fizycznej funkcjonariuszy uczestniczących w działaniach
    edukacyjnych i promujących bezpieczeństwo publiczne, prowadzonych we współpracy z
    (...).
    Dotychczas Wnioskodawczyni naliczała podatek VAT z tytułu nieodpłatnego udostępnienia
    infrastruktury sportowej, w tym w szczególności: torów basenowych, hali wielofunkcyjnej
    oraz bieżni lekkoatletycznej znajdującej się na stadionie. Naliczanie podatku wynikało z
    przyjętego założenia, że udostępnienie to może podlegać opodatkowaniu na zasadach
    analogicznych do nieodpłatnych świadczeń usług, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o
    VAT, nawet w przypadku gdy pozostaje ono w związku z realizacją celów statutowych
    Uczelni.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo następujące informacje:
    Na pytanie „W związku z treścią zadanego przez Państwa we wniosku pytania, proszę o
    wyjaśnienie jakiego konkretnie „nieodpłatnego przekazania towarów” dotyczy zadane
    przez Państwa we wniosku pytanie. Czy - oprócz opisanego w stanie faktycznym
    nieodpłatnego udostępniania obiektów sportowych, tj. stadionu lekkoatletycznego oraz
    hali wielofunkcyjnej na rzecz podmiotów realizujących zadania w sferze kultury fizycznej,
    takich jak (...) oraz nieodpłatnego udostępniania raz w tygodniu jednego toru basenu
    znajdującego się w hali wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb mundurowych, tj.
    Policji i Państwowej Straży Pożarnej - dokonują Państwo również nieodpłatnej dostawy
    towarów na rzecz ww. podmiotów? Jeżeli tak, to proszę wskazać:
      a) Jakie konkretnie towary przekazują Państwo nieodpłatnie ww. podmiotom?
      b) W jakim celu i na jakiej podstawie przekazują Państwo nieodpłatnie towary ww.
        podmiotom?
      c) Czy z tytułu nabycia/wytworzenia tych towarów lub ich części składowych,
        przysługiwało Państwu w całości lub w części prawo do obniżenia kwoty podatku
        należnego o kwotę podatku naliczonego?”,
    wskazali Państwo, że „Odpowiadając na podniesione wątpliwości wyjaśniam, że
    Wnioskodawczyni nie przekazuje nieodpłatnie żadnych towarów na rzecz (...). W
    opisywanym stanie faktycznym, dochodzi wyłącznie do nieodpłatnego udostępniania
    obiektów sportowych, tj. stadionu lekkoatletycznego oraz hali wielofunkcyjnej. W związku
    z powyższym, pytanie zadane we wniosku zostanie przeformułowane w dalszej części
    niniejszego pisma.”
    Na pytanie „Czy w związku z nabyciem obiektów sportowych, które są nieodpłatnie przez
    Państwa udostępnianie na rzecz ww. podmiotów przysługiwało Państwu w całości lub w
    części prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?”,
    odpowiedzieli Państwo, że „Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia obiektów sportowych,
    które są nieodpłatnie udostępniane na rzecz podmiotów wskazanych we wniosku. Prawo
    to nie przysługiwało ani w całości ani w części.”
    Na pytanie „Czy ww. podmioty realizujące zadania w sferze kultury fizycznej, w
    udostępnianych przez Państwa nieodpłatnie obiektach sportowych, tj. stadionie

    lekkoatletycznym oraz hali wielofunkcyjnej, świadczą usługi związane ze sportem na
    Państwa rzecz, czy na rzecz swoich klientów?”, podali Państwo, że „Na wstępie należy
    wskazać, że sformułowanie zawarte w pytaniu - „czy podmioty realizujące zadania w
    sferze kultury fizycznej świadczą usługi związane ze sportem na Państwa rzecz, czy na
    rzecz swoich klientów” - budzi istotne wątpliwości interpretacyjne, które utrudniają
    jednoznaczną odpowiedź. Ustawa o VAT nie posługuje się pojęciem „klienta”, nie definiuje
    tego terminu, ani nie przypisuje mu żadnego znaczenia normatywnego. W konsekwencji
    nie jest jasne, czy pytanie odnosi się do relacji faktycznej pomiędzy organizacjami
    prowadzącymi zajęcia a ich uczestnikami, czy też do ewentualnego świadczenia usług w
    relacji trójstronnej, obejmującej również (...). Tymczasem, w stanie faktycznym opisanym
    we wniosku, chodzi o nieodpłatne udostępnienie przez (...) obiektów sportowych (hali
    wielofunkcyjnej i stadionu lekkoatletycznego) na potrzeby prowadzenia zajęć
    treningowych dla dzieci i młodzieży - organizowanych przez instytucje oświatowe i
    wychowawcze. Zajęcia te nie mają charakteru komercyjnego i są prowadzone w ramach
    działalności statutowej tych podmiotów.
    Przykładowo:
    - (...) jest publiczną placówką oświatowo-wychowawczą prowadzoną przez jednostkę
    samorządu terytorialnego (Miasto (...)), a nadzór pedagogiczny sprawuje (...).
    Działalność tej jednostki służy celom publicznym i edukacyjnym, nie jest działalnością
    gospodarczą i nie zmierza do osiągania zysku.
    - (...) to uczniowski klub sportowy działający jako organizacja pożytku publicznego, który -
    zgodnie z przepisami - nie może prowadzić działalności gospodarczej. Co najwyżej
    może realizować odpłatną działalność pożytku publicznego, podlegającą ścisłym
    ograniczeniom ustawowym i nieprzekraczającą kosztów realizacji zadań.
    Jeśli zatem pojęcie „klient” rozumieć jako osobę korzystającą z komercyjnych usług
    sportowych (co mogłoby ewentualnie uzasadniać tezę o świadczeniu usług w rozumieniu
    ustawy o VAT), to należy jednoznacznie stwierdzić, że wskazane organizacje takich
    „klientów” nie mają i mieć nie mogą. Ich działania są ukierunkowane na realizację celów
    edukacyjnych, wychowawczych i społecznych, a nie na dostarczanie usług rynkowych.
    Warto również zaznaczyć, że podmioty te nie świadczą usług na rzecz Wnioskodawcy.
    Zawarte umowy współpracy nie przewidują świadczenia żadnych usług na rzecz Uczelni.
    Współpraca z tymi jednostkami wpisuje się w realizację celów statutowych (...), takich jak
    (...)- ale nie tworzy to stosunku odpłatnego świadczenia usług między stronami.
    Niezależnie od powyższego, Wnioskodawca udostępnia odpłatnie obiekty sportowe także
    podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą i świadczącym komercyjne usługi
    sportowe (np. szkółkom pływackim), zgodnie z obowiązującym w (...) cennikiem wynajmu
    infrastruktury. Są to usługi opodatkowane podatkiem VAT po stronie Wnioskodawcy.
    Jednakże ten zakres działalności nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.”
    Na pytanie „W opisie sprawy wskazali Państwo, że zawierane umowy w sposób
    jednoznaczny określają ryczałtowe rozliczenie kosztów mediów i użytkowania zaplecza
    (np. szatni). Proszę zatem o wyjaśnienie:
    a) Jakie konkretnie koszty użytkowania zaplecza ponoszą ww. podmioty?
    b)Jak jest kalkulowana ww. opłata za koszty użytkowania zaplecza?
    c) Jakie konkretnie koszty mediów ponoszą ww. podmioty?
    d) Czy Państwo są stroną umowy z dostawcami mediów?

    e) Jak jest kalkulowana ww. opłata za koszty związane ze zużyciem mediów (czy ww.
      opłaty są ustalane na podstawie ilości rzeczywistego zużycia np. wskazań liczników,
      czy jako stała kwota za dzień używania obiektu sportowego, czy też ustalają Państwo
      wartość powyższych opłat w inny sposób - należy wskazać w oparciu o jakie kryteria
      (sposób obliczania zużycia) ustalona jest opłata za koszty związane ze zużyciem
      mediów)?
    f) Czy ww. podmioty płacą za faktycznie zużyte media, czy mają wpływ na wielkość
      zużytych mediów?
    g) Czy w związku z obciążaniem ww. podmiotów kosztami mediów i użytkowania
      zaplecza wystawiają Państwo faktury na rzecz ww. podmiotów?
    h) Czy stosują Państwo jedną stawkę podatku od towarów i usług do całości kosztów
      eksploatacyjnych, czy różne stawki?
    i) Czy koszty mediów i użytkowania zaplecza ponoszą jedynie podmioty realizujące
      zadania w sferze kultury fizycznej, takie jak (...), czy również przedstawiciele służb
      mundurowych, tj. Policji i Państwowej Straży Pożarnej?
    j) Czy ponoszą Państwo koszt opłat eksploatacyjnych i odliczają Państwo podatek
      naliczony od kosztów eksploatacyjnych, które podlegają następnie fakturowaniu na
      rzecz ww. podmiotów korzystających z obiektów sportowych?”,
    wskazali Państwo, że:
    a) „Ustalona stawka ryczałtowa zawiera koszty związane z użytkowaniem zaplecza
      sanitarnego, w szczególności szatni, wraz z towarzyszącymi mediami. Kwota opłaty
      ryczałtowej wynosi (...) zł brutto za dzień korzystania z obiektu.
    b) Opłata kalkulowana jest na podstawie prognozy zużycia mediów, tj. ciepłej i zimnej
      wody oraz energii elektrycznej, w oparciu o doświadczenie eksploatacyjne Uczelni.
      Stawka ma charakter uproszczony i ryczałtowy, niezależny od faktycznego zużycia w
      danym dniu.
    c) W ramach ustalonej stawki ryczałtowej zawarte są koszty zużycia mediów: wody
      ciepłej, wody zimnej oraz energii elektrycznej, związane z użytkowaniem zaplecza
      (szatni).
    d) Tak, (...) jest stroną umów z dostawcami mediów i ponosi bezpośrednio koszty ich
      zużycia.
    e) Opłata ustalana jest na podstawie prognozy zużycia, bez uwzględniania wskazań
      liczników w danym okresie. Przyjęta metoda kalkulacji polega na ustaleniu
      uśrednionego kosztu dziennego zużycia w przeliczeniu na typową grupę
      korzystających oraz czas użytkowania. Opłata nie ma charakteru opłaty licznikowej
      ani kosztu rzeczywistego, lecz ryczałtu kalkulacyjnego.
    f) Podmioty objęte współpracą nie są rozliczane na podstawie rzeczywistego zużycia
      mediów. Wnoszona opłata ryczałtowa nie ulega zmianie w zależności od
      rzeczywistego zużycia. Podmioty te nie mają też realnego wpływu na wielkość zużycia
      mediów - ich dostęp do infrastruktury ogranicza się do określonych godzin i stref
      (np. toru basenowego lub hali).
    g) Tak, Uczelnia wystawia faktury VAT dokumentujące ustaloną ryczałtową opłatę.
      Faktury są wystawiane każdorazowo zgodnie z zawartymi umowami.
    h) W fakturach stosowana jest jedna stawka podatku VAT - stawka podstawowa,
      obowiązująca w przypadku odpłatnych usług udostępniania infrastruktury.
    i) Koszty użytkowania zaplecza ponoszą wyłącznie podmioty realizujące zadania w
      sferze kultury fizycznej, takie jak wskazane powyżej instytucje ((...)). Przedstawiciele
      służb mundurowych (Policji oraz Państwowej Straży Pożarnej) korzystają z

      infrastruktury sportowej w ramach współpracy z (...) o charakterze edukacyjnym i
      promującym bezpieczeństwo publiczne - nieodpłatnie, raz w tygodniu, w wymiarze
      jednego toru basenowego. Współpraca ta ma charakter incydentalny i nie generuje
      żadnych opłat eksploatacyjnych.
    j) Tak, Uczelnia ponosi koszty eksploatacyjne, w tym koszty mediów, w związku z
      utrzymaniem infrastruktury sportowej. W odniesieniu do fakturowanej części
      działalności (ryczałty za media i zaplecze), Uczelnia dokonuje odliczenia podatku VAT
      naliczonego, przy zastosowaniu obowiązującego prewspółczynnika oraz proporcji
      sprzedaży - zgodnie z art. 86 ust. 2a-2h oraz art. 90 ustawy o VAT.”
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy Wnioskodawczyni, jako uczelnia publiczna, jest zobowiązana do naliczania podatku
    VAT na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, w związku z nieodpłatnym
    udostępnianiem infrastruktury sportowej podmiotom realizującym zadania w sferze
    kultury fizycznej, takim jak placówki oświatowe, wychowawcze oraz służby mundurowe - w
    sytuacji, gdy udostępnienie to następuje wyłącznie w ramach realizacji celów statutowych
    Wnioskodawczyni?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Wnioskodawczyni, jako uczelnia publiczna, nie jest zobowiązana do naliczania podatku
    VAT na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT w związku z nieodpłatnym
    udostępnianiem infrastruktury sportowej na rzecz podmiotów realizujących zadania w
    sferze kultury fizycznej - takich jak placówki oświatowe, wychowawcze oraz służby
    mundurowe - w sytuacji, gdy działania te mieszczą się w zakresie realizacji celów
    statutowych Wnioskodawczyni.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.), ustawa definiuje podatnika jako każdy
    podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi
    działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności.
    Przepis art. 15 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności, z zastrzeżeniem art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Definicja pojęcia podatnika ma zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania. O ile
    bowiem określenie czynności podlegających opodatkowaniu wyznacza zakres
    przedmiotowy opodatkowania, o tyle zdefiniowanie pojęcia podatnika wskazuje na
    podmiotowy zakres opodatkowania. W efekcie opodatkowaniu mogą podlegać te
    czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i
    przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako
    opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że oba te warunki powinny zostać spełnione
    jednocześnie, co oznacza, że w odniesieniu do danej czynności konkretny podmiot
    powinien występować w charakterze podatnika. Tak więc wykonanie czynności
    podlegającej opodatkowaniu przez podmiot niewystępujący w tym przypadku w
    charakterze podatnika - nawet jeśli tak w ogóle jest on podatnikiem z innego tytułu -
    pozostaje poza zakresem opodatkowania. Tak samo wykonanie czynności niepodlegającej
    opodatkowaniu przez podatnika jest neutralne z punktu widzenia VAT. Co prawda,
    przepisy ustawy nie wyrażają tego wprost, niemniej z ogólnych reguł konstrukcyjnych

    podatku w ogólności, w tym również podatku od towarów i usług, wynika konieczność,
    aby podmiot wykonujący czynność opodatkowaną występował w odniesieniu do niej jako
    podatnik. Regulacje dyrektywy VAT z 2006 r. wyrażają ten wymóg wprost - stanowią
    bowiem o wykonywaniu czynności opodatkowanych przez podatnika działającego w takim
    charakterze.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Przepis ten usytuowany jest w ramach przepisu zawierającego definicje podatnika i
    działalności gospodarczej. Przepisy krajowe śladem regulacji wspólnotowych za podatnika
    uważają każdą osobę prowadzącą samodzielnie wszelką działalność gospodarczą, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności. Tak szerokie zdefiniowanie podatnika i
    działalności gospodarczej jest wynikiem zasady powszechności opodatkowania podatkiem
    VAT.
    Zasada powszechności opodatkowania oznacza bowiem:
      1) opodatkowanie całego obrotu,
      2) wymaganie obciążenia podatkiem każdego obrotu niezależnie od tego, przez kogo
      jest on wykonywany.
    Dla opodatkowania podatkiem VAT konieczne jest ustalenie, że przedmiotem transakcji
    jest towar lub usługa oraz że transakcja dokonywana jest w warunkach obrotu
    profesjonalnego. Wyłączone z opodatkowania więc są transakcje dotyczące majątku
    osobistego oraz wykonywane w warunkach wyłączających ryzyko gospodarcze (zob.:
    Komentarz do dyrektywy VAT 2006/112/WE, pod red. J. Martiniego, Wrocław 2010). W
    przypadku organów władzy publicznej działalność ich może być wykonywana zarówno w
    sferze prawa publicznego, jak i prywatnego. Z tego właśnie względu zarówno w
    uregulowaniach unijnych, jak i w polskiej ustawie określone zostało, w jakim zakresie
    organy władzy publicznej są traktowane jako podatnicy podatku VAT.
    Dyrektywa 2006/112/WE szerzej pod względem podmiotowym niż uregulowania krajowe
    określa organy prawa publicznego. W krajowej regulacji wyłączenie dotyczy organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy. W art. 13 akapicie 1 dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje się krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne
    podmioty prawa publicznego. Zarówno z uregulowań krajowych, jak i wspólnotowych
    wynika jednak, że wyłączenie to dotyczy działalności, którą podmioty te podejmują, lub
    transakcji, których dokonują jako organy władzy publicznej.
    W art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. został określony krąg podmiotów traktowanych w rozumieniu
    przepisów tego kodeksu jako organy administracji publicznej. W myśl tego przepisu przez
    organy administracji publicznej rozumie się ministrów, centralne organy administracji
    rządowej, wojewodów, działające w ich imieniu inne terenowe organy administracji
    rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz
    organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2. W tym ostatnim przypadku chodzi o inne
    organy niż organy administracji publicznej oraz inne podmioty, gdy są powołane z mocy
    prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych w drodze
    decyzji administracyjnych. Wśród tych innych podmiotów wymienia się w doktrynie
    państwowe szkoły wyższe, jako państwowe jednostki organizacyjne (M. Jaśkowska, A.
    Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Kraków 2000, s. 49).
    Zakres działań uczelni publicznej wyznaczają przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. -
    Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 z późn. zm.), i
    jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 425 tej ustawy, realizacja przez uczelnię (zarówno

    publiczną, jak i niepubliczną) zadań opisanych w art. 11 nie stanowi działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów przywołanej ustawy - Prawo przedsiębiorców.
    Oznacza to, że nie stanowi działalności gospodarczej:
    1) prowadzenie kształcenia na studiach;
    2) prowadzenie kształcenia na studiach podyplomowych lub innych form kształcenia;
    3) prowadzenie działalności naukowej, świadczenie usług badawczych oraz transfer
      wiedzy i technologii do gospodarki;
    4) prowadzenie kształcenia doktorantów;
    5) kształcenie i promowanie kadr uczelni;
    6) stwarzanie osobom niepełnosprawnym warunków do pełnego udziału w:
    a) procesie przyjmowania na uczelnię w celu odbywania kształcenia,
    b) kształceniu,
    c) prowadzeniu działalności naukowej;
    7) wychowywanie studentów w poczuciu odpowiedzialności za państwo polskie, tradycję
      narodową, umacnianie zasad demokracji i poszanowanie praw człowieka;
    8) stwarzanie warunków do rozwoju kultury fizycznej studentów;
    9) upowszechnianie i pomnażanie osiągnięć nauki i kultury, w tym przez gromadzenie i
      udostępnianie zbiorów bibliotecznych, informacyjnych i archiwalnych;
  10) działanie na rzecz społeczności lokalnych i regionalnych,
      - a w uczelniach zawodowych - także kształcenie specjalistyczne.
    Ponadto nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo
    przedsiębiorców, działalność sportowa, rehabilitacyjna i diagnostyczna.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 11 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym, działanie na rzecz
    społeczności lokalnych i regionalnych wskazane jest jako jedno z podstawowych zadań
    uczelni.
    Jak wskazano na początku uzasadnienia, przepis art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT
    ustanawiają autonomiczną definicję prowadzenia działalności gospodarczej - nie odnosząc
    się do przepisów ustawy - prawo przedsiębiorców, jednakże przywołane wyłączenie z
    przepisu art. 425 - prawo o szkolnictwie wyższym, wyraźnie wskazują, że działalność
    Wnioskodawczyni, w zakresie, w jakim związana jest z realizacją celów statutowych i
    ustawowych - nie może być uznana za działalność podatnika w rozumieniu przepisu art.
    15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Podkreślić ponadto należy, że nie jest przedmiotem wniosku prowadzenie przez
    Wnioskodawcę odpłatnej działalności - lecz wyłącznie kwestia współpracy z podmiotami
    zaangażowanymi w upowszechnianie kultury sportowej oraz organami publicznymi - w
    zakresie, w jakim zmierzają one do podwyższania kultury sportowej lub zapewnienia
    zachowania kondycji fizycznej przez funkcjonariuszy, dla których sprawność ta jest jednym
    z kluczowych dla prawidłowego pełnienia służby. W tym zakresie Uczelnia realizuje
    wyłącznie zadania własne.
    Odnosząc się do kwestii ewentualnego opodatkowania nieodpłatnego użyczenia
    elementów infrastruktury związanej z uprawianiem sportu, wskazać należy, co następuje.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 7 i art. 8 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt
    6 ww. ustawy).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Jak wynika z tych regulacji prawnych pośród czynności podlegających opodatkowaniu i
    uznawanych za sprzedaż zostały wymienione dostawa towarów/świadczenie usług, które
    mają charakter odpłatny.
    Jednakże ustawodawca w drodze wyjątku jako odstępstwo od wskazanej powyżej zasady,
    w art. 7 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 ustawy przewidział również przypadki, w których czynności
    o charakterze nieodpłatnym zrównane są z ww. czynnościami odpłatnymi.
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
    1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż
      działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi
      przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów
      lub ich części składowych;
    2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów
      innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Z powyższych przepisów wynika, że aby nieodpłatne świadczenie usług podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, muszą być spełnione określone warunki:
    - w przypadku użycia towarów stanowiących część przedsiębiorstwa - użycie ich do celów
      innych niż działalność gospodarcza podatnika oraz istnienie prawa podatnika do
      odliczenia - w całości lub w części - podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub
      wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych (warunki te muszą być spełnione
      łącznie),
    - w przypadku świadczenia usług - świadczenie ich do celów innych niż działalność
      gospodarcza podatnika.
    W ocenie Wnioskodawczyni, po pierwsze należy przeanalizować zastosowanie przepisu
    art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jako że Wnioskodawczyni dla
    świadczenia nieodpłatnej usługi używa towar (nieruchomość). W tym przypadku trzeba
    rozważyć dwie przesłanki opodatkowania czynności, tj. czy towar został użyty do celów
    innych niż działalność gospodarcza podatnika oraz czy podatnikowi przysługiwało w
    całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku

    naliczonego przy nabyciu tych towarów. Przy czym, aby mówić o opodatkowaniu
    podatkiem VAT przesłanki te powinny być spełnione łącznie.
    Odnosząc się do pierwszej z przesłanek należy wskazać, że przepis art. 8 ust. 2 pkt 1
    ustawy o podatku od towarów i usług stanowi wdrożenie art. 26 ust. 1 lit. a Dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE. L z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn zm.), zgodnie z którym za
    odpłatne świadczenie usług uznaje się użycie towarów stanowiących część majątku
    przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub, bardziej
    ogólnie, do celów innych niż działalność jego przedsiębiorstwa, w przypadkach kiedy
    podatek VAT od takich towarów podlegał w całości lub w części odliczeniu. Należy więc
    uznać, że Dyrektywa Rady 2006/112/WE obejmuje opodatkowaniem VAT czynności
    wykonywane przez podatnika w sposób prywatny, w szczególności poza zakresem
    działalności jego przedsiębiorstwa.
    Przepis polskiej ustawy o VAT różni się od przepisu Dyrektywy Rady 2006/112/WE,
    ponieważ ustawa uznaje za czynność opodatkowaną użycie towarów do celów innych niż
    działalność gospodarcza podatnika, podczas gdy Dyrektywa posługuje się pojęciem celów
    innych niż działalność przedsiębiorstwa podatnika. Mając jednak na uwadze cel przepisu
    Dyrektywy Rady 2006/12/WE, dojść trzeba do przekonania, że w istocie na gruncie
    polskich przepisów opodatkowanymi podatkiem VAT są jedynie czynności wykonywane
    nieodpłatnie na cele inne niż działalność przedsiębiorstwa podatnika.
    Taki wniosek należy wywieść z porównania przepisów art. 8 ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i
    2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług,
    aby czynność nieodpłatna podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi być ona
    wykonywana w ramach działalności gospodarczej podatnika, a więc muszą być spełnione
    warunki, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o
    podatku od towarów i usług, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Czytając przepis polskiej ustawy uznający za opodatkowane podatkiem VAT nieodpłatne
    świadczenie usług (użycie towarów) do celów innych niż działalność gospodarcza
    podatnika, należy dojść do wniosku, że znaczenie pojęcia „działalność gospodarcza”, o
    którym mowa w tym przepisie jest różne od pojęcia „działalności gospodarczej”, o którym
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Gdyby bowiem przyjąć, że
    zakresy te się pokrywają wówczas przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów
    i usług nie miałby nigdy zastosowania, nie jest bowiem możliwym opodatkowanie
    czynności świadczonej poza działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 1,
    jeżeli jednocześnie dany podmiot na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 w ogóle nie będzie
    podatnikiem z tytułu jej świadczenia, gdyż jest to świadczenie właśnie poza
    wykonywaniem działalności gospodarczej.
    Tak więc uznać należy, że w świetle przepisu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług opodatkowane podatkiem VAT są usługi wykonywane do celów innych niż
    działalność przedsiębiorstwa podatnika, a zwrot „do celów innych niż działalność
    gospodarcza podatnika” oznacza w istocie „do celów innych niż działalność jego
    przedsiębiorstwa”. Taka prowspólnotowa wykładnia jest zgodna z celem przepisów art. 26
    ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Uczelnia jest podatnikiem podatku VAT

    szczególnego rodzaju, wykonuje bowiem zarówno czynności, które nie są opodatkowane
    podatkiem VAT oraz takie, przy wykonywaniu których jest podatnikiem podatku VAT (np.
    sprzedaż lub dzierżawa nieruchomości, odpłatne świadczenie usług edukacyjnych).
    Jednocześnie, stosując wykładnię prowspólnotową, trzeba jednak uznać, że wszystkie
    czynności wykonywane przez Uczelnię są realizowane w ramach działalności
    przedsiębiorstwa Uczelni w rozumieniu art. 26 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE
    oraz art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślić należy, że
    Uczelnia jako podmiot utworzony na podstawie prawa publicznego wykonywać może
    jedynie czynności mieszczące się w ramach swoich zadań ustawowych i statutowych.
    Uczelnia nie może więc wykonać żadnej czynności, która nie mieści się w zakresie zadań
    przypisanych jej ustawowo (w szczególności Uczelnia nie może wykonywać działalności
    prywatnej), a więc Uczelnia nie może wykonać żadnej czynności niemieszczącej się w
    ramach działalności jej przedsiębiorstwa. W przedmiotowej sprawie Uczelnia świadczyć
    będzie nieodpłatnie czynności w ramach zadań, do realizacji których zostało powołane, w
    tym dysponowania mieniem Uczelni w celu wspierania aktywności fizycznej oraz realizacji
    celów publicznych, tak więc będą to czynności wykonywane w ramach jego
    przedsiębiorstwa. Ponieważ, jak to wskazano powyżej, celem przepisów art. 8 ust. 2 pkt 1
    ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 26 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112
    /WE było objęcie opodatkowaniem podatkiem VAT czynności wykonywanych poza
    działalnością przedsiębiorstwa podatnika, nieodpłatne wykonywanie takich czynności
    przez Uczelnię jako niespełniające warunków wskazanych w art. 26 ust. 1 lit. a Dyrektywy
    Rady 2006/112/WE oraz art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie będzie
    opodatkowane podatkiem VAT.
    Rozpatrując drugą z przesłanek określonych w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług, tj. istnienia prawa do odliczenia podatku VAT, należy wskazać, że
    Wnioskodawczyni stała się właścicielem nieruchomości na podstawie przepisów prawa
    (przekształcenie tzw. trwałego zarządu w prawo własności ), a więc Uczelni nie
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    z tytułu ich nabycia.
    Odnosząc się z kolei do art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, należy
    przeanalizować przesłankę „świadczenia usług (wykonywania czynności) dla celów innych
    niż działalność gospodarcza podatnika”. Przepis ten stanowi wdrożenie art. 26 ust. 1 lit. b
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE, zgodnie z którym za odpłatne świadczenie usług uznaje się
    nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na prywatny użytek jego lub jego
    pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych niż działalność jego przedsiębiorstwa.
    W ocenie Wnioskodawczyni uwzględniając wszystkie powołane wcześniej argumenty, że
    stosując prowspólnotową wykładnię, w istocie w przepisie art. 8 ust. 2 pkt 2 polskiej
    ustawy o podatku od towarów i usług chodzi o wykonywanie czynności dla celów innych
    niż działalność przedsiębiorstwa podatnika. W przedmiotowej sprawie Uczelnia wykonuje
    działalność w ramach swojego przedsiębiorstwa, co powoduje, że również nie może być
    mowy o opodatkowaniu przedmiotowej czynności na gruncie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Z analizy przywołanego przepisu art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT wynika także, że
    opodatkowaniu podlega nieodpłatne świadczenie usług polegających na użyciu towarów
    stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność
    gospodarcza podatnika (...) jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo
    do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia,
    importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Odnosząc się do kwestii
    „przysługiwania” podatnikowi „prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich
    części składowych” - to należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1, prawo do
    odliczenia podatku, stanowiąc podstawowy element konstrukcyjny podatku od wartości
    dodanej, przysługuje podatnikowi w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane

    do wykonywania czynności opodatkowanych. Ponadto, począwszy od roku 2016, w celu
    uniknięcia wątpliwości związanych ze stosowaniem proporcji przy odliczeniu podatku VAT
    w odniesieniu do zakupów związanych z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi z
    podatku VAT, ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie tzw. prewspółczynnika przy
    odliczeniu podatku VAT, nakazującego uwzględnienie, w pierwszej kolejności, stosunku
    czynności wykonywanych przez dany podmiot poza zakresem podatku VAT (np. cele
    osobiste, czy działalność statutowa lub nieodpłatna działalność publiczna). Obowiązek ten
    wynika z przepisu art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT. Jak wynika z powyższego, ustawodawca
    wprowadzający obowiązek uwzględnienia przy odliczeniu podatku naliczonego wskaźnika
    odzwierciedlającego udział w przychodach także czynności wykonywanych poza zakresem
    podatku VAT, istotnie ograniczył prawo do odliczenia podatku. Zatem, już w samej
    konstrukcji odliczenia podatku naliczonego, w przypadku podmiotów prowadzących
    działalność poza podatkiem VAT, uwzględnione jest wykorzystywanie przez te podmioty
    towarów i usług w celu wykonywania tej działalności. W konsekwencji - nawet, jeśli
    takiemu podmiotowi, prowadzącemu w pewnym zakresie działalność opodatkowaną,
    przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem towarów
    i usług - to przysługuje ono jedynie w takim zakresie w jakim wynika ono z uwzględnienia
    prewspółczynnika, a następnie także - proporcji (o której mowa w art. 90 ustawy o VAT).
    Powyższe oznacza, że już w samej konstrukcji prawa do odliczenia podatku, limitowanego
    prewspółczynnikiem, mieści się wykonywanie czynności dokonywanych przez dany
    podmiot poza statusem podatnika VAT. Innymi słowy - jeśli w ramach konstrukcji
    przysługującego danemu podmiotowi prawa do odliczenia uwzględnione zostało
    wyłączenie związane ze świadczeniem usług niepodlegających podatkowi VAT (w tym,
    usług statutowych, czy z zakresu działalności publicznej) - to skorzystanie z prawa do
    odliczenia tej części podatku VAT, która związana jest z czynnościami opodatkowanymi
    podejmowanymi przez ten sam podmiot nie może mieć wpływu na obowiązek naliczenia
    podatku z tytułu świadczenia usług nieodpłatnych.
    Podsumowując, nawet jeżeli Uczelnia - jako podatnik wykonujący czynności
    opodatkowane i niepodlegające VAT - odliczył w części podatek naliczony w związku z
    wydatkami inwestycyjnymi, to zakres tego odliczenia został już ograniczony przy
    zastosowaniu przepisów art. 86 ust. 2a-2h oraz art. 90 ustawy o VAT. Oznacza to, że
    wykorzystanie tych samych obiektów do realizacji celów statutowych (działalność
    edukacyjna i sportowa, nieodpłatne udostępnienie Policji, stowarzyszeniom sportowym
    itp.) nie może skutkować dodatkowym opodatkowaniem na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 1,
    gdyż:
      - nie dochodzi do „użycia do celów osobistych” ani do działań prywatnych,
      - działalność ta nie podlega VAT z mocy ustawy (nie ma charakteru odpłatnej
      działalności gospodarczej),
      - a prawo do odliczenia zostało ograniczone na wcześniejszym etapie w sposób
      systemowy.
    W przeciwnym wypadku doszłoby do nieuprawnionego „zrekompensowania” przez organy
    podatkowe tego, czego ustawodawca już zabronił - czyli podwójnego opodatkowania lub
    obejścia systemowego ograniczenia prawa do odliczenia przez prewspółczynnik.
    Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa
    krajowego i unijnego, należy uznać, że działania podejmowane przez Wnioskodawczynię,
    polegające na nieodpłatnym udostępnieniu wybranych elementów infrastruktury
    sportowej organizacjom społecznym i instytucjom publicznym, mieszczą się w zakresie
    realizowanych przez uczelnię zadań ustawowych i statutowych, w szczególności w sferze
    wspierania kultury fizycznej, promocji zdrowia oraz działań na rzecz społeczności lokalnej.
    Z uwagi na charakter tych działań - jako realizowanych w interesie publicznym, bez
    związku z działalnością zarobkową oraz poza obrotem gospodarczym - nie można ich

    kwalifikować jako świadczenia usług w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Co istotne, w
    analizowanym przypadku nie znajdzie również zastosowania art. 8 ust. 2 ustawy o
    podatku od towarów i usług. Czynności nieodpłatnego udostępnienia infrastruktury nie są
    realizowane na cele osobiste uczelni ani do celów innych niż działalność gospodarcza,
    rozumiana jako działalność uczelni jako instytucji publicznej w rozumieniu Dyrektywy 2006
    /112/WE.
    W konsekwencji, uznać należy, że nieodpłatne udostępnianie infrastruktury sportowej w
    okolicznościach wskazanych we wniosku nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stanowisko Wnioskodawczyni należy zatem uznać za w pełni zasadne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
          tolerowania czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, obejmuje wszelkie
    czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel.
    Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
      - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone
    zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego
    stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą
    (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane
    zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to - co do
    zasady - niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą
    opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (m.in. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Zatem, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone
    kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w
    ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być
    należne za wykonanie tego świadczenia.
    W myśl art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Na podstawie art. 29a ust. 7 ustawy:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Z treści art. 29a ust. 1 ustawy, wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Co do zasady, tylko odpłatne czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Ustawodawca jednakże przewidział od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte - w
    przypadku dostawy towarów w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT oraz - w przypadku świadczenia
    usług w art. 8 ust. 2 ww. ustawy.
    W świetle art. 8 ust. 2 ustawy w pewnych, ściśle określonych przypadkach, również
    nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego
    świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    W myśl art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej - (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także: „TSUE”) dokonując wykładni art.
    13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE wielokrotnie wskazywał, że dla zastosowania ww.
    przepisu, konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków - działalność musi być
    wykonywana przez podmiot prawa publicznego i musi być ona wykonywana jako organ
    władzy publicznej (m.in. wyroki w sprawach C-202/90 i C-288/07). Odnosząc się do drugiej
    z wymienionych przesłanek, TSUE stwierdził, że działalnością wykonywaną w charakterze
    organu władzy publicznej w rozumieniu tego przepisu jest działalność wykonywana przez
    podmioty prawa publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z
    wyłączeniem tej działalności, która jest wykonywana przez nie na tych samych warunkach
    prawnych, co prywatni przedsiębiorcy (np. wyroki C-107/84, 235/85, C-446/98, C-288/07, C-
    260/98, C-408/97).
    W wyroku C-430/04 TSUE stwierdził, że art. 4 (5) VI Dyrektywy służy zapewnieniu
    przestrzegania zasady neutralności podatkowej, która sprzeciwia się w szczególności
    temu, aby świadczenie podobnych usług, które są względem siebie konkurencyjne, było
    traktowane w różny sposób z punktu widzenia podatku VAT. Skoro bowiem
    sformułowanie „w charakterze władzy publicznej” nawiązuje do sposobu wykonywania
    działalności, a art. 4 (5) warunkuje wyłączenie z opodatkowania od okoliczności, jaką jest
    wykonywanie działalności w charakterze władzy publicznej, to zakresem wyłączenia objęta

    jest działalność, której wykonywanie poddane jest przepisom prawa publicznego, a nie
    prawa prywatnego.
    Kryterium podziału, stanowi więc charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast
    czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za
    podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „organu władzy publicznej” jak
    i „urzędów obsługujących te organy” odwołując się jedynie do odrębnych przepisów
    nakładających obowiązek realizacji zadań o charakterze publicznym na te organy.
    Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 grudnia 2001 r. sygn. akt SK 18/00,
    pojęcie „władzy publicznej” w rozumieniu art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
    Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) obejmuje wszystkie władze w
    sensie konstytucyjnym - ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Należy podkreślić, że
    pojęcia „organ państwa” oraz „organ władzy publicznej” nie są tożsame. W pojęciu „władzy
    publicznej” mieszczą się bowiem także inne instytucje niż państwowe lub samorządowe, o
    ile wykonują funkcje władzy publicznej w wyniku powierzenia czy przekazania im tych
    funkcji przez organ władzy państwowej lub samorządowej. Wykonywanie władzy
    publicznej dotyczy wszelkich form działalności państwa, samorządu terytorialnego i innych
    instytucji publicznych, które obejmują bardzo zróżnicowane formy aktywności.
    Pojęcie „działania” organu władzy publicznej nie zostało konstytucyjnie zdefiniowane. W
    pojęciu tym mieszczą się zarówno zachowania czynne tego organu, jak i zaniechania. W
    zakresie działań czynnych organu władzy publicznej mieszczą się indywidualne
    rozstrzygnięcia, np. decyzje, orzeczenia i zarządzenia.
    Z treści powołanego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług wynika,
    że wyłączenie z kategorii podatników VAT organów władzy publicznej oraz urzędów
    obsługujących te organy ma miejsce wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwie
    przesłanki:
    - podmiotem dokonującym czynności jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący
      ten organ oraz
    - czynność mieści się w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami na ten
      podmiot, dla realizacji których został on powołany i jednocześnie czynność ta nie jest
      wykonywana na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Wyżej wymieniona norma nakazuje zatem uznać, że w przypadku czynności
    wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych, dany podmiot nie działa w
    charakterze organu, lecz występuje jako zwykły uczestnik obrotu gospodarczego.
    Wykonywanie bowiem czynności na podstawie umów cywilnoprawnych mogłoby
    prowadzić do nierówności konkurencyjnej podmiotów działających na rynku oraz „organu
    władzy”, który korzystałby z wyłączenia z opodatkowania na podstawie ww. przepisu.
    Zakres regulacji polskiej ustawy jest zbliżony do określonego w Dyrektywie. Polski
    ustawodawca posługuje się terminem „zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa”.
    Jednocześnie ustawa wyłącza czynności „wykonywane na podstawie umów
    cywilnoprawnych”, w odniesieniu do których organy władzy publicznej są podatnikami.
    Można zatem przyjąć, że podobnie jak w przypadku uregulowań Dyrektywy, organy
    publiczne i urzędy obsługujące te organy nie będą traktowane jako podatnicy VAT w
    odniesieniu do sytuacji, w których działają na podstawie prawa publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo publiczną uczelnią wyższą, prowadzącą działalność
    naukową i dydaktyczną w dziedzinie (...). Udostępniają Państwo obiekty sportowe, tj.
    stadion lekkoatletyczny oraz halę wielofunkcyjną na rzecz podmiotów realizujących
    zadania w sferze kultury fizycznej, takich jak (...). Umowy mają charakter zbliżony do

    umów użyczenia. Nie uzyskują Państwo przychodu z tytułu udostępnienia samej
    powierzchni obiektów, jedynym elementem rozliczenia jest ustalony ryczałt za koszty
    eksploatacyjne. Ponadto udostępniają Państwo nieodpłatnie raz w tygodniu jeden tor
    basenu znajdującego się w hali wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb
    mundurowych, tj. Policji i Państwowej Straży Pożarnej.
    Mimo że Państwo jako Uczelnia, realizują swoje zadania statutowe zgodnie z przepisami
    ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz Statutem Uczelni, stwierdzić należy,
    że w świetle ww. art. 15 ust. 6 ustawy, w przypadku udostępniania obiektów sportowych
    tj. stadionu lekkoatletycznego oraz hali wielofunkcyjnej na rzecz podmiotów realizujących
    zadania w sferze kultury fizycznej oraz udostępniania raz w tygodniu jednego toru basenu
    znajdującego się w hali wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb mundurowych, nie
    działają Państwo jako organ władzy publicznej.
    W ramach udostępniania obiektów sportowych tj. stadionu lekkoatletycznego oraz hali
    wielofunkcyjnej na rzecz podmiotów realizujących zadania w sferze kultury fizycznej oraz
    udostępniania raz w tygodniu jednego toru basenu znajdującego się w hali
    wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb mundurowych, nie wykonują Państwo
    czynności o charakterze władczym, właściwym dla organu władzy publicznej, a działają
    Państwo w reżimie prywatnoprawnym.
    W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Natomiast zgodnie z art. 710 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Odnośnie umowy użyczenia, należy wskazać, że istotnymi cechami takiej umowy są dwa
    elementy: oddanie rzeczy do używania na pewien czas oraz nieodpłatność. Jednakże jeśli
    pojawia się jakakolwiek płatność związana z użytkowaniem rzeczy oddanej w używanie, to
    na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług umowa ta przestaje być
    umową nieodpłatną i staje się czynnością odpłatną, a więc jako taka podlega
    opodatkowaniu.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie występują czynności
    częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona
    odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia
    tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także
    czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są
    czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.
    Okoliczność, czy transakcja została dokonana po cenie niższej, czy też wyższej od kosztu
    świadczenia, nie ma znaczenia dla zakwalifikowania transakcji jako „transakcji odpłatnej”
    w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem to ostatnie pojęcie wymaga wyłącznie
    istnienia bezpośredniego związku między dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    świadczeniem wzajemnym (wynagrodzeniem) rzeczywiście otrzymanym przez podatnika.
    Zatem w pierwszej kolejności należy przeanalizować czy faktycznie udostępniają Państwo
    obiekty sportowe, tj. stadion lekkoatletyczny oraz halę wielofunkcyjną na rzecz
    podmiotów realizujących zadania w sferze kultury fizycznej, takich jak (...), w sposób
    nieodpłatny.
    W tym miejscu należy wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje z ekonomicznego punktu

    widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów
    podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być
    dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność
    kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych.
    Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia.
    Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowania do poszczególnych
    jego elementów odrębnych cen. Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności)
    dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie
    tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny
    charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do
    celów stosowania przepisów ustawy. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić
    będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz
    mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich
    jako elementu czynności kompleksowej.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie
    obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    W szczególności w wyroku w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd. Trybunał uznał,
    że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie
    odrębne i niezależne, przy czym nie należy dokonywać sztucznego podziału świadczeń,
    które z ekonomicznego punktu widzenia obejmują jedną usługę. W sprawach wątpliwych
    należy więc brać pod uwagę okoliczności dokonywania transakcji, które - jak wynika z
    wyroku TSUE z 2 maja 1996 r. w sprawie C#231/94 - mają na celu określenie, czy
    wykonywane czynności są ze sobą na tyle ściśle związane, że można je uznać za jedno
    świadczenie, którego podział miałby charakter sztuczny.
    W kontekście Państwa sprawy istotny jest też wyrok TSUE w sprawie C-42/14 Wojskowa
    Agencja Mieszkaniowa, w którym Trybunał analizował kwestię najmu i dostawy mediów.
    Kierując się ogólną zasadą, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować jako
    odrębne, Trybunał rozstrzygnął, że „Najem nieruchomości i związane z nim: dostawa
    wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy
    uważać za odrębne i niezależne świadczenia, które winno się oceniać oddzielnie z punktu
    widzenia podatku od wartości dodanej, chyba, że elementy transakcji, które obejmują
    również ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, że
    tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.”
    Zatem usługi należy uznać za odrębne, gdy najemca ma możliwość wyboru ilości ich
    zużycia, a tym samym kryterium zużycia będzie jednym z czynników decydujących o
    odrębności świadczeń.
    W związku z tym, co do zasady, towarzyszące udostępnieniu nieruchomości dostawy
    towarów i usług, np. dostawa energii elektrycznej i cieplnej, gazu, wody, odbiór ścieków,
    powinny być uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru
    sposobu korzystania z nich (tj. danych towarów i usług) poprzez decydowanie o wielkości
    ich zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania
    zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą zasadę
    należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów,
    a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż
    opomiarowanie według liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę.
    Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo liczba osób korzystających z
    nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości. Ponadto, jeżeli przesłanki
    ekonomiczne zawarcia umowy będą wskazywały, że faktyczne wydzielenie i oddzielne
    rozliczenie mediów obiektywnie odzwierciedla zużycie mediów, to świadczenia te powinny
    być traktowane odrębnie (przykładowo, rozdzielenie kosztów mediów na poszczególnych

    najemców na podstawie wskazań jednego licznika wg przyjętych w umowie obiektywnych
    kryteriów podziału).
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby
    charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz
    gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem
    sytuacji, na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też
    pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia mediów
    (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że
    celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z
    odpowiednimi mediami.
    Przy podatkowej kwalifikacji świadczeń polegających na dostawie towarów i świadczeniu
    usług związanych z usługą udostępnienia nieruchomości, w każdym przypadku należy
    uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
    W analizowanej sprawie udostępniają Państwo obiekty sportowe, tj. stadion
    lekkoatletyczny oraz halę wielofunkcyjną na rzecz podmiotów realizujących zadania w
    sferze kultury fizycznej, takich jak (...). Nie uzyskują Państwo przychodu z tytułu
    udostępnienia samej powierzchni obiektów, jedynym elementem rozliczenia jest ustalony
    ryczałt za koszty eksploatacyjne.
    Jak Państwo wskazali, ustalona stawka ryczałtowa zawiera koszty związane z
    użytkowaniem zaplecza sanitarnego, w szczególności szatni, wraz z towarzyszącymi
    mediami. Kwota opłaty ryczałtowej wynosi (...) zł brutto za dzień korzystania z obiektu. W
    ramach ustalonej stawki ryczałtowej zawarte są koszty zużycia mediów: wody ciepłej,
    wody zimnej oraz energii elektrycznej, związane z użytkowaniem zaplecza (szatni). Opłata
    kalkulowana jest na podstawie prognozy zużycia mediów, tj. ciepłej i zimnej wody oraz
    energii elektrycznej, w oparciu o doświadczenie eksploatacyjne Uczelni, bez uwzględniania
    wskazań liczników w danym okresie. Przyjęta metoda kalkulacji polega na ustaleniu
    uśrednionego kosztu dziennego zużycia w przeliczeniu na typową grupę korzystających
    oraz czas użytkowania. Opłata nie ma charakteru opłaty licznikowej ani kosztu
    rzeczywistego, lecz ryczałtu kalkulacyjnego. Podmioty objęte współpracą nie są rozliczane
    na podstawie rzeczywistego zużycia mediów. Wnoszona opłata ryczałtowa nie ulega
    zmianie w zależności od rzeczywistego zużycia. Podmioty te nie mają też realnego wpływu
    na wielkość zużycia mediów - ich dostęp do infrastruktury ogranicza się do określonych
    godzin i stref (np. toru basenowego lub hali). Wystawiają Państwo faktury VAT
    dokumentujące ustaloną ryczałtową opłatę. Faktury są wystawiane każdorazowo zgodnie
    z zawartymi umowami. W fakturach stosowana jest jedna stawka podatku VAT - stawka
    podstawowa, obowiązująca w przypadku odpłatnych usług udostępniania infrastruktury.
    Należy zauważyć, że obciążanie ww. podmiotów kosztami eksploatacyjnymi nie stanowi
    celu samego w sobie, ale służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób z udostępnianych
    obiektów sportowych. Celem udostępnienia obiektów sportowych na rzecz ww.
    podmiotów jest realizacja przez te podmioty zajęć treningowych dla dzieci i młodzieży. Nie
    można stwierdzić, że korzystanie z zaplecza sanitarnego (i w konsekwencji dostarczanie
    wody ciepłej i zimnej oraz dostawa energii elektrycznej), jest dla tych podmiotów celami
    samymi w sobie i powinny być traktowane jako odrębne, niezależne świadczenia.
    Podmioty te są zainteresowane przeprowadzeniem zajęć treningowych dla dzieci i
    młodzieży w udostępnianych im przez Państwa obiektach sportowych.
    Analiza treści wniosku oraz przywołanych przepisów prawa prowadzi zatem do
    stwierdzenia, że czynność udostępnienia obiektów sportowych, tj. stadionu
    lekkoatletycznego oraz hali wielofunkcyjnej na rzecz podmiotów realizujących zadania w
    sferze kultury fizycznej, takich jak (...), nie stanowi czynności nieodpłatnego udostępnienia
    nieruchomości.

    Należy bowiem mieć na uwadze fakt, że w związku z udostępnianiem ww. obiektów
    sportowych, pobierają Państwo od ww. podmiotów koszty mediów i użytkowania zaplecza.
    Należy zauważyć, że z ekonomicznego punktu widzenia ww. koszty eksploatacyjne są
    elementem cenotwórczym i stanowią - de facto - wynagrodzenie związane z
    udostępnianiem ww. obiektów. Wobec tego czynność ta stanowi odpłatne świadczenie
    usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wykonywane przez
    podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, udostępnienie przez Państwa obiektów sportowych, tj. stadionu
    lekkoatletycznego oraz hali wielofunkcyjnej na rzecz podmiotów realizujących zadania w
    sferze kultury fizycznej, takich jak (...), za które ww. podmioty ponoszą koszty
    eksploatacyjne na Państwa rzecz, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jednocześnie należy wskazać, że ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń
    wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku VAT dla świadczenia
    usług udostępniania ww. obiektów. Zatem czynność ta jest opodatkowana podatkiem
    od towarów i usług przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    Zatem, są Państwo zobowiązani do naliczania podatku VAT w związku z
    udostępnianiem obiektów sportowych, tj. stadionu lekkoatletycznego oraz hali
    wielofunkcyjnej na rzecz podmiotów realizujących zadania w sferze kultury fizycznej,
    takich jak (...), za które ww. podmioty ponoszą koszty eksploatacyjne na Państwa rzecz.
    Odnosząc się z kolei do nieodpłatnego udostępniania raz w tygodniu jednego toru basenu
    znajdującego się w hali wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb mundurowych, tj.
    Policji i Państwowej Straży Pożarnej, należy zauważyć, że dla ustalenia, czy konkretna,
    nieodpłatna czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, istotny jest
    cel jej świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisuje się w cel prowadzonej
    działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za
    odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona.
    Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej
    sprawie występują. Ponadto z powyższego wynika, że opodatkowaniu VAT podlega tylko
    takie nieodpłatne świadczenie usług, które nie ma żadnego związku z działalnością
    przedsiębiorstwa podatnika.
    Przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy wskazuje, że opodatkowaniu podlega jako odpłatne
    świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do
    celów innych niż działalność gospodarcza (w tym w szczególności m.in. do celów
    osobistych podatnika lub jego pracowników), jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu
    tych towarów lub ich części składowych. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia
    objęcie zakresem opodatkowania VAT usług świadczonych nieodpłatnie.
    Analizując natomiast treść art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, należy zauważyć, że dla ustalenia, czy
    konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego
    przepisu istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie
    wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka
    uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające
    opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od
    konkretnych okoliczności, jakie w danej sprawie występują.
    Przy czym, za usługi niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa (świadczone do celów
    innych niż działalność gospodarcza) należy uznać wszelkie usługi, których świadczenie
    odbyło się bez związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
    Natomiast przez usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, należy rozumieć te
    usługi, które są wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej

    działalności gospodarczej podatnika, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem
    prowadzonego przedsiębiorstwa. W tym więc aspekcie winny być rozpatrywane działania
    podejmowane przez dany podmiot.
    Podkreślić należy, że przepis art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy ma zastosowanie tylko do tych
    spośród usług nieodpłatnych, które spełniają warunek w nim wymieniony, tj. dotyczy tych
    usług nieodpłatnych, które służą celom innym niż działalność gospodarcza podatnika. Jeśli
    ww. warunek nie jest spełniony, nie może być mowy o potraktowaniu usługi świadczonej
    nieodpłatnie jako usługi odpłatnej i objęcie jej zakresem opodatkowania VAT.
    Ponadto, w celu ustalenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT należy posiłkować się orzecznictwem Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Kwestia nieodpłatnego świadczenia usług była przedmiotem rozważań Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej m.in. w sprawie C-258/95 (Julius Fillibeck Söhne GmbH &
    Co. KG). W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości doszedł do wniosku, że co do zasady,
    pracodawca, organizując dla pracowników dojazd do zakładu, świadczy nieodpłatną
    usługę na ich prywatny użytek. Pracodawca w normalnych warunkach nie ma obowiązku
    zapewnienia pracownikom dojazdu do miejsca pracy, a to w jaki sposób pracownik
    dostanie się do pracy jest jego indywidualną sprawą. Niemniej jednak, jeżeli z okoliczności
    wynika, że działalność prowadzona przez podatnika wymaga, aby pracodawca zapewnił
    transport pomiędzy domem a miejscem pracy, wówczas należy przyjąć, że usługa ta
    świadczona jest w celu nie innym niż działalność gospodarcza podatnika, natomiast
    prywatne korzyści pracownika wynikające z możliwości skorzystania z transportu mają
    znaczenie drugorzędne względem potrzeb podatnika.
    W świetle powyższego, oceniając, czy dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa
    podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja
    korzyść jest dominująca. Jeżeli korzyść podatnika przeważa nad korzyścią pracownika, w
    tym jak w okolicznościach niniejszej sprawy, podmiotów trzecich (przedstawicieli służb
    mundurowych tj. Policji oraz Państwowej Straży Pożarnej), wówczas świadczenie to
    zachowuje swój nieodpłatny charakter i nie podlega opodatkowaniu.
    Natomiast w wyroku z 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-371/07 (Danfoss and Astra Zeneca)
    Trybunał stwierdził, że co do zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych posiłków,
    służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 Szóstej Dyrektywy.
    Jeżeli natomiast ze szczególnych okoliczności wynika, że zapewnienie posiłków przez
    pracodawcę nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest
    dokonywane w celach innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, wtedy
    osobista korzyść, jaka wynika z tego dla pracowników, wydaje się mieć jedynie charakter
    uboczny względem potrzeb przedsiębiorstwa.
    Podobnie jak w pierwszym powołanym wyroku, także i w tym orzeczeniu Trybunał
    podkreślił znaczenie ścisłego związku pomiędzy działalnością gospodarczą podatnika, a
    świadczoną nieodpłatnie usługą. Wskazał ponadto, że usługa ta powinna służyć przede
    wszystkim interesom podatnika, a korzyść pracownika powinna mieć charakter uboczny.
    Zatem mając na uwadze kryteria wynikające z powołanego orzecznictwa TSUE można
    wywieść wniosek, że co do zasady takie usługi, w których zasadniczą korzyść odnoszą
    osoby korzystające z danej usługi, należałoby uznać za świadczone na ich osobiste cele, a
    w konsekwencji usługi te będą podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2
    ustawy. Z drugiej jednak strony, jeżeli usługa taka nie jest świadczona przez podatnika w
    ramach prowadzonej przez niego działalności lub ma z nią nikły związek, to można mówić
    o świadczeniu usługi nie tyle na cele osobiste, lecz przede wszystkim w ramach innej
    działalności. W tym przypadku również czynność ta objęta jest opodatkowaniem zgodnie z
    art. 8 ust. 2 ustawy.
    Przy analizie przesłanek zastosowania art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, decydującym kryterium
    jest zatem związek usługi z działalnością gospodarczą podatnika (tj. cel działania) - jeżeli

    nieodpłatne świadczenie wpisuje się w cel prowadzonej działalności gospodarczej,
    wówczas przesłanka uznania tej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług,
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, nie zostanie spełniona. Oceniając zatem, czy
    dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla
    tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja korzyść jest dominująca. Jednocześnie
    usługa taka powinna służyć przede wszystkim interesom podatnika, a korzyść odbiorcy
    świadczenia powinna mieć charakter uboczny. Oznacza to, że w przypadku gdy korzyść
    podatnika przeważa nad korzyścią odbiorcy świadczenia świadczenie to zachowuje swój
    nieodpłatny charakter i nie podlega opodatkowaniu.
    Jednocześnie należy wskazać, że dla zastosowania art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy istotne jest czy
    podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Należy bowiem
    zwrócić uwagę na opinię Rzecznika Generalnego z 23 października 2008 r. w sprawie C-371
    /07, który stwierdził, że:
      „(...) możliwość odliczenia podatku naliczonego stanowi wyraźną przesłankę jedynie
      dla zastosowania art. 5 ust. 6 lub art. 6 ust. 2 lit. a, jednakże sądzę, że w art. 6 ust. 2
      lit. b ma charakter bezwzględnie dorozumiany. Nie ma w tym przypadku charakteru
      wyraźnego zasadniczo z uwagi na to, że przepis ten odnosi się głównie do usług
      świadczonych przez pracowników, a koszty pracowników (w formie wynagrodzenia)
      nie są obciążone podatkiem VAT. Jednakże w przypadku, gdy kompleksowa dostawa
      winna być sklasyfikowana, jako dostawa usług, wykorzystane towary zazwyczaj będą
      podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a podstawą opodatkowania w odniesieniu
      do wszystkich transakcji wymienionych w art. 6 ust. 2 stanowi »suma wydatków
      poniesionych przez podatnika na wykonanie usług« (art. 11 część A ust. 1 lit. c).
      Objęcie tą podstawą opodatkowania kosztu dostaw, od których podatek naliczony
      nie podlegał odliczeniu, byłoby sprzeczne nie tylko z systematyką art. 5 ust. 6 i art. 6
      ust. 2 w całości, ale również z fundamentalną zasadą neutralności podatku VAT dla
      podatników” (pkt 40 opinii).
    Zatem na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy za odpłatne świadczenie usług uznaje się
    nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym
    byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich
    domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
    oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność
    gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W rozpatrywanej sprawie w ramach utrwalonej polityki współpracy udostępniają Państwo
    nieodpłatnie raz w tygodniu jeden tor basenu znajdującego się w hali wielofunkcyjnej na
    rzecz przedstawicieli służb mundurowych, tj. Policji i Państwowej Straży Pożarnej.
    W celu określenia czy w tym przypadku znajduje zastosowanie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy,
    koniecznym jest rozstrzygnięcie czy to nieodpłatne świadczenie usług realizowane w
    ramach działalności statutowej następuje do celów innych niż działalność gospodarcza
    podatnika, czy też służy przede wszystkim działalności gospodarczej podatnika, co
    oznaczałoby, że jest ono niezbędne dla tej działalności, a korzyść podatnika z tytułu
    tego świadczenia przeważa nad korzyścią podmiotów trzecich (przedstawicieli służb
    mundurowych, tj. Policji i Państwowej Straży Pożarnej). Usługi polegające na
    udostępnianiu raz w tygodniu jednego toru basenu znajdującego się w hali
    wielofunkcyjnej na rzecz podmiotów trzecich (przedstawicieli służb mundurowych, tj.
    Policji i Państwowej Straży Pożarnej), nie są niezbędne dla celu Państwa działalności
    gospodarczej - nie służą przede wszystkim tej działalności, przeważa tutaj bowiem
    korzyść podmiotów korzystających z tych świadczeń.
    Jak Państwo wskazali, udostępnienie toru basenowego na rzecz przedstawicieli Policji i
    Państwowej Straży Pożarnej ma charakter wsparcia aktywności fizycznej
    funkcjonariuszy służb mundurowych.

    W analizowanej sprawie nie można przyjąć, że korzyść podmiotów uprawnionych do
    nieodpłatnego korzystania z toru basenu znajdującego się w hali wielofunkcyjnej ma
    charakter uboczny w stosunku do korzyści, jaką z tytułu tego świadczenia odnoszą
    Państwo. To z kolei prowadzi do wniosku, że ww. nieodpłatne świadczenie usług
    następuje do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, co w świetle art. 8
    ust. 2 pkt 2 ustawy należy traktować jako odpłatne świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie, nieodpłatne
    udostępnianie raz w tygodniu jednego toru basenu znajdującego się w hali
    wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb mundurowych, tj. Policji i Państwowej
    Straży Pożarnej, stanowi nieodpłatne świadczenie usług, a czynność ta - w świetle art. 8
    ust. 2 pkt 2 ustawy - podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jak
    bowiem wskazano powyżej, nieodpłatne udostepnienie toru basenu znajdującego się w
    hali wielofunkcyjnej następuje do celów innych niż Państwa działalność gospodarcza.
    Ponadto, z tytułu wydatków inwestycyjnych dotyczących modernizacji i remontów ww.
    obiektu hali wielofunkcyjnej, w której mieści się udostępniany przez Państwa na rzecz
    ww. podmiotów nieodpłatnie tor basenu, przysługiwało Państwu w części prawo do
    odliczenia podatku naliczonego.
    W konsekwencji, czynność nieodpłatnego udostępniania przez Państwa jednego toru
    basenu znajdującego się w hali wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb
    mundurowych, tj. Policji i Państwowej Straży Pożarnej, stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jednocześnie należy wskazać, że ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń
    wykonawczych do ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku VAT dla świadczenia
    usług udostępniania toru basenu. Zatem czynność ta jest opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    W konsekwencji, są Państwo zobowiązani do naliczania podatku VAT w związku z
    udostępnianiem nieodpłatnie raz w tygodniu jednego toru basenu znajdującego się w
    hali wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb mundurowych, tj. Policji i Państwowej
    Straży Pożarnej.
    Podsumowując, są Państwo zobowiązani do naliczania podatku VAT zarówno w związku
    z udostępnianiem obiektów sportowych, tj. stadionu lekkoatletycznego oraz hali
    wielofunkcyjnej na rzecz podmiotów realizujących zadania w sferze kultury fizycznej,
    takich jak (...), za które ww. podmioty ponoszą koszty eksploatacyjne na Państwa rzecz,
    jak i w związku z udostępnianiem nieodpłatnie raz w tygodniu jednego toru basenu
    znajdującego się w hali wielofunkcyjnej na rzecz przedstawicieli służb mundurowych, tj.
    Policji i Państwowej Straży Pożarnej.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie

    z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo
    do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.