Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.266.2025.2.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-04
Teza: Prawo do zastosowania procedury VAT marża, o której mowa
w art. 119 ust. 1 ustawy, do świadczonych usług kolonii;
półkolonii w przypadku, gdy wszyscy uczestnicy zamieszkują w
innym miejscu, niż ma miejsce realizacja programu półkolonii
oraz półkolonii wtedy, gdy niektórzy uczestnicy zamieszkują w
tym samym miejscu, gdzie ma miejsce realizacja programu
półkolonii.
Słowa kluczowe: VAT marża
kolonie i obozy
transport
turystyka
ubezpieczenia
usługi-usługi noclegowe
usługi-usługi obce
usługi-usługi własne
wyżywienie
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
świadczenie-świadczenie usług
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 24
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie opieki nad
dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na
zasadach określonych w przepisach: o pomocy
społecznej, o systemie oświaty oraz ustawy Prawo
oświatowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury
przy świadczeniu usług turystyki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 17
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 maja 2025 r. (wpływ 14 maja 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca od 2018 r. prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością. Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest działalność sklasyfikowana pod
    kodem PKD 85.51.Z - Pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i
    rekreacyjnych.
    Wnioskodawca nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów art. 2
    pkt 3-8 i 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    737 ze zm.), dalej: „Prawo oświatowe”.
    Wnioskodawca jest organizatorem wypoczynku dla dzieci i młodzieży na podstawie art.
    92c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 750 ze zm.), dalej: USO. W związku z tym Wnioskodawca podlega nadzorowi kuratora
    oświaty na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 15 Prawo oświatowe.
    Wnioskodawca spełnia wymogi oświatowe, tj. zatrudnia nauczycieli/opiekunów
    /instruktorów posiadających pedagogiczne wykształcenie/kwalifikacje, a każdy
    wypoczynek jest zatwierdzony przez Kuratorium Oświaty.
    Wnioskodawca jest wpisany do rejestru organizatorów i pośredników turystycznych, o
    którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
    turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2211 ze zm.)
    i posiada zaświadczenie o takowym wpisie (nr (...)).
    Poniżej opisane usługi organizacji półkolonii oraz kolonii nie są przez Wnioskodawcę
    świadczone jako jednostkę objętą systemem oświaty. Usługi organizacji półkolonii oraz
    kolonii są świadczone przez Wnioskodawcę jako organizatora wypoczynku dla dzieci i
    młodzieży na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 2 USO.
    Celem opisanych poniżej kolonii i półkolonii jest zarówno nauka poza miejscem
    zamieszkania, jak i wypoczynek oraz rekreacja. Wnioskodawca wskazuje, że oba wskazane
    cele wzajemnie się przenikają i niemożliwe jest wskazanie jednego celu.
    Przedmiotem niniejszego wniosku, pod kątem możliwości zastosowania procedury VAT
    marża, o której w mowa w art. 119 ustawy o VAT, są dwa rodzaje aktywności gospodarczej
    które prowadzi Wnioskodawca:
    1) tzw. półkolonie;

    2) tzw. zielone szkoły (kolonie).
    Opis obu aktywności gospodarczych następuje poniżej.
    Ad 1 (półkolonie)
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca organizuje odpłatne
    letnie i zimowe półkolonie dla dzieci. Półkolonie organizowane są w ramach turnusów w
    czasie ferii zimowych oraz letnich wakacji.
    Półkolonie są organizowane z zachowaniem wszelkich wymagań określonych przez
    przepisy o systemie oświaty i podlegają nadzorowi kuratorium oświaty.
    Wnioskodawca zapewnia uczestnikom bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku,
    który jest dostosowany do ich wieku, umiejętności i zainteresowań. Organizowany przez
    Wnioskodawcę wypoczynek w formie półkolonii podlega obowiązkowemu zgłoszeniu w
    odpowiednim terminie właściwemu kuratorowi oświaty, zgodnie z art. 92d USO.
    Wnioskodawca dokonuje stosownego zgłoszenia i jest ono zatwierdzone przez kuratorium
    oświaty.
    Liczba uczestników wypoczynku w grupie pozostających pod opieką jednego wychowawcy
    jest dostosowana do wytycznych. Każdy z wychowawców prowadzi dziennik wychowawcy
    przedstawiający realizację programu półkolonii w grupach. Wychowawcy prowadzący
    półkolonie są osobami zatrudnionymi na podstawie umowy zlecenia, posiadają stosowne
    kursy wychowawcy wypoczynku oraz doświadczenie pracy z dziećmi uprawniające do
    sprawowania opieki nad dziećmi podczas organizowanych półkolonii. Wszyscy
    wychowawcy spełniają tym samym warunki przewidziane przez przepisy Prawa
    Oświatowego. Kierownik półkolonii również posiada ukończone kursy kierownika
    wypoczynku oraz długoletnie doświadczenie w pracy z dziećmi.
    W czasie trwania półkolonii zapewniona jest opieka nad dziećmi, wyżywienie oraz zajęcia
    edukacyjne. Podczas półkolonii realizowane są m.in. zajęcia edukacyjne, wycieczki
    rowerowe, wspinaczka skałkowa, rafting, gry zespołowe, zajęcia na torze ninja,
    wakeboardzie, wodnym torze przeszkód, kulach wodnych, kreatywne i twórcze zajęcia
    plastyczne, a także różnorodne warsztaty.
    W czasie pobytu na półkoloniach dzieci pod nadzorem kadry opiekuńczej i wychowawczej,
    realizują różnorakie zajęcia sportowe, plastyczne, taneczne, artystyczne oraz dydaktyczne
    połączone z wypoczynkiem. Podczas organizowanych przez Wnioskodawcę turnusów w
    ramach półkolonii realizowane są również wyjścia do miejsc kultury w okolicach (...), np. na
    terenie (...).
    Zbiórki odbywają się przy wyznaczonej szkole.
    Każdy z turnusów półkolonii posiada autorski program, który jest realizowany przez
    wychowawców podczas zajęć.
    Reasumując, półkolonie organizowane przez Wnioskodawcę są dla dzieci połączeniem
    zabawy i edukacji. Odbiorcami usług są osoby fizyczne nieprowadzące działalności
    gospodarczej. Usługi półkolonii nie stanowią usług opieki nad dziećmi do lat 3. Na
    półkolonie nie są przyjmowane dzieci poniżej 5 roku życia.
    Dzieci są kierowane na półkolonie wyłącznie przez rodziców i opiekunów prawnych dzieci i
    młodzieży (klienci indywidualni). Rodzice/opiekunowie prawni dzieci codziennie dowożą
    dzieci na półkolonie, a po ich zakończeniu dzieci wracają do domów - w ramach półkolonii
    nie występuje usługa hotelowa. Z rodzicami/opiekunami prawnymi zawierana jest
    „umowa o świadczenie usług turystycznych”, która przewiduje najważniejsze dla stron
    postanowienia, takie jak zakres i przedmiot, cenę, sposób zapłaty, rodzaj i zakres
    ubezpieczenia, oświadczenia stron.
    Przykładowy plan dnia wygląda następująco:
    8:00 - zbiórka w (...) - każde dziecko z własnym rowerem (w wybrane dni);

    8:30 - 11:30 - wycieczka rowerowa;
    12:00 - przerwa obiadowa;
    13:00 - zajęcia popołudniowe;
    17:00 - powrót do (...) (dzieci wracają autobusem).
    Podany plan jest poglądowy i każdego dnia, może się nieco różnić. W przypadku
    deszczowej pogody realizowane są zajęcia zastępcze (np. (...)/Park Wodny/Centrum
    wspinaczki (...) itp).
    Planowany harmonogram tygodniowy:
    1 dzień - Rafting w (...) - wyjazd do (...) - wycieczka rowerowa (...) + Spływ pontonami (...);
    2 dzień - Wyjazd do (...) - zajęcia na torze ninja + zawody sportowe;
    3 dzień - całodzienna wycieczka do (...);
    4 dzień - (...) - zajęcia ze wspinaczki + gry terenowe + łuki + ognisko;
    5 dzień - Chillout na (...) - wycieczka rowerowa (...) + zajęcia wakeboard + zajęcia na SUP-
    ach.
    Cena zawiera przykładowo:
    a) wycieczki rowerowe;
    b) rafting;
    c) zajęcia wakeboard;
    d) wodny tor przeszkód;
    e) kule wodne (...);
    f) zajęcia ze wspinaczki skałkowej;
    g) zajęcia na torze Ninja;
    h) gry i zabawy sportowe;
    i) wyjazd do (...);
    j) inne zajęcia sportowe;
    k) ognisko z kiełbaskami;
    l) wyżywienie (obiad);
    m)opiekę kadry (...);
    n) gadżety firmowe;
    o) oprawę medialną (zdjęcia, filmy, fotorelacje);
    p) ubezpieczenie NNW (10 000 zł).
    Wnioskodawca na potrzeby półkolonii zakupuje usługi od innych podmiotów dla
    bezpośredniej korzyści uczestników. Są to:
    a) wyżywienie (catering),
    b) wypożyczenie sprzętu,
    c) transport komunikacją miejską,
    d) bilety wstępu do różnych obiektów kulturalnych i rozrywkowych,
    e) ubezpieczenie NWW,
    f) zajęcia edukacyjne wraz z materiałami do zajęć
    - które są ściśle związane z ich organizacją.

    Wnioskodawca świadcząc usługi kolonii nabywa towary i usługi od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści uczestników półkolonii. Opisane we wniosku czynności są ściśle
    związane z usługą organizacji półkolonii w ten sposób, że:
    a) wyżywienie - zapewnienie uczestnikom odpowiedniego wyżywienia stanowi kluczowy
      element organizacji takiego wyjazdu. Dzieci i młodzież, biorące w nim udział nie są w
      stanie, a także nie powinny, samodzielnie organizować sobie pełnowartościowych
      posiłków podczas całodziennego wyjazdu. Wnioskodawca zwraca również uwagę, że
      organizator wypoczynku dla dzieci ma obowiązek zagwarantowania żywienia
      zgodnego z zasadami higieny żywienia, co wynika z art. 92c ust. 2 pkt 5 USO.
    b) transport - Wnioskodawca wskazuje, że zapewnienie transportu jest nieodzownym
      elementem kompleksowej organizacji półkolonii. Z uwagi na to, że miejsca
      wypoczynku są często znacznie oddalone od miejsc zamieszkania uczestników,
      indywidualne dotarcie na miejsce byłoby nie tylko problematyczne, ale także
      nieekonomiczne. Ponadto organizacja transportu, np. rowerów przynosi dodatkowe
      korzyści, ponieważ uczestnicy mogą korzystać z własnego sprzętu, co poprawia ich
      komfort oraz bezpieczeństwo. Jednocześnie eliminuje to konieczność ponoszenia
      kosztów wynajmu rowerów na miejscu.
    c) ubezpieczenie - Wnioskodawca, dbając o bezpieczeństwo uczestników kolonii,
      zapewnia im polisę od następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW). Organizowane
      wyjazdy często obejmują aktywności takie jak jazda na rowerze, pływanie czy
      narciarstwo, które mogą wiązać się z ryzykiem urazów. W związku z tym objęcie
      uczestników ochroną ubezpieczeniową stanowi istotny element organizacji półkolonii i
      zapewnienia im bezpiecznych warunków wypoczynku.
    d) zajęcia programowe (szkolenia i treningi sportowe) - organizacja półkolonii
      narciarskich, pływackich nie może odbyć się bez realizacji odpowiednich zajęć
      programowych, takich jak szkolenia i treningi sportowe, dopasowane do charakteru
      danej półkolonii.
    e) atrakcje dodatkowe (np. park linowy, basen) - Wnioskodawca zaznacza, że aby
      urozmaicić formy aktywności i zagwarantować uczestnikom aktywny wypoczynek,
      organizowane są także dodatkowe atrakcje, takie jak wizyty w parku linowym.
      Natomiast korzystanie z basenu jest nieodzownym elementem programu półkolonii o
      profilu pływackim.
    f) wypożyczenie sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne) - Wnioskodawca podkreśla, że
      w ramach urozmaicenia form aktywności, dostosowanych do lokalizacji półkolonii,
      uczestnicy mają możliwość korzystania ze spływów kajakowych czy wycieczek
      rowerami wodnymi. Jest to zgodne z tematyką półkolonii pływackich i pozwala im
      wykorzystywać zdobyte umiejętności na otwartych akwenach, jednocześnie
      wzmacniając ich pewność siebie.
    Celem organizacji półkolonii jest zapewnienie rekreacji dzieciom, rozwoju ich kondycji
    fizycznej i psychicznej, pogłębianie ich wiedzy, kształtowanie ich pasji, zainteresowań oraz
    uzdolnień, zwiedzanie i poznawanie okolic przez dzieci, zwiększania ich świadomości
    ekologicznej, kształtowanie nawyków aktywności fizycznej oraz uczestnictwa w kulturze, a
    także zaspokajanie potrzeb kulturalnych dzieci.
    Usługi wyżywienia są zlecane innemu podmiotowi.
    W tym miejscu Wnioskodawca zaznacza, iż organizowane przez Niego półkolonie
    należałoby podzielić na dwie kategorie - takie, które w całości odbywają się poza miejscem
    zamieszkania uczestników i takie które odbywają się również lub nawet tylko w miejscu
    ich zamieszkania (ten drugi przypadek dotyczy w szczególności tych półkolonii, które
    odbywają się na terenie (...), czyli obszaru należącego do (...)).

    Stąd w ramach opisu stanu faktycznego Wnioskodawca dokonuje również podziału
    oferowanych przez siebie półkolonii - w zależności od miejsca zamieszkania uczestnika -
    na dwie kategorie:
    1. Półkolonie odbywające się tylko lub również w miejscu zamieszkania ich uczestników
      (np. właśnie te półkolonie, które zakładają aktywności na terenie (...) - dla uczestników
      mieszkających w (...));
    2. Półkolonie odbywające się tylko poza miejscem zamieszkania uczestników (np. te,
      które codziennie zakładają wycieczki do innych miejscowości).
    Ad 2 (zielone szkoły)
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że dla określenia pobytów kolonijnych stosuje się
    różne nazwy, takie jak: kolonie, zielone szkoły, obozy, itp. Mimo stosowania różnych nazw,
    cel oraz idea takich wyjazdów są takie same. W związku z tym dla uproszczenia, w ramach
    niniejszego wniosku, Wnioskodawca będzie używał pojęcia „kolonie”.
    W przypadku kolonii, organizowane wyjazdy, w zależności od pory roku, to kolonie
    narciarskie, rowerowe, windsurfingowe oraz multisportowe (mieszane). Zasadniczo
    wyjazdy ukierunkowane są na rekreacje i odpoczynek dzieci, a każdy wyjazd opiera się na
    programie zapewniającym uczestnikom przede wszystkim szkolenie, w zależności od
    tematyki wyjazdu - narciarskie, rowerowe, itp.
    Wszyscy uczestnicy wyjazdu mają zapewnione zakwaterowanie, transport, włącznie z
    transportem np. rowerów, wyżywienie oraz mają wykupione ubezpieczenie. Podczas
    wyjazdów Wnioskodawca wykupuje ponadto m.in. bilety wstępu do różnych obiektów np.
    do parku linowego, na basen. Wnioskodawca zapewnia również, w zależności od
    konkretnego profilu kolonii, wypożyczenie odpowiedniego sprzętu np. kajaków, rowerków
    wodnych, itp.
    W ramach usług własnych, tj. nienabywanych od innych podmiotów, Wnioskodawca
    zapewnia całodobową opiekę, szkolenie narciarskie/pływackie/windsurfingowe, itp.,
    treningi sportowe (piłka nożna, siatkówka, itp.), zabezpieczenie wodnych aktywności przez
    ratowników WOPR oraz udostępnia sprzęt - w zależności od tematyki wyjazdu.
    Wnioskodawca, przed planowanym wyjazdem, pobiera zaliczki od uczestników z
    wyprzedzeniem.
    W odniesieniu do organizowanych kolonii usługi nabyte od innych podmiotów dla
    bezpośredniej korzyści uczestników to m.in.:
    a) zakwaterowanie,
    b) wyżywienie,
    c) wypożyczenie sprzętu,
    d) transport,
    e) bilety wstępu.
    Wnioskodawca świadcząc usługi kolonii nabywa towary i usługi od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści uczestników kolonii. Opisane we wniosku czynności są ściśle
    związane z usługą organizacji kolonii w ten sposób, że:
    a) zakwaterowanie uczestników kolonii - kolonie to zorganizowana forma wypoczynku dla
      dzieci i młodzieży szkolnej podczas wakacji, odbywająca się poza ich stałym miejscem
      zamieszkania (zgodnie z definicją ze słownika języka polskiego). Brak zapewnienia
      noclegu uniemożliwiłby spełnienie tej definicji i zaprzeczałby idei kolonii.
      Wnioskodawca podkreśla, że organizacja pobytu poza miejscem zamieszkania nie jest
      możliwa bez zapewnienia uczestnikom odpowiedniego zakwaterowania – szczególnie,
      że kolonie często odbywają się w odległych lokalizacjach, oddalonych o setki
      kilometrów. W związku z tym brak noclegu byłby sprzeczny z logiką takiego wyjazdu.

    b) wyżywienie - zapewnienie uczestnikom kolonii odpowiedniego wyżywienia stanowi
      kluczowy element organizacji takiego wyjazdu. Dzieci i młodzież, biorące w nim udział
      nie są w stanie, a także nie powinny, samodzielnie organizować sobie
      pełnowartościowych posiłków podczas kilkudniowego pobytu. Wnioskodawca zwraca
      również uwagę, że organizator wypoczynku dla dzieci ma obowiązek zagwarantowania
      żywienia zgodnego z zasadami higieny żywienia, co wynika z art. 92c ust. 2 pkt 5 USO.
    c) transport - Wnioskodawca wskazuje, że zapewnienie transportu jest nieodzownym
      elementem kompleksowej organizacji kolonii. Z uwagi na to, że miejsca wypoczynku są
      często znacznie oddalone od miejsc zamieszkania uczestników, indywidualne dotarcie
      na miejsce byłoby nie tylko problematyczne, ale także nieekonomiczne. Ponadto
      organizacja transportu, np. rowerów, przynosi dodatkowe korzyści, ponieważ
      uczestnicy mogą korzystać z własnego sprzętu, co poprawia ich komfort oraz
      bezpieczeństwo. Jednocześnie eliminuje to konieczność ponoszenia kosztów wynajmu
      rowerów na miejscu.
    d) ubezpieczenie - Wnioskodawca, dbając o bezpieczeństwo uczestników kolonii,
      zapewnia im polisę od następstw nieszczęśliwych wypadków. Organizowane wyjazdy
      często obejmują aktywności, takie jak jazda na rowerze, pływanie czy narciarstwo,
      które mogą wiązać się z ryzykiem urazów. W związku z tym objęcie uczestników
      ochroną ubezpieczeniową stanowi istotny element organizacji kolonii i zapewnienia im
      bezpiecznych warunków wypoczynku.
    e) zajęcia programowe (szkolenia i treningi sportowe) - organizacja kolonii narciarskich,
      pływackich nie może odbyć się bez realizacji odpowiednich zajęć programowych,
      takich jak szkolenia i treningi sportowe, dopasowane do charakteru danego obozu.
    f) atrakcje dodatkowe (np. park linowy, basen) - Wnioskodawca zaznacza, że aby
      urozmaicić formy aktywności i zagwarantować uczestnikom aktywny wypoczynek,
      organizowane są także dodatkowe atrakcje, takie jak wizyty w parku linowym.
      Natomiast korzystanie z basenu jest nieodzownym elementem programu kolonii o
      profilu pływackim.
    g) wypożyczenie sprzętu wodnego (kajaki, rowery wodne) - Wnioskodawca podkreśla, że
      w ramach urozmaicenia form aktywności, dostosowanych do lokalizacji kolonii,
      uczestnicy mają możliwość korzystania ze spływów kajakowych czy wycieczek
      rowerami wodnymi. Jest to zgodne z tematyką kolonii pływackich i pozwala im
      wykorzystywać zdobyte już umiejętności na otwartych akwenach, jednocześnie
      wzmacniając ich pewność siebie.
    Wnioskodawca świadcząc usługi zakwaterowania w ramach organizowanych kolonii nie
    korzysta z własnej bazy noclegowej.
    Usługi wyżywienia są zlecane innemu podmiotowi.Doprecyzowanie i uzupełnienie stanu
    faktycznego
    Towary i usługi zakupione od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestnika
    kolonii i półkolonii są nabywane w imieniu Wnioskodawcy i na Jego rachunek.
    Celem wszystkich czynności, jakie wykonuje Wnioskodawca w związku z organizacją
    półkolonii nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Wnioskodawcę. Celem
    Wnioskodawcy jest zapewnienie opieki, różnorodnych form aktywności wpływających na
    rozwój fizyczny dzieciom i młodzieży podczas wakacji. Wnioskodawca jest oczywiście
    przedsiębiorcą i działa w celu osiągnięcia dochodu. Precyzując osiągnięcie dodatkowego
    dochodu nie jest celem samym w sobie. Bardziej chodzi o wyrównanie do poziomu marży,
    która pozwala na sprawne funkcjonowanie firmy oraz obniżenie cen dla Klienta – w
    przypadku półkolonii realnie o 100-200 zł, co dla wielu rodzin mogłoby być realnym
    argumentem do skorzystania z oferty.

    W zależności od profilu kolonii lub półkolonii, bezpośrednio podczas trwających wydarzeń
    Wnioskodawca wykonuje czynności we własnym zakresie. Są to czynności związane z
    pracą kadry opiekuńczej i instruktorskiej takie jak:
    1. sprawowanie opieki (wychowawca),
    2. prowadzenie zajęć nauki i doskonalenia pływania,
    3. planowanie i prowadzenie wycieczek rowerowych,
    4. prowadzenie zajęć nauki i doskonalenia jazdy na nartach i snowboardzie,
    5. planowanie trasy rejsu i obsługa jachtów – sternicy,
    6. prowadzenie zajęć z kajakarstwa,
    7. prowadzenie zajęć z tenisa i sportów rakietowych,
    8. prowadzenie zajęć z gimnastyki,
    9. prowadzenie zajęć z gier zespołowych i innych,
    10. koordynacja i planowanie pracy kadry podczas obozów – kierownicy.
    Poza pracą bezpośrednio na koloniach i półkoloniach, Wnioskodawca zajmuje się
    organizacją każdego wydarzenia od podstaw. W niektórych sytuacjach Wnioskodawca
    korzysta z firm zewnętrznych, np. do przeprowadzenia zajęć z paintballu lub windsurfingu.
    Zdecydowana większość jest jednak prowadzona przez Wnioskodawcę.
    Pytania
    1) Czy do świadczonych przez Wnioskodawcę usług organizacji półkolonii - w przypadku
      których wszyscy uczestnicy zamieszkują gdzie indziej, niż ma miejsce realizacja
      programu półkolonii - ma zastosowanie procedura VAT marża, o której mowa w art.
      119 ust. 1 ustawy o VAT?
    2) Czy do świadczonych przez Wnioskodawcę usług organizacji półkolonii - w przypadku
      których niektórzy uczestnicy zamieszkują w tym samym miejscu, gdzie ma miejsce
      realizacja programu półkolonii - ma zastosowanie procedura VAT marża, o której
      mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT?
    3) Jeśli stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe, to czy prawidłowe jest
      stanowisko Wnioskodawcy, że ustalenie możliwości zastosowania procedury VAT
      marża dla usług turystyki polegających na organizacji półkolonii wymaga oceny
      realizowanej usługi indywidualnie - biorąc pod uwagę odrębnie status każdego
      pojedynczego uczestnika - i tym samym w ramach jednego przedsięwzięcia
      polegającego na organizacji półkolonii mogą wystąpić zarówno usługi opodatkowane
      na podstawie art. 119 ust. 1 ustawy o VAT, jak i usługi opodatkowane na zasadach
      ogólnych (w zależności od statusu danego uczestnika, tj. jego zamieszkania, które
      należy porównać z miejscem realizacji programu półkolonii)?
    4) Czy do świadczonych przez Wnioskodawcę usług organizacji kolonii ma zastosowanie
      procedura VAT marża, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1 (półkolonie)
    W ocenie Wnioskodawcy, do świadczonych przez Wnioskodawcę usług organizacji
    półkolonii ma zastosowanie procedura VAT marża, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy
    o VAT.
    W myśl art. 119 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług
    turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku (z zastrzeżeniem art.
    119 ust. 5 ustawy o VAT, w którym mowa o tzw. „usługach własnych”).

    Zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy o VAT, przez marżę rozumie się różnicę między kwotą,
    którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
    tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty;
    przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik
    świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
    ubezpieczenie.
    Stosownie do art. 119 ust. 3 ustawy o VAT, procedurę VAT marża dla usług turystyki
    stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:
    1) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
    2) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
    W myśl przepisów dyrektywy VAT, które mają znaczenie dla wykładni przepisów ustawy o
    VAT – w tym dotyczących procedury VAT marża dla usług turystyki, państwa członkowskie
    stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym rozdziałem, do transakcji
    dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec
    nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi
    świadczone przez innych podatników (art. 306 ust. 1 dyrektywy VAT). Do celów niniejszego
    rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży (art. 306
    ust. 2 dyrektywy VAT).
    W myśl art. 307 dyrektywy VAT, transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w
    art. 306 dyrektywy VAT przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za
    pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
    Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów należy wymienić następujące przesłanki,
    których zaistnienie powoduje, że należy zastosować procedurę VAT- marża dla usług
    turystyki:
    1. Wykonywana jest usługa turystyki;
    2. Wykonawca tej usługi nie jest pośrednikiem - działa na rzecz nabywcy usługi we
      własnym imieniu i na własny rachunek;
    3. W związku z realizacją usługi turystyki usługodawca nabywa towary i usługi od innych
      podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Spełnienie tych wszystkich warunków - biorąc pod uwagę treść art. 307 dyrektywy VAT -
    obliguje podatnika (usługodawcę) do stosowania tej szczególnej procedury rozliczania VAT.
    Jednocześnie nie ma żadnego znaczenia to, że usługodawca nie posiada formalnego
    statusu biura podróży, albowiem w myśl art. 306 ust. 2 dyrektywy VAT organizatorzy
    wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży. Wnioskodawca jest zaś wpisany
    do rejestru organizatorów i pośredników turystycznych.
    Ponadto w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) dla
    celów stosowania procedury VAT-marża dla usług turystyki liczy się tylko to, w jaki sposób
    działa dany podmiot. Status formalny podmiotu nie ma w tym wypadku znaczenia, na co
    słusznie wskazuje wyrok TSUE z 22 października 1998 r. (C-308/96), w którym wskazano,
    że: „Specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w
    artykule 26 VI Dyrektywy, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli
    nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one
    wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom
    wykonanie usług związanych z tą działalnością”.
    Zatem w kontekście opisanych w pierwszej części wniosku półkolonii należy kolejno
    dokonać analizy przesłanek wymienionych powyżej w pkt 1-3.
    W ocenie Wnioskodawcy, usługę organizacji półkolonii należy uznać za usługę turystyki.
    Spełniona jest więc przesłanka określona w pkt 1.

    W ustawie o VAT oraz dyrektywie VAT brak jest definicji pojęcia „usługi turystyki”.
    W ocenie Wnioskodawcy, niewłaściwe byłoby również stosowanie w tym zakresie definicji
    funkcjonujących na gruncie ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i
    powiązanych usługach turystycznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2211 ze zm.) czy też ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i
    przewodników turystycznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1944). Ustawy te nie dotyczą
    bowiem kwestii podatkowych, tylko zagadnień cywilnoprawnych czy też
    administracyjnych. Definicje w nich zawarte uwzględniają wobec tego inne potrzeby i cele,
    niż te fiskalne. W ustawie o VAT nie zawarto również jakiegokolwiek odwołania do ich
    przepisów.
    Wobec tego zasadnym jest zasięgnięcie do definicji słownikowych oraz do tzw. literatury
    przedmiotu (dotyczącej turystyki).
    W pierwszej kolejności warto przywołać definicję sformułowaną w ramach Encyklopedii
    PWN. Zgodnie z nią turystyka to: „wszelkie formy zmiany miejsca pobytu, jeśli nie są
    związane z pracą zawodową lub zmianą miejsca zamieszkania, tak w kraju, jak i za granicą”
    (źródło: https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/turystyka;3990203.html).
    Następnie należy powołać definicję sformułowaną przez GUS, w świetle której mianem
    turystyki określa się: „Czynności odwiedzających, którzy podejmują podróż do głównego
    miejsca docelowego położonego poza ich zwykłym otoczeniem, na okres krótszy niż rok, w
    dowolnym głównym celu, w tym w celu służbowym, wypoczynkowym lub innym celu
    osobistym, innym niż zatrudnienie przez podmiot miejscowy dla odwiedzanego miejsca”
    (źródło: https://stat.gov.pl/metainformacje/slownik-pojec/pojecia-stosowane-w-statystyce-
    publicznej/897,pojecie.html).
    Jako trzecią należy powołać definicję słownikową zawartą w internetowym słowniku języka
    polskiego PWN. Zgodnie z nią turystyka to: „zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego
    zamieszkania” (źródło: https://sjp.pwn.pl/sjp/turystyka;2531405.html).
    Istotne znaczenie ma również definicja zamieszczona w internetowym Wielkim Słowniku
    Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk. Zgodnie z tą definicją turystyka to: „odbywanie
    podróży, wycieczek lub wędrówek w miejscu niebędącym miejscem stałego zamieszkania,
    w celu aktywnego spędzenia czasu” (źródło: https://wsjp.pl/haslo/podglad/17203/turystyka
    /2323306/piesza).
    Jak zatem można dostrzec, wspólną cechą tych wszystkich definicji jest to, że zmienia się
    miejsce, w którym znajduje się dana osoba. Mianowicie istotą turystyki jest to, że odbywa
    się ona poza miejscem stałego zamieszkania danej osoby.
    Oznacza to, że wszelka aktywność „typowo” turystyczna (wypoczynkowa) odbywająca się
    w miejscu zamieszkania nie stanowi turystyki.
    Natomiast jeśli ta aktywność odbywa się poza miejscem, w którym dana osoba mieszka
    lub stale przebywa, to należy ją uznać za turystykę.
    Tym samym, odpłatną organizację takiej aktywności należy uznać za usługę turystyki
    opodatkowaną VAT na zasadach procedury marży dla usług turystyki. Opisane przez
    Wnioskodawcę w pierwszej części wniosku półkolonie odbywają się w innym miejscu, niż
    miejsce, w którym uczestnicy stale przebywają/ zamieszkują. Wnioskodawca wskazał
    bowiem, że aktywności odbywają się w różnych miejscowościach, tj. przykładowo:
    1. Rafting i wycieczka rowerowa odbywają się w miejscowościach (...), które to
      miejscowości znajdują się dość daleko od (...), skąd dzieci są zabierane (ok. 142,6 km);
    2. Zajęcia na torze ninja i zawody sportowe odbywają się w miejscowości (...) - odległość
      ok. 53,6 km od (...);
    3. (...) znajduje się w miejscowości (...) - oddalonej o 55,5 km od (...);

    4. (...), gdzie odbędzie się ognisko oraz m.in. zajęcia ze wspinaczki, to obszar położony na
      północ od (...), oddalony o ok. 21,7 km.
    Okoliczność, że półkolonie stanowią turystykę (odbywają się poza miejscem zamieszkania
    /stałego pobytu uczestników) potwierdza opisany w pierwszej części wniosku fakt, że
    Wnioskodawca nabywa od podmiotu zewnętrznego m.in. usługę transportu, która to jest
    niezbędna do realizacji usługi półkolonii ze względu na to, iż miejsca wypoczynku są często
    znacznie oddalone od miejsc zamieszkania uczestników. Gdyby półkolonie odbywały się w
    całości w miejscu zamieszkania uczestników (ich stałego pobytu) i tym samym nie
    stanowiłyby turystyki, to Wnioskodawca nie musiałby nabywać takiej usługi od podmiotu
    zewnętrznego. Wystarczyłaby np. organizacja zbiórki już w umówionym miejscu.
    Dodatkowo warto zauważyć, że rodzice uczestników oraz sam Wnioskodawca zawierają
    „umowę o świadczenie usług turystycznych”. Wybór i podpisanie akurat takiej umowy
    potwierdza, że są oni zainteresowani właśnie nabyciem usługi turystycznej, a nie
    jakiejkolwiek innej.
    Istotne znaczenie ma również fakt, że Wnioskodawca wskazał, iż w przypadku usługi
    będącej przedmiotem pytania nr 1, wszyscy uczestnicy półkolonii zamieszkują w innym
    miejscu, niż miejsca, w których realizowany jest program półkolonii.
    Ponadto należy wziąć pod uwagę następujące argumenty, które przemawiają za uznaniem
    półkolonii opisanych w pierwszej części wniosku za usługę turystyki w rozumieniu art. 119
    ust. 1 ustawy o VAT:
    1. Turystyka obejmuje aktywności związane z rekreacją i wypoczynkiem, a półkolonie
      mają na celu zapewnienie dzieciom rozrywki i odpoczynku. W opisie wniosku
      wskazano ponadto, że celem organizacji półkolonii jest zapewnienie rekreacji
      dzieciom, rozwoju ich kondycji fizycznej i psychicznej, pogłębianie ich wiedzy,
      kształtowanie ich pasji, zainteresowań oraz uzdolnień, zwiedzanie i poznawanie okolic
      przez dzieci, zwiększania ich świadomości ekologicznej, kształtowanie nawyków
      aktywności fizycznej oraz uczestnictwa w kulturze, a także zaspokajanie potrzeb
      kulturalnych dzieci.
    2. W definicjach turystyki często podkreśla się aspekt organizacji i planowania podróży
      czy wydarzeń. Półkolonie to zorganizowana forma spędzania czasu, często obejmująca
      wycieczki, zwiedzanie, zajęcia sportowe i kulturalne. Zorganizowany i zaplanowany
      charakter półkolonii wynika z opisu stanu faktycznego wniosku. Wnioskodawca
      wskazał w nim, że w czasie trwania półkolonii zapewniona jest opieka nad dziećmi,
      wyżywienie oraz zajęcia edukacyjne. Każdy z turnusów półkolonii posiada autorski
      program, który jest realizowany przez wychowawców podczas zajęć.
    3. Wiele definicji turystyki uwzględnia aspekt poznawczy. Półkolonie często mają
      programy edukacyjne, warsztaty tematyczne czy wyjazdy do miejsc o walorach
      kulturowych, co wpisuje się w szeroką definicję turystyki. Taki też charakter mają
      półkolonie opisane w części pierwszej wniosku. Wnioskodawca wskazał bowiem, że w
      czasie pobytu na półkoloniach dzieci pod nadzorem kadry opiekuńczej i
      wychowawczej, realizują różnorakie zajęcia sportowe, plastyczne, taneczne,
      artystyczne oraz dydaktyczne połączone z wypoczynkiem. Podczas organizowanych
      przez Wnioskodawcę turnusów w ramach półkolonii realizowane są również wyjścia
      do miejsc kultury położonych poza (...), np. na terenie (...).
    W efekcie pierwszą przesłankę dla zastosowania procedury VAT-marża dla usług turystyki
    należy uznać za spełnioną.
    Kolejna przesłanka, jaką jest działanie na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny
    rachunek również jest spełniona.
    W opisie wniosku Wnioskodawca nie wskazał bowiem, że działa jako pośrednik, w
    szczególności agent, na rzecz innego podmiotu.

    Wnioskodawca sam organizuje wypoczynek dla dzieci i młodzieży zgodnie z art. 92c USO.
    Ponadto, Wnioskodawca jest wpisany do rejestru organizatorów i pośredników
    turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o
    imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2211 ze zm.) i posiada zaświadczenie o takowym wpisie (nr (...)).
    To Wnioskodawca sam zawiera „umowę o świadczenie usług turystycznych” z rodzicami
    uczestników (dzieci), co też zostało wskazane w opisie wniosku. Nie działa On w tym
    zakresie jako czyjś agent, pośrednik lub pełnomocnik.
    Ostatnia przesłanka, którą jest nabywanie towarów i usług od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty, również jest spełniona w przypadku półkolonii opisanych
    w pierwszej części wniosku.
    Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wskazał bowiem, że na potrzeby półkolonii
    zakupuje usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników. Są to:
    a) wyżywienie (catering),
    b) wypożyczenie sprzętu,
    c) transport komunikacją miejską,
    d) bilety wstępu do różnych obiektów kulturalnych i rozrywkowych,
    e) ubezpieczenie NWW,
    f) zajęcia edukacyjne wraz z materiałami do zajęć
    - które są ściśle związane z ich organizacją.
    Wnioskodawca wskazał także, że świadcząc usługi półkolonii nabywa towary i usługi od
    innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników kolonii. Wnioskodawca
    wymienił w opisie stanu faktycznego te usługi, opisał je oraz wskazał, dlaczego są one
    ściśle związane z organizacją półkolonii.
    Za zastosowaniem procedury VAT marża dla usług turystyki w danym przypadku
    przemawiają również względy związane z wyrażoną w motywie nr 7 dyrektywy VAT zasadą
    nienaruszania konkurencji przez system VAT.
    W powołanym motywie wskazano bowiem, że: „wspólny system VAT powinien pozwolić na
    osiągnięcie neutralnych warunków konkurencji, w takim znaczeniu, że na terytorium
    każdego państwa członkowskiego podobne towary i usługi podlegają takiemu samemu
    obciążeniu podatkowemu, bez względu na długość łańcucha produkcji i dystrybucji”.
    Inaczej mówiąc - system VAT i jego zasady nie powinny powodować, iż przedsiębiorcy czy
    też konsumenci podejmują inne decyzje gospodarcze lub decydują się na świadczenie lub
    korzystanie z innych usług, z uwagi na mające do nich zastosowanie odmienne zasady VAT.
    Przykładem tego może być sytuacja, gdzie konsument ze względu na niższą cenę usługi
    (wynikającą z niższego VAT) wybiera ją zamiast innej droższej usługi (gdzie jest ona
    droższa ze względu na wyższy VAT).
    W ocenie Wnioskodawcy, brak zastosowania procedury VAT marża dla usług turystyki w
    stosunku do świadczonej przez Niego usługi organizacji półkolonii narusza w istotnym
    stopniu konkurencję na rynku turystyki.
    Wynika to stąd, że w braku zastosowania tej procedury dla celów opodatkowania VAT
    świadczonej przez Wnioskodawcę usługi organizacji półkolonii, jej cena będzie droższa dla
    rodziców dzieci, w porównaniu np. do ceny usługi turystyki opodatkowanej w ramach tej
    procedury (z uwagi na odmienny sposób ustalenia podstawy opodatkowania VAT).
    Dlatego też wybiorą oni tę inną tańszą usługę, zamiast usługi organizacji półkolonii
    świadczonej przez Wnioskodawcę, przy czym wybór ten będzie spowodowany tylko
    wysokością ceny, na którą wpływ mają odmienne zasady opodatkowania VAT.

    W efekcie dochodzi do zakłócenia konkurencji przez system VAT, co w świetle motywu nr 7
    do dyrektywy VAT jest niedopuszczalne.
    Usługa organizacji półkolonii świadczona przez Wnioskodawcę jest zaś podobna do innych
    usług turystyki opodatkowanych w ramach procedury VAT marża określonej w art. 119
    ust. 1 ustawy o VAT. Zaspokaja ona bowiem te same potrzeby odbiorców. Tym samym nie
    powinna ona być opodatkowana VAT według odmiennych zasad. Zwłaszcza, że spełnione
    są również wszystkie inne przesłanki stosowania tej szczególnej procedury rozliczania VAT.
    W konsekwencji również wzgląd na zasadę nienaruszania konkurencji przez system VAT
    nakazuje objąć usługę organizacji półkolonii zakresem zastosowania art. 119 ust. 1 ustawy
    o VAT.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, Jego stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe.
    Ad 2 (półkolonie)
    W ocenie Wnioskodawcy do świadczonych przez Wnioskodawcę usług organizacji
    półkolonii – w przypadku których niektórzy uczestnicy zamieszkują w tym samym miejscu,
    gdzie ma miejsce realizacja programu półkolonii - pomimo tej okoliczności, nadal ma
    zastosowanie procedura VAT marża, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca uzasadnia to w ten sposób, iż przedsięwzięcia turystyczne stanowią
    działania zorganizowane - obejmujące szerszą grupę osób. Organizacja przedsięwzięcia
    turystycznego dla pojedynczej osoby, czy kilku osób nie byłaby opłacalna dla organizatora
    turystyki.
    Wynika to stąd, że marża zysku w branży turystycznej jest osiągana właśnie przez to, że
    organizator zakupuje elementy składowe usługi turystycznej dla wielu osób, przez co
    uzyskuje dostęp do dużo niższych cen, niż w przypadku zakupu towarów lub usług
    wchodzących w skład usługi turystycznej dla jednej osoby. Z uwagi na to, że
    przedsięwzięcia turystyczne obejmują szerszą grupę osób i są działaniami
    zorganizowanymi, zarówno w polskiej ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
    turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, jak i w dyrektywie Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez
    turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006
    /2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca
    dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz. U. UE. L. z 2015 r. Nr 326, str. 1), posłużono się pojęciem
    „impreza turystyczna”.
    Impreza oznacza natomiast - wedle definicji słownikowej - zorganizowane przedsięwzięcie
    mające przyciągnąć wielu uczestników (https://wsjp.pl/haslo/ podglad/4344/impreza
    /5137503/rozrywkowa-lub-sportowa).
    W polskiej wersji językowej dyrektywy oraz w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o
    imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych akcentuje się więc udział
    w imprezie turystycznej (takiej jak np. właśnie półkolonie organizowane przez
    Wnioskodawcę) wielu osób. Wynika to z samego użycia słowa impreza, które ma
    określone znaczenie i nie zostało użyte przypadkiem.
    W angielskiej wersji dyrektywy jest to natomiast słowo „package”, czyli „pakiet”.
    W tym wypadku położono więc z kolei akcent na to, że impreza turystyczna (np.
    półkolonia) jest pewną całością (owym pakietem), którego nie należy rozdzielać,
    rozczłonkowywać. Należy wobec tego spoglądać na nią całościowo, gdyż z punktu
    widzenia gospodarczego i ekonomicznego tylko takie spojrzenie na imprezę turystyczną
    (np. półkolonię organizowaną przez Wnioskodawcę) jest właściwe.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe rzutuje bezpośrednio na odpowiedź na pytanie nr 2.

    Mimo, że nie wszyscy uczestnicy półkolonii zamieszkują poza miejscami, w których się ona
    odbywa (niektórzy z nich mieszkają w miejscu, w którym realizowany jest jej cały program
    lub jego część), to istotne jest to, że dla większości uczestników półkolonia odbywa się
    poza miejscem ich zamieszkania. W konsekwencji stanowi ona usługę turystyki
    opodatkowaną w systemie VAT marża (na podstawie art. 119 ust. 1 ustawy o VAT).
    Przedsięwzięcie, w ramach którego realizowane są usługi turystyki dla poszczególnych
    uczestników stanowi bowiem turystykę jako pewną całość, której nie należy rozdzielać na
    usługi świadczone dla poszczególnych członków dla celów stosowania lub nie procedury
    VAT marża dla usług turystyki.
    Przeciwne podejście powodowałoby bowiem, że praktycznie w przypadku każdej imprezy
    turystycznej (w tym zwłaszcza półkolonii) istniałoby ryzyko, iż nie mamy do czynienia z
    usługą turystyki opodatkowaną w systemie VAT marża.
    Nie da się bowiem wykluczyć, że w takiej imprezie turystycznej może wziąć udział osoba,
    która ma takie samo miejsce zamieszkania, jak miejsce gdzie program imprezy
    turystycznej jest realizowany.
    Aby temu zaradzić organizator turystyki musiałby np. wprowadzać w swoim regulaminie
    postanowienie, że usługa turystyki nie może zostać nabyta przez osobę, która ma miejsce
    zamieszkania w tej samej miejscowości, w której jest realizowany program
    przedsięwzięcia.
    Tylko w taki sposób organizator turystyki mógłby mieć pewność, że może bezpiecznie
    zastosować procedurę VAT marża dla usług turystyki.
    Prowadziłoby to jednak do nadmiernej ingerencji systemu opodatkowania VAT w
    działalność gospodarczą prowadzoną przez organizatora turystyki (konieczność
    ograniczenia kręgu usługobiorców), co należy uznać za efekt niedopuszczalny w świetle
    celów, jakie ma realizować system podatku od wartości dodanej.
    Istotne jest zatem nie to, czy wszyscy uczestnicy imprezy turystycznej (wszyscy odbiorcy
    usługi turystycznej) mieszkają poza miejscami, w których jej program jest realizowany, lecz
    to czy usługa ta zasadniczo jest realizowana poza miejscami zamieszkania uczestników (jej
    program obejmuje zasadniczo przemieszczenie się do innego miejsca, niż miejsce
    zamieszkania większości uczestników). Inaczej mówiąc - należy zbadać czy zasadniczo
    mamy do czynienia z usługą turystyki.
    Dodatkowo w przypadku, gdy większość uczestników imprezy turystycznej zamieszkuje
    poza miejscami (miejscem), w których (w którym) się ona odbywa, od strony ekonomicznej
    dane przedsięwzięcie należy uznać za przejaw turystyki.
    Przyjęcie, że w takim przypadku nie mamy do czynienia z usługą turystyki przez to, że
    część uczestników zamieszkuje w tych samych miejscach, w których realizowany jest
    program fałszowałoby rzeczywistość.
    Doszłoby bowiem do sytuacji, w której usługa na gruncie VAT byłaby oceniana przez
    pryzmat kilku osób biorących w niej udział (na podstawie szczegółu), a nie na podstawie
    jej ogólnego obrazu (na podstawie ogółu). Tymczasem dla celów systemu VAT istotne
    znaczenie ma ogólny obraz ekonomiczny, a nie nieistotne szczegóły dotyczące danego
    towaru lub usługi, które nie oddają ekonomicznej istoty świadczenia.
    W konsekwencji dana usługa nie zostałaby prawidłowo oceniona, bowiem nie skupiono by
    się na zasadniczej potrzebie konsumpcyjnej jaką ona zaspokaja (realizacja potrzeb
    turystycznych poprzez odwiedzanie miejsc położonych poza miejscem zamieszkania). Ta
    potrzeba konsumpcyjna zasadniczo jest zaspokajana przez półkolonię, w przypadku
    których tylko część ich uczestników ma to samo miejsce zamieszkania, co miejsca, w
    których realizowany jest program półkolonii.
    Ponadto, taka ogólna ocena danej usługi - skupiona na jej generalnym obrazie - najlepiej
    zapewnia neutralność systemu VAT. Jak wskazano bowiem w motywie nr 5 do dyrektywy

    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm.), system VAT staje się
    najbardziej jasny i neutralny, kiedy podatek nakładany jest w możliwie najbardziej ogólny
    sposób.
    Ponadto Wnioskodawca zaznacza, że w Jego ocenie usługa będąca przedmiotem pytania
    nr 2 spełnia wszystkie pozostałe przesłanki opodatkowania w ramach systemu VAT marża
    dla usług turystyki, co wynika z samego opisu stanu faktycznego. Wnioskodawca wskazuje,
    że przesłanki te poddano już analizie w ramach własnego stanowiska do pytania nr 1 i nie
    będą one ponownie analizowane.
    Stąd też, w opinii Wnioskodawcy, Jego stanowisko w zakresie pytania nr 2 powinno zostać
    uznane za prawidłowe.
    Ad 3 (kwestia indywidualnej oceny; oceny per uczestnik)
    W ocenie Wnioskodawcy, jeśli jego stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe,
    to prawidłowym jest stanowisko, że ustalenie możliwości zastosowania procedury VAT
    marża dla usług turystyki (art. 119 ust. 1 ustawy o VAT) polegających na organizacji
    półkolonii wymaga oceny realizowanej usługi indywidualnie - biorąc pod uwagę odrębnie
    status każdego pojedynczego uczestnika - i tym samym w ramach jednego
    przedsięwzięcia polegającego na organizacji półkolonii mogą wystąpić zarówno usługi
    opodatkowane na podstawie art. 119 ust. 1 ustawy o VAT, jaki i usługi opodatkowane na
    zasadach ogólnych (w zależności od statusu danego uczestnika, tj. jego zamieszkania).
    W konsekwencji, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2
    za nieprawidłowe, Wnioskodawca uważa, że prawidłowy będzie następujący sposób
    działania w zakresie opodatkowania VAT marżą dla usług turystyki usług półkolonii:
    1. Ustalenie miejsca zamieszkania uczestnika półkolonii (np. poprzez pobranie
      odpowiedniego oświadczenia w formie pisemnej od jego przedstawicieli ustawowych);
    2. Porównanie miejsca zamieszkania uczestnika półkolonii z jej programem (miejscami, w
      których będzie on realizowany);
    3. Jeśli dla danego uczestnika miejsca te różnią się, to w jego zakresie półkolonia stanowi
      usługę turystyki opodatkowaną VAT marżą (art. 119 ust. 1 ustawy o VAT);
    4. Jeśli dla danego uczestnika półkolonia odbywa się w tym samym miejscu, co jego
      miejsce zamieszkania, to nie stanowi ona dla niego usługi turystyki opodatkowanej
      VAT marżą (art. 119 ust. 1 ustawy o VAT).
    W ocenie Wnioskodawcy tylko takie podejście zapewnia prawidłowe stosowanie kryterium
    uznania za usługę turystyki opodatkowaną VAT marżą (art. 119 ust. 1 ustawy o VAT)
    wyłącznie takiej usługi, która odbywa się poza miejscem zamieszkania jej uczestnika. Rzecz
    jasna w ocenie Wnioskodawcy tak będzie w przypadku uznania, że Jego stanowisko w
    zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
    Wnioskodawca bowiem mimo wszystko uważa, że najbardziej prawidłowym jest
    stanowisko, że całe przedsięwzięcie turystyczne, w ramach którego sprzedawane są
    pojedyncze usługi uczestnictwa w nim należy traktować jako całość i wziąć pod uwagę to
    czy zasadniczo dla większości jego uczestników program jest realizowany poza ich
    miejscem zamieszkania (tj. własne stanowisko Wnioskodawcy wyrażone w zakresie
    pytania nr 2).
    Ad 4 (zielone szkoły)
    W ocenie Wnioskodawcy do świadczonych przez Wnioskodawcę usług organizacji kolonii
    ma zastosowanie procedura VAT marża, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT.
    Ponownie, zdaniem Wnioskodawcy, należy powołać następujące przesłanki, których
    zaistnienie powoduje, że należy zastosować procedurę VAT marża dla usług turystyki:
    1. Wykonywana jest usługa turystyki;

    2. Wykonawca tej usługi nie jest pośrednikiem - działa na rzecz nabywcy usługi we
      własnym imieniu i na własny rachunek;
    3. W związku z realizacją usługi turystyki usługodawca nabywa towary i usługi od innych
      podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    W przypadku opisanej w ramach drugiej części stanu faktycznego usługi organizacji kolonii
    mamy do czynienia z usługą turystyki w świetle przywołanych w ramach poprzedniej
    części stanowiska Wnioskodawcy definicji. Pierwsza przesłanka zastosowania art. 119 ust.
    1 ustawy o VAT jest zatem spełniona.
    Wynika to stąd, że w ramach opisu stanu faktycznego wskazano, że kolonia organizowana
    przez Wnioskodawcę polega na wyjeździe dzieci poza ich miejsce zamieszkania (stałego
    pobytu). W trakcie kolonii, dzieci przez kilka dni przebywają w miejscu zakwaterowania,
    które zapewnia Wnioskodawca (poprzez nabycie usługi noclegowej od innego podmiotu).
    Jak wskazał Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego, jest to niezbędne, bowiem kolonie
    odbywają się często w lokalizacjach oddalonych o setki kilometrów od miejsca
    zamieszkania. Kolonie stanowią zatem typową usługę turystyczną, w ramach której dzieci
    udają się na kilkudniowy wypoczynek (rekreację) poza ich miejsce stałego zamieszkania
    (pobytu). We wcześniejszej części własnego stanowiska Wnioskodawcy przywołano
    bowiem definicje, z których wynika, że istota turystyki sprowadza się właśnie do wyjazdów
    (podróży) poza miejsce stałego zamieszkania. Ta istota jest jak najbardziej spełniona w
    przypadku kolonii.
    Druga przesłanka również jest spełniona, bowiem Wnioskodawca nie wskazał w opisie
    stanu faktycznego, iż działa jako pośrednik lub agent dla innego podmiotu.
    Wnioskodawca sam prowadzi działalność w zakresie usług turystycznych i świadczy usługi
    w tym obszarze we własnym imieniu i na własny rachunek, co wynika z opisu stanu
    faktycznego.
    O działaniu we własnym imieniu i na własny rachunek świadczy również fakt, że
    Wnioskodawca sam nabywa usługi od różnych podmiotów w celu połączenia ich w usługę
    kolonii oraz wykonuje również usługi własne (np. szkolenie narciarskie/ pływackie
    /windsurfingowe). Pośrednik lub agent (podmiot działający na cudzy rachunek) nie
    podejmowałby takich czynności. Przesłanka nr 3 zastosowania procedury VAT marża dla
    usług turystyki także jest spełniona, bowiem Wnioskodawca wskazał w opisie stanu
    faktycznego, że świadcząc usługi kolonii nabywa towary i usługi od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści uczestników kolonii. W odniesieniu do organizowanych kolonii
    usługi nabyte od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników to m.in.:
    a) zakwaterowanie,
    b) wyżywienie,
    c) wypożyczenie sprzętu,
    d) transport,
    e) bilety wstępu.
    Wnioskodawca wyjaśnił przy tym, iż usługi te są ściśle związane z usługą organizacji
    kolonii. Przykładowo Wnioskodawca wskazał, iż brak zapewnienia noclegu uniemożliwiłby
    spełnienie tej definicji i zaprzeczałby idei kolonii. Wnioskodawca podkreśla, że organizacja
    pobytu poza miejscem zamieszkania nie jest możliwa bez zapewnienia uczestnikom
    odpowiedniego zakwaterowania - szczególnie że kolonie często odbywają się w odległych
    lokalizacjach, oddalonych o setki kilometrów. W związku z tym brak noclegu byłby
    sprzeczny z logiką takiego wyjazdu. Podobnie zapewnienie uczestnikom kolonii
    odpowiedniego wyżywienia stanowi kluczowy element organizacji takiego wyjazdu. Dzieci i
    młodzież, biorące w nim udział nie są w stanie, a także nie powinny, samodzielnie
    organizować sobie pełnowartościowych posiłków podczas kilkudniowego pobytu.

    W konsekwencji do opisanej we wniosku usługi organizacji kolonii, zdaniem
    Wnioskodawcy, powinna znaleźć zastosowanie procedura VAT marża z art. 119 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Wnioskodawca wskazuje, że Jego stanowisko potwierdzają następujące interpretacje
    indywidualne:
    1. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 21 marca 2017 r. (znak: 1462-IPPP2.
      4512.49.2017.2.KOM), w której napisano, że: „charakter i sposób realizacji
      świadczonych usług organizacji kolonii i obozów dla dzieci i młodzieży wskazuje na
      konieczność zastosowania szczególnej procedury w rozliczaniu podatku od towarów i
      usług, gdyż przy świadczeniu tych usług Wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki
      zawarte w art. 119 ust. 3 ustawy. W takiej sytuacji opodatkowanie przedmiotowych
      usług turystyki powinno nastąpić według procedury przewidzianej w art. 119, z
      uwzględnieniem zasady odrębnego ustalania podstawy opodatkowania dla usług
      własnych i usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty. Podstawą opodatkowania usługi turystyki w części dotyczącej usług
      nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty będzie zatem
      marża zdefiniowana w art. 119 ust. 2 ustawy. Zatem w przypadku usług organizowania
      kolonii i obozów świadczonych na rzecz dzieci i młodzieży świadczenia (towary i usługi)
      nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku,
      Wnioskodawca powinien opodatkować stosując procedurę szczególną wynikającą z
      art. 119 ustawy z zastosowaniem stawki podatku VAT właściwej dla usługi turystyki, tj.
      23% - zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy”.
    2. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 7 lutego 2020 r. (znak: 0112-KDIL1-
      1.4012.472.2019.2.EB), w której wskazano, że: „w odniesieniu do organizowanych
      kolonii usługi nabyte od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników to
      m.in.: zakwaterowanie, wyżywienie, wypożyczenie sprzętu, transport. Wszystkie ww.
      czynności tj.: zapewnienie uczestnikom kolonii noclegu, wyżywienia, transportu,
      ubezpieczenia, zajęć programowych, wejść do parku linowego, na basen,
      wypożyczenie kajaków, rowerów wodnych, sprzętu windsurfingowego - są jak wskazał
      Wnioskodawca - ściśle związane z usługą organizacji kolonii. Świadczone przez
      Wnioskodawcę usługi organizacji kolonii - jak wskazał Zainteresowany - stanowią
      usługę turystyki. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do
      organizowanych przez Wnioskodawcę kolonii dla dzieci i młodzieży należy zauważyć,
      że zawierają one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których
      ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania
      przewidziany w art. 119 ustawy”.
    3. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 12 grudnia 2017 r. (znak: IPPP2/443-724/13-
      3/S/17/IZ), w której wskazano, że: Spółka świadczy usługi polegające na kompleksowej
      organizacji kolonii, letnich obozów dla dzieci i młodzieży oraz zielonych szkół tj.
      wypoczynku. W ramach organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży Spółka zapewnia
      nocleg i wyżywienie oraz program rekreacyjny i kulturalno-oświatowy przy
      wykorzystaniu będącej własnością Spółki infrastruktury (usługi własne) a także nabywa
      usługi (dla zwiększenia atrakcyjności oferty kolonijno-obozowej) przewóz uczestników
      tj. transport i ich ubezpieczenie od NNW oraz pakiet usług rekreacyjno-turystycznych.
      A zatem, wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, świadczone usługi organizacji kolonii,
      letnich obozów dla dzieci i młodzieży oraz zielonych szkół należy uznać za usługi
      turystyki, o których mowa w wyżej wymienionych przepisach, a tym samym
      stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie uznać należy za nieprawidłowe.
    4. Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 17 grudnia 2015
      r. (znak: IBPP1/4512-749/15/LSz), w której Organ wskazał, iż: „charakter świadczonych
      usług organizacji kolonii dla dzieci i młodzieży oraz sposób ich realizacji wskazuje na
      konieczność zastosowania szczególnej procedury w rozliczaniu podatku od towarów i
      usług, bowiem przy świadczeniu tych usług Wnioskodawca spełnia wszystkie

      przesłanki zawarte w art. 119 ust. 3 ustawy o VAT. W takiej sytuacji opodatkowanie
      przedmiotowych usług turystyki winno nastąpić według procedury przewidzianej w
      art. 119, z uwzględnieniem zasady odrębnego ustalania podstawy opodatkowania dla
      usług własnych i usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty. Podstawą opodatkowania usługi turystyki w części dotyczącej usług
      nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty będzie zatem
      marża zdefiniowana w art. 119 ust. 2 ustawy”.
    5. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 12 grudnia 2018 r. (znak: 0114-KDIP1-
      3.4012.663.2018.1.JG), w której wskazano, że: „W przedmiotowej sprawie
      Wnioskodawca będzie zatem świadczył usługę turystyki, o której mowa w art. 119
      ustawy, składającą się z pakietu usług, na potrzeby której zostaną m.in. nabyte usługi
      związane z transportem, zakwaterowaniem, wyżywieniem, oraz usługi rekreacyjne,
      szkoleniowe dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Reasumując, stwierdzić należy, że
      nabywane przez Wnioskodawcę od innych podatników towary i usługi tj.: zapewnienie
      transportu, zakwaterowania, wyżywienia, zorganizowania zajęć sportowych,
      wypoczynkowych, rekreacyjnych, szkoleń, podnoszenia kwalifikacji i umiejętności
      sportowych z różnych dziedzin sportu (piłki nożnej, siatkowej, ręcznej, koszykowej,
      judo) podlegają zaliczeniu ich do usług nabywanych dla bezpośredniej korzyści turysty,
      jako stanowiące składnik świadczonej przez Wnioskodawcę usługi turystycznej. W
      związku z tym należy je uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania według
      szczególnej procedury rozliczania VAT-marża, zgodnie z art. 119 ustawy”.
    W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, Jego stanowisko powinno zostać uznane za
    prawidłowe w całości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:

      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz
      dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
        a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w
        przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r.
        - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005),
        b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
    Według art. 43 ust. 17 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
        1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z
        ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
        2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika,
        przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone
    usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana
    będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o
    systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte
    zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest
    spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe
    uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
    Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 750 ze zm.):
      Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć
      wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub
      regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem
      wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i
      młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych
      oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w
      szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
    Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      Organizatorami wypoczynku mogą być:
        1) szkoły i placówki;
        2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
        ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art.
        22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i
        powiązanych usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211);
        3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające
        osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w
        celu:
        a) niezarobkowym albo
        b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej,
        o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
        turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
    Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:

      Organizator wypoczynku zapewnia:
        1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje
        wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony
        przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne,
        określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i
        Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i
        młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie
        dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności
        uczestników wypoczynku;
        2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:
        a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o
        których mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest
        odpowiednia do liczby uczestników wypoczynku,
        b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i
        instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i
        inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące
        warunki:
        - mają ukończone 18 lat,
        - posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
        - posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych
        zajęć;
        3) dostęp do opieki medycznej:
        a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w
        ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
        finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146) lub
        b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem
        medycznym;
        4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb
        uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
        5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25
        sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r. poz. 1448);
        6) bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z
        dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach
        wodnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 714);
      7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich
      zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w
      górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1154).
    Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych
    wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które
    powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form
    wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych
    warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie
    odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.
    W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze
      względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar
      zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.

    Z wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności organizują Państwo – jako
    organizator wypoczynku dla dzieci i młodzieży na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 2 USO -
    półkolonie i kolonie. Jesteście Państwo wpisani do rejestru organizatorów i pośredników
    turystycznych. Celem organizowanych przez Państwa półkolonii i kolonii jest zarówno
    nauka poza miejscem zamieszkania, jak i wypoczynek oraz rekreacja.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawa do zastosowania procedury VAT marża, o której
    mowa w art. 119 ust. 1 ustawy, do świadczonych usług organizacji:
        kolonii,
        półkolonii w przypadku, gdy wszyscy uczestnicy zamieszkują w innym miejscu, niż
        ma miejsce realizacja programu półkolonii oraz
        półkolonii wtedy, gdy niektórzy uczestnicy zamieszkują w tym samym miejscu,
        gdzie ma miejsce realizacja programu półkolonii.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy wskazać, że zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które składają się na usługę turystyczną. Użyte
    w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty.
    Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być
    uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede
    wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby
    zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik:
        1) (uchylony)
        2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
        3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty.
        4) (uchylony).
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:

      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1 ustawy, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Art. 119 ust. 5 ustawy stanowi, że:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we
      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
      własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i
      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte
      od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do
    wyświadczenia usługi własnej podatnika, która następnie staje się elementem usługi
    turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez podatnika dla
    wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy
    uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    Art. 119 ust. 3 ustawy jasno wskazuje, że procedura VAT marża znajduje zastosowanie bez
    względu na to, kto nabywa usługę turystyki, jeżeli czyni to w warunkach określonych tym
    przepisem. Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności
    zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Należy wskazać, że pomimo użycia w przepisie słowa „turysta” obowiązku stosowania
    zasady VAT marża nie można ograniczać wyłącznie do typowego turysty. Jak bowiem
    wskazano w wyroku NSA z 7 grudnia 2022 r. o sygn. akt I FSK 1933/19 TSUE, pojęcie
    „podróżny”, jakim posłużył się prawodawca unijny w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej: „Dyrektywą”
    regulujących procedurę szczególną dla biur podróży (art. 306-310) należy rozmieć szeroko
    („podejście oparte na kliencie”), a zatem procedura VAT marża ma zastosowanie, gdy
    bezpośrednim odbiorcą jest każdy klient (instytucja, przedsiębiorca, biuro podróży).
    Ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa nie zawierają definicji pojęć
    „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-
    308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and
    The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że
    specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w
    artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet
    jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują

    one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym
    podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano
    następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen
    GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w
    orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA
    w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji legalnej pojęcia „usługi
    turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach
    normatywnych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 306 i 307 Dyrektywy.
    I tak, zgodnie z art. 306 ust. 1 Dyrektywy:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, zgodnie z niniejszym
      rozdziałem, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te
      występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do
      realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
      Niniejsza procedura szczególna nie ma zastosowania do biur podróży, które działają
      wyłącznie w charakterze pośredników i do których w celu obliczenia podstawy
      opodatkowania stosuje się art. 79 akapit pierwszy lit. c).
    Z kolei art. 306 ust. 2 Dyrektywy stanowi, że:
      Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani
      jak biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    W myśl art. 307 Dyrektywy:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (...).
    Ww. przepisy Dyrektywy nie przesądzają, że tylko usługa kompleksowa, która obejmuje
    swym zakresem cząstkowe usługi, np.: transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
    ubezpieczenie, zwiedzanie itp. może być objęta szczególną procedurę VAT marża.
    Na mocy art. 308 Dyrektywy:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:
      Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną
      procedurę opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności,
      jakie wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad
      dyrektywy o podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od
      podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach
      połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33).
      Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania
      oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności
      dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby

      stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12
      listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
      Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który
      za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za
      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa,
      żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza
      zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług
      turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy
    ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do
    innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności
    gospodarczej.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawa do zastosowania procedury VAT marża, o której
    mowa w art. 119 ust. 1 ustawy, m.in. do świadczonych usług organizacji kolonii (pytanie nr
    4).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej organizują Państwo m.in. różnego
    rodzaju kolonie (zielone szkoły, obozy, kolonie itd.). Zasadniczo wyjazdy ukierunkowane są

    na rekreację i odpoczynek dzieci, jednak każdy wyjazd opiera się na programie
    zapewniającym uczestnikom szkolenie uzależnione od tematyki wyjazdu np. narciarskie,
    rowerowe itd.
    W ramach kolonii nabywają Państwo od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści
    uczestnika kolonii m.in. zakwaterowanie, wyżywienie, wypożyczenie sprzętu (np. kajaki,
    rowerki wodne), transport oraz bilety wstępu (np. park linowy, basen). Uczestnicy mają
    również wykupione ubezpieczenie.
    Wymienione wyżej usługi nabywane od podatników zewnętrznych są ściśle związane i
    niezbędne z punktu widzenia usługi organizacji kolonii dla dzieci. W odniesieniu do
    organizowanych przez Państwa usług kolonii należy zauważyć, że zawierają one wszelkie
    cechy charakterystyczne dla usług turystycznych. W zakresie organizacji kolonii działają
    Państwo na rzecz uczestników wypoczynku tj. dzieci we własnym imieniu i na własny
    rachunek oraz nabywają świadczenia od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
    tych uczestników. Nabywają Państwo od podmiotów zewnętrznych usługi transportu,
    zakwaterowania, wyżywienia, biletów wstępu, ubezpieczenia oraz wypożyczenia sprzętu
    natomiast we własnym zakresie zapewniają Państwo całodobową opiekę, prowadzenie
    szkoleń i treningów sportowych, udostępnienie sprzętu oraz zabezpieczenie wodnych
    aktywności.
    W konsekwencji, opodatkowanie świadczonych przez Państwa usług organizacji kolonii, w
    ramach których nabywają Państwo od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści
    uczestnika kolonii poza innymi usługami również zakwaterowanie, powinno nastąpić
    według procedury szczególnej VAT marża, o której mowa w art. 119 ustawy, dla usług
    nabytych w Państwa imieniu i na Państwa rzecz od innych podmiotów dla bezpośredniej
    korzyści uczestnika kolonii.
    W ramach usług własnych organizują Państwo natomiast każde wydarzenie od podstaw, a
    ponadto – w zależności od profilu kolonii - zapewniają Państwo:
    1) sprawowanie opieki (wychowawca),
    2) prowadzenie zajęć nauki i doskonalenia pływania,
    3) planowanie i prowadzenie wycieczek rowerowych,
    4) prowadzenie zajęć nauki i doskonalenia jazdy na nartach i snowboardzie,
    5) planowanie trasy rejsu i obsługa jachtów – sternicy,
    6) prowadzenie zajęć z kajakarstwa,
    7) prowadzenie zajęć z tenisa i sportów rakietowych,
    8) prowadzenie zajęć z gimnastyki,
    9) prowadzenie zajęć z gier zespołowych i innych,
    10) koordynacja i planowanie pracy kadry.
    Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług
    nabywanych od innych podatników (podmiotów zewnętrznych) dla bezpośredniej korzyści
    uczestnika wypoczynku, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w
    ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę
    opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści uczestnika wypoczynku. W celu określenia
    podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a
    ustawy.
    Wszelkie towary/usługi jakie nabywają Państwo dla wyświadczenia usługi własnej,
    stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług
    własnych.

    W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a)
    ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i
    młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach
    o systemie oświaty.
    Zatem dla świadczonych przez Państwa w ramach ww. usługi organizacji obozów oraz
    kolonii dla dzieci i młodzieży usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą,
    wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie
    oświaty oraz Prawo oświatowe będą Państwo korzystali ze zwolnienia przewidzianego w
    art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4, zgodnie z którym do opisanej
    usługi organizacji kolonii powinna znaleźć zastosowanie procedura VAT marża z art. 119
    ust. 1 ustawy uznaję za nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą także prawa do zastosowania procedury VAT marża, o której
    mowa w art. 119 ust. 1 ustawy, m.in. do świadczonych usług organizacji półkolonii (pytania
    nr 1-3).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej organizują Państwo m.in. różnego
    rodzaju półkolonie letnie i zimowe, z zachowaniem wszelkich wymagań określonych przez
    przepisy o systemie oświaty i podlegają nadzorowi kuratorium oświaty. Wychowawcy
    prowadzący półkolonie są osobami zatrudnionymi na podstawie umowy zlecenia spełniają
    warunki przewidziane przez przepisy Prawa Oświatowego. Celem organizacji półkolonii
    jest zarówno nauka poza miejscem zamieszkania, jak i wypoczynek oraz rekreacja.
    W czasie trwania półkolonii zapewniona jest opieka nad dziećmi, wyżywienie oraz zajęcia
    edukacyjne. Podczas półkolonii realizowane są m.in. zajęcia edukacyjne, wycieczki
    rowerowe, wspinaczka skałkowa, rafting, gry zespołowe, zajęcia na torze ninja,
    wakeboardzie, wodnym torze przeszkód, kulach wodnych, kreatywne i twórcze zajęcia
    plastyczne, a także różnorodne warsztaty.
    W czasie pobytu na półkoloniach dzieci pod nadzorem kadry opiekuńczej i wychowawczej,
    realizują różnorakie zajęcia sportowe, plastyczne, taneczne, artystyczne oraz dydaktyczne
    połączone z wypoczynkiem. Podczas organizowanych przez Państwa turnusów w ramach
    półkolonii realizowane są również wyjścia do miejsc kultury w okolicach (...). Każdego dnia
    planowany harmonogram tygodniowy zawiera wyjście/wyjazd w inne miejsce. Z rodzicami
    zawierają Państwo „umowę o świadczenie usług turystycznych”, która przewiduje
    najważniejsze dla stron postanowienia, takie jak zakres i przedmiot, cenę, sposób zapłaty,
    rodzaj i zakres ubezpieczenia, oświadczenia stron.
    W ramach usług własnych organizują Państwo każde wydarzenie od podstaw, a ponadto –
    w zależności od profilu półkolonii - zapewniają Państwo:
    1. sprawowanie opieki (wychowawca),
    2. prowadzenie zajęć nauki i doskonalenia pływania,
    3. planowanie i prowadzenie wycieczek rowerowych,
    4. prowadzenie zajęć nauki i doskonalenia jazdy na nartach i snowboardzie,
    5. planowanie trasy rejsu i obsługa jachtów – sternicy,
    6. prowadzenie zajęć z kajakarstwa,
    7. prowadzenie zajęć z tenisa i sportów rakietowych,
    8. prowadzenie zajęć z gimnastyki,
    9. prowadzenie zajęć z gier zespołowych i innych,
    10. koordynacja i planowanie pracy kadry.

    Na potrzeby półkolonii zakupują Państwo od innych podmiotów dla bezpośredniej
    korzyści ich uczestników wyżywienie (catering), wypożyczenie, transport komunikacją
    miejską, bilety wstępu do różnych obiektów kulturalnych i rozrywkowych, ubezpieczenie
    NWW, zajęcia edukacyjne wraz z materiałami do zajęć. Wszystkie ww. dokonane przez
    Państwa zakupy ściśle związane są z organizacją półkolonii.
    Rodzice/opiekunowie prawni dowożą dzieci codziennie na półkolonie, a po ich
    zakończeniu dzieci wracają do domów – w ramach półkolonii nie występuje usługa
    hotelowa.
    Półkolonie dzielą Państwo na te, które organizowane są tylko lub również w miejscu
    zamieszkania uczestników oraz na te odbywające się tylko poza miejscem zamieszkania
    uczestników.
    Z okoliczności sprawy wynika, że wszystkie nabywane przez Państwa usługi – wyżywienie
    (catering), transport komunikacją miejską, bilety wstępu do różnych obiektów kulturalnych
    i rozrywkowych, ubezpieczenie NWW, zajęcia edukacyjne wraz z materiałami do zajęć –
    nabywane od innych podmiotów są ściśle związane z organizacją półkolonii oraz są
    niezbędne do przeprowadzenia półkolonii. Celem wszystkich czynności, jakie Państwo
    wykonują w związku z organizacją półkolonii nie jest osiągnięcie przez Państwa
    dodatkowego dochodu. Państwa celem jest zapewnienie opieki, różnorodnych form
    aktywności wpływających na rozwój fizyczny dzieci i młodzieży podczas wakacji.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    podatkowego, prowadzi do wniosku, że świadczone przez Państwa usługi organizacji
    półkolonii obejmują swym zakresem usługi w zakresie opieki nad dziećmi wykonywane w
    formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Jak Państwo wskazali
    – w czasie trwania półkolonii zapewnią Państwo opiekę nad dziećmi. Organizowane
    półkolonie zgłaszane są w ustawowych terminach właściwemu kuratorium oświaty. Nie
    nabywają Państwo jednak od innych podmiotów we własnym imieniu dla bezpośredniej
    korzyści uczestnika półkolonii usługi hotelowej. Rodzice/opiekunowie prawni dowożą
    dzieci codziennie na półkolonie, a po ich zakończeniu dzieci wracają do domów.
    W odniesieniu do organizowanych przez Państwa usług półkolonii należy zauważyć, że nie
    zawierają one cech charakterystycznych dla usług turystycznych. Państwa półkolonie to z
    reguły kilkugodzinne pobyty wraz z ewentualnymi atrakcjami i wyżywieniem, których
    głównym celem jest opieka nad dziećmi i młodzieżą. Usługa półkolonii, która nie wiąże się
    z organizacją wyjazdu (podróży) i zapewnieniem pobytu, w tym noclegu, poza miejscem
    zamieszkania nie będzie wpisywała się w pojęcie „usługi turystyki”, które mają na celu
    zaspokojenie potrzeb turysty (podróżnego) – w tym przypadku nie sposób uznać
    uczestnika półkolonii za turystę (podróżnego). Podkreślić należy, że w odniesieniu do
    organizowanych przez Państwa półkolonii podstawowym celem świadczenia tych usług
    jest opieka nad dziećmi i młodzieżą.
    W konsekwencji, świadczone przez Państwa usługi organizacji półkolonii, w ramach
    których nie nabywają Państwo od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści
    uczestnika półkolonii usług zakwaterowanie, nie może zostać opodatkowane według
    procedury szczególnej VAT marża, o której mowa w art. 119 ustawy.
    Do organizowanych przez Państwa półkolonii, które obejmują swym zakresem usługi w
    zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach
    określonych w przepisach o systemie oświaty i są zgłaszane kuratorowi oświaty oraz
    podlegają nadzorowi i kontroli właściwego kuratora oświaty mogą Państwo skorzystać ze
    zwolnienia na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy w przypadku
    świadczenia tych usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 uznaję za nieprawidłowe.
    Nie można także zgodzić się z Państwem, że ustalenie możliwości zastosowania procedury
    VAT marża dla usług turystyki czy też opodatkowania na zasadach ogólnych usług

    polegających na organizacji półkolonii zależy od miejsca zamieszkania danego uczestnika i
    powinno być oceniane indywidualnie, biorąc pod uwagę odrębnie status każdego
    pojedynczego uczestnika.
    Jak już wyżej wskazano, możliwość opodatkowania usług organizacji półkolonii ocenia się
    przez pryzmat warunków jakie muszą być spełnione wobec całokształtu danej usługi, a nie
    miejsca zamieszkania uczestników półkolonii biorących z niej udział. Usługa
    organizowanych przez Państwa półkolonii, która nie wiąże się z zapewnieniem pobytu, w
    tym noclegu, poza miejscem zamieszkania uczestnika półkolonii nie będzie wpisywała się
    w pojęcie „usługi turystyki”. Zatem bez znaczenia w tej sprawie pozostaje fakt, czy
    uczestnik półkolonii ma miejsce zamieszkania w miejscu organizacji półkolonii, czy też
    poza nim.
    Zatem również Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.