Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-687/14-2/JK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-12-04
Teza: 1) Na jakiej podstawie prawnej Wnioskodawca powinien zapłacić podatek od niezapłaconych odsetek? 2) Jaką stawkę oprocentowania Wnioskodawca powinien przyjąć w rozliczeniach rocznych PIT, za poszczególne lata podatkowe, za tzw. bezodsetkowe korzystanie z określonej kwoty pieniężnej? 3) Od kiedy naliczać oprocentowanie?
Słowa kluczowe: odsetki; pożyczka; rodzina
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 5 września 2014 r. (data wpływu 8 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zaciągnięcia nieoprocentowanej pożyczki – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 września 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zaciągnięcia nieoprocentowanej pożyczki.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 1 sierpnia 2014 r. Wnioskodawca zawarł umowę pożyczki przeznaczonej na zakup mieszkania. Pożyczka wynosi 75.000 zł (siedemdziesiąt pięć złotych). Pożyczka nie będzie oprocentowana (bez odsetek). Jej spłata będzie rozłożona na 12 lat. Spłatę pożyczki (według umowy) Wnioskodawca rozpocznie z dniem 1 stycznia 2015 r. Pożyczkodawcą jest osoba z rodziny (ciotka Wnioskodawcy, matka chrzestna), która nie mieści się jednak w I i II grupie podatkowej, definiowanych przez ustawę o podatku od spadków i darowizn. Umowa pożyczki została zgłoszona do Urzędu Skarbowego i został opłacony podatek od czynności cywilnoprawnych 2% od kwoty pożyczki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Na jakiej podstawie prawnej Wnioskodawca powinien zapłacić podatek od niezapłaconych odsetek?
2.  Jaką stawkę oprocentowania Wnioskodawca powinien przyjąć w rozliczeniach rocznych PIT, za poszczególne lata podatkowe, za tzw. bezodsetkowe korzystanie z określonej kwoty pieniężnej?
3.  Od kiedy naliczać oprocentowanie?

Zdaniem Wnioskodawcy,

Ad. 1) na podstawie art. 11 ust. 1, ust. 2a pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U.2012 r.361);

Ad. 2) stawkę oprocentowania należy ustalić na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku.

Właściwy urząd skarbowy powinien ustalać corocznie (przez okres spłaty pożyczki) oprocentowanie jakie Wnioskodawca musiałby jako pożyczkobiorca zapłacić, gdyby chciał pożyczyć tę kwotę pieniędzy z banku. Urząd skarbowy przy obliczaniu oprocentowania odwołuje się do ceny rynkowej nieodpłatnego świadczenia (tj. nieoprocentowanej pożyczki) poprzez porównanie umownych odsetek (lub ich braku) z odsetkami jakie bank uzyskałby od udzielonego kredytu.

Ad. 3) oprocentowanie zacznie naliczać od 1 stycznia 2015 r., a obowiązek podatkowy powstanie z końcem roku podatkowego 2015.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”, jednakże w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że pojęcie to związane jest ze stosunkami prawnymi o charakterze zobowiązaniowym i rozumiane być musi jako świadczenie, z którym nie jest związana zapłata w jakiejkolwiek postaci.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności tych podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Umowa pożyczki uregulowana została w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121). Przez umowę pożyczki – stosownie do treści art. 720 § 1 ww. ustawy – dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zatem należy stwierdzić, że na gruncie Kodeksu cywilnego umowa pożyczki jest umową nieodpłatną. Niemniej jednak umowa ta może mieć charakter odpłatny. Odpłatność można ustalić w różny sposób, np. w postaci oprocentowania wyrażonego w pieniądzu, przeniesienia własności rzeczy oznaczonych co do tożsamości, zezwolenia na korzystanie z rzeczy, udziału w zysku osiągniętym przez pożyczkobiorcę.

Należy podkreślić, że jeżeli strony w umowie pożyczki zastrzegły brak odpłatności w postaci odsetek, to fakt ten nie rodzi skutków podatkowych w postaci uzyskania przez pożyczkobiorcę nieodpłatnego świadczenia.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w dniu 1 sierpnia 2014 r. Wnioskodawca zawarł umowę nieoprocentowanej pożyczki przeznaczonej na zakup mieszkania. Pożyczka nie będzie oprocentowana (bez odsetek). Jej spłata będzie rozłożona na 12 lat. Spłatę pożyczki (według umowy) Wnioskodawca rozpocznie z dniem 1 stycznia 2015 r. Pożyczkodawcą jest osoba z rodziny (ciotka Wnioskodawcy, matka chrzestna), która nie mieści się jednak w I i II grupie podatkowej, definiowanych przez ustawę o podatku od spadków i darowizn.

Wobec powyższego, biorąc pod uwagę zaprezentowany we wniosku opis stanu faktycznego oraz przepisy prawne w tym zakresie należy stwierdzić, że skoro strony umowy pożyczki nie zastrzegły odpłatności w postaci odsetek, to czynność ta nie spowodowała powstania u Wnioskodawcy przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Powyższe oznacza, że odpowiedź na pozostałe pytania jest bezprzedmiotowa.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.