Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.98.2025.2.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-11
Teza: Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
Polsce oraz miejsce opodatkowania usług logistycznych oraz
usług prefabrykacji.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
faktura-faktura VAT
miejsce-miejsce opodatkowania
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

        prawidłowe - w zakresie braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w Polsce przez Wnioskodawcę (pytanie nr 1) oraz
        prawidłowe - w zakresie ustalenia miejsca opodatkowania usług logistycznych i
        usług prefabrykacji świadczonych przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy
        (pytanie nr 2).
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    14 lutego 2025 r., za pośrednictwem ePUAP, wpłynął Państwa wniosek wspólny z 11
    lutego 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez Wnioskodawcę
    oraz miejsca opodatkowania usług logistycznych i usług prefabrykacji świadczonych przez
    Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie
    - pismem z 14 kwietnia 2025 r. (wpływ za pośrednictwem ePUAP 15 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        (...) BV
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) BV (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa belgijskiego, która posiada
    siedzibę działalności oraz miejsce faktycznego zarządu na terytorium Belgii. Spółka jest
    częścią grupy A. (dalej: „Grupa”).
    Spółka jest belgijskim rezydentem podatkowym oraz posiada rejestrację w podatku od
    wartości dodanej na terytorium Belgii, jak również w innych krajach Unii Europejskiej. W
    szczególności, Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz
    podatnik VAT UE.
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja produktów (...), świadczenie
    usług na rzecz spółek powiązanych oraz wynajem narzędzi (daje łącznie: „Towary”)
    wykorzystywanych w różnych gałęziach przemysłu przez polskich oraz zagranicznych
    odbiorców. Wszelkie czynności operacyjne podejmowane są przez Spółkę w Belgii,
    ponieważ tam znajduje się miejsce efektywnego zarządu Spółki. Wszelkie decyzje
    biznesowe podejmowane są i będą w Belgii.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka dokonuje/będzie dokonywała
    generalnie dwóch rodzajów transakcji w Polsce, tj.:
    A. nabycia kompleksowej usługi logistycznej oraz
    B. nabycia usługi prefabrykacji.
    Obie te usługi Spółka nabywa/będzie nabywała od innego podmiotu z Grupy, tj. (...) sp. z o.
    o., który posiada siedzibę działalności w Polsce i jest zarejestrowany jako podatnik VAT w
    Polsce (dalej: „Zainteresowany”, „Usługodawca” lub „Operator CD”). Operator CD (CD -
    Centrum Dystrybucyjne), oprócz świadczenia usług na rzecz Spółki, prowadzi przede
    wszystkim własną działalność gospodarczą i jest podmiotem działającym w Polsce od 1999
    r.
    Głównym przedmiotem działalności Zainteresowanego jest (...), które są sprzedawane w
    ramach Grupy, jak i na rzecz innych podmiotów nienależących do Grupy).
    Spółka posiada aktualnie kilkoro przedstawicieli handlowych (jako pracowników Spółki),
    którzy odpowiedzialni za zarządzanie relacjami z polskimi klientami Spółki i pozyskiwanie

    nowych odbiorców Towarów z Polski. Przedstawiciele handlowi nie są upoważnieni do
    negocjowania lub podpisywania/zawierania umów w imieniu Spółki, nie są również
    uprawnieni do zaciągania innych zobowiązań w imieniu Spółki (ich zadaniem jest jedynie
    nawiązanie kontaktu z potencjalnym nabywcą i przedstawienie ogólnej oferty Spółki,
    niemniej jednak wszelkie decyzje w zakresie zawarcia przez Spółkę umowy z takim
    nabywcą oraz decyzje o warunkach dokonywania dostaw Towarów na jego rzecz
    podejmowane są przez zarząd lub uprawnionych pracowników Spółki w Belgii). Spółka
    zapewnia przedstawicielom handlowym telefony komórkowe i laptopy do pracy. Wskazani
    pracownicy Spółki pracują zdalnie z Polski - Wnioskodawca nie utrzymuje w Polsce biura
    czy innego miejsca pracy dla tych osób. Przedstawiciele handlowi nie ingerują w usługi
    logistyczne i nie będą ingerować w usługi logistyczne i prefabrykacji.
    A. Nabycie kompleksowej usługi logistycznej
    Spółka dokonuje dostaw Towarów do swoich odbiorców za pośrednictwem Centrum
    Dystrybucyjnego/Magazynu (dalej: „CD” lub „Magazyn”) zlokalizowanego w (...).
    Magazyn jest prowadzony przez Usługodawcę, od którego Spółka nabywa kompleksową
    usługę logistyczną, w skład której wchodzi między innymi kompletowanie oraz
    przepakowywanie Towarów w celu dostarczenia ich do odbiorców (klientów)
    Wnioskodawcy.
    Celem utworzenia CD w Polsce była optymalizacja czasu i kosztów zarządzania zapasami
    Towarów Spółki oraz terminowa realizacja dostaw do polskich oraz zagranicznych
    odbiorców, zgodnie z ich bieżącym zapotrzebowaniem.
    Magazyn nie jest własnością Spółki, nie jest również przez Spółkę najmowany (Spółka nie
    posiada swobodnego i nieograniczonego dostępu do powierzchni Magazynu, ani prawa
    decydowania o sposobie jego wykorzystania). Ponadto, Wnioskodawca nie najmuje na
    terytorium Polski żadnych innych nieruchomości, powierzchni czy biur.
    Spółka nie posiada na terytorium Polski również własnych narzędzi/sprzętu oraz innych
    środków trwałych, oprócz laptopów i telefonów komórkowych używanych przez
    przedstawicieli handlowych Spółki.
    Zainteresowany świadczy przedmiotową usługę wyłącznie z wykorzystaniem własnych lub
    leasingowanych/najmowanych aktywów oraz infrastruktury znajdującej się na terytorium
    Polski (tj. powierzchni magazynowej, narzędzi i wyposażenia).
    Kompleksowa usługa logistyczna jest realizowana wyłącznie przez pracowników
    Usługodawcy, którzy obsługują Magazyn. Wszelkie ustalenia, jak i umowy z odbiorcami w
    zakresie dostawy Towarów są uzgadniane oraz zawierane przez zarząd lub uprawionych
    pracowników Spółki w miejscu, gdzie znajduje się siedziba Spółki, tj. na terytorium Belgii.
    W szczególności, w Polsce Spółka nie zatrudnia pracowników, którzy posiadają
    uprawnienia do negocjowania oraz zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy. Ponadto,
    należy również podkreślić, że Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów
    technicznych ani infrastruktury (w tym również technicznej), umożliwiającej
    Wnioskodawcy zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych w sposób stały i
    niezależny.
    W ramach opisanego wyżej modelu dostaw Towarów, Spółka dokonuje i będzie
    dokonywać następujących transakcji (od strony zakupowej), w ramach których Towary
    będą transportowane do Magazynu:
        przemieszczenia własnych Towarów z Belgii do Polski (wewnątrzwspólnotowe
        nabycie towarów własnych),
        zakupu Towarów od podmiotów z UE (wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na
        terytorium Polski),
        zakupu Towarów od podmiotów spoza UE (import towarów na terytorium Polski),

        zakupu Towarów od polskich dostawców (zakupy krajowe).
    Następnie Towary są/będą sprzedawane/dystrybuowane z Magazynu do polskich
    odbiorców Spółki (w ramach dostaw krajowych), odbiorców z innych krajów UE oraz do
    odbiorców spoza UE. Odbiorcy Towarów są/będą również obciążani kosztami
    pomocniczymi do kosztów dostawy Towarów, takimi jak transport czy certyfikacja.
    Kompleksowa usługa nabywana przez Spółkę od Operatora CD obejmuje w szczególności:
        przyjmowanie, rozładunek i magazynowanie Towarów,
        weryfikację jakości oraz ilości przechowywanych Towarów,
        zarządzanie stanami magazynowymi we współpracy ze Spółką,
        pakowanie, przepakowywanie, etykietowanie Towarów, grupowanie zamówień i
        przygotowywanie zestawów Towarów,
        wydawanie i załadunek Towarów,
        zapewnienie terminowości realizacji dostaw Towarów we współpracy z
        zewnętrznymi przewoźnikami,
        przygotowywanie harmonogramów dostaw w sposób zapewniający ich zgodność z
        międzynarodowym prawem przewozowym i wewnętrznymi regulacjami,
        pomoc dla Spółki w zbieraniu informacji o cenach transportu Towarów
        oferowanych przez przewoźników,
        przygotowywanie dokumentów eksportowych oraz dokumentacji na potrzeby
        certyfikacji Towarów,
        utrzymywanie tzw. show roomu oraz tzw. customer training area na rzecz Spółki w
        CD, który jest/będzie wykorzystywany jako miejsce, w którym przedstawiciele
        handlowi będą mogli zaprezentować potencjalnym klientom Towary Spółki.
    Wskazana wyżej sala pokazowa (tj. show room) to wydzielona przez Operatora CD
    powierzchnia w ramach Magazynu, w której wystawione są Towary Spółki w celu
    zaprezentowania ich potencjalnym zainteresowanym odbiorcom Towarów.
    Usługa logistyczna w części dotyczącej utrzymania show room polega na zapewnieniu
    wyłącznie ekspozycji Towarów w określonym miejscu, jak również zapewnianiu dostępu
    do niej odbiorcom (gdy jest to istotne z handlowego punktu widzenia). Potencjalni
    odbiorcy Towarów zainteresowani ich obejrzeniem, mogą zobaczyć Towary w show room
    w obecności pracownika Wnioskodawcy wraz z pracownikiem Zainteresowanego.
    Obecność pracownika Spółki w CD jest konieczna w celu lepszego zaprezentowania
    Towarów Spółki. Na tę okoliczność do Magazynu będzie przyjeżdżał pracownik
    Wnioskodawcy będący opiekunem danego klienta/osobą zajmującą się sprzedażą
    /pracownikiem technicznym. Może to być zarówno pracownik Wnioskodawcy z Polski
    (przedstawiciel handlowy) lub z innego kraju, w którym działa Wnioskodawca. Jest to
    spowodowane faktem, iż to pracownicy Wnioskodawcy są odpowiedzialni za
    utrzymywanie dobrych relacji z odbiorcami Towarów. Pracownicy Spółki (w tym
    przedstawiciele handlowi) nie mają jednak swobodnego wstępu na teren Magazynu.
    Każdorazowo ich wizyta musi zostać odpowiednio wcześniej zgłoszona do Usługodawcy.
    Jak wskazano powyżej, na takich spotkaniach jest też zwykle obecny pracownik
    Usługodawcy, który umożliwia dostęp do Magazynu przedstawicielowi Spółki i
    potencjalnemu nabywcy Towarów, jak również nadzoruje pobyt tych osób w trakcie ich
    wizyty w CD (nie mogą się oni swobodnie poruszać po terenie Magazynu).
    Z kolei customer training area (tj. obszar szkolenia odbiorców) to powierzchnia wydzielona
    przez Operatora CD na powierzchni CD, na której są szkoleni odbiorcy Towarów w

    zakresie montażu tych Towarów. Usługa logistyczna w części dotyczącej customer training
    area polega, co do zasady, na utrzymywaniu w nim przez Operatora CD niezbędnych
    narzędzi wykorzystywanych przez pracowników Spółki do zaprezentowania
    /przeprowadzania szkoleń z zakresu montażu Towarów (np. aby klient mógł nabyć wiedzę
    jak przeprowadzić samodzielnie montaż danych Towarów). Również w tym przypadku na
    spotkaniach jest obecny pracownik Zainteresowanego, który umożliwia dostęp do
    Magazynu przedstawicielowi Spółki i potencjalnym nabywcom Towarów, jak również
    nadzoruje pobyt tych osób w trakcie ich wizyty w CD (nie mogą się oni swobodnie
    poruszać po terenie Magazynu).
    Należy podkreślić, iż Wnioskodawca (oraz przedstawiciele Wnioskodawcy) nie posiada
    prawa do zarządzania powierzchnią stanowiącą show room oraz customer training area.
    Spółka oraz jej przedstawiciele mogą decydować wyłącznie o tym, co zostanie
    wyeksponowane w show room oraz w jakim układzie. Ponadto, Wnioskodawca nie
    umieszcza fizycznie swoich Towarów w show room, działania te są/będą realizowane
    przez Zainteresowanego.
    Wnioskodawca nie najmuje powierzchni, na której znajdują się show room i customer
    training area. Ich obsługa wchodzi w skład kompleksowej usługi logistycznej świadczonej
    przez Operatora CD.
    Jednocześnie, jak wspomniano wcześniej, Spółka oraz jej przedstawiciele nie posiadają
    prawa swobodnego wstępu do wskazanych wyżej powierzchni. Każdorazowo prawo
    wstępu do CD, na terenie którego znajduje się show room oraz customer training area,
    odbywa się za zgodą Operatora CD i w towarzystwie jego pracowników. Wyłącznie
    pracownicy Zainteresowanego mogą bez ograniczeń korzystać z tych powierzchni. Do
    2023 r., na terenie Magazynu Spółka posiadała również „Disaster recovery center”, czyli
    zapasowe serwery Spółki.
    Kompleksowa usługa logistyczna jest całościowo wykonywana przez Usługodawcę na
    podstawie umowy zawartej ze Spółką, która może być rozwiązana przez strony przy
    zachowaniu odpowiedniego terminu wypowiedzenia. Spółka jest obciążana za usługę w
    okresach rozliczeniowych. Wysokość wynagrodzenia jest/będzie kalkulowana jako suma
    koszów poniesionych przez Usługodawcę w związku z jej świadczeniem i zwiększana o
    uzgodniony, procentowy narzut na te koszy. Pracownicy Usługodawcy, którzy biorą udział
    w świadczeniu usług na rzecz Spółki, dokumentują ilość czasu pracy poświęconą na
    świadczenie usług na rzecz Wnioskodawcy oraz ilość czasu pracy poświęconą na wszelkie
    inne zadania niedotyczące Wnioskodawcy (Wnioskodawca jest/będzie obciążany przez
    Zainteresowanego tylko za ten czas pracy swoich pracowników, który poświęcili oni na
    świadczenie usługi logistycznej na rzecz Wnioskodawcy).
    Jak zostało wskazane wyżej, wszystkie decyzje biznesowe dotyczące nabycia i dystrybucji
    Towarów podejmowane są i będą przez zespół w Belgii, również proces sprzedaży
    Towarów realizowany jest i będzie przez Spółkę bezpośrednio z Belgii (jedynie
    nawiązywanie kontaktów z potencjalnymi nabywcami może być realizowane przez
    przedstawicieli handlowych, którzy jednak nie mają uprawnień do negocjowania i
    zawierania umów z odbiorcami, ani do zaciągania jakichkolwiek innych zobowiązań w
    imieniu Spółki). Obsługa klienta, jak również wszelkie procesy zwrotów produktów lub
    reklamacji są realizowane w Belgii. Jedynie wskazane powyżej usługi pomocnicze związane
    z obsługą klientów mogą być wykonywane przez pracowników Usługodawcy w Polsce
    zgodnie z uzgodnionym w umowie zakresem wsparcia (niemniej jednak, ww. czynności nie
    będą obejmować akceptacji zamówień złożonych przez klientów Spółki). Co również
    istotne, Spółka nie będzie sprawowała kontroli zarówno nad przestrzenią, na której
    realizowana będzie przedmiotowa usługa logistyczna, jak również nad pracownikami
    Zainteresowanego. Spółka może przekazać Usługodawcy wytyczne/ instrukcje co do
    oczekiwanego sposobu (efektu końcowego) realizacji świadczeń na jej rzecz.
    Zgodnie z interpretacją indywidualną wydaną dla Spółki przez Dyrektora Izby Skarbowej w
    Warszawie z 16 grudnia 2015 r., sygn. IPPP3/4512-777/15-4/JŻ, Spółka posiadała na

    terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka
    zdecydowała się na złożenie niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    mając na uwadze planowaną zmianę, o której mowa poniżej oraz wydane w ostatnich
    latach orzeczenia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) i polskich
    sądów administracyjnych, które miały istotny wpływ na obecną praktykę organów
    podatkowych i sądów w zakresie określania stałego miejsca prowadzenia działalności w
    Polsce.
    B. Usługa prefabrykacji
    Spółka planuje zmianę modelu swojej działalności na terytorium Polski i rozszerzenie jej o
    możliwość prefabrykacji Towarów znajdujących się w ofercie handlowej Spółki. W związku
    z powyższym, Spółka będzie nabywać również usługę prefabrykacji od Usługodawcy (tj.
    tego samego podmiotu, obecnie świadczącego na rzecz Spółki usługi logistyczne opisane
    powyżej).
    Usługa prefabrykacji będzie realizowana przez Usługodawcę na materiałach powierzonych
    (należących do Wnioskodawcy). Proces prefabrykacji będzie realizowany w zakładzie
    Usługodawcy w (...) (dalej: „Zakład”). Spółka planuje, że usługa prefabrykacji rozpocznie się
    w pierwszej połowie 2025 r.
    W ramach świadczonej usługi, Usługodawca będzie dokonywać montażu Towarów
    dostarczonych mu (powierzonych) przez Spółkę w celu uzyskania finalnego produktu,
    jakim jest gotowy zespół. Towary te pozostaną własnością Spółki na wszystkich etapach
    procesu prefabrykacji (tj. Usługodawca nigdy nie staje się ich właścicielem). Usługa
    prefabrykacji będzie polegała na montażu Towarów Spółki (takich jak np. złączki i kształtki)
    na nabytych przez Wnioskodawcę od zewnętrznych dostawców (...) (lub w wyjątkowych
    przypadkach (...) przekazanych bezpośrednio przez odbiorcę, który zamówił ostateczny
    produkt), w celu uzyskania gotowego zespołu, który odbiorca będzie mógł w całości
    zamontować na terenie swojej budowy. Po zakończeniu usługi prefabrykacji gotowy
    zespół będzie sprzedawany przez Spółkę i transportowany z Zakładu do ostatecznego
    odbiorcy w Polsce, w innych krajach UE lub poza UE.
    Za proces prefabrykacji będzie odpowiadał Usługodawca. Będzie on posiadał lub
    dzierżawił wszystkie aktywa niezbędne do właściwej realizacji procesu na rzecz Spółki. Na
    Usługodawcy będzie również spoczywać ryzyko związane z odpowiednią realizacją
    przedmiotowej usługi. W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium
    Polski własnych narzędzi/sprzętu, maszyn oraz innych środków trwałych zlokalizowanych
    na terenie Zakładu. Usługodawca, na podstawie ustaleń ze Spółką, posiada swobodę co
    do sposobu organizacji procesów operacyjnych oraz wyboru odpowiednich narzędzi,
    sprzętu i przestrzeni, które będzie w tym celu wykorzystywać. Jednakże z uwagi na
    specyfikę procesu prefabrykacji, Spółka będzie odpowiedzialna za przekazanie
    odpowiednich wytycznych/instrukcji dla zespołu prefabrykacji Usługodawcy w oparciu o
    projekty stworzone we współpracy z ostatecznym odbiorcą gotowych zespołów. Celem
    przekazania takich wytycznych czy instrukcji jest wyłącznie zapewnienie zgodności
    gotowych zespołów/towarów z oczekiwaniami ostatecznego odbiorcy. Usługodawca nie
    bierze udziału w procesie decyzyjnym związanym z projektowaniem gotowych zespołów
    /towarów. Wnioskodawca nie wyklucza, że w przypadku problemów, wraz z Usługodawcą
    mogą konsultować proces prefabrykacji z podmiotem z Grupy z siedzibą w Stanach
    Zjednoczonych, który ma w Grupie największe doświadczenie w prefabrykacji.
    Spółka nie będzie posiadała prawa do zarządzania powierzchnią Zakładu. Ponadto,
    Wnioskodawca nie będzie posiadał prawa do swobodnego wstępu na teren Zakładu.
    Prawo swobodnego wstępu do Zakładu będą mieli wyłącznie pracownicy Usługodawcy, a
    wstęp przedstawicieli Spółki do Zakładu będzie odbywał się po ustaleniu tego faktu z
    Usługodawcą i w towarzystwie jego pracowników. Wizyty te będą mieć charakter
    krótkoterminowy i będą odbywane w celu weryfikacji czy proces prefabrykacji jest zgodny

    z przekazanymi przez Spółkę wytycznymi/instrukcjami (w kontekście np. zgodności
    gotowych zespołów z oczekiwaniami ostatecznego odbiorcy) lub innymi zobowiązaniami
    wynikającymi z umowy zawartej pomiędzy stronami.
    Spółka nie wyklucza, że jej klienci lub potencjalni klienci będą zainteresowani wejściem na
    teren Zakładu w celu sprawdzenia, jak przebiega proces prefabrykacji. Wówczas
    pracownik Spółki (polski przedstawiciel handlowy lub inny pracownik Spółki, zatrudniony
    w innym kraju niż Polska) będzie mógł wejść z klientem na teren Zakładu, ale za zgodą i w
    obecności pracownika Usługodawcy.
    W ramach procesu prefabrykacji, Spółka będzie nabywała komponenty (...) dla każdego
    projektu prefabrykacji (głównie od podmiotów z Grupy). W wyjątkowych przypadkach sam
    odbiorca będzie nabywać komponenty oraz dostarczać je do Usługodawcy w celu
    dokonania procesu prefabrykacji. Przekazane przez Wnioskodawcę materiały przed
    procesem prefabrykacji będą składowane w Magazynie Usługodawcy, w którym
    realizowana jest kompleksowa usługa logistyczna na rzecz Spółki. Następnie Towary będą
    przemieszczane z Magazynu w (...) do Zakładu w (...) (w którym również mogą być
    tymczasowo przechowywane komponenty), zgodnie z potrzebami dla każdego
    zamówienia. Pozostałe materiały, takie jak materiały eksploatacyjne i opakowania, zostaną
    co do zasady zakupione przez Zainteresowanego w ramach kosztów usługi prefabrykacji.
    Towary będą pobierane z Magazynu na podstawie planu dotyczącego procesu
    prefabrykacji przygotowanego przez Wnioskodawcę. Co do zasady, w Zakładzie nie będą
    przechowywane żadne dodatkowe zapasy Towarów do prefabrykacji. Wszelkie nadwyżki
    Towarów zostaną każdorazowo przeniesione z Zakładu do Magazynu.
    Jak wspomniano powyżej, gotowe zespoły po ukończeniu procesu prefabrykacji będą
    sprzedawane przez Spółkę do ostatecznego odbiorcy i będą dostarczane z Zakładu
    bezpośrednio na plac budowy odbiorcy (w kraju, w innym kraju UE lub poza UE). Odbiorcy
    gotowych zespołów oprócz ceny gotowych zespołów będą również obciążani kosztami
    dostawy Towarów takimi jak np. koszty transportu.
    Dla potrzeb realizacji opisanej wyżej usługi prefabrykacji, Spółka nie będzie zatrudniała ani
    oddelegowywała swoich pracowników na terytorium Polski. Usługa prefabrykacji będzie
    realizowana wyłącznie przez pracowników Usługodawcy, którzy będą wykonywać prace w
    Zakładzie. W szczególności, inżynier ds. prefabrykacji jest zatrudniony przez Usługodawcę.
    Inżynier ds. prefabrykacji może otrzymywać wskazówki i operacyjne wsparcie od
    kierownika ds. produkcji (...), który jest pracownikiem Wnioskodawcy na terenie Belgii.
    Niemniej jednak, kierownik ds. produkcji (...) nie jest bezpośrednim przełożonym
    polskiego inżyniera ds. prefabrykacji. Spółka nie będzie sprawować kontroli nad
    personelem Usługodawcy realizującym usługi prefabrykacji, w szczególności w zakresie
    zarządzania członkami zespołu prefabrykacji. Pracownicy tworzący zespół prefabrykacji
    nie będą odpowiadać przed Wnioskodawcą ani znajdować się pod jego bezpośrednim
    nadzorem, nadzór ten będzie sprawował wyłącznie Usługodawca. Spółka oraz inny
    podmiot z Grupy z siedzibą w Stanach Zjednoczonych będą jednak w praktyce mogli w
    niewielkim (konsultacyjnym) stopniu odnosić się do kwestii zatrudnienia specjalistów u
    Usługodawcy, z uwagi na fakt, iż podmioty te działają w ramach Grupy (podmiot z Grupy z
    siedzibą w Stanach Zjednoczonych ma w Grupie największe doświadczenie w
    prefabrykacji).
    Wszelkie ustalenia, jak i umowy z odbiorcami w zakresie dostawy Towarów oraz usługi
    prefabrykacji będą realizowane oraz uzgadniane przez zarząd lub uprawionych
    pracowników Spółki w miejscu, gdzie znajduje się siedziba Spółki, tj. z terytorium Belgii. W
    szczególności, w Polsce Spółka nie będzie zatrudniać pracowników, którzy będą posiadać
    uprawnienia do negocjowania oraz zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy.
    Również w przypadku usługi prefabrykacji należy podkreślić, iż miejsce efektywnego
    zarządu Spółki znajduje się w Belgii. W szczególności wszystkie decyzje biznesowe
    podejmowane będą w Belgii, również proces sprzedaży gotowych zespołów realizowany

    będzie przez Spółkę bezpośrednio z Belgii (jedynie nawiązywanie kontaktów z
    potencjalnymi nabywcami może być realizowane przez przedstawicieli handlowych, którzy
    jednak nie mają uprawnień do negocjowania i zawierania umów z odbiorcami, ani do
    zaciągania jakichkolwiek innych zobowiązań w imieniu Spółki).
    Usługa prefabrykacji będzie wykonywana przez Usługodawcę na podstawie umowy
    zawartej ze Spółką. Spółka będzie obciążana za przedmiotową usługę w okresach
    rozliczeniowych. Wysokość wynagrodzenia będzie kalkulowana zgodnie z grupową
    polityką cen transferowych. Pracownicy Usługodawcy, którzy będą brać udział w
    świadczeniu usług na rzecz Spółki, będą dokumentować ilość czasu pracy poświęconą na
    świadczenie usług na rzecz Wnioskodawcy oraz ilość czasu pracy poświęconą na wszelkie
    inne zadania niedotyczące Wnioskodawcy.
    Podsumowując, w pierwszej połowie 2025 r. dojdzie do zmiany modelu działalności Spółki
    w Polsce. Model będzie obejmował dwa typy usług nabywanych przez Wnioskodawcę od
    Zainteresowanego (kompleksową usługę logistyczną oraz usługę prefabrykacji).
    Poza wskazaną wyżej usługą logistyczną oraz usługą prefabrykacji, Spółka nabywa oraz
    będzie nabywać również tzw. usługi wspomagające na terytorium Polski (od podmiotów
    innych niż Usługodawca), przykładowo:
        usługi transportowe od polskich i zagranicznych firm przewozowych,
        usługi obsługi celnej od polskiej agencji celnej, która została/zostanie wyznaczona
        przez Spółkę do dokonywania odprawy celnych z tytułu importu/eksportu Towarów
        do Polski oraz z Polski do krajów trzecich,
        wsparcie w zakresie prawa podatkowego w Polsce.
    Podsumowując:
        Spółka nie będzie posiadała własnego zaplecza personalnego ani technicznego w
        Polsce w związku z kompleksową usługą logistyczną oraz usługą prefabrykacji.
        Spółka nie będzie sprawować bezpośredniej kontroli/nadzoru nad zapleczem
        personalnym Usługodawcy w Polsce (sprawowanie bezpośredniej kontroli nad
        pracownikami Usługodawcy pozostaje w wyłącznej gestii Usługodawcy jako
        pracodawcy). Przy czym, jak wskazano powyżej, z uwagi na specyfikę usługi
        prefabrykacji wymaga ona przekazania odpowiednich wytycznych czy instrukcji, aby
        spełnić wymogi ostatecznego odbiorcy, niemniej jednak, wspomniane wytyczne
        /instrukcje mają charakter wyłącznie techniczny i pomocniczy a nie nadzorczy czy
        kontrolny.
        Spółka nie będzie sprawować bezpośredniej kontroli nad zapleczem technicznym
        Usługodawcy w Polsce (świadczenia będą przez Usługodawcę realizowane przy
        użyciu jego własnego sprzętu i narzędzi, a Wnioskodawca nie będzie posiadał
        jakichkolwiek maszyn czy innych środków trwałych zlokalizowanych na terenie
        Magazynu oraz Zakładu oraz nie będzie kontrolował doboru ani sposobu
        wykorzystania zaplecza technicznego przez Usługodawcę w celu świadczenia usług
        na rzecz Wnioskodawcy).
        Spółka nie będzie posiadać również bezpośredniego dostępu do Magazynu oraz
        Zakładu Usługodawcy, gdzie będące jej własnością Towary są przechowywane i
        montowane przez Usługodawcę (może jednak zawnioskować o udzielenie zgody na

        taki dostęp, aby w obecności pracownika Usługodawcy przedstawić proces
        swojemu klientowi, tj. ostatecznemu odbiorcy).
    Uzupełnienie wniosku
    1) W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki
      w kraju siedziby działalności gospodarczej - proszę ogólnie, bez wskazywania
      szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak Państwa Spółka
      prowadzi działalność w Belgii, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko
      do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne posiadają Państwo w kraju
      siedziby itp.)?
    Spółka jest światowym liderem w dziedzinie rozwiązań w zakresie (...). Wnioskodawca i
    Zainteresowany są również częścią globalnej grupy A., która działa od 1919 r. Spółka
    działa w Belgii od (...) i posiada tam rozbudowaną strukturę zarówno osobową, jak i
    techniczną. Wnioskodawca posiada w Belgii zespoły do spraw: sprzedaży, logistyki i
    magazynu, obsługi klienta, spraw finansowych, IT, prefabrykacji, szkoleń sprzedażowych i
    wsparcia inżynieryjnego, prawnych, marketingu i reklamy, kontroli jakości, wirtualnego
    projektowania i budowy, HR, zgodności z przepisami. Łącznie Wnioskodawca zatrudnia
    około 187 osób w Belgii oraz w innych krajach poza Polską.
    Spółka realizuje również na terytorium Belgii usługi prefabrykacji na szeroką skalę,
    znacznie większą niż Wnioskodawca planuje realizować w Polsce (która to będzie miała
    charakter pomocniczy). Wobec powyższego, Wnioskodawca posiada na terytorium Belgi
    zarówno zasoby osobowe, w postaci zatrudnionych pracowników, jak również zasoby
    techniczne w postaci nieruchomości oraz ruchomości niezbędnych do realizacji
    działalności gospodarczej Spółki w opisanym zakresie.
    Ponadto, jak wskazywała Spółka w opisie zdarzenia przyszłego, to na terytorium Belgii
    podejmowane są kluczowe decyzje operacyjne. Jednocześnie, Spółka działa i posiada
    personel również w innych krajach Unii Europejskiej oraz w krajach trzecich. Wobec
    powyższego, Spółka pragnie podkreślić, iż nie dysponuje jedynie biurem w kraju siedziby,
    ale posiada w nim również rozbudowaną strukturę biznesową, zaś usługi nabywane od
    Usługodawcy w Polsce mają wyłącznie charakter usług pomocniczych do zasadniczej
    działalności Spółki realizowanej poza Polską.
    2) Na jaki okres zostaną zawarte umowy z Zainteresowanym dotyczące kompleksowych
      usług logistycznych oraz usług prefabrykacji?
    Umowa dotycząca usług logistycznych została zawarta z Zainteresowanym na czas
    nieokreślony, z uwagi na fakt, iż zarówno Zainteresowany, jak i Wnioskodawca są częścią
    tej samej grupy. Jednocześnie, umowa ta przewiduje, iż w momencie zmiany modelu
    biznesowego, zarówno Wnioskodawca, jak i Zainteresowany mogą rozwiązać
    przedmiotową umowę na świadczenie usług logistycznych w ciągu 90 dni od
    wypowiedzenia umowy. W związku z możliwością wypowiedzenia umowy oraz w związku z
    faktem powiązań kapitałowych, Wnioskodawca i Zainteresowany nie widzą powodu, aby
    umowa była zawarta na określony czas.
    Umowa na świadczenie usług prefabrykacji również ma zostać zawarta na czas
    nieokreślony, z możliwością jej wypowiedzenia w terminie 90 dni.
    Spółka pragnie ponownie podkreślić, że usługi, które będą nabywane w oparciu o umowy
    na czas nieokreślony będą mieć wyłącznie charakter pomocniczy względem podstawowej
    działalności Wnioskodawcy prowadzonej poza terytorium Polski.
    Ponadto, jak wskazała Spółka w opisie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku
    o wydanie interpretacji indywidualnej, Wnioskodawca nie będzie dysponował w Polsce
    zapleczem technicznym i ludzkim wykorzystywanym na potrzeby usług logistycznych i
    usług prefabrykacji w okresie obowiązywania umów. W związku z powyższym, pomimo
    potencjalnie długiego czasu planowanej współpracy, Spółka nie będzie dysponowała

    niezależną i autonomiczną strukturą w zakresie zasobów ludzkich i technicznych w Polsce,
    która mogłaby być postrzegana jako prowadząca działalność gospodarczą Spółki w Polsce,
    nabywająca usługi lub mająca zdolność do podejmowania decyzji zarządczych w imieniu
    Spółki w Polsce.
    3) Kto będzie ponosił ryzyko biznesowe związane z realizacją dla Państwa
      kompleksowych usług logistycznych i usług prefabrykacji, Państwo czy
      Zainteresowany?
    Wnioskodawca będzie ponosił biznesowe ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej,
    związane z towarami sprzedawanymi odbiorcom końcowym. Zainteresowany, jako
    dostawca usług logistycznych i usług prefabrykacji, będzie ponosił ryzyko biznesowe
    związane z ich prawidłowym wykonaniem. W szczególności Zainteresowany będzie ponosił
    odpowiedzialność wobec Wnioskodawcy za świadczenie usług na odpowiednim poziomie
    jakościowym i zgodnie z zawartymi między stronami umowami (za wynagrodzeniem
    odpowiednio ustalonym za te usługi). Na potrzeby tych usług, Zainteresowany będzie
    samodzielnie odpowiedzialny za odpowiedni dobór zaplecza technicznego i ludzkiego, w
    tym pomieszczeń i urządzeń magazynowych niezbędnych do realizacji usług zleconych
    przez Wnioskodawcę jak i działań operacyjnych związanych z tymi usługami oraz obiektów
    i urządzeń przeznaczonych do prefabrykacji. Jak wskazała Spółka we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej, Spółka nie posiada w Polsce aktywów materialnych i ludzkich
    wykorzystywanych na potrzeby kompleksowych usług logistycznych oraz usług
    prefabrykacji, jak również nie sprawuje kontroli nad takimi aktywami zaangażowanymi
    przez Usługodawcę w celu świadczenia usług na rzecz Spółki.
    4) Czy Zainteresowany jest samodzielny i działa niezależnie od Państwa Spółki, czy też
      pozostaje w stosunku zależności do organizacyjnej, prawnej, czy ekonomicznej
      względem Państwa Spółki?
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany są odrębnymi podmiotami prowadzącymi własną
    działalność gospodarczą. Zainteresowany prowadzi swoją działalność na terytorium Polski
    od 1999 r. i posiada swoich klientów zarówno na terenie Unii Europejskiej, jak i poza nią.
    Spółka chciałaby podkreślić, że Zainteresowany nie jest podmiotem, który świadczy usługi
    wyłącznie na rzecz Spółki. Zainteresowany prowadzi samodzielnie działalność
    gospodarczą i jest niezależny od Wnioskodawcy, tzn. podejmuje decyzje co do własnych
    działań biznesowych, ma swoich klientów, swoich pracowników i własne/ najmowane
    zasoby techniczne.
    Jednocześnie, jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka i
    Zainteresowany są częścią tej samej grupy A. Wnioskodawca jest 100% udziałowcem
    Zainteresowanego. Z uwagi na konstrukcję samej grupy kapitałowej, która ma na celu
    maksymalizację zysków wszystkich członków grupy, podobnie jak w przypadku innych
    grup kapitałowych na rynku naturalne jest, że pomiędzy Wnioskodawcą i Zainteresowany
    występują pewnego rodzaju powiązania/zależności zarówno organizacyjne, prawne czy
    ekonomiczne, związane np. z zależnościami właścicielskimi w grupie.
    5) Która z czynności składających się na kompleksową usługę logistyczną stanowi
      element dominujący, np. czy świadczeniem dominującym jest magazynowanie
      Towarów? Jakie okoliczności przesądzają o tym, że dana czynność (np. magazynowanie
      Towarów) ma charakter dominujący?
    Wnioskodawca jest zainteresowany nabyciem kompleksowej usługi logistycznej,
    zapewniającej obsługę procesów szczegółowo wskazanych we wniosku o interpretację i
    uregulowanych umową na świadczenie usług logistycznych. Usługą dominującą w ramach
    kompleksowej usługi logistycznej jest usługa magazynowania towarów, ponieważ
    działania Zainteresowanego polegają głównie na przyjmowaniu, pakowaniu i wysyłaniu
    towarów Wnioskodawcy, które składowane są w magazynie Zainteresowanego do

    ostatecznych odbiorców. Niemniej, sama usługa magazynowanie nie miałaby dla
    Wnioskodawcy wartości, gdyby nie wszystkie czynności składające się na całość usługi,
    jaką jest kompleksowa usługa logistyczna, a nie usługa magazynowa.
    Pytania
    1) Mając na uwadze nowy model biznesowy, który będzie realizowany przez Spółkę
      (obejmujący zarówno zakup kompleksowych usług logistycznych, jak i usług
      prefabrykacji od Zainteresowanego), czy Wnioskodawca i Zainteresowany prawidłowo
      przyjmują, że w przedstawionym wyżej modelu działalności, Wnioskodawca nie będzie
      posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski
      na gruncie VAT? Jeżeli w ocenie organu Wnioskodawca posiada stałe miejsce
      działalności gospodarczej w Polsce, to w którym modelu działalności (nabywania
      usługi logistycznej czy nabywania usługi prefabrykacji)?
    2) W przypadku odpowiedzi Organu Interpretacyjnego na pytanie nr 1, że Spółka nie
      posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium Polski - czy opisane usługi świadczone przez Zainteresowanego na rzecz
      Spółki (tj. zarówno kompleksowa usługa logistyczna, jak i usługa prefabrykacji) nie
      będą podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce (tj. miejsce świadczenia ww. usług dla
      celów VAT jest położone poza Polską) i powinny być fakturowane z belgijskim
      numerem VAT Spółki?
    3) W przypadku odpowiedzi Organu Interpretacyjnego na pytanie nr 1, że Spółka posiada
      stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski - czy opisana
      w zdarzeniu przyszłym kompleksowa usługa logistyczna oraz usługa prefabrykacji
      świadczona przez Zainteresowanego na rzecz Spółki podlega opodatkowaniu VAT w
      Polsce?
    4) W przypadku odpowiedzi Organu Interpretacyjnego na pytanie nr 1, że Spółka posiada
      stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i że
      miejscem świadczenia (opodatkowania VAT) usług realizowanych przez Usługodawcę
      będzie terytorium Polski, przez co usługi powinny być opodatkowane VAT w Polsce -
      czy Spółka (będąca zarejestrowanym w Polsce podatnikiem VAT) będzie miała prawo
      do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawianych na jej rzecz przez
      Zainteresowanego z tytułu świadczenia ww. usług (na zasadach ogólnych wynikających
      z ustawy o VAT)?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu
    wniosku
    Zdaniem Wnioskodawców:
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego, w opisanym planowanym modelu
    działalności realizowanej przez Spółkę, Wnioskodawca nie będzie posiadał stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla potrzeb VAT. Tego stałego miejsca nie
    kreuje ani opisany we wniosku obecnie działający model działalności obejmujący nabycie
    kompleksowej usługi logistycznej, ani nabycie usługi prefabrykacji. Zdaniem
    Wnioskodawcy i Zainteresowanego, żaden z elementów modelu działalności
    Wnioskodawcy nie będzie powodował powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    w Polsce.
    Ad 2
    Jeśli Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski - zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego opisane we wniosku
    usługi świadczone przez Zainteresowanego na rzecz Spółki nie podlegają opodatkowaniu
    VAT w Polsce (tj. miejsce świadczenia usług dla celów VAT będzie położone poza Polską). W
    efekcie, Spółka nie powinna tych usług deklarować jako zakup w polskich rozliczeniach

    VAT. W związku z tym, Zainteresowany powinien wystawiać faktury za świadczenie usług
    na rzecz Spółki na jej belgijski numer VAT.
    Ad 3 i 4
    Zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego, jeśli Organ Interpretacyjny uzna, że Spółka
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w
    świetle ustawy o VAT opisane we wniosku usługi świadczone przez Zainteresowanego na
    rzecz Spółki podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce, zaś Wnioskodawca będzie
    uprawniony do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawianych na jego
    rzecz przez Zainteresowanego z tytułu świadczenia ww. usług (na zasadach ogólnych
    wynikających z ustawy o VAT).
    Uzasadnienie
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach
    polskiej ustawy o VAT. Również przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie zawierają
    definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Pojęcie to zostało zdefiniowane w
    Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej - wersja przekształcona (Dz.Urz.UE.L 77 z dnia 23
    marca 2011 r, dalej: Rozporządzenie). Wspomniane Rozporządzenie nie wymaga
    implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając
    bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia - które charakteryzuje
    się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. pasywne stałe
    miejsce prowadzenia działalności).
    Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje (tzw. aktywne stałe miejsce prowadzenia działalności).
    Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.
    Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości
    przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzeczeń w sprawach
    odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.
    W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory
    Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby
    spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia
    działalności „(...) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą
    charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez
    spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...).”
    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
        C-73/06, Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
        C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
        C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,

        C-390/96, Lease Plan Luxembourg SA.
    Ponadto, w rozstrzygnięciu TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie spółki ARO Lease BV
    (sygn. C-190/95), Trybunał wskazał wprost, iż podatnik, który nie posiada w państwie
    członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się
    wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane
    umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego
    miejsca prowadzenia działalności w tym państwie.
    Dodatkowo, Spółka i Zainteresowany pragną zwrócić uwagę, iż 14 listopada 2019 r.
    wydana została opinia Rzecznika Generalnego w sprawie o sygn. C-547/18 Dong Yang,
    dotycząca istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    przedsiębiorstwa zagranicznego w Polsce. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na główne
    tezy płynące z przedmiotowej opinii:
        „przeciwko przyjęciu, że infrastruktura jednego podatnika (tj. jego siedziba) może
        jednocześnie stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej innego
        podatnika, przemawia również brzmienie art. 44 dyrektywy VAT w związku z art. 11
        ust. 1 rozporządzenia wykonawczego” (pkt 38);
        „(...) odrębna osoba prawna nie może być jednocześnie stałym miejscem
        prowadzenia działalności gospodarczej innej osoby prawnej” (pkt 43);
        „Do innego wniosku można by jednak dojść, gdyby określone stosunki umowne
        (tutaj stosunki między LG Korea i Dong Yang) stanowiły nadużycie” (pkt 47).
        Niemniej jednak, „(...) w przypadku usług, które służą do wytworzenia materialnych
        produktów, nie istnieje żadne szczególne ryzyko nadużyć w zakresie przepisów
        dotyczących VAT. Tym samym zbędna staje się również odpowiedź na pytanie, czy
        Dong Yang powinna była w jakikolwiek sposób rozpoznać strukturę stanowiącą
        nadużycie ze strony LG Korea” (pkt 56).
    Wobec powyższego, Spółka i Zainteresowany pragną podkreślić, że z przywołanej opinii
    wynika, iż (ze wskazanymi w opinii wyjątkami) jeden podmiot prawny, mający siedzibę na
    terytorium Polski, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej innego podmiotu prawnego (mającego siedzibę w innym kraju).
    Dodatkowych wskazówek w zakresie zasad ustalania czy podmiot posiadający siedzibę w
    jednym państwie ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w
    innym państwie dostarczył również wyrok TSUE wydany 7 kwietnia 2022 r. w sprawie o
    sygn. C-333/20 (Berlin Chemie). Sprawa dotyczyła spółki mającej siedzibę w Niemczech,
    która sprzedawała produkty farmaceutyczne do Rumunii i w związku z tym zawarła
    umowę na świadczenie usług ze spółką z Rumunii. W analizowanym rozstrzygnięciu
    Trybunał wskazał m.in.:
        Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem
        oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie
        własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać,
        że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą
        stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie
        członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do
        dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak

        gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o
        świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do
        dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim
        czasie.
        W niniejszej sprawie z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd
        odsyłający wynika, że usługi reklamowe i marketingowe świadczone przez spółkę
        rumuńską na rzecz spółki niemieckiej miały przede wszystkim na celu lepsze
        informowanie w Rumunii przedsiębiorców z sektora ochrony zdrowia i
        konsumentów o produktach farmaceutycznych sprzedawanych przez ową spółkę
        niemiecką. Pracownicy spółki rumuńskiej ograniczali się do przyjmowania
        zamówień pochodzących od dziewięciu dystrybutorów hurtowych produktów
        leczniczych w Rumunii i przekazywania ich spółce niemieckiej, a także do
        przekazywania wystawianych przez nią faktur klientom w tym państwie
        członkowskim. Spółka ta nie uczestniczyła bezpośrednio w sprzedaży i w dostawie
        produktów leczniczych spółki niemieckiej ani nie zaciągała zobowiązań wobec
        podmiotów trzecich w imieniu tej ostatniej spółki.
        Tymczasem należy przede wszystkim odróżnić usługi świadczone przez spółkę
        rumuńską na rzecz spółki niemieckiej od towarów, które ta ostatnia sprzedaje i
        dostarcza w Rumunii. Chodzi o odrębne świadczenie usług i odrębną dostawę
        towarów, które podlegają różnym systemom VAT (zob. analogicznie wyrok z dnia 16
        października 2014 r., Welmory, C 605/12).
        Następnie, jak wynika z orzecznictwa (...), stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika charakteryzuje wystarczająca stałość oraz odpowiednia
        struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
        odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura
        uprawniona jest do podejmowania decyzji.
        Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze
        personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez
        spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na
        wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w
        Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy
        usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być
        wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.
        Jeżeli rzeczone okoliczności faktyczne zostaną wykazane, czego ustalenie należy do
        sądu odsyłającego, spółka niemiecka nie posiada w Rumunii stałego miejsca
        prowadzenia działalności, ponieważ nie ma w tym państwie członkowskim
        struktury pozwalającej jej na odbiór w tym państwie przez spółkę rumuńską usług i
        wykorzystywanie ich do celów prowadzonej działalności gospodarczej polegającej
        na sprzedaży i dostawie produktów farmaceutycznych.
        Z powyższych rozważań wynika zatem, że usługi marketingowe, regulacyjne,
        reklamowe i reprezentacji świadczone przez spółkę rumuńską są otrzymywane

        przez spółkę niemiecką, która wykorzystuje zaplecze personalne i techniczne
        znajdujące się w Niemczech w celu zawierania i wykonywania umów sprzedaży z
        dystrybutorami jej produktów farmaceutycznych w Rumunii.
        W świetle całości powyższych rozważań na trzy pytania prejudycjalne należy
        odpowiedzieć, iż art. 44 dyrektywy VAT i art. 11 ust. 1 rozporządzenia
        wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca
        siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż
        posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze
        techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach
        wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące
        mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego
    powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju
    przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot
    Plastic Belgium, sygn. C-232/22. Sprawa dotyczyła spółki belgijskiej, która zawarła umowę
    o produkcję z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z powiązanym podmiotem
    posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii (zarejestrowanym dla celów VAT na
    terytorium Belgii). W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:
        „Kwalifikacja jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (FE) nie
        może zależeć wyłącznie od statusu prawnego. Należy jej dokonać w świetle realiów
        gospodarczych i handlowych. Sam fakt, że firma ma filię w innym kraju, nie
        oznacza, że ma tam FE.
        Nie jest konieczne posiadanie własnych zasobów ludzkich i technicznych. Konieczne
        jest, aby podatnik mógł rozporządzać tymi środkami w taki sam sposób, jak gdyby
        były one jego własnymi - np. na podstawie umowy o pracę lub leasingu.
        Nawet jeśli podatnik świadczy usługi tylko na rzecz jednego klienta, należy uznać, że
        podatnik rozporządza swoimi zasobami na własne potrzeby. Inaczej jest w
        przypadku stwierdzenia, że na podstawie obowiązujących postanowień umownych
        usługobiorca rozporządza zasobami usługodawcy jak swoimi własnymi. Dzieje się
        tak zwłaszcza wtedy, gdy usługobiorca ma stały i natychmiastowy dostęp do
        obiektów, tak jakby były jego własnymi. Istotne mogą tu być następujące czynniki:
        podmiot belgijski jest zobowiązany do używania sprzętu wyłącznie do wytwarzania
        produktów dla firmy szwajcarskiej oraz że stanowi to prawie cały obrót podmiotu
        belgijskiego.
        Jednak nawet w takich okolicznościach nie można stwierdzić, że obiekty podmiotu
        belgijskiego stają się obiektami firmy szwajcarskiej - spółka belgijska pozostaje
        odpowiedzialna za własne obiekty i świadczy te usługi na własne ryzyko.
        Należy odróżnić świadczenie usług produkcyjnych przez podmiot belgijski
        podmiotowi szwajcarskiemu od sprzedaży przez podmiot szwajcarski towarów
        pochodzących z tej produkcji.

        Jeśli chodzi o usługi produkcyjne: te same obiekty nie mogą być wykorzystywane
        jednocześnie do świadczenia i odbierania tych samych usług. W przedmiotowej
        sprawie trudno jest dokonać rozróżnienia między podmiotami belgijskimi
        świadczącymi usługi a obiektami otrzymującymi usługi.
        Dzięki dodatkowym usługom belgijska firma wspiera szwajcarski podmiot w
        prowadzeniu działalności polegającej na sprzedaży towarów na terenie Belgii.
        Należy jednak rozróżnić FE wynikające z zakupu usług od faktu prowadzenia
        działalności sprzedażowej”.
    Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również z wniosków z przytoczonego
    orzecznictwa TSUE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć
    jako miejsce, w odniesieniu do którego:
        występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
        niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
        istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na
        uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób
        okresowy, jak również
        działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do
        działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są
    również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można
    powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:
    „(...) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-190
    /95 Aro Lease, C-168/84 Berkholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, C-
    452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka uwag, jakie
    wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to
    trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”,
    użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:
    1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności,
      niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i
      osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić
      łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,
    2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania
      w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia
      szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej
      działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce,
      ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,
    3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego
      zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych
      wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza
      zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad
      pracownikami wykonującymi usługę,
    4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla
      zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w
      kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11

      Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie
      dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w
      ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada
      miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów
      związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą.”
    Wobec powyższego, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych
    kryteriów, nie można uznać, że działalność podmiotu na terytorium danego państwa
    członkowskiego powinna być rozpoznana jako posiadanie przez niego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.
    Powyższe rozumienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności zostało
    potwierdzone również w innych orzeczeniach polskich sądów administracyjnych oraz w
    interpretacjach organów podatkowych.
    Przykładowo, odwołując się do orzecznictwa TSUE, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej:
    „NSA”) w wyroku z 18 stycznia 2023 r., sygn. I FSK 797/19 podkreślił, że: „(...) W
    szczególności spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski jakiegokolwiek zaplecza
    personalnego i technicznego, które determinowałoby powstanie stałego miejsca
    prowadzenia działalności w Polsce. Wykonywane przez partnera usługi mają charakter
    pomocniczy i przygotowawczy, i nie stanowią głównego przedmiotu działalności spółki.
    Spółkę i partnera, jako podmioty prowadzące działalność niezależnie od siebie, łączy
    umowa, na mocy której partner świadczy usługi na materiale powierzonym od spółki.
    Dodatkowych argumentów przemawiających za prawidłowością przyjętego przez Sąd
    pierwszej instancji stanowiska, dostarcza wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20
    (...), w którym TSUE stwierdził, że jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na mające
    zastosowanie postanowienia umowne spółka niemiecka (Zainteresowany usługobiorca)
    dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej
    własnym, można uznać, że spółka niemiecka dysponuje strukturą, która charakteryzuje się
    wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce (pkt 48).
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje bowiem
    wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne
    potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa
    struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji (pkt 53)”.
    Ponadto NSA wskazał również, iż „(...) nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1
    rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli to samo
    zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez
    spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również
    zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej -
    skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (wyrok z 7
    kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, pkt 54)”.
    Jednocześnie NSA w wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19, analogicznie jak
    w orzecznictwie TSUE wskazał, iż „(...) nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej” skarżącej na terenie Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1
    rozporządzenia w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i
    techniczne, które ma zostać udostępnione skarżącej przez spółkę krajową, i które zdaniem
    organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności skarżącej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa
    świadczy usługi na rzecz skarżącej. Jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na
    stosowne postanowienia umowne skarżąca dysponuje zapleczem technicznym i

    personalnym spółki krajowej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że dysponuje
    strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w Polsce”.
    Ponadto, NSA w wyroku z 22 października 2021 r. o sygn. I FSK 1519/19, zauważył również,
    że:
        dla posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
        konieczne jest zawarcie umów o świadczenie usług i umów najmu dotyczących
        zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim
        czasie i konieczne jest posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad tym
        zapleczem personalnym i technicznym;
        dla ustalenia miejsca opodatkowania podstawowym punktem odniesienia jest
        siedziba działalności gospodarczej. Inne miejsca powinny być brane pod uwagę
        tylko wtedy, gdy odniesienie do siedziby prowadzi do nieracjonalnych rezultatów
        lub stwarza konflikt w odniesieniu do innego państwa członkowskiego.
        Jednocześnie to inne miejsce powinno zostać ustalone jedynie w wyjątkowych
        sytuacjach i nie może być domniemywane. Celem przepisów określających miejsce
        opodatkowania usług jest uniknięcie z jednej strony zbiegu właściwości mogącego
        prowadzić do podwójnego opodatkowania, a z drugiej strony do braku
        opodatkowania.
    Jednocześnie, w wyroku NSA z 19 maja 2022 o sygn. I FSK 968/20, wskazano, iż zgodnie z
    Opinią Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. (w sprawie C-605/12 W. sp. z o.o.) i z
    dorobkiem orzeczniczym polskich sądów administracyjnych, jak również TSUE „(...) do
    przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie
    jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony, i
    zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Jednak jeśli stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub
    umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do
    dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w
    krótkim czasie.”
    Ponadto NSA wskazał również: „(...) Jedynie zatem w przypadku ustalenia, że ze względu
    na mające zastosowanie postanowienia umowne spółka niemiecka (Zainteresowany
    usługobiorca) dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby
    było jej własnym, można uznać, że spółka niemiecka dysponuje strukturą, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w Polsce (por. wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 B.,
    pkt 48)”.
    W interpretacji indywidualnej z 27 kwietnia 2022 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.613.2021.2.
    RST wskazano, że „Zaplecze osobowe i techniczne Zainteresowanego, nad którym Spółka
    posiada kontrolę nie jest w stanie prowadzić niezależnej działalności w zakresie
    dystrybucji towarów różnymi kanałami sprzedaży na odległość (handel elektroniczny i call
    center). Nie można uznać, że Zainteresowany na terytorium Polski w sposób samodzielny
    w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając zaplecze personalne i
    techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej w zakresie
    dystrybucji. Działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w
    stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa, jest to działalność pomocnicza mająca

    na celu wsparcie głównej działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast
    takiej działalności nie można uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej. Ponadto, jak wynika z wniosku wszelkie decyzje strategiczne dotyczące
    działalności Spółki podejmowane są poza granicami Polski”.
    Jednocześnie warto również zwrócić uwagę na interpretację indywidualną z 15 maja 2023
    r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.54.2023.2.RST, w której to Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: DKIS) nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika, iż posiada on stałe
    miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski podkreślając przy tym, że „(...)aby
    dane miejsce można było uznać za "stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”
    powinno ono posiadać odpowiednie zaplecze personalne oraz techniczne. Zaplecze to
    powinno przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy w kontekście prowadzonej
    działalności gospodarczej” (podobnie w interpretacji indywidualnej z 20 kwietnia 2023 r.,
    sygn. 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.2.RST oraz w interpretacji indywidualnej z 24 maja 2023
    r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.152.2023.1.MR).
    Ponadto, w interpretacji indywidualnej z 24 maja 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.152.2023.1.MR, DKIS, jednoznacznie wskazał, że „(...) podmiot posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego
    terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi
    działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów
    i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi
    pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.
    Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to
    miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać
    czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest
    konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot
    świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona
    struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług
    dostarczonych na własne potrzeby”.
    Podsumowując, w powyższych wyrokach TSUE, wyrokach polskich sądów
    administracyjnych oraz interpretacjach organów podatkowych, podkreśla się, że dla
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, kluczowe
    znaczenie ma określenie czy ta działalność posiada stały charakter, a także czy w danym
    przypadku można mówić o istnieniu na terytorium kraju infrastruktury technicznej i
    personelu podmiotu zagranicznego oraz czy działalność z tego miejsca jest prowadzona w
    sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Co istotne, z
    perspektywy istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju,
    kluczowym jest, aby wszystkie warunki wskazane powyżej były spełnione łącznie.
    Niespełnienie któregokolwiek z nich, nie pozwala na twierdzenie, iż zagraniczny podmiot
    posiada na terenie kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Spółki i
    Zainteresowanego, Spółka nie spełni przesłanek niezbędnych do potwierdzenia
    posiadania przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. W
    konsekwencji, usługi nabywane przez Spółkę w Polsce będą opodatkowane VAT zgodnie z
    art. 28 ust. 1 ustawy o VAT, tj. na terytorium Belgii. Zdaniem Wnioskodawcy i
    Zainteresowanego żaden z elementów modelu działalności Wnioskodawcy nie powoduje i
    nie będzie powodował powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    Poniżej Wnioskodawca i Zainteresowany przedstawiają argumenty odnoszące się do
    kryteriów oceny istnienia stałego miejsca prowadzania działalności.
    A. Kryterium stałości prowadzonej działalności
    Odnosząc się do kryterium stałości prowadzonej działalności, w pierwszej kolejności
    należy podkreślić, iż termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z danym miejscem,

    nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji, pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar
    permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej
    na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje jednocześnie
    konieczność zaangażowania określonego zaplecza personalnego, jak i technicznego,
    bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest tymczasowa.
    Powyższe znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej z 9 listopada
    2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.449.2022.2.RST, w której to DKIS potwierdził, że: „(...) Z
    uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego
    rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym
    zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można
    mówić o »stałym miejscu prowadzenia działalności.” (...) stałe miejsce prowadzenia
    działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania,
    które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób
    przemijający, czy też okresowy. (...) Zaangażowanie, o którym mowa powinno również
    przybrać konkretny wymiar osobowo- rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w
    sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia
    działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury
    technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone
    czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający”.
    Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jest to, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym
    kraju tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej
    struktury możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które
    dotyczą tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej
    prowadzonej przez to miejsce. Struktura ta musi być wyposażona zatem w zdolność do
    samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.
    W związku z tym, iż obecny oraz przyszły model współpracy między Spółką a Usługodawcą
    jest modelem funkcjonującym od jakiegoś czasu (co do kompleksowej usługi logistycznej),
    potencjalnie można przyjąć, iż cechuje się on pewną dozą „stałości”. Jednak w opinii
    Wnioskodawcy, działalność Spółki na terytorium Polski nie spełnia tego kryterium, gdyż
    obecność Spółki w Polsce związana jest przede wszystkim z nabyciem świadczeń o
    charakterze wyłącznie pomocniczym względem podstawowej działalności jaką jest
    sprzedaż Towarów na rynek UE oraz poza nim. Działalność Spółki nie jest związana z
    istnieniem „stałego zaplecza technicznego i osobowego” Spółki na terytorium Polski.
    Tym samym, nie można przyjąć, iż zamiarem Spółki jest prowadzenie działalności w
    sposób permanentny z tego miejsca. W opinii Wnioskodawcy za „stałość” miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej nie może być uznane długoterminowe korzystanie
    z usług danego kontrahenta, w sytuacji, w której Wnioskodawca nie planuje utrzymania na
    terytorium kraju żadnych struktur osobowych ani technicznych, w tym w szczególności w
    zakresie zaplecza technicznego oraz osobowego. Wyjątkiem jest drobny sprzęt służbowy
    dla kilku przedstawicieli handlowych, którzy nie biorą udziału ani w świadczeniu, ani
    otrzymywaniu usługi logistycznej i prefabrykacji. W ocenie Spółki, nie będzie ona spełniać
    kryterium stałego współdziałania własnych środków rzeczowych i personalnych, aby
    otrzymywać usługi logistyczne i/albo prefabrykacji.
    Należy podkreślić, iż główna działalność Wnioskodawcy prowadzona jest na terytorium
    Belgii, natomiast pozostała działalność polegająca na dostarczeniu Towarów z oferty
    handlowej Spółki realizowana jest na terytorium różnych krajów UE oraz poza nią, w tym
    również na terytorium Polski (natomiast nie wyłącznie na jej terytorium).

    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego warunek stałości
    prowadzonej działalności gospodarczej, który należy rozpatrywać w kontekście zasobów
    technicznych i osobowych, nie będzie spełniony.
    B. Kryterium niezależności prowadzonej działalności
    W opinii Wnioskodawcy i Zainteresowanego, nie można uznać, że realizowana przez niego
    działalność w Polsce będzie mieć charakter niezależny. Na terytorium Polski nie ma oraz
    nie będzie osób, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji
    dotyczących działalności Spółki czy negocjowania lub zawierania umów w imieniu Spółki.
    Jak wskazano w opisie, wszystkie decyzje strategiczne związane z działalnością Spółki
    dokonywane będą przez uprawnionych pracowników Spółki w Belgii, tj. w miejscu gdzie
    Spółka posiada swoją siedzibę.
    Miejsce efektywnego zarządu Spółki również znajduje się w Belgii. W szczególności,
    wszystkie decyzje biznesowe są i będą w przyszłości podejmowane w Belgii. Ponadto, w
    Belgii Spółka zatrudnia również osoby odpowiedzialne za negocjacje z obecnymi i nowymi
    odbiorcami Towarów, jak również za projektowanie i dostarczanie jasnych wytycznych
    dotyczących oczekiwanego wyniku usług prefabrykacji zgodnie z wymaganiami klientów.
    Brak możliwości zawierania wiążących umów w imieniu zagranicznego podmiotu co do
    analizy kryterium niezależności prowadzonej działalności został opisany przez DKIS m.in.
    w interpretacji z 29 sierpnia 2018 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.146.2018.1.JS, w której
    organ wskazał, iż: „Nie można zatem stwierdzić, że Kontrahent prowadzi na terytorium
    Polski działalność gospodarczą w sposób samodzielny w stosunku do działalności
    prowadzonej w siedzibie w państwie członkowskim, gdyż nie posiada on zaplecza na
    terytorium kraju i jest jedynie odbiorcą usług, świadczonych przez Wnioskodawcę w
    całości przy pomocy personelu oraz infrastruktury należących do Wnioskodawcy. Ponadto
    w przedmiotowej sprawie wszelkie decyzje dotyczące działalności przedsiębiorstwa
    Kontrahenta, dotyczące procesu produkcji, sprzedaży, reklamacji, podejmowane są przez
    personel Kontrahenta za granicą (Wnioskodawca może jedynie uczestniczyć w
    rozpatrywaniu reklamacji, jeżeli wada produktu powstała z jego winy), co wskazuje na brak
    niezależności czynności wykonywanych na terenie kraju od działalności głównej.”
    Również m.in. w interpretacji indywidualnej z 19 marca 2018 r. o sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.19.2018.2.MC, DKIS potwierdził brak istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej podkreślając, iż: „Spółka nie będzie posiadała na terytorium
    Polski osoby tj. osoby fizycznej lub spółki lub każdego innego zrzeszenia osób,
    posiadającej i wykonującej pełnomocnictwo do zawierania umów w Polsce w imieniu
    Spółki”.
    Kwestię wpływu samodzielności na powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej zaadresował również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w
    wyroku z 16 czerwca 2021 r. o sygn. III SA/Wa 2074/20, w którym to sąd wskazał, iż
    „Trafnie również wskazuje Spółka, że kryterium co do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej jest też możliwość prowadzenia działalności w
    sposób niezależny, co oznacza, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o
    charakterze zarządczym. Tymczasem DKIS twierdzi w uzasadnieniu skarżonej interpretacji,
    że bez znaczenia pozostaje okoliczność podejmowania decyzji o charakterze zarządczym z
    terytorium Belgii, skoro stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można
    utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań. Zdaniem organu
    istotny jest fakt, że decyzje, które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości
    działalności prowadzonej w Polsce w zakresie przetwarzania towarów i ich dystrybucji. Sąd
    nie podziela również w tym zakresie oceny organu, gdyż decyzje podejmowane w Belgii z
    oczywistych względów nie mogą kreować zdolności decyzyjnej po stronie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.”

    Wskazane wyżej wnioski potwierdza również interpretacja indywidualna z 11 maja 2021 r.
    o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.41.2021.2.ŁN, w której to DKIS stwierdził, że „Wnioskodawca
    zakładając w Polsce Oddział nie zorganizuje w Polsce zaplecza technicznego,
    umożliwiającego realizację działalności w zakresie udostępniania Platformy klientom. Nie
    będzie również w stanie niezależnie funkcjonować na terytorium kraju, w zakresie takim,
    jak centrala/siedziba Spółki. Oddział co prawda zgromadzi w Polsce zaplecze tak osobowe,
    jak i techniczne, wymagane w zakresie, do jakiego będzie powołany, nie można jednak
    uznać, że zaplecze to będzie wystarczające do samodzielnego wykonywania na terytorium
    kraju działalności w zakresie takim, jakie ma miejsce w przypadku miejsca głównej
    działalności Spółki. Przedmiotem działalności Spółki jest udostępnianie Platformy
    kontrahentom. Do prawidłowego funkcjonowania platformy niezbędne jest wykonywanie
    czynności m.in. z zakresu zarządu i administrowania nią, konserwacji, ulepszania, obsługi
    IT. Także sama czynność udostępnienia Platformy będzie dokonywana przez pracowników
    w Holandii. Natomiast pracownicy zatrudnieni w Polsce będą pełnić wyłącznie funkcje
    doradców klienta i przedstawicieli handlowych. Pracownicy Oddziału nie będą wykonywać
    w/w zadań związanych z Platformą. Co więcej, jak wskazuje Wnioskodawca, polski Oddział
    na żadnym etapie nie będzie brać udziału w świadczeniu usług opodatkowanych na
    terytorium Polski. Pracownicy zatrudnieni w Oddziale nie będą również sprawować
    czynności związanych z podejmowaniem decyzji strategicznych i zarządczych związanych z
    działalnością Oddziału, jak i samej Spółki, a zatem nie będą w stanie zawierać umów w
    zakresie zwykłego zarządu/bieżącej działalności Oddziału.”
    Na powyższe rozumienie wskazuje również interpretacja indywidualna z 7 marca 2022 r. o
    sygn. 0114-KDIP1-2.4012.600.2021.1.RST, w której organ argumentował, że „Ponadto jak
    Spółka wskazała działalność w zakresie napraw gwarancyjnych prowadzona na terytorium
    Polski jest działalnością pomocniczą względem działalności prowadzonej na terytorium
    Niemiec. Natomiast prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie powoduje
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zaplecze personalne i
    techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia
    stałemu miejscu prowadzenia działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi
    być w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Natomiast w analizowanym przypadku
    struktura jaką dysponuje Spółka na terytorium Polski nie jest w stanie skonsumować
    nabywanych usług. Zaplecze osobowe w postaci jednego pracownika Agencji oraz
    zaplecze techniczne w postaci udostępnionego sprzętu nie jest w stanie prowadzić
    niezależnej działalności w zakresie usług posprzedażowych takich jak: naprawy
    gwarancyjne w okresie gwarancyjnym, naprawy pogwarancyjne oraz pomoc techniczna
    dla produktów. Nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w
    stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając zaplecze personalne i
    techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej. Działalność, jaka jest
    prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa, jest to działalność pomocnicza mająca na celu wsparcie głównej
    działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast takiej działalności nie można
    uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Wobec powyższego, Spółka ponownie podkreśla, że nie będzie dysponować zapleczem
    umożliwiającym prowadzenie działalności w Polsce, z uwagi na fakt, iż na terytorium Polski
    nie będzie osób, które byłyby uprawione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących
    działalności Spółki czy negocjowania oraz zwierania umów w imieniu Spółki.
    Przedstawiciele handlowi zatrudnieni przez Spółkę pracują zdalnie i nie posiadają takich
    uprawnień, ponieważ są odpowiedzialni wyłącznie za utrzymywanie dobrych relacji z
    polskimi klientami Spółki i pozyskiwanie nowych odbiorców na terenie kraju. Natomiast,
    jak wskazano , wszelkie strategiczne decyzje związane z procesem sprzedaży będą
    dokonywane przez zarząd oraz uprawniony pracowników Wnioskodawcy wyłącznie z
    Belgii, gdzie Spółka posiada siedzibę.

    Spółka podkreśla, że osoby pracujące na terenie Magazynu i Zakładu są zatrudnione przez
    Usługodawcę i raportują do Usługodawcy o swojej pracy.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego, warunek niezależności
    prowadzonej działalności gospodarczej również nie będzie spełniony.
    C. Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych
    W opinii Spółki i Zainteresowanego nie można również stwierdzić na podstawie
    przedstawionego opisu, że Wnioskodawca będzie posiadać na terytorium Polski zaplecze
    techniczne i personalne niezbędne do prowadzenia działalności w Polsce. Spółka nie
    będzie miała w Polsce żadnych zasobów ludzkich ani technicznych przeznaczonych do
    działań logistycznych i związanych z prefabrykacją.
    Potwierdza to w szczególności fakt, iż:
        Usługodawca będzie wykonywać usługę wyłącznie poprzez swoich pracowników,
        którzy podlegają jego bezpośredniemu kierownictwu.
        Usługi wykonywane będą na terenie i w pomieszczeniach Usługodawcy, natomiast
        Spółka nie będzie posiadać nieograniczonego prawa wstępu do Magazynu, Zakładu
        oraz innych pomieszczeń czy biur należących do Usługodawcy. W szczególności, nie
        będzie miała prawa do dysponowania tą przestrzenią ani decydowania o jej
        wykorzystaniu.
        Wnioskodawca nie będzie posiadał prawnego ani faktycznego prawa do korzystania
        z urządzeń lub wyposażenia należącego do Usługodawcy znajdującego się na
        terytorium Polski dla celów własnej działalności gospodarczej.
        Spółka nie będzie dysponować w Polsce jakimikolwiek innymi zasobami
        technicznymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności
        gospodarczej oprócz drobnego sprzętu służbowego przedstawicieli handlowych
        (laptopy i telefony komórkowe). Wnioskodawca nie będzie posiadał oddziału, biura
        ani innej fizycznej obecności na terytorium Polski oraz nie zamierza zatrudniać
        pracowników, którzy świadczyliby na rzecz Spółki pracę na terenie siedziby
        Magazynu lub Zakładu Usługodawcy.
        Ponadto, Wnioskodawca nie będzie sprawował bezpośredniej kontroli nad
        zapleczem technicznym Usługodawcy w Polsce. Świadczenia są przez Usługodawcę
        realizowane przy użyciu jego własnego sprzętu i narzędzi, a Spółka nie posiada
        jakichkolwiek maszyn czy innych środków trwałych zlokalizowanych na terenie jego
        Magazynu i Zakładu oraz nie kontroluje doboru ani sposobu wykorzystania
        zaplecza technicznego przez Usługodawcę w celu świadczenia usług na rzecz
        Wnioskodawcy.
        Spółka nie ma w Polsce żadnych innych zasobów do świadczenia czy nabywania
        usług, ponieważ wszystkie zasoby zaangażowane w usługi logistyczne i/albo
        prefabrykacji są zasobami Usługodawcy.
    Reasumując, zdaniem Spółki i Usługodawcy, nie dojdzie do spełnienia żadnej z przesłanek
    koniecznych do powstania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy, gdyż:

        nie sposób uznać, że Spółka będzie posiadać stałe zaplecze personalne i techniczne
        w Polsce odpowiednie do odbioru usługi logistycznej i/albo prefabrykacji;
        nie jest spełniony warunek braku niezależności prowadzonej działalności
        gospodarczej, ponieważ Usługodawca zachowuje autonomię w świadczeniu usług i
        ponosi ryzyko swoich operacji biznesowych;
        nawiązanie długoterminowej współpracy z Usługodawcą, wobec braku zaplecza
        technicznego i osobowego, nie spełnia warunku do uznania wystarczającej
        „stałości” obecności Spółki na terytorium kraju, ponieważ działalność gospodarcza
        Spółki prowadzona jest z Belgii.
    Powyższa argumentacja znajduje odzwierciedlenie w stanowisku prezentowany przez
    organy podatkowe. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 12 lipca 2022 r., sygn.
    0114-KDIP1-2.4012.187.2022.2.RST, DIKS wskazał, iż „(...) Co prawda dla istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego
    zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w
    przypadku korzystania przez Spółkę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy.
    Niemniej jednak korzystanie przez Spółkę z usług spółki B nie oznacza, że jej zaplecze
    osobowe i techniczne pozostaje w bezpośredniej zależności od Państwa i stanowi stałe
    miejsce prowadzenia działalności. W analizowanej sprawie bowiem Spółka nie posiada
    bezpośredniej kontroli/nie nadzoruje zasobów technicznych/rzeczowych B Pracownicy
    Spółki nie zarządzają także personelem technicznym czy pracownikami na produkcji B,
    mogą jednak udzielać im wskazówek na zasadzie współpracy, np. dotyczących procesów
    produkcji. Ponadto pracownicy Spółki nie podejmują decyzji dotyczących spraw
    kadrowych B, np. nie decydują o zatrudnianiu, urlopach, godzinach pracy itp. W
    konsekwencji należy uznać, że Spółka nie zorganizowała zaplecza technicznego ani
    osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium
    Polski. W tym konkretnym przypadku mimo, że obecnie przyjęty model biznesowy
    funkcjonuje od 2010 r. i Spółka nie planuje zmiany aktualnie przyjętego modelu
    biznesowego przewidującego nabywanie od B Usług, należy stwierdzić, że nie zostaną
    spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej” (podobne wnioski zostały również wskazane w
    interpretacji indywidualnej z dnia 12 października 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.367.2022.2.RST).
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego warunek posiadania
    odpowiedniego zasobów ludzkich oraz technicznych również nie będzie spełniony.
    Ponadto powyższe stanowisko wspiera fakt, iż w rozstrzygnięciach (np. wyrok TSUE w
    sprawie Berlin Chemie, sygn. C-333/20 oraz wyrok NSA z 19 maja 2022 o sygn. I FSK 968
    /20) wskazuje się, iż stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie powstanie w
    innym kraju, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać
    udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową (i które zdaniem organów
    podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    spółki zagranicznej w kraju), stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa
    świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i
    techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług. Jak zostało szczegółowo opisane powyżej, wszystkie zasoby zaangażowane
    w usługi logistyczne i/albo prefabrykacji są własnością Usługodawcy, a nie Spółki, co
    oznacza, że są one w całości przydzielone do świadczenia usług (a nie ich odbierania).
    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego:
        W opisanym planowanym modelu działalności realizowanej przez Spółkę,
        Wnioskodawca nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności

        gospodarczej w Polsce dla potrzeb VAT. Tego stałego miejsca nie kreuje ani opisany
        we wniosku model działalności obejmujący nabycie kompleksowej usługi
        logistycznej, ani nabycie usługi prefabrykacji. Zdaniem Wnioskodawcy i
        Zainteresowanego żaden z elementów modelu działalności Wnioskodawcy nie
        będzie powodował powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
        Jeśli organ zgodzi się ze stanowiskiem, że Spółka nie posiada stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski - zdaniem
        Wnioskodawcy i Zainteresowanego opisane we wniosku usługi świadczone przez
        Zainteresowanego na rzecz Spółki nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce (tj.
        miejsce świadczenia usług dla celów VAT będzie położone poza Polską zgodnie z
        art. 28b ust. 1 ustawy o VAT). W efekcie, Spółka nie powinna tych usług deklarować
        jako zakup w polskich rozliczeniach VAT. W związku z tym, Zainteresowany
        powinien wystawiać faktury za świadczenie usług na rzecz Spółki z jej belgijskim
        numerem VAT.
        Zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego, jeśli organ uzna, że Spółka posiada
        stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w świetle
        ustawy o VAT opisane we wniosku usługi świadczone przez Zainteresowanego na
        rzecz Spółki podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce (zgodnie z art. 28b ust. 2
        ustawy o VAT). Jednocześnie, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia VAT
        naliczonego wynikającego z faktur wystawianych na jego rzecz przez
        Zainteresowanego z tytułu świadczenia ww. usług (na zasadach ogólnych
        wynikających z ustawy o VAT). Stanowisko to opiera się na brzmieniu art. 86 ust. 1
        ustawy o VAT, zgodnie z którym, w zakresie, w jakim towary i usługi są
        wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o
        którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
        o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust.
        17 i 19 oraz art. 124. W analizowanej sprawie nie znajdą przy tym zastosowania
        sytuacje, w których prawo do odliczenia byłoby ograniczone przepisami
        szczególnymi np. art. 88 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany wskazują, iż fakt, że oba podmioty należą do tej
    samej Grupy nie powinien wypływać na kwestię powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności Wnioskodawcy w Polsce. Zgodnie z wyrokiem TSUE z 13 czerwca 2024 r. w
    sprawie C-533/22 (Adient), dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności istotna
    jest realna zdolność do prowadzenia samodzielnej działalności, nie natomiast kwestia
    samej przynależność do Grupy.
    TSUE we wskazanym wyżej wyroku jednoznacznie wskazał, iż: „(...) spółka będąca
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, mająca siedzibę działalności gospodarczej w
    jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z
    siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze
    personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie
    jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli
    to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności
    przygotowawczych lub pomocniczych”.

    Wobec powyższego, w ocenie Spółki oraz Zainteresowanego bez znaczenia dla analizy
    opisanego zdarzenia przyszłego pozostaje fakt, iż zarówno Wnioskodawca, jak i
    Zainteresowany są podmiotami powiązanymi i należą do tej samej Grupy. Wnioskodawca
    nie dysponuje odpowiednim, własnym zapleczem personalnym oraz technicznym na
    terytorium Polski, a usługi świadczone przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy
    mają wyłącznie charakter pomocniczy względem działalności Spółki prowadzonej poza
    terytorium Polski. Dla Zainteresowanego Wnioskodawca jest jednym z wielu klientów, a
    nie jedynym.
    Również w wyroku TSUE z 7 maja 2020 r. o sygn. C-547/18 (Dong Yang Electronics),
    Trybunał wskazał, że: „(...) usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w
    państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim
    spółkę zależną (...).”
    Spółka pragnie podkreślić, iż fakt zawarcia z Zainteresowanym umów na czas nieokreślony
    w zakresie świadczenia kompleksowych usług logistycznych, jak i usług prefabrykacji, nie
    będzie w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego wpływać na kryterium stałości
    prowadzonej działalności. W szczególności, odnosząc się do kryterium stałości
    prowadzonej działalności, w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż termin „stały”
    oznacza tyle co „trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W
    konsekwencji, pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar permanentnego (a
    przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje konieczność zaangażowania
    określonego zaplecza personalnego, jak i technicznego, bezspornie przesądzającego o
    tym, że działalność nie jest tymczasowa (co nie będzie miało miejsca w analizowanym
    zdarzeniu przyszłym ponieważ Spółka nie będzie w sposób stały posiadała w Polsce
    żadnych zasobów ludzkich ani rzeczowych).
    W wyroku TSUE z 29 czerwca 2023 r., w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium), TSUE
    podkreślił „(...) że z orzecznictwa Trybunału wynika, że okoliczność, iż działalność
    gospodarcza spółek powiązanych umową o świadczenie usług tworzy ekonomicznie
    nierozerwalną całość, a z jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci państwa
    członkowskiego, w którym usługodawca ma swoją siedzibę, nie ma znaczenia dla
    ustalenia, czy usługobiorca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    w tym państwie członkowskim (zob. podobnie wyrok z dnia 16 października 2014 r.,
    Welmory, C-605/12). Trybunał orzekł również, że stałym miejscem prowadzenia
    działalności gospodarczej nie jest trwałe urządzenie wykorzystywane wyłącznie w celu
    wykonywania działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym w stosunku
    do działalności gospodarczej odbiorcy danych usług (wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r.,
    Planzer, C-73/06)”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w zakresie pytania nr
    1 i 2 .

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
        1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
          w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
          względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
          nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
          świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
          do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności

      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Powołany przepis jest odzwierciedleniem art. 44 Dyrektywy 112, który stanowi, że:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze
      jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności
      gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym
      niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
      stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej
      siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem
      świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady miejscem świadczenia usług na rzecz
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą jest miejsce, w którym podatnik ten
    posiada swoją siedzibę. Odstępstwem od tej zasady ogólnej jest opodatkowanie usługi
    świadczonej temu nabywcy z uwzględnieniem jego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej znajdującego się w innym kraju niż jego siedziba. Zatem, dla
    prawidłowego ustalenia miejsca świadczenia danej usługi przez usługodawcę bardzo
    istotne jest zbadanie, czy usługobiorca danej usługi posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, oraz czy nabyta usługa jest wykorzystywana przez to miejsce
    dla celów prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przy czym, według art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Z powołanego przepisu wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania
    usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z
    którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest
    wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r. str.
    1 ze zm.) - zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:

      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
        a. każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
          może stać się przedmiotem własności i posiadania;
        b. każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
          osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy
          sposób zdemontować lub przenieść;
        c. każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub
          konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi,
          okna, dachy, schody i windy;
        d. każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
          konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany
          budynku lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
        a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
          składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu
          widzenia świadczonych usług;
        b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
          mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w
    szczególności:
      Wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie
      z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
      nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 nie ma
    zastosowania do:
      Przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
      nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zatem, usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, nie mogą być
    uznane za usługi związane z nieruchomością, w przypadku gdy usługobiorcy nie
    przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje
    towar.
    Według art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106e ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;

      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b.
    Z powołanych przepisów wynika, że podatnik dokonujący sprzedaży zobowiązany jest do
    udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie faktury. Faktura jest dokumentem
    (dowodem) potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego dokonanego przez
    podatnika VAT.
    Należy również wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka
    świadczeń, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności należy uznać za jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów
    ustawy. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności,
    prowadzących do realizacji określonego celu.
    Pojedyncze świadczenie traktowane jest jako element świadczenia kompleksowego
    wówczas, gdy nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego i nie można wykonać lub
    wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego. Jeżeli jednak w skład
    realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Natomiast o tym, czy mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy też
    kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach
    danego świadczenia ma charakter dominujący (np. wyroki TSUE: z 2 maja 1996 r. w
    sprawie C-231/94, Faaborg - Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card
    Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z 27 października 2005 r. w
    sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z
    glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej
    transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak
    właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas
    transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów. Natomiast w przypadku, gdy
    istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także
    wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca (Spółka) posiada siedzibę działalności oraz
    miejsce faktycznego zarządu w Belgii. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik podatku
    od wartości dodanej w Belgii oraz w innych krajach UE. Spółka jest również
    zarejestrowana jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE w Polsce. Spółka zajmuje
    się (...). Spółka nabywa/będzie nabywała w Polsce od innego podmiotu z Grupy, tj. A. sp. z
    o.o. (Usługodawca) kompleksową usługę logistyczną oraz usługę prefabrykacji.
    Usługodawca posiada siedzibę działalności w Polsce i jest w Polsce zarejestrowany jako
    podatnik VAT. Wnioskodawca i Usługodawca należą do grupy A (Grupa). Wnioskodawca
    jest 100% udziałowcem Usługodawcy. Mimo to, są to odrębne podmioty prowadzące
    własną działalność gospodarczą. Usługodawca, poza świadczeniem usług na rzecz
    Wnioskodawcy, prowadzi własną działalność gospodarczą w zakresie produkcji

    przemysłowej (tj. prowadzenie odlewni, produkcja (...) oraz dostarczanie produktów z
    żeliwa sferoidalnego i uszczelek gumowych). Usługodawca jest niezależny od
    Wnioskodawcy, tzn. podejmuje decyzje co do własnych działań biznesowych, ma swoich
    klientów, swoich pracowników i własne/najmowane zasoby techniczne. Przy czym, z uwagi
    na konstrukcję grupy kapitałowej, która ma na celu maksymalizację zysków wszystkich
    członków grupy, pomiędzy Wnioskodawcą i Usługodawcą występują pewnego rodzaju
    powiązania/zależności organizacyjne, prawne i ekonomiczne związane np. z zależnościami
    właścicielskimi w grupie.
    Wnioskodawca dokonuje dostaw Towarów do swoich odbiorców za pośrednictwem
    prowadzonego przez Usługodawcę Centrum Dystrybucyjnego/Magazynu (Magazyn) w (...).
    Towary są/będą transportowane do Magazynu w wyniku przemieszczenia Towarów
    własnych z Belgii do Polski, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od podmiotów z
    UE, importu towarów oraz zakupów krajowych na terytorium Polski. Następnie Towary są
    /będą sprzedawane/dystrybuowane z Magazynu do polskich odbiorców Wnioskodawcy w
    ramach dostaw krajowych, do odbiorców z innych krajów UE oraz do odbiorców spoza UE.
    Kompleksowa usługa logistyczna nabywana przez Spółkę od Usługodawcy obejmuje m.in.
    przyjmowanie, rozładunek i magazynowanie Towarów, zarządzanie stanami
    magazynowymi (we współpracy ze Spółką), pakowanie, przepakowywanie, etykietowanie
    Towarów, grupowanie zamówień i przygotowywanie zestawów Towarów, wydawanie i
    załadunek Towarów, zapewnienie terminowości realizacji dostaw Towarów we współpracy
    z zewnętrznymi przewoźnikami, przygotowywanie harmonogramów dostaw w sposób
    zapewniający ich zgodność z międzynarodowym prawem przewozowym i wewnętrznymi
    regulacjami, pomoc dla Spółki w zbieraniu informacji o cenach transportu Towarów
    oferowanych przez przewoźników, przygotowywanie dokumentów eksportowych oraz
    dokumentacji na potrzeby certyfikacji Towarów oraz utrzymywanie tzw. show roomu oraz
    tzw. customer training area na rzecz Spółki w Magazynie.
    Sala pokazowa (tj. show room) to wydzielona przez Usługodawcę powierzchnia w
    Magazynie, w której wystawione są Towary Spółki w celu zaprezentowania ich
    potencjalnym odbiorcom. Usługa logistyczna w części dotyczącej utrzymania show room
    polega wyłącznie na zapewnieniu ekspozycji Towarów w określonym miejscu i
    zapewnieniu odbiorcom dostępu do tej eskpozycji. Natomiast customer training area
    (obszar szkolenia odbiorców) to wydzielona przez Usługodawcę powierzchnia Magazynu,
    na której szkoleni są odbiorcy w zakresie montażu Towarów. Usługa logistyczna w części
    dotyczącej customer training area polega, co do zasady, na utrzymywaniu w nim przez
    Usługodawcę niezbędnych narzędzi wykorzystywanych przez pracowników Spółki do
    zaprezentowania/ przeprowadzania szkoleń z zakresu montażu Towarów. Z uwagi na to,
    że Wnioskodawca i Usługodawca są częścią tej samej Grupy, umowa dotycząca
    świadczenia kompleksowej usługi logistycznej została zawarta na czas nieokreślony. Przy
    czym, w momencie zmiany modelu biznesowego, ww. umowa może zostać rozwiązana
    przez każdą ze stron w ciągu 90 dni od wypowiedzenia umowy. Wysokość wynagrodzenia
    należnego Usługodawcy jest/będzie kalkulowana jako suma koszów poniesionych przez
    Usługodawcę w związku z jej świadczeniem i zwiększana o uzgodniony procentowy narzut.
    Usługa prefabrykacji będzie realizowana przez Usługodawcę (prawdopodobnie w
    pierwszej połowie 2025 r.) na materiałach Wnioskodawcy (na materiałach powierzonych)
    w zakładzie Usługodawcy w (...) (Zakład). W ramach usługi prefabrykacji, Usługodawca
    będzie dokonywał montażu Towarów powierzonych przez Wnioskodawcę w celu
    uzyskania finalnego produktu (gotowego zespołu), tj. Usługodawca będzie montował
    Towary Spółki (np. złączki i kształtki) na (...) zakupionych przez Wnioskodawcę (głównie od
    podmiotów z Grupy) lub przekazanych przez odbiorcę, który zamówił ostateczny produkt
    (będą to wyjątkowe przypadki), w celu uzyskania gotowego zespołu, który odbiorca będzie
    mógł w całości zamontować na terenie swojej budowy. Przed procesem prefabrykacji
    materiały przekazane przez Wnioskodawcę będą składowane w Magazynie, a następnie
    przemieszczane do Zakładu. Pozostałe materiały, tj. materiały eksploatacyjne i
    opakowania, zostaną zakupione przez Usługodawcę w ramach kosztów usługi

    prefabrykacji. Towary będą pobierane z Magazynu na podstawie planu przygotowanego
    przez Wnioskodawcę. Co do zasady, w Zakładzie nie będą przechowywane żadne
    dodatkowe zapasy Towarów do prefabrykacji. Wszelkie nadwyżki Towarów zostaną
    każdorazowo przeniesione z Zakładu do Magazynu. Na wszystkich etapach procesu
    prefabrykacji Wnioskodawca pozostaje właścicielem Towarów (Usługodawca nigdy nie
    staje się ich właścicielem). Po zakończeniu usługi prefabrykacji, gotowy zespół będzie
    sprzedawany przez Wnioskodawcę i transportowany do ostatecznego odbiorcy w Polsce,
    w innych krajach UE lub poza UE. Usługa prefabrykacji będzie wykonywana przez
    Usługodawcę na podstawie umowy zawartej ze Spółką na czas nieokreślony, z
    możliwością jej wypowiedzenia w terminie 90 dni, w zamian za wynagrodzenie
    kalkulowane zgodnie z grupową polityką cen transferowych.
    Oprócz usługi logistycznej i usługi prefabrykacji, Spółka nabywa/będzie nabywać w Polsce
    usługi wspomagające od podmiotów innych niż Usługodawca, w tym np. usługi
    transportowe od polskich i zagranicznych firm przewozowych, usługi obsługi celnej od
    polskiej agencji celnej, która została/zostanie wyznaczona przez Spółkę do dokonywania
    odprawy celnych z tytułu importu/eksportu Towarów do Polski oraz z Polski do krajów
    trzecich oraz usługi wsparcia w zakresie prawa podatkowego w Polsce.
    Ad 1
    Wątpliwości wyrażone we wniosku dotyczą m.in. ustalenia czy w związku z nowym
    modelem biznesowym obejmującym zakup kompleksowych usług logistycznych oraz
    usług prefabrykacji od Usługodawcy, Wnioskodawca będzie posiadał w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.

    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
          /WE;
        c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie wypowiadał się na temat stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, np. w wyroku z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931
    /19 (Titanium), wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyroku z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C#232/22 (Cabot Plastics Belgium
    SA), wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C#533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne
    tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    powołanego rozporządzenia 282/2011, utrwalone orzecznictwo Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej a także polskich sądów administracyjnych w powyższym
    zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można
    mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w

    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, należy przyjąć, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Tym samym, koniecznym dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności jest to, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi,
    lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5
    ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu
    wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi, czy też dokonywał dostaw
    towarów. Ważne jest również to, aby stworzona struktura działalności podmiotu miała
    możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby. Jednocześnie,
    do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego. Niemniej
    jednak podatnikowi musi przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości
    miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym
    innego podmiotu, tak jakby było ono jego własnym zapleczem.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Z
    przywołanych wyroków TSUE wynika bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł, że:
    „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się
    poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie
    członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem
    prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący
    usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu
    wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Warto również przywołać wyrok z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w którym TSUE
    orzekł, że: „(...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej
    w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z

    siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze
    personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie
    jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli
    to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności
    przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.
    Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL,
    TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    W wyroku z 16 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2074/20, Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Warszawie wskazał, że: „W kwestii ustalania miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej podatnika nie można pominąć też regulacji art. 53 ust. 1 i 2
    Rozporządzenia, który odnosi się do obowiązku podatkowego podatnika mającego stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego.
    Przepisy te stanowią, że na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy,
    gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub
    świadczenie usług, w których uczestniczy (ust. 1). W przypadku gdy podatnik ma stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w
    którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu
    art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego
    podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji
    dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed
    dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie (ust. 2).”
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności”
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazujący, że: „To, czy posiadane
    w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
    kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, obowiązujące przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w związku z nowym modelem biznesowym
    obejmującym zakup kompleksowych usług logistycznych oraz usług prefabrykacji od
    Usługodawcy - Wnioskodawca (A. EUROPE BV) nie będzie posiadał stałego miejsca

    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca wskazał, że działa w Belgii od (...) W Belgii Spółka posiada rozbudowaną
    strukturę osobową i techniczną, tj. zespoły do spraw sprzedaży, logistyki i magazynu,
    obsługi klienta, spraw finansowych, IT, prefabrykacji, szkoleń sprzedażowych i wsparcia
    inżynieryjnego, prawnych, marketingu i reklamy, kontroli jakości, wirtualnego
    projektowania i budowy, HR, zgodności z przepisami. Wnioskodawca zatrudnia w Belgii
    oraz w innych krajach poza Polską (w innych krajach UE oraz w krajach trzecich) około 187
    osób. W związku z tym, w kraju siedziby Spółka posiada rozbudowaną strukturę biznesową
    , a nie tylko biuro. Na terytorium Belgii Spółka realizuje m.in. usługi prefabrykacji, ale na
    znacznie większą skalę niż zamierza je realizować w Polsce. Usługi nabywane od
    Usługodawcy w Polsce mają wyłącznie charakter pomocniczy do zasadniczej działalności
    Spółki realizowanej poza Polską.
    Ponadto, Wnioksodawca wskazał, że kluczowe decyzje operacyjne/biznesowe dotyczące
    nabycia i dystrybucji Towarów podejmowane są przez zarząd lub uprawionych
    pracowników Spółki na terytorium Belgii. Również proces sprzedaży Towarów, obsługa
    klienta oraz wszelkie procesy zwrotów i reklamacji produktów są realizowane w Belgii.
    Jedynie nawiązywanie kontaktów z potencjalnymi nabywcami i usługi pomocnicze
    związane z obsługą klientów mogą być realizowane przez przedstawicieli handlowych
    (pracownicy Spółki), którzy nie mają jednak uprawnień do negocjowania i zawierania
    umów z odbiorcami, akceptacji zamówień złożonych przez klientów Spółki ani do
    zaciągania jakichkolwiek innych zobowiązań w imieniu Spółki.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Ponadto, zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.
    W analizowanej sprawie Spółka wskazała, że zatrudnia kilkoro przedstawicieli handlowych,
    którzy są odpowiedzialni za zarządzanie relacjami z polskimi klientami Spółki i
    pozyskiwanie nowych odbiorców Towarów z Polski. Co jednak istotne, przedstawiciele
    handlowi nie są upoważnieni do negocjowania, podpisywania/zawierania umów w imieniu
    Spółki, ani do zaciągania innych zobowiązań w imieniu Spółki. Wszelkie decyzje w zakresie
    zawarcia przez Spółkę umowy z nabywcą i warunków dokonywania dostaw Towarów na
    jego rzecz podejmuje zarząd lub uprawnieni pracownicy Spółki w Belgii. Rolą
    przedstawicieli handlowych jest jedynie nawiązanie kontaktu z potencjalnym nabywcą i
    przedstawienie ogólnej oferty Spółki. Osoby te nie ingerują/nie będą ingerować w usługi
    logistyczne i usługi prefabrykacji. Poza ww. przedstawicielami handlowymi Wnioskodawca
    nie zatrudnia w Polsce innych pracowników. Wnioskodawca wskazał, że kompleksowa
    usługa logistyczna realizowana jest wyłącznie przez pracowników Usługodawcy, którzy
    obsługują Magazyn. Przy czym, z uwagi na to, że pracownicy Wnioskodawcy są
    odpowiedzialni za utrzymywanie dobrych relacji z odbiorcami Towarów będą oni obecni
    podczas prezentacji Towarów potencjalnym odbiorcom w znajdującym się w Magazynie
    show room. Na potrzeby ww. prezentacji Towarów do Magazynu będzie przyjeżdżał
    pracownik Wnioskodawcy będący opiekunem danego klienta/osobą zajmującą się
    sprzedażą/pracownikiem technicznym. Może to być zarówno przedstawiciel handlowy
    zatrudniony przez Wnioskodawcę w Polsce jak i pracownik z innego kraju, w którym działa
    Wnioskodawca. Również usługa prefabrykacji będzie realizowana wyłącznie przez
    pracowników Usługodawcy. Na potrzeby realizacji usługi prefabrykacji Spółka nie będzie
    ani zatrudniała ani oddelegowywała swoich pracowników na terytorium Polski.
    Usługodawca zatrudnia m.in. inżyniera ds. prefabrykacji. Inżynier ds. prefabrykacji może

    otrzymywać wskazówki i operacyjne wsparcie od pracownika Wnioskodawcy w Belgii, tj.
    kierownika ds. produkcji (...). Przy czym, kierownik ds. produkcji (...) nie jest bezpośrednim
    przełożonym polskiego inżyniera ds. prefabrykacji.
    Należy zatem zauważyć, że pomimo, że Wnioskodawca zatrudnia w Polsce przedstawicieli
    handlowych i deleguje/będzie delegował do Polski (na krótki czas) swojego pracownika
    zatrudnionego w innym państwie na czas prezentacji Towarów w Magazynie, to wyłączną
    możliwość zawierania umów oraz podejmowania decyzji biznesowych związanych z
    nabyciem i dystrybucją Towarów ma zarząd oraz uprawieni pracownicy Spółki w Belgii.
    Odnośnie zasobów rzeczowych należy zauważyć, że Wnioskodawca nie posiada i nie
    wynajmuje na terytorium Polski żadnych nieruchomości, powierzchni ani biur.
    Przedstawiciele handlowi pracują zdalnie z Polski, ale Wnioskodawca nie utrzymuje w
    Polsce biura ani innego miejsca pracy dla tych osób. Wnioskodawca nie najmuje
    powierzchni, na której znajdują się show room i customer training area - ich obsługa
    wchodzi bowiem w skład kompleksowej usługi logistycznej świadczonej przez
    Usługodawcę. Poza laptopami i telefonami komórkowymi używanymi przez
    przedstawicieli handlowych Spółki Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski
    własnych narzędzi, sprzętu, maszyn oraz innych środków trwałych. Usługodawca świadczy
    usługi na rzecz Wnioskodawcy wyłącznie z wykorzystaniem własnych lub leasingowanych
    /najmowanych zasobów.
    Tym samym, nie sposób uznać, że za pomocą zasobów osobowych i technicznych
    zlokalizowanych na terytorium Polski Spółka jest w stanie w sposób niezależny i
    samodzielny prowadzić część działalności gospodarczej na terytorium Polski. Jednocześnie
    nie sposób przyjąć, że posiadane przez Spółkę na terytorium Polski zasoby osobowe i
    techniczne charakteryzują się wystarczającą stałością.
    Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające
    się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać
    umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na
    dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie Spółka w
    miejscu siedziby, tj. na terytorium Belgii posiada rozbudowaną strukturę biznesową,
    osobową i techniczną (zespoły do spraw sprzedaży, logistyki i magazynu, obsługi klienta,
    spraw finansowych, IT, prefabrykacji, szkoleń sprzedażowych i wsparcia inżynieryjnego,
    prawnych, marketingu i reklamy, kontroli jakości, wirtualnego projektowania i budowy,
    HR, zgodności z przepisami). Wnioskodawca sam wskazuje, że usługi nabywane od
    Usługodawcy w Polsce mają wyłącznie charakter usług pomocniczych do zasadniczej
    działalności Spółki realizowanej poza Polską. Działalność prowadzona w Polsce nie cechuje
    się samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby
    Spółki. Jak wskazano wcześniej jedynie zarząd lub uprawnieni pracownicy Spółki w Belgii
    posiadają możliwość zawierania umów i podejmowania decyzji zarządczych.
    Zatem, aktywność Spółki w Polsce nie ma samodzielnego charakteru w stosunku do
    działalności prowadzonej w siedzibie Spółki. Zaplecze personalne i techniczne powinno
    funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu
    prowadzenia działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla
    własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie
    prowadzić działalność gospodarczą. Nie można więc uznać, że Spółka na terytorium
    Polski, w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w kraju siedziby,
    posiadając opisane we wniosku zaplecze personalne i techniczne, prowadzi w sposób
    stały część działalności gospodarczej.
    Należy również zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    Usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy (w tym przypadku
    Usługodawcy). Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy
    jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej,

    jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie sytuacja taka nie ma
    miejsca. Wnioskodawca wskazał bowiem, że nie będzie sprawował kontroli nad
    przestrzenią, na której realizowana będzie usługa logistyczna, ani nad wykonującymi ją
    pracownikami Zainteresowanego. Spółka nie będzie również sprawować kontroli nad
    personelem Usługodawcy realizującym usługi prefabrykacji, w szczególności w zakresie
    zarządzania członkami zespołu prefabrykacji. Pracownicy tworzący zespół prefabrykacji
    nie będą odpowiadać przed Wnioskodawcą ani znajdować się pod jego bezpośrednim
    nadzorem - nadzór ten będzie sprawował wyłącznie Usługodawca. Spółka oraz inny
    podmiot z Grupy z siedzibą w Stanach Zjednoczonych będą mogli jedynie w niewielkim
    (konsultacyjnym) stopniu odnosić się do kwestii zatrudnienia specjalistów u Usługodawcy,
    z uwagi na fakt, iż podmioty te działają w ramach Grupy (podmiot z Grupy z siedzibą w
    Stanach Zjednoczonych ma w Grupie największe doświadczenie w prefabrykacji). Ponadto,
    Spółka może przekazać Usługodawcy wytyczne/instrukcje co do oczekiwanego efektu
    końcowego świadczeń realizowanych na jej rzecz. Jednak to Usługodawca będzie ponosił
    odpowiedzialność wobec Wnioskodawcy za prawidłowe wykonanie usług logistycznych i
    usług prefabrykacji, w szczególności za ich odpowiedni poziom jakościowy, oraz za
    odpowiedni dobór zaplecza technicznego i ludzkiego, w tym pomieszczeń i urządzeń
    magazynowych niezbędnych do realizacji zleconych usług i związanych z nimi działań
    operacyjnych oraz obiektów i urządzeń przeznaczonych do prefabrykacji. Zatem, Spółka
    nie posiada kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi i rzeczowymi Usługodawcy,
    która byłaby porównywalna do kontroli nad własnymi zasobami. Tym samym nie zostaną
    spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że poza
    przedstawicielami handlowymi, którzy nie mają uprawnień do podejmowania decyzji
    zarządczych czy zawierania umów z klientami, Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce
    innych pracowników, może jedynie oddelegować pracownika zatrudnionego w innym
    państwie (lub przedstawicieli handlowych) do przeprowadzenia prezentacji Towarów.
    Ponadto Wnioskodawca nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości, maszyn, narzędzi
    ani innych środków trwałych. Zatem, nie sposób uznać, że Spółka na terytorium Polski
    posiada zasoby osobowe oraz techniczne niezbędne do prowadzenia działalności, które
    cechowałyby się kryterium stałości, gdyż obecność na terytorium Polski oddelegowanych
    pracowników będzie miała charakter tymczasowy. W konsekwencji nie można zatem
    uznać, że działalność gospodarcza prowadzona przez Spółkę w Polsce ma charakter stały,
    wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego
    miejsca w sposób permanentny/długofalowy. Co prawda umowy z Usługodawcą zostały
    zawarte na czas nieokreślony, z możliwością ustalonego okresu wypowiedzenia, niemniej
    jednak jak wyjaśnił Wnioskodawca wynika to z faktu, że obie spółki są członkami tej samej
    Grupy.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie będzie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Ad 2

    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia miejsca opodatkowania kompleksowej
    usługi logistycznej i usługi prefabrykacji świadczonych przez Usługodawcę na rzecz
    Wnioskodawcy oraz potwierdzenia, czy na fakturze dokumentującej wykonanie ww. usług
    należy wskazać belgijski numer VAT Wnioskodawcy.
    Z wniosku wynika, że Usługodawca świadczy na rzecz Wnioskodawcy kompleksową usługę
    logistyczną, która obejmuje m.in. przyjmowanie, rozładunek i magazynowanie Towarów,
    zarządzanie stanami magazynowymi, pakowanie, przepakowywanie, etykietowanie
    Towarów, grupowanie zamówień i przygotowywanie zestawów Towarów, wydawanie i
    załadunek Towarów, zapewnienie terminowości realizacji dostaw Towarów we współpracy
    z zewnętrznymi przewoźnikami, przygotowywanie harmonogramów dostaw w sposób
    zapewniający ich zgodność z międzynarodowym prawem przewozowym i wewnętrznymi
    regulacjami, pomoc dla Spółki w zbieraniu informacji o cenach transportu Towarów
    oferowanych przez przewoźników, przygotowywanie dokumentów eksportowych oraz
    dokumentacji na potrzeby certyfikacji Towarów oraz utrzymywanie tzw. show roomu oraz
    tzw. customer training area na rzecz Spółki w Magazynie. Wnioskodawca wskazał, że jest
    zainteresowany nabyciem od Usługodawcy kompleksowej usługi logistycznej,
    zapewniającej obsługę procesów opisanych we wniosku, uregulowanych umową na
    świadczenie usług logistycznych. Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, że usługą
    dominującą w ramach kompleksowej usługi logistycznej jest usługa magazynowania
    towarów, ponieważ działania Usługodawcy polegają głównie na przyjmowaniu, pakowaniu
    i wysyłaniu towarów Wnioskodawcy składowanych w Magazynie do ostatecznych
    odbiorców. Przy czym, sama usługa magazynowania nie miałaby dla Wnioskodawcy
    wartości, gdyby nie wszystkie czynności składające się na całość usługi, jaką jest
    kompleksowa usługa logistyczna, a nie usługa magazynowa.
    Magazyn, w którym składowane są Towary nie jest własnością Spółki, ani nie jest przez Nią
    wynajmowany. Spółka nie posiada swobodnego i nieograniczonego dostępu do
    powierzchni Magazynu, ani prawa decydowania o sposobie jego wykorzystania.
    Wnioskodawca nie ma prawa do zarządzania powierzchnią show room i customer training
    area - może jedynie decydować o tym, co i w jakim układzie zostanie wyeksponowane w
    show room. Przy czym, Wnioskodawca nie umieszcza fizycznie swoich Towarów w show
    room, działania te są/będą realizowane przez Usługodawcę. Ponadto, pracownicy Spółki,
    w tym przedstawiciele handlowi nie mają swobodnego wstępu na teren Magazynu. Ich
    wizyta musi być każdorazowo zgłoszona Usługodawcy z wyprzedzeniem. Pracownik
    Usługodawcy umożliwia dostęp do Magazynu przedstawicielowi Spółki i potencjalnemu
    nabywcy Towarów oraz nadzoruje pobyt tych osób w Magazynie. Spółka nie będzie
    posiadała również prawa do zarządzania powierzchnią Zakładu, w którym będzie
    realizowana usługa prefabrykacji na Towarach powierzonych przez Wnioskodawcę i w
    którym mogą być magazynowane komponenty oraz nie będzie miała prawa do
    swobodnego wstępu na jego teren. Wstęp przedstawicieli Spółki do Zakładu będzie
    odbywał się po ustaleniu tego faktu z Usługodawcą i w towarzystwie jego pracowników.
    Należy zatem wskazać, że usługi świadczone przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy,
    tj. kompleksowa usługa logistyczna oraz usługa prefabrykacji będą stanowić usługi, do
    których stosuje się art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych
    zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art.
    28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym, Wnioskodawca posiada
    siedzibę działalności gospodarczej w Belgii i jednocześnie jak ustaliłem nie będzie posiadał
    w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, miejsce opodatkowania kompleksowej usługi logistycznej i usługi preabrykacji
    świadczonych przez Usługodawcę na rzecz Spółki należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą
    dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy.
    Tym samym, usługi świadczone przez Usługodawcę na rzecz Wnioskodawcy, tj.
    kompleksowa usługa logistyczna i usługa preabrykacji nie będą opodatkowane w Polsce
    lecz w kraju siedziby usługobiorcy tj. Belgii. Jednocześnie faktura wystawiona przez

    Usługodawcę dokumentująca wykonanie ww. usług powinna zawierać numer identyfikacji
    podatkowej nadany Wnioskodawcy w kraju siedziby, tj. w Belgii.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 2 jest prawidłowe.
    Jednocześnie wyjaśniam, że nie udzielam odpowiedzi na pytania 3 i 4 ponieważ zadali je
    Państwo pod warunkiem uznania za nieprawidłowe stanowiska w zakresie pytania nr 1, tj.
    uznania, że Wnioskodawca będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem
    Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.