Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-1166/14/KM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-12-15
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z rozbudową budynku.
Słowa kluczowe: budynek-rozbudowa budynku; odliczenia-prawo do odliczenia; rozbudowa-rozbudowa budynku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 23 września 2014 r. (data wpływu 25 września 2014 r.) uzupełnionym w dniu 24 listopada 2014 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z rozbudową budynku – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 września 2014 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony w dniu 24 listopada 2014 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z rozbudową budynku.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca od dnia 11 grudnia 2001 r. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu projektów budowlanych, nadzorów budowlanych i ocen technicznych budynków. Przeważająca działalność gospodarcza (kod PKD) to 71.11.z działalność w zakresie architektury. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Siedziba działalności gospodarczej znajduje się w istniejącym budynku mieszkalnym, który stanowi miejsce zamieszkania Wnioskodawcy i jego rodziny. Wnioskodawca nigdy nie wprowadził tego budynku mieszkalnego do ewidencji środków trwałych i nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów od części budynku wykorzystywanej w działalności gospodarczej.

W 2012 r. Wnioskodawca otrzymał pozwolenie na „rozbudowę i nadbudowę domu mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem powstałych pomieszczeń na działalność gospodarczą, projektowanie i nadzór budowlany” i w 2012 r. rozpoczął realizację tej inwestycji. Wnioskodawca realizuje budowę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, podpisał również umowę o dofinansowanie tego projektu nr …../10 tytuł: Likwidacja barier rozwojowych firmy pracownia usług inwestycyjnych ….. poprzez inwestycje w przedsiębiorstwo. Zakładanym celem projektu jest wzrost konkurencyjności firmy pracownia usług inwestycyjnych poprzez budowę i wyposażenie pomieszczeń biurowych oraz zakup samochodu ciężarowego. Dzięki realizacji powyższego projektu firma planuje rozszerzyć ofertę świadczonych usług oraz zwiększyć zatrudnienie.

Przed rozpoczęciem nadbudowy budynek mieszkalny był kompletny i nadający się do wykorzystania, posiadał fundamenty, ściany i dach, teren wokół budynku był zagospodarowany. Stan techniczny budynku przed przebudową został oceniony jako dobry. Inwestycja nie powoduje zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego, nie zwiększa się mieszkalna powierzchnia użytkowa. Cała powierzchnia powstająca w ramach inwestycji jest przeznaczona na wykorzystanie w działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę. Część nadbudowywana ma oddzielne wejście, osobne schody, oddzielne pomieszczenia sanitarne i zaplecze socjalno-kuchenne, jest wyraźnie oddzielona konstrukcyjnie od istniejącej części mieszkalnej - nie było ingerencji w istniejącą substancję mieszkalną poza elementami koniecznymi do nawiązania się z nową częścią (jak rozbiórka istniejącego dachu i innych elementów oraz konieczne z uwagi na nadbudowę wzmocnienia). Część powstała w wyniku nadbudowy i rozbudowy ma stanowić wyłącznie siedzibę dla działalności gospodarczej oraz miejsce pracy dla Wnioskodawcy i współpracowników. Po zakończeniu inwestycji planowane jest wydzielenie samodzielnego lokalu użytkowego, który obejmie urządzoną w ramach projektu powierzchnię. Nowo powstałemu lokalowi ma zostać nadany nowy adres.

Do wartości inwestycji są wliczane wyłącznie wydatki niezbędne do uzyskania kompletnego środka trwałego - lokalu użytkowego w dobrym stanie technicznym i parametrach funkcjonalno-użytkowych. Do wartości inwestycji zaliczono również pełną wartość konstrukcji i pokrycia dachu, który znajduje się nad częścią użytkową oraz wszystkich elementów niezbędnych do pełnej realizacji zamierzenia inwestycyjnego. W związku z tym, że inwestycja jest realizowana wyłącznie co celów sprzedaży opodatkowanej Wnioskodawca zgodnie z informacją ustną uzyskaną we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym oraz informacją telefoniczną uzyskaną na infolinii Krajowej Informacji Podatkowej dokonuje pełnych odliczeń podatku VAT od wszystkich kosztów związanych z tą inwestycją - w tym również kosztów związanych z wykonaniem dachu nad nowo powstającym, wyodrębnionym lokalem użytkowym.

Podobną informację ustną z tych źródeł Wnioskodawca otrzymał w sprawie zaliczenia wszystkich kosztów (między innymi wykonania dachu) do wartości początkowej środka trwałego (lokalu użytkowego), która ma podlegać odpisom amortyzacyjnym zaliczanym do kosztów uzyskania przychodów do celów ustalenia podatku dochodowego.

Część robót dotyczących wykonania dachu została już w całości zaliczona do kosztów kwalifikowanych i wnioskodawca otrzymał za tą część wypłatę dotacji bez pomniejszeń z uwagi na znajdującą się na niższych kondygnacjach część mieszkalną (odrębny lokal mieszkalny), która nie ma połączenia z dachem realizowanym w ramach inwestycji związanej z działalnością gospodarczą. Niniejsze zapytanie „o wiążącą informację podatkową” zostało złożone w związku z pojawieniem się braku pewności instytucji finansującej w ramach umowy dotacji, czy wydatki dotyczące nowego dachu znajdującego się nad lokalem użytkowym, mogą być w całości uznane za wartość środka trwałego w działalności gospodarczej, oraz zaliczone w całości do kosztów kwalifikowanych.

W uzupełnieniu wniosku doprecyzowano opis stanu faktycznego dotyczący rozbiórki istniejącego dachu wskazując, że w rzeczywistości nastąpiła jedynie niezbędna rozbiórka elementów istniejącego pokrycia dachowego. Stary dach nadal spełnia swoją funkcję dla części mieszkalnej, a w przypadku ewentualnego przywrócenia stanu pierwotnego należałoby jedynie dokonać uzupełnienia „elementów pokrycia rozebranych dla wykonania nadbudowy”.

Ponadto wskazano, że konstrukcja drewniana nad nowym lokalem użytkowym stanowi nadbudowę szkieletową, tworzącą kubaturę pomieszczeń tego lokalu. Nie jest to tylko dach, ale jednocześnie ściany lokalu. Nie jest możliwe wydzielenie z tej konstrukcji szkieletowej samego „dachu” i określenie, że jest to dach, który służy również części mieszkalnej, ponieważ cała konstrukcja została zaprojektowana i wybudowana wyłącznie w celu utworzenia nowej powierzchni użytkowej. Część mieszkalna ma nadal swój dach, który był i pozostaje płaski i znajduje się pod posadzką lokalu użytkowego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca może odliczać 100% podatku naliczonego od wszystkich wydatków inwestycyjnych związanych z nadbudową na cele działalności gospodarczej w wyniku której powstaje odrębny lokal użytkowy?

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 86 ust. 1 w sytuacji, gdy nowo powstały w wyniku nadbudowy istniejącego i funkcjonującego budynku mieszkalnego wyodrębniony lokal użytkowy będzie przeznaczony do opodatkowanej działalności gospodarczej, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od wszystkich wydatków inwestycyjnych związanych z nadbudową. Ponosząc nakłady na stworzenie nowych pomieszczeń, które będą w całości wykorzystywane do prowadzenia działalności opodatkowanej Wnioskodawca powinien mieć prawo do odliczenia całości podatku VAT naliczonego na fakturach zakupu dotyczących tej nadbudowy w myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. J. Dz. U. Z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z powyższego wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Oznacza to, iż można odliczyć w całości podatek naliczony, który związany jest z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Kwotę podatku naliczonego stanowi, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy). Ustawodawca stworzył podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Stosownie do art. 86 ust. 7b ustawy, w przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności gospodarczej. Przy czym przez wytworzenie nieruchomości, stosownie do art. 2 pkt 14a ustawy, rozumie się wybudowanie budynku, budowli lub ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Cytowany wyżej przepis art. 86 ust. 7b ustawy, reguluje sposób obliczania podatku naliczonego od nabycia bądź wytworzenia nieruchomości (w tym nakładów ponoszonych na nieruchomość) w sytuacji, w której dana nieruchomość ma być używana zarówno na cele działalności gospodarczej, jak i na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością. Niniejsza regulacja ma zastosowanie wówczas, gdy dana nieruchomość (której dotyczy podatek naliczony) nie jest wykorzystywana wyłącznie na cele działalności.

Obejmuje ona sytuacje, w których nieruchomość ma przeznaczenie mieszane, to znaczy jest wykorzystywana zarówno na cele związane z działalnością, jak i na inne cele, w tym cele prywatne podatnika bądź jego pracowników, czyli cele niezwiązane z czynnościami opodatkowanymi. Powyższy przepis, wprowadza szczególny tryb odliczeń podatku naliczonego w przypadku nieruchomości i nakłada obowiązek określenia wysokości udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość została lub zostanie wykorzystana do celów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Unormowanie to ma charakter doprecyzowujący ogólną zasadę w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT i znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy nabyta, bądź wytworzona nieruchomość stanowi majątek przedsiębiorstwa podatnika, i jest wykorzystywana przez niego zarówno do działalności gospodarczej, jak również np. do celów osobistych (mieszkaniowych). Wówczas w odniesieniu do tej części nieruchomości, w stosunku do której podatnik nie jest w stanie przypisać poniesionych wydatków w całości do działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się przy zastosowaniu udziału procentowego.

W przedstawionym stanie faktycznym przepis art. 86 ust. 7b nie ma zastosowania, ponieważ Wnioskodawca ponosi nakłady wyłącznie na wytworzenie lokalu użytkowego stanowiącego majątek przedsiębiorstwa podatnika, wykorzystywanego wyłącznie na cele działalności gospodarczej. W tym przypadku tworzona nieruchomość nie jest wykorzystywana do celów osobistych podatnika, a zatem wszystkie te wydatki można w całości przypisać działalności gospodarczej i nie ma możliwości zastosowania i odliczenia według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej. Tym samym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia 100% podatku naliczonego od tych wydatków.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Podstawowa zasada dotycząca odliczania podatku naliczonego została sformułowana w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późń. zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Analizując kwestie prawa do odliczenia podatku naliczonego należy także zwrócić uwagę na obowiązujący od dnia 1 stycznia 2011 r. przepis art. 86 ust. 7b ustawy, zgodnie z którym w przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności gospodarczej.

Przy czym przez wytworzenie nieruchomości, stosownie do art. 2 pkt 14a ustawy, rozumieć należy wybudowanie budynku, budowli lub ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym.

Cytowany wyżej przepis art. 86 ust. 7b ustawy, wprowadza szczególny tryb obliczania podatku naliczonego od nabycia bądź wytworzenia nieruchomości (w tym ponoszonych nakładów) w sytuacji, w której dana nieruchomość ma być używana zarówno na cele działalności, jak i na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością. Niniejsza regulacja ma zastosowanie wówczas, gdy dana nieruchomość (której dotyczy podatek naliczony) nie jest wykorzystywana wyłącznie w prowadzonej działalności. Obejmuje ona sytuacje, w których nieruchomość ma przeznaczenie mieszane, to znaczy jest wykorzystywana w działalności, jak i na inne cele. Unormowanie to ma charakter doprecyzowujący ogólną zasadę w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z nieruchomością stanowiącą majątek przedsiębiorstwa podatnika, wykorzystywaną zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż prowadzona działalność, i jest zgodny z normą prawną wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy.

Z okoliczności sprawy przedstawionych w złożonym wniosku wynika, że Wnioskodawca otrzymał pozwolenie na rozbudowę i nadbudowę domu mieszkalnego jednorodzinnego z przeznaczeniem powstałych pomieszczeń na działalność gospodarczą (tj. projektowanie i nadzór budowlany) i w 2012 r. rozpoczął realizację tej inwestycji.

Część nadbudowywana ma oddzielne wejście, osobne schody, oddzielne pomieszczenia sanitarne i zaplecze socjalno-kuchenne, jest wyraźnie oddzielona konstrukcyjnie od istniejącej części mieszkalnej, ma stanowić wyłącznie siedzibę dla działalności gospodarczej oraz miejsce pracy dla Wnioskodawcy i współpracowników. Po zakończeniu inwestycji planowane jest wydzielenie samodzielnego lokalu użytkowego, który obejmie urządzoną w ramach projektu powierzchnię. Do wartości inwestycji są wliczane wyłącznie wydatki niezbędne do uzyskania kompletnego środka trwałego - lokalu użytkowego w dobrym stanie technicznym i parametrach funkcjonalno-użytkowych. Do wartości inwestycji zaliczono również pełną wartość konstrukcji i pokrycia dachu, który znajduje się nad częścią użytkową oraz wszystkich elementów niezbędnych do pełnej realizacji zamierzenia inwestycyjnego.

Ze złożonego wniosku wynika zatem, że realizowana przez Wnioskodawcę inwestycja pomimo, że jest przeprowadzona w odniesieniu do budynku jednorodzinnego mieszkalnego, który stanowi miejsce zamieszkania Wnioskodawcy i jego rodziny, to jednak w tak przedstawionym stanie faktycznym wydatki związane z rozbudową obiektu nie posłużą zaspokojeniu potrzeb osobistych (mieszkaniowych) Wnioskodawcy. Powstała w wyniku rozbudowy część budynku w całości przeznaczona zostanie na cele związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Jak wskazano we wniosku planowane jest wydzielenie samodzielnego lokalu użytkowego, który obejmie urządzoną w ramach projektu powierzchnię, a do wartości inwestycji są wliczane wyłącznie wydatki niezbędne do uzyskania kompletnego środka trwałego – tego lokalu użytkowego.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w odniesieniu do wydatków związanych z realizowaną inwestycją polegającą na wytworzeniu lokalu użytkowego stanowiącego majątek przedsiębiorstwa - w świetle art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatki, bowiem są one związane wyłącznie z prowadzoną działalnością opodatkowaną.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca ponosi nakłady wyłącznie na wytworzenie lokalu użytkowego, a realizowana inwestycja z nie będzie w żadnym stopniu związana z zaspokojeniem osobistych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy, tym samym przepis art. 86 ust. 7b ustawy o podatku od towarów i sług, nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do ponoszonych wydatków inwestycyjnych niezbędnych do wytworzenia lokalu użytkowego.

Końcowo zaznaczyć należy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.