Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.334.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-04
Teza: Brak opodatkowania czynności polegających na udostępnieniu
strefy płatnego parkowania w pasach drogowych dróg
gminnych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
gmina
parking-strefa płatnego parkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina jest czynnym podatnikiem VAT. Na terenie gminy, w centralnej części miasta (...) na
    pasach drogowych ulicy (...) zostanie umieszczona Strefa Płatnego Parkowania. W ramach
    organizacji Strefy Płatnego Parkowania zostaną zainstalowane parkometry umożliwiające
    użytkownikom samodzielne dokonywanie opłat parkingowych. Urządzenia te będą
    funkcjonowały w trybie samoobsługowym.
    Płatne parkowanie będzie polegać na obowiązku ponoszenia opłat za parkowanie pojazdu
    w strefie płatnego parkowania w godzinach od 8:00 do 17:00 od poniedziałku do piątku z
    wyłączeniem świąt i dni ustawowo wolnych od pracy. Opłaty za czas postoju będą
    uiszczane poprzez wykupienie kart parkingowych w parkometrach, punktach sprzedaży
    kart postojowych, abonamentów wykupionych w urzędzie lub za pomocą aplikacji
    mobilnej. Opłata powinna być wniesiona z góry, bez uprzedniego wezwania, niezwłocznie
    z chwilą zaparkowania pojazdu w miejscu postojowym, tj. nie później niż po upływie 5
    minut od czasu zajęcia miejsca postojowego.
    Pierwsze 30 minut postoju jest bezpłatne.
    Opłaty za kolejne godziny kształtują się następująco:
        za pierwszą godzinę po upływie bezpłatnych 30 minut - (...) zł,
        za drugą rozpoczętą godzinę - (...) zł,
        za trzecią rozpoczętą godzinę - (...) zł,
        za czwartą i każdą kolejną rozpoczętą godzinę - (...) zł
        opłata abonamentowa miesięczna - (...) zł,
        opłata abonamentowa półroczna - (...) zł,
        opłata abonamentowa roczna - (...) zł.
    Zwolnione z opłat będą: oznakowane pojazdy Policji, Pogotowia Ratunkowego, Straży
    Pożarnej, Żandarmerii Wojskowej, Straży Miejskiej oraz służb pogotowia (...) podczas
    wykonywania obowiązków służbowych oraz oznakowane pojazdy służbowe Urzędu
    podczas wykonywania czynności służbowych.
    Z ewidencji dowodów dokumentujących transakcje jednoznacznie wynikać będzie jakiej
    konkretnie transakcji zapłata dotyczyła.
    Kasa elektroniczna wskazana jako część składowa elektronicznego systemu parkometrów
    nie jest kasą rejestrującą fiskalną. Z parkometru każdorazowo drukowany będzie dowód
    opłaty dokumentujący opłatę za parkowanie pojazdów.
    W przypadku stwierdzenia, że pojazd zaparkowany w Strefie Płatnego Parkowania nie
    posiada opłaconego czasu postoju lub gdy postój trwa dłużej niż opłacony czas postoju,
    kontroler wystawi zawiadomienie - wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej w
    wysokości (...) zł poprzez:

        wręczenie kierowcy pojazdu, informując jednocześnie o konsekwencjach
        wynikających z nieopłacenia czasu postoju lub przekroczeniu opłaconego czasu
        postoju,
        pozostawiając za wycieraczką przedniej szyby w przypadku nieobecności kierowcy.
    Opłata dodatkowa powinna być wniesiona w terminie 7 dni od daty wystawienia
    zawiadomienia o opłacie dodatkowej. Opłata ta wnoszona będzie w formie gotówki,
    przelewu.
    Strefa Płatnego Parkowania w pasie drogowym drogi gminnej (...) wprowadzona zostaje
    celem usprawnienia systemu parkowania oraz zwiększenia rotacji parkujących
    samochodów na obszarze deficytu miejsc parkingowych.
    Podstawą do utworzenia Strefy Płatnego Parkowania jest podjęta uchwała nr (...) z dnia (...)
    2025 r. Rady Miejskiej (...) w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat
    za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego
    parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg
    oraz sposobu pobierania tych opłat. Uchwała wchodzi w życie od dnia (...) 2025 r.
    Faktury VAT dotyczące strefy płatnego parkowania będą wystawiane na Gminę (...).
    Pytania
    1) Czy opłaty uiszczane przez użytkowników Strefy Płatnego Parkowania (opłaty
      jednorazowe, abonamenty oraz opłaty za nieposiadanie biletu parkingowego),
      znajdującej się w pasie drogowym drogi gminnej powinny podlegać opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług (VAT) a VAT za wyżej wymienione transakcje powinien
      być odprowadzany do US?
    2) Jeżeli Strefa Płatnego Parkowania znajdująca się w pasie drogowym drogi gminnej
      będzie podlegała obowiązkowi podatkowemu a podatek VAT za powyższe czynności
      będzie odprowadzany do Urzędu Skarbowego to czy Gmina posiadać będzie pełne
      prawo do całkowitego odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących wydatki na
      Strefę Płatnego Parkowania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Dochody gminy uzyskiwane ze Strefy Płatnego Parkowania, która stanowi część pasa
    drogowego nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne
    w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Do zadań własnych gminy należy
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują
    sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Podstawowym celem utworzenia Strefy Płatnego Parkowania jest poprawa organizacji i
    płynności ruchu drogowego. Opłaty spowodują skrócenie czasu parkowania przez
    wymuszenie na parkujących szybkiego załatwienia sprawy i udostępnienia miejsca
    parkingowego innym kierowcom.
    W myśl art. 13b ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych, obowiązek ustalenia stref
    płatnego parkowania, ustalenia wysokości opłaty za parkowanie w wyznaczonych strefach
    oraz trybu poboru tej opłaty spoczywa na gminie.
    Z powyższego wynika, że pobór opłat w strefach płatnego parkowania, wyznaczonych w
    pasach drogowych dróg gminnych, jest zadaniem własnym gminy nałożonym przez
    ustawę o drogach publicznych. Wynika stąd, że działania zarządców dróg dotyczące opłat

    za parkowanie mieszczą się w zakresie czynności o charakterze publicznoprawnym. Tym
    samym gmina jako jednostka samorządu terytorialnego korzysta z wyłączenia od
    opodatkowania w zakresie ww. czynności.
    Ad 2.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Gmina świadcząc usługi parkingowe jeżeli będzie działać w roli podatnika to będzie
    zobligowana do odprowadzania podatku należnego z tego tytułu. Mając na uwadze
    powyższe, należy uznać, iż będzie istnieć bezpośredni związek podatku naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na Strefę Płatnego
    Parkowania, a wykonywaniem czynności opodatkowanych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
      terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług - w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
        jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
        odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których
        powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie
        zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    czynności polegających na udostępnieniu strefy płatnego parkowania w pasie drogowym
    drogi gminnej, za które pobierają Państwo opłaty jednorazowe, abonamenty oraz opłaty
    dodatkowe za nieopłacenie czasu postoju lub gdy postój trwa dłużej nią opłacony (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 1).
    Jak wyżej wyjaśniono, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Oznacza to że gmina, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności
    spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w
    charakterze podatnika podatku VAT.

    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153), zwaną dalej ustawą o samorządzie gminnym:
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    W oparciu o art. 6 ust. 1 o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    Z powołanych wyżej przepisów ustawy o samorządzie gminnym wynika, że zadania własne
    gminy obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu
    drogowego. Ponadto do właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w
    sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach.
    Z kolei na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia
    aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.
    W odniesieniu do zadań w zakresie wyznaczenia strefy płatnego parkowania na drogach
    warunki ich realizacji (reżim) określa ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach
    publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889), zwana dalej ustawą o drogach publicznych.
    Zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z
      kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z
      ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach
      szczególnych.
    Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
      1) drogi krajowe;
      2) drogi wojewódzkie;
      3) drogi powiatowe;
      4) drogi gminne.
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Jak stanowi art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich - zarząd województwa;
      3) powiatowych - zarząd powiatu;
      4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o drogach publicznych:
      Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój
      pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.

    Zgodnie z art. 4 pkt 1, 2 i 5 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy - wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i
        pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga - budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
        drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
        podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość
        techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub
        postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu
        urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia;
      5) jezdnia - część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów, składającą się z pasa albo
        pasów ruchu, z wyjątkiem torowiska wydzielonego z jezdni.
    Na podstawie art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta),
      zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić
      strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania.
    W myśl art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych:
      Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę
      płatnego parkowania:
      1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z tym że
        opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może przekraczać:
      a) w strefie płatnego parkowania - 0,15% minimalnego wynagrodzenia, w rozumieniu
        art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za
        pracę (Dz. U. z 2024 r. poz. 1773),
      b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania - 0,45% minimalnego wynagrodzenia, o
        którym mowa w lit. a;
      c) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę
        opłaty dla niektórych użytkowników drogi;
      2) określa sposób pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.
    Jak stanowi art. 13b ust. 5 ustawy o drogach publicznych:
      Stawki opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zróżnicowane w
      zależności od miejsca postoju. Przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne
      narastanie opłaty przez pierwsze trzy godziny postoju, przy czym progresja nie może
      przekraczać powiększenia stawki opłaty o 20% za kolejne godziny w stosunku do
      stawki za poprzednią godzinę postoju. Stawka opłaty za czwartą godzinę i za kolejne
      godziny postoju nie może przekraczać stawki opłaty za pierwszą godzinę postoju.
    W myśl art. 13b ust. 7 ustawy o drogach publicznych:
      Opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku
      jego braku - zarządca drogi.
    Zgodnie z art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę
      dodatkową.
    Stosownie do art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych:

      Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust.
      1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10%
      minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10
      października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
    Z powyższych przepisów wynika, że wyznaczenie strefy płatnego parkowania, ustalenie
    wysokości i pobór opłat w strefach płatnego parkowania wyznaczonych na drogach
    publicznych, jest nałożone przez ustawę o drogach publicznych.
    Na podstawie cyt. art. 13b ust. 3 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych, wyznaczenie strefy
    płatnego parkowania i ustalenie wysokości opłat należy do kompetencji rady gminy.
    Istotne jest także, że gmina nie ma dowolności w kwestii ustalania wysokości pobieranych
    opłat - ich wysokość określana jest w przypadku opłat jednorazowych, abonamentowych
    na podstawie art. 13b ust. 4, ust. 4a, ust. 5 ustawy o drogach publicznych, a opłat
    dodatkowych na podstawie art. 13f ust. 1 i ust. 2 wskazanej ustawy.
    Odnosząc się zatem do kwestii nieuznania czynności odpłatnego udostępniania miejsc
    parkingowych zlokalizowanych w Strefie Płatnego Parkowania w pasie drogowym drogi
    gminnej za usługi opodatkowane podatkiem VAT należy wskazać, że będą Państwo w tym
    przypadku działać w roli organu władzy publicznej, a nie usługodawcy oferującego
    świadczenia w zamian za ustaloną cenę. Wysokość opłat nie jest ustalana na podstawie
    kryteriów rynkowych, lecz wynika wprost z przepisów prawa - ustawy o drogach
    publicznych oraz aktów prawa miejscowego - wskazanej we wniosku Uchwały Rady
    Miejskiej. Zatem pobór opłat odbywa się w reżimie administracyjno-prawnym.
    Tym samym czynności odpłatnego udostępniania miejsc postojowych zlokalizowanych w
    Strefie płatnego parkowania na drogach publicznych odbiegają od warunków, w jakich
    realizowane byłyby te czynności przez inne podmioty gospodarcze. Pobierane opłaty
    ustalane są w oparciu o przepisy prawne regulujące kwestie ich poboru, zatem nie mogą
    być uznane za rzeczywistą wartość wykonywanego świadczenia.
    Ponadto, opłata parkingowa za parkowanie na drogach publicznych stanowi dochód
    gminy i mieści się w dochodach własnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z
    dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.).
    Art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu
      Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których
      obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego,
      państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych
      wynika z odrębnych ustaw.
    Wskazać również należy, że opłaty na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania
    były przedmiotem orzeczeń sądowych. W wyroku z 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02
    Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłata za parkowanie pojazdów na drogach publicznych
    w strefie płatnego parkowania będąc dochodem publicznym, jest świadczeniem o
    charakterze publicznoprawnym, czyli ma charakter daniny publicznej, co w konsekwencji
    wyklucza opodatkowanie tych czynności podatkiem od towarów i usług.
    W podobnej kwestii wypowiedział się TSUE w sprawie C-446/98, w którym wyjaśnił, że:
      Najem miejsc parkingowych dla pojazdów jest działalnością władzy publicznej w
      rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie
      harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych, jeżeli jest ona wykonywana według szczególnego reżimu prawnego
      mającego zastosowanie do podmiotów prawa publicznego. Następuje to w przypadku,
      gdy prowadzenie tej działalności pociąga za sobą wykorzystanie uprawnień
      publicznych.

    Zatem Państwa działania w zakresie czynności odpłatnego udostępniania miejsc
    parkingowych zlokalizowanych w Strefie Płatnego Parkowania znajdującej się w pasie
    drogowym drogi gminnej będą mieściły się w zakresie wykonywania zadań własnych.
    Stanowią one czynności nałożone odrębnymi przepisami prawa i wynikają z wykonywania
    władztwa publicznoprawnego.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie będą Państwo działali w tym zakresie jako podatnik
    VAT a czynności te nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem opłaty jednorazowe oraz abonamenty, które będą Państwo pobierali nie powinny
    zawierać kwoty podatku VAT.
    W odniesieniu do opłat za brak biletu parkingowego, wskazać należy, że z powołanego na
    wstępie art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów.
    Co do zasady, każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy.
    Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Warunki te powinny być spełnione łącznie, aby określona czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne świadczenie usług.
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem wówczas, gdy istnieje bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub
    dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być
    konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie
    tego świadczenia.
    Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach
    umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem
    istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno
    zindywidualizowanej korzyści na rzecz świadczącego usługę, oraz gdy świadczenie
    wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem tej czynności.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem, w
    niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie tego ostatniego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), dalej:
    Kodeks cywilny, rozróżnia dwa rodzaje szkód: deliktową (wynikającą z czynów
    niedozwolonych) oraz kontraktową (wynikającą z niewykonania lub nienależytego
    wykonania zobowiązania umownego).
    I tak, stosownie do art. 415 Kodeksu cywilnego:
      Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

    Natomiast w myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej powołanych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika,
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    W odniesieniu do opłat dodatkowych, tj. które będą przez Państwa nakładane w
    przypadku stwierdzenia, że pojazd nie posiada opłaconego czasu postoju lub gdy postój
    trwa dłużej niż opłacony czas postoju mimo, że nie wskazują Państwo, że opłata taka
    stanowi karę umowną, to jednak należy zwrócić uwagę na to zagadnienie, które zostało
    uregulowane w przepisie Działu II Kodeksu cywilnego - „Skutki niewykonania zobowiązań”.
    I tak, zgodnie z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis art. 483 Kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa,
    tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe
    wykonanie zobowiązań niepieniężnych.
    Z cytowanego wyżej art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że kara umowna jest
    dodatkowym zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody
    kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między
    stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań
    (wyrok SN z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt V CSK 85/08). Przewidziany umową obowiązek
    zapłaty kary umownej ma w stosunku do zasadniczego obowiązku dłużnika wynikającego
    z tej umowy charakter uboczny (akcesoryjny).
    Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji
    warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, że wypadki niewykonania lub
    nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się
    zapłaty kary umownej.
    Jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku
    z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego,
    wówczas kwota otrzymanych odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w
    katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka nie będzie
    podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Ustalanie statusu wypłacanego
    odszkodowania, jako podlegającego bądź nie opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem.
    Z opisu sprawy wynika, że będą Państwo pobierać opłaty za parkowanie pojazdów
    samochodowych w ustanowionej Strefie Płatnego Parkowania znajdującej się w pasie
    drogowym drogi gminnej oraz opłaty dodatkowe za nieuiszczenie ww. opłat.
    Opłata sankcyjna w postaci opłaty dodatkowej w istocie będzie stanowić wynagrodzenie
    za świadczenie usług. Otrzymana przez Państwa opłata dodatkowa będzie ściśle związana
    z korzystaniem z miejsca parkingowego na określonych warunkach (usługą parkingową) i
    będzie wiązała się z niewywiązaniem się kierowcy pojazdu z nałożonych na niego
    obowiązków podczas korzystania z miejsca parkingowego.
    Kwestia ta była przedmiotem orzecznictwa TSUE. 20 stycznia 2022 r. TSUE wydał wyrok w
    sprawie C-90/20 Apcoa Parking Danmark, w którym orzekł, że:

      Art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE (dalej: Dyrektywa VAT) należy interpretować
      w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa prywatnego
      prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez kierowców ogólnych
      warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne
      usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie podlegają podatkowi od wartości
      dodanej (podatek VAT).
    Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał przypomniał, że:
      (...) zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT, podatkowi VAT podlega odpłatne
      świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
      działającego w takim charakterze (pkt 26).
      W rozumieniu tego przepisu świadczenie usług dokonywane jest «odpłatnie» tylko
      wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach
      którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż wynagrodzenie
      otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości
      wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy istnieje
      bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
      wzajemnym (wyrok z dnia 16 września 2021 r., Balgarska natsionalna televizia, C-21
      /20, EU:C:2021:743, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo) (pkt 27).
    Po przeanalizowaniu sprawy, Trybunał stwierdził, że:
      W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu, główny warunek dotyczący
      istnienia świadczeń wzajemnych, wydaje się, że jest spełniony.
    I wskazał, że:
      Uiszczenie opłat za parkowanie oraz, stosownie do okoliczności, kwoty odpowiadającej
      opłatom kontrolnym za nieprawidłowe parkowanie stanowi bowiem wynagrodzenie za
      udostępnienie miejsca parkingowego (pkt 30).
    W odniesieniu do warunku, zgodnie z którym wynagrodzenie otrzymywane przez
    usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej
    usługobiorcy, Trybunał zauważył, że:
      (...) kierowca, który uiszcza te opłaty kontrolne, skorzystał z miejsca parkingowego lub
      strefy parkowania, a wysokość tych opłat kontrolnych wynika z tego, że warunki
      zaakceptowane przez danego kierowcę zostały spełnione (tak w pkt 31).
      W związku z tym łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za
      świadczoną przez Apcoa usługę parkingową - w stosownych przypadkach wraz z
      opłatami kontrolnymi za nieprawidłowe parkowanie - stanowi warunki, na jakich
      faktycznie skorzystali oni z miejsca parkingowego, i to nawet jeśli zdecydowali się oni
      na nieprawidłowe jego użytkowanie, przekraczając dozwolony czas postoju, nie
      uzasadniając prawidłowo swojego prawa postoju czy też parkując na miejscu
      zastrzeżonym, nieoznaczonym lub w sposób utrudniający ruch, z naruszeniem
      ogólnych warunków użytkowania odnośnych parkingów (pkt 32).
    W rezultacie Trybunał doszedł do wniosku, że te opłaty kontrolne mają bezpośredni
    związek z usługą parkingową i w konsekwencji można je uznać za integralną część
    całkowitej kwoty, którą kierowcy zobowiązali się zapłacić Spółce, decydując się na
    zaparkowanie swojego pojazdu na jednym z parkingów, którymi Spółka ta zarządza.
    Zdaniem Trybunału pobranie opłat dodatkowych nie byłoby możliwe, gdyby wcześniej nie
    została wykonana usługa udostępnienia miejsca parkingowego, zatem obowiązek zapłaty
    opłaty kontrolnej za nieprzestrzeganie regulaminu stanowi jeden z warunków
    skorzystania z usługi. W konsekwencji, TSUE doszedł do przekonania, że opłaty kontrolne
    oraz opłaty za parkowanie są ze sobą powiązane i łącznie stanowią wynagrodzenie za
    świadczenie usług - opodatkowane VAT.

    Z powołanego orzeczenia wynika także, że:
      Trybunał przyznał jednak, że bezpośredni związek istnieje wówczas, gdy dwa
      świadczenia są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane
      tylko pod warunkiem dokonania drugiego - i odwrotnie (wyrok z dnia 11 marca 2020
      r., San Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 26 i przytoczone tam
      orzecznictwo) (pkt 41).
      Otóż jest tak w niniejszym przypadku, ponieważ, jak zauważył rzecznik generalny w pkt
      66 opinii, pobieranie przez Apcoa opłat kontrolnych za nieprawidłowe parkowanie i
      parkowanie przez danego kierowcę w szczególnych okolicznościach, które określiła ta
      spółka, a które pociągają za sobą takie podwyższone opłaty za parkowanie, są ze sobą
      powiązane. Konieczność przeprowadzenia kontroli nieprawidłowego parkowania i w
      konsekwencji nałożenie takich opłat kontrolnych nie może bowiem mieć miejsca, jeżeli
      usługa udostępnienia miejsca parkingowego nie została wcześniej wykonana (pkt 42).
    Zdaniem Trybunału, wniosku tego nie podważa okoliczność, że kwota opłaty kontrolnej
    jest z góry określona i pozostaje bez konkretnego gospodarczego związku z wartością
    świadczonej usługi parkingowej oraz to, że opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawana w prawie krajowym za karę.
      (...) zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla zakwalifikowania transakcji jako
      transakcji dokonanej odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT bez
      znaczenia jest wysokość świadczenia wzajemnego, w szczególności okoliczność, czy
      jest ona równa kosztom poniesionym przez podatnika w związku ze świadczeniem
      usługi, czy też od nich wyższa lub niższa. Taka okoliczność nie może mieć bowiem
      wpływu na bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a
      otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San
      Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo)
      (pkt 45).
    Ponadto Trybunał zauważył, że:
      (...) dla celów wykładni przepisów dyrektywy VAT ocena tego, czy płatność dokonywana
      jest w zamian za świadczenie usługi, jest kwestią z zakresu prawa Unii, którą należy
      rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego (wyrok z dnia
      22 listopada 2018 r., MEO - Serviços de Comunicaçoes e Multimédia, C-295/17, EU:C:
      2018:942, pkt 69, 70) (pkt 46).
    Z powyższego wynika, że okoliczność, że opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawania w prawie krajowym za karę, nie ma decydującego znaczenia dla kwalifikacji
    kwoty określonej z góry w umowie o świadczenie usług.
    Przy ocenie skutków podatkowych konkretnej opłaty dodatkowej należy w szczególności
    zwracać uwagę na okoliczność, czy usługa została rzeczywiście wykonana czy też nie,
    ponieważ ma ona istotne znaczenie dla skutków podatkowych pobieranych opłat
    dodatkowych mających charakter sankcyjny.
    Jak podkreślił Trybunał w pkt 43 wyroku C-90/20, w sprawie zakończonej wyrokiem z 18
    lipca 2007 r., Société thermale d’Eugénie-les-Bains (C-277/05), rozpatrywana usługa nie
    została wyświadczona. Tymczasem w sprawie rozstrzyganej w postępowaniu głównym (C-
    90/20) usługa udostępnienia miejsca parkingowego została rzeczywiście wykonana.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących braku opodatkowania opłat, które
    będą nakładane w przypadku stwierdzenia, że pojazd nie posiada opłaconego czasu
    postoju lub gdy postój trwa dłużej niż opłacony czas postoju, należy stwierdzić, że w
    rozpatrywanej sprawie zaistnieje bezpośredni związek pomiędzy nałożeniem opłaty
    dodatkowej (opłaty sankcyjnej) a skorzystaniem z usługi parkowania. Te dwa świadczenia -
    usługa parkowania oraz nałożenie opłaty dodatkowej - będą od siebie wzajemnie zależne,
    a mianowicie jedno będzie dokonywane tylko pod warunkiem dokonania drugiego i
    odwrotnie.

    Opłata sankcyjna w postaci opłaty dodatkowej (za nieopłacenie czasu postoju lub gdy
    postój trwa dłużej nią opłacony), w istocie będzie stanowić wynagrodzenie za świadczenie
    usług. Otrzymana przez Państwa opłata dodatkowa będzie ściśle związana z korzystaniem
    z miejsca parkingowego na określonych warunkach (usługą parkingową) i będzie wiązała
    się z niewywiązaniem się kierowcy pojazdu z nałożonych na niego obowiązków podczas
    korzystania z miejsca parkingowego.
    Tym samym, spełniona będzie przesłanka istnienia związku pomiędzy zapłatą przez
    korzystającego z parkingu określonej kwoty pieniężnej, a otrzymaniem świadczenia
    wzajemnego.
    Biorąc pod uwagę orzeczenie Trybunału w sprawie C-90/20, opłaty dodatkowe, które będą
    przez Państwa nakładane będą stanowiły w istocie wynagrodzenie za świadczenie usług
    parkingowych. Przedmiotowe opłaty będą należnościami wynikającymi z łączącego strony
    stosunku zobowiązaniowego polegającego na tym, że usługodawca udostępnia do
    korzystania miejsca parkingowe, a usługobiorca w zamian za to zobowiązuje się do
    uiszczenia określonych opłat za parkowanie, w tym opłat dodatkowych w razie
    nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu. Istotne znaczenie ma również to, że
    usługa udostępnienia miejsca parkingowego została rzeczywiście wykonana na rzecz
    kierowcy pojazdu.
    W stosunku do opłat dodatkowych, które będą pobierane w związku ze świadczeniem
    usług parkingowych na miejscach postojowych zlokalizowanych w pasie drogowym drogi
    gminnej należy wskazać, że opłaty te, jako związane z czynnościami pozostającymi poza
    zakresem stosowania ustawy, będą stanowiły wynagrodzenie za usługi parkingowe,
    niepodlegające opodatkowaniu VAT.
    Tym samym opłaty uiszczane przez użytkowników Strefy Płatnego Parkowania (opłaty
    jednorazowe, abonamenty oraz opłaty dodatkowe), znajdującej się w pasie drogowym
    drogi gminnej będą stanowiły wynagrodzenie za usługi parkingowe, niepodlegające
    opodatkowaniu VAT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Z uwagi na uznanie Państwa stanowiska w zakresie przedstawionego we wniosku pytania
    nr 1 za prawidłowe, organ odstąpił od udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2, ponieważ
    oczekiwali Państwo na nie odpowiedzi wyłącznie w sytuacji uznania Państwa stanowiska w
    odniesieniu do pytania nr 1 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.