Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.563.2022.1.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-11-30
Teza: Skutki podatkowe Przejęcia Długu oraz kompensaty wzajemnych należności, w związku z zawarciem Umowy Sprzedaży udziałów.
Słowa kluczowe: dług-przejęcie długu; kompensata; pożyczka; przychód-przychód podlegający opodatkowaniu; udział-sprzedaż udziałów; umowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące przychód; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 4; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1

Interpretacja indywidualna
==========================

\- stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe
==========================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia:

\- Czy w związku z przejęciem przez Wnioskodawcę w wyniku z zawarcia Umów Przejęcia Długu zobowiązań Spółki Sprzedającej wynikających z zawartych Umów Pożyczki (obejmujących wyłącznie kwotę główną udzielonych pożyczek), po stronie Wnioskodawcy powstał przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych – jest nieprawidłowe,

\- Czy w przypadku rozpoznania ww. przychodu Wnioskodawca jest uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu, który będzie równy co do wartości rozpoznawanemu przychodowi oraz powinien zostać potrącony w tym samym okresie rozliczeniowym – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

30 sierpnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych Przejęcia Długu oraz kompensaty wzajemnych należności, w związku z zawarciem Umowy Sprzedaży udziałów.

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Wnioskodawca (dalej również: Spółka) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich osiągania. W dniu 4 lutego 2021 r. Spółka zawarła umowę sprzedaży udziałów (dalej: Umowa Sprzedaży Udziałów) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Spółka Przejęta), na podstawie której Spółka nabyła 27 917 udziałów o łącznej wartości nominalnej 13 958 500 zł, stanowiących 100% udziałów w kapitale zakładowym Spółki Przejętej. Podmiotem zbywającym udziały Spółki Przejętej na podstawie Umowy Sprzedaży Udziałów była spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będąca podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 Ustawy ClT (dalej: Spółka Sprzedająca). Zgodnie z Umową Sprzedaży Udziałów, Wnioskodawca zobowiązany był do zapłaty wynagrodzenia pieniężnego na rachunek bankowy Spółki Sprzedającej, przy czym strony dopuściły również uregulowanie zobowiązania Wnioskodawcy w formie niepieniężnej, w szczególności poprzez dokonanie wzajemnych kompensat lub potrąceń. Jednocześnie, 4 lutego 2021 r. doszło również do zawarcia umów przejęcia długu (dalej łącznie jako: Umowy Przejęcia Długu), na podstawie których Wnioskodawca przejął zobowiązania Spółki Sprzedającej wynikające z zawartych umów pożyczki (dalej: Umowy Pożyczki). Stronami Umów Pożyczki były dwie osoby fizyczne będące na moment realizacji transakcji członkami zarządu Spółki Przejętej oraz spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich osiągania. Przejęte przez Wnioskodawcę zobowiązania pożyczkowe obejmowały wyłącznie kwotę główną udzielonych pożyczek pozostającą do spłaty na dzień 4 lutego 2021 r., natomiast wszelkie odsetki naliczone do tego dnia zostały spłacone przed zawarciem Umów Przejęcia Długu przez poprzedniego dłużnika, tj. Spółkę Sprzedającą. W związku z zawarciem Umów Przejęcia Długu, Wnioskodawcy należne stało się ze strony Spółki Sprzedającej wynagrodzenia pieniężne w wysokości wartości przejętych długów, tj. w kwocie głównej pożyczek pozostającej do spłaty na dzień 4 lutego 2021 r. Ze względu na fakt, że w wyniku przedstawionych operacji Wnioskodawca oraz Spółka Sprzedająca stali się względem siebie dłużnikami i wierzycielami z tytułu odpowiednio: Zawarcia Umów Przejęcia Długu (wierzytelność Wnioskodawcy skorelowana z zobowiązaniem Spółki Sprzedającej do zapłaty wynagrodzenia w wysokości wartości przejętych długów, tj. w kwocie głównej pożyczek wynikających z Umów Pożyczki pozostającej do spłaty na dzień 4 lutego 2021 r.), Zawarcia Umowy Sprzedaży Udziałów (wierzytelność Spółki Sprzedającej skorelowana z zobowiązaniem Wnioskodawcy do zapłaty wynagrodzenia za nabyte udziały Spółki Przejętej), w celu uproszczenia wzajemnych rozliczeń Wnioskodawca oraz Spółka Sprzedająca zawarli w dniu 6 kwietnia 2021 r. umowę (dalej: Umowa Potwierdzenia Rozliczenia), w której potwierdzono, że zgodnie z intencją stron doszło do potrącenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej (do wysokości wierzytelności Wnioskodawcy z tytułu przejęcia długu na podstawie Umowy Przejęcia Długu). Tym samym, po zawarciu Umowy Potwierdzenia Rozliczenia Wnioskodawca pozostał zobowiązany do zapłaty ceny za udziały Spółki Przejętej w zakresie w jakim przewyższała ona wartość przejętych zobowiązań wynikających z Umów Pożyczki. Mimo, że kwestia ta nie wpływa w ocenie Wnioskodawcy na ocenę zagadnienia przedstawionego w ramach niniejszego wniosku o wydatnie interpretacji indywidualnej, Wnioskodawca pragnie wyjaśnić, że po realizacji czynności przedstawionych w opisie stanu faktycznego Spółka Przejęta została przejęta przez Wnioskodawcę w trybie określonym w art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1467 ze zm.; dalej KSH), co związane było z pełną sukcesją podatkową na podstawie art. 93 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Wnioskodawca wyjaśnia, że w związku z przeprowadzonymi działaniami przedstawionymi w opisie stanu faktycznego nie powstała po stronie któregokolwiek z podmiotów korzyść podatkowa, w tym również korzyść sprzeczna w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Przyjęty sposób działania nie był też sztuczny - przyjęta struktura operacji w pełni odpowiadała przyjętym założeniom biznesowym i celom ekonomicznym uczestniczących w niej stron. W konsekwencji art. 14b § 5b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.) nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie. Kwestia ta powinna zostać przyjęta jako element opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę.

### Pytania

1) Czy w związku z przejęciem przez Wnioskodawcę w wyniku z zawarcia Umów Przejęcia Długu zobowiązań Spółki Sprzedającej wynikających z zawartych Umów Pożyczki (obejmujących wyłącznie kwotę główną udzielonych pożyczek), po stronie Wnioskodawcy powstał przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?

2) W przypadku w którym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 nie zostanie potwierdzone, tj. w sytuacji, w której w ocenie Organu po stronie Wnioskodawcy powinien zostać rozpoznany przychód, czy Wnioskodawca jest jednocześnie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu, który będzie równy co do wartości rozpoznawanemu przychodowi oraz powinien zostać potrącony w tym samym okresie rozliczeniowym?

**Państwa stanowisko w sprawie**

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z przejęciem przez Wnioskodawcę zobowiązań Spółki Sprzedającej wynikających z zawartych Umów Pożyczki (obejmujących wyłącznie kwotę główną udzielonych pożyczek) w wyniku zawarcia Umów Przejęcia Długu, po stronie Wnioskodawcy nie powstał przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Dla ustalenia czy odpłatne przejęcie przez Wnioskodawcę zobowiązań wynikających z zawartych Umów Pożyczki może kreować dla niego obowiązek rozpoznania przychodu podatkowego, w pierwszej kolejności konieczne jest odniesienie się do pojęcia przychodu funkcjonującego w ramach przepisów Ustawy CIT.

W świetle treści Ustawy CIT należy przyjąć, iż przepisy nie definiują wprost pojęcia przychodu, wymieniając jedynie w ramach art. 12 ust. 1 Ustawy CIT przykładowe kategorie przysporzeń, których otrzymanie powoduje powstanie przychodów podatkowych, a ponadto wskazując w art. 12 ust. 4 Ustawy CIT określone rodzaje przysporzeń, które z woli ustawodawcy zostały wyłączone z kategorii przychodów podatkowych. Niezależnie od braku wskazania szczegółowych przesłanek i wytycznych dla uznania danego przysporzenia za przychód w rozumieniu Ustawy CIT, w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych wyrażanej w ramach interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przychody podatkowe stanowią przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym oraz skutkujące definitywnym przyrostem majątku podatnika. Tytułem przykładu, Wnioskodawca pragnie wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3020/14 w którym Sąd stwierdził iż: „Analiza poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. pozwala na ustalenie pewnych desygnatów przychodu podatkowego. Będą to uzyskane (a w przypadku wymienionym w art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. również należne) wartości materialne, w sposób definitywny zwiększające aktywa podatnika lub zmniejszające jego pasywa”. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II FSK 3776/18, w którym wskazano, że: „w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a także w piśmiennictwie, tak na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, jak i podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie podkreśla się, że przychodem podatkowym jest tyko takie przysporzenie majątkowe, które ma charakter trwały, definitywny. Taka konkluzja zawarta została m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11; 21 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1154/14; 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 869/15; 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1370/15; z 22 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3655/17; 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2305/18). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to podziela.”. Powyższe stanowisko potwierdza również doktryna prawa podatkowego, w której przyjmuje się, iż: „ustawa nie definiuje ściśle pojęcia przychodu, jednakże na podstawie treści art. 12 PDOPrU można określić przychód jako wszelkie trwałe, bezzwrotne i definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr majątkowych oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania przez podatnika; wyjątki od tej zasady określone są w ust. 4 i 4a tego artykułu. Definitywne przysporzenie majątkowe należy rozumieć w ten sposób, że w sposób trwały i ostateczny zwiększa ono aktywa osoby prawnej.” (por. W. Modzelewski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, 2022). Przyjęte rozumienie pojęcia przychodu oznacza w praktyce, że dla powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych konieczne jest aby: przysporzenie skutkowało przyrostem majątku podatnika, tj. wzrostem aktywów bez jednoczesnego zwiększenia zobowiązań, oraz przysporzenie otrzymane przez podatnika miało charakter definitywny, tj. nie podlegało zwrotowi i nie było warunkowe. Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają również organy podatkowe. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 stycznia 2022 r., Znak: 0113-KDIPT2-3.4011.890.2021.3.GG, Organ wskazał, iż: „Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.” Tym samym, w przypadku gdy zdarzenie wywołujące skutki podatkowe powoduje zmianę w tej samej wysokości zarówno aktywów, jak i pasywów podatnika, nie sposób dopatrywać się powstania przychodu podatkowego w rozumieniu Ustawy CIT. Wynika to z faktu, iż zgodnie z konstrukcją podatków dochodowych otrzymane pod tytułem zwrotnym środki nie zwiększają w sposób trwały aktywów jednostki, a zatem nie stanowią przychodu podatkowego (analogiczna sytuacja występuje w przypadku zaciągnięcia pożyczek lub kredytów). Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca pragnie wskazać, iż w związku z przejęciem przez Wnioskodawcę zobowiązań Spółki Sprzedającej wynikających z zawartych Umów Pożyczki, również nie doszło do definitywnego przysporzenia jego majątku. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, zawarcie Umów Przejęcia Długu oznaczało jednocześnie, iż Wnioskodawcy należne stało się ze strony Spółki Sprzedającej wynagrodzenia pieniężne w wysokości wartości przejętych długów, tj. w kwocie głównej pożyczek pozostającej do spłaty na dzień 4 lutego 2021 r. Odpłatność przewidziana w Umowach Przejęcia Długu wynikała z faktu, że po ich zawarciu Wnioskodawca stał się zobowiązanym do spłaty zobowiązań wynikających z Umów Pożyczek w tej samej wartości na jaką opiewało przewidziane dla niego wynagrodzenie. Zgodnie z art. 519 § 1 i 2 Kodeksu Cywilnego przejęcie długu jest umową której skutkiem jest następstwo polegające na wstąpieniu przejemcy w sytuację prawną dotychczasowego dłużnika, który zostaje z długu zwolniony. W tym kontekście Wnioskodawca pragnie wskazać, iż w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku w istocie doszło do przejęcia długu wynikającego z Umów Pożyczki na warunkach określonych w art. 519 Kodeksu Cywilnego. Wobec tego, w wyniku zawarcia Umów Przejęcia Długu nastąpiło zwolnienie z długu Spółki Sprzedającej, przy czym jednocześnie przejmowany dług (zobowiązania wynikające z Umów Pożyczki) stał się długiem własnym Wnioskodawcy. W efekcie, w związku z zawarciem Umów Przejęcia Długu doszło nie tylko do powiększenia aktywów Wnioskodawcy (z uwagi na przewidziane wynagrodzenie stanowiące od momentu zawarcia umowy należność Wnioskodawcy, które w istocie nie zostało faktycznie wypłacone ze względu na zastosowane uproszczenia w zakresie rozliczeń). Należy zauważyć, że taka sama sytuacja w sensie ekonomicznym miałaby miejsce, gdyby Wnioskodawca sam zaciągnął nową pożyczkę od dotychczasowych pożyczkodawców Spółki Sprzedającej, zamiast przejmować istniejący już dług wynikający z Umów Pożyczki. W konsekwencji, przejęcie istniejącego długu przez Wnioskodawcę powinno skutkować analogicznymi skutkami podatkowymi, a w konsekwencji musi być neutralne podatkowo, tak jak neutralne pozostałoby zaciągnięcie nowej pożyczki. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 Ustawy CIT „Do przychodów nie zalicza się (\`(...)\`) otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów)”. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku odpłatnego przejęcia długu, dotychczasowy dłużnik przekazuje przejmującemu dług pozostałą do spłaty wartość pożyczki, aby dalej nowy pożyczkobiorca (Wnioskodawca) mógł spłacać raty pożyczki na dotychczasowych zasadach. Dla przejmującego dług wartość otrzymanych środków pieniężnych od dotychczasowego pożyczkobiorcy nie stanowi przychodu, tak jak nie stanowi przychodu wartość otrzymanych pierwotnie środków od pożyczkodawcy, co w konsekwencji powoduje, że spłata poszczególnych rat pożyczki nie stanowi również kosztu uzyskania przychodów. W świetle powyższego, przejęcie i spłata zobowiązań pożyczkowych przez Wnioskodawcę w ramach Umów Przejęcia Długu, o których mowa we wniosku, może być utożsamiana z otrzymaniem pożyczki przez Wnioskodawcę na zakup udziałów Spółki Przejętej. Skutki podatkowe operacji powinny być takie same w obydwu przypadkach, tj. wtedy gdy: Wnioskodawca przejął od Spółki Sprzedającej dług wynikający z Umów Pożyczki (za wynagrodzeniem), w konsekwencji czego doszło do potrącenia wzajemnych wierzytelności; Wnioskodawca zaciągnąłby niezależnie pożyczkę na zakup udziałów, płacąc na rzecz Spółki Sprzedającej cenę za nabyte udziały Spółki Przejętej, które to środki Spółka Przejmująca wykorzystałaby na spłatę zobowiązań wobec pożyczkodawców. W konsekwencji, zawarcie Umów Przejęcia Długu przez Wnioskodawcę będzie zdarzeniem, które nie skutkowało powstaniem przychodu podatkowego dla Wnioskodawcy. W efekcie przejęcia długu doszło bowiem do symetrycznego zwiększenia aktywów i pasywów Wnioskodawcy o wartość odpowiadającą wysokości przejętego długu, przy czym zwiększenie aktywów nie miało charakteru trwałego gdyż Wnioskodawca stał się jednocześnie zobowiązany do spłaty rat pożyczek. Na marginesie należy wskazać, że przyjęta po zawarciu Umów Przejęcia Długu forma rozliczenia stron przewidziana w Umowie Potwierdzenia Rozliczenia nie powinna wpływać w żaden sposób na skutki podatkowe operacji opisanych w stanie faktycznym wniosku. Podkreślić należy, że takie ułożenie transakcji miało wyeliminować w części rozliczenia gotówkowe (pieniężne) przez strony, przy czym dokonane potrącenia powinny być traktowane z perspektywy podatkowej w analogiczny sposób do zapłaty pieniężnej.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, w której w ocenie Organu w związku z przejęciem długu po stronie Wnioskodawcy powinien zostać rozpoznany przychód, Wnioskodawca będzie jednocześnie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu, który będzie równy co do wartości rozpoznawanemu przychodowi oraz powinien zostać potrącony w tym samym okresie rozliczeniowym. Zdaniem Wnioskodawcy, gdyby wbrew stanowisku przedstawionemu w powyższej części wniosku przyjąć, że wskutek zawarcia Umów Przejęcia Długu powstał jednak po stronie Wnioskodawcy przychód równy wartości należnego wynagrodzenia za odpłatne przejęcie długu wynikającego z Umów Pożyczki, jednocześnie kosztem uzyskania tego przychodu potrącalnym w momencie jego powstania będzie wartość przejętego długu, która jest spłacana przez Wnioskodawcę od dnia zawarcia Umów Przejęcia Długu.

W oparciu o treść art. 15 ust. 1 Ustawy CIT przyjmuje się, że koszt uzyskania przychodów może stanowić wydatek, który został poniesiony przez podatnika, jest definitywny, a więc bezzwrotny, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a więc poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W tym kontekście, zdaniem Wnioskodawcy, konsekwencją uznania, że w związku z przejęciem długu po stronie Wnioskodawcy powinien zostać rozpoznany przychód, jest jednoczesne uprawnienie po stronie Wnioskodawcy do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu, który byłby równy co do wartości rozpoznawanemu przychodowi. Jeśli bowiem przyjąć, że należna odpłatność za przejęcie długu stanowi dla Wnioskodawcy przychód, to przychód ten powstał w bezpośrednim związku z faktem, że jednocześnie Wnioskodawca zmniejsza swój majątek (przejmując ciężar dalszej spłaty) zatem ponosi koszt w postaci wartości przejętego długu wynikającego z Umów Pożyczki. W sytuacji w której Wnioskodawca nie zawarłby transakcji odpłatnego przejęcia długu i nie poniósł kosztu w postaci przejęcia zobowiązania do jego spłaty, nie powstałaby należność od Spółki Sprzedającej w wysokości kwoty która miałaby stanowić dla Wnioskodawcy przychód. Powyższy koszt w postaci wartości przejętego długu należy zatem uznać za koszt uzyskania przychodu, ze względu na spełnienie przesłanek wskazanych powyżej, które wynikając z treści art. 15 ust. 1 Ustawy CIT. Jednocześnie, ze względu na specyfikę transakcji przejęcia długu, jak również ścisłą korelację otrzymywanego wynagrodzenia oraz wydatków ponoszonych na spłatę przejętego długu, koszt ten powinien być zakwalifikowany jako koszt bezpośrednio związany z przychodem rozpoznawanym w związku z zawarciem Umów Przejęcia Długu, a tym samym zgodnie z zasadami wynikającymi z Ustawy CIT, powinien być potrącalny w dacie powstania przychodu z tytułu należnego wynagrodzenia za przejęcie długu. W konsekwencji, rozpoznanie przychodu oraz kosztu jego uzyskania pozostającego w bezpośrednim związku z przychodem, powinno nastąpić w tym samym okresie rozliczeniowym, tj. w ramach rozliczenia za rok podatkowy, w którym doszło do zawarcia Umów Przejęcia Długu. Na marginesie należy wskazać, że za moment poniesienia ww. kosztu powinien zostać uznany moment ujęcia zobowiązań wynikających z Umów Pożyczki w księgach Wnioskodawcy. Warunkiem koniecznym w tym zakresie nie jest zatem zaliczenie wydatku do kosztów bilansowych, lecz ujęcie zobowiązania w księgach zgodnie z postanowieniami Umów Przejęcia Długu. Takie rozumienie pojęcia „poniesienia kosztu” potwierdzają organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych, przykładowo: interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 lutego 2021 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.559.2020.1.MMU, interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 listopada 2021 r. sygn. 0111- KDIB1-2.4010.538.2021.1.BG). Uwzględniając powyższe argumenty, zdaniem Wnioskodawcy w sytuacji, w której w ocenie Organu w związku z przejęciem długu po stronie Wnioskodawcy powinien zostać rozpoznany przychód, Wnioskodawca będzie jednocześnie uprawniony do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu, który będzie równy co do wartości rozpoznawanemu przychodowi oraz powinien zostać potrącony w tym samym okresie rozliczeniowym, tj. w roku podatkowym, w którym zostały zawarte Umowy Przejęcia Długu.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe a w części prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Na wstępie zauważyć należy, że niniejsza interpretacja indywidualna rozstrzyga wyłącznie w zakresie objętym zadanymi we wniosku pytaniami.

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „updop”), nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej kategorii.

I tak, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy,

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe.

W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.

Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa jego aktywa, a więc takie, którymi podatnik może rozporządzać jak właściciel.

Z kolei art. 12 ust. 4 updop zawiera zamknięty katalog przysporzeń, które nie są zaliczane do przychodów podatkowych.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 updop

o przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów);

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w dniu 4 lutego 2021 r. zawarł umowę sprzedaży udziałów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie której Spółka nabyła 27 917 udziałów o łącznej wartości nominalnej 13 958 500 zł, stanowiących 100% udziałów w kapitale zakładowym Spółki Przejętej. Podmiotem zbywającym udziały Spółki Przejętej na podstawie Umowy Sprzedaży Udziałów była spółka z o.o. z , będąca podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 Ustawy ClT. Zgodnie z Umową Sprzedaży Udziałów, Wnioskodawca zobowiązany był do zapłaty wynagrodzenia pieniężnego na rachunek bankowy Spółki Sprzedającej, przy czym strony dopuściły również uregulowanie zobowiązania Wnioskodawcy w formie niepieniężnej, w szczególności poprzez dokonanie wzajemnych kompensat lub potrąceń. Jednocześnie, 4 lutego 2021 r. doszło również do zawarcia umów przejęcia długu, na podstawie których Wnioskodawca przejął zobowiązania Spółki Sprzedającej wynikające z zawartych umów pożyczki. Przejęte przez Wnioskodawcę zobowiązania pożyczkowe obejmowały wyłącznie kwotę główną udzielonych pożyczek pozostającą do spłaty na dzień 4 lutego 2021 r., natomiast wszelkie odsetki naliczone do tego dnia zostały spłacone przed zawarciem Umów Przejęcia Długu przez poprzedniego dłużnika, tj. Spółkę Sprzedającą. W związku z zawarciem Umów Przejęcia Długu, Wnioskodawcy należne stało się ze strony Spółki Sprzedającej wynagrodzenia pieniężne w wysokości wartości przejętych długów, tj. w kwocie głównej pożyczek pozostającej do spłaty na dzień 4 lutego 2021 r. Ze względu na fakt, że w wyniku ww. operacji Wnioskodawca oraz Spółka Sprzedająca stali się względem siebie dłużnikami i wierzycielami z tytułu odpowiednio: Zawarcia Umów Przejęcia Długu (wierzytelność Wnioskodawcy skorelowana z zobowiązaniem Spółki Sprzedającej do zapłaty wynagrodzenia w wysokości wartości przejętych długów, tj. w kwocie głównej pożyczek wynikających z Umów Pożyczki pozostającej do spłaty na dzień 4 lutego 2021 r.), Zawarcia Umowy Sprzedaży Udziałów (wierzytelność Spółki Sprzedającej skorelowana z zobowiązaniem Wnioskodawcy do zapłaty wynagrodzenia za nabyte udziały Spółki Przejętej), w celu uproszczenia wzajemnych rozliczeń Wnioskodawca oraz Spółka Sprzedająca zawarli w dniu 6 kwietnia 2021 r. umowę, w której potwierdzono, że zgodnie z intencją stron doszło do potrącenia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej (do wysokości wierzytelności Wnioskodawcy z tytułu przejęcia długu na podstawie Umowy Przejęcia Długu). Tym samym, po zawarciu Umowy Potwierdzenia Rozliczenia Wnioskodawca pozostał zobowiązany do zapłaty ceny za udziały Spółki Przejętej w zakresie w jakim przewyższała ona wartość przejętych zobowiązań wynikających z Umów Pożyczki.

Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest w pierwszej kolejności kwestia ustalenia czy w związku z przejęciem przez Wnioskodawcę w wyniku z zawarcia Umów Przejęcia Długu zobowiązań Spółki Sprzedającej wynikających z zawartych Umów Pożyczki (obejmujących wyłącznie kwotę główną udzielonych pożyczek), po stronie Wnioskodawcy powstał przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego należy w pierwszej kolejności wskazać, że instytucja przejęcia długu uregulowana została w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1360, dalej: „KC”).

Zgodnie z art. 519 § 1 KC,

Osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie długu).

Z istoty powyższego wynika, że przejemca wstępuje w sytuację prawną dotychczasowego dłużnika, który zostaje z długu zwolniony.

Zgodnie z art. 519 § 2 KC

Przejęcie długu może nastąpić:

1) przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron;

2) przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.

W myśl natomiast art. 3531 KC,

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Podmiotom prawa cywilnego przyznano zatem określoną swobodę w kształtowaniu łączących je stosunków umownych. Należy jednak odróżnić skutki, jakie dana czynność prawna wywołuje na gruncie prawa cywilnego i na gruncie prawa podatkowego. W szczególności, wejście – na gruncie prawa cywilnego – w określone prawa i obowiązki danego podmiotu może być wynikiem porozumienia zainteresowanych podmiotów. Na gruncie prawa podatkowego skutek taki ma miejsce wyłącznie w sytuacjach wskazanych przez ustawodawcę. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien mieć zatem świadomość odrębności pomiędzy cywilnoprawnymi i podatkowoprawnymi skutkami dokonania czynności prawnej, jaką będzie przyjęcie przez Wnioskodawcę wskazanego zobowiązania kredytowego.

Ponadto, zgodnie z art. 498 § 1 KC,

Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.

Jak stanowi natomiast art. 498 § 2 KC,

Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do przedstawionego opisu sprawy należy stwierdzić, że opisana we wniosku transakcja przejęcia długu nie jest tożsama z otrzymaniem pożyczki przez Wnioskodawcę. W omawianej sprawie nie znajdzie zatem zastosowania wskazany przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu własnego stanowiska art. 12 ust. 4 pkt 1 updop.

Należy bowiem wskazać, że w związku z przejęciem długu Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie stanowiące kwotę należną Wnioskodawcy za wykonanie stosunku zobowiązaniowego, w którym, w miejsce dotychczasowego dłużnika, wstąpi przejemca. Wynagrodzenie to nie jest zaś spłatą uzyskanej przez podatnika pożyczki na cele związane z jego działalnością gospodarczą. W konsekwencji przejęcia długu Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie, a zatem jego aktywa ulegną zwiększeniu. Do zwiększenia aktywów Wnioskodawcy dojdzie w sposób trwały i definitywny. Otrzymane środki nie będą stanowiły pożyczki (ani kredytu) otrzymanej pod tytułem zwrotnym, lecz wynagrodzenie z tytułu przeprowadzonej transakcji przejęcia długu.

W świetle powyższego, w efekcie planowanej transakcji przejęcia długu Wnioskodawca uzyska przychód podatkowy w wysokości otrzymanych środków. Przy czym w omawianej sprawie Wnioskodawca nie otrzyma środków w postaci pieniężnej ale w postaci wzajemnego potrącenia roszczeń, które uwolnią Wnioskodawcę od ich uregulowania.

Reasumując, z tytułu przejęcia długu w postaci zobowiązań Spółki Sprzedającej wynikających z zawartych umów pożyczki Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozpoznania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że Wnioskodawca z tytułu ww. przejęcia długu nie otrzymał wynagrodzenia w formie pieniężnej ale w formie niepieniężnej, tj. w formie potrącenia wzajemnych wierzytelności.

Stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie (pytanie oznaczone nr 1) należało zatem uznać za nieprawidłowe.

Ad. 2

Dla potrzeb podatku dochodowym od osób prawnych kwestię kosztów uzyskania przychodów reguluje art. 15 ust. 1 updop, zgodnie z którym,

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych z ich źródła, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Jednocześnie trzeba podkreślić, że przez pojęcie zachować należy rozumieć dochować coś w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać. Natomiast zabezpieczyć oznacza uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę. Można więc przyjąć, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało.

Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, które umożliwią dalsze funkcjonowanie źródła. Za koszty związane z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów należy więc uznać przede wszystkim koszty prawidłowego funkcjonowania podatnika oraz prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej, do której zalicza się koszty poniesione w celu uzyskania przychodów.

W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, ustawodawca wyróżnia przy tym koszty podatkowe:

\- bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz

\- inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Przywołana regulacja art. 15 ust. 1 updop wskazuje, że definicja kosztów uzyskania przychodów – dla celów podatku dochodowego – składa się z dwóch podstawowych elementów, które łącznie tworzą swego rodzaju normatywną klauzulę generalną.

Pierwszy z tych elementów określić można mianem przesłanki pozytywnej, zakładającej spełnienie łączne dwóch warunków, tj.:

\- konieczność faktycznego (co do zasady) poniesienia wydatku oraz

\- poniesienie wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Drugi z tych elementów stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą ponoszonego wydatku nie ujęto w zamkniętym katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów.

Tak więc dany podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia jest wprost ograniczona w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu ze źródła przychodów lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Podkreślić należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem a przychodem podatnik musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami.

Odnosząc powyższe do opisanej we wniosku sytuacji wskazać należy, że w zakresie w jakim z tytułu transakcji przystąpienia do długu podatnik wykaże przychód podatkowy w wysokości należności przysługujących mu z tytułu zawarcia tej transakcji, możliwe jest rozpoznanie kosztów podatkowych związanych z tym przychodem. Wydatki, które podatnik poniesie na spłatę długu do którego przystąpi są bowiem ściśle związane z tą właśnie transakcją, za którą przysługiwać będzie mu należność od dotychczasowego dłużnika, generująca u niego przychód podatkowy.

Zatem wydatki, które Wnioskodawca będzie ponosić na spłatę długu do którego przystąpi będą bezpośrednio związane z należnym mu przychodem podatkowym z tytułu tego wynagrodzenia za przystąpienie do długu. Wnioskodawca nie będzie bowiem spłacać pożyczek otrzymanych na finansowanie swojej działalności operacyjnej, tylko zadłużenie od przejętych pożyczek, uprzednio zaciągniętych przez inny podmiot. Wobec tego wydatki na spłatę przedmiotowego długu – o ile zostaną właściwie udokumentowane – będą spełniały kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako ponoszone w celu uzyskania przychodu podatkowego w postaci wynagrodzenia za przystąpienie do długu, co umożliwi ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów.

W konsekwencji, w przypadku rozpoznania przez Spółkę przychodu podatkowego z tytułu przejęcia długu, w wysokości przysługującej jej należności z tego tytułu, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania tego przychodu bezpośrednio z nim związane wydatki w wysokości kwoty przejętego długu, w momencie określonym zgodnie z przepisami art. 15 ust. 4-4cupdop.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 updop,

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

W myśl art. 15 ust. 4b ww. ustawy,

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

\- są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4c tej ustawy,

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

A zatem, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami - co do zasady - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (art. 15 ust. 4 i 4b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Wyjątek od powyższej reguły przewiduje jedynie art. 15 ust. 4c tej ustawy.

W konsekwencji, w przypadku rozpoznania przez Wnioskodawcę przychodu z tytułu przejęcia długu, w dniu uzyskania w drodze potrącenia wzajemnych wierzytelności wynagrodzenia z tego tytułu, Wnioskodawca ma prawo do zaliczenia, na podstawie art. 15 ust. 1 updop do kosztów uzyskania przychodów ponoszonych wydatków na spłatę przejętego długu, w wysokości otrzymanego od Spółki Sprzedającej wynagrodzenia za przejecie ww. długu, równego wartości przejmowanego długu – w tym samym okresie rozliczeniowym.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania Nr 2 należało zatem uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia przyszłego w przedstawionym stanie faktycznym.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

\- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

\- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).