Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.282.2024.4.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2024-06-14
Teza: Amortyzacja środków trwałych.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja jednorazowa; amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; koszt-koszty uzyskania przychodów; podatnik-mały podatnik; stawka-stawka indywidualna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 5a-pkt 19a-lit c; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22j-ust. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22k-ust. 7

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
====================================================================================

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

*   nieprawidłowe - w części uznania pojazdu z zamontowaną toaletą mobilną za pojazd inny niż osobowy i jednorazowej amortyzacji tego pojazdu,
*   prawidłowe - jednorazowej amortyzacji toalety mobilnej i zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 40% dla samochodu, na którym jest ona zamontowana.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

11 marca 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 11 marca 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji środków trwałych.

Wniosek uzupełnił Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 maja 2024 r. (data wpływu 14 maja 2024 r.) oraz pismem z 16 maja (data wpływu 16 maja 2024 r.).

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. Jest Pan czynnym podatnikiem VAT. Głównym przedmiotem działalności jest działalność związana z produkcją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych ( PKD59.11.Z ). Kupił Pan używany pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 3.500 kg. Z dowodu rejestracyjnego wynikało, że jest to pojazd specjalny o przeznaczeniu sklep/bar, brak VAT-1. Zakup udokumentowany fakturą VAT. Samochód został zakupiony z zamiarem przeznaczenia go na mobilną toaletę, wynajmowaną na plany zdjęciowe podczas realizacji nagrań telewizyjnych. W ciągu dwóch miesięcy od zakupu dokonał Pan niezbędnej zabudowy tj.: na pojeździe zamontowano dwie toalety z umywalkami, zbiornik czystej wody oraz zbiornik ściekowy. Zdarzenie to zostało potwierdzone przez Okręgową Stację Diagnostyczną poprzez dodatkowy przegląd i uzyskał Pan wpis w dowodzie rejestracyjnym, iż jest to samochód specjalny z przeznaczeniem innym. Nie uzyskał Pan dodatkowego badania technicznego (VAT-1) gdyż zgodnie z otrzymaną informacją pojazdy specjalne nie podlegają takim badaniom. Nie mniej samochód posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu. Cała zabudowa toalety mobilnej zamontowana w samochodzie ma przeznaczenie wyłącznie do działalności gospodarczej. Nie złożył Pan informacji VAT-26 i nie prowadzi Pan ewidencji przebiegu pojazdu. Pojazd ten wykorzystuje Pan wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT. Jako środek trwały został zaewidencjonowany po dokonanych zmianach i uzyskanej dokumentacji diagnostycznej. Zarówno wartość samochodu jak i zabudowy toalety mobilnej przekracza kwotę 10.000,00 zł (poniżej 150.000,00 zł.)

**Uzupełnienie opisu stanu faktycznego**

Przedmiotem pytania nr 1 są wydatki dotyczące eksploatacji samochodu – paliwo, części zamienne, opony. Głównym przedmiotem Pana działalności jest (59.11.Z) Działalność związana z produkcją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych – toaleta mobilna wynajmowana jest na plany filmowe. Samochód nigdy nie był, nie jest i nie będzie wykorzystywany do innych celów niż wynajem. Nie zostały określone zasady użytkowania. Posiada Pan dodatkowe badanie techniczne pojazdu (zmiany konstrukcyjne), które potwierdza, że pojazd jest uznany za specjalny, w którym to zamontowano dwie toalety z umywalkami, zbiornik czystej wody oraz zbiornik ściekowy. Tym samym wyklucza to użytkowanie samochodu w innych celach niż wynajem jako toaleta mobilna. Dokumentem potwierdzającym, że pojazd jest wykorzystywany wyłącznie do celów działalności jest dokument dodatkowego badania technicznego wraz z opisem konstrukcji oraz zdjęcia. Posiada Pan również umowę na wynajem toalety na plan zdjęciowy. Samochód w momencie nabycia i również po zabudowie jest pojazdem zgodnie z art. 86a ust. 9 pkt. 2 tj. pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu. Nie posiada Pan zaświadczenia VAT-1 ponieważ zgodnie z otrzymaną informacją z Okręgowej Stacji Diagnostycznej stacje nie wykonują takich badań dla samochodów specjalnych. Samochód w momencie nabycia miał wpis w dowodzie rejestracyjnym „Samochód specjalny – sklep/bar”, po zabudowie ma wpis w dowodzie rejestracyjnym „samochód specjalny – inny” oraz dodatkowe badanie techniczne tj. rodzaj badania „dodatkowe – zmiany konstrukcyjne”. Działalność gospodarczą prowadzi Pan od 22 listopada 2019 r. Okres podatkowy dotyczący pytania to wrzesień 2022 r. do teraz. Jest Pan opodatkowany na zasadach ogólnych (skala podatkowa). Toaleta mobilna w momencie przyjęcia do użytkowania stanowi środek trwały tj. jest kompletna, zdatna do użytku i przewidywany okres użytkowania to ponad rok. Pojazd w momencie przyjęcia do użytkowania stanowi środek trwały tj. jest kompletny, zdatny do użytku i przewidywany okres użytkowania to ponad rok. Zabudowę toalety mobilnej można zdemontować bez utraty właściwości zdemontowanych elementów i można zamontować w innym miejscu. Demontaż toalety mobilnej nie spowoduje uszczerbku ani dla konstrukcji samochodu ani dla samej toalety. Samochód – toaleta mobilna zostaje zakwalifikowany jako środek trwały 743 (samochód specjalny). Posiada Pan faktury dokumentujące poniesione koszty związane z przerobieniem samochodu. W momencie wprowadzenia samochodu do ewidencji środków trwałych oraz zastosowania jednorazowej amortyzacji posiadał Pan zaświadczenie z dodatkowego badania technicznego – zmiana konstrukcji, na podstawie którego można uznać go za samochód inny niż osobowy. Przed nabyciem samochodu pojazd był używany przez poprzedniego właściciela przez okres co najmniej 6 miesięcy.

Spełnia Pan warunki do uznania Go jako podatnika małego tj. wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro. Zabudowa toalety mobilnej Pana zdaniem może być traktowana jako odrębny środek trwały i zakwalifikowana do grupy 6 KŚT (681 kontenery).

**Pytanie**

1\. Czy ma Pan prawo odliczyć 100% VAT od wydatków dotyczących nabycia i eksploatacji tego samochodu?

2\. Czy w momencie przyjęcia do ewidencji środków trwałych pojazd specjalny - toaleta mobilna jako mały podatnik może Pan zastosować jednorazowy odpis amortyzacyjny (pomoc de minimis do 50 tys. euro)?

3\. Czy w przypadku jeśli w momencie zakupu ów pojazd będzie uznany jako wykorzystywany do celów mieszanych bez prawa do pełnego odliczenia VAT to dokonanie w nim zabudowy mobilnej toalety zmieni przeznaczenie samochodu na wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej i zezwoli na pełne odliczenie VAT od zakupu i eksploatacji (przy braku badania technicznego VAT-1 i braku zgłoszenia VAT-26)?

4\. Czy w przypadku jeśli nie będzie Pan miał możliwości odliczenia pełnego VAT od zakupu samochodu, to czy toaletę mobilną może Pan traktować jako odrębny element tj. towar przeznaczony wyłącznie do działalności gospodarczej. Wówczas zakup i wydatki na eksploatację samochodu ograniczone będą odliczeniem 50% VAT, natomiast zabudowa toalety mobilnej i wszelkie koszty z nią związane podlegają pełnemu odliczeniu VAT?

5\. Czy toaletę mobilną zamontowaną w samochodzie może Pan traktować jako odrębny środek trwały i w tym zakresie zastosować jednorazowy odpis amortyzacyjny (pomoc de minimis do 50 tys. euro), a sam pojazd amortyzować liniowo wg indywidualnej stawki 40% jako samochodu używanego?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania nr 2 i 5 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytań nr 1, 3 i 4 dotyczących podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

### Pana stanowisko w sprawie

Ad. 2

Wg Pana oceny może Pan zastosować jednorazowy odpis amortyzacyjny (pomoc de minimis do 50 tys. euro) gdyż zaświadczenie z Okręgowej Stacji Diagnostycznej pozwala uznać, iż pojazd nie jest samochodem osobowym.

Ad. 5

Pana zdaniem zabudowę toalety mobilnej może Pan zamortyzować jednorazowo (pomoc de minimis do 50 tys. euro) uznając ją jako odrębny środek i trwały. Instalacje zostały przeprowadzone w sposób umożliwiający ich demontaż bez ich zniszczenia oraz naruszenia konstrukcji samochodu. Jest to towar, którego przeznaczenie jednoznacznie wskazuje iż może być wykorzystywany tylko i wyłącznie do działalności gospodarczej. Sam samochód Pana zdaniem może Pan amortyzować liniowo z zastosowaniem indywidualnej stawki 40%.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez Podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność Podatnika przez osoby inne niż Podatnik),
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została Podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do art. 22f ust. 1 ww. ustawy:

Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo - w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Na podstawie art. 22h ust. 2 ww. ustawy:

Podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Jedną z metod amortyzacji przewidzianą przez przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest tzw. jednorazowa amortyzacja.

Jak stanowi art. 22k ust. 1 ww. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich używania przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy zastosowaniu metody określonej w art. 22i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22i.

Zgodnie z art. 22k ust. 7 ww. ustawy:

Podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Z kolei, stosownie do art. 22k ust. 9 ww. ustawy:

Przy określaniu limitu, o którym mowa w ust. 7, nie uwzględnia się odpisów amortyzacyjnych od nieprzekraczającej 10 000 zł wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22f ust. 3.

W myśl art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w ust. 7, nie wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, lub stosować zasady określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1, nie może przekroczyć wartości początkowej tych środków trwałych.

Amortyzacja dokonana na zasadach określonych w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego (art. 22k ust. 10 ww. ustawy).

W świetle wyżej cytowanych przepisów, z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą skorzystać:

*   mali podatnicy lub
*   podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej.

Określenie „mały podatnik” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym:

Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku – oznacza to podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.

Powołane wyżej przepisy wykluczają możliwość dokonywania jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, w stosunku do niektórych środków trwałych (np. w stosunku do samochodów osobowych) oraz niektórych podatników (nie spełniających kryteriów małego podatnika, a także rozpoczynających prowadzenie działalności w warunkach określonych w art. 22k ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1083 i 1260) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,

b) 150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych;

Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy amortyzacyjne. Przy czym ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części ustalonej od wartości samochodu osobowego ponad kwotę 150 000 zł.

Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wykorzystywany w Pana działalności pojazd jest samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

*   klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub
*   z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

*   agregat elektryczny/spawalniczy,
*   do prac wiertniczych,
*   koparka, koparko-spycharka,
*   ładowarka,
*   podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
*   żuraw samochodowy,

d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług;

Zgodnie z art. 5d ustawy:

Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:

1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;

2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu niniejszej regulacji będzie wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W związku z powyższym na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ww. ustawy.

Ponadto w art. 5d ust. 1 ustawodawca wprowadził obowiązek potwierdzenia statusu pojazdu samochodowego innego niż osobowy, odpowiednio, zaświadczeniem wydanym przez okręgową stację kontroli pojazdów lub odpowiednio dokumentami wydanymi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Przepis art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest przepisem prawa materialnego, dopełniającym warunków, od których ustawodawca uzależnia skorzystanie przez podatnika z prawa do dokonania jednorazowej amortyzacji określonych środków trwałych, w tym wypadku samochodów niebędących samochodami osobowymi. Wobec tego, chcąc dokonać odpisu amortyzacyjnego, nie sposób jest zatem uchylić się od obowiązku dochowania określonych w art. 5d ww. ustawy warunków.

Konieczność posiadania dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań została wyraźnie uregulowana w przepisach rangi ustawowej.

Powyższe powinno być dokonane przed dokonaniem odpisu amortyzacyjnego, ponieważ podatnik jest uprawniony do dokonania tej operacji dopiero po spełnieniu wszystkich ustawowych jej warunków, wśród których jest między innymi posiadanie zaświadczenia wydanego przez okręgową stację kontroli pojazdów potwierdzającego przeprowadzenie dodatkowego badania technicznego. Podatnik, dokonując jednorazowej amortyzacji pojazdu, nie może opierać się jedynie na własnych ocenach i przypuszczeniach co do spełnienia wszystkich ustawowych warunków w tym zakresie, tym bardziej że art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże możliwość dokonania odpisów z momentem wprowadzenia środków trwałych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, które powinno mieć uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Tak więc zaewidencjonowanie amortyzowanych przedmiotów, a następnie ich amortyzowanie winno być odpowiednio uzasadnione, czyli w tym wypadku udokumentowane.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. Głównym przedmiotem Pana działalności jest (59.11.Z) Działalność związana z produkcją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych – toaleta mobilna wynajmowana jest na plany filmowe. Samochód nigdy nie był, nie jest i nie będzie wykorzystywany do innych celów niż wynajem. Kupił Pan używany pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 3.500 kg. Z dowodu rejestracyjnego wynikało, że jest to pojazd specjalny o przeznaczeniu sklep/bar, brak VAT-1. Samochód został zakupiony z zamiarem przeznaczenia go na mobilną toaletę, wynajmowaną na plany zdjęciowe podczas realizacji nagrań telewizyjnych. W ciągu dwóch miesięcy od zakupu dokonał Pan niezbędnej zabudowy tj.: na pojeździe zamontowano dwie toalety z umywalkami, zbiornik czystej wody oraz zbiornik ściekowy. Zdarzenie to zostało potwierdzone przez Okręgową Stację Diagnostyczną poprzez dodatkowy przegląd i uzyskał Pan wpis w dowodzie rejestracyjnym, iż jest to samochód specjalny z przeznaczeniem innym. Nie uzyskał Pan dodatkowego badania technicznego (VAT-1) gdyż zgodnie z otrzymaną informacją pojazdy specjalne nie podlegają takim badaniom. Nie mniej samochód posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu. Cała zabudowa toalety mobilnej zamontowana w samochodzie ma przeznaczenie wyłącznie do działalności gospodarczej. Pojazd w momencie przyjęcia do użytkowania stanowi środek trwały tj. jest kompletny, zdatny do użytku i przewidywany okres użytkowania to ponad rok.

Przedmiotem Pana wątpliwości w kontekście pytania Nr 2 była możliwość zastosowania jednorazowej amortyzacji pojazdu specjalnego – toalety mobilnej.

W świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz analizy ww. przepisów pojazd, o którym mowa we wniosku, nie będzie samochodem specjalnym. Pojazd nie jest zakwalifikowany do żadnego z przeznaczeń wymienionych w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ww. ustawy, zatem nie można do niego zastosować jednorazowej amortyzacji stosownie do przepisu art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 2 jest **nieprawidłowe****.**

W opisie stanu faktycznego wskazał Pan, że toaleta mobilna w momencie przyjęcia do użytkowania stanowi środek trwały tj. jest kompletna, zdatna do użytku i przewidywany okres użytkowania to ponad rok. Zabudowę toalety mobilnej można zdemontować bez utraty właściwości zdemontowanych elementów i można zamontować w innym miejscu. Demontaż toalety mobilnej nie spowoduje uszczerbku ani dla konstrukcji samochodu ani dla samej toalety. W Klasyfikacji Środków Trwałych zabudowa mobilnej toalety winna zostać zaklasyfikowana w grupie 6 podgrupie 681 - kontenery. Spełnia Pan warunki do uznania Go jako małego podatnika.

Mając na uwadze brzmienie wyżej powołanego art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, może Pan zastosować jednorazową amortyzację do zabudowy toalety mobilnej jako środka trwałego zaliczonego do grupy 6 Klasyfikacji Środków Trwałych.

Odnosząc się do amortyzacji pojazdu, należy wskazać, że do podatnika należy wybór metody amortyzacji. Wyboru tego dokonuje dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzowania i ma obowiązek stosować wybraną metodę dla pełnego zamortyzowania tego składnika.

Podstawową metodą amortyzacji jest metoda liniowa określona w art. 22i ust. 1 ww. ustawy.

Artykuł 22i ust. 1 stanowi, że:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Indywidualna metoda amortyzacji środków trwałych jest odmianą metody liniowej. Odpisy dokonywane są w równych ratach od wartości początkowej środka trwałego. Tylko okres amortyzacji zostaje indywidualnie przez podatnika określony. Podatnik może ustalić stawki indywidualnie w przypadku kiedy nabyte środki trwałe były używane lub ulepszone.

Możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla środków transportu przewiduje art. 22j ust. 1 i 2 ustawy o podatek dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do treści art. 22j ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy - dla środków transportu, w tym samochodów osobowych 30 miesięcy.

Metoda indywidualnych stawek amortyzacyjnych ustala minimalne okresy amortyzacji dla poszczególnych składników majątku. Dla środków transportu, w tym samochodów osobowych, ustawodawca przewidział minimalny okres amortyzacji, który wynosi 30 miesięcy, czyli 2,5 roku.

W myśl art. 22j ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uznaje się za:

1\. używane – jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 6 miesięcy, lub

2\. ulepszone – jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 20% wartości początkowej.

Podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany środek transportu, w tym samochód osobowy, który był wykorzystywany u poprzedniego właściciela (przed nabyciem przez podatnika) przez wymagany okres co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie tego środka trwałego stanowiły co najmniej 20% jego wartości początkowej.

W podanej definicji „używane” występują dwa istotne sformułowania: pojęcie „przed nabyciem”, które oznacza, że chodzi o przeniesienie własności oraz udowodnienie „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany składnik majątku miał być wykorzystywany. Zgodnie ze słownikową definicją – przez pojęcie używania rozumie się wykorzystywanie, czyli używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem (Słownik współczesny języka polskiego pod red. prof. dr hab. Bogusławy Dunaj wyd. Wilga, Warszawa 1996, s. 1296).

Zatem używanie środka trwałego musi nastąpić przed jego nabyciem przez podatnika, co oznacza, że podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany środek trwały, który przed jego nabyciem był wykorzystywany u poprzedniego właściciela (właścicieli) przez wymagany okres 6 miesięcy.

Przepisy podatkowe nie regulują jakimi dowodami należy udokumentować używanie środka trwałego. Przyjąć zatem należy, że mogą to być wszelkie wiarygodne dowody, np. potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie: faktury zakupu środka trwałego, ewidencji przebiegu pojazdu, ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonych przez poprzedniego użytkownika, oświadczenie poprzedniego użytkownika o używaniu środka trwałego w określonym czasie. Obowiązek udowodnienia, że przed nabyciem środek transportu był wykorzystywany co najmniej przez okres 6 miesięcy, ciąży na podatniku.

Z uwagi na fakt, że przed nabyciem samochodu pojazd był używany przez poprzedniego właściciela przez okres co najmniej 6 miesięcy, będzie mógł Pan do celów amortyzacji zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną. Ponieważ minimalny okres amortyzacji w takim przypadku nie może być krótszy niż 30 miesięcy, to maksymalna indywidualna stawka amortyzacyjna dla używanego środka transportu wynosi 40%.

Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 5 jest **prawidłowe****.**

Dodatkowe informacje
--------------------

Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanych pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania.

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

*   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
*   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

*   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

*   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
*   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).