Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.952.2025.1.JP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-31
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od
wydatków poniesionych w związku z realizacją zadania.
Słowa kluczowe: gmina
projekt
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Zwrot różnicy podatku -
Prawo do zwrotu różnicy podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 87-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualne
    1 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego od wydatków poniesionych w związku z realizacją zadania pod nazwą "..."
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina ... jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i
    planuje przystąpić do realizacji projektu pod nazwą "...", który finansowany będzie ze
    środków własnych Gminy oraz dofinansowania w ramach naboru: (...).
    Całkowita wartość projektu wynosi ... zł brutto (... euro), z czego koszty kwalifikowane
    wynoszą ... zł (... euro), koszty niekwalifikowane nie występują. Kwota dofinansowania
    projektu kształtuje się na poziomie ... zł (... euro).
    W ramach budżetu projektu uwzględniono następujące zadania:
    1. Roboty budowlane:
    1.1. Roboty budowlane:
    - ... zł netto (koszt kwalifikowany: ... zł, koszt niekwalifikowany: ... zł),
    - ... zł podatek VAT (koszt kwalifikowany: ... zł, koszt niekwalifikowany: ... zł),
    1. 2. Roboty budowlane - wydatki na dostępność:
    - ... zł netto (koszt kwalifikowany: ... zł, koszt niekwalifikowany: ... zł),
    - ... zł podatek VAT (koszt kwalifikowany: ... zł, koszt niekwalifikowany: ... zł).
    Inwestycja będzie realizowana na podstawie porozumienia pomiędzy Gminą ... a
    Województwem ... w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego.
    Inwestycja realizowana będzie na obszarze działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr:
    • ...: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 - obręb ..., gmina ...
    • ...: 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25 - obręb ..., gmina ....
    Gmina posiada prawo do dysponowania nieruchomościami objętymi przedsięwzięciem.

    Dla całości przedsięwzięcia przygotowana została dokumentacja techniczna i projektowa.
    Projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzki Urząd Ochrony
    Zabytków w ... (opinia nr ... z 12.01.2024 r.). Prace ziemne będą prowadzone pod
    nadzorem archeologicznym.
    Uzyskano decyzję pozwolenia na budowę - Decyzja nr ... o zezwoleniu na realizację
    inwestycji drogowej z 21.11.2024 r., która stała się ostateczna 21.12.2024 roku.
    Przedmiotem projektu jest rozbudowa drogi wojewódzkiej ... w zakresie budowy drogi dla
    rowerów o długości 2,8 km, w tym ok. 0,6 km w formie pomostu kompozytowego.
    Początek projektowanej drogi dla rowerów znajduje w m. ... w km ok. ... i nawiązany jest
    do istniejącej drogi wewnętrznej. Koniec natomiast znajduje się w m. ... w km ok. ... i
    nawiązany jest do istniejącego ciągu pieszo-rowerowego.
    Zakres projektu obejmuje (...)
    Parametry techniczne projektowanej drogi:
    • Klasa techniczna drogi – G
    • Prędkość projektowa drogi dla rowerów Vp=30 km/h (trasa podstawowa)
    • Długość drogi dla rowerów ok. 2,8 km
    • Nawierzchnia drogi dla rowerów – bitumiczna
    • Szerokość drogi dla rowerów – 2,00 - 2,50 m
    • Pochylenie poprzeczne drogi dla rowerów – 2%
    W związku z realizacją przedmiotowej inwestycji Gmina będzie ponosić wydatki
    dokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Gminę.
    Majątek powstały wskutek realizacji przedmiotowej inwestycji będzie ogólnodostępny i
    posłuży zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności nie będzie on
    wykorzystywany przez Gminę do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT.
    Gmina nie będzie pobierała od nikogo żadnych opłat z tytułu korzystania z przedmiotowej
    drogi

## Pytanie

Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków
    związanych z realizacją zadania pod nazwą "..."
    Państwa stanowisko w sprawie

    Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków związanych z
    realizacją zadania pod nazwą "...".
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Gminie nie przysługuje
    prawo odliczenia VAT naliczonego od wydatków związanych z rozbudową drogi, ponieważ
    nie będzie ona wykorzystywana przez Gminę do czynności podlegających opodatkowaniu.
    Przedmiotowa droga będzie służyła wyłącznie zaspokojeniu zbiorowych potrzeb
    wspólnoty.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy,
    uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. W omawianej sprawie warunek uprawniający
    do odliczenia nie zostanie spełniony, ponieważ nabywane podczas realizacji projektu
    towary i usługi będą służyć do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, skoro efekty realizowanego projektu nie mają
    związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, Gmina nie ma prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją
    ww. inwestycji. Tym samym Gmina nie będzie miała prawa do otrzymania z tego tytułu
    zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą”:
    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Według art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Art. 87 ust. 1 ustawy stanowi:
    W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
    okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
    obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy
    na rachunek bankowy.

    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone
    zostały w art. 87 ust. 2 - ust. 6 ustawy.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:
    Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
    podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z
    wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:
    Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są
    uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami,
    których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty,
    składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w
    związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań
    sprawia, że mogą być one pominięte.
    W świetle unormowań prawa wspólnotowego, w przypadku gdy organy władzy publicznej
    bądź urzędy obsługujące te organy podejmują takie działania lub dokonują takich
    transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r., poz. 1153) – zwanej dalej: „ustawą o samorządzie gminnym”:
    Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
    Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy określa art. 7 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym:
    Gmina może wykonywać zadania z zakresu właściwości powiatu oraz zadania z zakresu
    właściwości województwa na podstawie porozumień z tymi jednostkami samorządu
    terytorialnego.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w

    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych).
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań, oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 889) – zwanej dalej: „ustawą drogach publicznych”:
    Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii
    dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i
    wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych:
    Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
    kategorie:
    1) drogi krajowe;
    2) drogi wojewódzkie;
    3) drogi powiatowe;
    4) drogi gminne.
    Na podstawie art. 2a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych:
    1. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.
    2. Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu
    województwa, powiatu lub gminy.
    Przepis art. 6 ust. 1 ustawy o drogach publicznych określa, że:

    Do dróg wojewódzkich zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1, stanowiące
    połączenia między miastami lub mające znaczenie dla województwa.
    W myśl art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych:
    2. Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku
    województwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz obrony
    narodowej.
    3. Ustalenie przebiegu istniejących dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały
    sejmiku województwa, po zasięgnięciu opinii zarządów powiatów i zarządów związków
    metropolitalnych, na obszarze których przebiega droga, a w miastach na prawach powiatu
    – opinii prezydentów miast.
    W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
    właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
    utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
    1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
    2) wojewódzkich – zarząd województwa;
    3) powiatowych – zarząd powiatu;
    4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Jak wynika z art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w trybie
    porozumienia, regulującego w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe. Zarządcy
    dróg mogą zawierać także porozumienia w sprawie finansowania albo dofinansowania
    zadań z zakresu zarządzania drogami z budżetów jednostek samorządu terytorialnego.
    Wobec powyższego, co do zasady określonej w art. 2a ust. 2 oraz art. 19 ust. 2 pkt 2
    ustawy o drogach publicznych, drogi wojewódzkie stanowią własność samorządu
    województwa, a zarządcą tej kategorii dróg jest zarząd województwa. Natomiast zgodnie z
    regulacjami art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, zarząd województwa może w
    trybie porozumienia przekazać zarządzanie drogami wojewódzkimi innemu zarządcy dróg
    publicznych.

    Stosownie do zapisu art. 20 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności:
      opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej oraz bieżące
      informowanie o tych planach organów właściwych do sporządzania miejscowych
      planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 1);
      opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich (pkt 2);
      pełnienie funkcji inwestora (pkt 3);
      utrzymanie części drogi, urządzeń drogi, budowli ziemnych, drogowych obiektów
      inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów drogowych i urządzeń bezpieczeństwa
      ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f
      obowiązki zarządcy drogi wobec gminy pkt 2 (pkt 4);
      wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających (pkt
      11).
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że planowanie,
    budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona dróg należy do zarządcy terenu, na
    którym jest zlokalizowana droga.
    Jednak zadania z zakresu zarządzania drogami publicznymi, mogą być przekazywane
    między zarządcami dróg publicznych na mocy zawartego porozumienia.
    Na gruncie analizowanej sprawy, z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że inwestycja, która
    jest przedmiotem wniosku zostanie zrealizowana na mocy porozumienia zawartego
    między Państwem a Województwem ....
    Działania zarządców dróg mieszczą się w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez te jednostki władztwa
    publicznoprawnego.
    Mając na uwadze powyższe uregulowania, należy stwierdzić, że w przypadku
    udostępniania dróg publicznych ogółowi użytkowników, Gmina nie użytkuje ich do
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i tym samym w powyższym
    zakresie Gmina nie działa jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W
    konsekwencji, powyższa czynność jest wyłączona z systemu podatku VAT i z tego względu
    stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W omawianych okolicznościach sprawy nie będzie występował więc związek przyczynowo-
    skutkowy, który decydowałby o prawie do odliczenia podatku, związanego z Państwa
    wydatkami. Będziecie Państwo bowiem ponosić wydatki, związane z rozbudową drogi
    wojewódzkiej, która służy realizacji zadań publicznych.

    Podkreślić należy, że rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86
    ust. 1 ustawy, uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług. W omawianej sprawie warunek uprawniający do odliczenia podatku naliczonego nie
    będzie spełniony, ponieważ – jak wynika z okoliczności sprawy – majątek powstały
    wskutek realizacji przedmiotowej inwestycji będzie ogólnodostępny i posłuży zaspokajaniu
    zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności nie będzie on wykorzystywany przez
    Gminę do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT. Gmina nie będzie pobierała od
    nikogo żadnych opłat z tytułu korzystania z przedmiotowej drogi.
    W związku z powyższym, nie będą mieli Państwo prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, w związku z wydatkami ponoszonymi z tytułu
    realizacji opisanego we wniosku zadania. Tym samym, nie będzie przysługiwało Państwu
    prawo do zwrotu różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    stwierdzam, że nie przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT w związku z
    realizacją projektu pod nazwą "...", ponieważ efekty realizacji projektu nie będą
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, uznałem Państwa stanowisko za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze

      zm.) – zwanej dalej: „Ordynacją podatkową”. Interpretacja będzie mogła pełnić
      funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem
      zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w.... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – zwanej dalej: „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.