Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-1507/08-3/AZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-12-16
Teza: dot. podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wypłaconej kwoty odszkodowania dla kontrahenta zagranicznego
Słowa kluczowe: noty-nota księgowa; rachunki; wynagrodzenia; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 30 września 2008r. (data wpływu 6 października 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wypłaconej kwoty odszkodowania dla kontrahenta zagranicznego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 października 2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wypłaconej kwoty odszkodowania dla kontrahenta zagranicznego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca produkuje opakowania z tworzyw sztucznych, które sprzedaje m. in. Kontrahentowi zagranicznemu w ramach podpisanego kontraktu. Kontrahent rozlewa, w produkowane przez Wnioskodawcę, opakowania płyny i sprzedaje je dalej. Okazało się, że pewna partia opakowań jest wadliwa i przy nacisku pęka. Kontrahent zagraniczny wycofał opakowania z rynku i wystąpi z roszczeniem do Wnioskodawcy, w którym koszty związane z wycofaniem produktów z rynku jak również wymianą opakowań oszacował na 731 tys. EURO. Wnioskodawca posiada ubezpieczenie OC produktu więc szkoda została zgłoszona do Ubezpieczyciela. Ubezpieczyciel po przeprowadzeniu własnej weryfikacji dokumentów przedstawionych przez kontrahenta zagranicznego zdecydowała się ostatecznie, że uzasadniona część kosztów jakie kontrahent poniósł i jakie Ubezpieczyciel może pokryć to 247 tys. EURO. Jednocześnie Wnioskodawca przy pomocy firmy zajmującej się doradztwem finansowym i ubezpieczeniowym prowadził rozmowy z kontrahentem zagranicznym w celu doprecyzowania kosztów reklamacji i zawarcia ugody. Ostatecznie z pomocą firmy doradczej podpisano ugodę pomiędzy Wnioskodawcą i kontrahentem zagranicznym, w której ustalono wysokość odszkodowania jakie Wnioskodawca z tytułu wyrządzonej szkody wypłaci kontrahentowi zagranicznemu w wysokości 346 tys. EURO.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca może wystawić notę uznaniową na rzecz kontrahenta zagranicznego w wysokości 346 tys. EURO, która nie będzie opodatkowana podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ wypłata odszkodowania nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (nie jest wymieniona w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT) nie można jej też zakwalifikować jako świadczenie usług zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy VAT, musi co do zasady być wykonane w zamian za wynagrodzenie, ponieważ opodatkowaniu podlegają świadczenia o charakterze ekwiwalentnym tj. usługa wykonana w zamian za wynagrodzenie Otrzymanie (wypłata) odszkodowania nie spełnia powyższych warunków gdyż występuje tu płatność która nie jest następstwem wykonania świadczenia. Odszkodowanie nie jest więc wynagrodzeniem za wykonaną usługę ale jedynie rekompensatą za wyrządzoną stratę lub powstałą szkodę. W celu udokumentowania zdarzenia należy wstawić notę uznaniową.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług.

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej mniemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z cyt. wyżej przepisów wynika, że przy określeniu czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest określenie czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone. Analiza ww. przepisów ustawy o podatku od towarów i usług prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy usługą i otrzymaną zapłatą. Kolejnym czynnikiem decydującym o tym czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem jest określenie czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni i niezbędny związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie wynagrodzenie to musi być wyrażone w pieniądzu.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca produkuje opakowania z tworzyw sztucznych, które sprzedaje m. in. kontrahentowi zagranicznemu w ramach podpisanego kontraktu. Kontrahent rozlewa w produkowane przez Wnioskodawcę opakowania płyny i sprzedaje je dalej. Okazało się, że pewna partia opakowań jest wadliwa i przy nacisku pęka. Kontrahent zagraniczny wycofał opakowania z rynku i wystąpi z roszczeniem do Wnioskodawcy, w którym koszty związane z wycofaniem produktów z rynku jak również wymianą opakowań oszacował na 731 tys. EURO. Wnioskodawca posiada ubezpieczenie OC produktu więc szkoda została zgłoszona do Ubezpieczyciela. Ubezpieczyciel po przeprowadzeniu własnej weryfikacji dokumentów przedstawionych przez kontrahenta zagranicznego zdecydowała się ostatecznie, że uzasadniona część kosztów jakie kontrahent poniósł i jakie Ubezpieczyciel może pokryć to 247 tys. EURO. Jednocześnie Wnioskodawca przy pomocy firmy zajmującej się doradztwem finansowym i ubezpieczeniowym prowadził rozmowy z kontrahentem zagranicznym w celu doprecyzowania kosztów reklamacji i zawarcia ugody. Ostatecznie z pomocą firmy doradczej podpisano ugodę pomiędzy Wnioskodawcą i kontrahentem zagranicznym, w której ustalono wysokość odszkodowania jakie Wnioskodawca z tytułu wyrządzonej szkody wypłaci kontrahentowi zagranicznemu w wysokości 346 tys. EURO.

Przepisy podatkowe nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem w tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego. Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 k.c.) oraz deliktową, czyli wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 k.c.).

Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego dłużnik zobowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.

Odnosząc powyższe do przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, należy stwierdzić iż nabywca wadliwego towaru, zamierza domagać się odszkodowania z tytułu poniesionych strat z powodu dostarczenia mu do produkcji wadliwych towarów. Żądanie i otrzymanie odszkodowania od dostawcy towarów z tytułu wadliwego wykonania przez Wnioskodawcę umowy nie jest żadną z czynności wymienionych w art. 5 ustawy o VAT, wobec czego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odszkodowanie w takim przypadku jest rekompensatą za dostarczone odbiorcy wadliwe towary (opakowania), która ma stanowić naprawę poniesionej szkody.

Reasumując, kwota odszkodowania ustalona w wysokości 346 tys. EURO i wypłacona przez Wnioskodawcę dla kontrahenta zagranicznego za poniesione straty, nie jest wynagrodzeniem za jakiekolwiek czynności wymienione w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Czynności niepodlegające opodatkowaniu tym podatkiem dokumentuje się zwykłymi rachunkami, notami księgowymi lub innymi dowodami księgowymi zewnętrznymi w rozumieniu ustawy o rachunkowości oraz z uwzględnieniem art. 87 i nast. Ordynacji podatkowej .

Zatem dla udokumentowania przekazania ww. kwoty 346 tys. EURO stanowiącej odszkodowanie za poniesione straty, należy wystawić notę księgową.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, tj. stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 listopada 2008r.

Należy jednak zauważyć, iż wprowadzone od dnia 1 grudnia 2008r. zmiany w przepisach o podatku od towarów i usług nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.

Ponadto informuje się, że kwestia dotycząca uznania czy można odliczyć VAT z wystawionej faktury dokumentującej koszty zafakturowane przez firmę doradczą za negocjacje w wysokości odszkodowania i podpisania ugody, jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.