Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.838.2023.10.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu umorzenia wierzytelności
wynikającej z kredytu konsolidacyjnego lub refinansowego.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt refinansowy
płatnik
umorzenie
zaniechanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 września 2023 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 31 października 2023 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Bank (...) Spółka Akcyjna (dalej „Bank” lub „Państwo”) jest bankiem krajowym
    prowadzącym działalność na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe
    (t. jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1896; dalej: „Prawo bankowe”).
    Bank udziela kredytów i pożyczek osobom fizycznym, w tym m.in. z przeznaczeniem na
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych takich jak: nabycie domu lub mieszkania (w tym
    wraz z gruntem lub udziałem w gruncie), nabycie gruntu pod budowę, rozbudowę,
    modernizację domu lub mieszkania, przeprowadzenie modernizacji lub remontu domu
    lub mieszkania należącego do kredytobiorcy, w tym adaptację obiektu niemieszkalnego na
    cele mieszkaniowe.
    W powyżej opisanych sytuacjach może dojść do umorzenia kredytu (zawarcia umowy
    zwolnienia z długu). W takich wypadkach Bank musi ustalić, czy znajduje zastosowanie
    rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 zm. poz. 2743, dalej
    Rozporządzenie), wydane na podstawie art. 22 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa. Jeśli bowiem zaniechanie poboru podatku nie znajduje
    zastosowania, to wówczas Bank będzie zobowiązany zastosować normę z art. 42a ust. 1
    ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Szczególnym przypadkiem jest umorzenie dot. kredytu refinansowego lub kredytu
    konsolidacyjnego, w okolicznościach wskazanych w § 1 ust. 4 Rozporządzenia, zgodnie z
    którym to przepisem: „W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
    refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny,
    zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z
    tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego”.
    Zatem chodzi o sytuacje, gdy kredyt refinansowy czy też kredyt konsolidacyjny zastąpił:
        kredyt mieszkaniowy (w rozumieniu Rozporządzenia) oraz
        inne zobowiązania, nie stanowiące kredytu mieszkaniowego (w rozumieniu
        Rozporządzenia).
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Zadane we wniosku pytanie dotyczy zdarzenia przyszłego w rozumieniu art. 14b § 2
    Ordynacji podatkowej. Chodzi zatem o wszelkie zdarzenia, które w rozumieniu przepisów
    Ordynacji podatkowej o wydawaniu interpretacji indywidualnych są określane jako
    „zdarzenia przyszłe”. Zdarzenia te mogą wystąpić zarówno w obecnie trwającym okresie
    podatkowym (rok 2023), jak i w kolejnych latach podatkowych. Zatem może to dotyczyć
    zdarzeń, co których może wystąpić obowiązek ich wykazania w informacji PIT-11 za rok
    2023, jak i zdarzeń, które zajdą np. w 2024 r., a zatem będą potencjalnie wykazywane w
    informacji PIT-11 składanej za rok 2024. Ponadto zdarzenia, do których odnosi się

## Pytanie

we wniosku, mają miejsce (będą mieć miejsce) w okresie obowiązywania Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 592 ze zm., dalej
    Rozporządzenie), tj. do 31 grudnia 2024 r. Jeśli okres obowiązywania Rozporządzenia
    zostanie przedłużony (tak jak to miało miejsce w przypadku obecnie obowiązującego

    Rozporządzenia, które zostało zmienione w tym zakresie - Dz. U. z 2022 r. poz. 2743), to
    wówczas - z uwagi na możliwość stosowania Rozporządzenia - zdarzenia, których dotyczy
    zapytanie, wystąpić mogą także w takim wydłużonym okresie.
    Zapytanie nie dotyczy zdarzeń występujących poza okresem obowiązywania
    Rozporządzenia.
    Kredyty mające podlegać umorzeniu zostały udzielone przed dniem 15 stycznia 2015 r.
    Pytanie dotyczy tylko kredytów, które spełniają kryteria z § 3 Rozporządzenia.
    Pytanie we wniosku odnosi się do kredytów hipotecznych zaciągniętych na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
    mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
    jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Pytanie dotyczy tylko kredytów, które spełniają kryteria z § 3 Rozporządzenia, a zatem
    pytanie dotyczy kredytów, które zostały zabezpieczone w postaci hipoteki ustanowionej
    na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania
    gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu
    mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w
    spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie.
    W przypadku umów kredytowych, w których jest więcej niż jeden kredytobiorca, zgodnie z
    takimi umowami wszyscy kredytobiorcy odpowiadają za spłaty solidarnie.
    Umorzenie może dotyczyć każdej ze wskazanych kwot: kapitału, odsetek, innych opłat,
    takich jak prowizje, ubezpieczenia itp. - jeśli wystąpi zobowiązanie do zapłaty z takich
    tytułów; jak również mogą być przypadki, gdy umorzenie będzie dotyczyć tylko jednego
    rodzaju kwoty wierzytelności (spośród wskazanych w § 1 ust. 2 Rozporządzenia).
    Kredytobiorcy nie korzystali z zaniechania poboru podatku związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu zaciągniętych kredytów, o których mowa we wniosku lub innych
    kredytów mieszkaniowych. Jeśli chodzi o spełnienie tego warunku, tj. warunku z § 1. ust. 1
    pkt 1 lit b) Rozporządzenia, to Bank odstępuje od wykonania obowiązku z art. 42a ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie złożonego oświadczenia, w
    którym kredytobiorcy potwierdzają spełnienie tego ww. warunku.
    W odpowiedzi na pytania Organy: czy w przypadku zaciągnięcia kredytu konsolidacyjnego
    – w umowie znajduje się zapis, jaka część tego kredytu ma zostać przeznaczona na spłatę
    wierzytelności z tytułu zaciągniętego wcześniej kredytu mieszkaniowego, a jaka na spłatę
    innych zobowiązań – wskazali Państwo, że umowy kredytu konsolidacyjnego mogą
    zawierać tego typu zapis (lecz mogą też nie zawierać takich postanowień, tj. wprost
    wskazujących na kwoty). Niemniej jednak w każdym przypadku będzie wiadomo (na
    podstawie umowy lub innych dokumentów lub danych posiadanych przez Bank), jaka
    kwota kredytu konsolidacyjnego została przeznaczona na spłatę wierzytelności z tytułu
    zaciągniętego wcześniej kredytu mieszkaniowego.
    W każdym przypadku będzie wiadomo (na podstawie umowy lub innych dokumentów lub
    danych posiadanych przez Bank), jaka kwota kredytu konsolidacyjnego została
    przeznaczona na spłatę wierzytelności z tytułu zaciągniętego wcześniej kredytu
    mieszkaniowego. Natomiast spłaty dokonywane przez dłużnika (dłużników) odnoszą się
    do zaciągniętego kredytu konsolidacyjnego, który zastąpił wcześniej zaciągnięte kredyty
    czy inne zobowiązania (w tym kredyt mieszkaniowy). Spłacając kredyt konsolidacyjny
    dłużnik nie spłaca wcześniejszych zobowiązań zastąpionych kredytem konsolidacyjnym (te
    zostały już zaspokojone środkami pochodzącymi z kredytu konsolidacyjnego) - spłaca po
    prostu kredyt konsolidacyjny. Z tego względu co do zasady nie będzie można stwierdzić
    wprost, iż spłaty kredytu konsolidacyjnego (dokonane lub pozostałe do dokonania, które
    będą mogły być umorzone) odnoszą się do jakiejś konkretnej kwoty wcześniej
    zaciągniętych kredytów czy zobowiązań (w tym kredytu mieszkaniowego), które zostały
    zastąpione kredytem konsolidacyjnym. Jeśli zatem np. dłużnik nie spłaci kredytu

    konsolidacyjnego, to wówczas nie będzie odpowiedzialny z tytułu wcześniej zaciągniętych
    kredytów (lub niektórych z nich, w całości lub w części), lecz będzie odpowiedzialny za
    niespłacenie kredytu konsolidacyjnego (który zastąpił m.in. kredyt mieszkaniowy o
    określonej, znanej kwocie).
    Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że do takiej właśnie sytuacji odnosi się dyspozycja §
    1 ust. 4 Rozporządzenia („gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
    refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny”) wskazując,
    że w takim wypadku zaniechanie poboru podatku „obejmuje odpowiednio kwotę
    wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego”.
    Odpowiedź na postawione we wniosku pytanie wymaga ustalenia, jakie jest znaczenie
    zwrotu „w części odpowiadającej kwocie”. W Państwa ocenie należy ten zwrot rozumieć
    jak „w części równej”, co uzasadnili Państwo we wniosku.
    Pytanie we wniosku nie odnosi się do obowiązków płatnika, ponieważ w opisanym we
    wniosku zdarzeniu przyszłym nie wystąpią w ogóle obowiązki czy funkcje płatnika. Pytanie
    we wniosku odnosi się do obowiązku z art. 42a ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 lipca 1991 r.
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zaś do obowiązków płatnika. Z tego
    powodu we wniosku wskazano w polu 13 formularza („Status Wnioskodawcy”) pole „inny”.
    Podmiot wykonujący obowiązki z art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie wykonuje obowiązków płatnika - co wynika wprost z dyspozycji tego
    przepisu („osoby prawne (...), które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których
    mowa w art. 20 ust. 1, (...) od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub
    zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według
    ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania”). Wspomniane w przepisie
    „wypłaty należności lub świadczeń” dotyczą przychodów zakwalifikowanych do tzw. innych
    źródeł, zdefiniowanych w art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku
    umorzenia zobowiązań kredytowych powstaje przychód z innych źródeł (por. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2022 r., II FSK 2156/19, i wskazane
    w nim orzecznictwo).
    Natomiast zgodnie z art. 8 Ordynacji podatkowej, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba
    prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na
    podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku
    i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu - to nie ma miejsca w
    opisanym zdarzeniu przyszłym. W niniejszej sprawie nie występuje żaden ze wskazanych
    w ww. przepisie Ordynacji podatkowej obowiązków.
    Pytanie
    Z wniosku i uzupełnienia wynika, że Państwa intencją jest uzyskanie odpowiedzi na
    pytanie:
    W jaki sposób ustalać umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu konsolidacyjnego
    lub refinansowego objętą zaniechaniem poboru podatku zgodnie z § 1 ust. 4
    Rozporządzenia, a w związku z tym, czy ciążą na Państwu obowiązki wynikające z art. 42a
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, § 1 ust. 4 Rozporządzenia należy rozumieć w taki sposób, iż
    zaniechaniu poboru podlega kwota kredytu konsolidacyjnego równa kwocie kredytu
    mieszkaniowego (w rozumieniu Rozporządzenia), który to kredyt został zastąpiony
    kredytem konsolidacyjnym. W przypadku zaś, gdy umarzana kwota kredytu
    konsolidacyjnego jest niższa od kwoty kredytu mieszkaniowego (z uwagi na dokonane
    spłaty), to zaniechanie obejmie całą kwotę kredytu konsolidacyjnego.

    Przykładowo może to dotyczyć dwóch sytuacji:
    1. Klient zaciągnął w przeszłości kredyt mieszkaniowy (w rozumieniu Rozporządzenia) oraz
    kredyt konsumpcyjny. W dalszej kolejności zaciągnął w banku kredyt konsolidacyjny w
    kwocie 10.000 zł, przeznaczony na spłatę ww. zobowiązań: kredytu mieszkaniowego w
    kwocie 6.000 zł i kredytu konsumpcyjnego w kwocie 4.000 zł. Po pewnym czasie z tytułu
    kredytu konsolidacyjnego do spłaty pozostała kwota 8.000 zł i wówczas dochodzi do
    umorzenia. Zaniechaniem poboru podatku objęta będzie jedynie kwota 6.000 zł, ponieważ
    to jest kwota odpowiadająca wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, którą
    zastąpił kredyt konsolidacyjny.
    2. Klient zaciągnął w przeszłości kredyt mieszkaniowy (w rozumieniu Rozporządzenia) oraz
    kredyt konsumpcyjny. W dalszej kolejności zaciągnął w banku kredyt konsolidacyjny w
    kwocie 10.000 zł, przeznaczony na spłatę ww. zobowiązań: kredytu mieszkaniowego w
    kwocie 6.000 zł i kredytu konsumpcyjnego w kwocie 4.000 zł. Po pewnym czasie z tytułu
    kredytu konsolidacyjnego do spłaty pozostała kwota 5.000 zł, i wówczas dochodzi do
    umorzenia. Zaniechaniem poboru podatku objęta będzie kwota 5.000 zł. Powyższe
    rozumienie zgodne jest z § 1 ust. 4 Rozporządzenia, zgodnie z którym: „W przypadku gdy
    kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę
    został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub
    konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego”. Treść przepisu jest jasna, tj. zgodnie z jego brzmieniem: - zaniechanie
    obejmuje tylko część kwoty wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub
    konsolidacyjnego; - kwotę wierzytelności objętą zaniechaniem ustala się jako kwotę równą
    kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Należy przyjąć, że celem przepisu
    jest, aby zaniechanie dotyczyło całej kwoty kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w
    przeszłości przez podatnika (Klienta Banku), tj. aby nie wpływała na zakres zaniechania
    okoliczność, iż kredyt ten został zastąpiony kredytem konsolidacyjnym (lub
    refinansowym). Natomiast w sytuacji, gdy pozostała do spłaty kwota kredytu
    konsolidacyjnego lub refinansowego jest już niższa od ww. kwoty kredytu
    mieszkaniowego, zaniechanie powinno objąć całą kwotę kredytu konsolidacyjnego czy
    refinansowego - analogicznie jak w sytuacji, w której umarzany kredyt mieszkaniowy jest
    już w części spłacony.
    W Państwa ocenie, § 1 ust. 4 Rozporządzenia należy rozumieć w taki sposób, iż
    zaniechaniu poboru podlega kwota kredytu konsolidacyjnego równa kwocie kredytu
    mieszkaniowego (w rozumieniu Rozporządzenia), który to kredyt został zastąpiony
    kredytem konsolidacyjnym. W przypadku zaś, gdy umarzana kwota kredytu
    konsolidacyjnego jest niższa od kwoty kredytu mieszkaniowego (z uwagi na dokonane
    spłaty), to zaniechanie obejmie całą kwotę kredytu konsolidacyjnego (pozostałą do spłaty,
    umarzaną).
    Stanowisko to uzasadnili Państwo we wniosku, m.in. przedstawiając przykład liczbowy
    (część I formularza ORD-IN „własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego”) i stanowisko to w całości Państwo
    podtrzymujecie.
    Ponadto, uzupełniając ww. stanowisko przedstawione we wniosku, zwracają Państwo
    uwagę, iż § 1 ust. 4 Rozporządzenia odnosi się do umorzenia kredytu konsolidacyjnego.
    Przepis ten nie wskazuje na to, iż należy ustalać (a wydaje się, że do tego zmierzał Organ
    zadając powyższe pytania) kwotę kredytu mieszkaniowego , która jakoby jeszcze pozostała
    do spłaty, gdy umarzany jest kredyt konsolidacyjny. Nie jest to możliwe, ponieważ kredyt
    mieszkaniowy (w kwocie, jaka została spłacona kredytem konsolidacyjnym - ta wartość jest
    znana) zostaje spłacony w dacie, w której wykorzystane zostały środki z kredytu
    konsolidacyjnego. Oczywiście, można teoretycznie przyjmować różne metody
    przypisywania niespłaconej kwoty kredytu konsolidacyjnego (która będzie umarzana) do
    wcześniejszych zobowiązań (w tym kredytu mieszkaniowego), lecz byłyby to właśnie czysto

    teoretyczne rozważania właśnie z tego powodu, iż kredyt mieszkaniowy jest już w tej dacie
    spłacony – na tę okoliczność wskazuje wprost § 1 ust. 4 Rozporządzenia („W przypadku
    gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę
    został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny (...)”).
    Powtórzyć tu wypada, że spłacając kredyt konsolidacyjny dłużnik nie spłaca
    wcześniejszych zobowiązań zastąpionych kredytem konsolidacyjnym (te zostały już
    zaspokojone środkami pochodzącymi z kredytu konsolidacyjnego) - spłaca po prostu
    kredyt konsolidacyjny. Z tego względu co do zasady nie będzie można stwierdzić wprost, iż
    spłaty kredytu konsolidacyjnego (dokonane lub pozostałe do dokonania) odnoszą się do
    jakiejś konkretnej kwoty wcześniej zaciągniętych kredytów czy zobowiązań (w tym kredytu
    mieszkaniowego), które zostały zastąpione kredytem konsolidacyjnym. Jeśli zatem np.
    dłużnik nie spłaci kredytu konsolidacyjnego, to wówczas nie będzie odpowiedzialny z
    tytułu wcześniej zaciągniętych kredytów, lecz będzie odpowiedzialny za niespłacenie
    kredytu konsolidacyjnego (którym spłacono m.in. kredyt mieszkaniowy o określonej,
    znanej kwocie). Powyższe odnosi się także do sytuacji, w której pozostała do spłaty kwota
    kredytu konsolidacyjnego zostaje umorzona - w takim wypadku nie będzie można
    stwierdzić, że umorzona kwota kredytu konsolidacyjnego odnosi się wprost do jakiejś
    konkretnej kwoty wcześniej zaciągniętych kredytów czy zobowiązań (w tym kredytu
    mieszkaniowego), które zostały zastąpione kredytem konsolidacyjnym.
    Istotne jest, iż § 1 ust. 4 Rozporządzenia nie wskazuje na to, iż należy dokonywać takich
    wyliczeń (tj. przypisujących pozostałe do spłaty kwoty kredytu konsolidacyjnego do jakichś
    konkretnych kwot zobowiązań, które spłacono środkami z kredytu konsolidacyjnego),
    stwierdzając jedynie, że zaniechanie poboru podatku dotyczy kwoty kredytu
    konsolidacyjnego „w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego”. W szczególności zauważyć trzeba, że przepis nie wskazuje na potrzebę
    wyliczania jakiejkolwiek proporcji (co jest jasne, jeśli porówna się ten przepis z § 1 ust. 3
    Rozporządzenia), a zatem „w części odpowiadającej kwocie ...” należy rozumieć jako „w
    części równej kwocie (...)”.
    Takie rozumienie § 1 ust. 4 Rozporządzenia, które Państwo przedstawili, nie jest też
    sprzeczne z celem, dla którego wprowadzono zaniechanie poboru podatku w
    Rozporządzeniu. Zaniechanie poboru ma wesprzeć kredytobiorców, którzy zaciągnęli
    kredyty mieszkaniowe (w rozumieniu Rozporządzenia), lecz nadal pozostają dłużnikami
    banku w następstwie korzystania z kredytów na cel mieszkaniowy (w rozumieniu
    Rozporządzenia), a wartość zaniechania poboru nie może przekroczyć kredytów
    zaciągniętych na ten cel. Te założenia są spełnione, jeśli się przyjmie takie rozumienie § 1
    ust. 4 Rozporządzenia, które Państwo przedstawili.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 4 grudnia 2023 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP3-2.4011.838.2023.2.MN, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 5 grudnia 2023 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    3 stycznia 2024 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów
    postępowania, według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    28 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 272/24.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 913/24 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 6 grudnia 2024
    roku.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.

    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Przedstawili Państwo informacje, z których wynika, że:
    1. udzielają Państwo kredytów i pożyczek, w tym. m.in. na zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych;
    2. w niektórych przypadkach może dojść do umorzenia;
    3. umorzeniem mogą być również objęte kredyty refinansowe lub konsolidacyjne;
    4. umorzenie może dotyczyć zarówno kwoty kapitału i odsetek, jak również innych opłat
    takich jak prowizje, ubezpieczenia itp.
    W przypadku tych kredytów powzięli Państwo wątpliwość, w jaki sposób należy ustalać
    kwotę wierzytelności objętą zaniechaniem poboru podatku na podstawie Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Umorzenie kredytu
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,

      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wskazali Państwo, że może dochodzić do umorzenia wierzytelności z tytułu kredytów
    refinansowych lub konsolidacyjnych.
    Zatem kwotę umorzenia należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2022 r. poz. 592) zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia
    2022 r. (Dz. U. 2022 poz. 2743):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu

      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:

      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu
    na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Państwa obowiązki z tytułu umorzenia klientom wierzytelności
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 28 marca 2024 r. sygn. akt III SA
    /Wa 272/24 wskazał, że:
      Przechodząc do analizy samego tekstu Rozporządzenia należy zauważyć, że są
      [dopisane przez organ] odrębne zasady określenia kwot, od której podatek podlega
      zaniechaniu w sytuacji, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na inne
      cele niż mieszkaniowe (§ 1 ust. 3 Rozporządzenia) oraz gdy kredyt mieszkaniowy
      został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty
      kredyt konsolidacyjny (§ 1 ust. 4 Rozporządzenia).
      W pierwszym przypadku prawodawca przesądził, że „zaniechanie, o którym mowa w
      ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w
      części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w
      art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu
      mieszkaniowego”, tym samym wskazał na potrzebę obliczenia proporcji („w części, w
      jakiej kwota (...) pozostaje do całkowitej kwoty (...)”). W drugim zaś przypadku
      prawodawca przesądził, że „zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje
      odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub
      konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego”, tym samym wskazał na konkretną kwotę, bez zastosowania

      jakiejkolwiek proporcji („w części odpowiadającej kwocie (...)”). W ocenie Sądu należy
      uznać, że zastosowanie przez prawodawcę innej konstrukcji w § 1 ust. 3
      Rozporządzenia (obliczenie proporcji) oraz w §1 ust. 4 Rozporządzenia (wskazaniu na
      konkretną kwotę), było działaniem zamierzonym (celowym).
      Potwierdzeniem powyższego stwierdzenia (o celowym działaniu prawodawcy) jest to,
      że w pierwotnym projekcie rozporządzenia (projekt z 13 stycznia 2022 r. - (...)),
      regulujący wówczas kwestię sposobu obliczania kwoty umorzonej wierzytelności, od
      której zaniechany jest pobór podatku w sytuacji, gdy kredyt mieszkaniowy został
      zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt
      konsolidacyjny, wskazywał na potrzebę obliczenia proporcji. Zgodnie bowiem z § 1
      ust. 6 wskazanego projektu Rozporządzenia „W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy
      został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na spłatę kredytu
      mieszkaniowego został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, przez kwotę
      wierzytelności, o której mowa w ust. 1 pkt 1, rozumie się odpowiednio kwotę
      wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części, w jakiej
      kwota wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego pozostaje do kwoty
      wierzytelności z tytułu tego kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego”.
      Stwierdzić należy zatem, że prawodawca w toku prac legislacyjnych zrezygnował z
      regulacji dotyczącej obliczania kwoty umorzonej wierzytelności, od której zaniechany
      jest pobór podatku, w sposób proporcjonalny (w oparciu o relację kwoty
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w całości kredytu refinansowego lub
      konsolidacyjnego) - §1 ust. 6 projektu rozporządzenia z 13 stycznia 2022 r., na rzecz
      wskazania na kwotę „wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego” - § 1 ust. 4
      Rozporządzenia.
      Prawidłowe stosowanie przepisu §1 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 Rozporządzenia
      oznacza „zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot
      umorzonych (...) wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego” (patrz § 1 ust. 1 pkt
      1 Rozporządzenia), gdzie - w razie zastąpienia kredytu mieszkaniowego kredytem
      refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny -
      zaniechanie obejmuje „odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego” (§1 ust. 4) Rozporządzenia). Zaniechanie poboru
      podatku w takim przypadku dotyczy umorzonych kwot wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego „w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego” (a nie „(...) w części, w jakiej kwota
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego pozostaje do kwoty wierzytelności z
      tytułu tego kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego” - § 1 ust. 6 projektu
      rozporządzenia z 13 stycznia 2022 r.).
    W ocenie Sądu:
      Zaniechaniem poboru podatku objęta jest zatem (umorzona) wierzytelność z tytułu z
      tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego obejmująca kwotę wierzytelności
      z tytułu kredytu mieszkaniowego. Celem przepisu zatem, jak zasadnie podnosi
      Skarżąca, jest, aby zaniechanie dotyczyło całej kwoty kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego w przeszłości przez podatnika (Klienta Banku), tj. aby nie wpływała na
      zakres zaniechania okoliczność, iż kredyt ten został zastąpiony kredytem
      konsolidacyjnym (lub refinansowym). Natomiast w sytuacji, gdy pozostała do spłaty
      kwota kredytu konsolidacyjnego lub refinansowego jest już niższa od ww. kwoty
      kredytu mieszkaniowego, zaniechanie powinno objąć całą kwotę kredytu
      konsolidacyjnego czy refinansowego - analogicznie jak w sytuacji, w której umarzany
      kredyt mieszkaniowy jest już w części spłacony.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, a także uzasadnienie wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 marca 2024 r. sygn. akt III SA
    /Wa 272/24 – zaniechaniu poboru podatku podlega kwota kredytu konsolidacyjnego lub

    refinansowego równa kwocie kredytu mieszkaniowego (w rozumieniu Rozporządzenia),
    który to kredyt został zastąpiony kredytem konsolidacyjnym lub refinansowym. W
    przypadku zaś, gdy umarzana kwota kredytu konsolidacyjnego lub refinansowego jest
    niższa od kwoty kredytu mieszkaniowego (z uwagi na dokonane spłaty), to zaniechanie
    obejmie całą kwotę kredytu konsolidacyjnego lub refinansowego.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku. Niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 272/24 (data
    wpływu wyroku 9 kwietnia 2025 r.).
    Ponadto wyjaśnić należy, że funkcjonowanie w obrocie prawnym interpretacji
    indywidualnych, w których odmiennie oceniono takie same albo zbliżone stany faktyczne
    lub zdarzenia przyszłe, jest niewątpliwie niepożądane z punktu widzenia zasady
    prowadzenia postępowania, w sposób budzący zaufanie do organów, wyrażonej w art.
    121 § 1 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak, w praktyce sytuacje takie mogą mieć
    miejsce, choćby z uwagi na przewidzianą przez ustawodawcę możliwość zmiany
    interpretacji indywidualnej w trybie art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym
    przepisem, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, z urzędu, zmienić wydaną
    interpretację ogólną, indywidualną lub objaśnienie podatkowe jeżeli stwierdzi ich
    nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału
    Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak wynika z
    powołanego unormowania, przesłanką dla rozważenia zmiany interpretacji indywidualnej
    (tj. w istocie zmiany stanowiska w zakresie oceny prawnej przedstawionego stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego) jest w szczególności ugruntowanie się linii
    orzeczniczej sądów, w której prezentowany jest odrębny niż zawarty w tym rozstrzygnięciu
    pogląd dotyczący interpretacji określonego przepisu lub przepisów prawa podatkowego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Ponadto wyjaśnić należy, że w toku postępowania w sprawie wydania interpretacji
    upoważniony organ nie przeprowadza jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a
    informacje niezbędne do wydania interpretacji czerpie wyłącznie z przedstawionego przez
    stronę opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jeżeli przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym
    rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Należy też zauważyć, że na podatniku
    spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania podatkowego
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.