Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.189.2025.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-25
Teza: Przychody i koszty uzyskania przychodów związane z zakupem
i sprzedażą instrumentów finansowych.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
instrumenty-pochodne instrumenty finansowe
koszt-koszty uzyskania przychodów
papier-obrót papierami wartościowymi
przychód-przychód z działalności gospodarczej
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 19 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą indywidualną działalność gospodarczą na podstawie
    wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG).
    Głównym przedmiotem Pana działalności jest działalność związana z przedstawicielstwem
    operatora sieci komórkowej.
    W roku 2018 rozszerzył Pan działalność gospodarczą poprzez podjęcie działalności
    gospodarczej w zakresie obrotu pochodnymi instrumentami finansowymi, m.in. opcjami,
    kontraktami terminowymi, swapami, umowami forward na stopę procentową i innymi
    instrumentami pochodnymi (dalej: Instrumenty finansowe). Z tytułu obrotu
    Instrumentami finansowymi uzyskiwał, uzyskuje Pan i będzie uzyskiwał przychody z ich
    sprzedaży oraz w formie odsetek lub dyskonta. Nabywa i zbywa Pan Instrumenty
    finansowe w sposób ciągły i zorganizowany oraz na własny rachunek.
    Przed rozpoczęciem tej działalności dokonał Pan stosownego rozszerzenia działalności w
    CEIDG. Po rozszerzeniu przedmiotem działalności, zgodnie z wpisem do CEIDG, jest
    dodatkowo działalność określona w PKD 64.99.Z, tj. „pozostała finansowa działalność
    usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów
    emerytalnych”.
    Zgodnie z komentarzem do PKD podklasa 64.99.Z obejmuje działalność inwestycyjną na
    własny rachunek dokonywaną poprzez lokatę kapitału za pośrednictwem przedsiębiorstw
    wysokiego ryzyka, klubów inwestycyjnych itp. Działalność związaną z przedstawicielstwem
    sieci komórkowej i działalność finansową prowadzi Pan we własnym imieniu, w sposób
    umożliwiający rozwijanie obu przedmiotów działalności. Pana działalność gospodarcza jest
    opodatkowana podatkiem liniowym.

## Pytanie

Czy przychody i koszty uzyskiwane w związku z zakupem i sprzedażą Instrumentów
    finansowych na własny rachunek są przychodami i kosztami zaliczanymi do źródła
    przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – przychody i także koszty uzyskania tych przychodów z tytułu sprzedaży i
    zakupu Instrumentów finansowych są przychodami i kosztami zaliczanymi do źródła
    przychodów – pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Co do zasady obrót instrumentami finansowymi, o których mowa w art. 17 ust. 6 lit. a
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2016 r., poz. 2032, z późn. zm.; dalej: Ustawa PIT), podlega opodatkowaniu na podstawie
    art. 30b ust. 1 ww. ustawy, a dochód z tego tytułu zalicza się do źródła przychodów:
    kapitały pieniężne.
    Równocześnie jednak zgodnie z art. 30b ust. 4 Ustawy PIT „przepisu ust. 1 nie stosuje się,
    jeżeli odpłatne zbycie papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych
    oraz realizacja praw z nich wynikających następuje w wykonywaniu działalności
    gospodarczej”.
    Oznacza to, że zgodnie z art. 30b ust. 4 Ustawy PIT przychody z odpłatnego zbycia
    Instrumentów finansowych oraz realizacja praw z nich wynikających łączy się z
    pozostałymi przychodami z działalności gospodarczej, jeżeli takie odpłatne zbycia

    następują w wykonywaniu działalności gospodarczej, a przychody z realizacji praw z nich
    wynikających są uzyskiwane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Aby działalność mogła być traktowana jako działalność gospodarcza, musi spełniać
    przesłanki wskazane w art. 5a pkt 6 Ustawy PIT. Zgodnie z tym przepisem działalność musi
    być wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
    Ponadto wskazać należy, że skutkiem wskazanego wcześniej przepisu art. 30b ust. 4
    Ustawy PIT jest konieczność wyłączenia ze źródła przychodów, określonego jako kapitały
    pieniężne, przedmiotu związanego z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą.
    Dla uznania, iż do przedmiotu działalności gospodarczej należy m.in. obrót instrumentami
    finansowymi, konieczne jest łączne spełnienie dwóch warunków:
    · wpis do CEIDG potwierdzający, że zakres działalności gospodarczej Wnioskodawcy
      obejmuje m.in. działalność gospodarczą określoną w PKD 64.99.Z oraz
    · faktyczne wykonywanie przez Wnioskodawcę czynności z zakresu obrotu Instrumentami
      finansowymi.
    Oba warunki zostały spełnione: dokonanie odpowiednich zmian w CEIDG, tj. przedmiotem
    działalności jest pozostała finansowa działalność usługowa (PKD 64.99.Z) oraz faktycznie
    dokonywanie zakupy i zbycia Instrumentów finansowych na własny rachunek.
    Zgodnie z komentarzem do PKD podklasa 64.99.Z obejmuje działalność inwestycyjną na
    własny rachunek dokonywaną poprzez lokatę kapitału za pośrednictwem przedsiębiorstw
    wysokiego ryzyka, klubów inwestycyjnych itp. Zatem niewątpliwie podklasa 64.99.Z
    obejmuje obrót papierami wartościowymi i instrumentami pochodnymi oraz uzyskiwanie
    dochodów w formie odsetek lub dyskonta.
    Należy w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6
    marca 2013 r., sygn. II FSK 1364/11, w którym Sąd potwierdził, że jeżeli przychody są
    uzyskiwane z odpłatnego zbycia papierów wartościowych i pochodnych instrumentów
    finansowych oraz realizacji praw z nich wynikających w wykonywaniu działalności
    gospodarczej (art. 30b ust. 4 u.p.d.o.f.), to jest w realizacji określonego w umowie spółki
    przedmiotu jej działalności, dla wspólnika spółki niemającej osobowości prawnej stanowią
    przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Powyższe orzeczenie dotyczy spółki cywilnej i jej wspólnika, ale cytowana teza w całej
    rozciągłości znajdzie zastosowanie również w przypadku Wnioskodawcy prowadzącego
    indywidualną działalność gospodarczą. Ponadto, Sąd potwierdził, że do zakwalifikowania
    przychodów z odpłatnego zbycia akcji do przychodów z działalności gospodarczej
    konieczne jest spełnienie dwóch warunków, tj. (I) faktycznego prowadzenia działalności
    polegającej na odpłatnym zbyciu akcji i udziałów oraz (II) że jest ona realizowana zgodnie z
    zapisami umowy spółki ujawnionymi w KRS-ie.
    W przypadku Wnioskodawcy odpowiednikiem zapisu w umowie spółki i wpisu do
    Krajowego Rejestru Sądowego jest wpis do CEIDG.
    Należy wskazać, że przychody z działalności gospodarczej zostały zdefiniowane w art. 14
    Ustawy PIT.
    Należą do nich wszystkie przychody osiągane w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, z wyjątkiem przychodów wymienionych w art. 14 ust. 3 ww. ustawy.
    Odrębne źródło przychodów stanowią kapitały pieniężne, wymienione w art. 10 ust. 1 pkt
    7 Ustawy PIT.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się
    odsetki (dyskonto) od papierów wartościowych.

    Za przychody z kapitałów pieniężnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 10 Ustawy PIT, uważa
    się należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane przychody z odpłatnego zbycia
    pochodnych instrumentów finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających.
    Stosownie do treści art. 5a pkt 13 ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o pochodnych
    instrumentach finansowych oznacza to instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2
    ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
    W sytuacji, gdy przedmiotem działalności gospodarczej jest zatem zbywanie i nabywanie
    pochodnych Instrumentów finansowych i jako podatnik dokonuje Pan takiej transakcji, w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej, uzyskany przychód (dochód) traktuje Pan
    jako przychód z wykonywanej działalności gospodarczej. Tak uzyskany przychód (dochód)
    podlega łącznemu opodatkowaniu z pozostałymi przychodami, w ramach wykonywanej
    działalności gospodarczej.
    Pojęcie kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, do których odwołuje się przepis art. 10
    ust. 1 pkt 7 ustawy, jest zdefiniowane odpowiednio w art. 17 ust. 1 oraz w art. 18 ustawy.
    Nie ulega wątpliwości, że nabywanie i zbywanie pochodnych instrumentów finansowych
    na własny rachunek może być przedmiotem działalności gospodarczej.
    Nabywanie Instrumentów finansowych oraz obrót nimi będą następowały w wykonywaniu
    działalności gospodarczej. W konsekwencji, przychód uzyskany w związku z odpłatnym
    zbyciem oraz odsetki (dyskonto) od Instrumentów finansowych będą stanowiły przychód
    ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust 1 pkt 3 Ustawy PIT, tj. z pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Art. 22 ust. 1 Ustawy PIT określa, co do zasady, jakie wydatki stanowią koszty uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z jego postanowieniami kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Łączne spełnienie tych warunków jest konieczne, aby dany wydatek uznać za koszt
    uzyskania przychodów. Z treści art. 22 ust. 1 ww. ustawy wynika jednocześnie, że koszty
    uzyskania przychodów należy odnosić do tego źródła przychodów, z którymi dane wydatki
    są związane.
    Mając na uwadze stan faktyczny oraz przywołane przepisy prawa, stwierdzić należy, że w
    sytuacji, gdy przedmiotem działalności gospodarczej będzie nabywanie i zbywanie
    Instrumentów finansowych na własny rachunek, to uzyskany przychód z odpłatnego
    zbycia oraz odsetek lub dyskonta od takich Instrumentów finansowych, a także koszty
    uzyskania tych przychodów stanowić będą przychody oraz koszty uzyskania przychodów
    ze źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Sygnatura wydanej już interpretacji w takiej sprawie 0112-KDIL3-1.4011.62.2018.1.AG.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza różne źródła przychodów
    oraz właściwe dla nich sposoby opodatkowania.

    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są:
      - pozarolnicza działalności gospodarcza,
      - kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Podział ten ma istotny wpływ nie tylko na sposób prowadzenia dokumentacji finansowej,
    ustalanie podstawy opodatkowania, ale także na sposób opodatkowania i jego wysokość.
    Klasyfikacja osiągniętych przychodów do odpowiedniego źródła przychodów ma
    znaczenie z punktu widzenia prawidłowości ustalenia sposobu opodatkowania dla celów
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera definicję działalności
    gospodarczej.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Tak więc działalność gospodarcza to taka działalność, która:
    · jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
      będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej,
      ponieważ istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu,
    · wykonywana jest w sposób ciągły; jednak przesłanki tej nie należy rozumieć jako
      konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności
      określonych czynności celem osiągnięcia dochodu, np. powtarzalna sprzedaż
      przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter; przy czym o ciągłości nie
      przesądza kupno np. papieru wartościowego i jego sprzedaż za kilka lat, lecz
      powtarzalność podejmowanych działań,
    · prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są
      podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają
      wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym
      uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Stąd, aby określoną działalność uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, musi ona mieć charakter
    zarobkowy. Działalność jest zarobkowa wtedy, gdy jest zdolna do potencjalnego
    generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    działalność gospodarcza wykonywana była w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym
    możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych
    formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie

    działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę
    ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim
    obowiązków z działalnością tą związanych.
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze
    profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury,
    mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem
    określonych działalności, jak i w fazie realizacji.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie
    przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej
    przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu
    działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza
    on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu
    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym
    cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu
    konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Odrębne źródło przychodów stanowią kapitały pieniężne, wymienione w art. 10 ust. 1 pkt
    7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, których poszczególne kategorie
    wymieniono w art. 17 tej ustawy.
    W myśl art. 17 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się:
      - przychody z odpłatnego zbycia udziałów (akcji), udziałów w spółdzielni oraz
        papierów wartościowych (pkt 6 lit. a);
      - przychody z odpłatnego zbycia pochodnych instrumentów finansowych oraz z
        realizacji praw z nich wynikających (pkt 10).
    Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 30b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Od dochodów uzyskanych:
      1) z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów
        finansowych oraz z realizacji praw z nich wynikających,
      2) z odpłatnego zbycia udziałów (akcji),
      3) z odpłatnego zbycia udziałów w spółdzielni,
      4) z tytułu objęcia udziałów (akcji) albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład
        niepieniężny,
      5) z umorzenia, odkupienia, wykupienia albo unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych
      – podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.
    Natomiast z brzmienia art. 30b ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika, że:
      Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli odpłatne zbycie udziałów (akcji), udziałów w
      spółdzielni, papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych oraz
      realizacja praw z nich wynikających, a także umorzenie, odkupienie, wykupienie albo
      unicestwienie w inny sposób tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych
      następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej.
    W świetle powyższych regulacji przychód z odpłatnego zbycia udziałów (akcji), papierów
    wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych, w tym realizacja praw

    wynikających z tych pochodnych instrumentów finansowych, uznawany jest, co do zasady,
    za przychód z kapitałów pieniężnych. Wyjątek stanowią jednak przychody z odpłatnego
    zbycia udziałów (akcji), papierów wartościowych czy pochodnych instrumentów
    finansowych, a także z realizacji praw z nich wynikających, w sytuacji, gdy takie zbycie czy
    realizacja praw następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Pod pojęciem przychodu należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na
    rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne
    przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    W art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały
    szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich przez podatnika –
    stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast w art. 14 ust. 3
    tej ustawy ustawodawca wymienił te przysporzenia, które nie są przychodami
    podatkowymi.
    W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym powyżej przepisie
    oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem
    przychodów z tytułu działalności gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy
    opodatkowania. Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do
    osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot
    „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych
    można zasadnie stwierdzić, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo
    (przychody).
    Dlatego kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie
    pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z tego źródła
    bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w
    art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do działalności gospodarczej kosztami uzyskania przychodów są racjonalne
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z
    oceny związku z prowadzoną działalnością powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia (zwiększenia) przychodów z tego źródła.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien – w myśl
    powołanego przepisu – spełniać łącznie następujące warunki:
    - pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem
      przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,

    - nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    - być właściwie udokumentowany.
    Z opisu Pana sprawy wynika, że przedmiotem Pana działalności gospodarczej, na
    podstawie wpisu do CEIDG z kodem PKD 64.99.Z, jest m.in. obrót pochodnymi
    instrumentami finansowymi, m.in. opcjami, kontraktami terminowymi, swapami,
    umowami forward na stopę procentową i innymi instrumentami pochodnymi (dalej:
    Instrumenty finansowe). Z tytułu obrotu Instrumentami finansowymi uzyskiwał, uzyskuje
    Pan i będzie uzyskiwać przychody z ich sprzedaży oraz w formie odsetek lub dyskonta.
    Nabywa i zbywa Pan Instrumenty finansowe w sposób ciągły i zorganizowany oraz na
    własny rachunek. Zgodnie z komentarzem do PKD podklasa 64.99.Z obejmuje działalność
    inwestycyjną na własny rachunek dokonywaną przez lokatę kapitału za pośrednictwem
    przedsiębiorstw wysokiego ryzyka, klubów inwestycyjnych itp.
    Wskazuję, że w sytuacji, gdy przedmiotem Pana działalności gospodarczej jest obrót
    pochodnymi instrumentami finansowymi i innymi instrumentami pochodnymi i dokonuje
    Pan takich transakcji w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, uzyskany z tego
    tytułu przychód stanowi przychód z wykonywanej działalności gospodarczej, a koszty w
    związku z nim poniesione – koszty uzyskania przychodów tej działalności.
    Podsumowanie: przychody i koszty uzyskiwane w związku z zakupem i sprzedażą
    Instrumentów finansowych na własny rachunek są przychodami i kosztami zaliczanymi do
    źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego , które Pan przedstawił, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w
    indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.