Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.650.2024.1.AN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-17
Teza: Pomoc którą spółka otrzymała w ramach programów "Pomoc
dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu
ziemnego i energii elektrycznej w 2022 oraz 2023 r." oraz
pomoc którą Spółka może otrzymać w przyszłości na
analogicznych zasadach, zgodnie z programem rządowym pod
nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z
cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2024 r.”, nie
będzie stanowić dochodu zwolnionego z na podstawie art. 17
ust. 1 pkt 47 updop, jako dotacja otrzymana z budżetu
państwa;; Pomoc którą Spółka otrzymała w ramach Programu
Rządowego 2022, oraz Programu Rządowego 2023, jak i
pomoc którą Spółka może otrzymać w ramach Programu
Rządowego 2024, nie wpłynie na ustalenie wysokości dochodu
podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu
prowadzenia działalności na podstawie posiadanego
Zezwolenia.
Słowa kluczowe: cena
dopłata
energia-energia elektryczna
gaz
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia
(SSE)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dotacje,
subwencje, dopłaty-Dochody uzyskane przez podatników
od rządów państw obcych, organizacji
międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji
finansowych, pochodzące ze środków bezzwrotnej
pomocy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 47

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy ustalenia, czy który dotyczy ustalenia, czy:
      - w świetle przedstawionego stanu faktycznego pomoc publiczna, którą otrzymała
        Spółka zgodnie z Programem Rządowym 2022 oraz Programem Rządowym 2023 i
        na podstawie zawartych Umów stanowi dochód zwolniony z opodatkowania
        podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47
        updop, jako dotacja otrzymana z budżetu państwa;
      - w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, pomoc publiczna, którą Spółka
        może otrzymać w przyszłości, zgodnie z programem rządowym pod nazwą „Pomoc
        dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii
        elektrycznej w 2024 r.” będzie stanowić dochód zwolniony z opodatkowania
        podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47
        updop, jako dotacja otrzymana z budżetu państwa.
    W razie, gdyby odpowiedź na pytanie nr 1 oraz nr 2 okazała się negatywna:
    - Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego pomoc, którą otrzymała Spółka
    zgodnie z Programem Rządowym 2022 oraz Programem Rządowym 2023 i na
    podstawie zawartych Umów należy kwalifikować jako dochód uzyskany z działalności

    gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na podstawie zezwolenia tj. objęty
    zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 updop;
    - w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego pomoc, którą Spółka może otrzymać w
    przyszłości, zgodnie z programem rządowym pod nazwą „Pomoc dla przemysłu
    energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2024 r.”
    należy kwalifikować jako dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na
    terenie SSE, na podstawie zezwolenia tj. objęty zwolnieniem podatkowym na podstawie
    art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    i podlega w Polsce opodatkowaniu CIT.
    Spółka z o.o. należy do grupy kapitałowej określonej przez następującą definicję
    podmiotów powiązanych, zgodnie z przepisami dotyczącymi pomocy publicznej. W myśl
    art. 3 ust. 3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr (...) uznającego niektóre rodzaje
    pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, za
    przedsiębiorstwa powiązane uznaje się przedsiębiorstwa, które pozostają m.in. w
    poniższym związku: przedsiębiorstwo ma większość praw głosu w innym
    przedsiębiorstwie w roli udziałowca/akcjonariusza lub członka. Podmioty zarejestrowane
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wchodzące w skład grupy kapitałowej X Sp. o.o. to
    Spółki:
    1. Spółka 1 Sp. z o.o., w której Wnioskodawca posiada (...) udziałów oraz
    2. Spółka 2 Sp. z o. o., w której Wnioskodawca posiada bezpośrednio ( ...) oraz pośrednio
    (...) udziałów.
    Spółka posiada status „dużego przedsiębiorcy” w rozumieniu m.in. powyższych przepisów
    o pomocy publicznej.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą przede wszystkim na
    produkcji szkła gospodarczego (kod PKD 23.13.Z). Na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej Spółka nabywa energię elektryczną oraz gaz ziemny. Ze względu na
    znaczący wzrost cen energii elektrycznej oraz gazu ziemnego (będących efektem agresji
    Rosji na Ukrainę) i poniesione przez Spółkę w związku z tym dodatkowe koszty,
    Wnioskodawca wystąpił w lutym 2023 r. z wnioskiem o przyznanie pomocy publicznej do
    Operatora Programu Rządowego pod nazwą „Pomoc dla sektorów energochłonnych
    związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.” (dalej:
    „Program Rządowy 2022”), tj. do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i
    Gospodarki Wodnej (dalej także: „NFOŚiGW”). Spółka wskazuje, że w Programie Rządowym
    2022 wystąpiła o udzielenie pomocy podstawowej związanej zarówno z kosztami zakupu
    energii elektrycznej, jak i z kosztami zakupu gazu ziemnego. Żaden inny podmiot z grupy
    (...) wskazany powyżej, nie aplikował o wsparcie.
    Następnie, w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia procedury aplikacyjnej (konkursowej),
    Spółka zawarła ze Skarbem Państwa - Ministrem Rozwoju i Technologii reprezentowanym
    przez NFOŚiGW umowę o udzielenie pomocy publicznej w związku ze wzrostem cen
    energii elektrycznej i gazu ziemnego w ramach Programu Rządowego 2022 (dalej: „Umowa
    nr 1”). Na podstawie Umowy 1, Spółka otrzymała bezzwrotną pomoc publiczną w
    ostatecznej kwocie (...) zł. Wypłata nastąpiła na wskazany w Umowie nr 1 rachunek
    bankowy Spółki.
    Umowa nr 1 została zawarta z uwagi na konieczność łagodzenia negatywnych skutków
    nagłego wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, po spełnieniu przez Spółkę
    kryteriów określonych w Programie Rządowym 2022, w oparciu o:

    - przepisy ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z
    sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 z dnia 29 września 2022 r. (Dz. U. z 2022 r.
    poz. 2088, t. j. z dnia 12 października 2022 r., dalej: „Ustawa o zasadach realizacji
    programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii”);
    - komunikat Komisji Europejskiej „Tymczasowe kryzysowe ramy środków pomocy państwa
    w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec Ukrainy” (Dz. Urz. UE. C 426 z dnia 9
    listopada 2022 r., str. 1), w którym dopuszczona została możliwość udzielania przez
    państwa członkowskie Unii Europejskiej pomocy publicznej z tytułu zakłóceń w
    działalności gospodarki Unii Europejskiej;
    - Program Rządowy pn. „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi
    wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.” stanowiący załącznik do
    uchwały Rady Ministrów Nr 1/2023 z dnia 3 stycznia 2023 r. (zmienionej uchwałą Rady
    Ministrów Nr 17/2023 z dnia 8 lutego 2023 r.);
    - regulamin naboru w ramach Programu Rządowego pn. „Pomoc dla sektorów
    energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii
    elektrycznej w 2022 r.”, stanowiący załącznik do uchwały Rady Ministrów Nr 1/2023 z
    dnia 3 stycznia 2023 r.;
    - decyzję Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2022 r. „TCF: Aid for additional costs due
    to exceptionally severe increases in natural gas and electricity prices incurred in 2022”
    (program pomocowy nr: SA. 104932);
    - umowę z dnia 8 lutego 2023 r. zawartą pomiędzy Ministrem Rozwoju i Technologii a
    NFOŚiGW w sprawie szczegółowych zasad współpracy w zakresie Programu rządowego
    zawartą dnia 8 lutego 2023 r.
    Aby otrzymać powyższą pomoc publiczną, beneficjent (w tym Wnioskodawca) musiał
    spełnić m.in. następujące kryteria:
    - wykonywać działalność gospodarczą na dzień złożenia wniosku i wykonywać ją przez cały
    okres od 1 lutego do 31 grudnia 2022 r. i co najmniej jeden miesiąc roku 2021 na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
    - ponieść koszty zakupu energii elektrycznej lub gazu ziemnego w roku 2021, stanowiące
    łącznie nie mniej niż 3% jego wartości produkcji;
    - ponieść koszty zakupu energii elektrycznej lub gazu ziemnego w okresie od 1 stycznia do
    30 czerwca 2022 r. stanowiące łącznie nie mniej niż 6% jego wartości produkcji;
    - wskazać, że co najmniej 50% jego przychodu lub wartości jego produkcji w okresie
    referencyjnym (tj. 2021) i okresie kwalifikowanym pochodzi z działalności w jednej albo
    wielu podklasach PKD (zgłoszonych w CEIDG albo KRS jako kody jego głównej lub
    pozostałej działalności) lub produkcji produktów o kodach PRODCOM wymienionych w
    części 17 Programu).
    Zgodnie z Umową nr 1, wysokość należnej pomocy uzależniona była od wysokości tzw.
    kosztów kwalifikowanych. Koszt kwalifikowany w rozumieniu Umowy 1 był równy
    iloczynowi liczby jednostek gazu ziemnego i/lub energii elektrycznej nabytych przez
    beneficjenta (Spółkę) - w charakterze odbiorcy końcowego - od dostawców zewnętrznych
    w okresie wnioskowanym i określonego wzrostu ceny, jaką Beneficjent płacił za zużytą
    jednostkę (mierzoną na przykład w PLN/MWh). Wzrost ceny obliczało się jako różnicę
    między ceną jednostkową płaconą przez Beneficjenta w danym miesiącu w okresie
    wnioskowanym a półtorakrotnością (150%) ceny jednostkowej płaconej przez Beneficjenta
    w ujęciu średnim w okresie referencyjnym, tj. od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.
    Wnioskodawca oświadcza, że przy obliczaniu wysokości kosztów kwalifikowanych na
    potrzeby opisanego wniosku o udzielenie pomocy publicznej w ramach Programu
    Rządowego 2022, uwzględnione zostały zarówno koszty energii elektrycznej jak i koszty
    gazu ziemnego zużytego do działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie SSE.

    Uchwałą Nr 141/2023 z dnia 8 sierpnia 2023 r. (zmienioną Uchwałą Nr 190/2023 z dnia 13
    października 2023 r.), Rada Ministrów przyjęła kolejny Program Rządowy pn. „Pomoc dla
    sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii
    elektrycznej w 2023 r.” (dalej: „Program Rządowy 2023”), którego celem było udzielenie
    wsparcia finansowego przedsiębiorstwom energochłonnym, które ponosiły dodatkowe
    koszty wynikające z wysokich cen energii elektrycznej i gazu ziemnego również w roku
    2023.
    W ramach dwóch tur naborów wniosków, Spółka również wystąpiła o udzielenie pomocy
    publicznej w ramach Programu Rządowego 2023 r. Należy wskazać, że również w tym
    przypadku Wnioskodawca wystąpił o udzielenie pomocy podstawowej związanej zarówno
    z kosztami zakupu energii elektrycznej jak i z kosztami zakupu gazu ziemnego. Żaden inny
    podmiot z grupy (...) wskazany powyżej, nie aplikował o wsparcie w ramach tego programu
    (ani w I ani w II turze naboru).
    Wniosek w ramach pierwszego naboru (dotyczący I półrocza 2023) został złożony (...) w
    roku 2023. Następnie, w wyniku pozytywnego zakończenia procedury aplikacyjnej
    (konkursowej), Spółka zawarła w grudniu 2023 r. ze Skarbem Państwa - Ministrem
    Rozwoju i Technologii, reprezentowanym przez NFOŚiGW, umowę o udzielenie pomocy
    publicznej w związku ze wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w ramach
    Programu Rządowego 2023 (dalej: „Umowa nr 2”). Na podstawie Umowy nr 2, Spółka
    otrzymała bezzwrotną pomoc publiczną w ostatecznej (...) zł. Wypłata nastąpiła na
    wskazany w Umowie nr 2 rachunek bankowy Spółki.
    Umowa nr 2 została zawarta z uwagi na konieczność łagodzenia negatywnych skutków
    nagłego wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, po spełnieniu przez Spółkę
    kryteriów określonych w Programie Rządowym 2023, w oparciu o:
    - przepisy ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z
    sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 z dnia 29 września 2022 r.;
    - komunikat Komisji Europejskiej „Tymczasowe kryzysowe i przejściowe ramy środków
    pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec Ukrainy” (Dz. Urz.
    UE C 101 z dnia 17 marca 2023, str. 3), w którym dopuszczona została możliwość
    udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej pomocy publicznej z tytułu
    zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej;
    - Program Rządowy pn. „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi
    wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r.” stanowiący załącznik do
    uchwały Rady Ministrów Nr 141/2023 z dnia 8 sierpnia 2023 r. (zmienioną Uchwałą Nr
    190/2023 z dnia 13 października 2023 r.);
    - regulamin naboru (pomoc podstawowa) w ramach Programu Rządowego pn. „Pomoc dla
    sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii
    elektrycznej w 2023 r.” stanowiący załącznik do uchwały Rady Ministrów Nr 141/2023 z
    dnia 8 sierpnia 2023 r.;
    - decyzję Komisji Europejskiej z dnia 6 października 2023 r. „TCFT: Aid for additional costs
    due to exceptionally severe increases in natural gas and electricity prices incurred in
    2023” (program pomocowy nr: SA. 107269);
    - umowę z dnia 24 października 2024 r. zawartą pomiędzy Ministrem Rozwoju i
    Technologii a NFOŚiGW w sprawie szczegółowych zasad współpracy w zakresie
    Programu rządowego.
    Aby otrzymać powyższą pomoc publiczną, beneficjent (w tym Wnioskodawca) musiał
    spełnić m.in. następujące kryteria:
    - wykonywać działalność gospodarczą na dzień złożenia wniosku i wykonywać ją przez cały
    okres wnioskowany tj. od 1 stycznia 2023 do 30 czerwca 2023 r. i co najmniej jeden
    miesiąc roku 2021 na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

    - ponieść koszty zakupu energii elektrycznej i gazu ziemnego w roku 2021, stanowiące
    łącznie nie mniej niż 3% jego wartości produkcji sprzedanej;
    - w ostatnim zamkniętym roku obrotowym prowadził przeważającą działalność,
    rozumianą jako osiągnięcie łącznie co najmniej 50% przychodu, w jednej lub wielu
    podklasach PKD, zawierających się w sekcjach B lub C określonych w rozporządzeniu
    Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności
    (PKD).
    Zgodnie z Umową nr 2, wysokość należnej pomocy uzależniona była od wysokości tzw.
    kosztów kwalifikowanych. Koszt kwalifikowany w rozumieniu Umowy 2 i regulaminu był
    równy iloczynowi liczby jednostek gazu ziemnego i energii elektrycznej nabytych przez
    beneficjenta (Spółkę) – w charakterze odbiorcy końcowego - od dostawców zewnętrznych
    w okresie wnioskowanym i określonego wzrostu ceny, jaką Beneficjent płacił za zużytą
    jednostkę (mierzoną na przykład w PLN/MWh). Wzrost ceny obliczało się jako różnicę
    między ceną jednostkową płaconą przez Beneficjenta w danym miesiącu w okresie
    wnioskowanym a półtorakrotnością (150%) ceny jednostkowej płaconej przez Beneficjenta
    w ujęciu średnim w okresie referencyjnym, tj. od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r.
    Kolejny wniosek o pomoc publiczną na podstawie Programu Rządowego 2023 (w ramach
    drugiego naboru dotyczącego II półrocza 2023) został złożony (...) początkiem 2024.
    Następnie, w wyniku pozytywnego zakończenia procedury aplikacyjnej (konkursowej),
    Spółka zawarła w marcu 2024 r. ze Skarbem Państwa - Ministrem Rozwoju i Technologii,
    reprezentowanym przez NFOŚiGW, umowę o udzielenie pomocy publicznej w związku ze
    wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w ramach Programu Rządowego 2023
    (dalej: „Umowa nr 3”). Na podstawie Umowy nr 3, Spółka otrzymała bezzwrotną pomoc
    publiczną w ostatecznej kwocie (...) zł. Wypłata nastąpiła na wskazany w Umowie nr 3
    rachunek bankowy Spółki.
    Umowa nr 3 również została zawarta z uwagi na konieczność łagodzenia negatywnych
    skutków nagłego wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, po spełnieniu przez
    Spółkę kryteriów określonych w Programie Rządowym 2023 r., w oparciu o analogiczne
    akty prawne i dokumenty jak Umowa nr 2. Również aby otrzymać powyższą pomoc
    publiczną, beneficjent (w tym Wnioskodawca) musiał spełnić analogiczne kryteria co wg
    Umowy nr 2:
    - wykonywać działalność gospodarczą na dzień złożenia wniosku i wykonywać ją przez cały
    okres wnioskowany tj. od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. i co najmniej jeden
    miesiąc roku 2021 na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
    - ponieść koszty zakupu energii elektrycznej i gazu ziemnego w roku 2021 stanowiące
    łącznie nie mniej niż 3% jego wartości produkcji sprzedanej;
    - w ostatnim zamkniętym roku obrotowym prowadził przeważającą działalność,
    rozumianą jako osiągnięcie łącznie co najmniej 50% przychodu, w jednej lub wielu
    podklasach PKD, zawierających się w sekcjach B lub C określonych w rozporządzeniu
    Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności
    (PKD).
    Wysokość przyznanej pomocy była uzależniona od wysokości kosztów kwalifikowanych,
    również kalkulowanych w taki sam sposób jak w ramach naboru dotyczącego I półrocza
    roku 2023.
    Wnioskodawca oświadcza, że przy obliczaniu wysokości kosztów kwalifikowanych na
    potrzeby obydwu wniosków o udzielenie pomocy publicznej w ramach Programu
    Rządowego 2023, uwzględnione zostały wyłącznie koszty gazu ziemnego i energii
    elektrycznej zużytych do produkcji prowadzonej na terenie SSE.
    Spółka nie wykorzystała całego dostępnego limitu pomocy publicznej na podstawie
    wskazanych programów, gdzie limit ten wynosi 4 000 000 euro, podczas gdy łączna
    wartość otrzymanej do tej pory pomocy publicznej w przeliczeniu na euro wyniosła (...)

    euro. W związku z powyższym Wnioskodawca nie wyklucza, iż w przyszłości, po
    uruchomieniu kolejnego programu rządowego dotyczącego wsparcia finansowego
    przedsiębiorstwom energochłonnym, które ponosiły dodatkowe koszty wynikające z
    wysokich cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w roku 2024, również o takie wsparcie
    wystąpi (po spełnieniu warunków ubiegania się o pomoc). Według stanu na dzień
    składania przedmiotowego wniosku, program wsparcia za rok 2024 jest na etapie prac
    legislacyjnych Rady Ministrów. Zgodnie z dokumentem rządowym nr ID34, przygotowany
    jest projekt uchwały Rady Ministrów w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą
    „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii
    elektrycznej w 2024 r.” (projekt uchwały RM numer ID34, www.gov.pl). Zgodnie z ww.
    projektem, warunki i zasady wsparcia mają być analogiczne jak w latach poprzednich.
    Wnioskodawca wskazuje ponadto, że prowadzi obecnie działalność gospodarczą na
    terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: „SSE”) na podstawie:
    1. zezwolenia nr 1 z (...) z 2017 r. oraz
    2. decyzji o wsparciu nr 1 z 2020 r.
    W myśl zezwolenia nr 1, na terenie SSE Spółka prowadzi działalność gospodarczą,
    rozumianą jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa, w zakresie wyrobów i
    usług wytworzonych na terenie strefy, określonych w następujących pozycjach Polskiej
    Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015):
    - (...);
    oraz w zakresie sprzedaży odpadów poprodukcyjnych powstałych w wyniku prowadzenia
    ww. działalności gospodarczej, określonych w:
    - (...).
    W myśl decyzji o wsparciu nr 1, na terenie SSE (terenie realizacji inwestycji, określonym w
    decyzji), Spółka prowadzi działalność gospodarczą, rozumianą jako działalność
    produkcyjna, handlowa i usługowa, w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie
    strefy/realizacji inwestycji, określonych w następujących pozycjach Polskiej Klasyfikacji
    Wyrobów i Usług (PKWiU 2015):
    - (...).
    Koszty energii elektrycznej i gazu ziemnego ponoszone są przez Spółkę w głównej mierze
    w związku z działalnością podlegającą zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz art. 17 ust. 1 pkt
    34a Ustawy CIT. Przy czym należy podkreślić, iż Wnioskodawca wykorzystuje obecnie limit
    przysługującej pomocy regionalnej w postaci zwolnienia z podatku dochodowego od osób
    prawnych wynikający z zezwolenia nr 1 (na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT).
    Wnioskodawca oświadcza, że spełnił warunki określone zarówno w zezwoleniu nr 1 jak i
    decyzji o wsparciu nr 1 w zakresie wymaganych wydatków inwestycyjnych oraz poziomu
    zatrudnienia.
    Pytania
    1. Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego pomoc publiczna, którą otrzymała
    Spółka zgodnie z Programem Rządowym 2022 oraz Programem Rządowym 2023 i na
    podstawie zawartych Umów stanowi dochód zwolniony z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, jako dotacja otrzymana z
    budżetu państwa?
    2. Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego pomoc publiczna, którą Spółka
    może otrzymać w przyszłości, zgodnie z programem rządowym pod nazwą „Pomoc dla
    przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w

    2024 r.” będzie stanowić dochód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych, jako dotacja otrzymana z budżetu państwa?
    W razie, gdyby odpowiedź na pytanie nr 1 oraz nr 2 okazała się negatywna:
    3. Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego pomoc, którą otrzymała Spółka
    zgodnie z Programem Rządowym 2022 oraz Programem Rządowym 2023 i na
    podstawie zawartych Umów należy kwalifikować jako dochód uzyskany z działalności
    gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na podstawie zezwolenia tj. objęty
    zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych?
    4. Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego pomoc, którą Spółka może
    otrzymać w przyszłości, zgodnie z programem rządowym pod nazwą „Pomoc dla
    przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w
    2024 r.” należy kwalifikować jako dochód uzyskany z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie SSE, na podstawie zezwolenia tj. objęty zwolnieniem
    podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle okoliczności wskazanych we wniosku, odpowiedź na
    pierwsze z zasadnych pytań powinna brzmieć twierdząco, tj.: Pomoc publiczna, którą
    otrzymała Spółka zgodnie z Programem Rządowym 2022 oraz Programem Rządowym
    2023 i na podstawie zawartych Umów stanowi dochód zwolniony z opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy z
    dnia 15 lutego r. o podatku dochodowym od osób prawnych jako dotacja otrzymana z
    budżetu państwa.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle okoliczności wskazanych we wniosku, odpowiedź na
    drugie z zadanych pytań powinna brzmieć twierdząco, tj. Pomoc publiczna, którą Spółka
    może otrzymać w przyszłości, zgodnie z programem rządowym pod nazwą „Pomoc dla
    przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w
    2024 r.” będzie stanowić dochód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy z dnia 15 lutego r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych jako dotacja otrzymana z budżetu państwa.
    Ad. 3
    W razie, gdyby odpowiedź na pytanie 1 okazała się negatywna, zdaniem Wnioskodawcy, w
    okolicznościach przedstawionych we wniosku, odpowiedź na trzecie z pytań powinna
    brzmieć twierdząco, tj. Pomoc, którą otrzymała Spółka zgodnie z Programem Rządowym
    2022 oraz Programem Rządowym 2023 i na podstawie zawartych Umów, powinna zostać
    zakwalifikowana jako dochód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy z dnia 15 lutego r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych, tj. pochodzący z działalności gospodarczej prowadzonej
    na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art.
    16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.
    Ad. 4
    W razie, gdyby odpowiedź na pytanie 2 okazała się negatywna, zdaniem Wnioskodawcy, w
    okolicznościach przedstawionych we wniosku, odpowiedź na czwarte z pytań powinna
    brzmieć twierdząco, tj.: Pomoc, którą Spółka może otrzymać w przyszłości, zgodnie z

    programem rządowym pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z
    cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2024 r.”, powinna zostać zakwalifikowana
    jako dochód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy z dnia 15 lutego r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych, tj. pochodzący z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej
    strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z
    dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Ad. 1 oraz Ad. 2
    Pomoc publiczna, którą otrzymała Spółka zgodnie z Programem Rządowym 2022 oraz
    Programem Rządowym 2023 i na podstawie zawartych Umów oraz pomoc publiczna,
    którą Spółka może otrzymać w przyszłości, zgodnie z programem rządowym pod nazwą
    „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii
    elektrycznej w 2024 r.”, stanowi oraz będzie stanowić dochód zwolniony z opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy z
    dnia 15 lutego r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2023,
    poz. 2805, dalej: „Ustawa CIT”) jako dotacja otrzymana z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy CIT, wolne od podatku dochodowego od osób
    prawnych są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu
    terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie
    określonym w odrębnych ustawach.
    Jak wynika z powyższego przepisu, wszelkie dotacje pochodzące z budżetu państwa lub
    budżetów jednostek samorządu terytorialnego (poza dopłatami do oprocentowania
    kredytów bankowych) są zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych.
    Jedynym warunkiem skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 47
    Ustawy CIT jest to, żeby dotacja pochodziła z budżetu państwa lub budżetu jednostki
    samorządu terytorialnego.
    Zatem, w niniejszej sprawie wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy CIT, sprowadza się do
    oceny, czy na gruncie tego przepisu otrzymaną przez Spółkę pomoc publiczną należy
    rozumieć jako dotację, a w konsekwencji, czy podlega ona zwolnieniu z CIT.
    Należy zaznaczyć, że użyte w art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy CIT, pojęcie „dotacja” nie zostało
    zdefiniowane wprost ani w Ustawie CIT ani w Ordynacji podatkowej. Co więcej,
    ustawodawca nie zawarł również w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych bądź też w przepisach Ordynacji podatkowej stosownego odesłania do innych
    gałęzi prawa dla odkodowania znaczenia tego pojęcia. Skoro zatem racjonalny
    ustawodawca tego nie uczynił należy uznać, zdaniem Wnioskodawcy, że w sprawie należy
    posłużyć się językiem potocznym. W myśl Nowego Słownika Języka Polskiego (red. nauk. B.
    Dunaj), Warszawa 2005, s. 104, pod pojęciem „dotacja” należy rozumieć „bezzwrotną
    pomoc finansową udzielaną jakiejś instytucji na określony cel”. Natomiast Słownik Języka
    Polskiego PWN pod pojęciem „dotacji” rozumie „bezzwrotną pomoc finansową udzieloną
    przedsiębiorstwu, instytucji lub organizacji ze środków publicznych” (www. https://sjp.pwn.
    pl/szukaj/dotacja.html (data dostępu: 21 października 2024 r.). Odczytując normę prawną
    z treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy CIT należy zatem uznać, że wolne od podatku
    (dochodowego od osób prawnych) są dotacje rozumiane jako bezzwrotna pomoc
    finansowa udzielona przedsiębiorstwu ze środków publicznych - czyli także z budżetu
    państwa.
    W odniesieniu do tego warunku i źródła pochodzenia pomocy publicznej otrzymanej przez
    Spółkę, Wnioskodawca wskazuje, że wsparcie przyznawane beneficjentom w ramach
    Programu Rządowego 2022 i Programu Rządowego 2023 (oraz planowanego Programu
    Rządowego 2024) pochodzi z budżetu państwa - tj. Funduszu Rekompensat Pośrednich
    Kosztów Emisji.

    Zgodnie z art. 21 ust. 1 Ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla
    sektorów i podsektorów energochłonnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1215; dalej:
    „ustawa o systemie rekompensat”), Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, jest
    państwowym funduszem celowym. Jak wynika z art. 22 ust. 2 ustawy o systemie
    rekompensat, fundusz może otrzymywać wpłaty z budżetu państwa z przeznaczeniem na
    realizację programu rządowego, o którym mowa w ustawie o zasadach realizacji
    programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach
    2022-2024. Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o systemie rekompensat,
    przychodami funduszu są również m.in.:
    - środki ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust.
    2c ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
    cieplarnianych;
    - odsetki od wolnych środków Funduszu przekazanych w zarządzanie zgodnie z
    przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 o finansach publicznych.
    Jak wynika z art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu
    uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, środki uzyskane ze sprzedaży w drodze
    aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu państwa.
    Ponadto, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 pkt 4b i 4c ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o
    finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1530), dochodami publicznymi
    są m.in. odsetki od środków na rachunkach bankowych oraz odsetki od udzielonych
    pożyczek i od posiadanych papierów wartościowych. Ponadto, zgodnie z art. 111 pkt 9, 10
    i 11 tej ustawy, dochodami budżetu państwa są m.in. odsetki od środków zgromadzonych
    na rachunkach bankowych państwowych jednostek budżetowych lub organów władzy
    publicznej, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, odsetki od lokat terminowych
    ustanowionych ze środków zgromadzonych na centralnym rachunku bieżącym budżetu
    państwa, odsetki od udzielonych z budżetu państwa pożyczek krajowych i zagranicznych.
    Zgodnie natomiast z przepisem art. 29 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, przychody
    państwowego funduszu celowego pochodzą ze środków publicznych, a koszty są
    ponoszone na realizację wyodrębnionych zadań państwowych.
    Jak wynika zatem z powyższych przepisów krajowych, środki, z których finansowane jest
    wsparcie w ramach omawianych Programów Rządowych 2022, 2023 oraz planowanego
    Programu Rządowego 2024, pochodzą z budżetu Państwa i w tym znaczeniu także
    spełniają przesłankę pojęcia „dotacja”, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy CIT.
    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazuje, iż zarówno w myśl decyzji Komisji Europejskiej z
    dnia 20 grudnia 2022 r. „TCF: Aid for additional costs due to exceptionally severe
    increases in naturalgas and electricity prices incurred in 2022” (program pomocowy nr:
    SA. 104932), jak i decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 października 2023 r. „TCFT: Aid for
    additional costs due to exceptionally severe increases in natural gas and electricity prices
    incurred in 2023” (program pomocowy nr: SA. 107269): pomoc miała zostać (została)
    sfinansowana z wpływów ze sprzedaży aukcyjnej uprawnień do emisji gazów
    cieplarnianych Unii Europejskiej („European Union Allowances - EUA”) przeprowadzonej
    zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE. Władze polskie utworzyły specjalny fundusz (the Fund
    for Indirect Emission Costs Compensation - po polsku: Fundusz Rekompensat Pośrednich
    Kosztów Emisji), do którego przekazywane jest 25% wpływów z aukcji EUA i które są
    przeznaczane na finansowanie tego środka. Jak wynika zatem z powyższego, również
    regulacje na szczeblu unijnym determinujące wprowadzenie tego środka pomocowego
    potwierdzają m.in., że udzielone Spółce wsparcie jest finansowane ze źródeł publicznych.
    Jednocześnie Spółka wskazuje, iż znana jest jej definicja „dotacji” zawarta w art. 126
    obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej:
    „ustawa o finansach”) zgodnie z którą: „Dotacje są to podlegające szczególnym zasadom
    rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z
    państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy,

    odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie
    realizacji zadań publicznych”. I jeżeli przyznać, iż w odniesieniu do wykładni przepisu art.
    17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT (z braku definicji dotacji w ustawach podatkowych co
    wskazano wcześniej) należałoby się jednak posiłkować definicją dotacji z ww. ustawy o
    finansach, to również w tym kontekście wsparcie jakie otrzymała Spółka na podstawie
    Programu Rządowego 2022 i 2023 oraz jakie może otrzymać na podstawie Programu
    Rządowego 2024, spełnia te przesłanki. Jak już wykazano powyżej, środki na to wsparcie
    pochodzą z budżetu państwa oraz z państwowych funduszy celowych - Fundusz
    Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji jest państwowym funduszem celowym, który
    może otrzymywać wpłaty z budżetu państwa z przeznaczeniem na realizację programu
    rządowego, zgodnie z ustawą o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców
    w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024. Drugą przesłanką pojęcia
    dotacja jest okoliczność podlegania szczególnym zasadom rozliczania. Należy podkreślić,
    że zgodnie z zasadami programów i zawartymi Umowami Spółka była/jest zobowiązana
    każdorazowa do:
    - przedstawienia operatorowi Programu - Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska
    i Gospodarki Wodnej rozliczenia otrzymanej pomocy publicznej wraz z raportem
    biegłego rewidenta z wykonania usługi atestacyjnej;
    - może podlegać kontroli dotyczącej uzyskanej pomocy publicznej w szczególności w razie
    podejrzenia przez operatora Programu złożenia przez Beneficjenta nieprawdziwych
    informacji, które mogą skutkować stwierdzeniem, że pomoc została przyznana
    nienależnie, albo w wysokości wyższej niż należna lub gdy wykonana usługa atestacyjna
    nie potwierdziła z racjonalną pewnością, że sprawozdanie Beneficjenta zostało
    sporządzone kompletnie, zgodnie z procedurami, na podstawie dowodów, z wymaganą
    szczegółowością.
    W przypadku stwierdzenia przez operatora programu, że pomoc została przyznana
    nienależnie, lub w wysokości wyższej niż należna, Beneficjent w terminie 14 dni od
    doręczenia wezwania do zwrotu tych środków dokonuje zwrotu środków pobranych
    nienależenie lub w wysokości wyższej niż należna wraz z odsetkami. A zatem, mając na
    uwadze szczególne zasady dotyczące rozliczenia tego wsparcia (określone zarówno w
    Umowach jak i regulaminach poszczególnych naborów do Programów) zasadnym jest
    stwierdzenie, że również druga przesłanka z definicji dotacji ustawy o finansach jest w tym
    przypadku spełniona.
    Trzecią przesłanką pojęcia „dotacja” zawartego w art. 126 ustawy o finansach, jest jej
    przeznaczenie na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych.
    Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia
    przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (druk sejmowy
    nr 2616), celem programów pomocowych, które na podstawie tej ustawy mogła i może
    przyjmować Rada Ministrów jest „udzielenie wsparcia finansowego określonym grupom
    przedsiębiorców, w przypadku których prowadzenie działalności gospodarczej jest
    zagrożone z uwagi na dynamiczny wzrost kosztów prowadzenia działalności gospodarczej,
    wynikających z obecnej dynamicznej sytuacji na rynku energii”. Jak wskazywano w
    uzasadnieniu: „[...] zachodzi pilna potrzeba udzielenia wsparcia finansowego polskim
    firmom w oparciu o programy rządowe w latach 2022-2024 z tytułu wzrostu cen energii i
    gazu ziemnego, co pozwoli im utrzymać płynność, rentowność, miejsca pracy i zdolności
    produkcyjne w najbardziej trudnych momentach”. W świetle treści uzasadnienia
    wprowadzenia ww. ustawy wydaje się zasadnym stwierdzenie, iż celem i efektem
    przyznania tego rodzaju pomocy publicznej (w sytuacji nadzwyczajnej) jest realizacja
    zadań o charakterze publicznym, w tym utrzymanie miejsc pracy w branżach szczególnie
    narażonych na utratę płynności w związku z traktowaniem przez Rosję również nośników
    energii jako broni w jej bezprawnej agresji na Ukrainę. Jeśli zaś chodzi o uregulowania
    unijne, w których m.in. wyrażono zgodę na wprowadzenie omawianych mechanizmów
    pomocy publicznej, to należy zwrócić uwagę na poniższe.

    W komunikatach Komisji Europejskiej „Tymczasowe kryzysowe ramy środków pomocy
    państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec Ukrainy”, w których
    dopuszczona została możliwość udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej
    pomocy publicznej z tytułu zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej w związku
    z agresją Rosji na Ukrainę, w tym wsparcia związanego z gwałtownymi wzrostami cen gazu
    i energii elektrycznej (komunikat KE 2022/C 426/01 oraz komunikat KE 2023/C 1711)
    wskazano m.in. na poniższe:
    - „Rosyjska agresja wojskowa wobec Ukrainy oraz jej pośrednie i bezpośrednie skutki, w
    tym nałożone sankcje i wprowadzone - np. przez Rosję - środki odwetowe, mają
    konsekwencje gospodarcze dla całego rynku wewnętrznego. Przedsiębiorstwa w UE
    mogą odczuć wielorakie skutki tych środków, zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie.
    Mogą się one przejawiać jako spadek popytu, zakłócenia realizowanych umów i
    projektów prowadzące do strat w obrotach, zakłócenia w łańcuchach dostaw, zwłaszcza
    w przypadku surowców i półfabrykatów, lub niedostępność albo ekonomiczna
    nieopłacalność innych środków produkcji. (...)
    - Obecny kryzys sprawił, że ceny gazu i energii elektrycznej osiągnęły niespotykane dotąd
    wysokie poziomy, które znacznie przewyższyły już i tak wysokie poziomy odnotowane w
    okresie poprzedzającym agresję. Celowe wykorzystywanie przez Rosję dostaw gazu jako
    broni politycznej spowodowało znaczną zmienność i niepewność na unijnych i
    światowych rynkach energii. UE i jej państwa członkowskie podjęły liczne działania, aby
    rozwiązać problem wysokich cen i zapewnić bezpieczeństwo dostaw energii. (...)
    - Bardzo wysokie ceny energii szkodzą gospodarce i zmniejszają siłę nabywczą obywateli
    UE, zwłaszcza osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji. Europejski Bank
    Centralny oszacował, że w ostatnim kwartale 2022 r. realny PKB zmniejszy się o 0,1 % i
    pozostanie na tym samym poziomie w pierwszym kwartale 2023 r., głównie z uwagi na
    wpływ zakłóceń w dostawach energii, wyższą inflację i związany z tym spadek zaufania.
    Utrzymujące się wysokie ceny energii prawdopodobnie zwiększą ubóstwo i będą miały
    wpływ na konkurencyjność przedsiębiorstw. Z wyższymi kosztami produkcji borykają się
    zwłaszcza energochłonne sektory przemysłu. Doświadczane wzrosty kosztów mogą w
    niektórych przypadkach zagrozić dalszemu prowadzeniu działalności w UE przez
    przedsiębiorstwa, które w innych okolicznościach osiągałyby zyski, co będzie miało
    prawdopodobnie następnie wpływ na zatrudnienie”.
    Mając na uwadze powyższe, jak i inne szczegółowo opisane czynniki, Komisja Europejska
    w swoich Komunikatach, umożliwiających wprowadzenie różnych narzędzi pomocy
    publicznej, w związku z kryzysem wywołanym agresją Rosji, uznała, iż w szczególnych
    okolicznościach - i o ile interwencja państwa leży we wspólnym interesie (przyp. KE,
    podkreśl. Wnioskodawcy) - państwa członkowskie mogą uznać, że przedsiębiorstwa
    poważnie dotknięte tym kryzysem wymagają wsparcia wypłacalności, które nie może być
    w wystarczającym stopniu zapewnione wyłącznie ze źródeł prywatnych. „Jeżeli bez takiego
    wsparcia wypłacalności przedsiębiorstwa zaprzestałyby działalności lub ją ograniczyły i
    takie zaprzestanie lub ograniczenie działalności stwarzałoby zagrożenie dla rynków energii
    lub innych rynków mających znaczenie systemowe dla gospodarki (lub dla bezpieczeństwa
    i odporności rynku wewnętrznego), takie wsparcie wypłacalności można uznać za zgodne
    z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE”.
    Komisja Europejska uznała również, iż poza możliwościami opisanymi w komunikatach jak
    i możliwościami wsparcia publicznego dostępnego zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c),
    tymczasowe wsparcie może łagodzić skutki wyjątkowo znacznych wzrostów cen gazu
    ziemnego i energii elektrycznej, spowodowanych rosyjską agresją wobec Ukrainy. Takiego
    wsparcia można udzielić przedsiębiorstwom na podstawie ich obecnego lub historycznego
    zużycia energii. W przypadku wsparcia na podstawie obecnego zużycia energii, wsparcie
    to mogłoby umożliwić dalszą działalność gospodarczą przedsiębiorstwom najbardziej
    dotkniętym wzrostem cen (...). Wsparcie na podstawie historycznego zużycia energii może
    sprawić, że zachowane zostaną nienaruszone zachęty do ograniczania zużycia energii,

    oraz może pomóc przedsiębiorstwom w radzeniu sobie z obecnym kryzysem, pod
    warunkiem, że beneficjenci nie ograniczą znacząco swojej działalności produkcyjnej
    poniżej poziomu niezbędnego do osiągnięcia wyznaczonych oszczędności energii ani nie
    przeniosą jedynie swojego zużycia energii na inne źródła. (...) Dla dowolnego okresu
    kwalifikowalnego państwa członkowskie mogą wprowadzić program wsparcia na
    podstawie obecnego lub historycznego zużycia energii. (...) pomoc można przyznawać w
    formie dotacji bezpośrednich, korzyści podatkowych i korzystnych warunków płatności
    bądź w innych formach, takich jak zaliczki zwrotne, gwarancje, pożyczki i kapitał własny,
    pod warunkiem, że łączna wartość nominalna takich środków nie przekracza pułapów
    intensywności pomocy i kwot pomocy, które mają zastosowanie”.
    Reasumując powyższe, można stwierdzić, iż Komisja Europejska, nakreślając wytyczne dla
    państw członkowskich w zakresie wprowadzania krajowych środków pomocy publicznej z
    tytułu zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej w związku z agresją Rosji na
    Ukrainę (w tym w związku z gwałtownymi wzrostami cen nośników energii), wskazywała
    /wskazuje następujące cele wsparcia:
    1. zminimalizowanie negatywnych skutków gospodarczych całej UE;
    2. utrzymanie siły nabywczej wszystkich obywateli UE, w tym osób znajdujących się w
    najtrudniejszej sytuacji;
    3. ograniczenie inflacji;
    4. przeciwdziałanie ubóstwu;
    5. zminimalizowanie ryzyka zaprzestania działalności przedsiębiorstw m.in. sektora
    energochłonnego, a w konsekwencji zmniejszenie ryzyka masowych zwolnień w tych
    branżach.
    Natomiast, w samych decyzjach zezwalających Polsce na wprowadzenie tego rozwiązania
    (program pomocowy nr: SA. 104932 i program pomocowy nr: SA. 107269), jako ogólny cel
    tej pomocy wskazywała na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. A zatem,
    również w tym przypadku i na poziomie uregulowań unijnych jak najbardziej zasadnym
    wydaje się stwierdzenie, iż celem i efektem przyznania tego wsparcia jest realizowanie
    wspólnego interesu obywateli nie tylko Polski, ale i całej Unii Europejskiej, a zatem
    realizacja zadań o charakterze publicznym w szczególnej sytuacji kryzysowej.
    W związku z tym, w ocenie Spółki, uzyskana pomoc publiczna, również w tym aspekcie
    spełnia definicję dotacji przewidzianą w ustawie o finansach publicznych.
    Co istotne, dekodując normę prawną z treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT,
    nie powinno też mieć znaczenia to, jak dany środek wsparcia jest nazwany w
    dokumentach regulujących zasady jego przyznawania. Innymi słowy, w realiach niniejszej
    sprawy nie będą miały znaczenia rozróżnienia pomiędzy określeniami: pomoc (pomoc
    publiczna), rekompensata i dotacja. Wydaje się, iż z punktu widzenia ustawodawcy istotne
    jest źródło pochodzenia środków pomocy publicznej, którym musi być budżet państwa lub
    budżet jednostki samorządu terytorialnego. A to kryterium otrzymane przez Spółkę środki
    w ramach Programów 2022, 2023 i planowanego Programu 2024 z pewnością spełniają.
    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy CIT,
    ustawodawca objął zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych wszelkiego
    rodzaju pomoc publiczną, która odpowiada znaczeniu pojęciu dotacja.
    Spółka wskazuje też, iż w przytaczanych wcześniej, komunikatach Komisji Europejskiej
    „Tymczasowe kryzysowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po
    agresji Rosji wobec Ukrainy” (komunikat KE 2022/C 426/01 oraz komunikat KE 2023/C
    1711) wyraźnie wskazano, iż pomoc można przyznawać w formie dotacji bezpośrednich,
    korzyści podatkowych i korzystnych warunków płatności bądź w innych formach, takich
    jak zaliczki zwrotne, gwarancje, pożyczki i kapitał własny. Co więcej, zarówno decyzja
    Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2022 r. „TCF: Aid for additional costs due to
    exceptionally severe increases in natural gas and electricity prices incurred in 2022”

    (program pomocowy nr: SA. 104932) jak i decyzja Komisji Europejskiej z dnia 6
    października 2023 r. „TCFT: Aid for additional costs due to exceptionally severe increases
    in natural gas and electricity prices incurred in 2023” (program pomocowy nr: SA. 107269)
    zezwalające polskiemu rządowi na wprowadzenie tego rozwiązania w sytuacji kryzysowej
    na rynku energii, nazywając formę pomocy używają określenia: dotacja bezpośrednia.
    Tym bardziej rozróżnianie innych skutków podatkowo - prawnych ze względu na
    słownictwo użyte w Umowach o udzielenie wsparcia wydaje się nieuprawnione.
    Odnosząc się do kwestii ewentualnego opodatkowania środków pieniężnych w związku z
    uzyskanym przez Spółkę wsparciem dla sektora energochłonnego, należy wskazać, iż
    dotacje (uzupełniane czasem środkami z budżetu państwa) z istoty swojej stanowią
    bezzwrotną pomoc wolną od obciążeń publicznoprawnych. Oznacza to, że państwo nie
    może nakładać na podatnika żadnych danin w związku z przekazywanymi mu środkami
    pomocowymi. Dofinansowanie określonego projektu/wsparcia zazwyczaj jest
    przyznawane na zasadach prefinansowania albo refinansowania poniesionych już
    wydatków. Prefinansowanie (przyznawane na ogół w wysokości odpowiadającej części
    wartości kosztów przedsięwzięcia) ma zapewnić środki na sfinansowanie tzw.
    kwalifikowanych wydatków. Refinansowanie stanowi natomiast operację pieniężną
    zapewniającą beneficjentowi zwrot już poniesionych wydatków, w tym ze środków
    własnych, kredytów bankowych lub innych środków zewnętrznych (szerzej R. Goździk,
    Fundusze unijne. Zasady finansowania projektów ze środków unijnych w Polsce w latach
    2007-2013. Lublin 2008, s. 85 i n.). W efekcie przekazanej beneficjentowi dotacji,
    ostateczny i całkowity ciężar ekonomiczny prefinansowanego lub refinansowanego
    wydatku ponosi UE oraz (w zakresie, w jakim uzupełnia dotację unijną) Skarb Państwa.
    Wobec tego, nakładanie na podatnika jakichkolwiek dodatkowych ciężarów
    publicznoprawnych pozostawać będzie również w kolizji z celem wymienionych
    unormowań. Brak przy tym prawnych podstaw do różnicowania sytuacji podatkowej
    podmiotów uzyskujących dotacje na zasadach prefinansowania oraz refinansowania.
    Wskazane sposoby wypłaty środków finansowych stanowią kwestię techniczną, która nie
    może rzutować na sytuację prawnopodatkową podmiotów je otrzymujących (tak np. NSA
    w wyroku z dnia 28.09.2017, sygn. akt II FSK 2343/15).
    Zgodnie z Programem Rządowym 2022 pomoc była udzielana w formie bezzwrotnej
    (wypłacana zaliczkowo), natomiast zgodnie z Programem Rządowym 2023 pomoc
    (podstawowa) była udzielana w formie refundacji. Różnica co do technicznej formy
    wypłaty pomocy (zaliczka/prefinansowanie vs refundacja/refinansowanie) pomiędzy
    Programem 2022 a Programem 2023 wynika przede wszystkim z procedury weryfikacji
    wniosku i momentu kiedy sprawozdanie beneficjenta pomocy było weryfikowane przez
    niezależnego biegłego rewidenta. W pierwszym programie było ono dokonywane po
    podpisaniu Umowy (i wypłacie środków), natomiast w Programie 2023 było dokonywane
    na etapie składania wniosku o udzielenie wsparcia. Przy czym należy ponownie podkreślić,
    iż w każdym przypadku pomoc została udzielona na pokrycie kosztów kwalifikowanych,
    poniesionych na zakup energii elektrycznej i gazu ziemnego. Kosztami kwalifikowanymi
    była nadwyżka kosztów zakupu danego nośnika energii ponad wzrost ich cen o 50%,
    obliczona jako różnica pomiędzy średnią ceną nośnika energii w roku 2021 a średnią ceną
    w danym okresie kwalifikowanym (luty - grudzień 2022 i rok 2023 odpowiednio). Pomoc w
    ramach planowanego Programu 2024 będzie udzielana, kalkulowana i wypłacana
    analogicznie ja w przypadku Programu 2023.
    Mając to na uwadze, w ocenie Spółki należy uznać, że opodatkowanie powyższej pomocy
    publicznej/dotacji, a określonej w Umowach rekompensatami, podatkiem dochodowym
    od osób prawnych doprowadziłoby do ograniczenia skuteczności realizacji programów
    pomocowych uchwalanych przez Radę Ministrów, na co zwracał również uwagę NSA w
    wyroku z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 1276/21 w odniesieniu do rekompensat
    otrzymanych przez podatników od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, wskazując iż:

    „Oczywiste bowiem jest, że opodatkowanie przedmiotowej rekompensaty ograniczy
    skuteczność realizacji jej celu określonego jednoznacznie w przepisach regulujących
    zasady przyznania owej rekompensaty”.
    Również WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA
    /Go 154/23, wskazał, że „Stosownie do art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z
    2004 r. Nr 90, poz. 864/30), zgodnie z zasadą lojalnej współpracy, Unia i Państwa
    Członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w
    wykonywaniu zadań wynikających z Traktatów. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie
    środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań
    wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii. Państwa Członkowskie ułatwiają
    wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków,
    które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii. Tym samym, Polska jako członek UE
    nie może podejmować działań zagrażających urzeczywistnianiu celów UE. Takim
    działaniem bezsprzecznie byłoby opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób
    prawnych przedmiotowej rekompensaty. Wskazać dodatkowo należy, że tego typu
    przychodowi nie towarzyszą żadne koszty uzyskania przychodów, co spowodowałoby
    efektywne obniżenie kwoty rekompensaty o kwotę podatku, który wróci do budżetu
    Państwa, co przeczy tym samym celom ustawy o systemie rekompensaty oraz unijnym
    założeniom zawartym w komunikacie KE z których wynikają w sposób precyzyjny zasady i
    wysokość udzielanej przedsiębiorcy rekompensaty”.
    A zatem, Polska jako członek UE, nie może podejmować działań zagrażających
    urzeczywistnianiu celów UE. Takim działaniem bezsprzecznie byłoby opodatkowanie
    podatkiem dochodowym od osób prawnych również pomocy dla sektorów
    energochłonnych związanej z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej
    w latach 2022-2024. Gdyż również w tym przypadku takie działanie spowodowałoby
    efektywne obniżenie kwoty pomocy publicznej/rekompensaty o kwotę podatku CIT, który
    to podatek wróci do budżetu Państwa, przecząc tym samym celom Ustawy o zasadach
    realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii oraz
    unijnym założeniom zawartym w omawianych powyżej komunikatach Komisji Europejskiej
    oraz decyzjach pomocowych (program pomocowy nr: SA. 104932 i program pomocowy nr:
    SA. 107269), z których wynikają w sposób precyzyjny: cele pomocy publicznej a także
    zasady i wysokość udzielanego przedsiębiorcom energochłonnym wsparcia.
    Na zakończenie wskazać należy, iż kwestia wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o
    CIT, była przedmiotem rozstrzygnięć wielu sądów administracyjnych, w tym także
    odnoszących się wprost do pomocy udzielanej na podstawie powoływanej ustawy z dnia
    29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku
    z sytuacją na rynku energii i uchwalonych w jej konsekwencji Programów Rządowych 2022
    oraz 2023. Jako przykłady można wskazać następujące rozstrzygnięcia:
    - uznające, iż rekompensaty z tytułu podwyższonych cen energii w latach 2022 - 2024 w
    związku z agresją Rosji na Ukrainę stanowią dotację zwolnioną z opodatkowania CIT:
    WSA w Krakowie, prawomocny wyrok z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 797
    /23; WSA w Poznaniu, wyrok z dnia 7 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Po 720/23; WSA w
    Bydgoszczy, wyrok z dnia 26 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 155/24, WSA w Warszawie,
    wyrok z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 2358/23, WSA w Gliwicach, wyrok z
    dnia 14 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1049/23;
    - uznające, iż rekompensaty od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z tytułu przenoszenia
    kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na ceny energii elektrycznej
    zużywanej do wytwarzania produktów w sektorze lub podsektorach energochłonnych,
    stanowią dotację otrzymaną z budżetu państwa wolną od podatku CIT: powoływany już
    wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2021 r. sygn. akt II FSK 1276/21, WSA w Gorzowie
    Wielkopolskim, wyrok z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt I SA/Go 161/23; WSA we
    Wrocławiu, wyrok z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 146/22, WSA w Rzeszowie
    w wyroku z dnia 18 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Rz 244/23;

    - uznające, że rekompensata wypłacana ze środków samorządu województwa z tytułu
    poniesionej straty w związku ze świadczeniem usług w zakresie transportu zbiorowego,
    spełnia przesłanki dotacji zwolnionej z opodatkowania CIT: wyrok NSA z dnia 28
    kwietnia 2017 r., II FSK 862/15, albo
    - uznające, iż refundacja części kosztów pracowniczych stanowi dotację zwolnioną z
    podatku dochodowego od osób prawnych: wyrok NSA z dnia 28 września 2017 r., II FSK
    2343/15.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, pomoc, którą otrzymała Spółka zgodnie z
    Programem Rządowym 2022 oraz Programem Rządowym 2023 i na podstawie zawartych
    Umów oraz pomoc, którą Spółka może otrzymać w przyszłości, zgodnie z programem
    rządowym pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu
    ziemnego i energii elektrycznej w 2024 r.”, będzie stanowić dochód zwolniony z
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1
    pkt 47 Ustawy CIT, jako dotacja otrzymana z budżetu państwa.
    Ad. 3 oraz Ad. 4
    W razie przyjęcia, że pomoc, którą otrzymała Spółka zgodnie z Programem Rządowym
    2022 oraz Programem Rządowym 2023 i na podstawie zawartych Umów oraz pomoc,
    którą Spółka może otrzymać w przyszłości, zgodnie z planowanym programem rządowym
    pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i
    energii elektrycznej w 2024 r.” nie stanowi ani też nie będzie stanowić dochodu
    zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie
    art. 17 ust. 1 pkt 47 Ustawy CIT, jako dotacja otrzymana z budżetu państwa, otrzymane
    środki pieniężne powinny zostać zakwalifikowane jako dochód zwolniony z
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1
    pkt 34 Ustawy CIT, jako pochodzące z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1
    ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (dalej:
    „Ustawa SSE”).
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT, wolne od podatku dochodowego od osób
    prawnych są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o
    którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy SSE, przy czym wielkość pomocy publicznej
    udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej
    dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy
    w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Zgodnie z art. 17 ust. 4 Ustawy CIT, zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34
    i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
    dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o
    wsparciu.
    Wnioskodawca wskazuje, że środki pieniężne, które otrzymała Spółka oraz środki, które
    może otrzymać w przyszłości związane są i będą bezpośrednio z działalnością
    prowadzoną przez Spółkę na podstawie uzyskanego zezwolenia strefowego (nr 1).
    Jak już wskazywano udzielanie pomocy publicznej w postaci środków pieniężnych
    (zwanych w zawieranych Umowach „rekompensatami”) w ramach Programu Rządowego
    2022 i Programu Rządowego 2023 wynika z dynamicznego wzrostu cen energii
    elektrycznej i gazu ziemnego na rynku europejskim oraz wynikających z tej sytuacji
    problemów przedsiębiorstw, dla których zakup tych surowców energetycznych stanowi
    jeden z istotniejszych kosztów produkcji.
    Jak wskazywano w uzasadnieniu projektu Ustawy o zasadach realizacji programów
    wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii (druk sejmowy nr 2616),

    branża hutnicza (czyli również hutnictwo szkła jak w przypadku Spółki) jest szczególnie
    narażona na wzrost cen energii elektrycznej i gazu ziemnego - „Część polskich firm, np. z
    branż ceramicznej czy hutniczej, już dziś zmuszona jest wstrzymywać produkcję części
    wyrobów. Biorąc pod uwagę wielkość przedsiębiorstw działających w tych branżach,
    często będących bardzo znaczącym zatrudniającym na lokalnym rynku pracy, obecna
    sytuacja na rynku energii może stanowić zagrożenie dla wielu tysięcy miejsc pracy”.
    Rekompensata, którą otrzymała Spółka oraz rekompensata, którą może otrzymać w
    przyszłości dotyczy kosztów energii elektrycznej i gazu ziemnego ponoszonych wyłącznie
    w ramach działalności strefowej, tj. działalności prowadzonej na podstawie uzyskanego
    zezwolenia strefowego nr 1. Koszty energii elektrycznej i gazu ziemnego stanowią dla
    Spółki jeden z najistotniejszych kosztów produkcji prowadzonej na podstawie
    posiadanego zezwolenia nr 1. Jednym z warunków otrzymania pomocy publicznej w
    ramach Programu Rządowego 2022 i Programu Rządowego 2023, było prowadzenie
    przeważającej działalności gospodarczej w jednej lub wielu podklasach PKD zawartych w
    regulaminach tych programów. Spółka wskazuje, że jej przeważającym rodzajem
    działalności gospodarczej tj. 97,26% (dane na podstawie ostatniego zamkniętego roku
    obrotowego na moment składania wniosku o pomoc w Ramach Programu 2023, którym
    był wówczas rok 2022) pochodzi z produkcji szkła (...). Jest to działalność objęta
    posiadanym zezwoleniem strefowym nr 1 - której to działalności odpowiada kod PKWiU
    (...).
    W związku z tym, Spółka wskazuje, że nie mogłaby otrzymać wsparcia w ramach Programu
    Rządowego 2022 oraz Programu Rządowego 2023 ani też nie będzie mogła wnioskować o
    wsparcie w ramach planowanego Programu Rządowego 2024, gdyby nie prowadziła
    przeważającej działalności gospodarczej w ramach jednej lub wielu podklasach PKD
    zawartych w regulaminach tych programów. Z uwagi na to, że przeważającym rodzajem
    prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, który stanowi jednocześnie tzw.
    działalność strefową (objętą zezwoleniem nr 1) jest PKD (...), Spółka mogła otrzymać środki
    pieniężne w ramach programów wsparcia przedsiębiorstw energochłonnych.
    Wobec powyższego, otrzymane środki stanowią przychód bezpośrednio związany z tzw.
    działalnością strefową prowadzoną na podstawie uzyskanego zezwolenia strefowego, w
    ramach której generowany jest dochód korzystający ze zwolnienia podatkowego na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT. Koszty energii elektrycznej i gazu ziemnego
    stanowią w przypadku Spółki koszty tzw. działalności strefowej.
    Dochodem z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE są wszelkie
    przysporzenia wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, o ile
    tytuł ich otrzymania zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w
    zezwoleniu - orzecznictwo w tym zakresie odchodzi jednak od wąskiego rozumienia
    działalności i utożsamiania przychodów w tym zakresie jedynie z przychodami ze
    sprzedaży towarów i usług (tak np. wskazywał NSA w wyroku z dnia 22 marca 2019 r.,
    sygn. akt II FSK 896/17, dotyczącym kwalifikacji rekompensaty z tytułu zmniejszenia
    poziomu sprzedaży).
    Co istotne, należy pamiętać, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie
    definiuje pojęcia dochodów z działalności gospodarczej, w tym także z działalności
    gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie
    zezwolenia. Ustawa definiuje natomiast dochód stanowiąc w art. 7 ust. 2, że dochodem ze
    źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i
    art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad
    kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Co
    do rozumienia pojęcia przychodu wskazać należy na pogląd (wyrażany w bogatym
    orzecznictwie sądów administracyjnych), według którego przyjmuje się, że analiza
    poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 12 ust. 1 Ustawy CIT, pozwala na ustalenie
    pewnych desygnatów przychodu podatkowego. Będą to uzyskane, a w przypadku

    wymienionym w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, również należne wartości materialne, w
    sposób definitywny zwiększające aktywa podatnika lub zmniejszające jego pasywa. Do
    przychodów takich - co do zasady - zaliczyć można m. in. otrzymane pieniądze (cyt. za
    wyrok NSA z dnia 22 marca 2022 r., II FSK 896/17).
    Ustawa podatkowa nie definiuje także pojęcia działalności gospodarczej. Mając na
    uwadze, że rozpatrywane zwolnienie wprawdzie posiada samoistne źródło w ustawie o
    podatku dochodowym od osób prawnych, niemniej jednak zostało powiązane z
    przepisami ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, zasadnym jest odwołanie się
    do definicji działalności gospodarczej zawartej w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 6
    marca 2018 roku prawo przedsiębiorców, gdzie zgodnie z art. 3 działalnością gospodarczą
    jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób
    ciągły. Przedsiębiorcą natomiast jest m.in. osoba prawna, której odrębna ustawa
    przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą (art. 4 ust. 1).
    Przedstawione wyżej uwagi prowadzą do wniosku, że za dochód z działalności
    gospodarczej należy uznać wszelki efekt ekonomiczny (finansowy) działalności
    zarobkowej, wykonywanej przez przedsiębiorcę w sposób ciągły. Jednocześnie trzeba
    stwierdzić, że nie ma uzasadnionych podstaw, aby twierdzić, że przez dochód taki należy
    rozumieć tylko takie świadczenie, które stanowi bezpośrednio cenę za konkretny towar
    lub usługę, z kategorycznym wyłączeniem jakichkolwiek innych świadczeń.
    W tym zakresie należy zwrócić uwagę przede wszystkim na związek danego przysporzenia
    z działalnością prowadzoną w określonym miejscu i w ramach uzyskanego zezwolenia
    (zakreślonego w nim przedmiotu działalności). Jeżeli świadczenie pozostaje w
    bezpośrednim, ścisłym i uzasadnionym ekonomicznie związku z działalnością gospodarczą
    określoną w treści zezwolenia oraz jest ono prowadzone na obszarze SSE, to takie
    świadczenie powinno również korzystać ze zwolnienia z CIT, na podstawie art. 17 ust. 1
    pkt 34 Ustawy CIT - nawet jeżeli nie będzie to, jak w niniejszym przypadku, przychód ze
    sprzedaży towaru wyprodukowanego w SSE. Potwierdzają to poniższe orzeczenia
    Naczelnego Sądu Administracyjnego:
    - z dnia 20 sierpnia 2020 r. (sygn. akt II FSK 1319/18), w którym wskazano m.in., że:
    „Zakwalifikowanie danych czynności do działalności gospodarczej prowadzonej na
    terenie SSE może nastąpić wówczas, gdy pomiędzy tymi czynnościami, a działalnością
    podstawową istnieje ścisły i nierozerwalny, funkcjonalny związek, a zatem wówczas, gdy
    stanowią one integralną część działalności strefowej”;
    - z dnia 22 marca 2019 r. (sygn. akt II FSK 896/17): „należy przyjąć, że dochodem z
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., są wszelkie
    przysporzenia wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, o ile
    tytuł ich otrzymania zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w
    zezwoleniu. Jeżeli zatem rekompensata pozostaje w ścisłym, bezpośrednim i
    racjonalnym związku z przedmiotem działalności gospodarczej określonym w
    zezwoleniu i prowadzonej przez Spółkę na obszarze SSE, to nie ma przeszkód, aby
    uznać, że rekompensata ta powinna być rozliczona w ramach dochodu strefowego. (...)
    wskazany przepis (art. 17 ust. 1 pkt 34, przyp. Wnioskodawcy) nie mówi o dochodach ze
    sprzedaży towarów i usług, ale o „dochodach uzyskanych z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia”, który
    to zwrot jest niewątpliwie szerszy, aniżeli zwrot - dochód ze sprzedaży towarów i usług”.
    Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że pomiędzy
    środkami pieniężnymi (rekompensata zwiększonych kosztów energii i gazu w wyniku
    agresji Rosji na Ukrainę), którą otrzymała Spółka na podstawie Programu Rządowego
    2022, Programu Rządowego 2023 oraz rekompensatą, którą Spółka może otrzymać w
    przyszłości (w ramach planowanego Programu Rządowego 2024), a działalnością
    podstawową (i równocześnie strefową) Wnioskodawcy istnieje ścisły i nierozerwalny,
    funkcjonalny związek. Zatem, należy uznać, że przychody te stanowią i będą stanowić

    integralną część działalności strefowej. Związek taki wynika z faktu, że pomoc publiczna w
    ramach Programów Rządowych na lata 2022 – 2024, jest kalkulowana i udzielana w
    oparciu m.in. przeważający rodzaj działalności gospodarczej prowadzony przez Spółkę,
    będący jednocześnie działalnością strefową prowadzoną w oparciu o uzyskane zezwolenie
    strefowe. Co więcej, wsparcie zostało udzielone i może zostać udzielone w przyszłości w
    związku z wystąpieniem wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, które stanowią
    jeden z najistotniejszych kosztów działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie SSE i
    w ramach zezwolenia nr 1, co potwierdza ścisły i bezpośredni związek uzyskanego
    wsparcia z działalnością strefową Wnioskodawcy.
    Należy także zwrócić uwagę na fakt, iż aktywność podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą wiąże się z wieloma ryzykami oraz obarczona jest możliwością wystąpienia
    wielu nieprzewidywalnych okoliczności, które wpływają na jej prowadzenie oraz
    ponoszone koszty i osiągane przychody. W szczególności, za zdarzenie nieprzewidywalne
    należy uznać konfrontacyjną politykę handlową Rosji, a następnie agresję tego kraju na
    Ukrainę oraz zdecydowaną reakcję Polski i Unii Europejskiej w postaci embarg i
    ograniczeń importu, a także środki odwetowe zastosowane przez Rosję oraz
    konsekwencje tych sytuacji, którą był m.in. dynamiczny wzrost cen energii elektrycznej i
    gazu ziemnego na rynku europejskim. Prowadzenie działalności gospodarczej niesie za
    sobą konieczność podejmowania różnego rodzaju czynności prawnych i faktycznych, bez
    podjęcia których działalność podstawowa nie byłaby w ogóle możliwa lub możliwość jej
    kontynuacji zostałaby zagrożona. Do tego rodzaju czynności zaliczyć trzeba również
    przeciwdziałanie bieżącym niekorzystnym wydarzeniom, w tym również sięgnięcie po
    dostępne wsparcie, rekompensujące dynamiczny wzrost cen energii elektrycznej i
    umożliwiające utrzymanie rentowności przedsiębiorstwa oraz brak likwidacji wielu miejsc
    pracy. Należy podkreślić, że alternatywą dla uzyskania wsparcia mogłaby być np. redukcja
    zatrudnienia, czy wstrzymanie części produkcji Spółki. Stąd decyzja o wnioskowaniu o
    pomoc publiczną w ramach Programu Rządowego 2022 i Programu Rządowego 2023 (a
    także planowanego Programu Rządowego 2024) wykazuje ścisły związek z
    zabezpieczeniem stabilności działalności produkcyjnej prowadzonej przez Wnioskodawcę
    na terenie SSE.
    Należy podkreślić, że nie jest możliwe literalne wskazanie w treści zezwolenia na
    prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE wszystkich zdarzeń, jakie mogą być
    niezbędne do zabezpieczenia ciągłości tej działalności. Biorąc pod uwagę założenie
    racjonalności ustawodawcy, należy zwrócić uwagę na fakt, iż w treści przepisu art. 17 ust.
    1 pkt 34 Ustawy CIT, posłużył się on określeniem obejmującym wszelkie zdarzenia,
    spełniające przesłanki bezpośredniego i ścisłego związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą (określoną w zezwoleniu), które to powodują powstanie przysporzenia po
    stronie podmiotu prowadzącego na terenie SSE działalność. W rezultacie, dyspozycją art.
    17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, należy objąć również uzyskanie rekompensaty
    /refinansowania zwiększonych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej
    związanych ze wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego (i to z przyczyn
    wyjątkowych, obiektywnie niezależnych od Spółki - to jest spowodowanych agresją Rosji
    na Ukrainę), dzięki którym możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na terenie
    SSE i w ramach uzyskanego zezwolenia strefowego nr 1.
    Ponadto, Spółka wskazuje również na wyroki sądów administracyjnych dotyczące
    zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34
    Ustawy CIT, środków otrzymanych na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o
    szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
    zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji
    kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), jako dofinansowania wynagrodzeń
    pracowników zatrudnionych w ramach działalności strefowej.
    W wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1344/21, skład
    orzekający wskazał, że: „Bez wątpienia pozyskiwanie wsparcia finansowego nie może

    stanowić samodzielnego przedmiotu działalności gospodarczej. Dofinansowanie to
    zawsze jest bezpośrednio związane z podstawową działalnością przedsiębiorcy, przy
    której zatrudnieni zostali pracownicy, których wynagrodzenie zostało objęte
    dofinansowaniem. Otrzymanie wsparcia finansowego w formie dofinansowania do
    wynagrodzeń nie byłoby możliwe, gdyby Wnioskodawca nie prowadził podstawowej
    działalności, przy której zatrudnieni zostali pracownicy objęci dofinansowaniem, i których
    miejsca pracy zobowiązał się on utrzymać.
    Zdaniem Sądu trafnie Skarżąca wskazała, że takie podejście jest uzasadnione specyfiką
    związaną z rozliczeniami strefowymi. W przypadku podmiotów prowadzących działalność
    wyłącznie opodatkowaną, rozpoznanie kosztów w postaci wynagrodzeń pracowników i
    przychodu ze wsparcia z Funduszu w ramach działalności opodatkowanej powoduje de
    facto, że ma ono neutralny efekt - przy spadku przychodów opodatkowanych, koszty z
    tytułu wynagrodzeń i przychód z dofinansowania będący pochodną kosztów. W przypadku
    podmiotów prowadzących działalność w SSE sposób ujęcia wskazany przez Organ w
    interpretacji powodowałby natomiast konieczność zapłaty dodatkowego podatku - przy
    spadku przychodów zwolnionych, koszt z tytułu wynagrodzeń powodowałby/ pogłębiał
    nierozliczaną z perspektywy podatkowej stratę, a od przychodu z dofinansowani Spółka
    zobowiązana byłaby zapłacić podatek (nie mając kosztów z tytułu wynagrodzeń w tym
    samym źródle przychodów).(...) Środki otrzymane na podstawie art. 15g ustawy COVID-19
    jako dofinansowanie wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w ramach działalności
    strefowej, tj. działalności prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwoleń, stanowią
    przychód zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1
    pkt 34 u.p.d.o.p.” (analogiczne stanowisko zostało wyrażone również m.in. w wyroku WSA
    w Krakowie z dnia 7 października 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 64/22; wyroku WSA w Kielcach z
    dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Ke 709/21; wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14
    grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 811/21). W wyrokach tych wskazywano, że uzyskane
    przez Spółkę dofinansowanie ma ścisły i nierozerwalny związek z działalnością strefową
    podatników.
    Dodatkowo, w wyrokach tych - przykładowo w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14 grudnia
    2021 r., sygn. akt I SA/Rz 811/21 Sąd przyjmował, że „W razie zaaprobowania stanowiska
    organu, środki z dofinansowania z FGŚP, zostałyby wyłączone z rachunku podatkowego
    prowadzonego na potrzeby zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust 1 pkt 34 w
    zw. z ust. 4 u.p.d.o.p., ale - jak słusznie zauważa skarżąca - zarazem pokryte nimi
    (sfinansowane) koszty tych wynagrodzeń, już nie. Oznacza to, że owo dofinansowanie nie
    pozostaje neutralne podatkowo dla beneficjenta wsparcia, w tym wypadku z art. 15g
    ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, prowadzącego działalność strefową, co w tym akurat
    wypadku wypacza sens tego wsparcia.) Rację należy przyznać skarżącej, że akceptując
    stanowisko organu doszłoby do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podatników i
    gorszego traktowania przedsiębiorcy prowadzącego działalność strefową, co stałoby w
    sprzeczności z celem, któremu ma służyć z kolei zwolnienie strefowe. W ocenie Sądu, na
    tle badanego stanu faktycznego przyjąć należy, że omawiane dofinasowanie, które
    rekompensuje podatnikowi spadek jego obrotów wykazywanych w działalności strefowej,
    w sytuacji utrzymywania miejsc pracy w strefie, pozostaje w ścisłym i bezpośrednim
    związku z wykonywaną działalnością strefową, stanowiąc o sposobie sfinansowania
    kosztów tej działalności to jest kosztów Wynagrodzeń pracowników zatrudnionych przy
    działalności strefowej. Oczywistym jest, że nie stanowią one przychodu wynikającego
    wprost z działalności operacyjnej określonej w treści zezwolenia na prowadzenie
    działalności na terenie SSE, bo jest on związany ze zdarzeniem losowym, wręcz
    nadzwyczajnym, ale w sposób nierozerwalny z działalnością strefową związane, gdyż
    gdyby skarżąca nie prowadziła tej działalności gospodarczej, to nie wystąpiłyby koszty,
    których częściowego sfinansowania podjęło się Państwo w celu łagodzenia
    przedsiębiorcom niekorzystnych skutków pandemii COVID-19”.
    Odnosząc powyższe wnioski zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych, zapadłych
    w sprawach dotyczących wsparcia kryzysowego w postaci dofinansowania wynagrodzeń w

    związku z pandemią, Wnioskodawca wskazuje, iż analogiczna argumentacja będzie miała
    również zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
    Jak już wcześniej wskazywano, dochodem w świetle art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, jest co do
    zasady, nadwyżka sumy przychodów uzyskanych ze źródła przychodów nad kosztami ich
    uzyskania. Środki pochodzące Programu Rządowego 2022 oraz 2023 (a także
    planowanego Programu Rządowego 2024) dedykowane były/są łagodzeniu negatywnych
    skutków wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego, który to wzrost stanowi(ł)
    zagrożenie dla dalszej działalności przedsiębiorstw, szczególnie przemysłowych
    przedsiębiorstw energochłonnych - a więc takich, dla których koszty energii stanowią dużą
    część wszystkich kosztów operacyjnych. Ponownie należy podkreślić, iż Wnioskodawca jest
    przedsiębiorstwem energochłonnym a uzyskane środki w ramach tego wsparcia
    dedykowane są de facto zrefinansowaniu części kosztów nośników energii (gaz i prąd)
    będących niezbędnym elementem produkcji strefowej (produkcja szkła gospodarczego), a
    których cena drastycznie wzrosła w konsekwencji agresji Rosji na Ukrainę. Innymi słowy,
    przesłanką otrzymania pomocy było/jest prowadzenie przeważającej (co najmniej 50%
    przychodu) w działalności w branży/sektorze uznanym za energochłonny przy
    jednoczesnym wykazaniu, iż łączne koszty zakupu energii (prąd i gaz ziemny) stanowiły w
    roku 2021 (tj. przed kryzysem wywołanym agresją Rosji) nie mniej niż 3% wartości
    produkcji sprzedanej. Jak już wskazywano, produkcja szkła gospodarczego (działalność, na
    którą Spółka uzyskała m.in. zezwolenie nr 1), wpisywała i nadal wpisuje się w kategorię
    działalności energochłonnej a koszty zakupu nośników energii (niezbędnych do
    prowadzenia działalności objętej zezwoleniem strefowym) przekraczają u Wnioskodawcy
    próg 3% wartości produkcji sprzedanej.
    Co więcej należy wskazać, iż zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2022
    r. „TCF: Aid for additional costs due to exceptionally severe increases in natural gas and
    electricity prices incurred in 2022” (program pomocowy nr: SA. 104932) oraz decyzją
    Komisji Europejskiej z dnia 6 października 2023 r. „TCFT: Aid for additional costs due to
    exceptionally severe increases in natural gas and electricityprices incurred in 2023”
    (program pomocowy nr: SA. 107269); na podstawie których Polska mogła wprowadzić
    omawiane programy wsparcia, celem pomocy jest właśnie pokrycie dodatkowych kosztów
    wynikających z wyjątkowego wzrostu cen energii związanego z obecnym kryzysem
    geopolitycznym i ma ona częściowo rekompensować przedsiębiorstwom, w szczególności
    intensywnie korzystającym z energii, dodatkowe koszty wynikające z nadzwyczajnych
    podwyżek cen gazu i energii elektrycznej. Można zatem stwierdzić jednoznacznie, iż
    pomoc dla przedsiębiorstw energochłonnych (w tym Wnioskodawcy), substytuuje środki
    na pokrycie kosztów działalności strefowej, które w niezakłóconych przez agresję Rosji na
    Ukrainę warunkach obrotu gospodarczego, Spółka wyasygnowałaby z przychodów
    uzyskiwanych bezpośrednio z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy.
    Wszak nie może budzić wątpliwości, że koszty nośników energii to koszty niezbędne do
    uzyskania przychodów z działalności określonej w zezwoleniu na prowadzenie działalności
    gospodarczej w strefie.
    Mając na uwadze całą przedstawioną powyżej argumentację i wnioski bezpośrednio
    wynikające z orzecznictwa, Spółka zwraca również uwagę, że powyższe podejście
    uzasadnione jest także specyfiką związaną z rozliczeniami działalności gospodarczej
    prowadzonej w specjalnych strefach ekonomicznych. W przypadku podmiotów
    prowadzących działalność wyłącznie opodatkowaną na zasadach ogólnych (i nie
    posiadających zezwolenia/zezwoleń strefowych i /lub decyzji o wsparciu), rozpoznanie
    kosztów uzyskania przychodów w postaci kosztów energii elektrycznej i gazu ziemnego a
    także przychodu związanego z pomocą publiczną w ramach Programu Rządowego 2022 i
    Programu Rządowego 2023 w ramach działalności opodatkowanej powoduje de facto, że
    ma ono neutralny efekt - przy zwiększeniu kosztów z działalności opodatkowanej
    przychód z rekompensat będący pochodną kosztów przywraca częściowo rentowność tej
    działalności. Natomiast w przypadku podmiotów prowadzących działalność w SSE (tak, jak
    Spółka), przyjęcie, że wsparcie/rekompensata, którą otrzymała Spółka w ramach

    Programu Rządowego 2022 i 2023 a także rekompensata, którą może w przyszłości
    otrzymać Spółka; stanowią przychód podlegający opodatkowaniu CIT na zasadach
    ogólnych, powoduje konieczność zapłaty dodatkowego podatku - przy spadku
    rentowności z uwagi na wzrost kosztów produkcji, koszty energii elektrycznej i gazu
    ziemnego powodowałyby/ pogłębiałyby nierozliczaną z perspektywy podatkowej stratę i
    jednocześnie od przychodu związanego z pomocą publiczną w ramach Programu
    Rządowego 2022 i Programu Rządowego 2023 Spółka zobowiązana byłaby zapłacić
    podatek nie mając jednak kosztów energii elektrycznej i gazu ziemnego w tym samym
    źródle/koszyku przychodów. Oznacza to, że owo dofinansowanie nie pozostaje neutralne
    podatkowo dla beneficjenta wsparcia, prowadzącego działalność strefową, co w tym
    akurat wypadku wypacza sens tego wsparcia. W konsekwencji takiego podejścia, doszłoby
    do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podatników i gorszego traktowania
    przedsiębiorcy prowadzącego działalność strefową, co stałoby w sprzeczności z celem,
    któremu ma służyć z kolei zwolnienie strefowe.
    W konsekwencji powyższego należy przyjąć, iż omawiane wsparcie (dofinansowanie) dla
    przedsiębiorstw energochłonnych, które rekompensuje/refinansuje dodatkowe koszty
    wynikające z nadzwyczajnych podwyżek cen gazu i energii elektrycznej, a które to koszty
    są niezbędne do prowadzenia działalności w SSE, pozostaje w ścisłym i bezpośrednim
    związku z wykonywaną działalnością strefową. Faktem jest, że nie stanowią one przychodu
    wynikającego wprost z działalności operacyjnej określonej w treści zezwolenia na
    prowadzenie działalności na terenie SSE, bo jest on związany ze zdarzeniem losowym,
    wręcz nadzwyczajnym, ale w sposób nierozerwalny są z działalnością strefową związane,
    gdyż gdyby Spółka nie prowadziła tej działalności gospodarczej, to nie wystąpiłyby koszty,
    których częściowego sfinansowania podjęło się Państwo w celu łagodzenia
    przedsiębiorcom niekorzystnych skutków agresji Rosji na Ukrainę.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy otrzymane (i możliwe do uzyskania w przyszłości
    w ramach planowanego programu Rządowego 2024) przez Spółkę dofinansowanie
    /rekompensata należy uwzględnić w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku
    dochodowego od osób prawnych na podstawie z art. 17 ust. 1 pkt 34 i ust. 4 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1 i 2
    Ustawa z 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia
    przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. z
    2022 r. poz. 2088) wprowadza możliwość przyjęcia przez Radę Ministrów programów
    pomocowych, mających na celu udzielenie wsparcia finansowego określonym grupom
    przedsiębiorców, w przypadku których prowadzenie działalności gospodarczej jest
    zagrożone z uwagi na dynamiczny wzrost kosztów prowadzenia działalności
    gospodarczej, wynikających z obecnej dynamicznej sytuacji na rynku energii.
    Podstawą przyjmowania programów pomocowych przez Radę Ministrów jest
    opublikowany w marcu 2022 r. komunikat Komisji Europejskiej „Tymczasowe kryzysowe
    ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec
    Ukrainy” (dalej: „Komunikat Komisji” lub „Tymczasowe Ramy Kryzysowe”), w którym
    dopuszczona została możliwość udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej
    pomocy publicznej z tytułu zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej (UE).
    Pomoc ta ma służyć przede wszystkim zapewnieniu płynności i dostępu do finansowania
    dla przedsiębiorstw zmagających się z wyzwaniami obecnego kryzysu, przy jednoczesnym
    zachowaniu warunków działania na jednolitym rynku UE. Wsparcie może być udzielone na

    pokrycie zwiększonych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej związanych ze
    wzrostem cen energii elektrycznej oraz gazu ziemnego.
    Na podstawie powołanej na wstępie ustawy:
      - uchwałą z 3 stycznia 2023 roku (nr 1/2023) Rada Ministrów przyjęła program rządowy
        pod nazwą „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami
        cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.” Powyższa uchwała została
        zmieniona uchwałą z 8 lutego 2023 r. – Nr 17/2023;
      - uchwałą z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr 141/2023 Rada Ministrów przyjęła program
        rządowy po nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami
        gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r.” Powyższa uchwała została
        zmieniona uchwałą z 13 października 2023 r. – Nr 190/2023;
      - uchwałą z dnia 24 września 2024 r. nr 100/2024 Rada Ministrów przyjęła program
        rządowy pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami
        gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2024 r.”. Powyższa uchwała została
        zmieniona uchwałą z 15 listopada 2024 r. – Nr 135/2024.
    Operator programu (Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej),
    działając w imieniu ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie oceny
    wniosku zawiera umowę z przedsiębiorstwem, na mocy której, zostaje udzielona pomoc
    publiczna. Umowa określa przeznaczenie pomocy, jej wysokość, warunki udzielenia
    pomocy, termin i sposób jej rozliczenia (w tym zobowiązanie przedsiębiorcy do zwrotu
    pomocy w przypadku gdy pomoc przyznana zostałaby w wysokości wyższej niż należna), a
    także tryb kontroli. Wypłata pomocy jest dokonywana na rachunek bankowy wskazany we
    wniosku składanym do Operatora Programu. Udzielona w ramach programu pomoc ma
    rekompensować koszty związane ze wzrostem cen zakupu energii elektrycznej lub gazu.
    Ustawa wprowadzająca powyższe rozwiązanie nie określa przepisów szczególnych
    wyłączających/zwalniających z opodatkowania otrzymanej pomocy.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku CIT nie jest przypadkowy i pozwala
    na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi
    wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym powodująca
    zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Wystąpienie każdego zdarzenia
    powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje obowiązkiem
    opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez podatnika. Nie jest
    przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost
    wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Przyjęte
    rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy niezależnie od specyfiki
    podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się okoliczności i rzeczywistości
    gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju instrumentów wykorzystywanych w
    obrocie gospodarczym.

    Ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog
    przychodów wymienionych w ustawie ma charakter otwarty i jedynie przykładowy.
    Jak stanowi art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o CIT,
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
      naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
      odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
      świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
      otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27
      sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z
      wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od
      Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w
      nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.
    Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym,
    bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego.
    W świetle ww. przepisu, otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne (np. w postaci
    pomocy publicznej) stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku CIT.
    Analizując charakter opisanej we wniosku pomocy publicznej, należy mieć na uwadze, że
    warunki i tryb udzielenia tego typu pomocy określone zostały w programach rządowych:
    - „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu
      ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.” będącym załącznikiem do uchwały Rady
      Ministrów z dnia 3 stycznia 2023 r.,
    - „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii
      elektrycznej w 2023 r.” będącym załącznikiem od uchwały Rady Ministrów z dnia 8
      sierpnia 2023 r.,
    - „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii
      elektrycznej w 2024 r.” będącym załącznikiem do uchwały Rady Ministrów z dnia 24
      września 2024 r.
    - która przyjęła ww. programy na podstawie art. 3 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 29 września
    2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją
    na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2088 dalej: „ustawa”). Ustawa ta
    obowiązywała do 31 grudnia 2024 r.
    Stosownie do art. 1 ww. ustawy,
      ustawa określa zasady udzielania przedsiębiorcom pomocy publicznej w związku ze
      wzrostem cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w latach 2022-2024, zwanej dalej
      „pomocą”.
    W brzmieniu art. 2 ww. ustawy,
      pomoc może być udzielana określonym grupom przedsiębiorców, którzy ponoszą
      dodatkowe koszty wynikające ze wzrostu cen energii elektrycznej i gazu ziemnego w
      latach 2022-2024.
    Z kolei w myśl art. 3 ust. 1-4 ww. ustawy,
      1. Rada Ministrów może przyjąć, w drodze uchwały, program rządowy udzielania
      przedsiębiorcom pomocy.

      2. Program rządowy, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności:
      1) przedsiębiorców uprawnionych do otrzymania pomocy w ramach danego
      programu;
      2) formy, kryteria, warunki i okres przyznania pomocy;
      3) sposób obliczania wysokości pomocy;
      4) maksymalną kwotę pomocy;
      5) zakres wniosku o udzielenie pomocy;
      6) termin i sposób składania wniosków o udzielenie pomocy;
      7) zasady i terminy rozliczania przez przedsiębiorcę pomocy.
      3. Za realizację programu rządowego, o którym mowa w ust. 1, odpowiada minister
      właściwy do spraw gospodarki. W związku z realizacją tego programu minister
      właściwy do spraw gospodarki może w szczególności wydawać operatorowi
      programu rządowego, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, polecenia albo udzielać temu
      operatorowi rekomendacji, z zastrzeżeniem, że nie mogą one dotyczyć rozstrzygnięć
      co do istoty sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej.
      4. Rada Ministrów, przyjmując program rządowy, o którym mowa w ust. 1:
      1) wyznacza operatora programu rządowego spośród jednostek nadzorowanych lub
      podległych członkom Rady Ministrów, centralnych organów administracji rządowej
      lub spółek realizujących misję publiczną w rozumieniu przepisów o zasadach
      zarządzania mieniem państwowym, zwanego dalej ,,operatorem programu'';
      2) wskazuje kwotę środków przeznaczonych na:
      a) finansowanie tego programu oraz źródło jego finansowania,
      b) pokrycie uzasadnionych kosztów poniesionych przez operatora programu
      związanych z wykonywaniem jego zadań oraz źródło pokrycia tych kosztów, w
      wysokości niezbędnej do prawidłowej realizacji programu, nie wyższej niż 1%
      wysokości środków przeznaczonych na finansowanie programu.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy,
      pomoc jest przyznawana na wniosek o udzielenie pomocy, zwany dalej „wnioskiem”,
      złożony operatorowi programu, zgodnie z zasadami określonymi w programie
      rządowym, o którym mowa w art. 3 ust. 1, na formularzu opracowanym przez
      operatora programu.
    W myśl art. 7 ww. ustawy,
      1. Podstawą udzielenia pomocy jest umowa o udzielenie pomocy zawarta przez
        operatora programu, działającego w imieniu ministra właściwego do spraw
        gospodarki, z przedsiębiorcą.
      2. Umowa, o której mowa w ust. 1, określa w szczególności:
      1) szczegółowe przeznaczenie pomocy;
      2) wysokość udzielonej pomocy;
      3) warunki udzielenia, sposób i termin rozliczenia pomocy, w tym zobowiązanie
        przedsiębiorcy do zwrotu pomocy w przypadku stwierdzenia przez niego, że
        pomoc została przyznana w wysokości wyższej niż należna;
      4) tryb kontroli.
      3. Operator programu jest podmiotem udzielającym pomocy publicznej w
        rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach

        dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 743 oraz z 2022 r. poz. 807),
        w odniesieniu do pomocy udzielanej na podstawie programu rządowego, o
        którym mowa w art. 3 ust. 1.
    W świetle powyższych regulacji zauważyć należy, że Pomoc publiczna ma charakter
    zindywidualizowanej pomocy publicznej.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT,
      wolne od podatku są dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki
      samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów
      bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.
    W tym miejscu zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych nie definiują pojęcia „dotacja”. Brak ustawowej definicji pojęcia „dotacja” nie
    uprawnia jednak do dowolnego określenia jego zakresu znaczeniowego.
    Mając powyższe na względzie, uprawnionym jest odwołanie się do ustawy z dnia 27
    sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz.U. 2024 r., poz. 1530 ze zm.), w zakresie
    rozumienia sformułowania „dotacja” zawartego w przepisach podatkowych.
    I tak, stosownie do art. 126 ustawy o finansach publicznych,
      dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu
      państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych
      funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw
      lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań
      publicznych.
    Określone w ww. przepisie dotacje, to środki przeznaczone na cele służące dobru całego
    społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości (na cel dostępny lub przeznaczony dla wszystkich).
    Uznanie otrzymanych środków za „dotację” w rozumieniu ww. ustawy warunkuje
    przeznaczenie tych środków na cele wartościowe, korzystne lub pożądane przez całe
    społeczeństwo lub jakąś jego zbiorowość.
    Co do zasady, przyznanie dotacji skutkuje możliwością poniesienia w dalszej kolejności
    określonych wydatków na realizację zadania publicznego, które następuje po otrzymaniu
    takiej dotacji. Beneficjentem ww. dotacji może być m.in. osoba prawna, realizująca
    zadania, których celem jest ogólny interes publiczny, czy też Fundusz celowy, realizujący
    zadanie publiczne w postaci przyznawania rekompensat określonej grupie podmiotów.
    Zwolnienie ustanowione w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, dotyczy wszelkich dotacji
    udzielanych ze środków budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu
    terytorialnego, z wyjątkiem jednej kategorii – dopłat do oprocentowania kredytów
    bankowych. Z zastrzeżeniem ww. dopłat, dla zakresu omawianego zwolnienia nie ma
    znaczenia rodzaj dotacji ani system jej przekazywania i rozliczania. Istotne pozostaje
    natomiast źródło pochodzenia środków, którym musi być budżet państwa lub budżet
    jednostki samorządu terytorialnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera również pojęcia
    „rekompensata”, zatem zasadne jest posłużenie się wykładnią językową tego pojęcia. Jak
    wskazuje Słownik Języka Polskiego (PWN) „rekompensata”, to m.in. „zrównoważenie lub
    wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś”, „zlikwidowanie
    poniesionych przez kogoś strat lub doznanych krzywd”. Aby określone środki stanowiły
    „rekompensatę” musi zaistnieć zatem przyczyna (źródło) generująca stratę/niedobór
    /krzywdę. Niedostatki te następnie są „rekompensowane”.
    Zauważyć przy tym należy, że Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji jest
    funduszem celowym, a zatem w istocie, jest beneficjentem środków otrzymywanych w
    celu wypłaty rekompensat.
    Otrzymana pomoc/rekompensata nie stanowi w istocie realizacji żadnego celu
    publicznego. Stanowi ona wyłącznie rekompensatę dla podmiotu prowadzącego

    działalność gospodarczą. Ponadto, beneficjentem dotacji nie jest Wnioskodawca tylko
    Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia
    19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych,
    realizujący zadanie publiczne w postaci rekompensaty dla podatnika, natomiast
    dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki.
    Ponadto, sam ustawodawca posługując się pojęciem „rekompensaty” jednoznacznie
    wskazuje, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie
    lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie
    wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem
    „rekompensaty”, a nie pojęciem „dotacja” należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny.
    Brak określenia omawianej kwoty pojęciem „dotacja” stanowi dodatkowy argument
    przemawiający za wykluczeniem stosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o
    CIT, w opisanym przypadku.
    Zauważam przy tym, że gdyby wolą ustawodawcy było uznanie, że środki określone w
    ustawie o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją
    na rynku energii w latach 2022-2024 stanowią dotację, to stosowałby właśnie takie pojęcie
    w cyt. ustawie. Ustawodawca posługując się pojęciem „pomoc” jednoznacznie przesądził,
    że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub
    wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie
    wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem
    „pomoc”, a nie pojęciem „dotacja” należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny.
    Wskazanych powyżej pojęć nie można stosować zamiennie, albowiem warunki, w jakich
    dochodzi do ich przyznania, rodzą odmienne skutki na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK
    159/13 środki przyznane w ramach dotacji mają „znaczony” charakter i podmiot je
    otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy
    szczególne. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił: „Wskazać należy, że środki z dotacji
    przekazane na konto beneficjenta nie uzyskują przymiotu wartości prywatnej, co
    stwarzałoby możliwość swobodnego nimi dysponowania. Mają one nadal charakter
    publiczny i w konsekwencji można je wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez
    dotującego. Także, w nauce prezentowany jest pogląd, że nie zachodzi zmiana statusu
    dotacji ze środków publicznych na wartość prywatną beneficjenta. Beneficjent nie włada
    bowiem dotacją, jak właściciel, bez ograniczeń - wręcz przeciwnie może ją wykorzystać
    jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także zwrot dotacji wykorzystanej
    niezgodnie z przeznaczeniem następuje w drodze decyzji organu administracji, a nie w
    drodze procesu cywilnego”.
    W przypadku wskazanej we wniosku pomocy publicznej bez znaczenia natomiast
    pozostaje na co przeznaczone zostaną otrzymane środki. Podmiot otrzymujący pomoc,
    odmiennie niż w przypadku otrzymanej dotacji, może zatem przeznaczyć otrzymane
    środki na dowolny cel. Otrzymane środki stają się bowiem środkami prywatnymi tego
    podmiotu.
    Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia w rozpatrywanej sprawie stwierdzam, że przyznana
    Państwu w ramach zawartych umów nr 1, 2 i 3 pomoc, realizowana na podstawie ustawy z
    29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku
    z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 oraz:
    - uchwały Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2023 r. (zmienionej uchwałą Rady Ministrów Nr
    17/2023 z 8 lutego 2023 r.), w sprawie przyjęcia programu rządowego pod nazwą
    „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu
    ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.”,
    - uchwały Rady Ministrów z dnia 8 sierpnia 2023 r. (zmienionej uchwałą Rady Ministrów Nr
    190/2023 z 13 października 2023 r.), w sprawie przyjęcia programu rządowego pod

    nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i
    energii elektrycznej w 2023 r.”,
    - uchwały Rady Ministrów z dnia 24 września 2024 r. (zmienionej uchwałą Rady Ministrów
    Nr 135/2024 z 15 listopada 2024 r.) w sprawie przyjęcia programu rządowego pod
    nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i
    energii elektrycznej w 2024 r.”
    oraz załączników do tych uchwał, choć będzie stanowiła świadczenie publicznoprawne z
    budżetu państwa, to nie będzie miała charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1
    pkt 47 ustawy o CIT.
    Zatem, także w sytuacji, w której w ramach opisanego zdarzenia przyszłego pomoc, którą
    mogą Państwo otrzymać w przyszłości na analogicznych zasadach, zgodnie z programem
    rządowym pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu
    ziemnego i energii elektrycznej w 2024 r.”, również nie będzie stanowić dochodu
    zwolnionego z na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 updop, jako dotacja otrzymana z budżetu
    państwa.
    Prawidłowość powyższego stanowiska została potwierdzona wyrokiem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 9 lipca 2024 r. sygn. akt II FSK 397/24.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 dotyczące ustalenia, czy:
    - w świetle przedstawionego stanu faktycznego pomoc publiczna, którą otrzymała Spółka
    zgodnie z Programem Rządowym 2022 oraz Programem Rządowym 2023 i na
    podstawie zawartych Umów stanowi dochód zwolniony z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 updop, jako dotacja
    otrzymana z budżetu państwa, jest nieprawidłowe;
    - w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego, pomoc publiczna, którą Spółka może
    otrzymać w przyszłości, zgodnie z programem rządowym pod nazwą „Pomoc dla
    przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w
    2024 r.” będzie stanowić dochód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 updop, jako dotacja otrzymana z
    budżetu państwa, jest nieprawidłowe.
    Z uwagi na uznanie Państwa stanowiska w zakresie pytań nr 1 i 2 za nieprawidłowe,
    zasadnym jest udzielenie odpowiedzi na pytania oznaczone nr 3 i 4.
    Ad. 3 i 4
    Zgodnie z powołanym na wstępie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT,
      przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Specjalne strefy ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie,
    na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych
    warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób
    prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym stanowi art. 12 ust. 1
    ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z
    2023 r., poz. 1604, dalej: „ustawa o SSE”). Zgodnie z tym przepisem,

      dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w
      ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby
      fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku
      dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku
      dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób
      fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy
      nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych
      na podstawie art. 4 ust. 4.
    Zasady zwolnienia dotyczące osób prawnych określa art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT,
    zgodnie z którym
      wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie
      zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o
      specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604), przy czym wielkość
      pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć
      wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów
      kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z
      odrębnymi przepisami.
    Pomocą publiczną udzielaną przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na
    terenie strefy jest niezapłacony przez tego przedsiębiorcę podatek obliczony od dochodu
    osiąganego wyłącznie z działalności prowadzonej na terenie strefy na podstawie
    właściwego Zezwolenia.
    Równocześnie, art. 17 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
      podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
      dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji
      o wsparciu.
    Jak wynika z powyższych przepisów, omawiane zwolnienie jest formą pomocy publicznej,
    której celem jest skłonienie przedsiębiorców do rozpoczęcia działalności na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej. Przepisy te wyznaczają jednocześnie granice korzystania z
    tej pomocy. Zarówno art. 12 ustawy o SSE, jak i art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT,
    odwołujący się w swej treści do art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, wiążą prawo do zwolnienia z
    posiadaniem zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej
    strefy ekonomicznej oraz respektowaniem warunków określonych w tym zezwoleniu.
    Oznacza to, że zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa
    w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, podlega tylko dochód z działalności gospodarczej,
    prowadzonej na terenie strefy, stosownie do uzyskanego zezwolenia na prowadzenie
    działalności w granicach strefy. Jeżeli zatem dany rodzaj działalności gospodarczej nie
    został wymieniony w zezwoleniu, to uzyskany z tej działalności dochód nie korzysta ze
    zwolnienia podatkowego.
    Fakt, iż podmiot prowadzący działalność na podstawie zezwolenia otrzymuje z tytułu
    swojej działalności dodatkowe wynagrodzenie inne niż cena za wykonane usługi
    /sprzedawane towary nie oznacza, iż takie wynagrodzenie nie może korzystać ze
    zwolnienia z opodatkowania. Dochód zwolniony to dochód, jaki jest bezpośrednio
    generowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w ramach inwestycji, albo
    też stanowi nieodłączne (nie dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego)
    następstwo działalności gospodarczej. Dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z
    działalności są dochody w postaci należności uzyskiwanych od kontrahentów, jeżeli zakres
    świadczonych w ramach umów czynności objęty jest zakresem zezwolenia.
    Zwolnienie przewidziane treścią art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, nie ma wprawdzie
    charakteru podmiotowego, jednak przesłanka zezwolenia winna odnosić się do
    prowadzonej działalności, nie zaś do rodzajów przychodów osiąganych z działalności

    gospodarczej. Tym bardziej, że zwolnienie odnosi się wprost do dochodów uzyskanych z
    działalności gospodarczej prowadzonej w ramach inwestycji, a nie do produktów
    wskazanych w posiadanym przez podatnika zezwoleniu.
    Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, pomoc którą otrzymali Państwo w
    ramach Programu Rządowego 2022 oraz Programu Rządowego 2023 nie może stanowić
    dochodu zwolnionego z opodatkowania w myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
    Analogicznie, również pomoc, która mogą Państwo otrzymać w przyszłości na takich
    samych zasadach, nie będzie mogła stanowić dochodu zwolnionego z opodatkowania w
    myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.
    Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie
    ekonomicznej na podstawie zezwolenia i wynikające stąd zwolnienie dochodów
    pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości
    opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane
    ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową.
    W mojej ocenie, osiągany przez Państwa przychód z tytułu otrzymanej pomocy w ramach
    wskazanych Programów Rządowych, nie pozostaje w ścisłym i nierozerwalnym związku z
    prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą na podstawie wydanych Zezwoleń.
    Fakt otrzymania ww. pomocy nie warunkuje możliwości lub też braku możliwości
    prowadzenia przez Państwa działalności gospodarczej określonej w Zezwoleniu.
    W związku z tym pomoc, którą otrzymali Państwo w ramach Programu Rządowego 2022,
    oraz Programu Rządowego 2023, jak i pomoc którą mogą Państwo otrzymać w ramach
    Programu Rządowego 2024, nie wpłynie na ustalenie wysokości dochodu podlegającego
    zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanego
    Zezwolenia, a w związku z tym powinna podlegać zaliczeniu do działalności
    niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:
    - pomoc, którą otrzymała Spółka zgodnie z Programem Rządowym 2022 oraz Programem
    Rządowym 2023 i na podstawie zawartych Umów należy kwalifikować jako dochód
    uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na podstawie
    zezwolenia tj. objęty zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34
    updop, jest nieprawidłowe;
    - pomoc, którą Spółka może otrzymać w przyszłości, zgodnie z programem rządowym pod
    nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i
    energii elektrycznej w 2024 r.” należy kwalifikować jako dochód uzyskany z działalności
    gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, na podstawie zezwolenia tj. objęty
    zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    W odniesieniu do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    zaznaczam, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły.
    Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się
    wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Nie negując tych
    orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa
    podatkowego stwierdzam, że w badanej sprawie należało jednak uznać Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie

    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwo sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).