Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-893/11-2/JW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-10-25
Teza: Czy wniesienie przez Wnioskodawcę przedmiotowej nieruchomości tj. prawa wieczystego użytkowania gruntów w formie wkładu niepieniężnego do spółki komandytowo-akcyjnej będzie podlegało opodatkowaniu wg stawki podstawowej tj. 23%?
Słowa kluczowe: aport; nieruchomości; spółki-spółka komandytowo-akcyjna; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 21.07.2011r. (data wpływu 25.07.2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dostawy nieruchomości tj. prawa wieczystego użytkowania w formie aportu do spółki komandytowo-akcyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25.07.2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dostawy nieruchomości tj. prawa wieczystego użytkowania w formie aportu do spółki komandytowo-akcyjnej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

1.  W najbliższym okresie czasu Wnioskodawca tj. spółka P. Spółka Akcyjna zamierza przeprowadzić operację polegającą na wniesieniu do spółki osobowej działającej w formie spółki komandytowo-akcyjnej wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci nieruchomości stanowiącej przedmiot wieczystego użytkowania gruntów (określanej dalej jako Nieruchomość). Za dokonany do ww. spółki komandytowo-akcyjnej aport Wnioskodawca uzyska akcje w podwyższonym kapitale zakładowym tego podmiotu.
2.  Jak już wskazano powyżej przedmiotem wkładu do spółki komandytowo-akcyjnej pozostawać będzie nieruchomość, stanowiąca przedmiot wieczystego użytkowania gruntów Wnioskodawcy do dnia 5.12.2089 r. Na nieruchomości tej znajdował się do niedawna budynek administracyjny typu „L” zrealizowany w latach 1977-1978, nigdy nie ukończony i nie użytkowany, przeznaczony do adaptacji na hotel pracowniczy na 145 miejsc oraz budynek portierni. Oba też budynki - jeden jako budynek w budowie, a drugi jako samodzielny budynek były ujawnione w księdze wieczystej przedmiotowej Nieruchomości. Ze względu na fakt, iż budynek w budowie stanowił w istocie jedynie szkielet budynku wzniesionego w przeszłości, zaś jego dalsza budowa ze względów technicznych pozostawała całkowicie nieopłacalna, Wnioskodawca podjął decyzję dotyczącą fizycznej likwidacji ww. obiektu. Skutkiem tego budynek ten został ostatecznie w roku bieżącym zdemontowany i wyburzony. W związku z koniecznością uporządkowania nieruchomości wyburzono nadto budynek starej portierni.
3.  Obecnie zatem faktycznie nieruchomość ta pozostaje nieruchomością niezabudowaną, znajduje się na niej jedynie ogrodzenie w stanie szczątkowym - nie posiadające żadnej wartości zbywczej, co potwierdza także wycena nieruchomości znajdująca się w posiadaniu Wnioskodawcy.
4.  Dla obszaru, na którym znajduje się Nieruchomość nie ma aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast według Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego z dnia 10.10.2006 r. teren ten został oznaczony symbolem U-tereny usługowe z zabudową do 12 metrów wysokości. Również zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka ta stanowi inne tereny zabudowane. Jednocześnie Wnioskodawca znajduje się w posiadaniu decyzji wydanej przez Prezydenta w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelowego wraz z salą konferencyjną, usługami gastronomicznymi i turystycznymi oraz parkingiem podziemnym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wniesienie w stanie faktycznym opisanym na wstępie przez Wnioskodawcę przedmiotowej nieruchomości tj. prawa wieczystego użytkowania gruntów w formie wkładu niepieniężnego do spółki komandytowo-akcyjnej będzie podlegało opodatkowaniu wg stawki podstawowej tj. 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy, wniesienie ww. prawa wieczystego użytkowania gruntów jako nieruchomości niezabudowanej do spółki komandytowo-akcyjnej na pokrycie akcji nowej emisji podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki podstawowej.

1.  W pierwszym rzędzie wskazać należy, że wniesienie wkładu niepieniężnego (aport) do innego podmiotu (niezależnie od jego formy prawnej) stanowi dostawę towarów. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 u.p.t.u. „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: (\`(...)\`), 6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; 7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6”. W związku z tym także przeniesienie prawa wieczystego użytkowania gruntów jako aportu wiążące się z przeniesieniem na inny podmiot prawa do rozporządzania przedmiotem wkładu stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Do opodatkowania prawa wieczystego użytkowania gruntów wnoszonego jako aport do innego podmiotu winna mieć przy tym zastosowanie stawka podatku, która byłaby zastosowana w przypadku klasycznej sprzedaży czy przeniesienia przedmiotu stanowiącego obecnie aport. W przekonaniu Wnioskodawcy biorąc pod uwagę fakt, iż budynki znajdujące się na nieruchomości wnoszonej aportem zostały zburzone - obecnie nieruchomość ta winna być traktowana także z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jako nieruchomość niezabudowana. Także w dacie faktycznego przeniesienia - na nieruchomości tej nie będą się znajdowały żadne budynki, wszelkie inwestycje budowlane na ww. nieruchomości będą dokonywane już przez jej nowego nabywcę.
2.  Co do zasady, zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 u.p.t.u. podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi obecnie 23%. Możliwość zastosowania innej stawki podatku lub też zwolnienia od podatku jest możliwa jedynie do dostawy towarów i świadczenia usług opisanych w odpowiednich załącznikach do Ustawy lub w przypadku spełnienia warunków opisanych w tejże ustawie. W zakresie dostawy gruntów niezabudowanych szczególnie istotny jest art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Z przepisu tego wynika, że „Zwalnia się od podatku: 9) dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę”. W związku z takim brzmieniem przepisów zwolnione od opodatkowania podatkiem VAT są tylko te grunty niezabudowane, które nie stanowią terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Głównie zatem będą to grunty rolne, leśne czy nieużytki. A contrario zatem dostawa terenów zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę opodatkowaniu ww. podatkiem podlega.
3.  Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej stan faktyczny wskazać należy, że niezabudowany grunt Wnioskodawcy nie jest wprawdzie objęty obecnie postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego z dnia 10.10.2006 r. teren ten został oznaczony symbolem U-tereny usługowe z zabudową do 12 metrów wysokości. Również zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka ta stanowi inne tereny zabudowane. Dodatkowo co szczególnie istotne także z punktu widzenia wyżej zacytowanego przepisu, Wnioskodawca dysponuje decyzją o warunkach zabudowy przedmiotowej Nieruchomości, z której niewątpliwie wynika, że analizowana działka gruntu przeznaczona jest pod zabudowę dla inwestycji w postaci budynku hotelowego wraz z salą konferencyjną, usługami gastronomicznymi i turystycznymi wraz z parkingiem podziemnym.
4.  Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika z kolei, że „(\`(...)\`) Regulacja prawna zawarta w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT oznacza, że ze zwolnienia korzystać mogą tylko dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, działek rekreacyjnych. Nie ma przy tym znaczenia faktyczny i aktualny sposób wykorzystania gruntu, ponieważ znaczenie ma jedynie jego przeznaczenie. (\`(...)\`) Przyjmuje się, że pojęcie tereny przeznaczone pod zabudowę obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy np. mieszkaniowej, zabudowy techniczno-produkcyjnej, zabudowy zagrodowej, przy czym charakter gruntu należy ustalać na podstawie przepisów prawa miejscowego (lokalne plany zagospodarowania przestrzennego, studium takiego planu), na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy danego gruntu”. W wielu przypadkach dla danego terenu nie istnieje jednak taki plan lub plan ten z określonych przyczyn utracił swoją ważność. W takiej sytuacji pewne znaczenie (\`(...)\`) może mieć studium warunków i zagospodarowania przestrzennego gminy (WSA w Gliwicach wyrok z 29.07.2009 r. (III SA/Gl 474/09)”. W przypadku analizowanej Nieruchomości, w świetle powyższych tez nie może ulegać wątpliwości, że jest to nieruchomość przeznaczona po zabudowę. Wynika to w szczególności z posiadanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Biorąc zatem pod uwagę powyższe okoliczności w przekonaniu Wnioskodawcy dostawa (w drodze wniesienia aportu) nieruchomości stanowiącej przedmiot prawa wieczystego użytkowania gruntów, obecnie niezabudowanej ale przeznaczonej pod zabudowę winna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki 23%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają między innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez dostawę towarów – w myśl art. 7 ust. 1 ustawy - rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). W świetle art. 233 ww. ustawy, użytkownik wieczysty (osoba fizyczna lub prawna) może w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w użytkowanie wieczyste korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Z art. 234, art. 235 i art. 237 Kodeksu cywilnego wynikają kolejne uprawnienia użytkownika wieczystego ukształtowane na wzór uprawnień właściciela. W wyniku ustanowienia prawa wieczystego użytkowania dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać tym gruntem jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak również w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, iż użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeks cywilny, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Należy zauważyć, iż dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem (tj. towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług) na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak również w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, tak jak ma to miejsce w przypadku dokonywania sprzedaży gruntu przez właściciela.

W definicji dostawy towarów sformułowanej na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług niewątpliwie mieści się wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci towarów do innego podmiotu (spółki), bowiem w takim przypadku dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Wkład rzeczowy wniesiony do spółki staje się od tego momentu jej własnością. Następuje przeniesienie na spółkę praw własności do przedmiotu wkładu.

Ponadto wniesienie wkładu niepieniężnego spełnia przymiot odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów (wniesieniem wkładu) a otrzymanym z tego tytułu wynagrodzeniem, które przybiera postać udziału w spółce tj. wszystkich praw wynikających z uczestnictwa w tej spółce (w tym prawo do udziału w zysku spółki). Wynagrodzenie to ma charakter wzajemny i ekwiwalentny, co oznacza, że z tytułu wniesienia wkładu, dla wnoszącego wynika bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść.

Powyższe przesądza o odpłatnym charakterze czynności wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki. Jeżeli zatem przedmiotem wkładu niepieniężnego są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii – czyli towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy – gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami przez spółkę jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ustawy.

Co do zasady stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
3.  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
4.  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

Jednakże, przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

Zgodnie z treścią przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Regulacja powyższa oznacza, że zwolnieniem przedmiotowym nie jest objęta dostawa terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, a co za tym idzie, podlegają one opodatkowaniu podstawową stawką podatku od towarów i usług.

Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

W myśl art. 3 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, należy posłużyć się decyzją o warunkach zabudowy lub inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją, sporządzoną na podstawie ww. ustawy o planowaniu przestrzennym.

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca w najbliższym okresie czasu zamierza przeprowadzić operację polegającą na wniesieniu do spółki osobowej działającej w formie spółki komandytowo-akcyjnej wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci nieruchomości stanowiącej przedmiot wieczystego użytkowania gruntów. Za dokonany do ww. spółki komandytowo-akcyjnej aport Wnioskodawca uzyska akcje w podwyższonym kapitale zakładowym tego podmiotu. Przedmiotem wkładu do spółki komandytowo-akcyjnej pozostawać będzie nieruchomość, stanowiąca przedmiot wieczystego użytkowania gruntów Wnioskodawcy do dnia 5.12.2089 r. Na nieruchomości tej znajdował się do niedawna budynek administracyjny typu „Lipsk” zrealizowany w latach 1977-1978, nigdy nie ukończony i nie użytkowany, przeznaczony do adaptacji na hotel pracowniczy na 145 miejsc oraz budynek portierni. Oba też budynki - jeden jako budynek w budowie, a drugi jako samodzielny budynek były ujawnione w księdze wieczystej przedmiotowej Nieruchomości. Ze względu na fakt, iż budynek w budowie stanowił w istocie jedynie szkielet budynku wzniesionego w przeszłości, zaś jego dalsza budowa ze względów technicznych pozostawała całkowicie nieopłacalna, Wnioskodawca podjął decyzję dotyczącą fizycznej likwidacji ww. obiektu. Skutkiem tego budynek ten został ostatecznie w roku bieżącym zdemontowany i wyburzony. W związku z koniecznością uporządkowania nieruchomości wyburzono ponadto budynek starej portierni. Obecnie faktycznie nieruchomość ta pozostaje nieruchomością niezabudowaną, znajduje się na niej jedynie ogrodzenie w stanie szczątkowym - nie posiadające żadnej wartości zbywczej, co potwierdza także wycena nieruchomości znajdująca się w posiadaniu Wnioskodawcy. Dla obszaru, na którym znajduje się Nieruchomość nie ma aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast według Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego z dnia 10.10.2006 r. teren ten został oznaczony symbolem U-tereny usługowe z zabudową do 12 metrów wysokości. Również zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka ta stanowi inne tereny zabudowane. Jednocześnie Wnioskodawca znajduje się w posiadaniu decyzji wydanej przez Prezydenta w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelowego wraz z salą konferencyjną, usługami gastronomicznymi i turystycznymi oraz parkingiem podziemnym.

Ustawodawca zwalniając od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. W związku z tym, że ustawa nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi, przyjąć należy, że pojęcie „tereny przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy, począwszy od zabudowy mieszkaniowej, przez tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej, aż po tereny zabudowy zagrodowej włącznie.

W związku z powyższym dostawa przedmiotowej nieruchomości będącej przedmiotem aportu, znajdującej się w obszarze oznaczonym zgodnie z wydaną Decyzją przez Prezydenta m.st. Warszawy jako strefa zabudowy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według podstawowej stawki. Jest to bowiem teren przeznaczony pod określoną zabudowę, co uniemożliwia zastosowanie zwolnienia z podatku VAT.

Zatem, mając na względzie przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego oraz powołane przepisy prawa wskazać należy, iż dostawa przedmiotowej nieruchomości tj. prawa wieczystego użytkowani gruntu będącej przedmiotem aportu, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skutkiem powyższego, aport posiadanego przez Wnioskodawcę prawa wieczystego użytkowania nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej stosownie do wydanej Decyzji przez Prezydenta w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku hotelowego wraz z salą konferencyjną, usługami gastronomicznymi i turystycznymi oraz parkingiem podziemnym nie korzysta ze zwolnienia w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy i jest opodatkowana podstawową stawką podatku od towarów i usług.

Reasumując należy stwierdzić, iż dostawa w formie wkładu niepieniężnego przedmiotowej nieruchomości niezabudowanej tj. prawa wieczystego użytkowania do spółki osobowej działającej w formie spółki komandytowo-akcyjnej przeznaczonej stosownie do Decyzji wydanej przez Prezydenta w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowy budynku hotelowego nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług i jest opodatkowana podstawową 23% stawką podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.