Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.588.2025.4.MZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Odpłatne zbycie nieruchomości opisanej we wniosku
wykorzystywanej uprzednio w działalności gospodarczej,
skutkuje powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności
gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o
podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Odpłatne zbycie składników majątku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 2-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 30 lipca 2025 r. (wpływ 1 sierpnia 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca, będący osobą fizyczną oraz rezydentem podatkowym Rzeczypospolitej
    Polskiej, posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Polski. W dniu 20
    lipca 2020 r. nabył niezabudowaną nieruchomość gruntową położoną w jednostce
    ewidencyjnej (...) - obszar wiejski, (...). Nieruchomość nie jest uzbrojona w infrastrukturę
    techniczną i znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego.
    Nieruchomość została zakupiona od osoby fizycznej za kwotę 330 000 zł. Przedmiotem
    nabycia była jedna działka o numerze ewidencyjnym 1 (obręb (...) - Obszar Wiejski), objęta
    księgą wieczystą nr (...) (dalej: „Nieruchomość”).
    Działka została nabyta przez Wnioskodawcę do majątku prywatnego, niezwiązanego z
    prowadzoną działalnością gospodarczą. Transakcja zakupu nie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, ponieważ w momencie nabycia korzystał on ze zwolnienia podmiotowego na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (VAT). Jako podatnik
    zwolniony podmiotowo, Wnioskodawca nie miał statusu czynnego podatnika VAT, a tym
    samym nie miał prawa do odliczenia VAT naliczonego (zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o
    VAT).
    Zakup miał charakter inwestycji prywatnej - stanowił lokatę kapitału w grunt
    niezabudowany. Choć brano pod uwagę możliwość przyszłych korzyści majątkowych (np.
    dzierżawy lub inwestycji budowlanej), to w momencie zakupu nie istniał konkretny plan
    dotyczący wykorzystania Nieruchomości. Zakup nie był związany z działalnością
    gospodarczą.
    Po pewnym czasie Wnioskodawca zdecydował się udostępnić Nieruchomość w ramach
    działalności gospodarczej prowadzonej jako osoba fizyczna. Nieruchomość nie została
    jednak wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Początkowo została oddana w
    dzierżawę spółce B. sp. z o.o. (dalej: „Kupujący”). Następnie, po decyzji o zawieszeniu
    działalności gospodarczej, umowę przekształcono aneksem - od dnia 17 stycznia 2022 r.
    Nieruchomość była wynajmowana przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną, poza
    działalnością gospodarczą.
    Stronami umowy najmu byli:
        A.A. (Wnioskodawca) - wynajmujący,
        B. sp. z o.o. - najemca.
    W pierwszym okresie po nabyciu nieruchomość była wykorzystywana przez
    Wnioskodawcę wyłącznie do celów prywatnych - miała charakter rekreacyjny. Działka
    znajduje się w atrakcyjnej lokalizacji, w pobliżu morza, i stanowiła miejsce wypoczynku
    Wnioskodawcy podczas wakacji, które spędzał tam z rodziną. Z uwagi na brak własnego

    budynku, Wnioskodawca nocował w pobliskich kwaterach. Wnioskodawca posiada dzieci
    w wieku szkolnym, co dodatkowo uzasadniało ten prywatny, okazjonalny charakter
    użytkowania nieruchomości.
    Po pewnym czasie działka została oddana do odpłatnego korzystania na rzecz spółki
    spółce B. sp. z o.o. (Kupującemu) na podstawie umowy cywilnoprawnej. Od momentu
    zawarcia tej umowy nieruchomość nie była już wykorzystywana przez Wnioskodawcę
    osobiście ani rekreacyjnie. Początkowo - od dnia 24 sierpnia 2020 r. - udostępnienie
    nieruchomości miało charakter działalności gospodarczej i było ujęte w prowadzonej
    przez Wnioskodawcę działalności zarejestrowanej. Następnie, na mocy aneksu do
    pierwotnej umowy dzierżawy, z dniem 17 stycznia 2022 r. zmieniono formę korzystania z
    nieruchomości - od tego momentu dzierżawa (a faktycznie najem) miała charakter
    prywatny i nie była już związana z działalnością gospodarczą.
    Udostępnienie nieruchomości - zarówno w formie dzierżawy gospodarczej, jak i
    późniejszego najmu prywatnego - miało charakter odpłatny, a wszystkie rozliczenia
    pomiędzy stronami zostały udokumentowane fakturami.
    Przez cały okres wynajmu nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej z VAT. Wnioskodawca nie dokonywał rozliczenia podatku
    należnego VAT z tytułu dzierżawy ani najmu, gdyż jako podatnik korzystał ze zwolnienia
    podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W
    żadnym z okresów nie została przekroczona wartość sprzedaży netto w wysokości 200.000
    zł, uprawniająca do zastosowania tego zwolnienia.
    Podkreślić należy, że przedmiotowa nieruchomość - działka nr 1, objęta KW nr (...) - była
    przez cały okres jej posiadania wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej z
    opodatkowania VAT, zarówno w ramach dzierżawy prowadzonej w działalności
    gospodarczej, jak i późniejszego najmu prywatnego. Nie była również nigdy zaliczona do
    środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Podstawą do korzystania ze zwolnienia z opodatkowania VAT był art. 113 ust. 1 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. od 5 lipca Dz.U. 2025 r. poz. 775),
    który przewiduje możliwość zwolnienia podmiotowego dla podatników, których wartość
    sprzedaży nie przekroczyła wskazanego w ustawie limitu. Wnioskodawca korzystał z tego
    zwolnienia nieprzerwanie w całym okresie udostępniania nieruchomości.
    Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy Wnioskodawcy, Nieruchomość znajduje się na
    obszarze, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Wnioskodawca nie był i nie zamierza być inicjatorem uchwalenia takiego planu.
    Ewentualne działania w tym zakresie podjęła spółka B. sp. z o.o. (Kupujący)
    Po upływie ponad dwóch lat od daty nabycia, Wnioskodawca zdecydował się na sprzedaż
    Nieruchomości spółce B. sp. z o.o. Sprzedaż dotyczy wyłącznie gruntu - bez naniesień w
    postaci budynków, które stanowią własność Kupującego. Zabudowa obejmuje mniej niż
    połowę powierzchni działki. Ustalona cena sprzedaży to 655 000 zł - zgodna z wartością
    rynkową.
    Na przedmiotowej Nieruchomości wydzierżawiający (sp. z o.o. Kupujący) postawił ośrodek
    wczasowy (numer działki, na której znajduje się ośrodek wczasowy wybudowany przez
    wydzierżawiającego to: 1). Ośrodek wczasowy wybudowany przez wydzierżawiającego na
    gruncie będącym przedmiotem sprzedaży został zrealizowany na podstawie pozwolenia
    na budowę - Decyzji Nr (...)/2021, wydanej przez Starostę (...) w dniu 28 stycznia 2021 r.
    Inwestycja została zatem zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa
    budowlanego i na podstawie wymaganych decyzji administracyjnych. Przedmiotem
    planowanej sprzedaży będzie wyłącznie grunt, bez znajdujących się na nim naniesień, w
    szczególności bez ośrodka wczasowego, który został wybudowany przez
    wydzierżawiającego (Kupującego). Przedmiotem sprzedaży jest jedna działka zabudowana
    przez Kupującego B. Sp. z o.o. choć zabudowa zajmuje mniej niż połowę działki.

    Obecnie (wg wiedzy Wnioskodawcy) nie ma planu zabudowy przedmiotowej
    Nieruchomości budynkami/budowlami a dotychczasowa zabudowa ma charakter
    mieszkaniowy i turystyczny. W kwestii inicjatywy dotyczącej uchwalenia miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego i wynikające z ww. planu przeznaczenie
    Nieruchomości Wnioskodawca nie może zająć stanowiska i z pewnością nie była w tym
    zakresie podejmowana inicjatywa Wnioskodawcy.
    W przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego, na moment dostawy dla przedmiotowej działki niezabudowanej mogą
    być wydane decyzje o warunkach zabudowy. O plan zagospodarowania wystąpiła Spółka
    Sp. z o.o. dzierżawca.
    Wnioskodawca, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (polegającą m.
    in. na pozyskiwaniu lekarzy do pracy w szpitalach i przychodniach), nie przekracza
    rocznego limitu sprzedaży uprawniającego do korzystania ze zwolnienia podmiotowego z
    VAT (art. 113 ust. 1 ustawy o VAT). Całość przychodów (zarówno z działalności
    gospodarczej, jak i z dzierżawy Nieruchomości) nie przekracza w skali roku kwoty 200 000
    zł netto.
    Wnioskodawca posiada inne nieruchomości, które nie są przeznaczone na sprzedaż:
    1. Dom - nabyty w 2007 r. w celach mieszkaniowych, sprzedany w 2012 r.
    2. Mieszkanie - otrzymane w darowiźnie od brata matki, sprzedane w 2020 r.
    Celem nabycia był cel mieszkaniowy.
    Wnioskodawca dokonywał sprzedaży dwóch nieruchomości zabudowanych w okresie
    ostatnich 15 lat. Sprzedaże te miały wyłącznie charakter prywatny i wynikały z potrzeby
    poprawy warunków mieszkaniowych rodziny Wnioskodawcy. Obie nieruchomości były
    wykorzystywane przez cały okres posiadania wyłącznie na własne cele mieszkaniowe i nie
    były związane z żadną prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W związku z powyższym transakcje te nie skutkowały obowiązkiem rejestracji jako czynny
    podatnik VAT ani obowiązkiem rozliczenia podatku należnego VAT. Wnioskodawca nie
    dokonywał żadnych działań charakterystycznych dla podmiotów profesjonalnie
    zajmujących się obrotem nieruchomościami. W szczególności nie prowadził działalności
    deweloperskiej, nie uzbrajał nieruchomości, nie podejmował działań marketingowych, nie
    dokonywał podziałów ani zmian przeznaczenia gruntów.
    Żadna z dokonanych sprzedaży nie powodowała powstania obowiązku podatkowego w
    zakresie podatku od towarów i usług, a w związku z ich realizacją Wnioskodawca nie
    rejestrował się jako podatnik VAT czynny, nie składał deklaracji VAT i nie wykazywał
    podatku należnego od tych transakcji.
    Pytania
    1. Czy w związku ze sprzedażą nieruchomości po stronie Sprzedającego powstanie
      przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku
      dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy planowana sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej (działka nr 1,
      objęta księgą wieczystą nr (...), będącej własnością Wnioskodawcy i wykorzystywanej w
      ramach działalności objętej zwolnieniem podmiotowym z VAT, będzie podlegać
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też będzie korzystać ze zwolnienia
      na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
      usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.)?
    Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie
    podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie

    Sprzedający - A.A. - prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której
    wcześniej wykorzystywał nieruchomość będącą przedmiotem sprzedaży. Jednakże w dniu
    17 stycznia 2022 r. zawarty został Aneks nr 1 do Umowy dzierżawy z dnia 24 sierpnia 2020
    r., na mocy którego nieruchomość ta została wycofana z majątku wykorzystywanego w
    działalności gospodarczej. Od tego momentu nieruchomość nie była już związana z
    prowadzoną działalnością, nie służyła jej, nie generowała przychodów rozpoznawanych w
    tej działalności, a jej dalsze wykorzystywanie (najem) miało charakter wyłącznie prywatny.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawy
    o PT), przychody mogą pochodzić z różnych źródeł, w tym z pozarolniczej działalności
    gospodarczej (pkt 3) lub z odpłatnego zbycia rzeczy i praw majątkowych (pkt 8). Kluczowe
    znaczenie ma tutaj rozróżnienie, czy przedmiot sprzedaży - w tym przypadku
    nieruchomość - był składnikiem majątku firmowego, a więc wykorzystywanym w
    działalności gospodarczej, czy też majątku prywatnego.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o PIT, przychodem z działalności gospodarczej
    jest m.in. przychód ze sprzedaży składników majątku wykorzystywanych w działalności.
    Jednakże - jak potwierdza zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych -
    nie każde odpłatne zbycie składnika majątkowego przez przedsiębiorcę należy
    automatycznie kwalifikować jako przychód z działalności gospodarczej. Istotne znaczenie
    ma faktyczny sposób wykorzystywania tego składnika w chwili sprzedaży oraz to, czy był
    on związany z działalnością gospodarczą, czy też stanowił składnik majątku prywatnego.
    W niniejszej sprawie nieruchomość została formalnie wycofana z działalności
    gospodarczej w styczniu 2022 r., a więc znacznie wcześniej niż doszło do jej sprzedaży. Od
    tego czasu była wykorzystywana wyłącznie w sposób prywatny, a dzierżawa odbywała się
    poza działalnością gospodarczą i nie była ujęta w ewidencji środków trwałych. Co istotne,
    sprzedaż nastąpiła na wniosek Kupującego, który samodzielnie zgłosił się z ofertą -
    Sprzedający nie podejmował żadnych działań marketingowych, nie występował jako
    podmiot aktywnie uczestniczący w obrocie nieruchomościami, nie prowadził negocjacji z
    wieloma potencjalnymi nabywcami ani nie przygotowywał nieruchomości do sprzedaży.
    Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 5 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II FSK 825/16), o
    zakwalifikowaniu przychodu do źródła „działalność gospodarcza” przesądza nie tylko
    formalny status przedsiębiorcy, ale również sposób postępowania ze składnikiem
    majątku. W uzasadnieniu wskazano, że:
    „Oceniając, czy dany przychód podlega opodatkowaniu jako przychód z działalności
    gospodarczej, nie można kierować się wyłącznie tym, czy pochodzi on od osoby fizycznej
    prowadzącej działalność gospodarczą, lecz należy przede wszystkim uwzględnić, czy dana
    czynność została faktycznie wykonana w ramach tej działalności".
    Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r. (sygn. akt II FSK 3426
    /15), w którym podkreślono, że:
    „Nie można uznać za działalność gospodarczą sprzedaży nieruchomości, jeśli nie wiązała
    się ona z ciągiem profesjonalnych działań zmierzających do jej przygotowania do obrotu”.
    W analizowanym przypadku nie sposób przypisać Sprzedającemu żadnych działań
    wskazujących na zawodowy charakter sprzedaży. Nie doszło do scalania, podziału działek,
    zmiany ich przeznaczenia ani żadnych inwestycji mających na celu zwiększenie wartości
    gruntu - takich jak uzbrojenie, wydzielenie dróg, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy,
    itp. Przeciwnie - wszystkie te czynności zostały zainicjowane i przeprowadzone przez
    Kupującego, a Sprzedający wyraził jedynie zgodę na ich dokonanie.
    W konsekwencji należy przyjąć, że sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w ramach
    działalności gospodarczej, lecz była formą zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Tym
    samym, nie powstanie po stronie Sprzedającego przychód z działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r.
    poz.163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Konstrukcja podatku dochodowego od osób fizycznych zakłada zróżnicowanie sposobu
    opodatkowania poszczególnych rodzajów dochodów (przychodów) osób fizycznych w
    oparciu o system przyporządkowywania ich do odpowiedniego źródła przychodów.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z
    zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Odrębnym źródłem przychodu, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jest:
      pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Art. 10 ust. 2 pkt 3 omawianej ustawy stanowi, że:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 ustawy nie stosuje się do składników majątku, o których
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem
      zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    W myśl art. 10 ust. 3 ustawy:
      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w

      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową:
      wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych.
    Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa.
    Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, pod
    redakcją Andrzeja Markowskiego, Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać,
    zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły,
    wprowadzać porządek” (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 7
    maja 2008 r. I SA/Op18/08).
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego
    wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności
    gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w
    wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez
    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności
    podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności
    (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą), w dziedzinie
    wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny
    rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej
      działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych
      podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód
      pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub
        krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które - w przypadku uzyskania ich
    przez podatnika - stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi
    przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj.
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust.
    2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.
    W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r. przepis ten wskazywał, że
    przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
    wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy
    prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami
    trwałymi - ujętych w ewidencji środków trwałych.
    Od dnia 1 stycznia 2015 r. przepis ten stanowi jednak, że przychodem z działalności
    gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących
    środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wykorzystywanych
    na potrzeby związane z działalnością gospodarczą (...).
    Zmiana treści powyższego przepisu wynikała z przyjętej ostatecznie przez sądy
    administracyjne linii orzeczniczej, ukształtowanej uchwałą Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13. W ocenie Sądu,
    poprzednie brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych obejmowało swoim zakresem przychód z odpłatnego zbycia wyłącznie tych
    składników majątku, które podatnik wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, a nie wszystkich składników majątku. Tym samym,
    przychód ze sprzedaży składników majątku spełniających ustawową definicję środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, których podatnik nie ujął w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowił przychodu z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, mimo że zbyciu podlegały składniki majątku w
    rzeczywistości służące tej działalności, a nie celom prywatnym podatnika. Ustawą z dnia

    29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r.,
    poz. 1328), ustawodawca doprecyzował brzmienie ww. przepisu i objął jego zakresem
    skutki podatkowe odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku spełniających
    ustawowe kryteria uznania ich za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, bez
    względu na to, czy podatnik wpisał je do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, czy też nie. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ww. ustawy
    zmieniającej, zmiana dotycząca sposobu ustalenia przychodów z odpłatnego zbycia
    składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej ma charakter
    doprecyzowujący. Jej celem jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika majątku
    wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności.
    Dotyczy to składników, które z uwagi na przewidywany okres ich używania krótszy niż rok
    nie zostały zaliczone do środków trwałych, jak również składników, których podatnik -
    pomimo takiego obowiązku - nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych.
    Podkreślić należy, że ww. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r., nie reguluje ani
    kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych, ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim
    składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a)
    ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r. objęty został przychód
    z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka
    trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy
    podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów
    uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
    Jak stanowi art. 22a ust. 1 ww. ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl art. 22c ww. ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
      stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
      mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo
      wynajmowane na podstawie umowy,

      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b
      ust. 2 pkt 1 i 1a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
      działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
      wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
      składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
      działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 ww. ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Stosownie do art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    W myśl art. 22f ust. 4 ww. ustawy:
      Jeżeli tylko część nieruchomości lub lokalu użytkowego jest wykorzystywana do
      prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowana lub wydzierżawiana, odpisów
      amortyzacyjnych dokonuje się w wysokości ustalonej od wartości początkowej
      nieruchomości lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej
      wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub
      wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości lub lokalu.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości
    uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani zaliczania do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od jego wartości początkowej
    dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest
    ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).
    Należy przy tym podkreślić, że mimo tego, że nieruchomość, o której mowa we wniosku,
    była wykorzystywana w działalności gospodarczej, ale nie została ujęta w ewidencji
    środków trwałych, to dotyczą jej wszelkie konsekwencje związane z jej statusem jako
    środka trwałego, w szczególności miał Pan obowiązek wprowadzić nieruchomość do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Stanowi o tym
    przepis art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy.
    W świetle powyższego, zaliczenie przychodu ze sprzedaży składnika majątku
    wykorzystywanego w prowadzonej działalności do przychodów z działalności
    gospodarczej jest możliwe, jeśli spełnione zostaną łącznie następujące warunki:
        składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,
        składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych,

        składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych.
    Po spełnieniu łącznie wszystkich ww. przesłanek określony składnik majątku spełnia
    definicję środka trwałego. Ponadto wszystkie składniki majątku (poza składnikami
    wymienionymi w art. 22d ust. 1 ustawy), które stanowią środki trwałe w rozumieniu
    ustawy, powinny zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych - niezależnie od
    tego czy podlegają amortyzacji, czy też nie.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a)
    objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają
    ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających
    ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od
    tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od
    ich wartości początkowej.
    Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że przychody z odpłatnego zbycia
    składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności
    gospodarczej stanowią przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14
    ustawy.
    Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 (zdanie drugie) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2
      pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów
      specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku,
      o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b, a w pozostałych przypadkach dochodem
      lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością
      początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o
      których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości.
    Określenie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w dniu 20 lipca 2020 r. nabył Pan
    niezabudowaną nieruchomość gruntową. Zakup miał charakter inwestycji prywatnej -
    stanowił lokatę kapitału w grunt niezabudowany. Po pewnym czasie zdecydował się Pan
    udostępnić Nieruchomość w ramach działalności gospodarczej prowadzonej jako osoba
    fizyczna. Nieruchomość nie została jednak wprowadzona do ewidencji środków trwałych.
    Od dnia 24 sierpnia 2020 r. - udostępnienie nieruchomości miało charakter działalności
    gospodarczej i było ujęte w prowadzonej przez Pana działalności zarejestrowanej.
    Następnie, na mocy aneksu do pierwotnej umowy dzierżawy, z dniem 17 stycznia 2022 r.
    zmieniono formę korzystania z nieruchomości - od tego momentu dzierżawa (a faktycznie
    najem) miała charakter prywatny i nie była już związana z działalnością gospodarczą.
    Wobec powyższego w niniejszej sprawie nieruchomość została formalnie wycofana z
    działalności gospodarczej w styczniu 2022 r. Udostępnienie nieruchomości - zarówno w
    formie dzierżawy gospodarczej, jak i późniejszego najmu prywatnego - miało charakter
    odpłatny, a wszystkie rozliczenia pomiędzy stronami zostały udokumentowane fakturami.
    Odnosząc powyższe do przedstawionych we wniosku okoliczności stwierdzić należy, że s
    koro opisana we wniosku nieruchomość była wykorzystywana w działalności
    gospodarczej, to nie budzi wątpliwości, że ta nieruchomość powinna stanowić środek
    trwały Pana działalności gospodarczej. Fakt ten wynika z samej definicji środka trwałego.
    W konsekwencji, odpłatne zbycie nieruchomości opisanej we wniosku wykorzystywanej
    uprzednio w działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu z pozarolniczej

    działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, czy
    nieruchomość ta wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej
    została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy
    też nie. Bez względu na to, czy został spełniony ten obowiązek - wynikający z art. 22d ust.
    2 ww. ustawy - kwota uzyskana ze sprzedaży tej nieruchomości - zgodnie z art. 14 ust. 2
    pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - stanowić będzie przychód
    z działalności gospodarczej.
    Jedynie w sytuacji wycofania nieruchomości z działalność gospodarczej do majątku
    prywatnego i upływu okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy (6 lat między
    pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składnik majątku został
    wycofany z działalności i dniem jego odpłatnego zbycia), osiągnięty przychód nie
    podlegałby opodatkowania ze źródła przychodów jakim jest działalności gospodarcza.
    Zatem Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz
    zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w
    dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanego przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.