Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.593.2025.5.SR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Brak obowiązku wystawiania faktur VAT w związku z
otrzymywaniem dobrowolnych wpłat za pośrednictwem
platformy (...); możliwość korzystania ze zwolnienia
podmiotowego z VAT zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: darowizna
faktura-faktura VAT
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od towarów i usług w kwestii:
    - braku obowiązku wystawiania faktur VAT w związku z otrzymywaniem dobrowolnych
      wpłat za pośrednictwem platformy (...);
    - możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT zgodnie z art. 113 ust. 1
      ustawy o VAT.
    Uzupełnił go Pan pismem z 5 września 2025 r. (wpływ 5 września 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług (...), działając pod
    nazwą „(...)”. Planuje Pan prowadzić (...).
    (...).
    Wpłaty te nie są wynagrodzeniem za konkretne świadczenie, usługę lub produkt. Są
    całkowicie dobrowolne, niezależne od liczby opublikowanych materiałów, ich treści czy
    częstotliwości publikacji. Wpłacający nie uzyskują żadnych dodatkowych korzyści
    materialnych. Platforma pobiera prowizję od przekazanych środków.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan następujące informacje:
    Na pytanie „Czy prowadzone przez Pana (...) związane są/będą z Pana działalnością
    gospodarczą i będą prowadzone w ramach tej działalności?”, wskazał Pan, że „(...) są
    prowadzone w ramach działalności gospodarczej, zarejestrowanej w CEIDG, NIP: (...).”
    Na pytanie „Czy osoby oglądające Pana publikacje na platformach będą mogły dokonywać
    wpłat w dowolnej wysokości?”, odpowiedział Pan, że „Osoby oglądające moje publikacje
    mogą dobrowolnie przekazywać wpłaty w dowolnej wysokości.”
    Na pytanie „Czy wpłaty dokonywane będą za jakiekolwiek świadczenie wzajemne (lub w
    celu jego uzyskania) z Pana strony, dostępne tylko i wyłącznie dla osoby, która dokona
    wpłaty, dla niej personalizowane i niedostępne dla pozostałych osób korzystających z
    Pana publikacji na platformach.”, podał Pan, że „Wpłaty te nie są związane z żadnym
    świadczeniem wzajemnym. Nie oferuję żadnych treści zastrzeżonych ani dodatkowych
    materiałów dostępnych tylko dla wpłacających. Wszystkie publikowane treści są
    ogólnodostępne.”
    Na pytanie „Czy jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i
    usług; jeśli nie, to proszę wskazać czy korzysta Pan ze zwolnienia od podatku od towarów i
    usług i na jakiej podstawie?”, wskazał Pan, że „Nie jestem czynnym podatnikiem VAT.
    Korzystam ze zwolnienia podmiotowego (art. 113 ust. 1 ustawy o VAT) oraz
    przedmiotowego (art. 43 ust. 1 pkt 28 ustawy o VAT).”
    Na pytanie „Jeżeli jest Pan zainteresowany uzyskaniem interpretacji indywidualnej również
    w kwestii zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w podanych przez Pana przepisach
    art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług, proszę o wskazanie:
    a) od kiedy prowadzi Pan działalność gospodarczą;
    b) czy wartość dokonanej przez Pana sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o
      podatku od towarów i usług, nie przekroczyła kwoty 200 000 zł w poprzednim ani w
      bieżącym roku podatkowym;

      W sytuacji gdy rozpoczął Pan działalność gospodarczą w trakcie poprzedniego roku
      podatkowego, proszę wskazać czy wartość dokonanej przez Pana sprzedaży nie
      przekroczyła w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w
      poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
      W sytuacji gdy rozpoczął Pan działalność gospodarczą w bieżącym roku podatkowym,
      proszę wskazać czy przewidywana przez Pana wartość sprzedaży nie przekroczy, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w bieżącym roku
      podatkowym, kwoty 200 000 zł.
    c) czy utracił Pan prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku VAT na podstawie art. 113
      ustawy o podatku od towarów i usług lub zrezygnował Pan z tego zwolnienia; jeżeli
      tak, to proszę wskazać czy od końca roku, w którym utracił Pan to prawo lub z niego
      zrezygnował, upłynie rok do momentu, w którym chce Pan skorzystać z tego
      zwolnienia;
    d) czy wykonuje/będzie Pan wykonywał czynności określone w art. 113 ust. 13 ustawy o
      podatku od towarów i usług; jeśli tak, proszę wskazać jakie to czynności.”,
    odpowiedział Pan, że:
    a) „Działalność prowadzę od (...) r.
    b) Wartość sprzedaży nie przekroczyła 200 000 zł w roku 2023 ani 2024.
    c) Nie utraciłem prawa do zwolnienia z VAT, ani nie zrezygnowałem z tego zwolnienia.
    d) Nie wykonuję czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT.”
    Na pytanie „W jaki sposób regulamin (...) reguluje wpłaty, które będzie Pan otrzymywał – w
    szczególności, czy regulamin wskazuje w którymś miejscu, że pośredniczy w
    przekazywaniu darowizn, że wpłaty stanowią darowizny lub podobne sformułowania – a
    jeśli nie, to czy otrzymywane wpłaty są w tym regulaminie określane/nazywane w jakiś
    sposób?”, wskazał Pan, że „Wpłaty są przetwarzane przez ((...) sp. z o.o.), który (...).”
    Na pytanie „Czy wpłaty, które otrzymuje/będzie otrzymywał Pan przez (...) stanowią
    darowizny – co wynika z regulaminu tych portali/platform?”, wskazał Pan, że „W
    regulaminie (...) wpłaty określane są jako „darowizny”.”
    Na pytanie „Czy ma Pan możliwość samodzielnie albo we współpracy z operatorem (...) (za
    pośrednictwem którego będzie Pan otrzymywać wpłaty) ustalenia tożsamości osób
    wpłacających środki?”, podał Pan, że „Ustalenie tożsamości darczyńcy jest możliwe tylko,
    jeśli sam zdecyduje się ujawnić dane.”
    Na pytanie „Czy zwróci się Pan z prośbą do operatora o udostępnienie danych
    wpłacających?”, wskazał Pan, że „Nie mam dostępu do danych płatników poza tymi, które
    sami zdecydują się ujawnić.”
    Na pytanie „Czy wszyscy wpłacający będą zatem możliwi do zidentyfikowania przez Pana i
    będzie Pan miał możliwość wskazania konkretnych wpłacających (przynajmniej z imienia i
    nazwiska), czy też część wpłat jest anonimowa lub wskazane dane nie są pełne (np. tylko
    login, pseudonim, mail, imię, etc.)?”, odpowiedział Pan, że „Część wpłat jest anonimowa. W
    niektórych przypadkach widoczne są tylko pseudonimy lub e-maile.”
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu
    wniosku)
    1. Czy w związku z otrzymywaniem dobrowolnych wpłat (bez świadczenia wzajemnego)
      jest Pan zobowiązany do wystawienia faktur VAT? (pytanie oznaczone w uzupełnieniu
      wniosku nr 2)
    2. Czy spełnia Pan warunki do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT zgodnie z
      art. 113 ust. 1 ustawy o VAT? (pytanie oznaczone w uzupełnieniu wniosku nr 3)

    Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług (ostatecznie
    sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1. Nie. W Pana ocenie wpłaty te nie są wynagrodzeniem za usługę i nie rodzą obowiązku
      wystawienia faktury VAT na podstawie art. 106b ustawy o VAT.
    2. Tak. Nie przekroczył Pan limitu 200 000 zł, nie wykonuje Pan czynności wymienionych
      w art. 113 ust. 13 i nie zrezygnował Pan ze zwolnienia. W związku z tym ma Pan prawo
      do dalszego korzystania ze zwolnienia podmiotowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle
    określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art.
    106a-106q ustawy.
    Na mocy art. 106a pkt 1 i 2 ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,

      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
        w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe
        miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
        miejscem świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Stosownie do art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
      wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    W myśl art. 106b ust. 3 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
        wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
        mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
        wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust.
        5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:

      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, fakturowaniu podlega sprzedaż, którą co do
    zasady stanowią odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług.
    Z opisu sprawy wynika, że planuje Pan prowadzić (...). (...).
    Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą obowiązku wystawiania faktur VAT w
    związku z otrzymywaniem dobrowolnych wpłat za pośrednictwem platformy (...).
    Odnosząc się do Pana wątpliwości, wskazać należy, że – jak wynika z powołanych
    przepisów – fakturę wystawia się w celu udokumentowania czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego
    zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych
    przepisami prawa. Faktura jest prawidłowa w znaczeniu materialno-prawnym, jeżeli
    odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt sprzedaży
    określonych towarów i usług.
    Dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, co do zasady podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Świadczenie usług na gruncie podatku od
    towarów i usług ma szersze znaczenie niż świadczenie usług w rozumieniu potocznym.
    Stosownie do treści powołanych przepisów, każde świadczenie na rzecz osób fizycznych,
    osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, uznawane jest na gruncie ustawy
    za usługę. Zatem pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie,
    na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej
    osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde
    świadczenie.
    Także art. 24 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 ze zm.) wskazuje,
    że:
      „Świadczenie usług” oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów.
    Pojęcie świadczenia – składającego się na istotę usługi – należy interpretować zgodnie z
    jego cywilistycznym rozumieniem.
    Jak wskazuje art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Świadczenie może polegać na działaniu albo zaniechaniu.
    Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego
    podmiotu. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innego podmiotu), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie,
    znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się też jednocześnie składać
    zachowania związane z działaniem, jak i zaniechaniem.
    Zgodnie z artykułem 25 ww. Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Świadczenie usług może obejmować między innymi jedną z następujących czynności:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych, bez względu na to, czy są one
        przedmiotem dokumentu ustanawiającego tytuł prawny, czy nie;
      2) zobowiązanie do zaniechania działania lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług na podstawie nakazu wydanego przez organ władzy publicznej
        lub w jego imieniu lub z mocy prawa.

    Należy podkreślić, że nie każde zaniechanie działania lub tolerowanie czynności uważane
    jest za świadczenie usług. Dla stwierdzenia, czy dana czynność albo brak podejmowania
    czynności stanowi świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości
    dodanej, należy ocenić przedmiotową transakcję w kontekście całego systemu podatku
    VAT, a w szczególności jego głównych założeń i celów, które zostały wyrażone w artykule 1
    Dyrektywy VAT.
    W myśl tego artykułu, podatek od wartości dodanej jest z założenia podatkiem nałożonym
    na konsumpcję towarów i usług. Chociaż płatnikiem podatku są wszystkie osoby
    zaangażowane w kolejne stadia transakcji gospodarczych, faktyczny i ostateczny ciężar
    podatku spoczywa jedynie na ostatecznym konsumencie. W świetle powyższych założeń
    opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do
    zidentyfikowania konsument towarów lub usług.
    W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji
    podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta usługi.
    Natomiast w odniesieniu do odpłatności za ww. świadczenie należy wskazać, że ustawa o
    VAT nie definiuje co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika
    z ww. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy
    towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym
    wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast
    odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną
    zapłatą.
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 1 kwietnia 1982 r. w sprawie w sprawie C-89
    /81 Hong-Kong Trade Development Council, TSUE stwierdził, że wskazane w sprawie
    czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie.
    Analizując głębiej ten problem TSUE w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple
    and Pear Development Council wskazał, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie,
    gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
    lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje
    w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. C-154/80
    Association coopérative „Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA”, które zapadło na
    tle przepisów I Dyrektywy VAT z 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów
    Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał
    wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego,
    które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i
    zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu
    władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że
    świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania
    stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również
    istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu
    - jak wskazał Trybunał - świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość
    subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście
    otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.
    Na uwagę zasługuje również orzeczenie ETS w sprawie R. J. Tolsma a Inspecteur der
    Omzetbelasting Leeuwarden (wyrok z dnia 3 marca 1994 r., sprawa C-16/93). Tolmsa był

    ulicznym grajkiem, który prezentował swoją twórczość. Grajek ustawiał przed sobą
    puszkę, do której przechodnie mogli wrzucać datki. ETS, wskazując na brak
    bezpośredniego związku między graniem muzyki a zapłatą oraz na dobrowolność datków,
    uznał, iż datki nie podlegają opodatkowaniu VAT, bowiem w tym wyroku TSUE stwierdził,
    że „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
    między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
    przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym
    wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i
    jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towaru lub świadczącego usługę
    oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem
    dokonanej czynności.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Należy zauważyć, że ustawodawca nie zamieścił w treści ustawy o podatku od towarów i
    usług definicji zaliczki ani przedpłaty. Zgodnie więc z definicją słownikową (http://sjp.pwn.
    pl), zaliczka to część należności wpłacana lub wypłacana z góry na poczet tej należności.
    Natomiast przez przedpłatę należy rozumieć określoną sumę pieniędzy, stanowiącą część
    ceny towaru, wpłacaną z góry w celu uzyskania gwarancji jego zakupu w określonym
    terminie. Zatem, zaliczkę oraz przedpłatę wpłaca się na poczet przyszłej dostawy towarów
    lub przyszłego wykonania usługi przed faktyczną dostawą lub faktycznym wykonaniem
    usługi. Stosownie do powyższego, zaliczka, jak również przedpłata, jako zapłata na poczet
    przyszłej należności musi być powiązana z konkretną transakcją.
    Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy oraz brzmienie cytowanych
    przepisów, należy stwierdzić, że nie istnieje stosunek prawny pomiędzy Panem a osobami
    wpłacającymi środki finansowe za pośrednictwem platformy (...), w ramach którego (...). W
    ramach prowadzonego (...) na ww. platformach, Pan i osoby wpłacające środki finansowe
    za pośrednictwem platformy (...), nie są związani żadnym stosunkiem umownym ani
    transakcją przewidującą zapłatę ceny za dostawę towarów czy też świadczenie usług, ani
    też zobowiązaniem prawnym przyjętym wobec siebie nawzajem. Jak Pan wskazał, wpłaty
    nie są wynagrodzeniem za konkretne świadczenie, usługę lub produkt. Wpłaty te nie są
    związane z żadnym świadczeniem wzajemnym. Wpłacający nie uzyskują żadnych korzyści
    materialnych. Nie oferuje Pan żadnych treści zastrzeżonych ani dodatkowych materiałów

    dostępnych tylko dla wpłacających. Wszystkie publikowane treści są ogólnodostępne.
    Wpłaty są całkowicie dobrowolne. Osoby oglądające Pana publikacje mogą dobrowolnie
    przekazywać wpłaty w dowolnej wysokości.
    Zatem w opisanej sytuacji środki finansowe, które otrzymuje Pan za pośrednictwem
    platformy (...), nie stanowią płatności z tytułu dostawy towarów czy świadczenia usług. W
    zamian za dokonane wpłaty, nie wykonuje Pan na rzecz wpłacających ww. środki
    finansowe żadnych czynności stanowiących dostawy towarów czy świadczenie usług.
    Zatem otrzymane wpłaty, zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy, nie stanowią zaliczki,
    przedpłaty, ani zapłaty za świadczone usługi czy dostawy towarów.
    Tym samym otrzymane kwoty pieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego, do dokumentowania otrzymanych środków finansowych –
    dobrowolnych wpłat od wpłacających za pośrednictwem platformy (...), nie znajdą
    zastosowania przepisy art. 106b ustawy.
    W konsekwencji, nie ma Pan obowiązku wystawiania faktur w związku z otrzymywaniem
    ww. wpłat.
    Podsumowując, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 (oznaczonego w uzupełnieniu
    wniosku nr 2) jest prawidłowe.
    Pana wątpliwości dotyczą również możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego z
    VAT zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy.
    Stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    W myśl art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Na mocy art. 113 ust. 4 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia
      określonego w ust. 1 i 9 pod warunkiem zawiadomienia na piśmie o tym zamiarze
      naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze
      zwolnienia, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku

      podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, którzy chcą zrezygnować
      ze zwolnienia od pierwszej wykonanej czynności - przed dniem wykonania tej
      czynności.
    Art. 113 ust. 5 ustawy stanowi, że:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Według art. 113 ust. 10 ustawy:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie
      roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
      czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    W świetle art. 113 ust. 11 ustawy:
      Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z
      tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w
      którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie
      skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
    W myśl art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
        trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),

      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu,
      3) (uchylony).
    Analiza cytowanych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że podatnik może korzystać ze
    zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych przepisami art. 113 ust.
    1 i 9 ustawy, pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust.
    13 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w
    zakresie (...) od (...) r. Planuje Pan prowadzić (...). Wartość sprzedaży nie przekroczyła 200
    000 zł w roku 2023 ani 2024. Nie utracił Pan prawa do zwolnienia z VAT, ani nie
    zrezygnował z tego zwolnienia. Jednocześnie wskazał Pan, że nie wykonuje Pan czynności
    wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa,
    stwierdzić należy, że skoro w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności
    gospodarczej nie wykonuje Pan czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy, a
    wartość Pana sprzedaży z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczyła
    w 2024 r. kwoty 200 000 zł, to jeśli wartość sprzedaży w roku 2025 nie przekroczy kwoty
    200 000 zł, może Pan nadal korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113
    ust. 1 ustawy.
    Należy jednakże zaznaczyć, że jeżeli w trakcie roku 2025 wartość sprzedaży przekroczy
    kwotę 200 000 zł lub w kolejnych latach wartość sprzedaży przekroczy kwotę, o której
    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, to zwolnienie utraci moc począwszy od czynności, którą
    zostanie przekroczona ta kwota. Wskazania wymaga również, że utraci Pan prawo do
    zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, w przypadku wykonania jakiejkolwiek
    czynności wymienionej w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Podsumowując, spełnia Pan warunki do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT,
    zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 (oznaczonego w uzupełnieniu
    wniosku nr 3) jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn
    zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (pytań).
    Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie zostały
    objęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa –
    rozpatrzone. W szczególności niniejsza interpretacja nie rozstrzyga w kwestii zwolnienia
    od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 28 ustawy o VAT, bowiem
    nie zadano pytania w tym zakresie.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Biorąc pod
    uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega, że gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.