Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-457/10/RSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-06-01
Teza: podstawa opodatkowania w przypadku wykonywania czynności polegających na zakupie wierzytelności
Słowa kluczowe: cesja; opodatkowanie; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; stawka-stawki podatku; wierzytelność; wierzytelność-nabycie wierzytelności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 lutego 2010r. (data wpływu 1 marca 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku wykonywania czynności polegających na zakupie wierzytelności - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 marca 2010r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek Wnioskodawcy, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku wykonywania czynności polegających na zakupie wierzytelności.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka wykonuje następujące czynności:

1.  zakup wierzytelności w celu ich windykacji – w tej sytuacji Spółka na podstawie umów cesji nabywa wierzytelności i dokonuje ich egzekucji. Wszystkie nabywane wierzytelności są wymagalne, a Spółka przejmuje pełnię praw do nich wraz z ryzykiem wypłacalności dłużników (umowa bez regresu). Często w niektórych umowach uregulowane jest prawo do jej rozwiązania na warunkach tam określonych i wówczas wierzytelność wraca do cedenta (umowa z regresem).
2.  zakup wierzytelności w celu dalszej odsprzedaży. W tej sytuacji cel zakupu takiej wierzytelności jest znany od samego początku. Spółka nie zamierza egzekwować od dłużnika jej wartości, lecz dalej zamierza ją odsprzedać po wyższej cenie niż zakup.
3.  zakup wierzytelności celem dokonania konwersji na akcje/udziały podmiotów zobowiązanych, wskutek czego Spółka może się stać akcjonariuszem/udziałowcem takiego dłużnika. Działania takie mają na celu poprawienie sytuacji finansowej takiego dłużnika a w pewnej perspektywie bądź zbycie posiadanych pakietów akcji bądź posiadania takiego podmiotu w swojej grupie kapitałowej. Z tym, że w momencie nabycia takich wierzytelności znany jest zamiar (zamiana na akcje/udziały) natomiast nie jest jeszcze znany cel posiadania akcji (zbycie, względnie pośrednie zarządzanie).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowo jest ustalana podstawa opodatkowania?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.

Zdaniem Spółki, dyskonto, czyli różnica pomiędzy wartością nominalną wierzytelności a ceną, którą należy uiścić cedentowi jest kwotą brutto obejmującą również podatek VAT (22% w przypadku usług ściągania długów oraz factoringu, zwolnienie w przypadku pozostałych usług pośrednictwa finansowego).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust.1 ww. ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Towarami natomiast, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również między innymi przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.

Jednocześnie w ust. 3 ww. artykułu ustawodawca wskazuje, iż usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Przeniesienie praw do wierzytelności jako niematerialnych praw majątkowych, co do zasady, stanowi świadczenie usług w rozumieniu cyt. wyżej art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wierzytelność to prawo majątkowe, a zatem uprawnienie, z którym wiążą się określone skutki ekonomiczne. Prawo to ma już od momentu powstania określoną wartość ekonomiczną, materialną, nie tylko w momencie jego zaspokojenia, ale także w momencie np. zawarcia umowy cesji. Inaczej mówiąc, stanowi ono równowartość określonej kwoty pieniężnej. Można zatem przyjąć, iż wartość tej wierzytelności jest wynagrodzeniem za usługę świadczoną przez cesjonariusza, w sytuacji, gdy strony umowy cesji nie uregulowały w sposób odmienny kwestii wynagrodzenia.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Wskazać tutaj również należy, iż zgodnie z art. 11 część A ust. 1 lit. a) Szóstej Dyrektywy, podstawą opodatkowania dla dostaw towarów i usług, za wyjątkiem wymienionych pod lit. b), c) i d) tego przepisu, jest „wszystko co stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego, klienta lub osoby trzeciej, z tytułu takich dostaw, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takich dostaw”. Podobnie też w art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE stwierdzono, iż w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, Wnioskodawca wykonuje następujące czynności:

1.  zakup wierzytelności w celu ich windykacji – w tej sytuacji Spółka na podstawie umów cesji nabywa wierzytelności i dokonuje ich egzekucji. Wszystkie nabywane wierzytelności są wymagalne, a Spółka przejmuje pełnię praw do nich wraz z ryzykiem wypłacalności dłużników (umowa bez regresu). Często w niektórych umowach uregulowane jest prawo do jej rozwiązania na warunkach tam określonych i wówczas wierzytelność wraca do cedenta (umowa z regresem).
2.  zakup wierzytelności w celu dalszej odsprzedaży. W tej sytuacji cel zakupu takiej wierzytelności jest znany od samego początku. Spółka nie zamierza egzekwować od dłużnika jej wartości, lecz dalej zamierza ją odsprzedać po wyższej cenie niż zakup.
3.  zakup wierzytelności celem dokonania konwersji na akcje/udziały podmiotów zobowiązanych, wskutek czego Spółka może się stać akcjonariuszem/udziałowcem takiego dłużnika. Działania takie mają na celu poprawienie sytuacji finansowej takiego dłużnika a w pewnej perspektywie bądź zbycie posiadanych pakietów akcji bądź posiadania takiego podmiotu w swojej grupie kapitałowej. Z tym, że w momencie nabycia takich wierzytelności znany jest zamiar (zamiana na akcje/udziały) natomiast nie jest jeszcze znany cel posiadania akcji (zbycie, względnie pośrednie zarządzanie).

W ocenie Wnioskodawcy, dyskonto czyli różnica pomiędzy wartością nominalną wierzytelności a ceną, którą należy uiścić cedentowi jest kwotą brutto obejmującą podatek VAT.

W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, iż podstawą opodatkowania, opisanych w zapytaniu, czynności polegających na nabyciu wierzytelności jest dyskonto, czyli różnica pomiędzy wartością nominalną wierzytelności, a wartością, którą Wnioskodawca (cesjonariusz) zapłaci wierzycielowi pierwotnemu (cedentowi), pomniejszona o kwotę należnego podatku.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy, iż dyskonto, czyli różnica pomiędzy wartością nominalną wierzytelności a ceną, którą należy uiścić cedentowi jest kwotą brutto obejmującą również podatek VAT (22% w przypadku usług ściągania długów oraz factoringu, zwolnienie w przypadku pozostałych usług pośrednictwa finansowego), należało uznać za prawidłowe, o ile Wnioskodawca faktycznie w każdym przypadku nabywa wierzytelność za cenę niższą od jej wartości nominalnej.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż kwestia dotycząca zastosowania stawki VAT 22% oraz zwolnienia od podatku jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

W niniejszej interpretacji odpowiedziano na wniosek w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3.

Odnośnie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2 zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.