Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/4512-1-143/15-4/NS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-05-15
Teza: Podleganie opodatkowaniu czynności prowadzenia spraw spółki komandytowej przez Spółkę z o.o. będącą jej komplementariuszem.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; komplementariusz; odpłatność; opodatkowanie; prowadzenie; reprezentacja; spółki-reprezentacja spółki; spółki-spółka komandytowa; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 26 lutego 2015 r. (data wpływu 3 marca 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. (data wpływu 29 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie podlegania opodatkowaniu czynności prowadzenia spraw spółki komandytowej przez Spółkę z o.o. będącą jej komplementariuszem – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie podlegania opodatkowaniu czynności prowadzenia spraw spółki komandytowej przez Spółkę z o.o. będącą jej komplementariuszem. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. (data wpływu 29 kwietnia 2015 r.) o informacje doprecyzowujące przedstawiony stan faktyczny.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (ostatecznie sformułowany w piśmie z dnia 22 kwietnia 2015 r.).

„A” oraz Spółka z o.o. są wspólnikami Spółki pod firmą Sp. z o.o. Sp. k. Wspólnicy Spółki Sp. z o.o. Sp. k., tj. „A” i Spółka z o.o., podjęli na podstawie § 12 ust. 2 umowy Spółki z o.o. Sp. k. uchwałę o przyznaniu komplementariuszowi, czyli Spółce z o.o., wynagrodzenia z tytułu prowadzenia spraw spółki w wysokości 22.000 zł miesięcznie.

Zgodnie z ww. § 12 umowy spółki, komplementariusz prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją we wszystkich czynnościach sądowych i pozasądowych (ust. 1) oraz ma prawo do wynagrodzenia z tytułu prowadzenia spraw spółki (ust. 2).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zakres prowadzonej przez Zainteresowanego działalności gospodarczej jest następujący:

1.  22.21.Z – produkcja płyt, arkuszy, rur i kształtowników z tworzyw sztucznych,
2.  22.22.Z – produkcja opakowań z tworzyw sztucznych,
3.  22.23.Z – produkcja wyrobów dla budownictwa z tworzyw sztucznych,
4.  22.29.Z – produkcja pozostałych wyrobów z tworzyw sztucznych,
5.  25.50.Z – kucie, prasowanie, wytłaczanie i walcowanie metali; metalurgia proszków,
6.  25.61.Z – obróbka metali i nakładanie powłok na metale,
7.  25.62.Z – obróbka mechaniczna elementów metalowych,
8.  27.1 – produkcja elektrycznych silników, prądnic, transformatorów, aparatury rozdzielczej i sterowniczej energii elektrycznej,
9.  28.1 – produkcja maszyn ogólnego przeznaczenia,
10.  28.2 – produkcja pozostałych maszyn ogólnego przeznaczenia,
11.  28.3 – produkcja maszyn dla rolnictwa i leśnictwa,
12.  28.4 – produkcja maszyn i narzędzi mechanicznych,
13.  28.9 – produkcja pozostałych maszyn specjalnego przeznaczenia,
14.  29.10.A – produkcja silników do pojazdów samochodowych (z wyłączeniem motocykli) oraz do ciągników rolniczych,
15.  29.10.B – produkcja samochodów osobowych,
16.  29.10.C – produkcja autobusów,
17.  29.10.D – produkcja pojazdów samochodowych przeznaczonych do przewozu towarów,
18.  29.10.E – produkcja pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli,
19.  29.20.Z – produkcja nadwozi do pojazdów silnikowych; produkcja przyczep i naczep,
20.  29.31.Z – produkcja wyposażenia elektrycznego i elektronicznego do pojazdów silnikowych,
21.  29.32.Z – produkcja pozostałych części i akcesoriów do pojazdów silnikowych, z wyłączeniem motocykli,
22.  30.11.Z – produkcja statków i konstrukcji pływających,
23.  30.12.Z – produkcja łodzi wycieczkowych i sportowych,
24.  30.99.Z – produkcja pozostałego sprzętu transportowego, gdzie indziej niesklasyfikowana,
25.  33.1 – naprawa i konserwacja metalowych wyrobów gotowych, maszyn i urządzeń,
26.  45.11.Z – sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek,
27.  45.19.Z – sprzedaż hurtowa i detaliczna pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli,
28.  45.20.Z – konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli,
29.  45.31.Z – sprzedaż hurtowa części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli,
30.  45.32.Z – sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli,
31.  46.14.Z – działalność agentów zajmujących się sprzedażą maszyn, urządzeń przemysłowych, statków i samolotów,
32.  46.18.Z – działalność agentów specjalizujących się w sprzedaży pozostałych określonych towarów,
33.  46.19.Z – działalność agentów zajmujących się sprzedażą towarów różnego rodzaju,
34.  46.63.Z – sprzedaż hurtowa maszyn wykorzystywanych w górnictwie, budownictwie oraz inżynierii lądowej i wodnej,
35.  46.69.Z – sprzedaż hurtowa pozostałych maszyn i urządzeń,
36.  46.90.Z – sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana,
37.  47.19.Z – pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach,
38.  47.78.Z – sprzedaż detaliczna pozostałych nowych wyrobów prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach,
39.  47.91.Z – sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet,
40.  49.41.Z – transport drogowy towarów,
41.  41.52.10 – magazynowanie i przechowywanie towarów,
42.  52.21.Z – działalność usługowa wspomagająca transport lądowy,
43.  43.52.24 – przeładunek towarów,
44.  52.29 – pozostała działalność usługowa wspomagająca transport,
45.  62.01.Z – działalność związana z oprogramowaniem,
46.  62.09.Z – pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i komputerowych,
47.  68.20.Z – wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi,
48.  72.19.Z – badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych,
49.  74.10.Z – działalność w zakresie specjalistycznego projektowania,
50.  74.90.Z – pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana,
51.  77.1 – wynajem i dzierżawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli,
52.  77.3 – wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy prowadzenie spraw spółki przez jej komplementariusza za wynagrodzeniem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzenie spraw spółki przez jej komplementariusza za wynagrodzeniem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ prowadzenie spraw spółki nie stanowi odpłatnego świadczenia usług. Spółka komandytowa nie jest bowiem nabywcą usług wykonywanych przez jej komplementariusza. Wspólnik spółki nie wykonuje na jej rzecz usług. Prowadząc sprawy spółki działa dla własnej korzyści (jest odbiorcą korzyści płynących z funkcjonowania spółki, której sprawy prowadzi). Istotą spółki osobowej jest współdziałanie wspólników dla osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Wspólnicy prowadząc sprawy spółki wykonują pewne świadczenia w swoim interesie i dążą do wspólnego celu. Są to czynności zachodzące wewnątrz danego podatnika.

Z uwagi jednak na mogące powstać wątpliwości Wnioskodawca składa niniejszy wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast przez świadczenie usług – w świetle art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Powołany przepis wskazuje, że pojęcie „świadczenia usług” ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się podatnika – niebędące dostawą towarów – na rzecz innego podmiotu.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Otrzymana zapłata powinna być zatem konsekwencją wykonanego świadczenia.

Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższa definicja „podatnika” ma zatem charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w obrocie gospodarczym. Jednakże zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika ponadto, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

W efekcie, opodatkowaniu mogą podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika.

Należy podkreślić, że obie te przesłanki powinny zostać spełnione jednocześnie, co oznacza, że w odniesieniu do danej czynności konkretny podmiot powinien występować w charakterze podatnika. Tak więc wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu przez podmiot niewystępujący w tym przypadku w charakterze podatnika – nawet jeśli jest on podatnikiem z innego tytułu – pozostaje poza zakresem opodatkowania.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że „A” oraz Spółka z o.o. są wspólnikami Spółki pod firmą Sp. z o.o. Sp. k. Wskazani wspólnicy Sp. z o.o. Sp. k., podjęli na podstawie § 12 ust. 2 umowy spółki uchwałę o przyznaniu komplementariuszowi, czyli Wnioskodawcy, wynagrodzenia z tytułu prowadzenia spraw spółki w wysokości 22.000 zł miesięcznie. Zgodnie z ww. § 12 umowy spółki, komplementariusz prowadzi sprawy spółki i reprezentuje ją we wszystkich czynnościach sądowych i pozasądowych (ust. 1) oraz ma prawo do wynagrodzenia z tytułu prowadzenia spraw spółki (ust. 2). Zainteresowany jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wątpliwości Wnioskodawcy w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy prowadzenie spraw spółki przez jej komplementariusza za wynagrodzeniem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W rozpatrywanej sprawie należy rozstrzygnąć czy fakt, że Spółka jest komplementariuszem w spółce komandytowej powoduje, że wykonywane przez nią czynności są wykonywaną samodzielnie działalnością gospodarczą, a nie realizowaniem uprawnień właścicielskich.

Zgodnie z art. 102 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030, z późn. zm.), zwanej dalej Ksh, spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona.

Spółkę reprezentują komplementariusze, których z mocy umowy spółki albo prawomocnego orzeczenia sądu nie pozbawiono prawa reprezentowania spółki (art. 117 Ksh).

Komplementariusz jest zatem, co do zasady, przedstawicielem ustawowym spółki komandytowej i ma obowiązek reprezentowania spółki.

Z kolei, art. 121 § 1 Ksh stanowi, że komandytariusz nie ma prawa ani obowiązku prowadzenia spraw spółki, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.

W myśl art. 103 Ksh, w sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale do spółki komandytowej stosuje się odpowiednio przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Dlatego też zastosowanie będzie miał przepis art. 39 § 1 Ksh, zgodnie z którym każdy wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki.

Komplementariusz ma zatem ustawowe prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki.

Zgodnie natomiast z art. 46 Ksh, za prowadzenie spraw spółki wspólnik nie otrzymuje wynagrodzenia.

Z przywołanych uregulowań wynika, że Kodeks spółek handlowych przyznaje komplementariuszom prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. Jednocześnie Ksh stanowi, że z tytułu realizacji powyższego uprawnienia wspólnik nie otrzymuje wynagrodzenia.

W analizowanej sprawie, Wnioskodawcy, za prowadzenie spraw spółki komandytowej – jako komplementariuszowi – przysługuje wynagrodzenie. Prawo komplementariusza (Zainteresowanego) do otrzymania wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki komandytowej przewidziane zostało w umowie tej spółki. Zatem w tej sytuacji relacje pomiędzy spółką komandytową a Wnioskodawcą wykroczyły poza zwykłe relacje spółka – wspólnik, uregulowane w kodeksie spółek handlowych.

W związku z powyższym, w opinii tut. Organu, zasadne jest uznanie, że strony łączy stosunek cywilnoprawny, wynikający z podjętego przez Zainteresowanego zobowiązania do prowadzenia spraw i reprezentacji spółki komandytowej oraz ze zobowiązania się przez spółkę komandytową do wypłacania wynagrodzenia na rzecz Wnioskodawcy z tytułu wykonywanych przez niego usług.

Zgodnie z art. 31 § 1 Ksh, wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (subsydiarna odpowiedzialność wspólnika).

Powyższe oznacza, że komplementariusz odpowiada wobec osób trzecich za zobowiązania spółki solidarnie w sposób subsydiarny, lecz bez ograniczeń (stosownie do cytowanego wyżej art. 102 Ksh), ponosząc ryzyko ekonomiczne.

Zważywszy na taki sposób uregulowania odpowiedzialności w Kodeksie spółek handlowych stwierdzić należy, że działalność usługodawcy będącego komplementariuszem powoduje odpowiedzialność u niego wobec osób trzecich za zobowiązania spółki komandytowej. Wskazanie na powyższe jest istotne, bowiem kwestia ponoszenia ryzyka ekonomicznego jest jednym z wyróżników prowadzenia działalności gospodarczej.

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 23 marca 2006 r. w sprawie C-210/04 Trybunał orzekł, że stały zakład mający siedzibę w innym państwie członkowskim, niebędący pod względem prawnym podmiotem odrębnym od spółki, do której należy, na rzecz którego spółka świadczy usługi, nie może być uznany za podatnika ze względu na obciążenie go kosztami z tytułu świadczenia tych usług. W pierwszej kolejności Trybunał stwierdził, że świadczenie usług podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, na podstawie którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych. Po analizie stanu faktycznego, Trybunał stwierdził, że oddział nie ponosi sam ryzyka gospodarczego związanego z działalnością instytucji kredytowej, takiego jak na przykład ryzyko niespłacenia kredytu przez klienta. Ryzyko to ponosi bank jako osoba prawna i z tego powodu podlega kontroli stabilności finansowej i wypłacalności w państwie członkowskim swego pochodzenia.

Zatem również w orzecznictwie TSUE kwestia ponoszenia ryzyka ekonomicznego prowadzonej działalności jest istotnym czynnikiem branym pod uwagę, jeżeli istnieją wątpliwości co do prowadzenia działalności gospodarczej w sposób samodzielny.

W świetle powyższych regulacji prawnych oraz odnosząc się do opisu sprawy należy stwierdzić, że czynności wykonywane przez Zainteresowanego na rzecz spółki komandytowej, za które Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie, stanowią działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, czynności polegające na prowadzeniu spraw spółki komandytowej przez Wnioskodawcę – jej komplementariusza – wykonywane za wynagrodzeniem (bez względu na sposób jego ustalenia), są usługami w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, świadczonymi przez podatnika prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że prowadzenie spraw spółki przez jej komplementariusza za wynagrodzeniem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.