Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.556.2025.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-09
Teza: Ustalenie, czy stratę z tytułu likwidacji lub koszt z tytułu
sprzedaży środków trwałych związanych z likwidowaną
produkcją jednej z grup produktów (w wysokości
niezamortyzowanej części wartości początkowej tych środków
trwałych), Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania
przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na
zasadach ogólnych.
Słowa kluczowe: części-niezamortyzowana część
koszt-koszty uzyskania przychodów
sprzedaż-sprzedaż środków trwałych
środek-środek trwały-likwidacja środka trwałego
środek-środek trwały-straty w środkach trwałych
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wydatki
dotyczące środków trwałych i wartości niematerialnych i
prawnych-Likwidacja nie w pełni umorzonych środków
trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A S.A. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) posiada siedzibę na terytorium Polski i na podstawie
    przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o CIT podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    w Polsce.
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej
    (dalej: SSE). Działalność realizowana na terenie SSE korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1
    pkt 34 ustawy o CIT. Jednocześnie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą
    opodatkowaną na zasadach ogólnych.
    Zasadniczym przedmiotem działalności wykonywanej przez Spółkę jest produkcja (...).
    Spółka, realizując swoją działalność gospodarczą, eksploatuje szereg instalacji (...),
    zlokalizowanych także na terenie SSE. Na poszczególnych instalacjach wytwarzane są (...).
    W przypadku określonych grup produktów proces wytwarzania wymaga (...).
    W związku z przeprowadzoną analizą opłacalności poszczególnych grup produktowych
    Spółka może: podjąć decyzję o wycofaniu się z produkcji jednej z grup produktów, której
    wytwarzanie (prowadzone na terenie SSE) okazało się nierentowne i ekonomicznie
    nieuzasadnione. W konsekwencji w takiej sytuacji możliwe jest zamknięcie wydziału (...)
    zajmującego się wytwarzaniem m.in. wycofanej grupy produktów. Obiekty i urządzenia
    składające się na instalację produkcyjną przeznaczoną do wytwarzania wycofanej grupy
    produktów, w zakresie w jakim nie znajdą zastosowania w innych częściach zakładu,
    zostałyby sprzedane albo, jeśli do transakcji sprzedaży by nie doszło (wskutek np. braku
    zainteresowanych nabywców) - fizycznie zlikwidowane.
    Część pracowników dotychczas zatrudnionych przy obsłudze tej instalacji zostałaby
    przesunięta do innych wydziałów, w celu wykorzystania ich doświadczenia i umiejętności
    w ramach pozostałej działalności produkcyjnej Spółki.
    Należy podkreślić, że Spółka zamierza kontynuować prowadzenie działalności
    gospodarczej i produkcji na pozostałych wydziałach, (...), tak jak rozważany do wycofania
    asortyment, jako (...).
    Z uwagi na możliwą likwidację lub sprzedaż części środków trwałych, w przypadku
    niedokonania pełnej amortyzacji danego środka trwałego, Spółka zamierza pozostałą,
    niezamortyzowaną część wartości początkowej zaliczyć bezpośrednio w całości do
    kosztów uzyskania przychodów w momencie likwidacji/sprzedaży.

## Pytanie

Czy stratę z tytułu likwidacji lub koszt z tytułu sprzedaży środków trwałych związanych z
    likwidowaną produkcją jednej z grup produktów (w wysokości niezamortyzowanej części
    wartości początkowej tych środków trwałych), Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Spółki, stratę powstałą z tytułu likwidacji lub koszty z tytułu sprzedaży nie w pełni
    umorzonych środków trwałych (w wysokości niezamortyzowanej części wartości
    początkowej tych środków trwałych) Spółka będzie miała prawo do zaliczenia w koszty
    uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem wydatków, które w sposób enumeratywny zostały wykluczone
    przez ustawodawcę z kosztów uzyskania przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są
    zarówno wydatki bezpośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami jak i te pozostające
    w związku pośrednim.
    Ograniczenie w zakresie traktowania wartości netto zlikwidowanego środka trwałego jako
    kosztu uzyskania przychodu wprowadza art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Zgodnie z jego
    treścią, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych z tytułu likwidacji
    nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
    gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Przytoczony przepis odnosi się tylko i wyłącznie do przypadków, w których likwidacja nie w
    pełni umorzonych środków trwałych jest związana ze zmianą rodzaju działalności. Tym
    samym, straty z tytułu likwidacji środków trwałych spowodowane innymi przyczynami niż
    zmiana działalności, co do zasady powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT - jako wyjątku od
    ogólnej reguły zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów - nie można
    interpretować rozszerzająco. Tym samym, pojęcie zmiany przedmiotu działalności, o
    którym mowa w tym przepisie powinno być interpretowane wprost, jako uzależnienie
    konieczności likwidacji środka trwałego od podjętej decyzji w zakresie przeobrażenia i
    zmodyfikowania aktualnego profilu (przedmiotu) działalności przedsiębiorstwa jako
    całości.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym, likwidacja produkcji jednej z grup produktów jest
    spowodowana względami ekonomicznymi, ponieważ jej wytwarzanie okazało się
    nierentowne i ekonomicznie nieuzasadnione. Podkreślenia wymaga fakt, iż w
    przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego nie mamy do czynienia ze zmianą rodzaju
    działalności Spółki. Spółka w dalszym ciągu będzie produkowała (...), w tym (...)
    (analogicznie jak asortyment produktów, z których wytwarzania zamierza się wycofać).
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy brak jest przeszkód, aby wartość
    netto środków trwałych składających się na likwidowaną instalację produkcyjną
    dedykowaną dla jednej z grup produktów mogła zostać rozpoznana jako koszt uzyskania
    przychodu.
    Stanowisko Spółki znajduje poparcie w orzecznictwie sądowym. W wyroku NSA z dnia 6
    września 2022 r. sygn. II FSK 3139/19 Sąd przyjął stanowisko zgodnie z którym działając w
    warunkach rynkowych, podatnik ma prawo podejmować racjonalne ze swego punktu
    widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach działania zmierzające do
    uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również
    polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków,
    minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy eliminowaniu
    niebezpieczeństwa ich poniesienia. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował,
    mógłby nie sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się
    nierentowna. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie
    działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde
    przedsięwzięcie, zmierzające do zapobieżenia takiej sytuacji, powinno być postrzegane

    jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a związane z
    tym koszty - jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT
    (cyt. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2012 r., II FPS 2/12).
    Natomiast w wyroku z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 1994/23 Naczelny Sąd
    Administracyjny orzekł, iż nie można także zgodzić się ze stanowiskiem organu
    interpretacyjnego, że likwidacja wydziału stalowni jako środka trwałego nie jest w ogóle
    związana z uzyskiwaniem przez spółkę przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Podzielić w tym zakresie należy stanowisko WSA w Gliwicach, że pomiędzy czynnościami
    likwidacji stalowni, a działalnością podstawową spółki istnieje ścisły związek, wynikający ze
    świadomego i celowego działania podatnika, którego jedynie bezpośrednią konsekwencją
    jest strata, będąca konsekwencją tejże likwidacji. Z jednej strony strata w środkach
    trwałych, podobnie jak każda inna strata, nie jest w sposób oczywisty zdarzeniem, które
    można powiązać w sposób bezpośredni z uzyskiwanymi przychodami w sposób określony
    w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., ponieważ nie służy ona ich osiągnięciu. Jednakże ma ona wpływ
    na eliminowanie, czy też ograniczanie generowania strat pomniejszających przychód, a
    tym samym należy ją rozpatrywać pod kątem kosztu poniesionego w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów. Trafnie wobec tego wywiódł Sąd meriti, że
    likwidacja i wycofanie środka trwałego z ewidencji, np. w związku z jego zużyciem
    technicznym, technologicznym czy - jak w tej sprawie - utratą przydatności gospodarczej,
    powinny być rozpatrywane z punktu widzenia podatnika, który jej dokonuje. To podatnik
    ma prawo podejmować racjonalne ze swego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych
    analizach i kalkulacjach działania: zmierzające do uzyskania możliwie największej
    efektywności ekonomicznej w swojej działalności: Działania te mogą również polegać na
    dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków,
    minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy eliminowaniu
    niebezpieczeństwa ich poniesienia. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował,
    mógłby nie sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się
    nierentowna. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie
    działalności gospodarczej w jej całokształcie, a nie tylko nierentownego wycinka jakim
    stała się stalownia. Nie można rozpatrywać przychodów z działalności gospodarczej w
    odniesieniu do jednostkowych przychodów uzyskiwanych w ramach sprzedaży
    poszczególnych produktów. W tym sensie, co do zasady każde tego rodzaju działanie jako
    zmierzające do zapobieżenia takiej sytuacji, powinno być postrzegane jako prowadzące do
    zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a związane z tym koszty postrzegane
    jako te, o których traktuje art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Wobec tego za trafną należy uznać
    ocenę Sądu pierwszej instancji, że minimalizowanie strat z określonych segmentów
    działalności podatnika (w rozpatrywanej sprawie stalowni), co do zasady, powinno być
    postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a
    związane z tym koszty jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.
    o.p. Z kolei straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych,
    gdy środki te utraciły przydatność gospodarczą ale nie były skutkiem zmiany rodzaju
    działalności podatnika - jak w rozpatrywanej sprawie - nie mieszczą się w zakresie
    zastosowania wyłączenia z kosztów uzyskania, o którym traktuje art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.
    p. (podkreślenia Wnioskodawcy).
    Z przedstawionym stanowiskiem Spółki zgadzają się również organy podatkowe.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 12 stycznia 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.571.2023.3.DW organ
    podatkowy stwierdził, iż ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, dotyczy
    wyłącznie środków trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej
    była skutkiem zmiany rodzaju działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady,
    będzie zatem strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków
    trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z przyczyn innych aniżeli wskazane w treści
    ww. przepisu, tj. nie były zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co
    za tym idzie utratą przez likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej. Przez

    utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie tylko ich fizyczne
    zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech zapewniających
    zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich. W tym miejscu należy
    zauważyć, że przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia „likwidacja”, zatem
    zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do reguł wykładni językowej. Zgodnie z definicją
    słownikową „likwidować to dokonywać likwidacji, usuwać coś, pozbywać się czegoś,
    uwalniać się od czegoś” (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, PWN,
    Warszawa 1979, t. II, str. 35). W związku z takim rozumieniem tego pojęcia - likwidacją
    będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z ewidencji), np. poprzez
    jego zniszczenie, usunięcie, czy sprzedaż. Z kolei, przez utratę przydatności gospodarczej
    środków trwałych należy rozumieć, nie tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku
    długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech zapewniających zdatność do użytku, lecz
    także brak opłacalności korzystania z nich.
    Natomiast w interpretacji indywidualnej z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. 0461- ITPB3.
    4510.51.2017.1.PS Dyrektor KIS wskazał, że w przypadku, gdy likwidacja środków trwałych
    została dokonana z tej przyczyny, że dotychczas wykorzystywany w działalności
    gospodarczej środek trwały utracił przydatność z racji zmiany rodzaju działalności, to
    poniesiona strata nie stanowi kosztu podatkowego. Jeżeli jednak wszelkie działania w
    zakresie racjonalnej gospodarki środkami trwałymi w ramach prowadzonej już
    działalności gospodarczej skutkują likwidacją niektórych z tych środków, są ekonomicznie i
    gospodarczo uzasadnione, nie mogą być kwalifikowane jako zmiana rodzaju działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. W takim wypadku - a contrario - straty z likwidacji nie w pełni umorzonych
    środków trwałych, spowodowane tego rodzaju zdarzeniami mogą być uznane za koszty
    uzyskania przychodu w wysokości niezamortyzowanej wartości tych środków
    (podkreślenia Wnioskodawcy).
    Powyższe znajduje również potwierdzenie w poniższych pismach organów podatkowych:
    · interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
      dnia 7 września 2020 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.265.2020.1.ŚS;
    · interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
      dnia 4 marca 2019 r. sygn. 0111-KDIB2-3.4010.434.2018.2.APA;
    · interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
      dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.186.2017.1.BK.
    Dodatkowo, w ocenie Wnioskodawcy należy uznać, iż pomimo używania likwidowanych
    środków trwałych do prowadzenia działalności zwolnionej z opodatkowania, to już w
    momencie postawienia ich w stan likwidacji przestają one być wykorzystywane na
    potrzeby działalności zwolnionej z opodatkowania.
    W przypadku zaś sprzedaży środka trwałego z wycofanej z eksploatacji instalacji
    produkcyjnej, wszelkie przychody uzyskane ze sprzedaży środków trwałych i ich
    elementów będą traktowane jako przychody opodatkowane na zasadach ogólnych. Tym
    samym niezamortyzowana część wartości początkowej zbywanych środków trwałych
    konsekwentnie powinna stanowić koszt uzyskania przychodów z działalności
    opodatkowanej na zasadach ogólnych.
    Analogiczna argumentacja znajduje zastosowanie w odniesieniu do zlikwidowanego
    fizycznie środka trwałego i sprzedaży złomu powstałego wskutek likwidacji (przychód z
    ww. źródła).
    Oznacza to, iż niezależnie od sposobu zagospodarowania wycofanych z eksploatacji
    środków trwałych (fizyczna likwidacja albo sprzedaż), niezamortyzowana część wartości
    początkowej środków trwałych składających się na likwidowaną instalację stanowić będzie
    koszt uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach
    ogólnych, gdyż zaliczenie tej wartości do kosztów uzyskania przychodów następuje

    dopiero w dacie likwidacji (która jest późniejsza od daty postawienia w stan likwidacji) lub
    dacie sprzedaży.
    Kwestia kwalifikacji kosztu w postaci niezamortyzowanej wartości środka trwałego jako
    kosztu działalności pozastrefowej była już rozstrzygana przez organy podatkowe, które
    uznawały stanowiska podatników tożsame ze stanowiskiem wyrażonym wyżej przez
    Spółkę za prawidłowe.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej; z dnia 14 stycznia 2019 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.570.2018.1.BM organ
    podatkowy uznał za prawidłowe stanowisko podatnika: pomimo faktu, iż Likwidowany ST
    był wykorzystywany wyłącznie w działalności zwolnionej z opodatkowania od momentu
    przyjęcia go do używania do momentu likwidacji, to zdaniem Spółki, jego
    niezamortyzowana wartość początkowa powinna zostać zaliczona w całości do kosztów
    uzyskania przychodów działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych. Należy
    podkreślić, że już w chwili postawienia w stan likwidacji a zatem przed momentem
    fizycznej likwidacji maszyny pozwalającym na zaliczenie jej niezamortyzowanej wartości do
    kosztów uzyskania przychodów) przestaje ona być wykorzystywana na potrzeby
    działalności zwolnionej z opodatkowania. Koszt w postaci wartości netto Likwidowanych
    ŚT nie wykazuje związku z przychodami, które Spółka osiągała z działalności strefowej lub
    w przyszłości osiągnie z działalności strefowej; wprost przeciwnie - Spółka zaprzestaje
    generowania przychodów strefowych z wykorzystaniem Likwidowanych ŚT już na moment
    postawienia ich w stan likwidacji, co w efekcie skutkuje oderwaniem się maszyny od
    działalności strefowej Spółki, dodatkowym argumentem jest także to, że ewentualne
    przychody ze sprzedaży powstałego w wyniku likwidacji złomu, jako przychody z
    działalności nieobjętej Zezwoleniem, będą generowały przychód opodatkowany na
    zasadach ogólnych.
    Podobne stanowisko podatnika zostało potwierdzone w poniższych interpretacjach
    organów podatkowych:
    · w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 13
      października 2016 r. sygn. 2461-IBPB-1-2.4510.879.2016.1.AK,
    · w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 12 maja 2015
      r. sygn. ILPB3/4510-1-60/15-2/KS.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie
    znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, a stratę powstałą z tytułu likwidacji
    nie w pełni umorzonych środków trwałych Spółka będzie miała prawo zaliczyć w koszty
    uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)

    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy stratę z tytułu likwidacji lub koszt z tytułu
    sprzedaży środków trwałych związanych z likwidowaną produkcją jednej z grup
    produktów, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów działalności
    pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych.
    We wniosku wskazali Państwo, że związku z przeprowadzoną analizą opłacalności
    poszczególnych grup produktowych Spółka może podjąć decyzję o wycofaniu się z
    produkcji jednej z grup produktów, której wytwarzanie okazało się nierentowne i
    ekonomicznie nieuzasadnione. W takiej sytuacji możliwe jest zamknięcie wydziału
    produkcyjnego zajmującego się wytwarzaniem m.in. wycofanej grupy produktów. Obiekty

    i urządzenia składające się na instalację produkcyjną przeznaczoną do wytwarzania
    wycofanej grupy produktów, w zakresie w jakim nie znajdą zastosowania w innych
    częściach zakładu, zostałyby sprzedane albo, jeśli do transakcji sprzedaży by nie doszło
    (wskutek np. braku zainteresowanych nabywców) - fizycznie zlikwidowane.
    W przypadku planowanej sprzedaży środka trwałego pochodzącego z wycofanej z
    eksploatacji instalacji produkcyjnej, wszelkie przychody uzyskane ze sprzedaży środków
    trwałych i ich elementów będą traktowane jako przychody opodatkowane na zasadach
    ogólnych.
    Odnosząc się do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu
    likwidacji środków trwałych związanych z likwidowaną produkcją należy wskazać na
    regulacje w tym zakresie.
    Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji
      nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
      gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wynika, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym postawiono je w stan likwidacji.
    Pojęcie „likwidacja” nie zostało zdefiniowane w prawie podatkowym w związku z
    powyższym należy odnieść się do rozumienia tego znaczenia w języku potocznym, które
    jest wieloznaczne i oznacza zniesienie, usunięcie, rozwiązanie czegoś (Internetowy Słownik
    języka polskiego https://sjp.pwn.pl/sjp/). Zatem, likwidacja środka trwałego to także
    usunięcie z ewidencji, definitywne zaprzestanie korzystania, czy też pozostawienie w
    dyspozycji innego podmiotu. Likwidacja to nie tylko fizyczne unicestwienie środka
    trwałego, ale także przekazanie środka trwałego innemu podmiotowi czy to poprzez
    darowiznę czy sprzedaż, zmianę metody prowadzenia działalności gospodarczej,
    likwidację środka trwałego w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym lub
    „moralnym”, wycofanie go z ewidencji środków trwałych. W związku z takim rozumieniem
    tego pojęcia - likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z
    ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, czy sprzedaż.
    Z kolei, przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie
    tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech
    zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich.
    Jak wskazano powyżej zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych
    środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany
    rodzaju działalności. Wnioskując a contrario, nie ma przeszkód dla zaliczenia do kategorii
    kosztów uzyskania przychodów straty powstałej w wyniku likwidacji nie w pełni
    umorzonych środków trwałych, jeżeli ich likwidacja nie jest związana z utratą przydatności
    gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, tj. niezamortyzowana wartość
    środków trwałych zlikwidowanych z innych powodów niż zmiana rodzaju prowadzonej
    działalności.
    Strata, o której mowa w tym przepisie odzwierciedla wartość nierozliczonych podatkowo
    wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie lub wytworzenie likwidowanych
    składników majątku. Wydatki tego rodzaju – w braku likwidacji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych – mieszczą się w kategorii kosztów uzyskania
    przychodów potrącalnych w momencie powstania przychodów ze zbycia tych składników
    majątku albo rozliczanych dla celów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Natomiast likwidacja składników majątku uniemożliwia realizację bądź kontynuację ww.
    sposobów podatkowego rozliczenia wskazanych wydatków. Wartość tych – poniesionych

    w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością, w celu uzyskania przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia ich źródła – nierozliczonych dla celów podatkowych
    wydatków (tj. wydatków, które stanowiłyby koszty uzyskania przychodu z odpłatnego
    zbycia składnika majątku lub zostałyby rozliczone podatkowo poprzez amortyzację, gdyby
    nie doszło do likwidacji składników majątku) stanowi wartość straty, o której mowa w
    powołanych przepisach.
    Z powyższych przepisów wynika, że – co do zasady – wydatki poniesione na nabycie, bądź
    wytworzenie składników majątku stanowiących środki trwałe, podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od
    wartości początkowej tych środków trwałych. Natomiast w przypadku likwidacji nie w pełni
    zamortyzowanego środka trwałego, o ile likwidacja ta nie jest związana z utratą
    przydatności tego środka trwałego na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności, do
    kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć stratę w postaci niezamortyzowanej części
    wartości początkowej likwidowanego środka trwałego.
    Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że decydującą przesłanką dla
    niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego określonego rodzaju strat jest
    wystąpienie zmiany rodzaju działalności powodującej utratę przez likwidowane środki
    trwałe przydatności gospodarczej. Zatem, dla podatkowej kwalifikacji strat powstałych w
    wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych decydującym pozostaje
    ustalenie, czy utracenie przez te środki przydatności gospodarczej spowodowane zostało
    rezygnacją przez podatnika z prowadzenia określonego rodzaju działalności, w której to
    działalności wykorzystywany był likwidowany środek trwały.
    Tym samym, strata powstała w związku likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków
    trwałych nie jest spowodowana dokonaniem Spółkę zmiany prowadzenia określonego
    rodzaju działalności, ale wycofaniem z produkcji grupy produktów, która okazała się
    nierentowna.
    W konsekwencji w sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie zawarte w art. 16 ust. 1
    pkt 6 ustawy o CIT, zatem Spółka będzie miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów z działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych, stratę
    powstałą z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych.
    W kwestii ustalenia, czy Spółka będzie mogła ująć w kosztach uzyskania przychodów
    koszty z tytułu sprzedaży środków trwałych związanych z likwidowaną produkcją, wskazać
    należy na regulacje w tym zakresie.
    Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub
      wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład
      nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Z przywołanego przepisu wynika, że w przypadku zbycia nie w pełni zamortyzowanego
    środka trwałego, do kosztów uzyskania przychodu można – co do zasady – zaliczyć
    niezamortyzowaną część wartości początkowej zbywanego środka trwałego, o ile
    możliwość taka nie jest ustawowo wyłączona.
    Z powyższego wynika, że w sytuacji gdy nastąpi odpłatne zbycie tych środków trwałych,
    zostanie spełniony warunek konieczny dla możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów niezamortyzowanej wartości początkowej zbywanych środków trwałych,
    zgodnie regulacjami zawartymi w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT.

    W świetle powyższego, w przypadku sprzedaży środków trwałych, o których mowa
    powyżej, niezamortyzowana część wartości początkowej zbywanych środków trwałych
    stanowić będzie koszty uzyskania przychodów z działalności opodatkowanej na zasadach
    ogólnych.
    Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.