Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.604.2024.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-18
Teza: Ustalenie, czy istnieje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, obciążający czynność sprzedaży w trybie egzekucji sądowej nieruchomości - działek, czyniąc komornika sądowego płatnikiem tego podatku.
Słowa kluczowe: komornik-komornik sądowy; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; nieruchomości-nieruchomość zabudowana; zwolnienie-warunki zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10-lit. a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10-lit. b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a-lit. a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a-lit. b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego, w zakresie podatku od towarów i usług, jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 17 grudnia 2024 r, dotyczący
    ustalenia, czy istnieje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, obciążający
    czynność sprzedaży w trybie egzekucji sądowej nieruchomości - działek nr X, Y, Z, czyniąc
    komornika sądowego płatnikiem tego podatku, wpłynął 20 grudnia 2024 r. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Zgodnie z wnioskiem wierzyciela komornik prowadzi egzekucje z nieruchomości (...).
    Nieruchomość rolna zabudowana, obejmująca trzy działki gruntu nr X, Y, Z o powierzchni
    łącznej 5,2385 ha, stanowiące jeden kompleks obszarowy o kształcie nieregularnym
    położone w miejscowości (...), gmina (...).
    Zabudowania:
                                          2- budynek chłodni z częścią socjalno-biurowo-mieszkalną 1569,10 m
                          2- kotłownia o pow. użytkowej 282,80 m
                                          2- obiekty szklarniowe o łącznej powierzchni użytkowej 23780,70 m
    Istnieje niezgodność pomiędzy księgą wieczystą, a rejestrem gruntów dotycząca numeracji
    działek. Działka nr (...) została podzielona na dwie X i Y i stan ten nie został ujawniony w
    księdze wieczystej.
    (...) (dalej Dłużnik) zakupił działkę niezabudowaną nr (...) aktem notarialnym (...). w dniu 29
    czerwca 2011 r. Przy czynności nabycia przedmiotowej działki nie wystąpił podatek od
    towarów i usług, dostawa ta nie była objęta podatkiem VAT. Dłużnik w dniu 13 kwietnia
    2012 r. złożył w Starostwie Powiatowym w (...) wniosek o wydanie pozwolenia na budowę
    budynku mieszkalnego jednorodzinnego, szklarni, zbiornika na wody opadowe, kotłowni,
    komina stalowego, chłodni, budynku gospodarczego oraz dwóch zjazdów indywidualnych
    z drogi powiatowej.
    Starosta (...) decyzją (...) z dnia 19 lipca 2012 r. zatwierdził projekty budowlane i udzielił
    pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego
    jednorodzinnego, szklarni, zbiornika na wody opadowe, kotłowni, komina stalowego,
    chłodni, budynku gospodarczego oraz dwóch zjazdów z drogi powiatowej na terenie
    działki (...). Działka (...) została podzielona na dwie X i Y i stan ten nie został ujawniony w
    księdze wieczystej.
    Zabudowania zostały usadowione na działce Y i są one budynkami w rozumieniu
    przepisów art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

    Działka X jest niezabudowana, ale objęta jest pozwoleniem na budowę: nr (...), jest
    przeznaczona pod zabudowę.
    Inwestycja została zrealizowana przez Dłużnika w części, nie powstał budynek mieszkalny.
    Nieruchomość (...) (działka X, Y, Z) położona jest w Gminie (...).
    Gmina (...) nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru,
    na którym położona jest wyceniana nieruchomość. Według Studium uwarunkowań i
    kierunków zagospodarowania opracowanego dla gminy (...), podjętego uchwałą nr (...)
    Rady Gminy (...) z dnia 30 listopada 2000 r. nieruchomość położona jest na terenach
    obsługi rolnictwa i leśnictwa.
    Działka niezabudowana nr Z została zakupiona przez dłużnika w 2017 r. Przy czynności
    nabycia przedmiotowej działki nie wystąpił podatek od towarów i usług, dostawa ta nie
    była objęta podatkiem VAT. Działka Z o powierzchni 0.0065 ha jest niezabudowana i
    Gmina (...) nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru,
    na którym położona jest przedmiotowa działka. Według Studium uwarunkowań i
    kierunków zagospodarowania opracowanego dla gminy (...), podjętego uchwałą nr (...)
    Rady Gminy (...) z dnia 30 listopada 2000 r. działka Z położona jest na terenach obsługi
    rolnictwa i leśnictwa.
    W przypadku działki Z stanowiącej grunt niezabudowany nie zostanie wydana decyzja o
    warunkach zabudowy, nie zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego, z którego wynikać będzie przeznaczenie działki pod zabudowę.
    Dłużnik (...), NIP (...) nie figuruje w rejestrze VAT, zgodnie z zawartą w rejestrze informacją
    w dniu 18 lipca 2024 r. odmówiono mu rejestracji jako podatnika VAT na podstawie art. 96
    ust. 4a pkt 4.
    Dłużnik w latach poprzednich był czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
    (...) zakupił nieruchomość (...) (działka X, Y, Z) jako tereny niezabudowane, z zamiarem i
    celem prowadzenia na terenie nieruchomości produkcji/hodowli ogrodniczej oraz
    sprzedaży wyprodukowanych warzyw. Na terenie nieruchomości Dłużnik wybudował ww.
    zabudowania, a następnie po ich wybudowaniu w 2015 r. (...) zaczął prowadzić na terenie
    nieruchomości działalność gospodarczą polegającą na uprawie i sprzedaży warzyw, jest to
    ogrodnictwo szklarniowe i temu celowi ona służy od momentu wybudowania zabudowań
    do chwili obecnej.
    Działki X, Y od 2015 r. wykorzystywane są do prowadzonej działalności gospodarczej tj.
    produkcji/hodowli ogrodniczej oraz sprzedaży wyprodukowanych warzyw, a od 2017 r.
    działka Z wykorzystywana jest również do opisanej działalności gospodarczej. Ww.
    nieruchomość od 2015 r.(działki X i Y) od 2017r. działka Z wykorzystywana była tylko przez
    Dłużnika, tylko w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i od momentu
    rozpoczęcia jej wykorzystywania na cele prowadzonej działalności gospodarczej Dłużnik
    nie czynił żadnych nakładów na ww. nieruchomość (działka X, Y, Z), nie ponosił żadnych
    wydatków na ich ulepszenie (działka X, Y, Z).
    W dniu 2 grudnia 2024 r. Dłużnik wydzierżawił całą nieruchomość (działka X, Y, Z ) osobie
    trzeciej i nieruchomość (działka X, Y, Z ) jest wykorzystywana przez osobę trzecią na
    prowadzoną działalność gospodarczą, hodowlę oraz sprzedaż owoców i warzyw.
    Nieruchomość została wydzierżawiona podmiotowi (...), NIP: (...) - podatnik VAT.
    W ocenie komornika w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym dojdzie do sprzedaży
    majątku wykorzystywanego przez dłużnika w prowadzonej działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy istnieje obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług obciążający czynność
    sprzedaży w trybie egzekucji sądowej nieruchomości zapisanej w Księdze Wieczystej (...)

    (działka X, Y, Z ) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (...), czyniąc komornika sądowego
    płatnikiem tego podatku?
    Pani stanowisko w sprawie
    Obowiązek podatkowy nie powstaje w zakresie działki Y, a komornik w przypadku
    skutecznej sprzedaży w drodze licytacji publicznej działki Y nie będzie obowiązany jako
    płatnik do odprowadzenia podatku od towarów i usług.
    Obowiązek podatkowy nie powstaje w zakresie działki Z, a komornik w przypadku
    skutecznej sprzedaży w drodze licytacji publicznej działki Z nie będzie obowiązany jako
    płatnik do odprowadzenia podatku od towarów i usług.
    Obowiązek podatkowy powstaje w zakresie działki X, komornik w przypadku skutecznej
    sprzedaży w drodze licytacji publicznej działki X będzie obowiązany jako płatnik do
    odprowadzenia podatku od towarów i usług.
    W ocenie Pani zastosowanie znajdzie:
    Działka Y - art. 43 ust. pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług. Zwolnienie od podatku nastąpi z uwagi na to, że w stosunku do nieruchomości (...)
    nastąpiło pierwsze zasiedlenie.
    Działka Z - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
    i usług zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
    budowlane. Działka Z o powierzchni 0.0065 ha jest niezabudowana i Gmina (...) nie ma
    obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym
    położona jest przedmiotowa działka. Według Studium uwarunkowań i kierunków
    zagospodarowania opracowanego dla gminy (...), podjętego uchwałą nr (...) Rady Gminy
    (...) z dnia 30 listopada 2000 r. działka Z położona jest na terenach obsługi rolnictwa i
    leśnictwa. W przypadku działki Z stanowiącej grunt niezabudowany nie zostanie wydana
    decyzja o warunkach zabudowy, nie zostanie uchwalony miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikać będzie przeznaczenie działki pod
    zabudowę.
    Działka X – ww. nieruchomość nie korzysta z zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia
    11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług . Działka ta objęta jest pozwoleniem na
    budowę nr (...) i dlatego w ocenie komornika jest ona terenem budowlanym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 361, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”):
    Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
    egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 i 2760) oraz komornicy sądowi
    wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
    cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów
    będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
    obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111):

    Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
    osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
    obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
    organowi podatkowemu.
    Natomiast zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej:
    Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
    niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami
    zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto
    organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja
    taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy
    towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.
    Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania
    powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę
    płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych)
    towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie
    egzekucyjne.
    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika –
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.
    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jednocześnie opodatkowanie podatkiem od towarów i usług ma miejsce wówczas, jeżeli
    po stronie dłużnika spełnione są przesłanki o charakterze przedmiotowym, tj. wystąpi
    czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepisy art. 5 ustawy i podmiotowym,
    tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest
    dokonywana przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą podatnikiem w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającą w takim charakterze.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:

    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Dostawa towarów mieści się w definicji sprzedaży, określonej w art. 2 pkt 22 ustawy,
    zgodnie z którą:
    Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
    eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Jak wskazano wyżej „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością
    rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
    gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku
    rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.

    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w
    myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa
    towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie
    wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo
    działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia,
    że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla
    określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    W świetle art. 2 pkt 15 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o działalności rolniczej - rozumie się przez to
    produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego,
    szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową,
    szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą,
    chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów
    użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i
    hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i
    ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro'',
    fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów
    zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i
    jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza
    gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z
    wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (CN 4403 41 00 i 4403 49) oraz
    bambusa (CN 1401 10 00), a także świadczenie usług rolniczych;
    Biorąc pod uwagę przytoczoną definicję działalności gospodarczej (art. 15 ust. 2 ustawy)
    uznać należy, że działalność rolnicza (art. 2 pkt 15 ustawy) mieści się w pojęciu działalności
    gospodarczej.
    W myśl art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego:
    Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
    używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca
    zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

    W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w
    sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing, itp.).
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Wątpliwości Pani dotyczą ustalenia, czy istnieje obowiązek podatkowy w podatku od
    towarów i usług, obciążający czynność sprzedaży w trybie egzekucji sądowej
    nieruchomości - działek nr X, Y, Z , czyniąc komornika sądowego płatnikiem tego podatku.
    Biorąc pod uwagę treść przywołanych wyżej przepisów, w pierwszej kolejności należy
    ustalić, czy w odniesieniu do transakcji sprzedaży w trybie egzekucji komorniczej
    nieruchomości – działek nr X, Y, Z Dłużnik będzie występował w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Dłużnik zakupił nieruchomość - działki nr X, Y,
    Z jako tereny niezabudowane, z zamiarem i celem prowadzenia na terenie nieruchomości
    produkcji/hodowli ogrodniczej oraz sprzedaży wyprodukowanych warzyw. Na terenie
    nieruchomości Dłużnik wybudował zabudowania, a następnie po ich wybudowaniu w
    2015 r. zaczął prowadzić na terenie nieruchomości działalność gospodarczą polegającą na
    uprawie i sprzedaży warzyw, jest to ogrodnictwo szklarniowe.
    Biorąc zatem pod uwagę brzmienie art. 2 ust. 15 ustawy, działki nr X, Y, Z wykorzystywana
    były przez Dłużnika w prowadzonej działalności gospodarczej – działalności rolniczej.
    Ponadto 2 grudnia 2024 r. Dłużnik wydzierżawił całą nieruchomość – działki nr X, Y, Z
    osobie trzeciej i są one wykorzystywana przez osobę trzecią w prowadzonej działalności
    gospodarczej (hodowla oraz sprzedaż owoców i warzyw).
    Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie
    przepisów prawa prowadzi zatem do wniosku, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży w
    trybie egzekucji komorniczej działek nr X, Y, Z należy uznać Dłużnika za podatnika podatku
    od towarów i usług, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zbycie nieruchomości opisanej we wniosku nie nastąpi w ramach rozporządzania
    majątkiem prywatnym Dłużnika, albowiem przedmiotowe działki były wykorzystywane
    przez Dłużnika w prowadzonej działalności gospodarczej (działalności rolniczej), a ponadto
    od 2 grudnia 2024 r. są przedmiotem dzierżawy. Oddając nieruchomość w dzierżawę,
    Dłużnik wykorzystywał przedmiotowe działki w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    Mając na uwadze opis sprawy w kontekście powołanych przepisów stwierdzić należy, że
    dostawa w ramach postępowania egzekucyjnego działek nr X, Y, Z, będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Bowiem przedmiotowa transakcja będzie
    dotyczyła towaru w rozumieniu ustawy (nieruchomości) oraz będzie dokonana w imieniu i
    na rzecz podmiotu (Dłużnika), objętego dyspozycją art. 15 ustawy jako wykonującego
    samodzielnie działalność gospodarczą, a więc będącego podatnikiem.
    Przy czym, wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać
    ze zwolnienia od tego podatku.
    W treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewiduje bowiem dla niektórych czynności obniżone stawki podatku,
    bądź zwolnienie od podatku.
    Generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są
    nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych

    ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane -
    przeznaczone pod zabudowę w oparciu o istniejący plan zagospodarowania
    przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
    Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego
    planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których
    mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi,
    rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że działki nr X, Z są niezabudowane i są położone są na obszarze
    dla którego nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Wskazała Pani w opisie zdarzenia przyszłego, że dla działki nr Z nie zostanie wydana
    decyzja o warunkach zabudowy, nie zostanie uchwalony miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikać będzie przeznaczenie działki pod
    zabudowę. Tym samym dostawa działki w trybie egzekucji komorniczej będzie korzystać
    ze zwolnienia o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9.
    Natomiast działka nr X objęta jest pozwoleniem na budowę i jest przeznaczona pod
    zabudowę.
    Zatem działka nr X spełnia definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2pkt 33
    ustawy, w związku z tym dostawa w trybie egzekucji komorniczej ww. działki nie będzie
    mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W związku z tym, że działka nr X nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować przesłanki do ewentualnego
    zastosowania zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT wynikające z art. 43 ust. 1 pkt
    2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
    towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane
    w tym przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
      dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Dłużnik zakupił niezabudowaną działkę nr (...) - z
    której została wydzielona działka nr X - 29 czerwca 2011 r. Przy czynności nabycia
    przedmiotowej działki nie wystąpił podatek od towarów i usług, dostawa ta nie była objęta
    podatkiem VAT.
    Nie można zatem uznać, że Dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT,
    skoro nabycie przez Dłużnika działki nr (...), z której została wydzielona działka nr X nie
    było objęte tym podatkiem.
    Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy stwierdzić należy, że dostawa działki nr X nie
    będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.
    Przechodząc do kwestii możliwości zastosowania zwolnień dla działki nr Y, wskazać należy,
    że z opisu sprawy wynika, że działka nr Y jest zabudowana.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim;
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest
    generalnie zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa
    dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy
    pierwszym zasiedleniem, a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy
    niż 2 lata.
    Dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części, kluczowym
    jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.
    Zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 ustawy:
    Przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub
    użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub
    ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

    Według art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem,
    o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    Analiza przepisów ustawy, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku
    dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych
    towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego
    podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności
    towarzyszących dostawie danego obiektu. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie
    zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej,
    ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest
    niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji,
    gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący
    wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do
    zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Należy ponadto wskazać, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym
    posadowione zostały budynki, budowle lub ich części rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8
    ustawy, zgodnie z którym:
    W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części
    takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości
    gruntu.
    W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z
    dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków lub
    budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do
    dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków,
    budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo
    budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta
    również dostawa gruntu, na którym ww. obiekty są posadowione. Powyższy przepis
    obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym.
    Z analizy opisanych okoliczności sprawy wynika, że planowana przez Panią dostawa w
    trybie egzekucji komorniczej działki nr Y, na której znajdują się budynki (od ich
    wybudowania w 2015 r. wykorzystywane w prowadzonej działalności), będzie spełniała
    przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy. Planowana dostawa nie zostanie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, jak
    również pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nieruchomości minie okres dłuższy
    niż dwa lata. Dłużnik nie czynił też żadnych nakładów na ww. nieruchomość (działkę nr Y) i
    nie ponosił żadnych wydatków na jej ulepszenie.
    Zatem działka nr Y na której znajdują się budynki powinna zostać sprzedana z
    zastosowaniem zwolnienia od podatku, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Jak wskazano wyżej, grunt, na którym posadowione zostały budynki lub budowle, dzieli
    byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zatem
    sprzedaż gruntu (działki nr Y) dokonana przez Panią w trybie egzekucji komorniczej, na

    którym znajdują się przedmiotowe budynki, również będzie mogła korzystać ze zwolnienia
    od podatku VAT na podstawie tych samych przepisów co sprzedaż budynków.
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w odniesieniu do sprzedaży w trybie
    egzekucji komorniczej działek nr Y i Z nie będzie Pani jako płatnik zobowiązana do
    odprowadzenia podatku, w związku z zastosowaniem zwolnień dla tych transakcji,
    natomiast w odniesieniu do działki nr X, której sprzedaż w trybie egzekucji komorniczej
    nie korzysta ze zwolnienia, będzie Pani zobowiązana jako płatnik do obliczenia, pobrania i
    wpłacenia podatku na rachunek właściwego urzędu skarbowego.
    Zatem Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź
    traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako :„PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.