Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.370.2025.1.DD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Możliwość ujęcia w kosztach uzyskania przychodów
jednorazowo jako remont, wydatków na przełożenie
wodociągu technologicznego wody surowej na podstawie art.
15 ust. 4d ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
modernizacja
remonty
wodociągi
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Pozostałe
wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy Spółce
    przysługuje prawo do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo jako remont,
    wydatków na przełożenie wodociągu technologicznego wody surowej na podstawie art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X z siedzibą w (...) (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT). Spółka jest również podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych.
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług w zakresie
    zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków (...).
    Z tytułu dokonywanych czynności dostawy wody i odprowadzania ścieków na rzecz
    mieszkańców, firm i instytucji Spółka osiąga przychody. Jednocześnie, Wnioskodawca
    rozlicza VAT należny w związku z dokonywaniem tych czynności.
    Spółka, celem realizacji wyżej wskazanych czynności, eksploatuje sieci wodociągowe i sieci
    kanalizacyjne. Sieci wodociągowe dzielą się na:
    - technologiczne służące do przesyłu wody „surowej” (nieuzdatnionej) od studni
      głębinowych do stacji uzdatniania wody,
    - rozdzielcze doprowadzające wodę uzdatniona ze stacji uzdatniania do odbiorców usług.
    Wodociągi technologiczne wybudowane zostały w latach 60-tych ubiegłego wieku. Ich stan
    techniczny jest coraz gorszy a ilość awarii wzrasta z roku na rok. Dla zachowania ciągłości
    produkcji wody Spółka wykonuje remonty najbardziej awaryjnych odcinków.
    Klasyczny remont polega na wymianie odcinka wodociągu w tej samej trasie co „stary”
    wodociąg. Jednakże taki sposób przeprowadzenia remontu nie zawsze jest możliwy z
    przyczyn zewnętrznych.
    Większość wodociągów technologicznych, we wspomnianych latach 60-tych, zrealizowana
    była na terenie Gminy (...). Ich trasa przebiegała przez pola uprawne, co prawda wzdłuż
    dróg, ale w odległości kilku metrów od nich. Od tamtego czasu obszary te uległy
    urbanizacji. Pola zostały podzielone na działki budowlane. Zgodnie z planem
    zagospodarowania podział działek spowodował, że wodociągi technologiczne znalazły się
    na terenach ww. działek.
    W tej sytuacji wykonie remontu poprzez wymianę w śladzie istniejącego wodociągu jest
    bardzo utrudnione a w wielu przypadkach wręcz niemożliwe ze względu na

    zagospodarowanie prywatnych nieruchomości. Właściciele nieruchomości nie akceptują
    prac budowlanych na własnym terenie nawet przy uregulowanych służebnościach
    przesyłu.
    Mając na względzie strategiczne znaczenie omawianych wodociągów technologicznych dla
    zabezpieczenia w wodę mieszkańców (...), Zarząd Spółki podjął decyzję o przełożeniu
    omawianego wodociągu w pas drogowy, tam, gdzie jest miejsce takiej infrastruktury.
    Prace będą polegały na ułożeniu nowych rur w pasie drogowym, a obecnie użytkowany
    wodociąg technologiczny zostanie wyłączony z użytkowania. Wartość prac i materiałów
    przekroczy kwotę 10 000 zł.
    Zmiana lokalizacji omawianego wodociągu nie spowoduje ani wzrostu przychodów, ani
    zmian technologicznych wodociągu, nie uzyska nowej funkcjonalności, ani nowego
    przeznaczenia.

## Pytanie

Czy Spółce przysługuje prawo do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo
    jako remont, opisanych wydatków na przełożenie wodociągu technologicznego wody
    surowej na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, Spółce przysługuje prawo do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów
    jednorazowo jako remont wydatków na przełożenie wodociągu technologicznego wody
    surowej na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Uzasadniając własne stanowisko wskazali Państwo, że w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT),
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Jak stanowi zaś art. 15 ust. 4d ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Dodatkowo, jak reguluje art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu
    uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto
    koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury
    (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku
    braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty
    rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Zgodnie zaś z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku
    przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową
    tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich
    ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
    których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
    ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
    rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000
    zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia
    przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania,
    zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków
    trwałych i kosztami ich eksploatacji.

    W ustawie o CIT, nie zdefiniowano pojęć przebudowa, adaptacja, rozbudowa,
    rekonstrukcja, modernizacja.
    Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą polskich sądów administracyjnych, z
    ulepszeniem środków trwałych mamy do czynienia, gdy następuje:
    - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego
      dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
    - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
      trwały,
    - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
      odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
    - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego
      środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został
      zbudowany lub użytkowany,
    - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Dodatkowo w ustawie o CIT nie zdefiniowano pojęcia remontu. W świetle jednak art. 3 pkt
    8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, za remont należy rozumieć
    wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na
    odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym
    dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    W analizowanej sytuacji przełożony wodociąg technologiczny wody surowej nie będzie
    miał zmienionej wartości użytkowej, nie zmieni się jego zdolność wytwórcza ani nie zmieni
    się jakość wody, która przez niego będzie przepływała. Przełożenie wodociągu w nowy
    ślad nie będzie miało wpływu na ilość wody, jaka będzie dostarczana od studni do Stacji
    Uzdatniania Wody. Zdaniem Spółki, opisane we wniosku wydatki będą miały charakter
    odtworzeniowy, nie spowodują zmiany funkcji użytkowej wodociągu.
    W świetle zatem powyższego, wydatki na przełożenie wodociągu wody surowej w nowy
    ślad, nie powinny zwiększać wartości środka trwałego. Kosztem uzyskania przychodów
    będzie w tym przypadku nie amortyzacja, ale cała wartość poniesionych kosztów na
    przełożenie wodociągu.
    Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej z 18
    lutego 2025 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.684.2024.1.AJ, w świetle której: Biorąc pod uwagę
    powyższe rozważania oraz przedstawiony opis stanu faktycznego stwierdzić należy, iż
    opisane we wniosku prace polegające na wykonaniu robót budowlanych związanych z
    wymianą okien w budynku A, winny być kwalifikowane jako remont. Wykonane prace nie
    doprowadzą do zmiany przeznaczenia remontowanych powierzchni, a jedynie odnoszą się
    do wymiany zużytych elementów na nowe, które będą spełniać te same funkcje użytkowe.
    Opisane prace mają więc charakter odtworzeniowy i należy potraktować je jako wydatki
    na działania, które zmierzają jedynie do podtrzymania wartości użytkowej środka
    trwałego. Zatem ww. wydatki mają charakter remontowy i należy je zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o
    CIT.
    Podobne podejście zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z 13 czerwca
    2024 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.197.2024.4.AND, zgodnie z którą: W związku z tym, nie
    zwiększy się wartość początkowa istniejących środków trwałych ani nie będą Państwo
    mieli obowiązku rozpoznania nowego środka trwałego i wprowadzenia go do ewidencji
    środków trwałych. Usunięcie kolizji sieci wodociągowej przez Inwestora nie wpłynie na
    wartość środków trwałych podlegających amortyzacji. W tej sytuacji, w związku z
    usunięciem kolizji realizowanym przez Inwestora, nie powstaną dla Państwa koszty
    uzyskania przychodów, które Spółka mogłaby rozliczyć w formie odpisów amortyzacyjnych
    na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

    Podsumowując, Spółce przysługuje prawo do zaliczenia bezpośrednio w koszty uzyskania
    przychodu faktur poniesionych na wodociąg, gdyż nie ma tu do czynienia z ulepszeniem
    środka trwałego. Nowa sieć wodociągowa nie zastąpi w zapisach księgowo-rachunkowych
    istniejącej sieci wodociągowej. Nie powstanie nowy środek trwały.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu,
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania

    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym
    okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te
    zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały
    wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Art. 16a ust. 2 pkt 2 ww. ustawy stanowi natomiast, że
      amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania budynki i budowle wybudowane na cudzym
      gruncie – zwane także środkami trwałymi.
    Jak wynika zatem z art. 16a ust. 1 cyt. ustawy, środki trwałe będą podlegały amortyzacji po
    spełnieniu następujących warunków:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają
      wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z
      wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu
      finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
      składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
      pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
      technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i
      pozwoleń na użytkowanie,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – to podatnik samodzielnie
      decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,

    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.
    Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu
    przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku.
    Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie
    elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem.
    Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz
    prawnego użytkowania.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT,
      amortyzacji nie podlegają:
        1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
          mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej
          prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,
        2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
        jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
        4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b
          ust. 2 pkt 2 i 2a,
        5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
          działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
          wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której
          te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają
          amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo
          zaprzestano tej działalności
      – zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo
    poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub
    zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodów.
    W świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      1) wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

      – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Stosownie do art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10.000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10.000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10.000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1, 1a, 2 ustawy o CIT,
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
      1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
      1a) w razie częściowo odpłatnego nabycia, cenę ich nabycia powiększoną o wartość
      przychodu określonego w art. 12 ust. 5a;
      2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
    W świetle art. 16g ust. 3 ustawy o CIT,
      za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Z kolei, zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT,
      za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek

      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Stosownie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT,
      jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w
      tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy o CIT – jest więc:
    - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego
      dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
    - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
      trwały,
    - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
      odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
    - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego
      środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został
      zbudowany lub użytkowany,
    - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Zatem, wydatki na ulepszenie środków trwałych, w momencie ich poniesienia nie
    stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.
    Jeżeli nie zostanie spełniony co najmniej jeden z powyższych warunków, wówczas nie
    mamy do czynienia z ulepszeniem środka trwałego i nie zachodzi obowiązek zwiększania
    wartości początkowej. Zatem nakładami na ulepszenie środków trwałych należy uznać
    takie wydatki, w wyniku poniesienia których nastąpi rozszerzenie funkcjonalności lub
    wydajności tych środków trwałych, jako skutek przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji,
    adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę ich cech użytkowych.
    Przy kwalifikacji wydatków, w wyniku poniesienia których nastąpiło ulepszenie środka
    trwałego, niezbędne jest również określenie, czy te wydatki zwiększają wartość użytkową
    środka trwałego. W wyroku NSA z 4 grudnia 2020 r. (sygn. akt I SA/Łd 312/01) Sąd
    stwierdził, że ustalenie, że dany środek trwały został poddany przebudowie, rozbudowie,
    rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji jest tylko pierwszą przesłanką zwiększenia
    wartości początkowej środka trwałego o wydatki poniesione na ulepszenie musi być
    spełniona jeszcze jedna przesłanka: wzrost wartości użytkowej środka trwałego w
    stosunku do wartości z dnia przyjęcia tego środka do używania.
    W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością

      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Stosownie do treści art. 16i ust. 1 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika m.in., że celem realizacji
    prowadzonej przez Państwa działalności, eksploatujecie Państwo sieci wodociągowe (sieci
    technologiczne oraz rozdzielcze) i sieci kanalizacyjne. Wodociągi technologiczne
    wybudowane zostały w latach 60-tych ubiegłego wieku. Ich stan techniczny jest coraz
    gorszy a ilość awarii wzrasta z roku na rok. Dla zachowania ciągłości produkcji wody
    wykonujecie Państwo remonty najbardziej awaryjnych odcinków. Klasyczny remont polega
    na wymianie odcinka wodociągu w tej samej trasie co „stary” wodociąg. Jednakże taki
    sposób przeprowadzenia remontu nie zawsze jest możliwy z przyczyn zewnętrznych.
    Trasa większość wodociągów technologicznych przebiegała przez pola uprawne. Obszary
    te uległy urbanizacji. Pola zostały podzielone na działki budowlane. Zgodnie z planem
    zagospodarowania podział działek spowodował, że wodociągi technologiczne znalazły się
    na terenach ww. działek. W tej sytuacji wykonie remontu poprzez wymianę w śladzie
    istniejącego wodociągu jest bardzo utrudnione a w wielu przypadkach wręcz niemożliwe
    ze względu na zagospodarowanie prywatnych nieruchomości. Mając na względzie
    strategiczne znaczenie wodociągów technologicznych, Państwa Zarząd podjął decyzję o
    przełożeniu wodociągu w pas drogowy. Prace będą polegały na ułożeniu nowych rur w
    pasie drogowym, a obecnie użytkowany wodociąg technologiczny zostanie wyłączony z
    użytkowania. Wartość prac i materiałów przekroczy kwotę 10 000 zł.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, zmiana lokalizacji wodociągu nie spowoduje ani
    wzrostu przychodów, ani zmian technologicznych wodociągu, nie uzyska on nowej
    funkcjonalności, ani nowego przeznaczenia.
    Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą możliwości ujęcia jednorazowo w kosztach
    uzyskania przychodów, wydatków na przełożenie wodociągu technologicznego w nowy
    ślad.
    Państwa zdaniem, będzie przysługiwało Państwu prawo do ujęcia w kosztach uzyskania
    przychodów jednorazowo jako remont wydatków na przełożenie wodociągu
    technologicznego wody surowej na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Stoją Państwo
    na stanowisku, że wydatki na przełożenie wodociągu wody surowej w nowy ślad, nie
    powinny zwiększać wartości środka trwałego, a kosztem uzyskania przychodów będzie w
    tym przypadku nie amortyzacja, ale cała wartość poniesionych kosztów na przełożenie
    wodociągów.
    Z powyższym stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić.
    Ustawa o CIT nie definiuje przytoczonych w art. 16g ust. 13 pojęć takich jak: przebudowa,
    rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja czy modernizacja. Pojęcie remontu również nie
    zostało wyjaśnione w tej ustawie. Tym samym, zasadne jest sięgnięcie w tym zakresie do
    definicji zawartych w innych gałęziach prawa. Pojęcie to definiują przepisy prawa
    budowlanego. W konsekwencji, przy ustaleniu zakresu znaczeniowego remontu należy
    oprzeć się na definicji sformułowanej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418). Zgodnie z art. 3 ust. 8 tej ustawy,
      ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie – należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
      stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

    Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy
    tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez
    podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka
    trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną
    wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy
    remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Przy ocenie wydatków – czy są to wydatki na remont – należy bowiem
    brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające
    wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.
    Remont zmierza w konsekwencji do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej
    środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów. W sytuacji, gdy
    głównym celem prac budowlanych dokonywanych jest odtworzenie wartości użytkowej
    środka trwałego, wówczas należy przyjąć, że mamy do czynienia z wydatkami na remont,
    które stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że wbrew Państwa opinii, wydatki,
    które planują Państwo ponieść na „przełożenie” wodociągu technologicznego wody
    surowej w nowy ślad, nie będą stanowiły wydatków na remont środków trwałych w
    postaci wodociągu technologicznego. „Przełożenie” wodociągu technologicznego będzie
    bowiem w istocie stanowiło modernizację istniejącego wodociągu.
    Na fakt modernizacji środka trwałego wskazuje okoliczność, iż położenie przez Państwa
    wodociągu technologicznego będzie odbywało się w zupełnie innym miejscu (w pasie
    drogowym) niż jego pierwotne położenie. Stary wodociąg technologiczny, zostanie
    wyłączony z użytkowania i postawiony w obecnym miejscu. Poniesione przez Państwa
    wydatki nie będą zatem służyły przywróceniu pierwotnego stanu technicznego i
    użytkowego starego wodociągu technologicznego, nie zostaną również poniesione na
    wymianę zużytych składników technicznych. Podjęte przez Państwa działania prowadzą do
    istotnej modernizacji wodociągu wybudowanego w latach 60-tych,a nie jedynie do
    remontu.
    Biorąc pod uwagę opisane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz przywołane przepisy
    prawa, odnosząc się do Państwa wątpliwości stwierdzić należy, że planowane przez
    Państwa prace związane z „przełożeniem” wodociągu technologicznego wody surowej w
    nowy ślad, należy sklasyfikować jako modernizację istniejącego środka trwałego, a nie jako
    remont tego środka trwałego.
    Reasumując stwierdzić należy, że nakłady poniesione przez Państwa na budowę
    wodociągu technologicznego w nowym śladzie, tj. w pasie drogowym będą stanowiły
    wydatki na modernizację środka trwałego, zatem do kosztów uzyskania przychodów będą
    mogli zaliczyć Państwo odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej
    istniejącego środka trwałego powiększonej o sumę wydatków na jego modernizację.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.