Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.618.2025.2.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Nieuznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu
sprzedaży lokalu użytkowego oraz możliwości zastosowania
zwolnienia z opodatkowania sprzedaży lokalu użytkowego.
Słowa kluczowe: lokal-lokal użytkowy
podatnik
wynajem
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed
nim lub w okresie krótszym niż dwa lata od pierwszego
zasiedlenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku do towarów i usług w zakresie nie uznania Pani za podatnika podatku VAT z
    tytułu sprzedaży lokalu użytkowego oraz możliwości zastosowania zwolnienia z
    opodatkowania sprzedaży lokalu użytkowego. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 23 października 2025 r. (data wpływu 23 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2021 r. Wnioskodawczyni, będąca osobą fizyczną, nabyła lokal użytkowy zlokalizowany
    w (...) za kwotę (...) zł netto, co odpowiada (...) zł brutto (w tym podatek VAT w wysokości
    (...) zł). Nieruchomość została nabyta w celach inwestycyjnych, tj. w celu wynajmu, jednak
    nie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni zarządzała
    lokalem w ramach swojego prywatnego majątku, a wynajem był opodatkowany
    podatkiem VAT na zasadach ogólnych, zgodnie z przepisami ustawy o VAT.
    Przy nabyciu lokalu w 2021 r. Wnioskodawczyni zarejestrowała się jako czynny podatnik
    VAT, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego w wysokości (...) zł co było
    zgodne z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Koszty związane z nabyciem obejmowały cenę
    zakupu ((...) zł netto) oraz koszty notarialne ((...) zł netto), co daje łączny koszt nabycia w
    wysokości (...) zł netto.
    Wynajem lokalu rozpoczął się w 2021 r., co stanowiło pierwsze zasiedlenie w rozumieniu
    art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Lokal był wykorzystywany wyłącznie do wynajmu, bez
    jakichkolwiek ulepszeń przekraczających 30% wartości początkowej nieruchomości.
    Wynajem generował przychody, jednak okazał się nierentowny z uwagi na wysokie koszty
    utrzymania, takie jak podatki od nieruchomości, opłaty administracyjne oraz inne koszty
    związane z eksploatacją (np. remonty, naprawy). W załączeniu Wnioskodawczyni

    przedstawia przykładową fakturę za usługi prawnicze związane z wyjaśnianiem kwestii
    dotyczących kosztów w utrzymania nieruchomości, co potwierdza nierentowność
    inwestycji.
    W 2024 r. Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży lokalu użytkowego za kwotę (...) zł brutto.
    Sprzedaż była jednorazową czynnością, wynikającą z decyzji o wycofaniu się z
    nierentownej inwestycji. Przy sprzedaży poniesiono koszt pośrednictwa w wysokości (...) zł
    brutto. W chwili sprzedaży Wnioskodawczyni pozostawała czynnym podatnikiem VAT z
    uwagi na wynajem lokalu.
    Sprzedaż została przeprowadzona w ramach zarządzania majątkiem prywatnym, a nie w
    ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności
    gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a przedmiotowa transakcja była
    jedyną sprzedażą nieruchomości w jej majątku. Wnioskodawczyni nie wystawiła faktury
    VAT przy sprzedaży, opierając się na opinii notariusza oraz doradcy podatkowego, którzy
    wskazali, że sprzedaż jest zwolniona z VAT z uwagi na upływ ponad 2 lat od pierwszego
    zasiedlenia (wynajem rozpoczął się w 2021 r.). Wnioskodawczyni, nie będąc specjalistą w
    zakresie podatków, zaufała profesjonalnym opiniom i nie miała świadomości
    potencjalnych ryzyk podatkowych.
    Po sprzedaży uzyskane środki zostały przekazane w formie darowizny na rzecz matki
    Wnioskodawczyni, która zakupiła mieszkanie w (...). W związku z tym Wnioskodawczyni nie
    dysponuje obecnie środkami finansowymi na ewentualny zwrot podatku VAT (ok. (...) zł).
    Wnioskodawczyni ma rozdzielność majątkową z mężem, a nieruchomość była nabyta
    wyłącznie na nią. Przy obecnych dochodach Wnioskodawczyni nie jest w stanie
    zgromadzić kwoty na zapłatę potencjalnego podatku ani uzyskać kredytu
    Wnioskodawczyni podkreśla, że niezapłacenie VAT nie było celowe – działała w dobrej
    wierze, opierając się na opinii notariusza i doradcy podatkowego. W związku z
    trudnościami w kontakcie z poprzednim doradcą, Wnioskodawczyni zwróciła się o pomoc
    prawną w celu wyjaśnienia kwestii podatkowych.

## Pytanie

Czy sprzedaż lokalu użytkowego dokonana w 2024 r. przez Wnioskodawczynię, będącą
    osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), czy też
    jest zwolniona z tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawczyni, sprzedaż lokalu użytkowego dokonana w 2024 r. nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ:
        Sprzedaż została dokonana w ramach zarządzania majątkiem prywatnym, a nie w
        ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
        Sprzedaż spełnia warunki zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
        ustawy o VAT ponieważ od pierwszego zasiedlenia (wynajem rozpoczęty w 2021 r.)
        do sprzedaży (2024 r.) upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
        Fakt rejestracji jako czynny podatnik VAT i odliczenie VAT naliczonego przy nabyciu
        nie wpływa na kwalifikację sprzedaży jako zwolnionej z VAT, gdyż sprzedaż majątku
        prywatnego nie jest czynnością opodatkowaną.
        Wnioskodawczyni działała w dobrej wierze, opierając się na profesjonalnych
        opiniach notariusza i doradcy podatkowego, co dodatkowo potwierdza brak
        zamiaru uchylania się od opodatkowania.

    Argumentacja prawna
    Brak cech działalności gospodarczej
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, podatnikiem VAT jest osoba fizyczna lub prawna
    prowadząca działalność gospodarczą, rozumianą jako działalność zarobkowa, ciągła i
    zorganizowana, niezależnie od jej celu czy rezultatu. Sprzedaż majątku prywatnego przez
    osobę fizyczną nie podlega opodatkowaniu VAT, jeśli nie wykazuje cech działalności
    gospodarczej.
    W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawach C-180/10
    i C-181/10 (Küçükdeveci i Słaby) podkreślono, że sprzedaż nieruchomości przez osobę
    fizyczną nie jest opodatkowana VAT, jeśli nie jest wykonywana w sposób ciągły
    zorganizowany i z zamiarem osiągania zysku w ramach działalności gospodarczej. TSUE
    wskazał, że jednorazowa sprzedaż nieruchomości, nawet przez osobę zarejestrowaną jako
    podatnik VAT, nie stanowi działalności gospodarczej, jeśli jest związana z zarządzaniem
    majątkiem prywatnym.
    Podobne stanowisko prezentują polskie sądy administracyjne. W wyroku Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 29 października 2020 r. (sygn. I FSK 159/18) stwierdzono, że
    sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną nie podlega VAT, jeśli:
    Jest incydentalna lub jednorazowa.
    Nie jest związana z działalnością w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Nie wykazuje cech zorganizowania, takich jak wielokrotne transakcje, działania
    marketingowe czy profesjonalne podejście do sprzedaży.
    W niniejszej sprawie sprzedaż lokalu użytkowego była jednorazową czynnością,
    wynikającą z nierentowności inwestycji. Wnioskodawczyni nie podejmowała innych działań
    związanych z obrotem nieruchomościami, a sprzedaż miała charakter incydentalny.
    Lokal użytkowy był wykorzystywany w ramach zarządzania majątkiem prywatnym, tj. do
    wynajmu, który nie stanowił działalności gospodarczej, lecz formę zarządzania majątkiem
    osobistym.
    Brak jest czynności faktycznych, które wskazywałyby na zorganizowany charakter
    sprzedaży, takich jak wielokrotne transakcje, reklama nieruchomości czy inne działania
    wskazujące na profesjonalny obrót nieruchomościami.
    Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami, co potwierdzają jej oświadczenia oraz brak innych transakcji sprzedaży
    nieruchomości.
    Przykładem analogicznej sytuacji jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 15 marca 2019 r. (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.15.2019.2.PG), w której
    uznano, że sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną po upływie 2 lat od pierwszego
    zasiedlenia jest zwolniona z VAT, jeśli nie jest dokonywana w ramach działalności
    gospodarczej. W tej interpretacji podatnik również wynajmował nieruchomość w ramach
    majątku prywatnego, a sprzedaż była jednorazowa, co wykluczyło opodatkowanie VAT.
    Wnioskodawczyni podkreśla, że sprzedaż miała na celu zakończenie nierentownej
    inwestycji, co dodatkowo potwierdza jej prywatny charakter. Wysokie koszty utrzymania
    (np. podatki, opłaty administracyjne, koszty prawne) wskazują, że decyzja o sprzedaży była
    podyktowana racjonalnym zarządzaniem majątkiem, a nie chęcią prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwolniona z opodatkowania VAT jest dostawa
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem przypadków, gdy:

        Dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim.
        Pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Pierwsze zasiedlenie definiuje art. 2 pkt 14 ustawy o VAT jako oddanie do użytkowania
    pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części po ich
    wybudowaniu lub ulepszeniu, jeśli ulepszenie przekroczyło 30% wartości początkowej. W
    niniejszej sprawie:
    Lokal użytkowy został nabyty w 2021 r. i od tego roku był wynajmowany, co stanowi
    pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14.
    Sprzedaż miała miejsce w 2024 r., czyli po upływie ponad 2 lat od pierwszego zasiedlenia.
    Wnioskodawczyni nie dokonała ulepszeń lokalu przekraczających 30% jego wartości
    początkowej, co mogłoby wpłynąć na ponowne określenie pierwszego zasiedlenia.
    W konsekwencji, sprzedaż lokalu użytkowego spełnia warunki zwolnienia z VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Potwierdza to m.in. interpretacja
    indywidualna Dyrektora KIS z 20 kwietnia 2018 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.104.2018.1.
    KT), w której uznano, że sprzedaż nieruchomości po upływie 2 lat od pierwszego
    zasiedlenia jest zwolniona z VAT, niezależnie od statusu podatnika jako czynnego
    podatnika VAT.
    Dodatkowo, w wyroku NSA z 14 maja 2020 r. (sygn. I FSK 1234/17) podkreślono, że
    zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ma zastosowanie do sprzedaży nieruchomości, jeśli minął
    wymagany okres 2 lat od pierwszego zasiedlenia, a nieruchomość nie była przedmiotem
    ulepszeń zmieniających jej status podatkowy. Wnioskodawczyni spełnia te warunki, co
    jednoznacznie wskazuje na prawo do zwolnienia z VAT.
    Skutki odliczenia VAT przy nabyciu
    Fakt odliczenia podatku naliczonego w wysokości (...) zł przy nabyciu lokalu w 2021 r. nie
    wpływa na zwolnienie sprzedaży z VAT. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, prawo do
    odliczenia VAT przysługuje w związku z nabyciem towarów i usług wykorzystywanych do
    wykonywania czynności opodatkowanych, takich jak wynajem opodatkowany VAT
    Wnioskodawczyni odliczyła VAT zgodnie z prawem, ponieważ lokal był wykorzystywany do
    wynajmu opodatkowanego.
    Sprzedaż zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 nie powoduje obowiązku
    korekty odliczonego VAT, jeśli od pierwszego zasiedlenia minęły co najmniej 2 lata.
    Zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, korekta odliczonego VAT jest wymagana tylko w
    przypadku zmiany przeznaczenia nieruchomości w okresie korekty (10 lat dla
    nieruchomości). W niniejszej sprawie:
    Lokal był wykorzystywany do wynajmu opodatkowanego VAT od 2021 r. do momentu
    sprzedaży w 2024 r.
    Sprzedaż po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia nie zmienia przeznaczenia
    nieruchomości w rozumieniu art. 91 ust. 2, co wyklucza konieczność korekty.
    Potwierdza to interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 12 czerwca 2019 r. (sygn. 0113-
    KDIPT1-3.4012.213.2019.2.MWJ), w której stwierdzono, że sprzedaż nieruchomości
    zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 nie skutkuje obowiązkiem korekty
    odliczonego VAT, jeśli nieruchomość była wykorzystywana do celów opodatkowanych
    przed sprzedażą.
    Dobra wiara Wnioskodawczyni
    Wnioskodawczyni podkreśla, że nie wystawiła faktury VAT przy sprzedaży, opierając się na
    opinii notariusza i doradcy podatkowego, którzy wskazali na zwolnienie z VAT z uwagi na
    upływ 2 lat od pierwszego zasiedlenia. Wnioskodawczyni nie jest specjalistą w zakresie
    podatków i działała w dobrej wierze, co dodatkowo wzmacnia jej stanowisko. W

    orzecznictwie podkreśla się, że podatnik działający w zaufaniu do profesjonalnych opinii
    nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji podatkowych, jeśli jego działania były
    zgodne z obowiązującymi przepisami (zob. wyrok NSA z 17 marca 2021 r., sygn. I FSK 204
    /18).
    Przykładem analogicznej sytuacji jest interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 10 lipca
    2020 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.295.2020.1.RM), w której podatnik, będący osobą
    fizyczną, sprzedał nieruchomość po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia, opierając się
    na opinii doradcy podatkowego. Organ podatkowy potwierdził, że sprzedaż była
    zwolniona z VAT, a brak faktury VAT nie wpłynął na prawidłowość zastosowania zwolnienia.
    Przykłady z praktyki
    Aby wzmocnić argumentację, warto odwołać się do przykładów z praktyki:
    Przypadek 1: Podatnik będący osobą fizyczną nabył lokal użytkowy w 2015 r., odliczył VAT
    naliczony i wynajmował go w ramach majątku prywatnego. W 2019 r. sprzedał lokal, a
    organ podatkowy w interpretacji indywidualnej (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.345.2019.1.JN)
    potwierdził, że sprzedaż po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia jest zwolniona z VAT
    niezależnie od statusu podatnika VAT.
    Przypadek 2: Osoba fizyczna sprzedała nieruchomość po 3 latach od pierwszego
    zasiedlenia nie wystawiając faktury VAT. W interpretacji z 22 listopada 2018 r. (sygn. 0115-
    KDIT1- 2.4012.678. 2018.1.RS) Dyrektor KIS uznał, że sprzedaż była zwolniona z VAT,
    ponieważ nie miała charakteru działalności gospodarczej i spełniała warunki art. 43 ust. 1
    pkt 10.
    W obu przypadkach organy podatkowe potwierdziły, że sprzedaż nieruchomości przez
    osobę fizyczną w ramach zarządzania majątkiem prywatnym, po upływie 2 lat od
    pierwszego zasiedlenia, nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Potencjalne ryzyka i ich wykluczenie
    Jednym z potencjalnych ryzyk jest uznanie przez organ podatkowy, że status
    Wnioskodawczyni jako czynnego podatnika VAT oraz odliczenie VAT przy nabyciu lokalu
    wskazuje na działalność gospodarczą. Jednak takie stanowisko byłoby błędne, ponieważ:
    Rejestracja do VAT w celu odliczenia podatku naliczonego jest dopuszczalna także w
    przypadku zarządzania majątkiem prywatnym (zob. interpretacja Dyrektora KIS z 20
    kwietnia 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.104.2018.1.KT).
    Sprzedaż była jednorazowa i nie wykazywała cech ciągłości ani zorganizowania, co
    wyklucza kwalifikację jako działalność gospodarcza.
    Sprzedaż spełnia warunki zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10, co ma pierwszeństwo przed
    statusem podatnika VAT.
    Innym ryzykiem mogłaby być konieczność korekty odliczonego VAT. Jednak, jak wskazano
    art. 91 ust. 2 ustawy o VAT nie wymaga korekty, jeśli sprzedaż jest zwolniona z VAT, a
    nieruchomość była wykorzystywana do celów opodatkowanych przed sprzedażą.
    Wnioski
    Sprzedaż lokalu użytkowego dokonana w 2024 r. przez Wnioskodawczynię nie podlega
    opodatkowaniu VAT, ponieważ:
    Została dokonana w ramach zarządzania majątkiem prywatnym, a nie działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Spełnia warunki zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT,
    ponieważ od pierwszego zasiedlenia (wynajem od 2021 r.) do sprzedaży (2024 r.) upłynął
    okres dłuższy niż 2 lata.
    Odliczenie VAT naliczonego przy nabyciu nie wpływa na zwolnienie sprzedaży z VAT i nie
    powoduje obowiązku korekty.

    Wnioskodawczyni działała w dobrej wierze, opierając się na opiniach profesjonalistó w, co
    dodatkowo potwierdza prawidłowość jej postępowania.
    Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie, że sprzedaż lokalu użytkowego dokonana w
    2024 r. jest zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ponieważ:
    Sprzedaż nie była dokonana w ramach działalności gospodarczej, lecz w ramach
    zarządzania majątkiem prywatnym.
    Od pierwszego zasiedlenia (wynajem od 2021 r.) do sprzedaży (2024 r.) upłynął okres
    dłuższy niż 2 lata.
    Brak jest podstaw do uznania sprzedaży za czynność opodatkowaną VAT, a odliczenie VAT
    naliczonego przy nabyciu nie wpływa na zwolnienie z VAT.
    Wnioskodawczyni działała w dobrej wierze, opierając się na opiniach notariusza i doradcy
    podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W
    tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą,
    jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium
    dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać
    za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty
    został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do
    działalności gospodarczej.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się

    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2021 r. będąc osobą fizyczną, nabyła Pani lokal użytkowy
    zlokalizowany w (...). Nieruchomość została nabyta w celach inwestycyjnych, tj. w celu
    wynajmu, jednak nie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zarządzała Pani
    lokalem w ramach swojego prywatnego majątku, a wynajem był opodatkowany
    podatkiem VAT na zasadach ogólnych, zgodnie z przepisami ustawy o VAT. Przy nabyciu
    lokalu w 2021 r. zarejestrowała się Pani jako czynny podatnik VAT, aby skorzystać z prawa
    do odliczenia podatku naliczonego co było zgodne z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Wynajem
    lokalu rozpoczął się w 2021 r. Lokal był wykorzystywany wyłącznie do wynajmu, bez
    jakichkolwiek ulepszeń przekraczających 30% wartości początkowej nieruchomości.
    Wynajem generował przychody, jednak okazał się nierentowny z uwagi na wysokie koszty
    utrzymania, takie jak podatki od nieruchomości, opłaty administracyjne oraz inne koszty
    związane z eksploatacją (np. remonty, naprawy). W 2024 r. dokonała Pani sprzedaży lokalu
    użytkowego. Sprzedaż była jednorazową czynnością, wynikającą z decyzji o wycofaniu się z
    nierentownej inwestycji. Przy sprzedaży poniesiono koszt pośrednictwa. W chwili
    sprzedaży pozostawała Pani czynnym podatnikiem VAT z uwagi na wynajem lokalu. Nie
    prowadzi Pani działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a
    przedmiotowa transakcja była jedyną sprzedażą nieruchomości w Pani majątku. Nie
    wystawiła Pani faktury VAT przy sprzedaży.

    Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż lokalu użytkowego dokonana w 2024 r.
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czy korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania.
    Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży lokalu
    użytkowego dokonanego w 2024 r. będzie spełniała Pani przesłanki do uznania za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia
    wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy,
    polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne, należne za używanie rzeczy przez jego najemcę. Zatem, odpłatne
    udostępnianie nieruchomości innemu podmiotowi skutkuje uzyskiwaniem korzyści
    majątkowej po stronie wynajmującego, a tym samym stanowi odpłatne świadczenie usług,
    o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji wypełnia określoną w
    art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy
    najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło
    przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W rozpatrywanej sprawie, lokal użytkowy zlokalizowany w (...) został nabyty przez Panią w
    celach inwestycyjnych, tj. w celu wynajmu. Najem był opodatkowany podatkiem VAT na
    zasadach ogólnych, zgodnie z przepisami ustawy o VAT. Ponadto w ramach nabycia
    zarejestrowała się Pani jako czynny podatnik i tak też pozostawała w chwili sprzedaży z
    uwagi na wynajem lokalu. Zatem czynność najmu lokalu rzutuje na cenę uznania Pani za
    podatnika. Należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność
    gospodarcza” (art. 15 ust. 2 ustawy), w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów
    w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne jak najem co miało miejsce w przedmiotowym
    przypadku. W analizowanej sprawie lokal był udostępniany w ramach umowy najmu, co
    stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa art. 8 ust. 1 ustawy i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    oraz nosi znamiona działalności gospodarczej, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Nie można tej
    działalności, związanej z najem interpretować inaczej niż jako cel osiągania korzyści
    majątkowych, a więc cel zarobkowy, skoro najem był opodatkowany podatkiem VAT i Pani
    najem rozliczała jako zarejestrowany czynny podatnik podatku VAT. Okoliczności nie
    potwierdzają zatem, że przedmiotowy lokal użytkowy nabyty w celach inwestycyjnych był
    wykorzystywany przez Panią do celów prywatnych (osobistych).
    Wobec powyższego, analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że sprzedaż przez Panią lokalu użytkowego w 2024 r. stanowiła
    dostawę dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2
    ustawy, a Pani działała w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy. Z uwagi na powyższe, w tej sytuacji nie można zgodzić się z Panią, że
    przedmiotem dostawy był składnik Pani majątku osobistego (prywatnego) i sprzedaż
    stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę

    uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a czynność sprzedaży w 2024 r. lokalu
    użytkowego stanowiła odpłatną dostawę towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku, albo może być opodatkowana właściwą stawką
    podatku VAT.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Odnośnie sprzedaży lokalu użytkowego należy wskazać, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady - zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części,
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 ustawy:
      Przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu
      nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne
      budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z przepisu tego wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości
    do używania. Pierwsze zasiedlenie budynku/budowli lub ich części ma więc miejsce
    zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli lub ich części oddano je
    w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku/budowli lub ich części na potrzeby
    własnej działalności gospodarczej podatnika – bowiem w obydwu przypadkach doszło do
    korzystania z budynku/budowli.
    W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
      naczelnikowi urzędu skarbowego lub
      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
      obiektów

      - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    Zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w
      przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.
    W przypadku nieruchomości zabudowanych niespełniających przesłanek do zwolnienia od
    podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy,
    ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków –
    skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Powyższy przepis wskazuje, jakie muszą zostać spełnione warunki, aby sprzedaż
    budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Z
    przepisu tego wynika, że prawo do zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w stosunku do
    budynków, budowli lub ich części będących przedmiotem sprzedaży nie przysługiwało
    dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie
    tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30%
    wartości początkowej tych obiektów.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prowadzi do stwierdzenia, że jeżeli dostawa
    budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt
    10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a
    stanie się bezzasadne.
    Ponadto zauważyć należy, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części nie będzie
    mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a
    ustawy, wówczas należy poddać badaniu zaistnienie przesłanek wynikających z przepisu
    art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub

    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Co do zasady zatem, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu
    według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki/budowle
    na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części
    korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia
    od podatku.
    W celu ustalenia, czy w niniejszej sprawie do sprzedaży w 2024 r. lokalu użytkowego
    zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy,
    należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy w odniesieniu do ww. budynków miało
    miejsce pierwsze zasiedlenie oraz czy pomiędzy pierwszym zasiedleniem a ich dostawą
    upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2021 r. nabyła Pani lokal użytkowy, który po nabyciu został
    oddany w najem, a zatem doszło do pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14
    ustawy i jednocześnie od pierwszego zasiedlenia lokalu użytkowego do jego sprzedaży
    upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Co istotne, od momentu nabycia do momentu planowanej
    sprzedaży nie ponosiła Pani wydatków na jego ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym, stanowiących co najmniej 30% jego wartości początkowej.
    Tym samym sprzedaż w 2024 r. lokalu użytkowego korzystała ze zwolnienia z podatku VAT
    na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Wobec powyższego pomimo, że właściwie Pani wskazała, że sprzedaż lokalu użytkowego
    dokonana w 2024 r. jest zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, to niewłaściwie Pani uznała, że sprzedaż była dokonywana w
    ramach zarządzania majątkiem prywatnym. Zatem Pani stanowisko uznałem za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza przedstawione przez Panią
    pytanie. Wskazuję tym samym, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem Pani wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we własnym
    stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem tj. kwestia dokonania korekty podatku VAT,
    nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będący przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k - 14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.