Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.330.2025.2.ESZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-03
Teza: Uznanie, Sprzedającego za podatnika podatku VAT z tytułu
sprzedaży działek oraz obowiązek rejestracji.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
pełnomocnictwo
podatnik
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13-pkt 1-lit. d

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 kwietnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy transakcja sprzedaży udziału w Nieruchomości
    składającej się z działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 powinna być opodatkowana podatkiem
    VAT i tym samym, czy powinien Pan zarejestrować się na potrzeby tej transakcji jako
    podatnik VAT czynny.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 maja 2025 r. (wpływ 30 maja
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Przedmiotem sprzedaży jest Nieruchomość położona w (...) przy ul. (...), składająca się z:
        działek gruntu o numerach ewid. 2 i 3 w obrębie (...) i 1 w obrębie (...), o łącznym
        obszarze 0,3669 ha, położonej w miejscowości (...), gminie (...) (Dzielnicy (...)),
        powiecie (...), województwie (...), dla której Sąd Rejonowy dla (...) Wydział Ksiąg
        Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...),
        działek gruntu o numerach ewid.: nr 4 z obrębu (...), o obszarze 0,1043 ha, nr 5 z
        obrębu (...), o obszarze 0,0149 ha, nr 6 z obrębu (...), o obszarze 0,0045 ha, nr 7 z
        obrębu (...), o obszarze 0,0004 ha, tj. o łącznym obszarze 0,1241 ha, położonej w
        miejscowości (...), gminie (...) (Dzielnicy (...)), powiecie (...), województwie (...), dla
        której Sąd Rejonowy dla (...) w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę
        wieczystą nr (...),
        działek gruntu o numerach ewid.: nr 8 o obszarze 0,0119 ha oraz nr 9, o obszarze
        0,0332 ha, z obrębu (...), o łącznym obszarze 0,0451 ha położonej w miejscowości
        (...), gminie (...) (Dzielnicy (...)), powiecie (...), województwo (...).
    Sprzedającym jest A.A. posiadający 5/6 udziału w gruncie. Nieruchomości są własnością
    prywatną zabudowaną domem jednorodzinnym. Na Nieruchomości znajduje się
                                            2dodatkowo budynek stanowiący warsztat samochodowy o pow. ok. 100 m, w którym
    wykonywana jest działalność gospodarcza pana A.A., przy czym Nieruchomość nie jest
    ujęta w ewidencji działalności gospodarczej, natomiast od wskazanej powierzchni ok. 100
    2m płacony jest podatek od nieruchomości związany z działalnością gospodarczą. A.A jest
    współwłaścicielem Nieruchomości od 1991 r.
    Sprzedający A.A. nie jest czynnym podatnikiem VAT.

    W związku z decyzją o sprzedaży Nieruchomości Sprzedający postanowił, że sprzedaż ta
    nie będzie polegała na prostej transakcji sprzedaży gruntu, ale na sprzedaży
    Nieruchomości wraz z pozyskanymi decyzjami pozwalającymi na zrealizowaniu na
    Nieruchomości zamierzenia inwestycyjnego.
    Ponieważ Nieruchomość nie jest objęta Miejscowym Planem Zagospodarowania
    Przestrzennego, w celu określenia możliwości zabudowy nieruchomości i w konsekwencji
    rzetelną wycenę Nieruchomości, 18 lipca 2022 r. podjęto współpracę z biurem
    projektowym (...) w celu przygotowania Wniosku o wydanie decyzji i o warunkach
    zabudowy Nieruchomości. Umowa obejmowała przygotowanie koncepcji zabudowy
    Nieruchomości, pozyskanie zapewnienia dostawy mediów od dostawców mediów ((...),
    (...), (...)), przygotowanie wniosku, złożenie wniosku i nadzór nad procesowaniem wniosku
    w Urzędzie (...) (w tym odpowiedzi na pytania urzędu, dostarczanie dodatkowej
    dokumentacji itp.).
    W trakcie przygotowania dokumentacji do złożenia wniosku o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy Współwłaściciele postanowili sformalizować warunki wzajemnej
    współpracy w ramach sprzedaży Nieruchomości i określić warunki sprzedaży
    Nieruchomości. W tym celu 28 kwietnia 2023 r. podpisali porozumienie w sprawie
    przyszłej sprzedaży udziałów w Nieruchomości, w ramach którego potwierdzono wolę
    sprzedaży całej Nieruchomości, zobowiązanie do wspólnego ponoszenia kosztów
    związanych z przygotowaniem Nieruchomości do sprzedaży i sprzedażą oraz określono
    warunki brzegowe transakcji, po spełnieniu których Właściciele zobowiązują się do
    sprzedaży Nieruchomości.
    Następnie 11 września 2023 r. Współwłaściciele podpisali umowę o współpracy z
    Kancelarią Radcy Prawnego (...). Przedmiotem współpracy było świadczenie przez
    Kancelarię usług obsługi prawnej w zakresie, między innymi, uzyskania decyzji o
    warunkach zabudowy Nieruchomości oraz sprzedaży Nieruchomości.
    21 września 2023 r. w imieniu Wnioskodawcy, pełnomocnik B.B. (architekt (...)) złożył
    wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Nieruchomości. Decyzja została
    wydana 11 listopada 2024 r. i stała się ostateczna 22 grudnia 2024 r. Decyzja przewiduje
    możliwość wybudowania na Nieruchomości budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz
    garażem podziemnym, parkingiem naziemnym oraz infrastrukturą techniczną o łącznej
                      2powierzchni użytkowej ok. 7.500 m.
    W ciągu roku 2024 oraz na początku roku 2025 prowadzone były negocjacje z
    potencjalnymi Inwestorami zainteresowanymi zakupem Nieruchomości. Rozmowy z
    Inwestorami oraz negocjacje prowadzone były przy współudziale Kancelarii Prawnej.
    31 marca 2025 r. podpisano umowę przedwstępną sprzedaży Nieruchomości. W ramach
    umowy przedwstępnej Współwłaściciele udzielili kupującemu Inwestorowi, tj. A. sp. z o.o. z
    siedzibą w (...) (dalej Inwestor), będącemu profesjonalną firmą deweloperską trudniącą się
    zawodowo prowadzeniem procesu inwestycyjnego oraz sprzedażą mieszkań,
    pełnomocnictwa do dysponowania Nieruchomością na cele budowlane, tak aby umożliwić
    Inwestorowi pozyskanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego
    na Nieruchomości oraz pozyskanie niezbędnych zgód i pozwoleń wymaganych do
    realizacji Inwestycji, takich jak pozwolenie na rozbiórkę budynków znajdujących się na
    Nieruchomości, pozwolenie na wycinkę drzew, pozwolenie na budowę zjazdu z
    Nieruchomości itp. Uzyskanie Pozwolenia na budowę jest warunkiem sprzedaży
    Nieruchomości.
    Umowa przewiduje również przeniesienie na Inwestora prawa do decyzji o warunkach
    zabudowy dla Nieruchomości, tak aby mógł on we własnym zakresie ubiegać się o
    wskazane powyżej pozwolenia związane z realizacją Inwestycji.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

    Na wstępie skorygował Pan informację zawartą we wniosku, wskazując, że A.A. nie nabył
    nieruchomości w 1991 r. (wtedy wybudował warsztat i zaczął prowadzić działalność
    gospodarczą). Ojciec Wnioskodawcy – A.A. Pan C.C. zmarł w listopadzie 1993 r. i wtedy
    nastąpiło spadkobranie nieruchomości na rzecz A.A. Natomiast warsztat, o którym mowa
    we wniosku został wybudowany w 1991 r., wówczas jeszcze na nieruchomości C.C. i D.D.,
    przy czym A.A. zawarł umowę z C.C. na wykorzystywanie nieruchomości na cele budowy i
    prowadzenia warsztatu.
    W nadesłanym uzupełnieniu do wniosku w odpowiedzi na pytania Organu wskazał Pan:
    1. Na podstawie jakiego tytułu prawnego i w jakim celu nabyła Pan 5/6 udziału w
      Nieruchomości składającej się z działek nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9?
    Odp.: Podstawa nabycia 5/6 udziału w Nieruchomości:
    a. działki: 1, 2, 3 nabyte zostały w wyniku dziedziczenia po C.C.;
    b. działki: 8, 9 nabyte zostały w wyniku zwrotu Nieruchomości wcześniej wywłaszczonej
      (która wcześniej należała do C.C. i D.D.);
    c. działki: 4, 5, 6, 7 nabyte zostały w wyniku zasiedzenia (nieruchomość wcześniej należała
      do C.C. i D.D.).
    Działki nie były nabywane w konkretnym celu, a wyłącznie w związku ze zdarzeniami
    prawnymi skutkującymi ich nabyciem.
    2. Jak rodzaj działalności gospodarczej Pan prowadzi?
    Odp.: Od 1 grudnia 1991 r. A.A. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w
    zakresie naprawy samochodów, jako mechanik samochodowy.
    3. Od kiedy budynek warsztatu samochodowego jest wykorzystywany do działalności
      gospodarczej?
    Odp.: Budynek warsztatu został wybudowany w 1991 r. i od tego czasu jest wykonywana
    działalność gospodarcza, o której mowa powyżej.
    4. czy Nieruchomość była/jest oddana w najem, dzierżawę albo do używania na
      podstawie innych umów o podobnym charakterze? Jeśli tak, to proszę wskazać:
        w jakim okresie sprzedawana Nieruchomość była udostępniana osobom trzecim?
        czy była udostępniana odpłatnie czy bezpłatnie?
        kto był/jest stroną tych umów – wyłącznie Pan, wyłącznie współwłaściciel czy
        oboje Państwo?
    Odp.: Nieruchomość nie jest i nie była wynajmowana/wydzierżawiana osobom trzecim.
    Działalność gospodarcza na nieruchomości była wykonywana wyłącznie przez
    Wnioskodawcę, w ramach prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności
    gospodarczej.
    5. Na której działce/których działkach (proszę wskazać numery ewidencyjne) znajduje się
      dom jednorodzinny?
    Odp.: Dom jednorodzinny znajduje się na działce nr 1.
    6. Na której działce/których działkach (proszę wskazać numery ewidencyjne) znajduje się
      budynek stanowiący warsztat samochodowy?
    Odp.: Budynek stanowiący warsztat samochodowy znajduje się na działce nr 1.
    7. Czy na podstawie uzyskanego przez Inwestora pozwolenia na rozbiórkę budynków
      znajdujących się na Nieruchomości, prace rozbiórkowe rozpoczną się jeszcze przed
      sprzedażą, czy już po nabyciu Nieruchomości przez Inwestora?

    Odp.: Prace rozbiórkowe rozpoczną się po nabyciu Nieruchomości przez Inwestora i będą
    wykonywane przez Inwestora.
    8. Proszę wskazać odrębnie dla domu jednorodzinnego i budynku stanowiącego warsztat
      samochodowy:
    a) czy sam wybudował Pan te budynki (jeśli tak, to kiedy i czy przysługiwało Panu prawo
      do odliczenia podatku VAT naliczonego z tego tytułu), czy też Nieruchomość w chwili
      nabycia przez Pana udziału w gruncie w 1991 r. była już zabudowana tymi budynkami?
    b) kiedy budynki zostały oddane do użytkowania i do jakich czynności/jakiej działalności
      (zwolnionej, opodatkowanej podatkiem VAT)?
    c) czy w ostatnich 2 latach przed planowaną sprzedażą były ponoszone na budynki
      wydatki na ich ulepszenie w rozumieniu przepisów podatku dochodowego stanowiące
      co najmniej 30% wartości początkowej budynku, a jeśli tak, to:
        kiedy miały miejsce te ulepszenia (należy wskazać datę),
        czy przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego w związku z ponoszonymi wydatkami na ulepszenie
        budynku,
        czy po poniesionych nakładach na ulepszenie, które stanowią co najmniej 30%
        wartości początkowej, budynki były oddane do użytkowania, należy wskazać
        kiedy i do jakich czynności/do jakiej działalności (zwolnionej, opodatkowanej
        podatkiem VAT)?
    Odp.: Dla domu jednorodzinnego:
    a) Nieruchomość była już zabudowana budynkiem mieszkalnym w chwili nabycia tytułu
      prawnego do Nieruchomości przez Wnioskodawcę;
    b) Budynek powstał w latach 50-tych wyłącznie dla celów mieszkalnych;
    c) Nie, w ostatnich dwóch latach przed sprzedażą nie były ponoszone żadne wydatki na
      ulepszenie budynku mieszkalnego.
    Dla budynku stanowiącego warsztat samochodowy:
    a) Tak, budynek warsztatu został wybudowany przez Wnioskodawcę;
    b) budynek został ukończony i oddany do użytku w roku 1991, na potrzeby prowadzenia
      działalności warsztatu samochodowego;
    c) Nie, w ostatnich dwóch latach przed sprzedażą nie były ponoszone żadne wydatki na
      ulepszenie budynku warsztatu.

## Pytanie

Czy planowana transakcja sprzedaży nieruchomości powinna być opodatkowana
    podatkiem VAT i tym samym sprzedający powinien się zarejestrować na potrzeby tej
    transakcji jako podatnik VAT czynny?
    Pana stanowisko w sprawie
    Jak wynika z powyższego opisu stanu faktycznego, sprzedający A.A. nie trudni się co do
    zasady zawodowo sprzedażą nieruchomości, niemniej na potrzeby sprzedaży własnej
    Nieruchomości podjął działania profesjonalne, angażując do tego profesjonalne podmioty,
    celem uzyskania możliwie najkorzystniejszych warunków sprzedaży Nieruchomości.
    Biorąc po uwagę zakres działań i poziom nakładów finansowych wnioskujący uważa, że
    transakcja powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług, a on na potrzeby
    tej transakcji powinien dokonać rejestracji jako podatnik VAT czynny.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie:
        opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w zabudowanej działce nr 1 – jest
        nieprawidłowe,
        opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w niezabudowanych działkach nr
        2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 – jest prawidłowe,
        obowiązku rejestracji jako podatnik VAT czynny na potrzeby ww. transakcji – jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej:
    Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 195 ww. ustawy - Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem
    uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności.

    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy - Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 ustawy - Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów,
    o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana

    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 1227 z 11.12.2006 r. str. 1
    ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego

    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału w Nieruchomości istotne
    jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania jego sprzedaży
    podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza
    działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest
    „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE
    osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na
    tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności
    (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części

    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W orzeczeniu TSUE sygn. akt C-213/24 z 3 kwietnia 2025 r. w sprawie Grzera, w której
    aktywne działania w zakresie przygotowania gruntu do sprzedaży zostały podjęte nie
    przez właściciela, lecz przez profesjonalnego przedsiębiorcę, któremu zlecono działania w
    tym zakresie, TSUE uznał:
      „(...) można uznać za podatnika do celów VAT prowadzącego samodzielnie
      działalność gospodarczą osobę, która sprzedaje grunt stanowiący pierwotnie część
      jej majątku osobistego, powierzając przygotowanie sprzedaży profesjonalnemu
      przedsiębiorcy, który jako pełnomocnik tej osoby podejmuje aktywne działania w
      zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w celu tej sprzedaży środki podobne
      do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców w
      rozumieniu tego przepisu.”
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Pan podjął/podejmie w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem sprzedaży.
    Z opisu sprawy wynika, że posiada Pan 5/6 udziału w Nieruchomości składającej się z
    działek o numerach: 2, 3, 1, 4, 5, 6, 7, 8 i 9.
    Zgodnie z Pana wskazaniem:
        udział w działkach nr 1, 2 i 3 nabył Pan w wyniku dziedziczenia po ojcu,
        udział w działkach nr 8 i 9 nabył Pan w wyniku zwrotu Nieruchomości wcześniej
        wywłaszczonej,
        udział w działkach nr 4, 5, 6 i 7 nabył Pan w wyniku zasiedzenia.
    Na działce nr 1 znajduje się dom jednorodzinny oraz budynek stanowiący warsztat
    samochodowy, w którym wykonuje Pan swoją jednoosobową działalność gospodarczą od
    1 grudnia 1991 r. w zakresie naprawy samochodów jako mechanik samochodowy. Nie jest
    Pan czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Nieruchomość nie była i nie jest obecnie oddana w najem/dzierżawę, ani do używania na
    podstawie innych umów o podobnym charakterze. Jedynie przed wybudowaniem w 1991
    r. budynku warsztatu na działce nr 1 zawarł Pan ze swoim ojcem umowę, na podstawie
    której mógł Pan korzystać z nieruchomości w celu budowy i prowadzenia warsztatu.

    Postanowił Pan, że sprzedaż Nieruchomości nie będzie polegała na prostej transakcji
    sprzedaży gruntu, ale na sprzedaży Nieruchomości wraz z pozyskanymi decyzjami
    pozwalającymi na zrealizowaniu na Nieruchomości zamierzenia inwestycyjnego.
    W celu określenia możliwości zabudowy Nieruchomości i rzetelnej wyceny Nieruchomości,
    18 lipca 2022 r. podjęto współpracę z biurem projektowym (...) w celu przygotowania
    Wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Nieruchomości. 21 września 2023 r.
    pełnomocnik B.B. (architekt (...)) w Pana imieniu złożył wniosek o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy Nieruchomości. Decyzja została wydana 11 listopada 2024 r. i
    przewiduje możliwość wybudowania na Nieruchomości budynku mieszkalnego
    wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym, parkingiem naziemnym oraz
                                          2infrastrukturą techniczną, o łącznej powierzchni użytkowej ok. 7500 m.
    11 września 2023 r. jako Współwłaściciel podpisał Pan umowę o współpracy z Kancelarią
    Radcy Prawnego (...). Przedmiotem współpracy było świadczenie przez Kancelarię usług
    obsługi prawnej w zakresie m.in. uzyskania decyzji o warunkach zabudowy Nieruchomości
    oraz sprzedaży Nieruchomości. W latach 2024-2025 przy współudziale Kancelarii Prawnej
    prowadzone były negocjacje z potencjalnymi Inwestorami zainteresowanymi zakupem
    Nieruchomości.
    31 marca 2025 r. podpisał Pan umowę przedwstępną sprzedaży Nieruchomości, w
    ramach której Współwłaściciele udzielili Inwestorowi (A. sp. z o.o.) pełnomocnictwa do
    dysponowania Nieruchomością na cele budowlane, m.in. aby umożliwić Inwestorowi
    pozyskanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Uzyskanie
    tego pozwolenia jest warunkiem sprzedaży Nieruchomości. Umowa przewiduje również
    przeniesienie na Inwestora prawa do decyzji o warunkach zabudowy dla Nieruchomości.
    Na tle przedstawionego opisu sprawy powziął Pan wątpliwość dotyczącą tego, czy
    sprzedaż udziału w Nieruchomości powinna być opodatkowana podatkiem VAT i tym
    samym, czy powinien Pan zarejestrować się na potrzeby tej transakcji jako podatnik VAT
    czynny.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje art. 535 ustawy Kodeks
    cywilny, zgodnie z którym:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na
      nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej
      postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona,
      nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie
      wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej.
      Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z
      nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która
      wcześniej złożyła stosowne oświadczenie.

      Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony
      termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Zwrócić należy tu uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach
      umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Na mocy art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
      piśmie.
    Na podstawie art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo - to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy.
    Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie
    udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.

    Tezę taką potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2017 r. sygn. akt I
    FSK 2033/15, wyrażoną na gruncie podobnego aczkolwiek nie identycznego stanu
    faktycznego, w którym stwierdził:
      „Fakt, że zasadnicza aktywność w zakresie planowanego procesu inwestycyjnego
      spoczywać będzie na spółce jest bez znaczenia dla uznania go za podatnika, skoro
      spółka - jako jego pełnomocnik - jest jedynie jego reprezentantem w tych
      czynnościach, działając w jego imieniu i na jego rzecz, czyli w jego interesie
      majątkowym. Podejmowanie aktywności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust.
      1 i 2 u.p.t.u. za pośrednictwem pełnomocnika nie zwalnia mocodawcy, w którego
      imieniu i na rzecz działa pełnomocnik, od przymiotu bycia podatnikiem VAT w
      rozumieniu tych przepisów.”
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z
    powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że z tytułu sprzedaży udziału w
    Nieruchomości, będzie Pan podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Podjął Pan działania, o których mowa w orzeczeniu TSUE w sprawie C-213/24, zmierzające
    do przygotowania działek do sprzedaży. Jak wskazał Pan we wniosku, postanowił Pan, że
    sprzedaż Nieruchomości nie będzie polegała na prostej transakcji sprzedaży gruntu, ale
    na sprzedaży Nieruchomości wraz z pozyskanymi decyzjami pozwalającymi na
    zrealizowanie na Nieruchomości zamierzenia inwestycyjnego. W tym celu, przed
    podpisaniem umowy przedwstępnej, 18 lipca 2022 r. podjął Pan współpracę z podmiotem
    innym niż kupujący Inwestor, tj. (...), m.in. w celu przygotowania wniosku o wydanie decyzji
    o warunkach zabudowy, przygotowania koncepcji zabudowy Nieruchomości oraz
    pozyskania zapewnienia dostawy mediów. Następnie, 11 września 2023 r. podjął Pan
    współpracę z Kancelarią Radcy Prawnego (...) w celu świadczenia przez kancelarię usług
    obsługi prawnej w zakresie m.in. uzyskania decyzji o warunkach zabudowy
    Nieruchomości. Ponadto, przy współudziale Kancelarii prowadził Pan rozmowy i
    negocjacje z potencjalnymi nabywcami Nieruchomości.
    21 września 2023 r. pełnomocnik B.B. (architekt (...)) w Pana imieniu złożył wniosek o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja została wydana 11 listopada 2024 r. i
    przewiduje możliwość wybudowania na Nieruchomości budynku mieszkalnego
    wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym, parkingiem naziemnym oraz
                                          2infrastrukturą techniczną, o łącznej powierzchni użytkowej ok. 7500 m.
    Należy stwierdzić, że ww. działania podjęte przez Pana przed podpisaniem umowy
    przedwstępnej sprzedaży Nieruchomości nie miały na celu wykorzystywania
    Nieruchomości do zaspokojenia potrzeb osobistych (np. budowa domu dla Pana potrzeb
    mieszkaniowych), tylko przygotowanie Nieruchomości do zrealizowania na niej
    zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego
    wraz z garażem podziemnym, parkingiem naziemnym oraz infrastrukturą techniczną, o
                          2łącznej powierzchni użytkowej ok. 7500 m. W tym celu uzyskał Pan decyzję o warunkach
    zabudowy przewidującą możliwość wybudowania na Nieruchomości ww. budynku.
    Charakter tej Inwestycji nie daje podstaw do uznania, że ww. działania i czynności miały na
    celu realizację Pana celów prywatnych. Uzyskanie przez Pana decyzji o warunkach
    zabudowy, jeszcze przed zawarciem przedwstępnej umowy sprzedaży Nieruchomości,
    niewątpliwie uczyniło przedmiot sprzedaży bardziej atrakcyjnym dla potencjalnych
    nabywców oraz wpłynęło na wzrost wartości Nieruchomości. Jak Pan wskazał, prawo do
    decyzji o warunkach zabudowy dla Nieruchomości zostanie przeniesione na kupującego
    Inwestora, aby mógł on ubiegać się o pozwolenia związane z planowaną Inwestycją, co z
    pewnością wpłynie na przyspieszenie realizacji tej Inwestycji.
    Zatem czynności wykonywane przez profesjonalne podmioty (inne niż kupujący Inwestor),
    z którymi nawiązał Pan współpracę w związku ze sprzedażą udziału w Nieruchomości,
    podejmowane były w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby oferowany grunt uczynić
    atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy, aby podnieść jego cenę.

    Tym samym, dokonane przez Pana czynności obiektywnie świadczą o zamiarze
    uatrakcyjnienia i przygotowania Nieruchomości do realizacji na niej Inwestycji, a także do
    jej sprzedaży.
    Nie ulega wątpliwości, że ww. zakres przygotowania Nieruchomości do sprzedaży nie jest
    typowy do działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie zarządzania
    majątkiem osobistym – prywatnym. Nie zmienia tego okoliczność, że działań tych nie
    podejmował Pan, lecz osoba trzecia na podstawie pełnomocnictwa. Czynności
    wykonywane przez pełnomocnika, jeszcze przed podpisaniem umowy przedwstępnej
    sprzedaży Nieruchomości, wywołują skutki bezpośrednio w Pana sferze prawnej, gdyż to
    Pan jest stroną podejmowanych czynności, a nie osoba trzecia występująca jako Pana
    pełnomocnik.
    Powyższe działania podjęte przez Pana świadczą o zorganizowanym charakterze
    sprzedaży. Zatem podjęta przez Pana aktywność wykracza poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do posiadanego
    udziału w Nieruchomości, a zaistniały ciąg zdarzeń wskazuje, że jego sprzedaż nastąpi w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z tytułu której będzie Pan podatnikiem
    podatku VAT.
    Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa,
    stwierdzić należy, że planowana przez Pana sprzedaż udziału w Nieruchomości będzie -
    zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy - dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonując opisanych we wniosku czynności
    podjął Pan działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się
    profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniach w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10 oraz w sprawie C-213/24, tj. wykazał Pan aktywność w
    przedmiocie zbycia udziału w Nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem oraz powierzył Pan przygotowanie
    sprzedaży profesjonalnemu przedsiębiorcy, który jako pełnomocnik podjął aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w celu tej sprzedaży środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców.
    Ponadto, wskazał Pan, że od 1 grudnia 1991 r. prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą w zakresie naprawy samochodów, jako mechanik samochodowy. W 1991 r.
    wybudował Pan na działce nr 1 wchodzącej w skład sprzedawanej Nieruchomości
    budynek warsztatu i od tego czasu jest on wykorzystywany przez Pana w tej działalności.
    Oznacza to, że część Nieruchomości stanowiącej przedmiot sprzedaży wykorzystywana
    jest przez Pana w celach zarobkowych, a więc nie można powiedzieć, iż w całym okresie
    posiadania Nieruchomości wykazywał Pan/wykazuje zamiar wykorzystywania jej wyłącznie
    w ramach majątku osobistego.
    W konsekwencji, sprzedaż udziału w Nieruchomości składającej się z działek nr 1, 2, 3, 4, 5,
    6, 7, 8 i 9 podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Kwestię zwolnienia dostawy budynków, budowli lub ich części reguluje art. 43 ust. 1 pkt 10
    i art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do
    używania. Zatem, aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia
    budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze
    zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której
    po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich części oddano w najem, jak i w przypadku
    wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności
    gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej – bowiem w obydwu
    przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części
    będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie
    przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    W tym miejscu należy wskazać, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają
    przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9, pkt

    10 lub pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Co do zasady zatem, grunt będący przedmiotem dostawy podlega opodatkowaniu według
    takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle lub ich
    części na nim posadowione. Oznacza to, że grunt dzieli w VAT los podatkowy obiektów,
    które się na nim znajdują. Zatem w sytuacji, kiedy budynki, budowle lub ich części
    korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia
    od podatku VAT.
    Jak wskazał Pan we wniosku, na działce nr 1 znajdują się dom jednorodzinny i budynek
    stanowiący warsztat samochodowy. Budynek stanowiący dom jednorodzinny został
    wybudowany i oddany do użytku w latach 50-tych, natomiast warsztat samochodowy
    został wybudowany przez Pana w 1991 r. i od tego czasu jest wykorzystywany w
    działalności gospodarczej.
    W ostatnich dwóch latach przed sprzedażą nie ponosił Pan żadnych wydatków na
    ulepszenie ani budynku mieszkalnego, ani budynku warsztatu.
    Z powyższych informacji wynika, że pomiędzy pierwszym zasiedleniem budynków
    znajdujących się na działce nr 1 a ich sprzedażą upłynie okres ponad 2 lat. Zatem dostawa
    ww. budynków będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy, gdyż spełnione zostaną warunki wynikające z tego przepisu. Odpowiednio
    zwolnieniem tym objęta będzie także dostawa gruntu, na których ww. budynki są
    posadowione, zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy.
    W związku z tym, że planowana transakcja sprzedaży budynków posadowionych na
    działce nr 1 będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy, dalsza analiza zwolnień ww. czynności - wynikająca z przepisów art. 43 ust. 1 pkt
    10a lub pkt 2 ustawy jest bezzasadna.
    Zatem sprzedaż udziału w zabudowanej działce nr 1 będzie mogła korzystać ze zwolnienia
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko w części odnoszącej się do opodatkowania podatkiem VAT
    sprzedaży udziału w działce zabudowanej nr 1 jest nieprawidłowe.
    Z kolei dla sprzedaży niezabudowanych gruntów ustawodawca przewidział możliwość
    zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty
      przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
      przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
      zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i
      zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż
      dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen przeciwko
    Belastingdienst Grote Ondernemingen „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub
    uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod
    zabudowę”.
    Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego –
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    Z okoliczności sprawy wynika, że działki nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 są działkami
    niezabudowanymi. Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, jednak 11 listopada 2024 r. została dla niej wydana decyzja o warunkach
    zabudowy, która stała się ostateczna 22 grudnia 2024 r.
    W konsekwencji, dostawa udziału w niezabudowanych działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 nie
    będzie objęta zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy,
    ponieważ grunty te stanowią teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy.
    W tej sytuacji należy przeanalizować przesłanki do ewentualnego zastosowania zwolnienia
    od podatku VAT dostawy udziału w niezabudowanych działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627
    /12 wskazał, że:
      „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc
      również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy
      podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów
      przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze
      sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma
      zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z
      faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8
      grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając
      prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku
    VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że udział 5/6 w niezabudowanych działkach nabył Pan w wyniku
    dziedziczenia, w wyniku zwrotu Nieruchomości wcześniej wywłaszczonej oraz w wyniku
    zasiedzenia.
    Powyższe oznacza, że nabycie udziału w niezabudowanych działkach nie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Nie można tym samym uznać, że nie przysługiwało Panu
    bądź przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym
    podatkiem.
    Wobec powyższego sprzedaż udziału w niezabudowanych działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9
    nie będzie objęta zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    gdyż nie jest spełniony jeden z warunków określonych w tym przepisie, niezbędny do
    zastosowania zwolnienia.
    Tak więc, do dostawy udziału w niezabudowanych działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 nie
    znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku VAT wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9
    ustawy.
    W związku z powyższym, sprzedaż udziału w niezabudowanych działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7,
    8 i 9 będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, z zastosowaniem stawki
    podatku właściwej dla przedmiotu dostawy.
    Zatem Pana stanowisko w części odnoszącej się do opodatkowania podatkiem VAT
    sprzedaży udziału w niezabudowanych działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 jest prawidłowe.
    Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    W myśl natomiast art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących
      dostaw terenów budowlanych.

    Powołane wyżej przepisy wyraźnie wskazują, że zwolnień, o których mowa w art. 113 ust.
    1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych, zatem w
    przedmiotowej sprawie nie znajdzie również zastosowania zwolnienie podmiotowe od
    podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.
    Odnosząc się do kwestii obowiązku rejestracji dla celów podatku VAT, należy zauważyć, że
    zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Stosownie do art. 96 ust. 3 ustawy:
      Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    W myśl art. 96 ust. 4 ustawy:
      Naczelnik urzędu skarbowego po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
      rejestracyjnym rejestruje podatnika jako „podatnika VAT czynnego”, a w przypadku
      podatników, o których mowa w ust. 3 – jako „podatnika VAT zwolnionego”, i na
      wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.
    Z powyższych przepisów wynika, że podatnik wykonując czynności określone w art. 5
    ustawy jest zobowiązany do zarejestrowania się jako czynny podatnik podatku VAT, pod
    warunkiem, że jego sprzedaż nie jest np. zwolniona od podatku na podstawie art. 113
    ustawy.
    Jak wyżej wskazano sprzedaż przez Pana udziału w działkach niezabudowanych
    wchodzących w skład Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy oraz art. 113 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, w związku ze sprzedażą udziału w działkach niezabudowanych nr 2, 3, 4,
    5, 6, 7, 8 i 9 będzie Pan zobowiązany przed dniem dokonania czynności opodatkowanej
    dokonać zgłoszeń rejestracyjnych na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy.
    Zatem Pana stanowisko w części dotyczącej obowiązku rejestracji jako podatnik VAT
    czynny na potrzeby transakcji sprzedaży udziału w Nieruchomości jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących
    podatek od towarów i usług względem Pana, a nie wywiera skutku prawnego dla
    współwłaściciela Nieruchomości.
    Informuję ponadto, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji

    pokrywało się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.