Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.93.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-14
Teza: Moment powstania obowiązku z tytułu sprzedaży bonów
jednego i bonów różnego przeznaczenia w postaci kluczy
cyfrowych do gier i aplikacji.
Słowa kluczowe: bony-bon jednego przeznaczenia
bony-bon różnego przeznaczenia
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2a. Opodatkowanie w
przypadku stosowania bonów -Przekazanie towarów lub
świadczenie usług w zamian za bon różnego
przeznaczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2a. Opodatkowanie w
przypadku stosowania bonów -Transfer bonu jednego
przeznaczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - bony jednego przeznaczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 41
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 42
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 43
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 44
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 45
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2a-art. 8a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2a-art. 8b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1a
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 4a

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 1) oraz prawidłowe w części dotyczącej rozpoznania momentu
    powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w momencie sprzedaży bonu jednego
    przeznaczenia (SPV) (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 10 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · nie rozpoznania momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w
      momencie sprzedaży bonu różnego przeznaczenia (MPV) (pytanie oznaczone we
      wniosku nr 1);
    · rozpoznania momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w momencie
      sprzedaży bonu jednego przeznaczenia (SPV) (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w
    Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przedmiotem głównej
    działalności Wnioskodawcy stanowi PKD 47.91.Z – Sprzedaż detaliczna prowadzona przez
    domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet.
    Wnioskodawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2024,
    poz. 361 ze zm.; dalej: Ustawa o VAT), prowadzi działalność gospodarczą na terytorium

    Rzeczypospolitej Polskiej, w której jest rezydentem podatkowym, a która opiera się na
    sprzedaży tzw. kluczy cyfrowych do:
    1) gier komputerowych, programów komputerowych oraz
    2) subskrypcji takich jak np. (...)
    - dalej zwane łącznie również „Produktami”.
    Klucz cyfrowy stanowi ciąg znaków generowanych losowo przez program komputerowy,
    jako ciągi alfanumeryczne, niezawierające w sobie elementów graficznych, audio ani też
    fragmentu kodu źródłowego
    Należy zaznaczyć, że Produkty oferowane przez Wnioskodawcę są skierowane do osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, zatem Wnioskodawca zakłada, że
    użytkownicy końcowi – klienci, nie będą podatnikami w rozumieniu art. 28a Ustawy o VAT.
    Z założenia Produkty Wnioskodawcy będą sprzedawane do użytkowników na całym
    świecie. Zatem Wnioskodawca nie jest w stanie określić ich miejsca zamieszkania czy
    pobytu. Użytkownik, w ramach dokonanego zakupu, jest uprawniony do zakupu gry bądź
    dostępu do subskrypcji we własnym zakresie w sklepach (na platformach) mających swoje
    siedziby na terenie całego świata w zależności od siedziby danego sklepu internetowego.
    Produkty (klucze cyfrowe) mogą zatem zostać wymienione na usługę, ale nie podlegają
    wymianie na jakikolwiek towar.
    Wnioskodawca będzie oferować klucze cyfrowe w postaci voucherów (bonów). W
    zależności od danego klucza bony mogą być bonami jednego przeznaczenia (dalej zwane
    również jako „SPV”) albo bonami różnego przeznaczenia (dalej zwane również jako „MPV”).
    (...).
    (...).
    Podsumowując, nabywane a następnie sprzedawane przez Wnioskodawcę klucze cyfrowe
    stanowią bon w rozumieniu art. 2 pkt 41 Ustawy o VAT. W zależności od rodzaju klucza
    cyfrowego mogą one stanowić:
    1) bony SPV wówczas gdy pozwalają na nabycie subskrypcji w jednym kraju albo
    2) bony MPV wówczas gdy pozwalają na nabycie subskrypcji w różnych regionach,
      obszarach, w wielu krajach.
    Emitentami kluczy cyfrowych są podmioty prowadzące działalność gospodarczą będące
    platformami dystrybucyjnymi, które zarządzają sprzedażą i dystrybucją cyfrowych wersji
    wielu gier, programów oraz subskrypcji. Emitenci odpowiadają za generowanie i
    udostępnianie tych kluczy jako unikalnych alfanumerycznych kodów, które umożliwiają
    użytkownikom dostęp do zakupionych treści.
    W chwili emisji/wytworzenia bonów SPV przez jego pierwotnego emitenta znane jest
    miejsce świadczenia usług (np. wyłącznie terytorium (...)), na które to usługi wykonywane
    przez tego pierwotnego emitenta przedmiotowe klucze mogą zostać wymienione, a zatem
    znana jest stawka podatku VAT, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
    charakterze dotycząca tych usług.
    Natomiast, w chwili emisji/wytworzenia bonów MPV przez jego pierwotnego emitenta nie
    jest znane miejsce świadczenia usług, ani stawka podatku VAT, podatku od wartości
    dodanej, czy podatku o podobnym charakterze, na które to usługi przedmiotowe klucze
    (bony) mogą zostać wymienione.
    Klucze cyfrowe są nabywane przez Wnioskodawcę we własnym imieniu i na własny
    rachunek. Po nabyciu kluczy cyfrowych Wnioskodawca mógłby sam wykorzystać dany
    klucz cyfrowych i skorzystać z gry komputerowej, programu komputerowego bądź
    subskrypcji. Dokonując sprzedaży wskazanych kluczy cyfrowych Wnioskodawca nie działa
    jako pośrednik. Sprzedając Produkty, Wnioskodawca działa we własnym imieniu i na
    własny rachunek.

    Wynagrodzeniem z tytułu sprzedaży kluczy cyfrowych jest kwota należna Wnioskodawcy
    od nabywcy klucza (cena sprzedaży).
    Sprzedaż kluczy cyfrowych zasadniczo jest zautomatyzowana, wymaga minimalnego
    udziału człowieka i bez technologii informatycznej jest niemożliwa. Sprzedaż odbywa się
    tylko i wyłącznie przez Internet.
    Rozliczenia zakupu i sprzedaży kluczy cyfrowych są realizowane przez internetowe
    systemy płatnicze
    Zgodnie z najlepszą wiedzą Wnioskodawcy klucze cyfrowe, które są nabywane oraz
    sprzedawane w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej nie
    stanowią waluty wirtualnej w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu
    praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
    Powyższe wynika z tego, że klucze cyfrowe nie spełniają definicji waluty wirtualnej z art. 2
    ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
    Klucze cyfrowe nie są bowiem akceptowanym środkiem wymiany.
    Pytanie
    1. Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w momencie
      sprzedaży bonu różnego przeznaczenia (MPV), na Wnioskodawcy ciąży obowiązek
      rozpoznania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług?
    2. Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w momencie
      sprzedaży bonu jednego przeznaczenia (SPV), na Wnioskodawcy ciąży obowiązek
      rozpoznania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w momencie sprzedaży przez
      Wnioskodawcę bonu różnego przeznaczenia (MPV), na Wnioskodawcy nie ciąży
      obowiązek rozpoznania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.
    2. W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w momencie sprzedaży przez
      Wnioskodawcę bonu jednego przeznaczenia (SPV), na Wnioskodawcy ciąży obowiązek
      rozpoznania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.; dalej: „Ustawa o VAT”):
    „Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju”.
    W myśl art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT:
    „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)”.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT:
    „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz
    ich części, a także wszelkie postacie energii”.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT:
    „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów”.
    Według art. 8 ust. 1 ustawy:
    „Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa”.
    Zgodnie z art. 2 pkt 41 Ustawy o VAT;
    „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: (...)
    41) bonie – rozumie się przez to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia
      jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie
      usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone, lub usługi, które
      mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są
      wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w
      warunkach wykorzystania tego instrumentu”.
    Stosownie do art. 2 pkt 42 Ustawy o VAT:
    „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: (...)
    42) emisji bonu – rozumie się przez to pierwsze wprowadzenie bonu do obrotu”.
    W myśl art. 2 pkt 43 Ustawy o VAT:
    „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: (...)
    43) bonie jednego przeznaczenia – rozumie się przez to bon, w przypadku którego miejsce
      dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego
      podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu
      dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu”.
    Natomiast, jak stanowi art. 2 pkt 44 Ustawy o VAT:
    „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: (...)
    44) bonie różnego przeznaczenia – rozumie się przez to bon inny niż bon jednego
      przeznaczenia”.
    W oparciu o art. 2 pkt 45 Ustawy o VAT:
    „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: (...)
    45) transferze bonu – rozumie się przez to emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu
      po jego emisji”.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wprowadzenie definicji bonu na towary i usługi jest nie
    tylko istotne ze względu na potrzebę harmonizacji opodatkowania podatkiem VAT w
    odniesieniu do transakcji z wykorzystaniem bonów w Unii Europejskiej, lecz także ze
    względu na potrzebę unikania zakłóceń konkurencji. Celem tej definicji jest również
    rozróżnienie pomiędzy bonami, które można wymienić na towary i usługi a instrumentami
    płatniczymi, które służą wyłącznie do realizacji płatności, gdyż opodatkowanie bonów
    podatkiem VAT jako specyficznego środka płatniczego i instrumentów płatniczych jest
    różne.
    Z uwagi na fakt, że bony w praktyce mogą nabierać coraz więcej cech, które
    charakteryzują instrumenty płatnicze, w każdym przypadku należy badać, czy płatności,
    przy których skorzystać można z takiego instrumentu, dotyczą ograniczonej liczby
    oznaczonych co do nazwy towarów lub usług lub czy tożsamość potencjalnych oferentów
    dostaw towarów lub usług jest znana z góry – wówczas taki instrument zachowuje swój

    charakter bonu. Należy przy tym podkreślić, że bon może mieć formę materialną lub
    elektroniczną.
    W odniesieniu do rozróżnienia bonu jednego przeznaczenia od bonu różnego
    przeznaczenia wskazać należy, że związane jest to z odmiennym traktowaniem tych
    bonów w świetle podatku VAT. Istotą tego rozróżnienia jest to, czy w momencie emisji
    bonu dostępnych jest wystarczająco dużo informacji, by stwierdzić, gdzie ma nastąpić
    opodatkowanie podatkiem VAT i w jakiej kwocie, w związku z dostawą towarów lub
    świadczeniem usług, na które bon ostatecznie zostanie wymieniony. Zatem, gdy powyższe
    dane są możliwe do określenia, tj. w momencie emisji bonu można określić jego miejsce
    opodatkowania (miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług) oraz podatek VAT
    należny, to mamy do czynienia z bonem jednego przeznaczenia. W pozostałych
    przypadkach, tj. gdy nie można ustalić miejsca opodatkowania w momencie emisji bonu
    lub nie jest znana kwota podatku VAT należnego, bądź gdy nie są znane obie te
    informacje, mamy do czynienia z bonami różnego przeznaczenia. Zatem bon lub
    powiązana z nim dokumentacja już w chwili emisji powinny jasno określać charakter tego
    bonu.
    Zasady dotyczące opodatkowania transferu bonów zostały przedstawione w dziale II
    rozdziale 2a Ustawy o VAT „Opodatkowanie w przypadku stosowania bonów”.
    Zgodnie z art. 8a ust. 1 Ustawy o VAT:
    „Transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika działającego we
    własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon
    dotyczy”.
    Na mocy natomiast art. 8b ust. 1 Ustawy o VAT:
    „Faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne świadczenie usług dokonane w zamian za
    bon różnego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako
    wynagrodzenie lub część wynagrodzenia podlega opodatkowaniu podatkiem. Nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem wcześniejszy transfer bonu różnego przeznaczenia”.
    Przechodząc w tym miejscu do wyżej opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    wskazać należy, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą,
    która opiera się na sprzedaży kluczy cyfrowych. W zależności od danego klucza bony mogą
    być bonami jednego przeznaczenia albo bonami różnego przeznaczenia.
    Mając na uwadze zacytowane przepisy stwierdzić należy, że:
    1) w momencie sprzedaży bonu różnego przeznaczenia (MPV), na Wnioskodawcy nie ciąży
      /nie będzie ciążyć obowiązek rozpoznania obowiązku podatkowego w podatku od
      towarów i usług;
    2) w momencie sprzedaży bonu jednego przeznaczenia (SPV), na Wnioskodawcy ciąży
      /będzie ciążyć obowiązek rozpoznania obowiązku podatkowego w podatku od
      towarów i usług.
    W tym miejscu, na uwagę zasługuje wyrok Trybunału Sprawiedliwości (dalej: „Trybunał”) z
    dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. C-68/23 wydany na tle art. 30a i art. 30b Dyrektywy Rady
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.; dalej: „Dyrektywa”).
    Zgodnie z art. 30a Dyrektywy:
    „Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:
    1) »bon na towary lub usługi (bon)« oznacza instrument, z którym wiąże się obowiązek
      jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub
      świadczenie usług i w przypadku którego towary lub usługi, które mają zostać

      dostarczone lub wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub
      usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej
      dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania takiego instrumentu;
    2) »bon jednego przeznaczenia« oznacza bon, w przypadku którego miejsce dostawy
      towarów lub świadczenia usług, których dany bon dotyczy, oraz VAT należny z tytułu
      tych towarów lub usług są znane w chwili emisji bonu;
    3) »bon różnego przeznaczenia« oznacza bon inny niż bon jednego przeznaczenia”.
    W myśl natomiast art. 30b Dyrektywy:
    „1.Każdy transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika działającego
      we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których
      bon dotyczy. Faktycznego przekazania towarów lub faktycznego świadczenia usług w
      zamian za bon jednego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę
      jako wynagrodzenie lub część wynagrodzenia nie uznaje się za niezależną transakcję.
      Gdy transferu bonu jednego przeznaczenia dokonuje podatnik działający w imieniu
      innego podatnika, taki transfer uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług,
      których bon dotyczy, dokonane przez tego drugiego podatnika, w którego imieniu
      działa pierwszy podatnik.
      W przypadku gdy dostawca towarów lub usługodawca nie jest podatnikiem, który –
      działając we własnym imieniu – wyemitował dany bon jednego przeznaczenia, uznaje
      się jednak, że dany dostawca lub usługodawca dokonał dostawy towarów lub
      świadczenia usług, których ten bon dotyczy, na rzecz tego podatnika.
    2. Faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne świadczenie usług dokonane w zamian
      za bon różnego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako
      wynagrodzenie lub część wynagrodzenia podlega opodatkowaniu podatkiem VAT
      zgodnie z art. 2, natomiast każdy poprzedzający transfer tego bonu różnego
      przeznaczenia nie podlega opodatkowaniu VAT.
      W przypadku gdy transferu bonu różnego przeznaczenia dokonuje podatnik inny niż
      podatnik dokonujący transakcji podlegającej opodatkowaniu VAT zgodnie z akapitem
      pierwszym, każde świadczenie usług, które można wskazać, takie jak usługi dystrybucji
      lub promocji, podlega opodatkowaniu VAT”.
    Www. wyroku Trybunał stwierdził, że:
    „Art. 30a i art. 30b ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej, zmienionej dyrektywą 2017/2455, należy interpretować w ten sposób,
    że zakwalifikowanie bonu jako „bonu jednego przeznaczenia” w rozumieniu art. 30a pkt 2
    dyrektywy 2006/112 z późn. zm. zależy wyłącznie od przesłanek przewidzianych w tym
    przepisie, w szczególności od przesłanki, zgodnie z którą miejsce świadczenia usług dla
    konsumentów końcowych, do którego odnosi się bon, musi być znane w chwili emisji
    wspomnianego bonu, i to niezależnie od okoliczności, że bon ten jest przedmiotem
    transferów pomiędzy podatnikami działającymi we własnym imieniu i mającymi siedzibę
    na terytorium państw członkowskich innych niż państwo, w którym znajdują się ci
    konsumenci końcowi”.
    Dodatkowo, Trybunał uznał, że:
    „Art. 30b ust. 2 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej, zmienionej dyrektywą 2017/2455, należy interpretować w ten sposób, że
    odsprzedaż przez podatnika „bonów różnego przeznaczenia” w rozumieniu art. 30a pkt 3
    dyrektywy 2006/112, z późn. zm., może podlegać opodatkowaniu podatkiem od wartości
    dodanej, pod warunkiem że zostanie ona zakwalifikowana jako świadczenie usług na rzecz
    podatnika, który w zamian za te bony dokonuje faktycznego przekazania towarów lub
    faktycznie świadczy usługi na rzecz konsumenta końcowego”.

    Skoro zatem, Wnioskodawca w przypadku bonów SPV będzie znać miejsce świadczenia
    usług dla konsumenta końcowego wówczas obowiązek podatkowy powstanie już w
    momencie sprzedaży bonu SPV.
    W sytuacji natomiast, gdy miejsce świadczenia usług dla konsumenta końcowego nie jest
    znane wówczas transfer takiego bonu MPV nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    stosownie do art. 8b ust. 1 Ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe w części dotyczącej
    nie rozpoznania momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w
    momencie sprzedaży bonu różnego przeznaczenia (MPV) (pytanie oznaczone we wniosku
    nr 1) oraz prawidłowe w części dotyczącej rozpoznania momentu powstania obowiązku
    podatkowego w podatku VAT w momencie sprzedaży bonu jednego przeznaczenia (SPV)
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Według art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 2 pkt 41 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie – rozumie się przez to instrument, z
      którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części
      wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, w przypadku którego
      towary, które mają zostać dostarczone, lub usługi, które mają zostać wykonane, lub

      tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym
      instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach
      wykorzystania tego instrumentu.
    Stosownie do art. 2 pkt 42 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa emisji bonu – rozumie się przez to pierwsze
      wprowadzenie bonu do obrotu.
    W myśl art. 2 pkt 43 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie jednego przeznaczenia – rozumie
      się przez to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia
      usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub
      świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu.
    Natomiast, jak stanowi art. 2 pkt 44 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o bonie różnego przeznaczenia – rozumie
      się przez to bon inny niż bon jednego przeznaczenia.
    W oparciu o art. 2 pkt 45 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o transferze bonu – rozumie się przez to
      emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wprowadzenie definicji bonu na towary i usługi jest nie
    tylko istotne ze względu na potrzebę harmonizacji opodatkowania podatkiem VAT w
    odniesieniu do transakcji z wykorzystaniem bonów w Unii Europejskiej, lecz także ze
    względu na potrzebę unikania zakłóceń konkurencji. Celem tej definicji jest również
    rozróżnienie pomiędzy bonami, które można wymienić na towary i usługi a instrumentami
    płatniczymi, które służą wyłącznie do realizacji płatności, gdyż opodatkowanie bonów
    podatkiem VAT jako specyficznego środka płatniczego i instrumentów płatniczych jest
    różne.
    Z uwagi na fakt, że bony w praktyce mogą nabierać coraz więcej cech, które
    charakteryzują instrumenty płatnicze, w każdym przypadku należy badać, czy płatności,
    przy których skorzystać można z takiego instrumentu, dotyczą ograniczonej liczby
    oznaczonych co do nazwy towarów lub usług lub czy tożsamość potencjalnych oferentów
    dostaw towarów lub usług jest znana z góry – wówczas taki instrument zachowuje swój
    charakter bonu. Należy przy tym podkreślić, że bon może mieć formę materialną lub
    elektroniczną.
    W odniesieniu do rozróżnienia bonu jednego przeznaczenia od bonu różnego
    przeznaczenia wskazać należy, że związane jest to z odmiennym traktowaniem tych
    bonów w świetle podatku VAT. Istotą tego rozróżnienia jest to, czy w momencie emisji
    bonu dostępnych jest wystarczająco dużo informacji, by stwierdzić, gdzie ma nastąpić
    opodatkowanie podatkiem VAT i w jakiej kwocie, w związku z dostawą towarów lub
    świadczeniem usług, na które bon ostatecznie zostanie wymieniony. Zatem, gdy powyższe
    dane są możliwe do określenia, tj. w momencie emisji bonu można określić jego miejsce
    opodatkowania (miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług) oraz podatek VAT
    należny, to mamy do czynienia z bonem jednego przeznaczenia. W pozostałych
    przypadkach, tj. gdy nie można ustalić miejsca opodatkowania w momencie emisji bonu
    lub nie jest znana kwota podatku VAT należnego, bądź gdy nie są znane obie te
    informacje, mamy do czynienia z bonami różnego przeznaczenia. Zatem bon lub
    powiązana z nim dokumentacja już w chwili emisji powinny jasno określać charakter tego
    bonu.
    Zasady dotyczące opodatkowania transferu bonów jednego i różnego przeznaczenia
    zostały przedstawione w dziale II rozdziale 2a ustawy „Opodatkowanie w przypadku
    stosowania bonów”.

    Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy:
      Transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika działającego we
      własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten
      bon dotyczy.
    Stosownie do art. 8a ust. 2 ustawy:
      Faktycznego przekazania towarów lub faktycznego świadczenia usług w zamian za
      bon jednego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako
      wynagrodzenie lub część wynagrodzenia nie uznaje się za niezależną transakcję w
      części, w której wynagrodzenie stanowił bon.
    Według art. 8a ust. 3 ustawy:
      Jeżeli transferu bonu jednego przeznaczenia dokonuje podatnik działający w imieniu
      innego podatnika, uznaje się, że taki transfer stanowi dostawę towarów lub
      świadczenie usług, których ten bon dotyczy, dokonane przez podatnika, w imieniu
      którego działa podatnik.
    W myśl art. 8a ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy dostawca towarów lub usługodawca nie jest podatnikiem, który
      działając we własnym imieniu, wyemitował bon jednego przeznaczenia, uznaje się, że
      ten dostawca lub usługodawca dokonał odpowiednio dostawy towarów lub
      świadczenia usług, których ten bon dotyczy, na rzecz podatnika, który wyemitował
      ten bon.
    Tym samym transfer bonów jednego przeznaczenia, będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Na mocy art. 8b ust. 1 ustawy:
      Faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne świadczenie usług dokonane w zamian
      za bon różnego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako
      wynagrodzenie lub część wynagrodzenia podlega opodatkowaniu podatkiem. Nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem wcześniejszy transfer bonu różnego
      przeznaczenia.
    Na podstawie art. 8b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy transferu bonu różnego przeznaczenia dokonuje podatnik inny niż
      podatnik dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem zgodnie z
      ust. 1, opodatkowaniu podatkiem podlegają usługi pośrednictwa oraz inne usługi,
      które można zidentyfikować, takie jak usługi dystrybucji lub promocji, dotyczące tego
      bonu.
    Zatem transfer bonów stanowiących bony różnego przeznaczenia, o których mowa w art.
    2 ust. 44 ustawy, mając na uwadze brzmienie art. 8b ust. 1 ustawy, nie stanowi czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Opodatkowaniu, na zasadach ogólnych,
    podlegają natomiast usługi pośrednictwa czy dystrybucji bonów.
    Ww. przepisy regulują obrót bonami na gruncie podatku VAT, nadając im charakter
    znaków legitymujących, które stanowią dowód przysługiwania określonej osobie
    określonego uprawnienia do uzyskania prawa do dysponowania towarem jak właściciel,
    czy też prawa do uzyskania określonego świadczenia.
    Z definicji bonu wynika zatem, że jest to instrument, który może być przyjęty jako
    wynagrodzenie wyłącznie za dostawę towarów lub świadczenie usług. Również w motywie
    4 preambuły Dyrektywy Rady (UE) 2016/1065 z 27 czerwca 2016 r. zmieniająca dyrektywę
    2006/112/WE w odniesieniu do bonów na towary lub usługi (Dz. U. UE. L. 2016.177.9),
    wskazano „Zasady te powinny dotyczyć wyłącznie bonów, w zamian za które uzyskać

    można towary lub usługi. Zasadom tym nie powinny jednak podlegać instrumenty
    uprawniające posiadacza do zniżki przy zakupie towarów lub usług, ale nieuprawniające
    do otrzymania takich towarów lub usług”.
    Bony mogą występować w formie fizycznej lub elektronicznej, powinny określać charakter
    uprawnienia, które wiąże się z danym bonem oraz ustanawiają obowiązek przyjęcia go
    jako wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług. Opodatkowanie
    podatkiem VAT w przypadku transakcji związanych z bonami zależy od specyficznych cech
    danego bonu.
    W przedmiotowej sprawie na uwagę zasługuje wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 18 kwietnia 2024 r. o sygn. C-68/23. Zgodnie z treścią tego wyroku:
      Artykuł 30a i art. 30b ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
      w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą
      Rady (UE) 2017/2455 z dnia 5 grudnia 2017 r., należy interpretować w ten sposób, że:
      zakwalifikowanie bonu jako „bonu jednego przeznaczenia” w rozumieniu art. 30a pkt
      2 dyrektywy 2006/112 ze zmianami zależy wyłącznie od przesłanek przewidzianych w
      tym przepisie, w szczególności od przesłanki, zgodnie z którą miejsce świadczenia
      usług dla konsumentów końcowych, do którego odnosi się bon, musi być znane w
      chwili emisji wspomnianego bonu, i to niezależnie od okoliczności, że bon ten jest
      przedmiotem transferów pomiędzy podatnikami działającymi we własnym imieniu i
      mającymi siedzibę na terytorium państw członkowskich innych niż państwo, w
      którym znajdują się ci konsumenci końcowi.
    Z kolei w odniesieniu do bonów różnego przeznaczenia TSUE wskazał, że:
      Artykuł 30b ust. 2 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2017/2455, należy
      interpretować w ten sposób, że: odsprzedaż przez podatnika „bonów różnego
      przeznaczenia” w rozumieniu art. 30a pkt 3 dyrektywy 2006/112, ze zmianami, może
      podlegać opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem że
      zostanie ona zakwalifikowana jako świadczenie usług na rzecz podatnika, który w
      zamian za te bony dokonuje faktycznego przekazania towarów lub faktycznie
      świadczy usługi na rzecz konsumenta końcowego.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, której
    główną działalnością jest sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży
    wysyłkowej lub Internet. Prowadzi Pani działalność gospodarczą na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, w której jest Pani rezydentem podatkowym. Pani działalność
    opiera się na sprzedaży tzw. kluczy cyfrowych do gier komputerowych, programów
    komputerowych oraz subskrypcji niektórych platform. Klucz cyfrowy stanowi ciąg znaków
    generowanych losowo przez program komputerowy, jako ciągi alfanumeryczne,
    niezawierające w sobie elementów graficznych, audio ani też fragmentu kodu źródłowego.
    Oferowane przez Panią Produkty są skierowane do osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej, zatem zakłada Pani, że użytkownicy końcowi – klienci, nie będą
    podatnikami. Z założenia Pani Produkty będą sprzedawane do użytkowników na całym
    świecie. Nie jest Pani w stanie określić ich miejsca zamieszkania czy pobytu. Użytkownik, w
    ramach dokonanego zakupu, jest uprawniony do zakupu gry bądź dostępu do subskrypcji
    we własnym zakresie w sklepach (na platformach) mających swoje siedziby na terenie
    całego świata w zależności od siedziby danego sklepu internetowego. Produkty (klucze
    cyfrowe) mogą zatem zostać wymienione na usługę, ale nie podlegają wymianie na
    jakikolwiek towar. Będzie Pani oferować klucze cyfrowe w postaci voucherów (bonów). W
    zależności od danego klucza bony mogą być bonami jednego przeznaczenia albo bonami
    różnego przeznaczenia. (...).
    (...).
    Nabywane a następnie sprzedawane przez Panią klucze cyfrowe stanowią bon w
    rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy. W zależności od rodzaju klucza cyfrowego mogą one
    stanowić:

    1) bony SPV – wówczas gdy pozwalają na nabycie subskrypcji w jednym kraju albo
    2) bony MPV – wówczas gdy pozwalają na nabycie subskrypcji w różnych regionach,
      obszarach, w wielu krajach.
    Emitentami kluczy cyfrowych są podmioty prowadzące działalność gospodarczą będące
    platformami dystrybucyjnymi, które zarządzają sprzedażą i dystrybucją cyfrowych wersji
    wielu gier, programów oraz subskrypcji. Emitenci odpowiadają za generowanie i
    udostępnianie tych kluczy jako unikalnych alfanumerycznych kodów, które umożliwiają
    użytkownikom dostęp do zakupionych treści. W chwili emisji/wytworzenia bonów SPV
    przez jego pierwotnego emitenta znane jest miejsce świadczenia usług (np. wyłącznie
    terytorium (...)), na które to usługi wykonywane przez tego pierwotnego emitenta
    przedmiotowe klucze mogą zostać wymienione, a zatem znana jest stawka podatku VAT,
    podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze dotycząca tych usług.
    Natomiast, w chwili emisji/wytworzenia bonów MPV przez jego pierwotnego emitenta nie
    jest znane miejsce świadczenia usług, ani stawka podatku VAT, podatku od wartości
    dodanej, czy podatku o podobnym charakterze, na które to usługi przedmiotowe klucze
    (bony) mogą zostać wymienione. Klucze cyfrowe są nabywane przez Panią we własnym
    imieniu i na własny rachunek. Po nabyciu kluczy cyfrowych mogłaby Pani sama
    wykorzystać dany klucz cyfrowy i skorzystać z gry komputerowej, programu
    komputerowego bądź subskrypcji. Dokonując sprzedaży wskazanych kluczy cyfrowych nie
    działa Pani jako pośrednik. Sprzedając Produkty, działa Pani we własnym imieniu i na
    własny rachunek. Wynagrodzeniem z tytułu sprzedaży kluczy cyfrowych jest kwota
    należna Pani od nabywcy klucza (cena sprzedaży). Sprzedaż kluczy cyfrowych zasadniczo
    jest zautomatyzowana, wymaga minimalnego udziału człowieka i bez technologii
    informatycznej jest niemożliwa. Sprzedaż odbywa się tylko i wyłącznie przez Internet.
    Rozliczenia zakupu i sprzedaży kluczy cyfrowych są realizowane przez internetowe
    systemy płatnicze. Zgodnie z Pani najlepszą wiedzą klucze cyfrowe nie stanowią waluty
    wirtualnej w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy
    oraz finansowaniu terroryzmu. Klucze cyfrowe nie spełniają definicji waluty wirtualnej z
    art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
    terroryzmu. Klucze cyfrowe nie są bowiem akceptowanym środkiem wymiany.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii nie rozpoznania momentu powstania obowiązku
    podatkowego w podatku VAT w momencie sprzedaży bonu różnego przeznaczenia (MPV)
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz rozpoznania momentu powstania obowiązku
    podatkowego w podatku VAT w momencie sprzedaży bonu jednego przeznaczenia (SPV)
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Kwestię dotyczącą momentu powstania obowiązku podatkowego regulują przepisy art.
    19a ustawy.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Na mocy art. 19a ust. 1a ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia.
    Stosownie do art. 19a ust. 4a ustawy:

      W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, dostawę towarów uznaje się za
      dokonaną, a usługę uznaje się za wykonaną z chwilą dokonania transferu bonu
      jednego przeznaczenia.
    Z powyższych przepisów art. 19a ust. 1a i 4a ustawy wynika, że obowiązek podatkowy dla
    stosowania bonów jednego przeznaczenia jest wyłączony z opodatkowania na zasadach
    ogólnych. Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów/świadczenia usług, do których
    dochodzi na skutek transferu bonu jednego przeznaczenia, powstaje z chwilą dokonania
    transferu bonu jednego przeznaczenia. Momentem, w którym ww. dostawę towarów
    /świadczenie usług należy uznać dla celów VAT za dokonane jest w każdym przypadku
    moment dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia.
    W konsekwencji, momentem powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży przez
    Panią bonu jednego przeznaczenia jest/będzie moment, w którym dokona Pani jego
    transferu, tj. moment jego sprzedaży.
    Natomiast w odniesieniu do sprzedaży bonu różnego przeznaczenia, dla którego
    miejscem świadczenia będzie terytorium Polski, należy odnieść się do powołanych
    powyżej przepisów, dotyczących opodatkowania bonów różnego przeznaczenia, z których
    wynika, że transfer bonów stanowiących bony różnego przeznaczenia, o których mowa w
    art. 2 ust. 44 ustawy, mając na uwadze brzmienie art. 8b ust. 1 ustawy, nie stanowi
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W odniesieniu do obowiązku podatkowego dla bonów różnego przeznaczenia
    zastosowanie będą miały zasady ogólne wynikające z powołanego wyżej art. 19a ust. 1
    ustawy, czyli podatek stanie się wymagalny w miesiącu dokonania dostawy towaru lub
    wykonania usługi i co do zasady powinien zostać rozliczony za ten okres rozliczeniowy.
    Tym samym, zgodnie z art. 8b ust. 1 ustawy, transfer opisanych bonów na tym etapie
    obrotu po Pani stronie, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Obowiązek
    podatkowy powstanie w momencie faktycznej dostawy towarów i usług w zamian za bon.
    Jednakże, jak wynika z art. 8b ust. 2 ustawy, w przypadku gdy transferu bonu różnego
    przeznaczenia dokonuje podatnik inny niż podatnik faktycznie świadczący usługi w zamian
    za ten bon, opodatkowaniu podatkiem podlegają usługi pośrednictwa oraz inne usługi,
    które można zidentyfikować, takie jak usługi dystrybucji lub promocji, dotyczące tego
    bonu. Regulacja ta została wprowadzona 1 stycznia 2019 r. w celu implementacji
    dyrektywy 2016/1065 Rady (UE) z 27 czerwca 2016 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE
    w odniesieniu do bonów na towary lub usługi (Dz. Urz. UE L 177 z 1 lipca 2016) stanowią
    „bony różnego przeznaczenia”.
    Uwzględniając zatem powyższy przepis art. 8b ust. 2 ustawy, w odniesieniu do
    przedstawionego opisu sprawy należy wskazać, że de facto występuje Pani jako ogniwo w
    łańcuchu transferów bonów różnego przeznaczenia. Zatem należy Panią uznać za
    dystrybutora tych bonów, pomimo tego, że z wniosku nie wynika, aby miała Pani
    podpisane z kontrahentami jakiekolwiek umowy dystrybucyjne, pośredniczące i
    promocyjne. Pani działalność sprowadza się bowiem do nabywania bonów różnego
    przeznaczenia i ich zbywania na rzecz konsumentów. Należy wskazać, że mimo tego, że
    transakcja związana z bonem różnego przeznaczenia opodatkowana jest dopiero przy
    ostatecznym dostarczeniu towaru lub usługi, to dystrybucja tych bonów na zasadach
    handlowych sama w sobie stanowi świadczenie usługi podlegającej opodatkowaniu,
    niezależnej od dostawy towaru lub usługi, których te bony dotyczą. Zatem gdy dystrybutor
    sprzedaje bony różnego przeznaczenia marża osiągnięta z tytułu ich sprzedaży
    traktowana jest jako wynagrodzenie za usługi dystrybucji podlegające opodatkowaniu
    stosownie do ww. art. 8b ust. 2 ustawy.
    W związku z tym, zysk, jaki osiągnie Pani z tytułu sprzedaży bonów różnego przeznaczenia
    (MPV) stanowi wynagrodzenie z tytułu usług dystrybucji bonów różnego przeznaczenia.
    Powyższe potwierdza wspomniany wyrok TSUE C-68/23, w którym Trybunał stwierdza, że:

      60 W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 30b ust. 2 akapit drugi
      dyrektywy VAT, jeżeli bon różnego przeznaczenia jest przekazywany przez podatnika
      innego niż ten, który dokonuje faktycznego przekazania towarów lub faktycznie
      świadczy usługi na rzecz konsumenta końcowego, każde świadczenie usług, które
      można zidentyfikować, takie jak usługi dystrybucji lub promocji, podlega
      opodatkowaniu VAT.
      61 Ponadto zgodnie z art. 73a tej dyrektywy „podstawa opodatkowania [...]
      świadczenia usług w odniesieniu do bonu różnego przeznaczenia jest równa
      wynagrodzeniu zapłaconemu za taki bon lub – gdy informacje dotyczące tego
      wynagrodzenia są niedostępne – wartości pieniężnej wskazanej na samym bonie
      różnego przeznaczenia lub w powiązanej dokumentacji, pomniejszonej o kwotę VAT
      związaną [ze] świadczonymi usługami”.
      62 Artykuł 30b ust. 2 akapit drugi dyrektywy VAT w związku z jej art. 73a ma zatem na
      celu w szczególności uniknięcie braku opodatkowania usług dystrybucji lub promocji,
      zgodnie z celami dyrektywy VAT, poprzez zapewnienie, że VAT będzie pobierany od
      każdej marży (zob. podobnie opinia rzecznik generalnej T. Ćapety w sprawie DSAB
      Destination Stockholm, C#637/20, EU:C:2022:131, pkt 71–75).
    Zatem mając na uwadze charakter wykonywanego przez Panią świadczenia, czyli usług
    dystrybucji, należy stwierdzić, że w opisanej sytuacji obowiązek podatkowy powstaje
    zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy, czyli z chwilą wykonania usługi. Przez samą dystrybucję
    bonów świadczy Pani bowiem usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, za które
    wynagrodzeniem będzie zysk, jaki osiągnie Pani z tytułu sprzedaży bonów.
    Podsumowując, stwierdzam, że w momencie sprzedaży bonu różnego przeznaczenia
    (MPV) ciąży/będzie ciążył na Pani obowiązek rozpoznania obowiązku podatkowego w
    podatku od towarów i usług, jako obowiązek podatkowy z tytułu usługi dystrybucji tych
    bonów. Natomiast w odniesieniu do sprzedaży bonu jednego przeznaczenia (SPV)
    obowiązek rozpoznania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług ciąży
    /będzie na Pani ciążył w momencie jego transferu.
    Tym samym Pani stanowisko w sprawie w części dotyczącej pytania nr 1 należało
    całościowo uznać za nieprawidłowe, z kolei w części dotyczącej pytania nr 2 należało
    uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia
    · zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i zdarzeniem
    przyszłym, Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, w
    szczególności na wskazaniu przez Panią, że „(...) bony mogą być bonami jednego
    przeznaczenia (dalej zwane również jako „SPV”) albo bonami różnego przeznaczenia (dalej

    zwane również jako „MPV”)”. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Pani wniosku (pytań). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być,
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone. Tym samym, przedmiotem
    interpretacji nie była kwestia określenia czy mamy do czynienia z bonami jednego czy
    różnego przeznaczenia oraz kwestia określenia miejsca świadczenia, bowiem nie
    sformułowała Pani pytania ani własnego stanowiska w tym zakresie.
    Odnosząc się do powołanego przez Panią wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, należy wskazać, że został on uwzględniony jako element Pani argumentacji.
    Wskazane orzeczenie TSUE odnosi się jednak przede wszystkim do kwestii kwalifikacji
    bonu jako „bonu jednego przeznaczenia”, co – jak wskazano wyżej – nie jest przedmiotem
    niniejszej interpretacji oraz pośrednio do kwestii dystrybucji bonów, która została w
    interpretacji poruszona.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.