Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-325/09/RM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-07-10
Teza: Czy vat należny wykazany w fakturach wewnętrznych dokumentujących nieodpłatne przekazanie towarów na degustacje stanowi koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 43 b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: podatek-podatek należny; podatek-podatek od towarów i usług; reklama; spółki-spółka jawna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki jawnej przedstawione we wniosku z dnia 09 kwietnia 2009 r. (data wpływu do tut. Biura – 20 kwietnia 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu należnego podatku od towarów i usług z tytułu przekazania towarów na potrzeby reklamy – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 kwietnia 2009 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu należnego podatku od towarów i usług z tytułu przekazania towarów na potrzeby reklamy.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej artykułów spożywczych (mięsa, wędlin). Potencjalnymi klientami są sklepy, hurtownie i restauracje. W celu zapoznania klientów z jakością i walorami smakowymi oferowanych wyrobów jak również zareklamowania ich, niezbędne jest przekazanie wyrobów w ilościach pozwalających na dokonanie oceny ich przydatności do dalszej odsprzedaży oraz przeprowadzanie degustacji. W tym celu spółka przekazuje pewne ilości wyrobów klientom. Ze względu na fakt, że liczba potencjalnych klientów, którym rozdawane są ww. produkty będzie znaczna, tym samym ilość przekazywanych „próbek” będzie większa niż pojedyncza sztuka. Na przekazywane produkty wystawiona jest faktura wewnętrzna dokumentująca to przekazanie i naliczany jest Vat należny, który stanowi dla spółki koszt uzyskania przychodu.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy vat należny wykazany w fakturach wewnętrznych dokumentujących nieodpłatne przekazanie towarów na degustację stanowi koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 43 b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

(we wniosku pytanie to oznaczono nr 3)

Zdaniem wnioskodawcy, w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych (mięso, wędliny), nieodpłatnie przekazane pojedynczych sztuk produktów jako niewielkiej ilości towaru zachowującej skład i właściwości wyrobów stanowi próbkę w rozumieniu art. 7 ust. 7 ustawy o Vat, natomiast przekazanie wielokrotności próbek tego samego typu wyrobów nie należy już uznać za czynność nieopodatkowaną Vat zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy Vat i będzie ona uważana za dostawę towarów o której mowa w art. 5 ustawy o Vat. Wobec powyższego spółka na ww. wyroby wystawia fakturę wewnętrzną dokumentującą ich przekazanie, naliczając od nich podatek Vat. Kwotę Vat należnego zgodnie z art. 43 b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza do kosztów uzyskania przychodów jako Vat należny od przekazanych wyrobów na potrzeby reklamy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być ponoszony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;
*   nie może być wymieniony w art. 23 w/w ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;
*   musi być należycie udokumentowany.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. b ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek należny w przypadku:

*   importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług; kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,
*   przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia reklamy, wobec powyższego należy posłużyć się słownikową definicją tego pojęcia. I tak według Słownika Języka Polskiego (red. M. Szymczak, PWN Warszawa 1989) „reklama” to „rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję, środki (np. plakaty, napisy, ogłoszenia itp.) służące temu celowi.” Pod pojęciem reklamy należy rozumieć ogół działań podatnika zmierzających do rozpowszechniania pochlebnych informacji o firmie, zaletach jej towarów bądź usług, informacji o miejscach i możliwościach ich nabycia - w celu zwrócenia uwagi na towar lub usługę i zachęcenia do ich zakupu. Może to być realizowane przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Można rozróżnić reklamę towaru, usługi, reklamę marki, a także reklamę samej firmy (przedsiębiorcy).

W kontekście ww. definicji należy stwierdzić, iż przekazanie przez Spółkę Jawną wyrobów, w celu oceny przez klientów, ich przydatności do dalszej odsprzedaży oraz przeprowadzenie degustacji stanowi reklamę produktów firmy. Skoro zatem, wnioskodawca na przekazane, na potrzeby reklamy towary, wystawia fakturę wewnętrzną zawierającą należny podatek od towarów i usług, obliczony na podstawie odrębnych przepisów tj. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm.), to zgodnie z ww. art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. b tiret drugi ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należny podatek od towarów i usług może stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej w formie Spółki jawnej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zauważyć należy, iż niniejsza interpretacja zawiera ocenę stanowiska Spółki w zakresie pytania 3 zawartego we wniosku ORD-IN. Oceny stanowiska w zakresie kolejnych pytań zostaną zawarte w odrębnych interpretacjach.

Zważywszy na fakt, iż wnioskodawcą jest Spółka Jawna niniejsza interpretacja stosownie do postanowień m. in. art. 14k Ordynacji podatkowej jest wiążąca tylko dla tego podmiotu co oznacza, iż nie wywołuje bezpośrednio skutków dla wspólników tej Spółki.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.