Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/4511-1363/15-2/JK2
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-01-21
Teza: 1) Czy przy wypłacie wynagrodzenia za nabywane usługi przewozu osób samochodami osobowymi przez kierowców Spółka powinna pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych i przesyłać informację IFT-1R? 2) Czy brak poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa jest w pytaniu 1), jest uzależniony od posiadania przez Spółkę certyfikatu rezydencji Usługodawcy?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; pobór-pobór podatku u źródła; przewóz; samochód-samochód osobowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 29 ; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 30; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 30a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 30b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 30c; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 30d (uchylony)

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 25 listopada 2015 r. (data wpływu 27 listopada 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie poboru „podatku u źródła” przez płatnika z tytułu nabywania usług przewozu osób samochodami osobowymi – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 27 listopada 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie poboru „podatku u źródła” przez płatnika z tytułu nabywania usług przewozu osób samochodami osobowymi.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenia przyszłe.

Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) posiada w Polsce siedzibę i podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej (zagraniczne podróże służbowe pracowników Spółki oraz członków jej organów) Spółka nabywa usługi polegające na przewozie osób samochodami osobowymi przez kierowców na określonych trasach. Usługi nabywane są od osoby fizycznej, prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Wielkiej Brytanii (dalej: „Usługodawca”). Usługodawca dysponuje flotą samochodów osobowych o odpowiednim standardzie oraz zatrudnia wykwalifikowanych kierowców, posiada również odpowiednią licencję publicznoprawną od miasta Londyn na świadczenie tego typu usług (ang. private hire operator license).

Ze świadczonych usług korzystają bezpośrednio pracownicy Spółki oraz członkowie jej organów przebywający w Wielkiej Brytanii podczas podróży służbowych. Przejazdy odbywają się na trasach od lotniska do ostatecznego miejsca przeznaczenia i z powrotem. Za świadczone usługi Usługodawca obciąża Spółkę wynagrodzeniem wynikającym z wystawianych faktur.

Spółka korzysta obecnie i będzie w przyszłości korzystać z opisanych wyżej usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy przy wypłacie wynagrodzenia za nabywane usługi przewozu osób samochodami osobowymi przez kierowców Spółka powinna pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych i przesyłać informację IFT-1R?
2.  Czy brak poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa jest w pytaniu 1), jest uzależniony od posiadania przez Spółkę certyfikatu rezydencji Usługodawcy?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”), podatek dochodowy od przychodów osiąganych przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu:

1.  z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;
2.  z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;
3.  z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów;
4.  uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów;
5.  z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.

Na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy o PIT, osoby prawne dokonujące wypłat z tytułów określonych m. in. w art. 29, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać zryczałtowany podatek dochodowy. Płatnicy zobowiązani są ponadto do przesłania w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru (druk IFT-1R) podatnikom podlegającym ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonują swoje zadania (art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o PIT).

By zatem rozstrzygnąć, czy Spółka zobowiązana jest do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych i przesłać informację IFT-1R, konieczne jest ustalenie, czy Wnioskodawca dokonuje wypłat z jakiegokolwiek tytułu określonego w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT. Z uwagi na charakter nabywanych przez Spółkę usług, analiza katalogu świadczeń, do których ewentualnie można je przypisać, ograniczać się musi do niektórych świadczeń wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 5 ustawy o PIT.

Pobór zryczałtowanego podatku u źródła dotyczy m. in. wypłaty wynagrodzeń za prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym środka transportu. Nie rozstrzygając w tym miejscu, czy samochód osobowy stanowi urządzenie przemysłowe, należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie wnosi opłat za „użytkowanie” pojazdów. Zgodnie z art. 252 Kodeksu cywilnego, rzecz można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie). Użytkowanie, o którym mowa jest w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, przypomina umowę dzierżawy z art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego („przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz”). Usługi nabywane przez Spółkę nie stanowią i nie są zbliżone do dzierżawy samochodów osobowych (czyli ich używania i pobierania pożytków). Ich istotą jest przewóz osób samochodem osobowym przez wykwalifikowanego kierowcę. Przypominają one usługi świadczone przez taksówkarzy. Wskazuje na to m. in. podobny sposób licencjonowania (wydawania pozwoleń) tej działalności (private hire) przez odpowiednie władze lokalne, co w przypadku taksówkarzy.

Usług, za które wynagrodzenie uiszcza Wnioskodawca, nie można także zakwalifikować do świadczeń określonych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT (czyli świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń). Wymienione w tym przepisie świadczenia to tzw. usługi niematerialne, tymczasem takiej cechy nie można przypisywać usługom przewozu osób. Z tego samego powodu, przewóz osób nie jest „świadczeniem o podobnym charakterze” do usług niematerialnych wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT.

Reasumując, zapłata wynagrodzenia za usługi przewozu osób samochodami osobowymi przez kierowców nie dotyczy zatem użytkowania środków transportu. Usługi nabywane przez Spółkę nie są także świadczeniami niematerialnymi wymienionymi w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT ani świadczeniami o podobnym do nich charakterze. W konsekwencji, oznacza to, że wypłata takiego wynagrodzenia nie jest związana z obowiązkiem pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych przez Spółkę.

Skoro zatem Wnioskodawca nie działa jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych przy wypłacie wynagrodzenia na rzecz Usługodawcy, to nie jest także zobowiązany do przesłania informacji na druku IFT-1R do kontrahenta oraz urzędu skarbowego właściwego dla opodatkowania osób zagranicznych.

Ad. 2)

Zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o PIT, przepisy art. 29 ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji. Certyfikatem rezydencji jest zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika (art. 5a pkt 21 ustawy o PIT).

Jak wskazano wyżej, w stanowisku Wnioskodawcy odnośnie pytania 1), wynagrodzenie płacone przez Spółkę nie dotyczy żadnej z kategorii świadczeń wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy o PIT. W związku z tym, nie jest konieczne analizowanie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (tu: Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r.), czy jest możliwe zastosowanie stawki podatku wynikającej z tej umowy lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z tą umową. W rezultacie, Spółka nie ma również obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji Usługobiorcy, by móc nie pobierać zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłat wynagrodzenia za usługi przewozu osób samochodami osobowymi przez kierowców.

Spółka wnosi o potwierdzenie zajętego przez nią stanowiska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., Nr 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.