Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.773.2025.3.RK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-21
Teza: Zaliczenie wydatków poniesionych na zakup odzieży i
kosmetyków wykorzystywanych podczas nagrań i wystąpień
publicznych do kosztów uzyskania przychodów w
prowadzonej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
wydatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 23

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 5 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zaliczenia wydatków poniesionych na zakup odzieży i
    kosmetyków wykorzystywanych podczas nagrań i wystąpień publicznych do kosztów
    uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Uzupełniła go Pani
    pismami z 22 października 2025 r. (wpływ 22 października 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, która polega na
    świadczeniu usług edukacyjnych, doradczych i informacyjnych z zakresu prawa pracy w
    szczególności w formie szkoleń on-line, nagrań wideo, webinarów, kursów, konsultacji
    indywidualnych, a także publikacji w mediach społecznościowych (...).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawczyni przygotowuje nagrania i
    wystąpienia publiczne, w których prezentuje się jako ekspertka w swojej dziedzinie.
    Nagrania i publikacje mają charakter zawodowy i są bezpośrednio związane z
    uzyskiwaniem przychodów z działalności.
    W celu zapewnienia profesjonalnego wizerunku niezbędnego do prowadzenia działalności
    gospodarczej, Wnioskodawczyni ponosi wydatki na:
      · zakup odzieży wykorzystywanej podczas nagrań i wystąpień publicznych (np. koszule,
        sukienki, marynarki);
      · zakup kosmetyków niezbędnych do przygotowania makijażu do nagrań i wystąpień
        publicznych.
    Ubrania i kosmetyki są wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej - na
    potrzeby nagrań, sesji zdjęciowych, wystąpień wideo i transmisji on-line. Nie są używane
    prywatnie.
    W pismach z 22 października 2025 r. stanowiących uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawczyni wskazała, że działalność gospodarczą prowadzi od 4 listopada 2024 r.
    Zakres działalności obejmuje świadczenie usług edukacyjnych, doradczych i
    informacyjnych z zakresu prawa pracy, w szczególności prowadzenie szkoleń, konsultacji
    oraz nagrań materiałów edukacyjnych publikowanych w Internecie.
    Odzież, o której mowa we wniosku, nie jest opatrzona stałym logo firmy. Są to ubrania o
    charakterze formalnym - głównie garnitury, marynarki, koszule - wykorzystywane w celach
    zawodowych, tj. podczas nagrań materiałów edukacyjnych, szkoleń on-line i spotkań z
    klientami. Odzież ta nie ma charakteru prywatnego i nie jest używana poza działalnością
    gospodarczą.
    Zakupiona odzież i kosmetyki będą wykorzystywane wyłącznie w prowadzonej przez
    Wnioskodawczynię działalności gospodarczej - w szczególności w celach wizerunkowych
    przy nagraniach, publikacjach materiałów szkoleniowych oraz wystąpieniach
    edukacyjnych. Nie będą używane do celów prywatnych.
    Na moment składania wniosku Wnioskodawczyni nie posiada faktur zakupu odzieży, ani
    kosmetyków. Ubrania, które używa obecnie Wnioskodawczyni kupuje za prywatne
    pieniądze i nie bierze faktur.
    Wniosek Wnioskodawczyni w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych ma
    charakter zapytania o możliwość kwalifikowania przyszłych wydatków jako kosztów
    uzyskania przychodów. Zakupy nie zostały jeszcze dokonane i Wnioskodawczyni nie
    załącza takich faktur do rozliczenia. Przez księgową Wnioskodawczyni została
    poinformowana, że żeby móc takie faktury załączać musi mieć interpretację indywidualną

    do Jej przypadku, dlatego Wnioskodawczyni postanowiła najpierw złożyć zapytanie zanim
    cokolwiek zrobi w tym kierunku. Wnioskodawczyni prowadzi firmę od listopada 2024 r. i
    nic jeszcze nie kupowała na fakturę, najpierw chciała zapytać, czy może to robić.
    Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawczyni stosuje formę
    opodatkowania zasady ogólne oraz prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Wydatki na odzież oraz kosmetyki mają bezpośredni związek z uzyskiwanymi
    przychodami, ponieważ wizerunek przedsiębiorcy jest istotnym elementem w budowaniu
    marki osobistej, zwłaszcza w działalności polegającej na świadczeniu usług edukacyjnych i
    doradczych on-line. Profesjonalny wygląd oraz odpowiednia prezencja w materiałach
    wideo wpływają na wiarygodność i odbiór merytoryczny przekazu, co przekłada się na
    wzrost zainteresowania oferowanymi usługami, a tym samym na uzyskiwane przychody.
    W przypadku poniesienia takich wydatków, będą one odpowiednio udokumentowane
    fakturami VAT wystawionymi na dane Wnioskodawczyni działalności gospodarczej.
    Pytanie (w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych)
    Czy ponoszone wydatki na zakup odzieży (np. koszule, marynarki, sukienki) oraz
    kosmetyków wykorzystywanych wyłącznie w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej - tj. podczas nagrań wideo, wystąpień publicznych, webinariów, transmisji
    on-line i innych działań marketingowych - mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie (sformułowane we wniosku i jego uzupełnieniu)
    Wydatki na zakup odzieży oraz kosmetyków, które są wykorzystywane wyłącznie w
    działalności gospodarczej, stanowią koszt uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu albo
    zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w
    art. 23.
    Wydatki na odzież i kosmetyki w opisanym przypadku mają bezpośredni związek z
    prowadzoną działalnością - są niezbędne do prawidłowej realizacji nagrań, wystąpień
    publicznych i działań marketingowych, które stanowią podstawowe źródło przychodów.
    Profesjonalny wizerunek eksperta wpływa na wiarygodność i atrakcyjność oferowanych
    usług oraz przyciąga klientów, co ma bezpośrednie przełożenie na osiągane przychody.
    Jednocześnie wydatki te nie mają charakteru osobistego, ponieważ odzież i kosmetyki
    nabywane są z przeznaczeniem do działalności gospodarczej i nie są wykorzystywane w
    życiu prywatnym.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych np. w:
      · wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2012 r. sygn. II FSK 1445/10;
      · wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lipca 2017 r. sygn.
        III SA/Wa 2116/16), w których wskazuje się, że wydatki na odzież oraz elementy
        wizerunku mogą stanowić koszty uzyskania przychodu, o ile są ściśle związane z
        wykonywaną działalnością i nie mają charakteru osobistego;
      · wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2024 r.
        sygn. III SA/Wa 2116/24 - Sąd potwierdził, że wydatki ponoszone w celu zapewnienia
        odpowiedniego wizerunku w ramach działalności gospodarczej mogą być uznane za
        koszty uzyskania przychodów.

    W świetle powyższego, na gruncie ustawy o PIT, wydatki na zakup odzieży oraz
    kosmetyków wykorzystywanych wyłącznie w działalności gospodarczej spełniają
    przesłanki zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów.
    W ocenie Wnioskodawczyni, planowane wydatki na odzież oraz kosmetyki,
    wykorzystywane wyłącznie w celach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako wydatki ponoszone w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Wydatki te mają bezpośredni
    związek z działalnością doradczo-edukacyjną ponieważ profesjonalny wizerunek
    przedsiębiorcy i odpowiednia prezencja podczas nagrań wideo oraz spotkań z klientami
    wpływają na postrzeganie kompetencji i wiarygodności, co przekłada się na wzrost
    zainteresowania oferowanymi usługami i uzyskiwanymi przychodami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego
    poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
    Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim
    jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów.
    Podkreślam, że o tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością
    gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych
    przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność
    w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności
    gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową
    działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o
    charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące
    sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.

    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku
    przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź
    też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania
    owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl
    powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
      · pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem
        przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo
        zabezpieczenia źródła przychodu,
      · nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania
        przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych,
      · być właściwie udokumentowany.
    Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog
    kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w
      szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz
      napojów, w tym alkoholowych.
    Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy
    wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.
    Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o
    reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu
    stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w
    relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.
    Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji
    „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome
    kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o
    nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy
    przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy,
    zakupów jego produktów, czy usług.
    Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań
    zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika lecz
    jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na przedstawianiu
    towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni zaś reprezentacja
    pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J.
    Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck,
    Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).
    Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane
    towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu
    skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego
    przedmiotu gospodarczego.
    Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na
    celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach,
    działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach, bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia do
    nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego

    (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz,
    Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z 10 listopada 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 1030
    /98, Lex nr 46935).
    Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie
    firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu
    zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania, bądź utrzymania kontaktów z
    przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena
    charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej
    przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który
    prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego
    wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.
    Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie - z punktu
    widzenia podatnika - posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić
    koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność
    gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w
    sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług
    mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których
    cechy - po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji - uzasadniałyby ich związek z
    potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego
    zabezpieczeniem.
    Zauważyć należy, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej
    przez podatnika działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby
    wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru
    osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności
    gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W
    konsekwencji, wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić
    kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową
    działalność gospodarczą, która polega na świadczeniu usług edukacyjnych, doradczych i
    informacyjnych z zakresu prawa pracy w szczególności w formie szkoleń on-line, nagrań
    wideo, webinarów, kursów, konsultacji indywidualnych, a także publikacji w mediach
    społecznościowych ..., inne kanały). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    przygotowuje Pani nagrania i wystąpienia publiczne, w których prezentuje się jako
    ekspertka w swojej dziedzinie. Nagrania i publikacje mają charakter zawodowy i są wg
    Pani bezpośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów z działalności. W celu
    zapewnienia profesjonalnego wizerunku niezbędnego do prowadzenia działalności
    gospodarczej ponosi Pani wydatki na zakup odzieży wykorzystywanej podczas nagrań i
    wystąpień publicznych (np. koszule, sukienki, marynarki) i na zakup kosmetyków
    niezbędnych do przygotowania makijażu do nagrań i wystąpień publicznych. Ubrania i
    kosmetyki są wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej - na potrzeby nagrań,
    sesji zdjęciowych, wystąpień wideo i transmisji on-line i nie są używane prywatnie. Odzież,
    o której mowa we wniosku, nie jest opatrzona stałym logo firmy.
    Wskazać należy, że zakupy odzieży, czy też kosmetyków dla potrzeb wykonywanej
    działalności gospodarczej należy oceniać na tle przepisów prawa pracy lub innych
    przepisów branżowych. Generalnie - co należy podkreślić - zakupy tego rodzaju stanowią
    wydatki związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym. Niezależnie
    bowiem od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i
    używać dostosowane do własnych wymagań odzież i kosmetyki. Z tej też przyczyny zakupy
    tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
    Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać np. z nałożonego na prowadzącego działalność
    gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, a rzeczy te

    utraciły charakter osobisty (np. z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych
    funkcji, bądź zawodów, czy np. poprzez trwałe opatrzenie zakupionych ubiorów cechami
    charakterystycznymi, np. logo).
    W szczególności, przepisy podatkowe nie definiują pojęcia ubioru służbowego, ani też
    pojęcia umundurowania. Rozstrzygnięcia, co może być elementem ubioru służbowego, czy
    też w jakich przypadkach ubiór pracownika uznaje się za służbowy, należy dokonywać
    zatem w oparciu o językowe znaczenie słów „ubiór” i „służbowy”. Uniwersalny Słownik
    Języka Polskiego określa mianem „ubrania” - „to, co się nosi; ubranie, strój”, „służbowy” -
    „dotyczący pracy w jakiejś instytucji, w wojsku itp., wynikający z pracy w takiej instytucji;
    urzędowy”. Wobec powyższego uznać należy, że odzież służbowa to specjalna odzież (lub
    elementy tej odzieży) noszona tylko w związku z wykonywaną pracą, której charakter
    powinien uniemożliwiać wykorzystywanie jej do celów osobistych np. mundur, odzież
    robocza charakterystyczna dla firmy poprzez barwę, krój, logo itp. W związku z tym,
    ubiorem służbowym będzie taki ubiór, którego noszenie przy świadczeniu pracy, czy
    wykonywaniu określonej działalności jest obowiązkiem osoby ten strój noszącej. Ubiór
    służbowy powinien charakteryzować się jakimś stopniem wyróżnienia powodującym, że
    niemożliwe, czy też niecelowe byłoby używanie go na potrzeby prywatne, a to oznacza, że
    winien być, czy też mógł być wykorzystywany jedynie do celów związanych z
    wykonywaniem określonych obowiązków. Podkreślenia wymaga, że schludny i estetyczny
    wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej
    działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące zasady współżycia społecznego
    wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny
    do wykonywanego zawodu podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach
    np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp.
    Niewątpliwie w wykonywanej przez Panią działalności gospodarczej, w ramach której
    przygotowuje Pani nagrania i wystąpienia publiczne dbałość o wizerunek zewnętrzny jest
    bardzo istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie
    przyjętych norm społecznych. Poprawa wizerunku dzięki odpowiedniej odzieży, czy
    kosmetyków, nie może stanowić przesłanki pozwalającej uznać przedmiotowe wydatki za
    koszty uzyskania przychodu.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawa wskazać
    należy, że wydatki na zakup kosmetyków oraz odzieży (np. koszule, marynarki, sukienki),
    która nie jest opatrzona w logo - nie wyklucza możliwości wykorzystania ww. wydatków w
    celach prywatnych, zatem z tej też przyczyny zakup kosmetyków i odzieży stanowi o
    spełnieniu zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
    Reasumując, ponoszone koszty na zakup kosmetyków oraz odzieży (np. koszule,
    marynarki, sukienki) będą wydatkami o charakterze reprezentacyjnym, które na
    podstawie art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów, a zatem nie mogą być zaliczone
    do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przy wydawaniu interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku
    zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o

    wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam
    postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym
    przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Natomiast w odniesieniu do przywołanego przez Panią orzecznictwa sądowego,
    stwierdzić należy, że na ocenę prawidłowości analizowanej kwestii nie może wpłynąć
    powołane orzecznictwo, ponieważ zapadło ono w odniesieniu do indywidualnego i
    właściwego tylko temu orzecznictwu opisu sprawy. W związku z powyższym, nie negując
    takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni
    norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca zaprezentowanych
    przez Panią wyroków zamyka się w obrębie spraw, dla których zostały wydane.
    Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego
    od osób fizycznych. Natomiast w zakresie podatku od towarów i usług wydano odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.