Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.284.2025.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-27
Teza: Zmiana rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: Chiny
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy rezydencji podatkowej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawca jest absolwentem (...). W okresie od 2017 do 2023 roku prowadził
    działalność gospodarczą w Polsce. Wobec tego ostatnie zeznanie podatkowe PIT zostało
    złożone we właściwym urzędzie skarbowym w 2024 r.
    W okresie od 2019 do 2021 roku Wnioskodawca posiadał status Rezydenta Zjednoczonych
    Emiratów Arabskich w związku z tym, że przebywał i pracował w tym kraju.
    Od roku 2020 Wnioskodawca przestał regularnie przebywać w Polsce, tj. od 207 do 256
    dni w ciągu roku przebywał poza RP. Od roku 2021 Wnioskodawca przebywał regularnie w
    Chinach, gdzie wykonywał i nadal wykonuje działalność zarobkową. Natomiast od 1
    stycznia 2024 roku zamieszkał na pobyt stały w (...), w Chinach. Miało to związek z faktem,
    iż w styczniu 2024 roku Wnioskodawca uzyskał rozwód w Polsce, następnie w czerwcu
    2024 r. zawarł związek małżeński z obywatelką Chin, z którą mieszka na stałe w Chinach.
    Wnioskodawca nie ma żadnych planów powrotu do Polski, zamierza swoją przyszłość
    osobistą, rodzinną i zawodową związać z nowym miejscem pobytu. Wraz z obecną
    małżonką planują potomstwo, które chcą wychowywać w Chinach.
    Wnioskodawca nadal pozostaje komandytariuszem spółki komandytowej w siedzibą w
    Polsce, przy czym od maja 2022 r. nie uzyskał z tego tytułu żadnych przychodów.
    Wnioskodawca w 2024 roku nie uzyskał żadnych dochodów z jakichkolwiek źródeł na
    terenie Polski.
    Wnioskodawca posiada w Polsce następujące nieruchomości oraz rzeczy ruchome:
    • własność gruntu w miejscowości X – nieruchomość obciążona kredytem do 2035 r.,
      spłacanym przez Wnioskodawcę. Wszystkie bieżące opłaty i obowiązki związane z tą
      nieruchomością są fizycznie realizowane przez ojca Wnioskodawcy, posiadającego
      notarialne pełnomocnictwo do reprezentowania Wnioskodawcy;
    • 50% udziału we współwłasności nieruchomości zabudowanej domem „bliźniakiem” w Y
      (bez żadnych obciążeń kredytowych). Dom „bliźniak” nie jest jeszcze odebrany –
      dokumenty do odbioru zostały złożone w organie nadzoru budowlanego w Y,
      uzupełnienie dokumentacji zostało złożone w styczniu i lutym bieżącego roku. Dom
      „bliźniak” jest wybudowany na jednym pozwoleniu na budowę i dopiero po formalnym
      odbiorze przez organ nadzoru budowlanego prawdopodobnie nastąpi zniesienie
      współwłasności poprzez podział domu i gruntu. W konsekwencji obecnie wszystkie
      formalności związane z nieruchomością są dokonywane przez drugiego
      współwłaściciela. Natomiast faktury za media są dostarczane Wnioskodawcy drogą
      elektroniczną. Podatek od nieruchomości jest opłacany w uzgodnieniu z drugim
      współwłaścicielem. Nieruchomość tę Wnioskodawca traktuje jako miejsce, gdzie
      będzie mógł się zatrzymać podczas ewentualnych wizyt w Polsce (odwiedziny
      rodziców, brata oraz córki) oraz jako zabezpieczenie w razie nieprzewidzianych
      sytuacji życiowych;
    • samochód marki (...) z roku 2022 – samochód nie posiada żadnych obciążeń. Auto
      znajduje się w Polsce. W marcu 2025 r. ojciec Wnioskodawcy przemieścił auto do (...) i
      po niezbędnych naprawach zamierza je użytkować – w tym celu Wnioskodawca
      wystawi stosowne upoważnienia do korzystania z auta. W konsekwencji auto – choć
      formalnie będzie pozostawać własnością Wnioskodawcy – faktycznie będzie w
      posiadaniu jego ojca i przez niego wyłącznie użytkowane;
    • samochód marki (...) z 2020. Pierwotnie używany w ramach działalności gospodarczej,
      obecnie po zamknięciu działalności gospodarczej umowa leasingu auta została
      przeniesiona z działalności gospodarczej do mienia prywatnego Wnioskodawcy –
      umowa obowiązuje do grudnia 2028 r. Obecnie z samochodu korzysta wyłącznie była
      żona Wnioskodawcy - jest ona wyłącznym posiadaczem auta;

    • motor marki (...) z 2013 r. (przebieg (...) km). Motor został zakupiony bez żadnych
      obciążeń. Obecnie jest garażowany w hali garażowej w bloku, w którym mieszka była
      żona Wnioskodawcy, nie jest używany, akumulator został rozłączony, badania
      techniczne wygasły (...) 2024 r.
    Ponadto Wnioskodawca spłaca kredyt (do 2035 roku) obciążający mieszkanie w Y, którego
    własność, po rozwodzie, została przeniesiona na byłą żonę Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca posiada z poprzedniego małżeństwa małoletnią córkę (ur. w 2017 r.), która
    zamieszkuje w Polsce wraz z matką, tj. byłą żoną Wnioskodawcy. Należy podkreślić, że
    rozwód odbył się bez orzekania o winie stron. Zgodnie z wyrokiem rozwodowym
    wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią sąd pozostawił obojgu rodzicom
    ustalając miejsce pobytu małoletniej przy matce. Kwestia sprawowania opieki nie została
    w żaden sposób formalnie uregulowana. Faktycznie wygląda to w ten sposób, iż opiekę
    nad małoletnią sprawuje matka (była żona Wnioskodawcy) natomiast Wnioskodawca
    widuje się z córką podczas ewentualnych okolicznościowych wizyt w Polsce oraz
    utrzymuje kontakt zdalny za pomocą środków porozumiewania się na odległość.
    Wnioskodawca posiada w Polsce rachunki bankowe w dwóch bankach – jeden służy do
    opłat związanych z utrzymaniem majątku znajdującego się w Polsce, zobowiązań
    kredytowych oraz alimentacyjnych. Drugi rachunek bankowy jest praktycznie nie używany
    i Wnioskodawca planuje go zamknąć w najbliższej przyszłości.
    Reasumując, Wnioskodawca od 1 stycznia 2024 r. posiada stałe miejsce zamieszkania w
    Chinach i w tym kraju znajduje się jego ośrodek interesów życiowych, osobistych oraz
    gospodarczych. Zdaniem Wnioskodawcy, od powyższego momentu doszło do zmiany jego
    rezydencji podatkowej.

## Pytanie

Czy od 1 stycznia 2024 r. doszło do zmiany rezydencji podatkowej i Wnioskodawca
    przestał być polskim rezydentem podatkowym, tym samym nie posiada nieograniczonego
    obowiązku podatkowego w Polsce w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, od 1 stycznia 2024 r. przestał być polskim rezydentem podatkowym i nie
    posiada w Polsce nieograniczonego obowiązku podatkowego w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, zasadnym jest przyjęcie, że od dnia przeprowadzki do Chin
    Wnioskodawca podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.
    podlegać będzie opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jeżeli Wnioskodawca osiągnie w przyszłości na terenie RP przychody z tytułu działalności
    wykonywanej osobiście, płatnikiem podatku będzie wypłacający wynagrodzenie. Wszelkie
    obowiązki związane z rozliczeniem podatku od wypłaconego wynagrodzenia wypełniać
    będzie taki pracodawca. Płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego przygotuje
    informację o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez osoby fizyczne niemające
    w Polsce miejsca zamieszkania IFT-1R i przekaże ją zarówno podatnikowi, jak i urzędowi
    skarbowemu właściwemu do spraw opodatkowania osób zagranicznych. Nierezydent w
    takim przypadku nie ma obowiązku składania deklaracji o wysokości osiągniętego
    dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym. W przypadku, gdy Wnioskodawca
    żadnego dochodu na terenie RP nie osiągnie, nie będzie zobowiązany do składania
    rocznego PIT w Polsce, gdyż wszystkie jego pozostałe przychody (dochody) osiągane poza
    RP, jako nierezydenta, będą opodatkowane w Chinach.

    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek
    interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183
    dni w roku podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 4a ww. ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1,1 a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik ma miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko
    od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Określona osoba, która ma ścisłe
    powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, lub całą rodzinę i znajomych w
    Polsce może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich
    dochodów. Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako
    miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W przypadku centrum interesów gospodarczych w
    praktyce chodzi o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W
    tym względzie należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby
    fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności
    zarobkowej, główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek
    nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba
    zarządza swoim mieniem itd. Ponadto za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art.
    3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium RP centrum interesów życiowych.

    Wnioskodawca posiada polskie obywatelstwo. Od 1 stycznia 2024 roku na stałe
    zamieszkuje w Chinach. Tam pracuje oraz założył nową rodzinę (zawarł w (...) 2024 r.
    związek małżeński z obywatelką Chin). Z Chinami planuje związać swoją przyszłość
    zawodową i rodzinną. Do Polski Wnioskodawca ma zamiar przyjeżdżać sporadycznie bez
    zamiaru stałego pobytu. Pozostawione w Polsce aktywa mają wyłącznie funkcje lokaty
    kapitału (nieruchomość gruntowa, udział we współwłasności domu w Y, ogół praw i
    obowiązków komandytariusza). Wnioskodawca prowadzi od dawna życie towarzyskie w
    Chinach, gdzie ma grupę znajomych i przyjaciół. Przede wszystkim zaś Wnioskodawca
    założył w Chinach nową rodzinę i tam też znajduje się ośrodek jego aktywności
    zarobkowej.
    Mając na uwadze opisany stan faktyczny stwierdzić należy, że skoro Wnioskodawca wraz z
    żoną (obywatelką Chin) mieszka w Chinach z zamiarem stałego pobytu, prowadzi tam
    życie towarzyskie, wykonuje tam działalność zarobkową, to powiązania osobiste i
    gospodarcze od dnia przeprowadzki posiada w Chinach. Wobec powyższego zasadnym
    jest przyjęcie, że od dnia przeprowadzki do Chin Wnioskodawca podlega w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega opodatkowaniu w Polsce tylko od
    dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dochodami
    uzyskanymi na terytorium RP są dochody wynikające z przychodów, których źródło
    znajduje się na terytorium RP.
    Pojęcie „terytorium Rzeczypospolitej Polskiej” nie jest zdefiniowane w ustawie z 1991 roku
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego pojęciu temu należy przypisać
    znaczenie zgodnie z definicjami zawartymi w ustawie z 1990 roku o ochronie granicy
    państwowej i ustawie z 1991 roku o obszarach morskich RP i administracji morskiej. Na
    problematykę tę zwrócił uwagę NSA w wyroku z 2 czerwca 2011 roku (II FSK 138/10). W
    uzasadnieniu czytamy, że przy wykładni art. 3 ust. 2a ustawy PIT należy uwzględnić, iż pod
    pojęciem „terytorium, z którym wiąże się osiąganie dochodów” należy rozumieć miejsce,
    gdzie dokonują się czynności lub położone są nieruchomości (źródło), które generują
    dochód i są jego przyczyną sprawczą. Terytorium takim nie jest obszar, na którym
    materializuje się efekt świadczonej usługi, z której wynagrodzenie generuje dochód osoby
    będącej rezydentem kraju innego niż Rzeczpospolita Polska. Jeśli dana osoba posiada w
    Polsce centrum interesów gospodarczych lub osobistych, będzie traktowana w świetle
    ustawy o PIT jak polski rezydent podatkowy bez względu na to, czy jej pobyt w Polsce
    przekroczy 183 dni w roku, czy też nie. Należy dodatkowo podkreślić, że rezydencja
    podatkowa nie jest przypisana do całego roku podatkowego i możliwa jest jej zmiana
    nawet w trakcie roku podatkowego. Przede wszystkim z taką sytuacją będziemy mieli do
    czynienia w przypadku trwałego przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Polski lub
    z Polski.
    W kontekście niniejszej sprawy zwrócić należy uwagę na stanowisko zawarte w wyroku
    NSA z 28 września 2018 roku (II FSK 2653/16): „Prawidłowo przyjęto, że w 2013 roku
    centrum interesów osobistych i gospodarczych skarżącego znajdowało się we Włoszech.
    Świadczy o tym rozpoczęcie przez skarżącego pracy we Włoszech z dniem 2 maja 2013
    roku i uzyskiwanie z tego tytułu wynagrodzenia, fakt przebywania za granicą wraz z
    rodziną, korzystanie przez dzieci z systemu włoskiej edukacji, wynajem domu we
    Włoszech. Zasadnie stwierdzono, że pozostawienie w Polsce majątku nieruchomego (w
    czasie delegacji mieszkanie będzie przedmiotem najmu), a także posiadanie rachunków
    bankowych czy pozostanie w polskim systemie ubezpieczeń społecznych w okresie
    wykonywania pracy we Włoszech nie świadczą same w sobie o istnieniu centrum
    życiowego w Polsce”.
    Należy dodatkowo wskazać, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują także
    przepisy umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej

    Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu
    uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu sporządzonej w
    Pekinie dnia 7 czerwca 1988 r.
    Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 3 lit. a) pkt i) tej Umowy, do istniejących podatków, których
    dotyczy umowa, należy w Polsce podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Ww. Umowa zmodyfikowana została przez Konwencję wielostronną implementującą
    środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Chiny dnia 7 czerwca 2017
    r. (dalej: „Konwencja MLI”). Dla celów stosowania prawa postanowienia Konwencji MLI
    muszą być interpretowane równolegle z Umową, z uwzględnieniem stanowisk
    Umawiających się Państw w zakresie przyjęcia Konwencji MLI. Tekst Konwencji MLI w
    języku polskim został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2018 r. poz. 1369 (z późn. zm.)
    Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski jest dzień 1 lipca 2018 r.,
    natomiast dla Chin dzień 1 września 2022 r.
    Postanowienia Konwencji MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy
    począwszy od innych dat niż daty stosowania postanowień Umowy. Poszczególne
    postanowienia Konwencji MLI mogą być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju
    podatków (podatki pobierane u źródła od dochodów nierezydentów lub inne podatki)
    oraz od wyborów dokonanych przez Umawiające się Państwa w ich stanowiskach w
    zakresie przyjęcia Konwencji MLI. W konsekwencji, jeśli w dokumencie nie wskazano
    inaczej, zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, postanowienia art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art.
    6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 17 ust. 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w
    zakresie stosowania Umowy przez Polskę:
    • w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych
      na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w Polsce, gdy zdarzenie
      dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu lub po dniu 1 stycznia 2023
      r.; oraz
    • w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, w zakresie
      podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu lub po
      dniu 1 marca 2023 r.; oraz
    • zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI, postanowienia art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6
      ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 17 ust 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie
      w zakresie stosowania Umowy przez Chiny:
        - w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
        zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w
        Chinach, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w
        dniu lub po dniu 1 stycznia 2023 r.; oraz
        - w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Chiny, w zakresie
        podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu
        lub po dniu 1 marca 2023 r.
    Stosownie do art. 4 ust. 1 tej umowy: W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą
    osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z
    uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, miejsce siedziby zarządu,
    miejsce rzeczywistego zarządu albo gdy stosuje się wobec niej inne kryteria o podobnym
    charakterze.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy: Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1
    niniejszego artykułu osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się
    Państwach, to jej status będzie określony w następujący sposób:

    a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w
      którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania
      w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w
      tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
      interesów życiowych);
    b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych,
      albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających
      się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym
      zazwyczaj przebywa;
    c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
      żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym
      Państwie, którego jest obywatelem;
    d) jeżeli miejsca zamieszkania tej osoby nie można ustalić zgodnie z postanowieniami
      liter a) do c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w
      drodze wzajemnego porozumienia.
    Dodać należy, że jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego
    państwa na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym
    tego państwa, a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej
    opisanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do
    czynienia z podwójną rezydencją podatkową. Umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji
    podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w powołanym wyżej art. 4 ust.
    2 ww. Umowy.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe,
    co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć
    to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do
    czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,
    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli
    miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie

    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Reasumując, mając na względzie stan faktyczny i prawny, zdaniem Wnioskodawcy, od 1
    stycznia 2024 r. przestał on być polskim rezydentem podatkowym. Od tego dnia nie
    posiada w Polsce nieograniczonego obowiązku podatkowego w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek

    interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w
    sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania,
    kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp.
    Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia
    działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek
    stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów,
    niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów
    życiowych.
    Jednocześnie przepis ten będzie samodzielną podstawą do uznania osoby za rezydenta
    Rzeczypospolitej Polskiej tylko w sytuacji bezumownej lub jeżeli nie wystąpi kolizja
    ustawodawstw wewnętrznych państw.
    Ocena skutków podatkowych Pana sytuacji
    Z opisu sprawy wynika, że:
    · od 2020 r. przestał Pan regularnie przebywać w Polsce, od 207 do 256 dni przebywa
      poza jej granicami;
    · w okresie od 2017 r. do 2023 r. prowadził Pan w Polsce działalność gospodarczą;
    · od 2021 roku regularnie przebywa Pan w Chinach, gdzie wykonywał i wykonuje pracę
      zarobkową;
    · od 1 stycznia 2024 r. po uzyskaniu rozwodu w Polsce zamieszkał Pan w Chinach na
      stałe, w czerwcu tego roku zawarł związek małżeński z obywatelką Chin;
    · w 2024 r. nie uzyskał Pan żadnych dochodów z jakichkolwiek źródeł na terenie Polski;
    · pozostawione w Polsce aktywa mają wyłącznie funkcję lokaty kapitału;
    · od 1 stycznia 2024 r. w Chinach znajduje się Pana ośrodek interesów życiowych
      (osobistych oraz gospodarczych);
    · do Polski ma Pan zamiar przyjeżdżać sporadycznie bez zamiaru stałego pobytu.
    Skoro – jak podał Pan we wniosku – od 1 stycznia 2024 r. przeniósł Pan ośrodek interesów
    życiowych do Chin oraz nie przebywał Pan w Polsce dłużej niż 183 dni to brak jest
    przesłanek uprawniających do uznania Pana za osobę mającą w 2024 roku miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu cyt. art. 3 ust. 1a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji podlega Pan w
    Polsce od 1 stycznia 2024 r. ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa
    w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oznaczającemu
    uwzględnienie tylko dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej.
    Jednocześnie w sprawie nie mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową, a więc
    odwołanie się przez Pana do reguł kolizyjnych zawarte w stanowisku nie jest zasadne. Nie
    wpływa to jednak na uznanie Pana stanowiska za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.