Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.389.2025.1.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-01
Teza: Zwrot części wpłat z tytułu kredytu na podstawie ugody z
bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    6 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        (...);
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        (...).
    Opis stanu faktycznego
    21 grudnia 2004 r. (...) i (...) (dalej łącznie zwani „Kredytobiorcy” lub „Wnioskodawca”)
    zawarli z (...) (dalej „Bank”) umowę kredytu mieszkaniowego (...) (dalej „Umowa”).
    Aneksem nr 1 z 22 marca 2005 r. Strony przewalutowały kredyt do waluty CHF.
    Kredytobiorcy nie uiścili żadnej raty kapitałowo-odsetkowej przed przewalutowaniem.
    Celem kredytu był zakup budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej położonego w
    (...). Udzielony kredyt na podstawie Umowy był kredytem hipotecznym, ponieważ
    zabezpieczeniem spłaty kredytu była m.in. hipoteka.
    Zgodnie z zawartą Umową wszyscy Kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu
    solidarnie. Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę (...) zł stanowiącą
    równowartość (...) CHF, stosując kurs kupna obowiązujący w Banku w chwili uruchomienia
    transz kredytu. W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 22 września 2020 r.,
    Kredytobiorcy uiścili na rzecz Banku kwotę (...) zł i (...) CHF (tj. (...) CHF przeliczone wg.
    średniego kursu NBP z 3 kwietnia 2025 r.), łącznie kwotę (...) zł. Różnica między kwotą
    wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a kwotą rzeczywiście wypłaconą przez Bank
    wyniosła (...) zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość roszczenia Kredytobiorców z
    tytułu Umowy.
    W momencie dokonywania wszystkich czynności opisanych we wniosku w małżeństwie
    Kredytobiorców panował ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej. Kredyt
    został całkowicie spłacony 22 września 2020 r. Pozwem z 24 stycznia 2024 r. Kredytobiorcy
    wnieśli do Sądu Okręgowego w (...) pozew o zapłatę kwoty (...) zł i (...) CHF wraz z
    odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 18 września 2023 r. do dnia
    zapłaty. W pozwie Kredytobiorcy wskazywali na nieważność bezwzględną Umowy oraz
    niedozwolony charakter postanowień (art. 385 (1) § 1 k.c.), których usunięcie z Umowy
    skutkowało upadkiem (nieważnością) Umowy. Przedmiotem żądania pozwu w zakresie
    zapłaty był zwrot nienależnie uiszczonych rat kredytu oraz innych kosztów za okres od
    dnia zawarcia Umowy do 22 września 2020 r. Z ostrożności procesowej sformułowano
    również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw. roszczenie o „odfrankowienie”) o
    zasądzenie kwoty (...) zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 18 września 2023
    r. do dnia zapłaty, pobranej przez Bank nienależnie, tytułem rat kredytu, zawyżonych w
    wyniku bezpodstawnego ustalenia przez Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt
    został wypłacony w złotych oraz w wyniku stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli
    dot. przeliczania rat kapitałowo odsetkowych. Sąd Okręgowy w (...) rozpoznawał sprawę
    pod sygn. akt (...). Dążeniem Wnioskodawcy, wobec naruszenia przez Bank przepisów
    prawa, było odzyskanie nienależnie uiszczonych przez Kredytobiorców kwot
    przewyższających kwotę wypłaconego kapitału kredytu. W trakcie postępowania
    sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która zakończyłaby spór dotyczący
    kwestionowanej Umowy. W toku procesu toczącego się przed Sądem Strony uzgodniły
    warunki ugody sądowej. Propozycję ugody z Bankiem należy traktować jako zwrot przez
    Bank środków, które w wyniku ugody zostaną uznane za nienależnie wpłacone do Banku
    tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowodują odstąpienie przez Kredytobiorców
    od dochodzenia dalszych roszczeń wobec Banku z tytułu Umowy.
    W dniu 13 marca 2025 r. Strony zawarły ugodę sądową, w oparciu o którą zakończono
    spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz
    jej ważności). Treść ugody stanowiła załącznik do protokołu z rozprawy. Zawarcie ugody

    skutkowało umorzeniem przez Sąd postępowania. Bank i Kredytobiorcy zawarli ugodę w
    celu polubownego zakończenia sporu i uchylenia stanu niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w
    zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Za podstawę
    ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy
    został rozliczony tak, jakby od daty podpisania Umowy tj. 22 marca 2005 r. stanowił kredyt
    Złotowy udzielony na warunkach określonych w ugodzie. W § 1 ust. 4 ugody z bankiem
    zawarte jest stwierdzenie, że strony dokonają rozliczenia w oparciu o założenie zmiany
    waluty zadłużenia określonej w aneksie do Umowy na walutę polską. Na mocy ugody Bank
    zwrócił Kredytobiorcom poniższe kwoty, a także dokonał zwrotu kosztów procesu: a.
    Koszty zastępstwa prawnego w wysokości (...) PLN; b. Połowę opłaty od pozwu w
    wysokości (...)PLN. W § 1 ust. 7 ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym podstawę
    wyliczenia nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień 22 września 2020 r. W § 1 ust. 9 ugody
    podano, że w celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul
    umownych i ważności Umowy, w wyniku przeprowadzonych negocjacji Strony uznają, iż
    kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości, a ponadto Bank
    zobowiązuję się do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty, o której mowa w § 4 ust. 3. (...),
    W § 4 ust. 3 ugody wskazano, że Bank w terminie 21 dni od daty ugody wypłaci
    Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości (...) zł.
    W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwróci Kredytobiorcom łączną kwotę (...) zł tytułem
    zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytobiorcy przekazali
    na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy. Ww. kwota
    została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku których zarówno
    Bank, jak i Kredytobiorcy dokonali wzajemnych ustępstw. Kwota, na którą składa się
    łączna suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorców na rzecz Banku z tytułu Umowy
    pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku nie jest niższa niż kwota uzyskanego
    przez Kredytobiorców kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej Kredytobiorcy wpłacili na
    poczet Umowy co najmniej kwotę (...) zł przewyższającą wypłaconą im przez Bank kwotę
    kapitału.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z Bankiem tj. (...) łączna kwota (...) zł
    stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po jego stronie obowiązek
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647)?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanych, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank
    na podstawie ugody w wysokości (...) zł nie będzie stanowić przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu Cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f. Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa,
    na jakiej Bank zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (Kredytobiorców)
    łącznej kwoty (...) zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że
    zgodnie z treścią ugody Wnioskodawca (Kredytobiorcy) mają otrzymać zwrot tego, co w
    czasie trwania Umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi
    przychodu. Bank na podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę (...) zł. Tym samym
    Bank pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie (...) zł, a otrzymana
    w wyniku ugody kwota będzie stanowić zwrot części kosztu poniesionego w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie będzie stanowić żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi

    następstwo pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień. Kwota przekazana
    Kredytobiorcom przez Bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu
    majątku Wnioskodawcy (Kredytobiorców).
    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie
    można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f.,
    ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie Wnioskodawcy (Kredytobiorców) żadne
    przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie
    ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej
    definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo że nie wynika to wprost z
    art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym
    przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do
    przychodów podatkowych. Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem
    bezpodstawnego wzbogacenia się na podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego
    (nienależne świadczenie) nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy wypełnia
    przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: "Rozporządzenie"), a kredyt był zaciągnięty na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na własne cele mieszkaniowe -
    na zakup budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej. Zgodnie z ugodą udzielony na
    mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt złotówkowy. Jednocześnie nigdy
    wcześniej Wnioskodawca (Kredytobiorcy) nie korzystali z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. W myśl § 1 ust. 2
    Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: kwoty
    kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
    kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
    ubezpieczeń. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej
      oraz

    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia za jego wydaniem stoi „szczególna potrzeba
    wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i kredytobiorców
    ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą negatywne skutki
    wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość terminowej spłaty
    kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez polskich obywateli”.
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściową lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”. Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez
    kredytobiorców umorzenie kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie
    poprawiającą ją położenie korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji
    finansowych zmierzające do ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z
    synergiczną reakcją ze strony państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za

    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1
    omawianej ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w
    każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych otrzymania przez Państwa wskazanej we
    wniosku kwoty, na podstawie zawartej z bankiem ugody dotyczącej zaciągniętego przez
    Państwa kredytu hipotecznego, wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1646 ze zm.).
    Zgodnie z art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń

      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania przez Państwa ustalonej w ugodzie
    kwoty wyjaśniam, że jak wyżej wyjaśniono definicja przychodu podatkowego zawarta w
    art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym,
    nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisanej przez Państwa sytuacji bank w ramach ugody zobowiązał się zwróci
    Kredytobiorcom łączną kwotę (...) zł tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej
    na mocy Umowy Kredytobiorcy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego
    kredytu na podstawie Umowy. Ww. kwota została uzgodniona przez Strony w drodze
    negocjacji ugodowych, w toku których zarówno Bank, jak i Kredytobiorcy dokonali
    wzajemnych ustępstw. Kwota, na którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez
    Kredytobiorców na rzecz Banku z tytułu Umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z
    Banku nie jest niższa niż kwota uzyskanego przez Kredytobiorców kapitału kredytu.
    Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzymali Państwo od banku w wyniku zawartej
    ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa podczas spłaty kredytu
    mieszkaniowego jej otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie dodatkowego
    przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Państwa neutralna podatkowo.
    W związku z powyższym, otrzymana przez Państwa na podstawie ugody kwota, nie będzie
    stanowiła dla Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym nie ciąży na Państwu obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.