Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.458.2025.2.JŚ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-25
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą odszkodowania na
podstawie ugody.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
płatnik
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 18 czerwca
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Z dniem 13 września 2024 r. pracodawca – X rozwiązał umowę o pracę zawartą na czas
    nieokreślony z pracownicą na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b KP. Dnia 6 lutego 2025 r.
    Wnioskodawca – X oraz była pracownica – Powódka zawarli ugodę przed Mediatorem
    dotyczącą sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym .... W treści ugody strony ustaliły, że:
      1. Powódka modyfikuje żądanie przywrócenia do pracy zawarte w pozwie i wnosi o
        odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 KP w zw. z art. 58 KP.
      2. Strona Pozwana przyznała, że rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z Powódką
        stanowiło nadużycie prawa podmiotowego ze względu na sprzeczność ze społeczno-
        gospodarczym przeznaczeniem prawa i zasadami współżycia społecznego - art. 8 KP.
      3. Pozwana (Wnioskodawca) wypłaci na rzecz strony powodowej kwotę brutto ... PLN,
        tytułem odszkodowania stanowiącą równowartość 3-miesięcznego wynagrodzenia.
      4. Strony zgodnie oświadczają, że zamykają niniejszą ugodą wszelkie wzajemne
        roszczenia pomiędzy Stronami wynikające z postępowania toczącego się przed
        sądem.
    Wnioskodawca wypłacił byłej pracownicy odszkodowanie zasądzone na podstawie ww.
    ugody sądowej, po uprzednim odliczeniu od całości odszkodowania kwoty pobranej jako
    zaliczka na podatek dochodowy. Tymczasem zdaniem pracownicy kwota odszkodowania
    powinna być zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełnienie
    Odszkodowanie, w związku z ugodą zostało wypłacone dnia 11 kwietnia 2025 r. na
    rachunek bankowy byłej pracownicy.
    Odszkodowanie na rzecz byłej pracownicy w związku z zawarciem ww. ugody sądowej
    zostało wypłacone na podstawie art. 56 § 1 KP w związku z art. 58 KP, w wysokości
    odpowiadającej wynagrodzeniu za okres wypowiedzenia, który w tym przypadku
    wynosiłby 3 miesiące.
    Wysokość odszkodowania nie wynikała z ustaleń między byłą pracownicą a pracodawcą,
    lecz została ustalona na podstawie przyznanego wynagrodzenia, jakie pracownica by
    otrzymywała, gdyby nie przebywała na świadczeniu rehabilitacyjnym.
    W ugodzie sądowej nie podano przepisów odrębnych ustaw, regulaminów czy
    porozumień zbiorowych na podstawie, której miałaby być ustalona wysokość
    odszkodowania.
    Odszkodowanie wskazane we wniosku nie dotyczyło szkody rzeczywistej, ponieważ w
    okresie trzech miesięcy obejmujący domniemany okres wypowiedzenia (od października
    do grudnia 2024 r.) była pracownica otrzymywała świadczenie rehabilitacyjne z ZUS.
    W wyniku zmiany pozwu i rezygnacji z żądania przywrócenia do pracy na rzecz
    odszkodowania można przyjąć, że przedmiotowe odszkodowanie miało rekompensować
    byłej pracownicy utracone przez nią w wyniku wypowiedzenia umowy o pracę
    spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.

    W wyniku zawartej ugody sądowej nie doszło ostatecznie do zmiany sposobu rozwiązania
    umowy o pracę. Powódka nie wnosiła o zmianę zapisu. Naruszenie prawa przy
    rozwiązaniu umowy o pracę stanowiło nadużycie prawa podmiotowego ze względu na
    sprzeczność ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa i zasadami współżycia
    społecznego – art. 8 KP.
    Pytania
    1. Czy działając jako płatnik PIT Wnioskodawca jest zobowiązany do naliczenia, pobrania i
      odprowadzenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na PIT z tytułu
      wypłacenia pracownikowi odszkodowania zasądzonego na podstawie ugody sądowej?
    2. Czy wypłacone odszkodowanie w związku z ugodą sądową podlega zwolnieniu, o
      którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, a Wnioskodawca jako płatnik PIT nie powinien naliczyć, pobrać i
      odprowadzić na rachunek właściwego urzędu skarbowego zaliczki na PIT z tytułu
      wypłacenia pracownikowi odszkodowania zasądzonego na podstawie ugody sądowej?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Ad 1
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż postąpił słusznie obliczając i przekazując do
    właściwego urzędu skarbowego zaliczkę na podatek dochodowy od odszkodowania,
    ponieważ odszkodowanie to stanowi przychód ściśle związany z uprzednio łączącym
    strony stosunkiem pracy, co skutkuje u podatnika powstaniem przysporzenia
    majątkowego.
    Ad 2
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w wypadku ww. odszkodowania nie można było
    zastosować zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ wg Wnioskodawcy zadośćuczynienie w
    postaci odszkodowania mieści się w katalogu wyjątków: dotyczących korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono – nadal otrzymywałby
    wynagrodzenie za pracę.
    Ponadto do ustalenia wysokości odszkodowania przyjęto w ugodzie art. 58 KP, jednak w
    ocenie Wnioskodawcy nie było to odszkodowanie za okres wypowiedzenia, gdyż
    rozwiązanie umowy o pracę z powódką nastąpiło w wyniku zastosowania art. 53 § 1 pkt 1
    lit. b. - powód rozwiązania umowy był prawdziwy i faktycznie wystąpił.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Przy czym na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei z art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

    Odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu przytoczonego wyżej art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że
    wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w
    katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów

    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na
    ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był
    dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się
    bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    W opisie zdarzenia w szczególności wskazali Państwo, że 6 lutego 2025 r. zawarliście
    Państwo z byłą pracownicą ugodę przed mediatorem. 11 kwietnia 2025 r. wypłacili
    Państwo byłej pracownicy odszkodowanie zasądzone na podstawie ww. ugody sądowej,
    po uprzednim odliczeniu od całości odszkodowania kwoty pobranej jako zaliczka na
    podatek dochodowy. Odszkodowanie na rzecz byłej pracownicy w związku z zawarciem
    ww. ugody sądowej zostało wypłacone na podstawie art. 56 § 1 KP w związku z art. 58 KP,
    w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu za okres wypowiedzenia, który w tym
    przypadku wynosiłby 3 miesiące. Wysokość odszkodowania nie wynikała z ustaleń między
    byłą pracownicą a pracodawcą, lecz została ustalona na podstawie przyznanego
    wynagrodzenia, jakie pracownica by otrzymywała, gdyby nie przebywała na świadczeniu
    rehabilitacyjnym. W ugodzie sądowej nie podano przepisów odrębnych ustaw,
    regulaminów czy porozumień zbiorowych na podstawie, której miałaby być ustalona
    wysokość odszkodowania. Odszkodowanie wskazane we wniosku nie dotyczyło szkody
    rzeczywistej, ponieważ w okresie trzech miesięcy obejmujący domniemany okres
    wypowiedzenia (od października do grudnia 2024 r.) była pracownica otrzymywała
    świadczenie rehabilitacyjne z ZUS. W wyniku zmiany pozwu i rezygnacji z żądania
    przywrócenia do pracy na rzecz odszkodowania można przyjąć, że przedmiotowe
    odszkodowanie miało rekompensować byłej pracownicy utracone przez nią w wyniku
    wypowiedzenia umowy o pracę spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    W wyniku zawartej ugody sądowej nie doszło ostatecznie do zmiany sposobu rozwiązania
    umowy o pracę. Naruszenie prawa przy rozwiązaniu umowy o pracę stanowiło nadużycie
    prawa podmiotowego ze względu na sprzeczność ze społeczno-gospodarczym
    przeznaczeniem prawa i zasadami współżycia społecznego – art. 8 KP.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wyjaśniam że w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy
    zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia
    przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych
    nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie
    może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni
    rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu uniknięcia takiej dowolności, kryteria
    rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.

    Odnośnie zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów
    niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z
    mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się
    terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do
                                          3d  1których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 omawianego Kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu). Ponadto, odszkodowanie przysługuje również w przypadku
    gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec
                1pracownika (art. 55 § 1 omawianego Kodeksu).
    W szczególności na podstawie wskazanego przez Państwo art. 56 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
      naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje
      roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
    W myśl natomiast art. 58 tego Kodeksu:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas
      określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.
    Należy zatem zauważyć, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Zgodnie zaś z art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy

    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie
    zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego
    ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i
    naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    Jak Państwo wyjaśnili w uzupełnieniu wniosku, w ugodzie sądowej nie podano przepisów
    odrębnych ustaw, regulaminów czy porozumień zbiorowych na podstawie, której miałaby
    być ustalona wysokość odszkodowania. W wyniku zmiany pozwu i rezygnacji z żądania
    przywrócenia do pracy na rzecz odszkodowania można przyjąć, że przedmiotowe
    odszkodowanie miało rekompensować byłej pracownicy utracone przez nią w wyniku
    wypowiedzenia umowy o pracę spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    W ugodzie, strony oświadczyły, iż zamykają wszelkie roszczenia dochodzone w
    podstępowaniu związane z rozwiązaniem umowy o pracę łączącej strony oraz wszelkie
    roszczenia wynikające ze stosunku pracy.
    Wobec powyższego, świadczenie to ma zatem w istocie charakter umowny, gdyż wynika
    jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jego wysokość uwzględnia interesy obu
    stron – co potwierdza wskazanie, że ugoda sądowa wyczerpywała wszelkie roszczenia
    dochodzone w podstępowaniu przed sądem.
    Tym samym określone w ugodzie świadczenie nie spełnia wymogów określonych w art. 21
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie jest
    objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z tego przepisu.
    Do wypłaconego świadczenia nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na
    podstawie ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o
    którym mowa w tym przepisie. Nie dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma
    rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o
    pracę spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    W konsekwencji, wypłacona przez Państwa kwota świadczenia na rzecz byłej pracownicy
    nie korzysta również ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, skoro ww. świadczenie nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, to stanowi dla byłego pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem wypłata tego świadczenia miała swe źródło w
    uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1
    komentowanej ustawy – byli Państwo zobowiązani do naliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconej
    byłemu pracownikowi na podstawie zawartej ugody sądowej.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.