Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.502.2025.2.OS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-11
Teza: Brak uznania Wnioskodawcy za podatnika oraz brak prawa do
odliczenia podatku VAT.
Słowa kluczowe: odliczenia-brak prawa do odliczenia
opodatkowanie-brak obowiązku opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
     nieuznania Pani za podatnika podatku z tytułu najmu lokali użytkowych objętych
      wspólnością majątkową małżeńską,
     braku prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu lokali użytkowych.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 lipca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni nie jest czynnym podatnikiem VAT oraz nie prowadzi indywidualnej
    działalności gospodarczej na terytorium Polski. Wnioskodawczyni zamierza nabyć wraz z
    mężem, do majątku wspólnego, lokale użytkowe, które będą znajdowały się w budynku,
    który ma zostać wybudowany przy ul. .... w ... Sprzedaż lokali użytkowych na rzecz
    Wnioskodawczyni oraz jej męża będzie podlegała opodatkowaniu VAT według stawki 23%.
    W przyszłości lokale mogą być wynajmowane na rzecz podmiotów, które będą w nich
    prowadziły działalność gospodarczą. Ewentualne umowy najmu będą miały charakter
    długoterminowy. Wnioskodawczyni nie będzie prowadzić prac związanych z
    wykończeniem lokali, gdyż za dostosowanie lokali do prowadzenia działalności będą
    odpowiadali przyszli najemcy. Umowy o dostawy mediów na potrzeby działalności
    gospodarczej prowadzonej w lokalach będą zawierali bezpośrednio najemcy.
    Umowy najmu będzie zawierał z przyszłymi najemcami wyłącznie mąż Wnioskodawczyni,
    jednak za zgodą Wnioskodawczyni.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:
    Lokale zamierza Pani nabyć w celu inwestycyjnym jako formę lokaty posiadanych
    oszczędności. Nabycie nastąpi wyłącznie w celu najmu. Lokale użytkowe będą służyć
    wyłącznie na celu najmu prowadzonego przez Pani męża, który będzie zawierał z
    przyszłymi najemcami umowy najmu za Pani zgodą. Jak wskazano wyżej, nie będzie Pani
    wykorzystywać nabytych lokali.

## Pytanie

1. Czy Wnioskodawczyni będzie podatnikiem VAT z tytułu najmu lokali użytkowych
      objętych wspólnością majątkową małżeńską?
    2. Czy Wnioskodawczyni będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego
      od zakupu lokali użytkowych?
    Pani stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawczyni, nie będzie podatnikiem VAT z tytułu najmu lokali
      użytkowych objętych wspólnością majątkową małżeńską.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w
    art. 15 ust. 2 ustawy o VAT definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w

    sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj
    długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez
    względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach zarejestrowanej działalności
    gospodarczej, czy też w ramach tzw. najmu prywatnego.
    Zgodnie z ustaloną praktyką - mającą oparcie w obowiązujących przepisach - podatnikiem
    VAT jest ten z małżonków, który dokonał czynności stanowiącej przedmiot
    opodatkowania. Podatnikiem VAT będzie ten z małżonków, jeżeli najem dotyczy
    nieruchomości stanowiącej wspólny majątek małżeński, który dokonał czynności we
    własnym imieniu, czyli jest stroną czynności prawnej.
    Takie wskazanie podmiotu będącego podatnikiem znajduje potwierdzenie w
    interpretacjach indywidualnych organów skarbowych: Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z
    18 listopada 2013 r., sygn. IPTPP2/443-665/13-6/PR, z 26 listopada 2015 r. Dyrektora Izby
    Skarbowej w Warszawie, sygn. IPPP2/4512-971/15-2/IŻ oraz z 17 listopada 2016 r. również
    Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, sygn. 1462-IPPP2.4512.769.2016.1.MT.
    2. Zdaniem Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni nie będzie przysługiwało prawo do
      odliczenia podatku naliczonego od zakupu lokali użytkowych.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w
    zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Z brzmienia art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi jedynie wtedy, gdy spełnione
    zostaną określone warunki. Przepis ten wyłącza możliwość dokonywania odliczeń podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.
    Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Skoro więc, Wnioskodawczyni nie będzie podatnikiem VAT z tytułu najmu lokali
    użytkowych, to nie będzie mogła również odliczyć VAT z tytułu ich zakupu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...)
    Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do m
      ajątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W myśl art. 36 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Na mocy art. 36 § 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne np. w akcie notarialnym dokumentującym nabycie
    nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa
    wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie
    zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom.
    Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne
    działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Autonomiczność prawa podatkowego
    wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki
    majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od
    towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy/lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy
    usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W kontekście powyższego, uwzględniając definicję działalności gospodarczej należy
    stwierdzić, że świadczenie usług będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który
    działa w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla
    stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów ustawy.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    W związku z powyższym zaznacza się, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania składników majątku prywatnego dla celów działalności gospodarczej, w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność
    gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że Pani małżonek - za Pani zgodą – będzie zawierał umowy najmu
    z przyszłymi najemcami lokali użytkowych, które nabędą Państwo do majątku wspólnego.
    Nie będzie Pani wykorzystywać nabytych lokali. Lokale użytkowe będą służyć wyłącznie na
    cele najmu prowadzonego przez Pani męża.

    Na gruncie przepisów ustawy oraz przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego,
    dotyczących stosunków majątkowych między małżonkami, nic nie uprawnia do wniosku,
    że wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem VAT przez jednego z małżonków
    (sprzedaż towarów, odpłatne świadczenie usług, import itp.) czyni podatnikiem tego
    podatku również drugiego małżonka, gdy czynności te dotyczą składników ich majątku
    wspólnego, a przychód uzyskany z wykonywania tych czynności stanowi ich majątek
    dorobkowy.
    Skoro każdy z małżonków jest uprawniony do samodzielnego zarządzania majątkiem
    wspólnym, to może on samodzielnie, we własnym imieniu i na własny rachunek
    dokonywać czynności prawnych będących wykonywaniem tego zarządu, jakkolwiek
    skuteczność czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga akceptacji
    drugiego małżonka.
    W rozpatrywanej sprawie, pomimo że opisany majątek, będzie stanowić majątek wspólny
    małżonków, to jednak będzie - jak wynika z opisu sprawy - wykorzystywany wyłącznie
    przez Pani małżonka do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Czyli
    to on - prowadząc działalność gospodarczą w oparciu o składniki majątku wspólnego -
    będzie miał nad tym majątkiem kontrolę ekonomiczną.
    Na gruncie ustawy VAT za podatnika należy uznać ten podmiot, który wykonuje najem we
    własnym imieniu i na własny rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca
    majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku VAT będzie ten małżonek, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we
    własnym imieniu, a więc który jest stroną czynności prawnej. Skoro umowy najmu lokali
    użytkowych, o których mowa we wniosku będą zawierane wyłącznie przez Pani małżonka,
    to tylko on posiada przymiot podatnika VAT w związku z wykonywaniem tego najmu.
    Udzielenie przez Panią zgody na zawarcie wspomnianych umów pozostaje tu bez
    znaczenia, bowiem w ten sposób nie stała się Pani stroną umów najmu.
    Dlatego też w opisanej sytuacji nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT.
    Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia podatku VAT w związku z zakupem lokali
    użytkowych, należy wskazać, że podstawowe uprawnienie podatnika dotyczące obniżenia
    podatku należnego o podatek naliczony zawarte zostało w art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, a towary i
    usługi, przy nabyciu których podatek został naliczony, są lub będą w przyszłości
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zatem, warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Jednocześnie
    przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do

    wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do
    czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Zrealizowanie
    prawa do odliczenia możliwe jest wyłącznie przez podatników zarejestrowanych jako
    „podatnicy VAT czynni”, przez złożenie deklaracji.
    Ustawodawca umożliwił zatem podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek
    pozytywnych, m.in. tego że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy.
    Do podstawowych zasad wspólnego systemu VAT należy między innymi zasada
    neutralności podatku dla podatnika, rozumiana jako stosowanie podatku od towarów i
    usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z równoczesnym prawem do
    potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu. Prawo do obniżenia podatku
    należnego o podatek naliczony wynika z samej konstrukcji podatku od towarów i usług i
    ma na celu zapewnienie neutralności tego podatku dla podatników VAT czynnych.
    Podatnik ma prawo do skorzystania z przedmiotowego prawa w ustalonych przepisami
    terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego określonych warunków pozytywnych
    (związku nabytych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi), jak i niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych m.in. w art. 88 ustawy.
    Stosownie do postanowień art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z treści ww. art. 88 ust. 4 ustawy wynika, że z prawa do odliczenia podatku mogą
    skorzystać wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Jak rozstrzygnięto w przedmiotowej sprawie z tytułu przyszłego najmu lokali użytkowych,
    nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT.
    Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonywaniem czynności
    opodatkowanych. Przy czym istotna jest intencja nabycia, tzn. jeśli dany towar ma służyć
    wykonywaniu czynności opodatkowanych, wówczas po spełnieniu wymienionych w art. 86
    ustawy wymogów formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, pod warunkiem że nie
    wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    Wobec powyższego, w każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją określonej
    czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było wykonywanie czynności
    opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji "zamiaru" wynika, że jest to projekt, plan czy
    intencja zrealizowania czegoś. Istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają
    dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć, dokonując tych
    czynności.
    W związku z powyższym, ponieważ z tytułu najmu lokali nie będzie Pani podatnikiem
    podatku od towarów i usług, a lokale te będzie wykorzystywać wyłącznie Pani mąż w
    celach odpłatnego najmu, tym samym z tytułu zakupu ww. lokali, nie będzie Pani
    przysługiwać, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku
    zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o
    wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we
    wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.