Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.206.2025.2.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty
podatku VAT z tytułu nieotrzymanej opłaty dodatkowej.
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług
wierzytelność-wierzytelności nieściągalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Wierzytelności-Wierzytelności odpisane jako nieściągalne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 2-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości

    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty podatku VAT z tytułu nieotrzymanej
    opłaty dodatkowej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Sp. z o.o. (dalej „Wnioskodawca” albo, „Spółka”) jest spółką prawa polskiego i polskim
    rezydentem podatkowym, zarejestrowanym jako czynny podatnik podatku od towarów i
    usług (dalej „VAT”). Spółka świadczy na terenie Polski usługi zarządzania miejscami
    parkingowymi w wykonaniu umów zawartych z właścicielami gruntów. Korzystający,
    poprzez wjazd samochodem na parking, zawiera umowę najmu miejsca parkingowego z
    Wnioskodawcą na warunkach określonych w Regulaminie („Regulamin”). Regulamin
    parkingu umieszczony jest przy wjeździe na parking oraz przy parkometrze. Zawiera on
    informacje o egzekwowaniu nieprzestrzegania zasad korzystania z parkingu.
    Opłata parkingowa (dalej: „Opłata podstawowa”) stanowi czynsz należny z tytułu zawarcia
    umowy najmu i jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę. Jednocześnie Regulamin
    przewiduje, że w przypadku niezaakceptowania zasad Regulaminu, Korzystający powinien
    niezwłocznie opuścić teren parkingu, co jest równoważne z odstąpieniem od umowy
    korzystania z miejsca parkingowego. W przypadku wykonania prawa odstąpienia od
    umowy najmu, jest ona uważana za niezawartą. Wysokość Opłaty podstawowej jest ściśle
    zależna od długości postoju pojazdu na parkingu, a informacja o nim umieszczona jest na
    urządzeniu parkingowym (parkomacie) oraz zawarta w Cenniku umieszczonym przy
    wjeździe na teren parkingu. Korzystający mają bardzo często prawo do bezpłatnego
    początkowego czasu parkowania np. przez pierwsze 30 lub 120 minut, w zależności od
    treści umów podpisanych z właścicielem lub zarządcą nieruchomości. Czas parkowania
    podlega opłacie zgodnie z cennikiem a przekroczenie tego czasu, niewniesienie opłaty w
    ogóle lub naruszenie innych punktów Regulaminu wiąże się z koniecznością zapłaty Opłaty
    dodatkowej.
    Miejsca parkingowe udostępniane są za odpłatnością pobieraną przy użyciu parkomatów
    lub aplikacji poprzez wykupienie biletu. Użytkownik parkingu niezwłocznie po
    zaparkowaniu samochodu powinien określić czas postoju, i zgodnie z Regulaminem,
    pobrać z parkomatu bilet za cały ten okres, tj. od momentu zaparkowania do momentu
    zwolnienia miejsca parkingowego i wyjazdu z parkingu. Opłaty za parkowanie wnoszone
    są z góry za cały deklarowany łączny czas postoju, niezwłocznie po przybyciu na parking.
    W przypadku:
        nieposiadania ważnego biletu wskutek nieuiszczenia opłaty lub
        przekroczenia opłaconego czasu parkowania
    pobierana jest opłata dodatkowa („Opłata dodatkowa”), której wysokość jest
    zamieszczona w Regulaminie.
    Opłata dodatkowa jest pobierana również od innych naruszeń wskazanych w Regulaminie,
    tj. za:
        parkowanie innych samochodów niż samochody osobowe do 3,5t;
        nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów używanych przez osoby
        niepełnosprawne oraz pojazdów posiadających zezwolenie na parkowanie na
        drogach publicznych;
        użycie biletu parkingowego lub karty abonamentowej które nie są ważne dla
        danego parkingu (np. zostały wykupione na innym parkingu);
        nieumieszczenie biletu parkingowego lub karty abonamentowej wewnątrz pojazdu
        za przednią szybą, po lewej stronie, w miejscu widocznym z zewnątrz;

        parkowanie poza wyznaczonymi miejscami parkingowymi lub brak specjalnego
        zezwolenia na parkowanie na miejscach zarezerwowanych;
        palenie lub używania otwartego ognia, mycie lub odkurzania samochodów,
        wymiana płynów lub oleju, jak również jakiegokolwiek zanieczyszczania parkingu.
    Do obowiązków Kontrolerów należy m.in. nadzorowanie parkingu oraz wystawianie Opłat
    dodatkowych. W szczególności zgodnie z umową z Kontrolerem ma on obowiązek:
    1. Nadzorowania parkingu
        Kontroler instruuje kierowców w jaki sposób powinni opłacać czas parkowania
        oraz pomagać osobom niepełnosprawnym lub starszym w obsłudze parkomatu.
        Kontroler jest zobowiązany, przy każdej wizycie na parkingu, do każdorazowego i
        dokładnego sprawdzania czy wszyscy kierowcy mają wykupione bilety parkingowe
        lub dokonali rejestracji w terminalu. Jeśli na parkingu parkują klienci
        abonamentowi, powinni oni mieć wyłożoną kartę abonamentową z przodu za
        szybą w widocznym miejscu lub ich numer rejestracyjny powinien zostać wpisany
        do systemu (...).
    2. Wystawiania opłat dodatkowych
        W przypadku klientów, którzy nie uiścili opłaty parkingowej, należy odczekać
        przynajmniej 5 minut przed wypisaniem opłaty dodatkowej (w tym czasie
        kontroler powinien sprawdzić poprawne działanie parkomatu)
        W przypadku klientów, którzy uiścili opłatę parkingową, ale czas jej ważności już
        minął, należy odczekać przynajmniej 5 minut przed nałożeniem opłaty dodatkowej
        (w tym czasie kontroler powinien sprawdzić poprawność działania parkomatu lub
        terminala do wprowadzania numeru pojazdu oraz wykonać zdjęcia oznakowania
        parkingu, parkomatu lub terminala)
        Jeśli klient powróci do samochodu z ważnym biletem parkingowym, w czasie gdy
        kontroler jest w trakcie wprowadzania danych do systemu (...) w celu wystawienia
        opłaty dodatkowej, kontroler parkingu powinien odstąpić od nałożenia opłaty
        dodatkowej.
        Pojazdy o statusie pojazdów dla osób niepełnosprawnych na podstawie zezwoleń
        wydanych przez władze miasta nie są zwolnione z obowiązku wniesienia opłaty
        parkingowej.
    Dokumentacja fotograficzna i wezwanie do Opłaty dodatkowej są wystawiane przez
    kontrolerów w systemie (...) (...). W celu wykonywania powierzonych czynności Kontrolerzy
    otrzymują od Spółki zestaw skonfigurowanych urządzeń w postaci telefonu komórkowego
    oraz drukarki. W przypadku naruszenia Regulaminu, kontrolerzy mają obowiązek
    udokumentowania tego naruszenia poprzez wykonanie zdjęć pojazdu w sposób
    przewidziany w dokumencie p.n. DOKUMENTACJA ZDJĘCIOWA DO OPŁAT DODATKOWYCH
    („Dokumentacja zdjęciowa”). Dokumentacja zdjęciowa zawiera:
    I. Podstawową dokumentacje zdjęciową:
    1. Zdjęcie obejmujące całą powierzchnię przedniej szyby pojazdu bez opłaty dodatkowej.

    2. NAJWAŻNIEJSZE ZDJĘCIE: Zdjęcie przodu pojazdu z widoczną tablicą rejestracyjną,
    marką pojazdu oraz opłatą dodatkową umieszczoną za przednią wycieraczką z widoczną
    panoramą parkingu.
    3. Zdjęcie tyłu pojazdu z widoczną tablicą rejestracyjną oraz marką pojazdu z widoczną
    panoramą parkingu.
    4. DODATKOWE ZDJĘCIE: W przypadku, kiedy za przednią szybą znajduje się bilet lub karta
    abonamentowa (nawet jeśli nie należą one do A.), należy wykonać dodatkowe zdjęcie -
    zbliżenie. Uwaga: jeżeli za przednią szybą znajduję się więcej biletów należy zrobić
    zbliżenie każdego.
    II. Dokumentację zdjęciową w przypadku pojazdu zaparkowanego nieprawidłowo; Uwaga:
    zdjęcia muszą być dowodem, że pojazd został zaparkowany poza miejscami
    wyznaczonymi do parkowania.
    III. Dokumentację zdjęciową w przypadku pojazdu zaparkowanego przy elewacji (brak
    możliwości wykonania zdjęcia przodu pojazdu z widoczną opłatą dodatkową za
    wycieraczką):
    1. Zdjęcie obejmujące całą powierzchnię przedniej szyby pojazdu bez opłaty dodatkowej.
    2. Zdjęcie tyłu pojazdu z widoczną tablicą rejestracyjną oraz marką pojazdu z widoczną
    panoramą parkingu.
    3. Zdjęcie opłaty dodatkowej pozostawionej za wycieraczką wraz z hologramem (opłata
    dodatkowa nie może zasłaniać hologramu i nie może być trzymana w ręku). W przypadku
    braku hologramu wystarczy wyraźne zbliżenie samej opłaty dodatkowej.
    Zgodnie z informacją umieszczoną w Wezwaniu do wniesienia Opłaty dodatkowej
    („Wezwanie”), Opłata dodatkowa winna być wpłacana najpóźniej w ciągu 14 dni od
    wystawienia Wezwania na wyodrębniony rachunek bankowy podany w Wezwaniu. Opłata
    dodatkowa ma charakter opłaty sankcyjnej, pełniącej wyłącznie rolę dyscyplinującą wobec
    użytkowników parkingu i pobierana jest za naruszenie Regulaminu korzystania z parkingu.
    Wezwanie do wniesienia Opłaty dodatkowej wystawiane jest przez kontrolerów i
    umieszczane za wycieraczką przedniej szyby pojazdu. Wezwanie zawiera wszystkie
    niezbędne informacje potrzebne do uregulowania Opłaty dodatkowej. Na Wezwaniu
    podaje się nr opłaty dodatkowej, powód (rozumiany jako domniemanie naruszenia
    Regulaminu na podstawie oceny kontrolera wystawiającego Wezwanie), nr rejestracyjny
    pojazdu, lokalizację parkingu, datę i czas stwierdzenia naruszenia zasad Regulaminu,
    wysokość Opłaty dodatkowej oraz nr rachunku bankowego Wnioskodawcy właściwy do
    zapłaty Opłaty dodatkowej (nie ma możliwości opłacenia kary w gotówce), jak również
    termin płatności Opłaty dodatkowej. Ponadto na wystawionym Wezwaniu Korzystający
    jest informowany o możliwości wniesienia reklamacji w przypadku kwestionowania
    zasadności wystawienia Wezwania.
    W momencie wystawienia Wezwania, Wnioskodawcy nie jest znana osoba fizyczna, do
    której kierowane jest Wezwanie. W związku z tym w dacie wystawienia Wezwania nie jest
    jednoznacznie określony użytkownik parkingu, jak również nie ma pewności, że Opłata
    dodatkowa jest w ogóle należna. Na Wezwaniu wskazuje się powód jego wystawienia
    rozumiany jako domniemane naruszenie Regulaminu parkingu (np. brak widocznego
    biletu w pojeździe pomimo, że bilet ten został faktycznie pobrany). W praktyce może więc
    się okazać, że do naruszenia Regulaminu nie doszło. Jako kolejny przykład można podać
    możliwość odstąpienia przez Korzystającego od umowy najmu miejsca parkingowego.
    Wezwanie może być niezasadne również z innych przyczyn, np. okazanie paragonu ze
    sklepu, gdzie jest przewidziany darmowy czas parkowania i niepobranie przy tym tzw.
    biletu darmowego, uprawniającego do bezpłatnego parkowania w określonym czasie,
    pojawienie się kierowcy z opłaconym czasem parkowania, gdy Opłata dodatkowa jest już
    wystawiona, błędy literowe kierowców we wpisywaniu numeru rejestracyjnego pojazdu, w
    wyniku czego kontrolujący wypisuje Wezwanie, które następnie okazuje się bezzasadne.

    Wezwanie może być także skutkiem błędu kontrolującego wystawiającego Wezwanie (np.
    nie zauważył za przednią szybą pojazdu biletu parkingowego lub karty abonamentowej;
    Opłata dodatkowa została wystawiona w czasie trwania awarii parkomatu).
    Każdy klient, który nie zgadza się z nałożoną w Wezwaniu Opłatą dodatkową, ma
    możliwości złożenia reklamacji do wystawionej Opłaty dodatkowej, a informacja ta jest
    zamieszczana w Regulaminie oraz na druku Wezwania. Reklamacje mogą zostać
    wniesione za pomocą formularza reklamacyjnego znajdującego się na stronie
    internetowej A.: (...), jak również za pośrednictwem każdego innego kanału komunikacji. A.
    rozpatrzy reklamację w ciągu 14 dni od jej otrzymania i udzieli odpowiedzi listownie lub
    drogą elektroniczną (poprzez wiadomość SMS lub e-mail).
    Zgodnie z wystąpieniem pokontrolnym Prezesa UOKiK (pismo UOKiK z (...)), Spółka nie
    może ograniczać klientowi możliwości złożenia reklamacji do 14 dni od daty wezwania,
    gdyż przepisy prawa nie ograniczają terminu do wniesienia reklamacji przez konsumenta.
    W związku z tym Spółka została wezwana do zaprzestania naruszenia i wypełniając
    przedmiotowe zalecenia pokontrolne UOKiK, Spółka rozpatruje reklamacje klientów
    wniesione w każdym czasie, aż do chwili przedawnienia zobowiązania z tyt. opłaty
    dodatkowej. Powoduje to ko konieczność notorycznych i wielokrotnych korekt deklaracji
    VAT na dużą skalę. W przypadku, gdy jest podstawa do uznania reklamacji A. wniosek
    reklamacyjny jest pozytywnie rozpatrywany, a opłata dodatkowa anulowana. A.
    pozytywnie rozpatruje ok. 70% wniosków reklamacyjnych.
    W przypadku, gdy użytkownik pojazdu, na którego pojazd nałożono Opłatę dodatkową,
    nie uiści jej w przeciągu w 2 tygodni od daty jej naliczenia (tj. od daty wypełnienia
    Wezwania i umieszczenia go za wycieraczką przedniej szyby pojazdu) oraz nie złoży
    reklamacji do Opłaty dodatkowej lub gdy reklamacja została rozpatrzona negatywnie, A.
    występuje z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych właściciela pojazdu do
    Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej „CEPiK”). Na podstawie otrzymanych
    informacji, Spółka uzupełnia Wezwanie do zapłaty (dalej „Uzupełnione Wezwanie”). Należy
    tu podkreślić, iż uzyskanie informacji z CEPiK jest żmudne i czasochłonne (trwa ok. 3
    miesięcy). Każdy wniosek musi być wypełniony i podpisany ręcznie przez osoby
    reprezentujące spółkę, zawierać prawidłowo wykonane zdjęcie pojazdu, odpis umowy na
    zarzadzanie danym parkingiem, wypis z rejestru gruntów, protokół przekazania, zasady
    funkcjonowania oraz dowód wniesienia opłaty w wysokości 30,40 zł za wniosek.
    Po otrzymaniu z CEPiK informacji o właścicielu pojazdu kierowane jest do niego
    Uzupełnione Wezwanie do zapłaty. Jeżeli Opłata dodatkowa jest uiszczona przez
    Korzystającego terminowo, sprawa jest zakończona a Spółka uważa usługę za
    wyświadczoną za wynagrodzeniem (Opłata dodatkową).
    Po uzyskaniu informacji z CEPiK i niedokonaniu uiszczenia Opłaty dodatkowej przez
    właściciela pojazdu, Wnioskodawca zwraca się do tegoż właściciela o informację, kto
    korzystał z parkingu. Dopiero uzyskanie informacji o Korzystającym pozwala na
    identyfikację beneficjenta usługi.
    W razie nieuiszczenia Opłaty dodatkowej przez zidentyfikowanego Korzystającego, sprawa
    kierowana jest do windykacji polubownej, które prowadzą w imieniu Spółki firmy
    windykacyjne. Kiedy postępowanie polubowne nie przynosi efektów, w zależności od
    konkretnego przypadku sprawa kierowana jest na drogę postępowania sądowego. W
    przypadku, w którym przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z
    dochodzeniem wierzytelności z tyt. opłaty dodatkowej byłyby równe albo wyższe od jej
    kwoty a wierzytelność nie jest przedawniona, Wnioskodawca sporządza protokół, o
    którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a updop, stwierdzający,
    że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem
    wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.
    Zdarzają się również przypadki, w których Spółka w żaden sposób nie jest w stanie ustalić
    danych kierowcy pojazdu korzystającego z parkingu. Należy bowiem zauważyć, że

    otrzymanie danych z CEPiK nie jest równoznaczne z identyfikacją tożsamości
    Korzystającego z parkingu. A to na Korzystającym ciąży Opłata dodatkowa a nie na
    właścicielu pojazdu. Jest tak np. w sytuacji, gdy Korzystającym z parkingu jest inna osoba
    niż właściciel pojazdu, samochód jest zarejestrowany na inne podmioty niż osoba fizyczna
    (np. na spółki), według danych pojazd zarejestrowany jest na osobę zmarłą, pojazd nie
    figuruje w bazie, nie został przerejestrowany lub też jest to pojazd zarejestrowany poza
    Polską (pojazd z zagranicznymi tablicami rejestracyjnymi). W takich przypadkach
    Wnioskodawca nie jest w stanie zidentyfikować Korzystającego. Inaczej mówiąc w
    przypadkach, w których dane użytkownika pojazdu są obiektywnie niemożliwe do
    pozyskania z wykorzystaniem środków i metod, które są dostępne dla Wnioskodawcy tj. w
    oparciu o informacje z CEPiK, Opłaty dodatkowe nie są egzekwowane z uwagi na
    obiektywne okoliczności uniemożliwiające ich skuteczny pobór.
    Zdarzają się sytuacje, w których korzystający chce dokonać płatności opłaty dodatkowej
    po upływie kilku miesięcy a nawet roku, jednak żąda od Spółki wystawienia faktury,
    argumentując, że pojazd jest wykorzystywany w prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej. Jest to sytuacja, w której nabywca nabył usługę parkingową jako konsument
    a następnie po upływie jakiegoś czasu (przeważnie kilku miesięcy) gdy Spółka po
    uzyskaniu danych z CEPiK dochodzi od niego zapłaty tej opłaty, chce ją uiścić ale żąda
    wystawienia faktury.
    W praktyce występują często sytuacje, w których kontroler nie zdąży przeprowadzić całej
    procedury mandatowej, bowiem klient, widząc sytuację, w pośpiechu opuszcza parking
    celem uniknięcia wręczenia mu mandatu. W takim przypadku kontroler najczęściej zdąży
    wykonać tylko jedno zdjęcie, co nie spełnia wymogów dokumentacji zdjęciowej zawartych
    w instrukcji, jak też wymogów do uzyskania danych w CEPiK. W systemie (...) i tak drukuje
    się wezwanie do zapłaty opłaty dodatkowej, jednak nie zostaje ono umieszczone za szybą
    pojazdu z przyczyn niezależnych od kontrolera. W takich przypadkach jest jasne, że
    Wnioskodawca nie uzyska opłaty dodatkowej, ani nie ma jej od kogo dochodzić.
    Nałożenie Opłaty dodatkowej przez kontrolera jest weryfikowane przez osoby
    zatrudnione w Dziale Obsługi Klienta i Windykacji. Osoby te sprawdzają prawidłowość
    dokumentacji fotograficznej do wystawionego przez kontrolera wezwania do Opłaty
    dodatkowej. Spółka wdrożyła Wewnętrzną Procedurę Zarządzania Statusami Opłat
    Dodatkowych i Podejmowania Działań Następczych („Procedura”). Podstawowym celem
    Procedury jest zapewnienie prowadzenia działalności Spółki zgodnie z prawem, a w
    szczególności celem:
    (a) określenia reguł postępowania dla osób zatrudnionych w Dziale Obsługi Klienta i
    Windykacji;
    (b) zapobieżenia oraz usunięcia ryzyka nieuzasadnionego przetwarzania danych, w
    szczególności danych osobowych;
    (c) zapobieżenia przeciążeniu oraz ograniczeniu zajętości Systemu (...).
    Zgodnie z Procedurą wydana opłata dodatkowa podlega dalszej klasyfikacji przez osoby
    zatrudnione w Dziale Obsługi Klienta i Windykacji i w toku czynności sprawdzających
    uzyskuje jeden z następujących statusów:
    (a) opłacona;
    (b) anulowana;
    (c) błędnie wystawiona;
    (d) wydana (nieopłacone i podlegające ewentualnej windykacji).
    Nadanie wydanej opłacie dodatkowej statusu „opłacona” oraz „wydana” stanowi
    potwierdzenie korzystania z parkingu w sposób naruszający regulamin parkingu.

    Nadanie wydanej opłacie dodatkowej statusu „błędnie wystawiona” stanowi
    potwierdzenie, że nie wystąpiło korzystanie z parkingu w sposób naruszający regulamin
    parkingu z uwagi na brak udokumentowania tej okoliczności, a tym samym opłata
    dodatkowa jest nienależna już w chwili jej wydania przez kontrolera (brak potwierdzenia
    zawarcia umowy najmu zgodnie z art. 659 i nast. kodeksu cywilnego).
    Z kolei nadanie wydanej opłacie dodatkowej statusu „anulowana” stanowi potwierdzenie
    korzystania z parkingu w sposób naruszający regulamin parkingu w dacie jej wydania
    przez kontrolera, jednak ta opłata dodatkowa staje się następnie nienależna w wyniku
    uwzględnienia złożonej reklamacji.
    Status „błędnie wystawiona” otrzymuje opłata dodatkowa, co do której stwierdzono:
    (a) brak dokumentacji fotograficznej, pozwalającej na stwierdzenie korzystania z parkingu
    w sposób naruszający regulamin parkingu;
    (b) wystawienie jej niezgodnie z regulaminem (np. w błędnej wysokości);
    (c) wystawienia jej bez tytułu prawnego (np. na samochód, który został zaparkowany poza
    terenem zarządzanego parkingu).
    Nadanie opłacie dodatkowej statusu „błędnie wystawiona” oznacza, że nie wystąpiło
    korzystanie z parkingu w sposób naruszający regulamin parkingu a tym samym opłata
    dodatkowa jest nienależna od momentu jej wydania przez kontrolera. Opłata dodatkowa
    o tym statusie podlega usunięciu z systemu (...) w terminie czternastu dni od daty
    wydania. Usunięte opłaty dodatkowe są przez Wnioskodawcę archiwizowane.
    Może się zdarzyć, że Opłaty o statusie „błędnie wystawiona” są uiszczane przez
    korzystającego z parkingu na podstawie Wezwania wystawionego przez Kontrolera. W
    takim przypadku Spółka obejmuje te opłaty opodatkowaniem VAT z chwilą ich uiszczenia.
    Spółka nie zwraca takich opłat osobom, które je zapłaciły.
    W praktyce wezwania do zapłaty Opłaty dodatkowej są wystawiane także w odniesieniu do
    pojazdów zagranicznych, w tym z Białorusi, w stosunku do których obowiązują sankcje i
    inne przepisy dotyczące płatności. W przypadku dokonania takiej opłaty przez obywatela
    Białorusi, bank obsługujący Spółkę nie realizuje takich płatności i zwraca pieniądze
    wpłacającemu, nawet gdy są zapłacone za pośrednictwem polskiego banku. Poniżej
    Spółka przedstawia informację przekazaną Spółce przez bank w razie zajścia tego rodzaju
    sytuacji:
    „Bank (...) (Bank) jest zobowiązany wypełniać wymogi prawne w celu przestrzegania
    sankcji i innych przepisów dotyczących płatności na rzecz określonych krajów, osób i
    podmiotów. Zgodnie z tymi wymogami do analizy przedmiotowej płatności niezbędne
    było podanie dodatkowych danych, które pomogą nam w dochodzeniu w sprawie
    poniższej płatności. W związku z powyższym Bank skontaktował się z bankiem nadawcy w
    celu przekazania informacji i udokumentowania pobytu nadawcy poza obszarem
    sankcjonowanym/kontrolowanym. Otrzymaliśmy odpowiedz z banku, iż nadawca nie
    posiada wymaganych/wnioskowanych dokumentów (tj. karty pobytu lub innego
    dokumentu dokumentującego pobyt nadawcy w lokalizacji nie objętej sankcjami), w
    związku z powyższym transakcja została odrzucona".
    Wnioskodawca zaznacza, że jego celem jest uzyskanie stanowiska nie tylko odnośnie
    stanu faktycznego, który ma i/lub miał już miejsce, ale także w odniesieniu do zdarzenia
    przyszłego/zdarzeń przyszłych, które będą miały miejsce po złożeniu przedmiotowego
    Wniosku i będą tożsame ze stanem faktycznym przedstawionym w niniejszym Wniosku.
    Pytania
    1. Czy w odniesieniu do opłaty dodatkowej, której nadano status „błędnie wystawiona”,
    Wnioskodawca ma obowiązek jej wykazywania w ewidencji i deklaracji JPK_VAT?

    2. Jeżeli Wnioskodawca ma obowiązek wykazania opłaty dodatkowej „błędnie
    wystawionej” w ewidencji i deklaracji JPK_VAT, to czy i kiedy w opisanym stanie faktycznym
    i przyszłym, w odniesieniu do opłaty dodatkowej o statusie „błędnie wystawiona” powstaje
    obowiązek podatkowy w podatku VAT?
    3. Czy Wnioskodawca ma obowiązek wystawienia faktury na opłaty dodatkowe na
    podatnika VAT, jeśli w terminie ustawowym do wystawienia faktury określonym w art. 106i
    ust. 3 pkt 4 uptu (14-dniowy termin płatności) Wnioskodawca z przyczyn od siebie
    niezależnych nie posiada danych nabywcy, ani nie jest w stanie żadnymi dostępnymi
    prawnie środkami ustalić (otrzymać z CEPiK) danych nabywcy/korzystającego niezbędnych
    do wystawienia faktury?
    4. Czy jeżeli Wnioskodawca po uzyskaniu danych z CEPiK ma obowiązek wystawienia
    faktury na opłatę dodatkową na podatnika VAT (np. firmę leasingową), to czy w dacie jej
    wystawienia po terminie wynikającym z art. 106i ust. 3 pkt 4 uptu spowoduje powstanie
    ponownie obowiązek podatkowy w podatku VAT na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 i ust.7
    uptu, podczas gdy Wnioskodawca - kierując się otrzymaną interpretacją Dyr. KIS z dnia 30
    grudnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-1.4012.597.2024.1.DP - opodatkował już przedmiotową
    opłatę dodatkową podatkiem VAT z chwilą upływu terminu płatności określonym w
    wezwaniu?
    5. Czy Wnioskodawca ma obowiązek wystawienia faktury na żądanie osoby fizycznej
    zgłoszone po upływie dłuższego czasu (np. 6 miesięcy), która to osoba argumentuje, że
    jest podatnikiem VAT i wykorzystuje pojazd w prowadzonej prze siebie działalności
    gospodarczej, co nie wynikało z danych uzyskanych z CEPiK?
    6. Czy w związku z tym, że Wnioskodawca w odniesieniu do nieotrzymanej opłaty
    dodatkowej nie ma możliwości skorzystania z ulgi na złe długi w podatku VAT określonej w
    art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, to czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów i w jakiej dacie kwotę podatku VAT z tyt. nieotrzymanej opłaty dodatkowej?
    Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie nr 6 w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych. W zakresie podatku od towarów i usług (pytania 1-5)
    wniosek zostanie rozpatrzony odrębnie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy z uwagi na to, że w odniesieniu do nieotrzymanej opłaty
    dodatkowej Wnioskodawca nie ma możliwości skorzystania z ulgi na złe długi w podatku
    VAT określonej w art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, to kwotę podatku VAT z tyt. nieotrzymanej
    opłaty dodatkowej Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w
    dacie spełnienia przesłanek do uznania tej wierzytelności jako nieściągalnej.
    Zdaniem Wnioskodawcy z uwagi na to, że w odniesieniu do nieotrzymanej opłaty
    dodatkowej Wnioskodawca nie ma możliwości skorzystania z ulgi na złe długi w podatku
    VAT określonej w art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, to kwotę podatku VAT z tyt. nieotrzymanej
    opłaty dodatkowej Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w
    dacie spełnienia przesłanek do uznania tej wierzytelności jako nieściągalnej.
    "(...) Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...).
    Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera nie tylko katalog wyłączeń niektórych wydatków z
    kosztów uzyskania przychodów, ale pewne jego punkty stanowią, niezależnie od art. 15
    ust. 1 tej ustawy, pozytywną podstawę zaliczenia określonych wydatków do kosztów
    uzyskania przychodów, po spełnieniu wymienionych tam warunków.

    I tak zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit a) updop nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w
    części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których
    nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    W świetle przepisu art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychód należny rozumie się w
    szczególności przychody związane z działalnością gospodarczą w tym te przychody, które
    nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont w kwocie netto.
    Nieściągalność wierzytelności musi być odpowiednio udokumentowana.
    Przepis art. 16 ust. 2 updop wylicza możliwe sposoby udokumentowania nieściągalności
    wierzytelności. Są to:
        postanowienie o nieściągalności, uznane przez wierzyciela jako odpowiadające
        stanowi faktycznemu, wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego,
        postanowienie sądu o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek
        niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub
        wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów,
        postanowienie sądu o umorzeniu postępowania upadłościowego, gdy majątek
        niewypłacalnego łużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub
        wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów,
        postanowienie sądu o zakończeniu postępowania upadłościowego,
        protokół sporządzony przez podatnika, stwierdzający, że przewidywane koszty
        procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe
        albo wyższe od jej kwoty.
    Rozpatrując kwestię zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieściągalnych
    wierzytelności, należy mieć także na uwadze art. 16 ust. 1 pkt 20 updop, zgodnie z którym
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
    przedawnione.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia, w przypadku, w którym przewidywane koszty procesowe
    i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności z tyt. opłaty dodatkowej byłyby
    równe albo wyższe od jej kwoty a wierzytelność nie jest przedawniona, Wnioskodawca
    sporządza protokół, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a
    updop, stwierdzający, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z
    dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty. Na tej podstawie
    zalicza do kosztów uzyskania przychodów wierzytelność nieściągalną z tyt. nieotrzymanej
    opłaty dodatkowej.
    Wykładnia przepisów art. 16 ust. 1 pkt 25 lit a) updop powinna prowadzić do wniosku, że
    zarachowanie wierzytelności jako przychodu należnego i uwzględnieniu jej, przy
    spełnieniu warunków umożliwiających zaliczenie danej wierzytelności do kosztów
    uzyskania przychodów, dokonywane może być w wysokości zawierającej podatek od
    towarów i usług (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1208/05, z
    dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2273/10, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1948
    /09, opub. CBOSA). Stanowisko to uwzględnia fakt, że wierzytelność obejmuje przychód,
    który zawiera w sobie także podatek od towarów i usług. Zwrócić należy uwagę, że
    wierzytelność obejmuje należność, czyli środki pieniężne które powinny wpłynąć do
    danego podmiotu od różnych kontrahentów. Ich źródłem jest sprzedaż z odroczonym

    terminem płatności i towarzyszące temu problemy płatnicze. Natomiast podatek od
    towarów i usług obciąża dostawcę towarów i usług i musi być skalkulowany w cenie
    towaru lub usługi (wyrok NSA z 13 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3787/17).
    Wprawdzie z wyroków NSA (z 24 lutego 2016 r., sygn. FSK 3875/13 i z 26 kwietnia 2016 r.,
    sygn. II FSK 901/14), należny podatek od towarów i usług od wierzytelności umorzonej lub
    nieściągalnej nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, chociaż stanowi
    element wierzytelności, rozumianej jako świadczenie wymagalne. Jednak za takim
    stanowiskiem NSA przemawiał argument, iż należny podatek od towarów i usług od takich
    wierzytelności może być skorygowany w trybie przewidzianym w art. 89a ustawy o VAT (w
    przeciwieństwie do podatku od wierzytelności odpłatnie zbytej, do którego to przypadku
    odnosi się uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.06.2012 r. sygn. I FPS 3
    /11).
    Zgodnie z art. 89a. ust. 1 ustawy o VAT, podatnik może skorygować podstawę
    opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na
    terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została
    uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku
    przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została
    uprawdopodobniona. Według ust. 1a. nieściągalność wierzytelności uważa się za
    uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w
    jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w
    umowie lub na fakturze.
    W myśl art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku dostawy towaru lub świadczenia usług
    dokonanych na rzecz podmiotu innego niż podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1,
    zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, korekta, o której mowa w ust. 1, może zostać
    dokonana, jeżeli:
    1) wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na
      drogę postępowania egzekucyjnego lub
    2) wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie
      krajowym, lub
    3) wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych przepisów.
    Wnioskodawca nie ma możliwości skorzystania z ulgi na złe długi w odniesieniu do
    konsumentów, bowiem albo nie zna ich danych (brak danych z CEPiK), zatem nie może
    wszcząć procesu sądowego i otrzymać orzeczenie sądu i skierowanie na drogę
    postępowania egzekucyjnego, albo wierzytelność - z uwagi na kwotę nieprzekraczającą
    200 zł - nie może być wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym.
    Na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 9.04.2010 r. o udostępnianiu informacji
    gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2010 r. nr 81, poz. 530),
    wierzyciel może przekazać do biura informacje gospodarcze o zobowiązaniu dłużnika
    będącego konsumentem wyłącznie wówczas, gdy są spełnione łącznie następujące
    warunki:
    1) zobowiązanie powstało w związku z określonym stosunkiem prawnym, w szczególności
      z tytułu umowy o kredyt konsumencki oraz umów, o których mowa w art. 1871 ustawy
      z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz.
      1805);
    2) łączna kwota wymagalnych zobowiązań dłużnika będącego konsumentem wobec
      wierzyciela wynosi co najmniej 200 złotych oraz są one wymagalne od co najmniej 30
      dni;
    3) upłynął co najmniej miesiąc od wysłania przez wierzyciela listem poleconym albo
      doręczenia dłużnikowi będącemu konsumentem do rąk własnych, na adres do
      doręczeń wskazany przez dłużnika będącego konsumentem, a jeżeli nie wskazał

      takiego adresu - na adres miejsca zamieszkania albo na adres do doręczeń
      elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, wezwania do zapłaty,
      zawierającego ostrzeżenie o zamiarze przekazania danych do biura, z podaniem firmy
      i adresu siedziby tego biura;
    4) nie upłynęło 6 lat od dnia wymagalności zobowiązania, a w przypadku roszczeń
      stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do
      rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak
      również roszczeń stwierdzonych ugodą zawartą przed sądem albo sądem
      polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd nie
      upłynęło 6 lat od dnia stwierdzenia roszczenia.
    Z uwagi na to, że kwota dochodzonej wierzytelności z tyt. opłaty dodatkowej wynosi
    najczęściej 150 zł, zatem nie przekracza 200 zł, Wnioskodawca nie może przekazać do
    biura informacji gospodarczych o zobowiązaniu dłużnika będącego konsumentem. W
    konsekwencji oznacza to, że nie może skorzystać z ulgi na złe długi w podatku VAT.
    Z tego powodu Wnioskodawca powinien mieć możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów podatku VAT zawartego w nieotrzymanej opłacie dodatkowej spełniającej
    warunki nieściągalnej wierzytelności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zastrzec, że interpretacja dotyczy wyłącznie problemu poruszonego
    przez Państwa w zadanym pytaniu, tj. możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów kwoty VAT z tytułu nieotrzymanej Opłaty dodatkowej. Pytanie przedstawione
    przez we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza bowiem zakres
    przedmiotowy tego wniosku. Inne kwestie wynikające z tego zagadnienia, nieobjęte
    pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, iż wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Warunkiem zaliczenia poniesionych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest również to, aby dany wydatek nie był
    zawarty w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP, których nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Z wniosku wynika, że Państwa działalność polega na zarządzaniu miejscami
    parkingowymi. W ramach tej usługi pobierają Państwo Opłaty dodatkowe, które wynikają z
    Regulaminu parkingu i są skutkiem niewłaściwego (niezgodnego z Regulaminem)
    użytkowania parkingu przez kierowców.
    Państwa wątpliwości wiążą się z możliwością i momentem zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów kwoty VAT z tytułu nieotrzymanej Opłaty dodatkowej.
    Zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy o VAT:

      Podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu
      dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku
      wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy
      również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty
      wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.
    W myśl art. 89a ust. 2 tej samej ustawy:
      W przypadku dostawy towaru lub świadczenia usług dokonanych na rzecz podmiotu
      innego niż podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowany jako podatnik
      VAT czynny, korekta, o której mowa w ust. 1, może zostać dokonana, jeżeli:
      1) wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i
      skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego lub
      2) wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie
      krajowym, lub
      3) wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką na podstawie odrębnych
      przepisów.
    Wyjaśniają Państwo, że nie mają Państwo możliwości skorzystania z ulgi na złe długi na
    podstawie art. 89a ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 361; dalej: „ustawa o VAT”) w sytuacji, gdy:
        nie znają Państwo danych konsumentów (brak danych z CEPIK), co powoduje, że
        nie mogą Państwo wszcząć procesu sądowego i otrzymać orzeczenia Sądu,
        wierzytelność, z uwagi na kwotę nieprzekraczającą 200 zł, nie może być wpisana do
        rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym.
    Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji
    gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 85 ze zm.):
      Wierzyciel może przekazać do biura informacje gospodarcze o zobowiązaniu
      dłużnika będącego konsumentem wyłącznie wówczas, gdy są spełnione łącznie
      następujące warunki:
      1) zobowiązanie powstało w związku z określonym stosunkiem prawnym, w
      szczególności z tytułu umowy o kredyt konsumencki oraz umów, o których mowa w
      art. 1871 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.
      z 2024 r. poz. 1568 i 1841);
      2) łączna kwota wymagalnych zobowiązań dłużnika będącego konsumentem wobec
      wierzyciela wynosi co najmniej 200 złotych oraz są one wymagalne od co najmniej 30
      dni;
      3) upłynął co najmniej miesiąc od wysłania przez wierzyciela listem poleconym albo
      doręczenia dłużnikowi będącemu konsumentem do rąk własnych, na adres do
      doręczeń wskazany przez dłużnika będącego konsumentem, a jeżeli nie wskazał
      takiego adresu - na adres miejsca zamieszkania albo na adres do doręczeń
      elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, wezwania do zapłaty,
      zawierającego ostrzeżenie o zamiarze przekazania danych do biura, z podaniem
      firmy i adresu siedziby tego biura;
      4) nie upłynęło 6 lat od dnia wymagalności zobowiązania, a w przypadku roszczeń
      stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do
      rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak
      również roszczeń stwierdzonych ugodą zawartą przed sądem albo sądem
      polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd nie
      upłynęło 6 lat od dnia stwierdzenia roszczenia.

    Co do zasady, wierzytelności odpisane jako nieściągalne nie mogą stanowić kosztów
    uzyskania przychodów. Ustawodawca przewidział jednak sytuacje, w których takie
    wierzytelności mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, po spełnieniu
    ściśle określonych warunków.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały
      zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została
      udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    Z powyższego przepisu wprost wynika, że nawet jeśli wierzytelności odpisane jako
    nieściągalne spełniają ustawowe warunki do uznania ich za koszt uzyskania przychodu, to
    kwota VAT takiego kosztu nie stanowi. W ww. przepisie mowa jest o „części, w jakiej
    uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych”.
    W tym miejscu natomiast należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o
    CIT:
      Do przychodów nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług.
    Zatem przychód należny stanowi kwota netto sprzedaży, tj. kwota brutto pomniejszona o
    podatek od towarów i usług. Podatek od towarów i usług nie stanowi przychodu
    podatkowego, nie ma zatem możliwości, aby kwotę tego podatku rozpoznawać również
    jako koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT.
    Jedynie taki sposób interpretacji art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT może zostać uznany za
    słuszny po zestawieniu i dokonaniu prawidłowej analizy przepisów ustawy o CIT
    regulujących Państwa sytuację (zestawienie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a z art. 12 ust.
    4 pkt 9 tej ustawy).
    Podkreślenia ponadto wymaga, że skorzystanie lub nieskorzystanie przez podatnika z
    możliwości wynikającej z art. 89a ustawy o VAT nie ma wpływu na zakwalifikowanie
    wierzytelności jako zarachowanego przychodu należnego, nie może bowiem modyfikować
    określonych przez prawo zasad kosztowej kwalifikacji takich przychodów. Zarówno
    podatek od towarów i usług, jak i podatki dochodowe, mogą być bowiem rozliczane
    odrębnie, bez zaburzenia właściwego dla każdego z nich rachunku podatkowego oraz bez
    uszczuplania majątku podatnika o nieotrzymany, a odprowadzony należny podatek od
    towarów i usług. Podatek od towarów i usług może więc pozostać neutralny dla podatnika
    tego podatku w przypadku skorzystania z korekty podatku należnego, natomiast
    poszukiwanie możliwości uzyskania podobnego efektu ekonomicznego przez włączenie
    należnego podatku od towarów i usług do kosztów uzyskania przychodów w podatku
    dochodowym, wypaczałoby rozliczenie tego ostatniego, zawyżając koszty uzyskania
    przychodów o wartości, które nie powinny być do nich zaliczone.
    Ponadto, odnosząc się jeszcze do kwestii braku identyfikacji Korzystającego z parkingu, tj.
    obciążonego Opłatą dodatkową oraz wysokiego pułapu nieściągalności kar, należy
    wskazać, że te kwestie nie należą do materii prawa podatkowego, a ich rozwiązanie leży w
    gestii procedur i regulacji pozapodatkowych.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko, że w sytuacji, gdy nie mają Państwo
    możliwości skorzystania z ulgi na złe długi na podstawie art. 89a ust. 2a ustawy o VAT, to
    kwotę podatku VAT z tytułu nieotrzymanej Opłaty dodatkowej, mogą Państwo zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów, jest nieprawidłowe. W związku z powyższym rozważanie
    momentu zaliczenia kwoty VAT do kosztów uzyskania przychodów jest niezasadne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.