Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.942.2025.1.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Skutki podatkowe odpłatnego zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
udział
zbycie-odpłatne zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. B. („Wnioskodawczyni”) jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów.
    Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...):
    a) objętej księgą wieczystą nr (...) składającej się z działek gruntu o numerach ew. (...), (...) i
      (...) o łącznym obszarze 0,3669 ha („Nieruchomość 1”),
    b) objętej księgą wieczystą nr (...), składającej się z działek gruntu o numerach ew. (...), (...),
      (...) i (...) o łącznym obszarze 0,1241 ha („Nieruchomość 2”),
    c) składającej się z działek gruntu o numerach ew. (...) i (...) o łącznym obszarze 0,0451 ha
      dla których nie jest prowadzona księga wieczysta („Nieruchomość 3”). Działki te
      zostaną przyłączone do księgi wieczystej prowadzonej dla Nieruchomości 1.
    Nieruchomości 1, Nieruchomości 2, Nieruchomości 3 (łącznie „Nieruchomość”) stanowią
    faktycznie jeden obszar gruntu, a nie odrębne działki położone w różnych lokalizacjach.
    Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem:
    a) Nieruchomości 1 w udziale 1/6, zaś pozostałym współwłaścicielem jest C. B (5/6
      udziału),
    b) Nieruchomości 2 w udziale 1/6, zaś pozostałymi współwłaścicielami są: C. B. (15/24
      udziału) oraz jego córka D. E. (5/24 udziału) („Współwłaściciele”),
    c) Nieruchomości 3 w udziale 1/6, zaś pozostałym współwłaścicielem jest C. B. (5/6
      udziału).
    Nieruchomość 1 została nabyta przez F i G małżonków B w 1972 r., ich dziecko C. B. i
    dziecko H. B. A. .B (Wnioskodawczyni) nabyli Nieruchomość 1 w drodze dziedziczenia
    ustawowego i testamentowego (ostatnie nabycie miało miejsce w 2003 r.).
    Pierwotnie Nieruchomość 2 została nabyta w drodze zasiedzenia z dniem 31 grudnia 2008
    r. przez C. B. i Wnioskodawczynię (wcześniej rodzina korzystała z tej nieruchomości przez
    około 50 lat).
    Pierwotnie Nieruchomość 3 została nabyta przez F i G małżonków B, następnie w 1977 r.
    została wywłaszczona, zaś w 2010 r. zwrócona spadkobiercom: C. B. i A. B. na podstawie
    decyzji Prezydenta (...).
    Nieruchomość nie była nigdy oddana osobie trzeciej na podstawie jakiejkolwiek umowy
    do odpłatnego używania, w tym między innymi najmu, dzierżawy. Przez parędziesiąt lat
    Nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie przez Współwłaścicieli i ich bliskich.
    Większość działek będących częścią Nieruchomość stanowią grunty orne, a pozostałe
    działki stanowią tereny mieszkaniowe.
    Stąd też, większa część powierzchni Nieruchomość jest obrośnięta krzewami, drzewami,
    trawą i jest wykorzystywana wyłącznie do celów rekreacyjnych. Jedynie na działce o
    numerze ew. (...) znajdują się zabudowania: jednokondygnacyjny budynek mieszkalny („
                        2Dom”) o powierzchni zabudowy 137 m i jednokondygnacyjny budynek niemieszkalny o
                          2 powierzchni zabudowy wynoszącej 107 m(„Warsztat”).
    W Domu mieszka C. B.oraz jego córka, choć zamieszkuje również pod innym adresem.
    Dom został wybudowany w latach 50-tych wyłącznie dla celów mieszkalnych i zasadniczo
    od tamtej pory nie przeszedł istotnych remontów. Dom nigdy nie był wykorzystywany do
    celów prowadzonej działalności przez Wnioskodawczynię oraz pozostałych
    Współwłaścicieli Nieruchomości.
    C. B. jest mechanikiem samochodowym i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie
    konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych. W ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej C. B. wykorzystuje wyłącznie Warsztat oraz teren przy Warsztacie o

              2 powierzchni 183 mskładający się z dwóch miejsc postojowych oraz podjazdu do
    Warsztatu (łączna powierzchnia wykorzystywana dla celów działalności gospodarczej
            2wynosi 290 m – powierzchnia Warsztatu oraz terenu przylegającego). Warsztat został
    wybudowany przez C. B. w 1991 r. jeszcze na działce gruntu stanowiącej własność
    rodziców: F i G małżonków B. Po wybudowaniu Warsztatu, C. B. nie przeprowadzał jego
    ulepszenia (w tym rozbudowy) ani większych remontów.
    Pozostała część Nieruchomości nie jest i nigdy nie była wykorzystywana dla celów
    prowadzonej działalności gospodarczej przez Współwłaścicieli Nieruchomości. Dla
    uściślenia, Wnioskodawczyni i D. E. nigdy nie prowadziły działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni nie planuje też prowadzić działalności gospodarczej, w tym związanej ze
    sprzedażą nieruchomości, pośrednictwem sprzedaży oraz wynajmem/dzierżawą
    nieruchomości.
    Z racji już podeszłego wieku głównych Współwłaścicieli Nieruchomości oraz
    nienajlepszego stanu Domu, postanowili sprzedać Nieruchomości i dzięki temu pozyskać
    środki pieniężne m.in. na zakup mieszkań, do których mogliby się przeprowadzić i
    zapewnić sobie lepszy standard zamieszkania.
    Ponieważ Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, w celu określenia możliwości zabudowy Nieruchomości i w konsekwencji
    ustalenia rzetelnej wyceny Nieruchomości, w 2022 r. w ramach zarządu majątku
    prywatnego Współwłaściciele podjęli współpracę w z biurem projektowym w celu
    przygotowania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Nieruchomości.
    Umowa obejmowała przygotowanie koncepcji zabudowy Nieruchomości, pozyskanie
    zapewnienia dostawy mediów od dostawców mediów, przygotowanie wniosku, złożenie
    wniosku i nadzór nad procesowaniem wniosku w Urzędzie (...).
    Współwłaściciele nie podejmowali i nie planują podejmować żadnych innych aktywnych
    działań, które mogą zwiększyć atrakcyjność lub wartość Nieruchomości, polegających m.
    in. na uzbrojeniu terenu w postaci doprowadzenia mediów, ogrodzenia, wydzielenia dróg
    wewnętrznych, równaniu terenu, burzeniu budynków. Czynności te będą ewentualnie
    wykonane w późniejszym czasie bezpośrednio przez nabywcę Nieruchomości, dopiero po
    sprzedaży Nieruchomości i po wyprowadzeniu się C. B. i jego córki z Domu.
    Współwłaściciele nie podejmowali też zorganizowanych działań marketingowych o
    charakterze profesjonalnym, zmierzających do sprzedaży Nieruchomości.
    Żaden jednak ze Współwłaścicieli nie ma ani doświadczenia, ani wiedzy o procesie
    sprzedaży nieruchomości. Uwzględniając jeszcze podeszły wiek głównych Współwłaścicieli,
    w 2023 r. zdecydowali się powierzyć kancelarii prawnej proces obsługi sprzedaży
    Nieruchomości, w tym m.in. uzyskania decyzji o warunkach zabudowy Nieruchomości
    oraz pozyskania potencjalnego nabywcy Nieruchomości.
    Decyzja o warunkach zabudowy Nieruchomości została wydana 11 listopada 2024 r. i
    przewiduje możliwość wybudowania na Nieruchomości budynku mieszkalnego
    wielorodzinnego wraz garażem podziemnym, parkingiem naziemnym oraz infrastrukturą
    techniczną.
    31 marca 2025 r. Współwłaściciele, w tym Wnioskodawczyni, podpisali umowę
    przedwstępną sprzedaży Nieruchomości z deweloperem („Deweloper”). W ramach umowy
    przedwstępnej Współwłaściciele udzielili Deweloperowi pełnomocnictwa do
    dysponowania Nieruchomością na cele budowlane, tak aby umożliwić Deweloperowi
    pozyskanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na
    Nieruchomości oraz pozyskanie niezbędnych zgód i pozwoleń wymaganych do realizacji
    inwestycji przez Dewelopera, takich jak pozwolenie na rozbiórkę budynków znajdujących
    się na Nieruchomości, pozwolenie na wycinkę drzew, pozwolenie na budowę zjazdu z
    Nieruchomości itp. Uzyskanie pozwolenia na budowę przez Dewelopera jest warunkiem
    sprzedaży Nieruchomości.

    Umowa przewiduje również przeniesienie na Dewelopera prawa do decyzji o warunkach
    zabudowy dla Nieruchomości, tak aby mógł on we własnym zakresie ubiegać się o
    wskazane powyżej pozwolenia związane z realizacją Inwestycji.
    Należy też zaznaczyć, że z uwagi na wiek Wnioskodawczyni oraz jej nieduży udział we
    własności Nieruchomości jej zaangażowanie w proces sprzedaży Nieruchomości ogranicza
    się do aprobaty decyzji podejmowanych przez pozostałych Współwłaścicieli
    Nieruchomości i w rezultacie podpisywaniu stosowanych dokumentów.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym [powinno być tylko:
    zdarzeniu przyszłym – przyp. organu] przychód z tytułu planowanej sprzedaży
    Nieruchomości należy u Wnioskodawczyni zaliczyć do źródła przychodów, o którym mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT przy czym z uwagi na upływ 5-letniego okresu od
    momentu nabycia Nieruchomości, nie będzie on podlegał opodatkowaniu?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni w przedstawionym zdarzeniu przyszłym przychód z tytułu
    sprzedaży Nieruchomości, która była w posiadaniu Wnioskodawczyni i jej rodziny przez 50
    lat, nie będzie podlegać opodatkowaniu PIT zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT
    [t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm. – przyp. organu], gdyż upłynęło ponad 5 lat od jej
    nabycia przez Wnioskodawczynię.
    Nie ma przy tym znaczenia, dla oceny skutków podatkowych w tej sprawie, fakt, że na
    Nieruchomości usadowiony jest Warsztat wykorzystywany do działalności gospodarczej
    przez C. B.
    Przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z
    zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że nienastępujące w wykonywaniu
    działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT, przed
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.
    Zatem przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u
    stawy o PIT nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
    a) odpłatne zbycie nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu działalności gospodarczej (nie
      stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
    b) zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie.

    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT źródłem przychodu jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej
    albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
    - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
    ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w tym przepisie pojęcie „pozarolniczej działalności gospodarczej” opiera się na
    trzech przesłankach:
    a) zarobkowym celu działalności,
    b) wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
    c) prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednak brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej
    zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o PIT wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób
    zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju
    działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji
    urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną,
    niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa
    oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych.
    Na pojęcie „zorganizowanie”, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa.
    Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod
    redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać”,
    „zakładać jakieś przedsięwzięcie” bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły”,
    „wprowadzać porządek”.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego
    wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności
    gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w
    wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez
    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.

    Natomiast przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie natomiast czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze
    sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach
    zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu
    przepisów ustawy o PIT pozarolniczą działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy
    podatnik dokonał jej rejestracji.
    W szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy
    podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio aktywne czynności w zakresie sprzedaży
    nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji), angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez przedsiębiorców prowadzących działalność
    gospodarczą. Istotne znaczenie, choć nie decydujące, mają również poszczególne
    elementy zdarzenia będące efektem aktywnych działań podatnika, np. to w jaki sposób i w
    jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki majątku będące przedmiotem
    sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to czy zostaną nabyte de facto na cele
    inwestycyjne celem czerpania zysków z najmu lub sprzedaży, czy przede wszystkim na
    potrzeby osobiste podatnika i jej najbliższej rodziny.
    Sytuacja Wnioskodawczyni
    Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, w tym działalności w
    zakresie obrotu nieruchomościami lub dzierżawy/najmu nieruchomości. Nie ma też
    żadnego doświadczenia ani wiedzy w tym zakresie.
    Nieruchomość została nabyta wyłącznie na cele osobiste Wnioskodawczyni i jej najbliższej
    rodziny i przez parędziesiąt lat była wykorzystywana wyłącznie na cele osobiste
    Wnioskodawczyni i jej najbliższej rodziny (poza fragmentem Nieruchomości 1 zajętym na
    Warsztat i miejsca postojowe przy Warsztacie oraz podjazd do Warsztatu
    wykorzystywanym do działalności gospodarczej wyłącznie przez C. B.).
    Udział w Nieruchomości został nabyty przez Wnioskodawczynię w drodze zasiedzenia i
    dziedziczenia po zmarłym ojcu wraz z Domem, w którym mieszkała i która to
    Nieruchomość przez przeszło 50 lat była w posiadaniu Wnioskodawczyni i jej najbliższej
    rodziny. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że choć nabycie udziałów w Nieruchomości
    było zdarzeniem niezależnym od Wnioskodawczyni i nieplanowanym, realizowała ona
    wraz z najbliższą rodziną w związku z posiadaniem Nieruchomości własne potrzeby
    osobiste, w tym mieszkaniowe. Innymi słowy, Wnioskodawczyni nie nabywała
    Nieruchomości w celu jej sprzedaży, czyli w celach zarobkowych, w tym Nieruchomość
    nigdy nie była udostępniana (w tym dzierżawiona/wynajmowana) za wynagrodzeniem
    osobom trzecim.
    Stąd też wykorzystywanie Nieruchomości na cele mieszkaniowe i rekreacyjne przez
    Wnioskodawczynię i najbliższą rodzinę nie można uznać za czynności wykonywane w
    sposób zorganizowany i ciągły w celach zarobkowych.
    Kroki zaś podejmowane w ramach sprzedaży Nieruchomości przez Wnioskodawczynię i
    pozostałych Współwłaścicieli mieściły się w czynnościach zarządu własnym prywatnym
    majątkiem. Zasadniczo jedynym krokiem jaki podjęli Współwłaściciele było uzyskanie
    warunków zabudowy celem ustalania rzeczywistej wartości Nieruchomości, a nie w celu
    realizacji jakiejkolwiek inwestycji. Żaden ze Współwłaścicieli nie podejmował żadnych
    działań zmierzających do uatrakcyjnienia Nieruchomości, w szczególności nie
    dokonywano podziału Nieruchomości, uzbrojenia terenu, wydzielenia dróg wewnętrznych,
    porządkowania terenu (w tym m.in. wycinki drzew i krzewów). Niemniej jednak, nie można
    argumentować, że podatnik zarządzający prywatnym majątkiem nie może podejmować
    działań zwiększających rynkową atrakcyjność rzeczy, które zamierza sprzedać. Przy tym, z
    racji na wiek i stan zdrowia Wnioskodawczyni jej zaangażowanie w sprzedaż

    Nieruchomości jest ograniczone do złożenia podpisów na stosownych dokumentach oraz
    akceptacji działań podejmowanych przez pozostałych Współwłaścicieli Nieruchomości.
    Współpraca z kancelarią prawną czy też pośrednikiem w sprzedaży nieruchomości w celu
    sprzedaży Nieruchomości również nie ma cech działań przypisywanych wyłącznie
    przedsiębiorcom. Takie działania nie mają charakteru profesjonalnego działania i mieszczą
    się w zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. Tym
    bardziej, że Wnioskodawczyni środki uzyskane z tytułu sprzedaży Nieruchomości chce
    przeznaczać m.in. na własne cele mieszkaniowe, najbliższej rodziny, lub na inne prywatne
    potrzeby, a także na potrzeby związane z lokatą kapitału, aby zapewnić sobie i rodzinie
    bezpieczną przyszłość.
    Brak jest zatem podstaw, aby podejmowane przez Wnioskodawczynię czynności
    mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe,
    racjonalne gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 Ustawy o PIT.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 31 stycznia 2025 r., znak 0112-KDSL1-
    2.4011.612.2024. 3.PS Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej („Dyrektor KIS”) podkreślił,
    że:
      „(...) zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest
      zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej
      rodziny. Zatem sprzedaż przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które
      nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich
      odsprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.”
    W orzecznictwie sądów administracyjnych również podkreśla się, że brak jest podstaw,
    aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie
    własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym
    majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny, kwalifikować jako prowadzenie
    pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (np. wyroki NSA: z 4 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 855
    /14, z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 563/13, z 4 września 2015 r., sygn. akt II FSK 1557
    /13).
    W wyroku z 4 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 855/14, NSA uznał, że:
      „(...) o kwalifikacji uzyskanych przez podatnika przychodów ze sprzedaży
      nieruchomości do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u. p. d. o. f. nie mogą w
      sposób zasadniczy i wyłączny decydować takie tylko okoliczności, jak: ilość transakcji
      sprzedaży, uzyskanie zysku (rozumianego jako nadwyżka między kosztami zakupu, a
      przychodem ze sprzedaży), podział dużej nieruchomości gruntowej na mniejsze
      działki, zamiana działki gruntu z sąsiadem, w celu połączenia nabytej wskutek tej
      zamiany nieruchomości z inną, znajdującą się nadal w dyspozycji podatnika (dla
      poprawy możliwości zagospodarowania), czy też powstanie w związku z transakcją
      sprzedaży obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych
      (podatek ten nie występuje w przypadku obrotu nieruchomościami rolnymi) oraz
      poszukiwanie nabywców przez składanie ofert sprzedaży, w tym przez umieszczanie
      stosownych tablic w różnych miejscach. Jak słusznie zauważył WSA w Lublinie
      wszystkie te formy aktywności mogą mieścić się w zwykłych czynnościach związanych z
      właściwym zarządem własnym majątkiem. Nie przekraczają granic takiego zarządu
      czynności stanowiące naturalną konsekwencję prawidłowego gospodarowania
      własnym mieniem. Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł
      gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą. Także w
      judykaturze zauważa się (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 867/12),
      że błędne jest automatyczne wiązanie z działalnością gospodarczą takich działań
      podatnika, jak jednostkowe zlecenie sprzedaży rzeczy profesjonalnej agencji, czy też

      poszukiwanie przezeń nabywcy za pomocą Internetu. Takie zachowania, w
      szczególności w XXI wieku, nie wykraczają poza normalny zarząd własnymi sprawami
      majątkowymi.”.
    Zaś w wyroku z 11 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 800/22, NSA zwrócił uwagę na
    następujące kwestie:
      „Nadto działania podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników
      majątkowych (w tym mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i
      ciągłości, w rozumieniu art. 5a pkt 6 u. p. d. o. f., gdy podejmowane przez niego
      czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego rozporządzaniem, będą
      istotnie odbiegały od zwykłego wykonywania prawa własności, a nadto podatnik z
      operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego (nie okazjonalnego) źródła
      zarobkowania.”
      „(...) Nie można zgodzić się z organem, że skoro działania skarżącego opisane we
      wniosku zmierzały do podniesienia wartości nieruchomości, uatrakcyjnienia i
      przygotowania do sprzedaży oraz dokonywano ich w celu osiągnięcia korzyści
      finansowej, to przekraczały one zakresem zwykły zarząd majątkiem prywatnym.
    Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można pomijać obecnych realiów rynku
    obrotu nieruchomościami, w tym konkurencji zarówno w grupie zbywców, jak i nabywców,
    a także roli Internetu, pośredników czy też czynności administracyjnych, które służą
    przyspieszeniu sprzedaży, a także zapewnieniu najlepszej ceny i warunków transakcji.
    Wskazane przykładowo narzędzia są współczesnymi, realnymi udogodnieniami, a przy
    tym często niskokosztowymi lub bezkosztowymi. Ponadto są to narzędzia przeznaczone
    również dla podmiotów nieprofesjonalnych, czyli osób nieprowadzących działalności
    gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami (w tym takich, które nie zajmują się
    spekulacją na rynku nieruchomości).
    Nadto Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nie ma racjonalnie uzasadnionych
    argumentów, które pozwalają na stwierdzenie - tak jak czyni to organ w sprawie - że
    dążenie do uzyskania najlepszej ceny przez właściciela nieruchomości, przy wystąpieniu
    ww. okoliczności poprzedzających transakcję sprzedaży nieruchomości, przesądza o
    zakwalifikowaniu takiej transakcji do źródła przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego można mówić o gospodarowaniu
    osobistym majątkiem, jeżeli zamiarem podatnika jest jedynie spieniężenie części lub
    całości swojego majątku. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży majątku nie są wówczas
    reinwestowane, czyli przeznaczane na zakup kolejnych rzeczy tego samego rodzaju i
    przygotowanie ich do sprzedaży, a następnie sprzedaży, co tworzyłoby cykl działań
    zorganizowanych i ciągłych. Co więcej, brak jest jakichkolwiek podstaw do nakładania na
    obywatela obowiązku zbywania majątku bez zysku.”.
    „(...) Co więcej, działania skarżącego poprzedzające sprzedaż nie mogą jednoznacznie
    świadczyć o zorganizowanej i ciągłej działalności gospodarczej, przeciwnie - wskazują na
    prawidłowe, uzasadnione i racjonalne gospodarowanie własnym, osobistym majątkiem.”
    „(...) podjęcie współpracy z pośrednikiem, która ma zmierzać do wykreowania potencjału
    inwestycyjnego nieruchomości, a przez to łatwiejszego i korzystniejszego zbycia
    nieruchomości, nie wykracza poza działania mieszczące się w zwykłym zarządzie własnymi
    sprawami majątkowymi.”
    W wyroku z 15 maja 2025 r., sygn. akt II FSK 1083/22, NSA zwrócił uwagę, że:
      „Nadto powtarzalność i regularność czynności w działalności gospodarczej o
      charakterze handlowym powinna występować zarówno w odniesieniu do sprzedaży
      jak i w odniesieniu do zakupów dokonywanych przez podatnika. Dokonywanie przez
      podatnika powtarzalnych transakcji zakupu i sprzedaży towarów pozwala na uznanie
      podatnika za handlowca.”

    Mając powyższe na uwadze, przychód, który osiągnie Wnioskodawczyni z tytułu sprzedaży
    Nieruchomości nie będzie podlegał opodatkowaniu PIT zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o PIT, gdyż upłynęło znacznie więcej niż 5 lat od nabycie Nieruchomości
    (Nieruchomości 1, Nieruchomości 2 Nieruchomości 3).
    Działania podjęte przez Wnioskodawczynię i pozostałych Współwłaścicieli Nieruchomości
    poprzedzające sprzedaż nie świadczą o zorganizowanej i ciągłej działalności gospodarczej,
    przeciwnie - wskazują na prawidłowe, uzasadnione i racjonalne gospodarowanie własnym,
    osobistym majątkiem, gdyż zmierzają do jedynie racjonalnego spieniężenia majątku
    prywatnego i przeznaczenia uzyskanych środków na potrzeby osobiste i najbliższej
    rodziny.
    Poza tym, nie jest celem Wnioskodawczyni uczynienie ze sprzedaży nieruchomości stałego
    źródła przychodów. Przy tym nie bez znaczenia jest fakt, że sprzedawana Nieruchomość
    należy do Wnioskodawczyni i jej najbliższej rodziny od parudziesięciu lat i jest
    wykorzystywana przede wszystkim na cele osobiste (tu usadowiony jest Dom rodzinny)
    Wnioskodawczyni i najbliższej rodziny. W tym kontekście podjęcie przez
    Wnioskodawczynię takich działań jak współpraca z kancelarią prawną, pośrednikiem
    nieruchomości, czy też współpraca z biurem projektowym jedynie w celu uzyskania decyzji
    o warunkach zabudowy, która pozwalała poznać rzeczywistą wartość Nieruchomości, nie
    stanowi działań, które można byłoby uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    5a pkt 6 ustawy o PIT. Są to bowiem działania podejmowane w ramach zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym i stanowią o racjonalnym gospodarowaniu osobistym majątkiem.
    Nieracjonalnym i niegospodarnym lub narażającym na ryzyko prawne byłoby ze strony
    Wnioskodawczyni nie podjęcie tych działań.
    Należy przy tym podkreślić, że wykładni przepisów art. 5a pkt 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o PIT w relacji do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT należy dokonywać w taki sposób,
    który będzie stanowił realizację konstytucyjnych gwarancji udzielanych przez
    ustawodawcę obywatelowi (podatnikowi) w zakresie możliwości swobodnego
    rozporządzania swoim majątkiem, bez konieczności przewidywania ryzyka (i
    przeciwdziałaniu temu), że w bliżej nieokreślonej przyszłości jego wola działania w
    określonym trybie podatkowym (np. art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT) zostanie pominięta
    przez organ podatkowy.
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawczyni, nie ma znacznie dla oceny skutków
    podatkowych występujących po Jej stronie przy sprzedaży Nieruchomości, fakt, że cześć
    Nieruchomości jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej przez C. B.
    (Warsztat samochody). Należy zauważyć, że Wnioskodawczyni nie prowadzi i nie
    prowadziła w ogóle działalności gospodarczej i co za tym idzie, nie wykorzystuje
    Nieruchomości ani żadnej innej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.
    W myśl zaś art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do
    odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z
    zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności
    gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie
    upłynęło 6 lat.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o PIT za przychód z działalności, o której mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników
    dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług
    za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
    towarów i usług.
    Stosownie zaś do art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT przychodem z działalności gospodarczej
    są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

    a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu
      w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
      których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
    c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub
      krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
      niematerialnych i prawnych,
    d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
      udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości
      przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Na podstawie art. 14 ust. 2c Ustawy o PIT do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1,
    nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej:
    budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
    stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w
    gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
    związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
    lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w
    spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się
    odpowiednio.
    Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że przychodami z działalności gospodarczej są
    zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą składników majątku, do których odnosi się art. 14 ust. 2 pkt 1
    ustawy o PIT (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c
    ustawy o PIT), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które
    zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli jednak między
    pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku
    zostały wycofane z działalności, i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód
    ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.
    W świetle przytoczonych przepisów Ustawy o PIT, skoro Wnioskodawczyni nie prowadzi i
    nie prowadziła działalności gospodarczej, choć jest współwłaścicielem Nieruchomości,
    która jest przez inny podmiot w części wykorzystywana do prowadzenia działalności
    gospodarczej, nie można uznać, że przychód osiągnięty przez Wnioskodawczynię ze
    sprzedaży Nieruchomości mógłby w jakiekolwiek wysokości zostać uznany za przychód z
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT.
    Takie stanowisko potwierdzają też organy podatkowe, gdyż uznają, że w przypadku
    sprzedaży nieruchomości przez jej współwłaścicieli, gdy tylko jeden z nich prowadzi
    działalność gospodarczą i wykorzystywał tę nieruchomość w tej działalności, iż przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej z tytułu jej sprzedaży może wystąpić tylko po
    stronie tego współwłaściciela nieruchomości, który ją faktycznie wykorzystywał do
    działalności gospodarczej.
    Przykładowo, Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 8 stycznia 2020 r., nr 0113-
    KDIPT2- 1.4011.575.2019.3.ISL, wskazał:
      „Zatem, odpłatne zbycie składnika majątkowego, stanowiącego przedmiot majątku
      wspólnego małżonków, wykorzystywanego w działalności gospodarczej przez jednego
      z nich, stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, jedynie tego
      podmiotu, który faktycznie przedmiotowy składnik wykorzystywał do celów
      prowadzonej działalności gospodarczej.”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    ze stanem faktycznym i zdarzeniem podanym przez Panią w złożonym wniosku. W
    związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Przywołane przez Panią we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w
    indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu
    do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Natomiast w odniesieniu do powołanych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego
    zaznaczam, że jakkolwiek orzeczenia sądów administracyjnych kształtują linię wykładni
    obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie
    faktycznym.
    Orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 ustawy z dnia 2
    kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) nie
    są źródłem powszechnie obowiązującego prawa.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.