Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.2.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Brak obowiązku wliczania do limitu sprzedaży, o którym mowa
w art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy wartości sprzedaży usług
najmu nieruchomości prywatnych.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
limit-limit obrotu
najem-najem na cele mieszkalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Utrata zwolnienia podmiotowego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
1

dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niewliczania do limitu
    sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy wartości sprzedaży usług
    najmu nieruchomości prywatnych. Uzupełnił go Pan pismem z 11 marca 2025 r. (wpływ 11
    marca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – dalej PDOFU. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową
    działalność gospodarczą.
    Wnioskodawca prowadzi działalność m.in. w obszarze działalności usługowej związanej z
    poprawą kondycji fizycznej, która jest objęta kodami PKD: 96.04.Z Działalność usługowa
    związana z poprawą kondycji fizycznej, 74.90.Z Pozostała działalność profesjonalna,
    naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana. W ramach działalności
    gospodarczej, podatnik oferuje prowadzenie indywidualnych treningów stacjonarnych z
    podopiecznymi, tworzenie indywidualnych planów treningowych oraz konsultacje
    jednorazowe w zakresie treningów, odżywiania, suplementacji, odnowy biologicznej oraz
    sprzętu sportowego. Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia z podatku VAT zgodnie z art.
    113 ust. 1 ustawy o VAT (dalej VATU).
    Podatnik podejmował (i podejmuje obecnie) działania w zakresie najmu nieruchomości
    prywatnych mieszczące się w pojęciu zarządzania majątkiem prywatnym – na cele
    mieszkaniowe. Umowy zawarte przez Wnioskodawcę zawarte są z osobami prywatnymi.
    Podatnik nie dokonywał w latach poprzednich rejestracji do podatku VAT ze względu na
    nieprzekroczenie kwoty zwolnienia podmiotowego wynikającego z art. 113 ust. 1 ustawy o
    VAT (dalej VATU). Do kwoty limitu, o której mowa w tych przepisach Podatnik nie
    dokonywał bowiem włączenia przychodów z prywatnego najmu mieszkań. Mieszkania te
    nie były, ani nie są w żaden sposób związane z prowadzoną przed Podatnika działalnością
    gospodarczą, nie stanowią w jej ramach środków trwałych ani towaru i pozostają
    wyłącznie w sferze prywatnej majątku Podatnika, zaś wszelkie czynności związane z tymi
    nieruchomościami, a podejmowane przez Podatnika, są realizowane wyłącznie w sferze
    zarządzania jego majątkiem prywatnym.
    Pytania
    1. Czy podatnik ma prawo nie uwzględniać przychodu z najmu prywatnego
      nieruchomości ustalając limit VAT 200.000,00 zł zgodnie z art. 113 ust. 1 i 9 VATU?
    2. Czy w sytuacji uznania, że najem prywatny nieruchomości posiada charakter transakcji
      pomocniczej w rozumieniu art. 113 ust. 2 VATU, można przychodów z tego najmu nie
      uwzględniać ustalając limit VAT 200.000,00 zł zgodnie z art. 113 ust. 1 i 9 VATU?

    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 11 marca 2025 r.)
    Pana zdaniem:
    Pytanie nr 1
    Podatnik nie dokonywał w latach poprzednich rejestracji do podatku VAT ze względu na
    nieprzekroczenie kwoty zwolnienia podmiotowego wynikającego z art. 113 ust. 1 ustawy o
    VAT (dalej VATU). Do kwoty limitu, o której mowa w tych przepisach nie dokonywał
    bowiem włączenia przychodów z prywatnego najmu mieszkań, uznając że mieściły się w
    pojęciu zarządzania majątkiem prywatnym. Nie angażuje środków podobnych do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców czy usługodawców, samo zaś
    wykorzystanie nieruchomości w sposób ciągły dla celów zarobkowych nie przesądza w
    tym przypadku o przyporządkowaniu ich do działalności gospodarczej w rozumieniu
    VATU. Podatnik nie spełnił warunków niezbędnych dla uznania go za podatnika podatku
    od towarów i usług w związku z dokonywanym wynajmem nieruchomości, stąd też nie
    dokonywał on w żadnym z poprzednich lat rejestracji do VAT.
    Co istotne, zgodnie z tezą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z
    dnia 1 grudnia 2021 r. I SA/Bd 642/21, najem prywatny może mieć także charakter
    zorganizowany, ciągły i powtarzalny, samo zaś uzyskiwanie przez wynajmującego
    pożytków z majątku w postaci czynszu, nie oznacza od razu prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów VATU.
    Należy zauważyć, że na podstawie art. 15 ust. 1 VATU, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Natomiast ust. 2 wyżej cytowanego przepisu stanowi, że
    działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, podatnikiem jest
    każda osoba prowadząca samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność
    gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność
    gospodarcza definiowana jest jako wszelka działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób
    ciągły majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego
    tytułu dochodu. W tym kontekście należy odwołać się do wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10
    i C-181/10, J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E. K., H. J.-K. przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). We wskazanym wyroku Trybunał
    stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą
    same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, sama liczba i
    zakres transakcji wynajmu nie ma charakteru decydującego. Nie jest zatem w tym
    przypadku istotne, czy Podatnik wynajmował jedno czy dwa mieszkania. Nie ma na to
    wpływu również długość okresu, w jakim ten wynajem następował, ani fakt, że przychody
    z niego były osiągane systematycznie. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że uznanie, iż dany podmiot
    działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług wymaga ustalenia, że
    prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym
    zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dana dostawa towarów (usług) została
    wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym

    zakresie, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Nie
    wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany podmiot prowadzi działalność
    gospodarczą, ale musi to być działalność o określonym profilu, bowiem wykonanie danej
    czynności nawet wielokrotnie nie przesądza o jej opodatkowaniu.
    Przyjęcie więc, iż dana osoba fizyczna działa w charakterze podatnika prowadzącego
    działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera
    formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w
    zakresie wynajmu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają
    formę zorganizowaną (np. nabywanie mieszkań po okazyjnych cenach, przeprowadzanie
    w ich zakresie generalnych remontów, zatrudnianie profesjonalnych firm i agencji do
    przygotowywania w sposób kompleksowy ogłoszeń mieszkań do wynajmu i ich późniejszej
    obsługi od kwestii rozliczeń przez administrację po kwestie techniczne), wykraczającą poza
    zwykłe formy ogłoszenia, czy zarządzanie całym procesem najmu przy wykorzystaniu
    własnych zasobów. Przy czym na tego rodzaju aktywność wskazywać musi ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie pojedynczych z tych
    okoliczności (por. wyroki NSA z dnia: 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08; 7
    października 2011 r., sygn. akt I FSK 1289/10; 16 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1654/11;
    wyrok NSA z dnia 24 listopada 2017 r., I FSK 172/16; wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r., I FSK
    1136/16).
    W kontekście powyższych kryteriów odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu
    majątkiem prywatnym należy stwierdzić, że Podatnik nie miał obowiązku dokonać
    rejestracji do podatku VAT w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, gdyż w jej
    zakresie nie przekroczył on progu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego, zaś przychód z
    wynajmu nieruchomości prywatnych w ogóle nie podlegał pod VATU, co wskazano
    powyżej. Tym samym wynajmowanie przez Podatnika mieszkań stanowiących jego
    majątek prywatny (i w żaden sposób nie wykorzystywanych w działalności gospodarczej)
    nie może zostać uznane jako osiągnięte w ramach tej działalności na gruncie VATU.
    Podatnik dokonujący transakcji prywatnie (wyłącznie w ramach zarządzania majątkiem
    prywatnym) nie działa w charakterze podatnika, a transakcje takie nie podlegają VAT.
    Ponadto wbrew częstemu (mylnemu) przekonaniu, na zakwalifikowanie czynności jako
    „profesjonalnej” nie wpływają takie okoliczności jak:
    - liczba i zakres dokonywanych transakcji w zakresie najmu,
    - wartość uzyskanych z nich przychodów,
    - długość okresu, w którym następowały transakcje,
    - sposób przeznaczenia uzyskanych ze sprzedaży środków pieniężnych.
    Powyższe czynności mogą równie dobrze dotyczyć zarządu majątkiem prywatnym i tak też
    było w niniejszej sprawie Podatnika. Przykładowo w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 29
    listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 741/19 wskazano, że przyjęcie, że osoba fizyczna
    dokonując sprzedaży gruntów pod budowę działa jako podatnik prowadzący handlową
    działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność ma
    charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością
    czynności), a w konsekwencji zorganizowany (sprawa dotyczyła co prawda innego stanu
    faktycznego, niemniej jednak kluczowe tu jest podejście do określenia charakteru
    działalności podatnika). Tymczasem w sferze zarządzania majątkiem prywatnym
    Podatnika, powyższe przesłanki nie są spełnione.
    Warto w tym miejscu przytoczyć także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Bydgoszczy z dnia 22 lipca 2020 r. I SA/Bd 90/20 (co prawda w innej sprawie, ale
    dotyczącej również tematyki określenia charakteru działalności podatnika).
    „(...) Dla oceny, czy Skarżący sprzedając działki działał w charakterze podatnika podatku
    VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o VAT, istotne są kryteria
    określone przez TSUE w wyroku w sprawie Słaby i in., C-180/10 i C-181/10, ECLI:EU:C:2011:

    589. TSUE stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie
    nabytym... nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art.
    9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. z 2006 r. Nr L347, s. 1 z późn.
    zm.; dalej: dyrektywa 2006/112), kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym”.
    Choć mowa tu o dwóch różnych sytuacjach, ich wspólnym mianownikiem jest takie
    podejście do przepisów VATU, które w sposób wyraźny indywidualizuje ocenę sytuacji
    danego podatnika w ich kontekście. To, czy dana działalność podlega pod VAT zależne jest
    od tego, czy dotyczy ona sfery zarządzania majątkiem prywatnym, czy być może wykracza
    poza nią. W analizowanej sytuacji nie ma podstaw do tego, by uznać działalność Podatnika
    w zakresie wynajmu mieszkań prywatnych jako działalność gospodarczą. Uznanie
    czynności podejmowanych przez Podatnika w zakresie wynajmu mieszkań prywatnych za
    posiadające charakter profesjonalny (i związane z innym zakresem, niż zarządzanie
    majątkiem prywatnym) jest w tym przypadku nieprawidłowe. Kierując się taką zasadą
    ustalania wymiaru profesjonalnego dla podejmowanych przez osoby fizyczne czynności,
    niemalże każdą transakcję sprzedaży majątku prywatnego przez te osoby można by uznać
    za wykonywane w sposób profesjonalny, od zatrudnienia pośrednika przy wynajęciu
    mieszkania po jego uprzednim wyremontowaniu w celu podwyższenia ceny najmu, po
    zlecenie warsztatowi samochodowemu naprawy samochodu, bądź nawet jego
    modernizacji w celu podwyższenia ceny rynkowej przed jego sprzedażą. Działania takie
    (podobnie jak działanie Podatnika) mają charakter związany wyłącznie z racjonalnym i
    logicznym zarządzaniem własnym majątkiem w granicach powszechnych norm
    społecznych (w ramach których każdy w pewnym stopniu dąży do maksymalizacji jego
    wartości, nie spełniając przy tym podstawowych przesłanek VATU do uznania takiej
    aktywności za działalność gospodarczą).
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 659 § 1 k.c., przez umowę najmu wynajmujący
    zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest umową konsensualną, odpłatną, wzajemną o trwałym charakterze, w
    której zarówno określenie przedmiotu najmu, jak i czynszu stanowi element
    przedmiotowo istotny. Źródłem dochodu wynajmującego jest czynsz. Stanowi on pożytek
    cywilny przynoszony przez rzecz, a zatem ma dla wynajmującego charakter zarobkowy. Jak
    przyjęto w literaturze, skoro czynsz najmu jest pożytkiem cywilnym z posiadanego
    majątku, to błędne byłoby przyjęcie, że bierne uzyskiwanie przez podatnika pożytków z
    majątku stanowi prowadzenie działalności gospodarczej (por. M. Jamroży, A. G.,
    Kwalifikacja przychodów z najmu prywatnego do źródła przychodów, Monitor Podatkowy
    2017, nr 6, str. 55).
    W orzecznictwie sądowym wskazuje się też, że oddanie rzeczy w najem wymaga od
    wynajmującego odpowiedniego zorganizowania nie tylko z uwagi na obowiązki go
    obciążające, a dotyczące dbałości i utrzymania w odpowiednim stanie rzeczy, ale niekiedy
    także jej części składowych, które jedynie służą do prawidłowego korzystania z
    wynajmowanej części rzeczy (np. lokalu). W warunkach gospodarki rynkowej samo
    zawarcie umowy najmu poprzedzać muszą działania przygotowawcze związane z
    oferowaniem rzeczy do używania w zamian za czynsz. Mogą to być czynności
    podejmowane bądź przez samego wynajmującego lub też przez zaangażowanego przez
    niego pośrednika, który jednak działa w imieniu wynajmującego. Nadto wskazuje się, że
    konstytutywnym elementem najmu jest jego ciągłość, powtarzalność wzajemnych
    świadczeń tak wynajmującego, jak i najemcy. Z jednej strony jest to obowiązek stałego,
    ciągłego utrzymania przedmiotu najmu w należytym stanie, a z drugiej zapłata, najczęściej
    periodycznie, świadczeń w postaci czynszu. Wobec tego czynsz najmu w takim przypadku
    jako pożytek cywilny związany jest przede wszystkim z posiadaniem określonego majątku,
    a nie aktywnością w zakresie wykonywania działalności gospodarczej, której nie można
    rozciągać na inne formy zarobkowania i uzyskiwania dochodu (por. wyrok NSA z dnia 20

    października 2020 r., sygn. akt II FSK 1647/18). Nie można zatem stwierdzić, że to, co dla
    najmu konstytutywne (np. z natury ciągły charakter) stanowi przesłankę do rozpoznania
    działalności gospodarczej na gruncie VATU. Prowadziłoby to do błędnych wniosków, że
    wynajem dwóch posiadanych na własność samochodów osobom trzecim po zmianie
    sposobu transportu (np. na komunikację miejską) stanowi przesłankę do uznania takiej
    czynności za działalność gospodarczą, podczas gdy nie jest to nic innego, jak racjonalne
    zarządzanie majątkiem prywatnym (przychód z najmu może tu być np. źródłem pokrycia
    wydatku związanego z ratą kredytu zaciągniętego na zakup takiego samochodu).
    W świetle powyższego najem „prywatny” (niebędący działalnością gospodarczą) nawet jeśli
    uznany za zorganizowany, ciągły i powtarzalny nie oznacza od razu prowadzenia
    działalności gospodarczej – tak długo, jak mieści się w ramach racjonalnego zarządzania
    majątkiem prywatnym.
    Podatnik będący osobą fizyczną ma prawo prowadzenia działalności gospodarczej z
    wykorzystaniem swojego mienia, lecz może także wykorzystywać je do celów
    „prywatnych”, oddając w najem. Wówczas nieruchomości i lokale, nie są składnikami
    majątku przedsiębiorstwa i nie stanowią jego środków trwałych – co jest zgodne ze
    stanem faktycznym Podatnika.
    Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli
    zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonego do
    prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwo obejmuje m.in.
    indywidualizujące je oznaczenie, własność ruchomości i nieruchomości, prawa najmu i
    dzierżawy, koncesje, licencje i zezwolenia, a także księgi i dokumenty związane z
                          1prowadzeniem przedsiębiorstwa (art. 55 kodeksu cywilnego, dalej KC). Prowadzenie
    przedsiębiorstwa wymaga zatem zidentyfikowania i wydzielenia z majątku podatnika
    będącego osobą fizyczną składników majątkowych, które będą służyć prowadzeniu
    działalności gospodarczej. Wiąże się to zazwyczaj m.in. z prowadzeniem ewidencji
    środków trwałych, ksiąg podatkowych, tworzeniem zorganizowanej struktury, mającej
    umożliwić gospodarowanie tym majątkiem, finansowaniem wydatków związanych z
    utrzymaniem tego majątku z przychodów z działalności gospodarczej (por. uchwała
    siedmiu sędziów NSA z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21).
    Co istotne, żadne z mieszkań zakupionych przez Podatnika nie była wprowadzona do
    ewidencji środków trwałych, nie była amortyzowana ani wykorzystywana w jakimkolwiek
    wymiarze do działalności gospodarczej. Nie ma innych okoliczności lub przekonujących
    argumentów wskazujących na związek przedmiotowej nieruchomości z działalnością
    gospodarczą polegającą na wynajmowaniu lokali mieszkalnych. Podkreślenia wymaga, że
    w zeznaniu rocznym np. za 2021 r., czy 2022 r. Podatnik wykazał przychody z najmu jako
    przychody z najmu „prywatnego”, a nie z działalności gospodarczej (dla 2021 r. z
    działalności złożono PIT-36L i PIT-28 z najmu, zaś za 2022 r. przychody te wykazano na
    jednej deklaracji PIT-28 wraz w przychodami z działalności, ale w osobnych,
    przeznaczonych do tego rubrykach).
    Powyższe świadczy zatem o tym, że Podatnik wykorzystywał powyższy majątek dla celów
    „prywatnych”.
    Nie ulega również wątpliwościom, że Podatnik nie angażował środków wykraczających
    poza zarządzanie majątkiem prywatnym. Dokonywanie kompleksowych wykończeń, czy
    remontów zakupionych mieszkań wynikało z ich przystosowania do najmu (nie ma
    bowiem możliwości wynajmu mieszkania w stanie deweloperskim). Takie działania
    mieszczą się w zakresie wykonywania prawa własności. Biorąc pod uwagę powyższe,
    czynności Podatnika mających na celu prawidłowe zarządzanie majątkiem prywatnym, z
    zachowaniem – normalnych w takich przypadkach – reguł gospodarowania mieniem, nie
    należy utożsamiać z działalnością gospodarczą. Zwykłe wykonywanie przez właściciela
    prawa własności nie może samo z siebie być uznawane za wykonywanie zawodowej
    (profesjonalnej) działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że Podatnik nie

    podejmował również żadnych działań marketingowych w tym zakresie (poza
    ograniczeniem się do przygotowania stosownych ogłoszeń internetowych).
    Co również istotne, ze względu na specyfikę rynku mieszkań mimo faktu, że Podatnik
    osiąga marginalne dodatnie przepływy pieniężne z ich najmu (lub w niektórych okresach
    wręcz ujemne), ich dalsze wynajmowanie ma na celu zachowanie wartości pieniądza w
    czasie (oszczędności) i w przyszłości (po wzroście cen tych mieszkań) rozpatruje on ich
    ewentualną sprzedaż (w części lub w całości). Z perspektywy Podatnika, inwestycja ta ma
    więc charakter lokacyjny, co tylko popiera wskazaną wyżej argumentację.
    Biorąc pod uwagę całą przedstawioną we wniosku argumentację (w tym przytoczone
    orzecznictwo oraz wykładnię przepisów) należy jednoznacznie wskazać, że stanowisko
    Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest twierdzące. Wnioskodawca uważa, że nie
    powinien uwzględniać przychodu z najmu prywatnego nieruchomości przy ustalaniu
    limitu VAT 200 000 zł zgodnie z art. 113 ust. 1 i 9 VATU.
    Pytanie nr 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawione transakcje najmu nieruchomości będą miały
    charakter pomocniczy i nie powinny być wliczane do limitu 200 000 zł, o którym mowa w
    art. 113 ust. 1 VATU. Na wstępie należy ponownie wskazać, że zgodnie z art. 113 ust. 1 i
    ust. 2 pkt 2 lit. a VATU, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u
    których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym
    kwoty 200.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku oraz kwot
    wynikających z transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te mają
    charakter transakcji pomocniczych.
    W przypadku Wnioskodawcy, zakup nieruchomości miał charakter inwestycyjny w celu
    zabezpieczenia swoich oszczędności, poprzez lokowanie kapitału w rynek nieruchomości.
    Działalność główna to inwestowanie w nieruchomości, natomiast wynajem jest tylko i
    wyłącznie przeprowadzany do pokrycia kosztów utrzymania posiadanych mieszkań i
    spłaty kredytów.
    Kluczowe zatem jest ustalenie znaczenia terminu „transakcja pomocnicza”. Pogląd
    wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26
    października 2017 r. (I SA/Po 747/17), zgodnie z którym transakcje pomocnicze to takie
    transakcje (mające charakter pomocniczy, incydentalny czy też dodatkowy), które nie są
    zasadniczą częścią (głównym przedmiotem) działalności danego podatnika. Nie jest przy
    tym istotna częstotliwość wykonywania transakcji, o których mowa, ale ważny jest stopień
    zaangażowania aktywów i usług opodatkowanych przy wykonywaniu tychże czynności.
    Wskazanie na „pomocniczy” charakter transakcji dotyczy zatem transakcji, które nie należą
    do zasadniczej działalności podatnika, chociaż są ściśle z nią związane, i których skala
    zasadniczo nie może być większa niż skala zasadniczej działalności, przy czym skala ta
    powinna być mierzona stopniem zaangażowania, a nie wielkością obrotów z
    poszczególnych części.
    Wykładnia językowa pojęcia „charakter pomocniczy” może oznaczać incydentalny, tj.
    mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko. Transakcje pomocnicze zatem to
    takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu
    nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby
    ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę
    przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej
    podatnika.
    W związku z powyższym Wnioskodawca podkreśla, że skala inwestycji związanych z
    nieruchomościami i ich wynajmem jest mała, nieistotna, mająca zabezpieczyć cześć jego
    majątku. Dodatkowo należy podkreślić, że działalność ta nie ma wymiaru profesjonalnego,
    a Podatnik wszystko realizuje i wyszukuje sam – ogłoszenia na portalach związanych z
    nieruchomościami, obsługa najemców, tworzenie umów itd.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Odbiorcą świadczenia musi
    być inny podmiot niż wykonujący usługę.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
    · świadczenie usługi na własny rachunek,
    · charakter mieszkalny nieruchomości,
    · mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Należy zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla pewnej
    grupy podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim
    roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Natomiast stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Ponadto, na mocy art. 113 ust. 10 ustawy:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie
      roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
      czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Z treści art. 113 ust. 13 pkt 1 i pkt 2 ustawy wynika, że:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
        podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,

      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu.
      (...)
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na
    strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w
    art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez
    względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako
    odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że
    ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    W konsekwencji najem nieruchomości, należy uznać za świadczony w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i stanowi on odpłatne świadczenie usług,
    o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i
    usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność m.in. w obszarze
    działalności usługowej związanej z poprawą kondycji fizycznej, która jest objęta kodami
    PKD: 96.04.Z Działalność usługowa związana z poprawą kondycji fizycznej, 74.90.Z
    Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej
    niesklasyfikowana. W ramach działalności gospodarczej oferuje Pan prowadzenie
    indywidualnych treningów stacjonarnych z podopiecznymi, tworzenie indywidualnych
    planów treningowych oraz konsultacje jednorazowe w zakresie treningów, odżywiania,
    suplementacji, odnowy biologicznej oraz sprzętu sportowego. Korzysta Pan ze zwolnienia
    z podatku VAT zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy. Podatnik podejmował (i podejmuje
    obecnie) działania w zakresie najmu nieruchomości prywatnych mieszczące się w pojęciu
    zarządzania majątkiem prywatnym – na cele mieszkaniowe. Umowy są zawarte przez
    Pana z osobami prywatnymi. W latach poprzednich nie dokonywał Pan rejestracji do
    podatku VAT ze względu na nieprzekroczenie kwoty zwolnienia podmiotowego
    wynikającego z art. 113 ust. 1 ustawy. Do kwoty limitu, o której mowa w tych przepisach
    nie dokonywał Pan bowiem włączenia przychodów z prywatnego najmu mieszkań.
    Mieszkania te nie były, ani nie są w żaden sposób związane z prowadzoną przez Pana
    działalnością gospodarczą, nie stanowią w jej ramach środków trwałych ani towaru, zaś
    wszelkie czynności związane z tymi nieruchomościami, a podejmowane przez Pana, są
    realizowane wyłącznie w sferze zarządzania Pana majątkiem prywatnym.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy może Pan nie uwzględniać wartości sprzedaży usług
    najmu nieruchomości prywatnych przy ustalaniu limitu wartości sprzedaży 200 000 zł, o
    którym mowa w z art. 113 ust. 1 i 9 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    W okolicznościach analizowanej sprawy należy stwierdzić, że czynność udostępniania
    przez Pana nieruchomości prywatnych na cele mieszkaniowe, na gruncie ustawy o
    podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art.
    15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowe mieszkania stanowią majątek wykorzystywany w
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego
    działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu miekszań, pozostaje
    okoliczność ich wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. We wniosku wskazał Pan, że
    mieszkania nie były, ani nie są w żaden sposób związane z prowadzoną przed Pana
    działalnością gospodarczą. Jednakże należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o
    VAT, działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów (w tym przypadku nieruchomości prywatnych – mieszkań) w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług
    świadcząc usługę najmu będzie Pan prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu tej
    ustawy i będzie Pan miał status podatnika podatku VAT.
    Tym samym, skoro świadczy Pan usługi najmu lokalu mieszkalnego za wynagrodzeniem,
    to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1
    ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem
    podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.
    Odnosząc się natomiast do kwestii wliczania wartości sprzedaży usług najmu do limitu, o
    którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy należy stwierdzić co następuje:
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43

    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji
    związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41
    oraz usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Poza przywołanym wyżej art. 113 ust. 2 ustawy warto zwrócić uwagę również na przepisy
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zgodnie
    z art. 288 Dyrektywy:
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
        zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z
        wyłączeniem VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
        opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego
        zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
        poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
        zwolnienie przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
        których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
        reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
        uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Natomiast sformułowanie „transakcje związane z nieruchomościami” oznacza (stosownie
    do wyroku Trybunału w sprawie C-716/18) transakcje dotyczące nieruchomości objęte
    zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j i k (dot. obrotu nieruchomościami) oraz
    lit. l (dot. wynajmu nieruchomości) Dyrektywy 2006/112/WE.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE, w wersji angielskiej posłużono się pojęciem
    „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental
    transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE,
    co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin
    „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN)
    oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast

    termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”.
    Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle
    rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób
    powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości
    występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej
    działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji
    niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby
    były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika
    (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na
    pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja
    językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika,
    to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące
    nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu,
    używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które
    nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wcześniej wskazano, świadczenie
    usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usługi nieruchomości
    prywatnych – na cele mieszkaniowe, nie można uznać za działalność świadczoną
    pomocniczo. Jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, m.in. w obszarze działalności
    usługowej związanej z poprawą kondycji fizycznej, która jest objęta kodami PKD: 96.04.Z
    Działalność usługowa związana z poprawą kondycji fizycznej, 74.90.Z Pozostała działalność
    profesjonalna, naukowa i techniczna, gdzie indziej niesklasyfikowana, drugi rodzaj
    wykonywanej przez Pana działalności.
    Zatem najem nieruchomości prywatnych (mieszkań) za wynagrodzeniem nie ma
    charakteru transakcji pomocniczych do świadczonej przez Pana działalności związanej z
    poprawą kondycji fizycznej, lecz są to dwie różne transakcje podstawowe – w zakresie
    odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej. Tym
    samym bez znaczenia jest w opisanej sytuacji fakt, że nie zajmuje się Pan najmem jako
    profesjonalny przedsiębiorca.
    Analiza przedstawionych przez Pana okoliczności sprawy w kontekście powołanych
    przepisów prawa prowadzi do wniosku, że wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług
    najmu nieruchomości prywantych z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, jako
    transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności
    pomocniczych, powinny być wliczane do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust.
    1 i ust. 9 ustawy.

    W konsekwencji, w analizowanej sprawie, ustalając limit wartości sprzedaży 200 000 zł, o
    którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy, powinien Pan wliczyć wartość sprzedaży
    usług najmu nieruchomości prywatnych.
    W związku z powyższym Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr
    1 jest nieprawidłowe.
    Jednocześnie, odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku nr 2 stała się
    bezprzedmiotowa, ponieważ w interpretacji – w odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 1 –
    rozstrzygnięto, że w analizowanej sprawie najem nieruchomości prywatnych nie ma
    charakteru transakcji pomocniczych do świadczonej przez Pana działalności gospodarczej,
    a wartość sprzedaży z tytułu świadczenia ww. usług najmu (jako transakcje związane z
    nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych), powinny być
    wliczane do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Pana do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.