Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-630/14-4/EC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-08-21
Teza: Czy opisany przez Wnioskodawczynię wynajem lokali można rozliczyć w ramach umowy najmu opodatkowanej 8,5% stawką podatku?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; najem; przychód; przychód-źródła przychodu; stawka; wynajem
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 27 maja 2014 r. (data wpływu 2 czerwca 2014 r.) uzupełnionego pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. (data nadania 11 sierpnia 2014 r., data wpływu 14 sierpnia 2014 r.) na wezwanie z dnia 29 lipca 2014 r. (data doręczenia 4 sierpnia 2014 r.) Nr IPPB1/415-630/14-2/EC o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie opodatkowania przychodów z najmu krótkotrwałego - **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 2 czerwca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie opodatkowania przychodów z najmu krótkotrwałego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni posiada lokale mieszkalne, które zamierza wynajmować. Przedmiotowe lokale nie są i nigdy nie byty składnikiem majątku związanego z działalnością gospodarczą. Będzie to umowa najmu pomiędzy Wnioskodawczynią, a osobą korzystającą z lokalu, ale na bardzo krótki czas np. 1 lub 2 dni, tydzień, miesiąc. Wnioskodawczyni wskazała, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych jak i w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym nie znalazła zapisu wprowadzającego ograniczenia związane z najmem krótkotrwałym, to znaczy najem krótkotrwały nie jest uzależniony od ilości posiadanych/ wynajmowanych lokali. Wnioskodawczyni uważa, że od niej zależy, iż otrzymane wynagrodzenie z wynajmu powyższych lokali opodatkuje jako najem prywatny według stawki 8,5%, po wcześniejszym zawiadomieniu odpowiedniego Naczelnika Urzędu Skarbowego o wyborze formy opodatkowania. Świadczone przez Wnioskodawczynię usługi najmu krótkotrwałego nie będą miały charakteru usług hotelowych, brak w nich usług powiązanych jak: recepcja, dostęp do restauracji, usług sprzątania i tym podobnych. Brak cykliczności, incydentalności tych usług wynajmu pozwala jej stwierdzić, iż nie wykonuje działalności gospodarczej z tego tytułu.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 29 lipca 2014 r. Nr IPPB1/415-630/14-2/EC wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia. W dniu 14 sierpnia 2014 r. do tut. Biura wpłynęło uzupełnienie, w którym Wnioskodawczyni wskazała, że:

1.  Zgodnie z przysługującym Wnioskodawcy prawem wynikającym z Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Berlinie dnia 14.05.2003 r. w momencie wynajmowania przedmiotowych mieszkań opodatkowanie dochodu z majątku nieruchomego zgodnie z art. 6 ust. 3 powyższej umowy będzie miało miejsce na terytorium Rzeczypospolitej Polski.
2.  Przewidywalna ilość wynajmowanych lokali wynosi dwa.
3.  Przedmiotem najmu będą lokale mieszkalne, nie pokoje w tych lokalach.
4.  Najem będzie miał charakter incydentalny, w zależności od chętnych.
5.  Najemcy pozyskiwani będą poprzez reklamę na portalach internetowych i reklamę ustną.
6.  Informację o wolnych lokalach będzie można uzyskać poprzez zapytanie skierowane do Wnioskodawcy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy opisany przez Wnioskodawczynię wynajem lokali można rozliczyć w ramach umowy najmu opodatkowanej 8,5% stawką podatku?

Zdaniem Wnioskodawczyni, wynajmując własne lokale w celu spełnienia krótkotrwałego zakwaterowania nie może przewidzieć skali nasilenia zamawianych usług. Wymienione przez nią usługi nie noszą znamion cykliczności. Wnioskodawczyni przewiduje, że będą okresy o większym zapotrzebowaniu na zakwaterowanie w jej lokalach, jak również będą okresy, w których najem będzie sporadyczny. Trudno jest z góry przewidzieć ilość osób korzystających z tego najmu, gdyż informacja o wolnych pokojach będzie zamieszczana na portalach internetowych i według reklamy ustnej przekazywanej przez klientów.

Wynajem nie będzie prowadzony w sposób systematyczny i uporządkowany, który wiąże się z zaplanowanym charakterem działań. Realizacja poszczególnych zamierzeń nie będzie prowadzona w sposób ciągły. Najem ten Wnioskodawczyni będzie wykonywać osobiście, bez zatrudnienia osób trzecich. Nie będzie korzystać również z obsługi księgowej.

Ponieważ Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania lokali na cele mieszkalne, ani nie wykorzystuje tych lokali jako składnik majątku w działalności gospodarczej, ze względu na przytoczone argumenty uważa, że spełnia warunki do opodatkowania usług najmu w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych wg stawki 8,5%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Istotą ograniczonego obowiązku podatkowego jest więc to, że osoby fizyczne objęte takim obowiązkiem, mogą być zobowiązane do zapłacenia podatku dochodowego jedynie od dochodów, które powstały w Polsce.

Zgodnie z art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.

Na podstawie art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy stwierdzić, iż wyżej wymienione przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisaną w Berlinie dnia 14.05.2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90), dochód, osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.

Określenie "majątek nieruchomy" ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego się Państwa, na terytorium którego dany majątek jest położony. Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie przynależne do majątku nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których zastosowanie mają przepisy prawa powszechnego dotyczące nieruchomości gruntowych, prawa użytkowania nieruchomości, jak również prawa do stałych lub zmiennych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa do eksploatacji złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych; statki morskie, statki żeglugi śródlądowej i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego (art. 6 ust. 2 ww. Umowy).

Zgodnie z art. 6 ust. 3 postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się do dochodu osiągniętego z bezpośredniego użytkowania, najmu, dzierżawy lub innego rodzaju użytkowania majątku nieruchomego.

Z powyższego wynika, iż wobec osoby nieposiadającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, która uzyskuje dochody z nieruchomości położonej na terytorium Polski mają zastosowanie przepisy ustaw z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm.).

Przechodząc na płaszczyznę przepisów polskiego prawa podatkowego w zakresie opodatkowania dochodów z majątku nieruchomego położonego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wskazać należy, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych , odrębnymi źródłami przychodu są określone w pkt 3 i 6 tego przepisu:

*   pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
*   najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).

Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych opiera się na trzech przesłankach:

1.  zarobkowym celu działalności,
2.  wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
3.  prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym źródła przychodu jakim jest najem, wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.

Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzić należy, że najem stanowi odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy).

Stosownie do treści art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie chyba, że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.), ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, – o czym stanowi art. 2 ust. 1a tej ustawy.

Jak stanowi art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a) ww. ustawy, od przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5%.

Warunkiem skorzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania jest, zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, złożenie pisemnego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy, pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego, natomiast podatnik rozpoczynający działalność gospodarczą w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Przy czym zgodnie z treścią art. 9 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że w przypadku osiągania przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a, przepisy dotyczące oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych stosuje się odpowiednio, z tym że podatnik rozpoczynający osiąganie takich przychodów w trakcie roku podatkowego składa pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął pierwszy przychód z tego tytułu, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego.

Wskazać należy, że ostateczne przesądzenie, do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć przychody podatnika z wynajmu nieruchomości, możliwe jest tylko po przeanalizowaniu konkretnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni posiada dwa lokale mieszkalne, które zamierza wynajmować. Najem odbywałby się na podstawie umowy najmu zawieranej pomiędzy Wnioskodawczynią jako właścicielem, a osobą chcącą korzystać z lokalu na okresy najczęściej krótkotrwałe – kilkudniowe, tygodniowe lub kilkutygodniowe. Najem nie będzie nosił cech usługi hotelowej bądź pensjonatowej. Nie będą w ramach najmu świadczone usługi powiązane, takie jak recepcja, dostęp do restauracji, wyżywienie czy usługi sprzątania. Lokale mieszkalne, które mają być przedmiotem najmu nie są składnikami majątku związanymi z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. Najem będzie miał charakter incydentalny.

Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych zawarcie umowy najmu powinno zawsze być rozpatrywane przy uwzględnieniu definicji działalności gospodarczej, określonej w wyżej powołanym art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że jeżeli z analizy konkretnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że zawarcie umowy najmu odbywa się w warunkach określonych w powołanym przepisie, to przychód z tego rodzaju umowy kwalifikuje się do źródła przychodów – działalność gospodarcza. Bowiem w takiej sytuacji należy uznać, że umowa najmu została zawarta w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

W związku z powyższym dla celów podatku dochodowego kluczowe znaczenie ma analiza w konkretnym stanie faktycznym, czy działalność prowadzona jest w warunkach określonych w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli zatem osoba fizyczna zawiera umowy najmu we własnym imieniu bez względu na jej rezultat w sposób zorganizowany i ciągły, za wynagrodzeniem, to należy uznać, że umowy te zawierane są w ramach działalności gospodarczej, a przychód z nich uzyskiwany kwalifikuje się do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast jeżeli umowy najmu mają charakter incydentalny (a nie ciągły), to uzasadniona jest kwalifikacja przychodów z takiego rodzaju umów do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze powyższe w kontekście przedstawionego we wniosku zdarzenia, przyjmując za Wnioskodawczynią, że najem nie będzie dokonywany w sposób zorganizowany, stwierdzić należy, że przychody uzyskane z tytułu umowy najmu lokali, mogą zostać zaliczone do źródła przychodów, o którym mowa w cyt. wyżej art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w wysokości 8,5% po złożeniu w określonym terminie oświadczenia o wyborze tej formy opodatkowania.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Podkreślenia wymaga, że niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego przez Wnioskodawczynię.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania podatkowego lub kontrolnego właściwy organ ustali, że wykonywany przez Wnioskodawczynię najem wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Jeżeli przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe różni się od zdarzenia przyszłego mającego miejsce w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.