Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1350/14-2/TW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-02-27
Teza: Obowiązki płatnika.
Słowa kluczowe: pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; samochód; samochód-samochód służbowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 26 listopada 2014 r. (data wpływu 1 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz opis zdarzenia przyszłego.

Spółka, z uwagi na niejednokrotnie mobilny charakter czynności wykonywanych służbowo przez pracowników oraz wymaganą od nich dyspozycyjność, udostępnia swoim pracownikom samochody w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych.

Szczegółowe zasady oraz warunki udostępniania pracownikom samochodów służbowych zostały spisane i uregulowane w regulaminie użytkowania samochodów służbowych. Zasady te obowiązują jednakże w Spółce od początku jej funkcjonowania, regulamin stanowi wyłącznie pisemne potwierdzenie ich stosowania. Zgodnie z zasadami obowiązującymi w Spółce, spisanymi we wspomnianym regulaminie, przekazany pracownikowi samochód będzie parkowany lub garażowany w bezpiecznym miejscu, znajdującym się w obrębie siedziby Spółki lub pobliżu miejsca zamieszkania pracownika. Pracownicy są również zobowiązani do dbania o powierzony samochód służbowy oraz utrzymywania go we właściwym stanie technicznym.

Parkowanie bądź garażowanie w pobliżu miejsca zamieszkania pracownika ma na celu zapewnić pracownikowi mobilność oraz dyspozycyjność w wykonywaniu obowiązków służbowych, jednocześnie umożliwiając mu sprawowanie nadzoru nad powierzonym samochodem.

W konsekwencji, pracownicy będą wykorzystywać powierzone im samochody w celu dojazdu do siedziby Spółki, bądź innego miejsca wykonywania obowiązków służbowych z ustalonego miejsca parkowania, jak również w celu powrotu do tego miejsca. Pracownicy będą również rozpoczynać podróż służbową z miejsca zamieszkania.

Samochód służbowy udostępniony jest również pracownikowi, który dojeżdża z miejsca zamieszkania do zakładu pracy około 70 km. Pracownik ten jest jedyną osobą odpowiedzialną za zarządzanie zakładem produkcyjnym należącym do Spółki. Zakład produkcyjny funkcjonuje w trybie dwuzmianowym, wobec czego pracownik ten musi być w pełnej dyspozycji do podróży z miejsca zamieszkania do miejsca pracy o różnej porze. W przypadku tego pracownika podróże służbowe realizowane poza miejsce zakładu pracy są realizowane także z miejsca zamieszkania.

Ponadto Spółka przewiduje umożliwienie wykorzystania samochodów przez pracowników do celów prywatnych, wymaga to jednak dodatkowej zgody Spółki oraz dokonania przez pracownika odpłatności. Zasady wykorzystywania samochodów dla celów prywatnych zostały również uregulowane w regulaminie użytkowania samochodów służbowych. Regulamin określa, m.in. obowiązki pracowników związane z użytkowaniem samochodu dla celów prywatnych oraz zasady odpłatności z tego tytułu. Ze względu na wspomnianą odpłatność, świadczenie w postaci użytkowania samochodu przez pracownika dla celów prywatnych nie stanowi nieodpłatnego świadczenia.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w związku z udostępnieniem pracownikom samochodów służbowych w celu pełnienia obowiązków służbowych oraz zobowiązaniem ich do nadzoru nad powierzonym im samochodem służbowym, z tytułu dojazdów z miejsca parkowania bądź garażowania samochodu do siedziby Spółki lub innego miejsca wykonywania pracy i z powrotem, pracownik uzyskuje przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a Spółka w związku z tym będzie miała obowiązek ustalenia i przypisania poszczególnym pracownikom przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu stosunku pracy oraz obliczania i pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy (zgodnie z art. 31 Ustawy PIT)?
2.  Czy w przypadku pracownika, o którym mowa w stanie faktycznym, ze względu na jego dojazdy do miejsca pracy oraz z powrotem, które w jedną stronę wynoszą około 70 km, a które spowodowane są specyfiką jego pracy (pełnienie przez niego funkcji jedynego zarządzającego w danym zakładzie produkcyjnym, który musi być dyspozycyjny w każdej chwili ze względu na dwuzmianowy tryb funkcjonowania zakładu i potrzebę stałego nadzoru nad nim), Spółka będzie miała obowiązek rozpoznać powstanie przychodu z nieodpłatnego świadczenia a tym samym obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy zgodnie z art. 31 Ustawy PIT?

Zdaniem Wnioskodawcy, dojazdy pracowników (w tym również wspomnianego w stanie faktycznym pracownika pełniącego funkcję zarządzającego zakładem produkcyjnym) udostępnionym samochodem służbowym z miejsca bezpiecznego parkowania bądź garażowania do siedziby Spółki lub innego miejsca wykonywania czynności służbowych i z powrotem, nie powodują powstania u pracowników przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do ustalenia wartości przychodu podlegającego opodatkowaniu z tego tytułu.

Uzasadnienie.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 Ustawy PIT za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z powyższego przepisu wynika, iż przychodem ze stosunku pracy są także wszelkie nieodpłatne świadczenia, jakie pracownik otrzymuje w związku z zatrudnieniem u danego pracodawcy.

Jak wskazano w stanie faktycznym, Spółka udostępnia swoim pracownikom samochody służbowe. Należą one do Spółki, jednakże co do zasady są postawione do dyspozycji pracowników tylko i wyłącznie do wykorzystania ich w celach służbowych. Wykorzystywanie samochodów przez pracownika w innych, prywatnych celach zgodnie z obowiązującymi w Spółce zasadami, spisanymi w regulaminie użytkowania samochodów służbowych, wymaga dodatkowej zgody Spółki oraz jest odpłatne.

Przedmiotem niniejszego zapytania jest tylko i wyłącznie wykorzystanie samochodu służbowego przez pracownika w celu dojazdu do miejsca wykonywania pracy z określonego miejsca bezpiecznego parkowania bądź garażowania samochodu i w celu powrotu.

Z uwagi na fakt, iż od pracowników niejednokrotnie jest wymagana dyspozycyjność oraz mobilność, w celu sprawnego wykonywania przez nich zadań służbowych, a także, na podstawie zasad obowiązujących w Spółce, spisanych w regulaminie użytkowania samochodów służbowych, są oni zobowiązani do nadzoru oraz dbania o powierzony im samochód, mogą oni ustalić w porozumieniu ze Spółką dogodne miejsce parkowania bądź garażowania samochodu. W wyniku takich wymogów i ustaleń, bardzo częstym jest ustalenie miejsca parkowania lub garażowania samochodu w miejscu zamieszkania pracownika.

Tak ustalone miejsce z jednej strony zapewnia pracownikowi mobilność i dyspozycyjność wymaganą od niego przez pracodawcę (Spółkę), a także, co nie jest bez znaczenia, bezpieczeństwo oraz możliwość sprawowania nadzoru nad powierzonym mu samochodem służbowym.

W takiej sytuacji, oczywistym jest, iż pracownik wykonując swoje obowiązki służbowe przy wykorzystaniu udostępnionego mu w tym celu samochodu służbowego musi przemieszczać się z ustalonego ze Spółką miejsca parkowania bądź garażowania do miejsca wykonywania czynności służbowych (siedziba Spółki bądź inne miejsce wskazane przez Spółkę, w szczególności w przypadku pracowników na stanowisku przedstawiciela handlowego) i z powrotem.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Spółki, takiego wykorzystania samochodu – dojazdu z bezpiecznego miejsca parkowania bądź garażowania (znajdującego się m.in. w obrębie miejsca zamieszkania pracownika) do siedziby Spółki bądź innego miejsca, w którym pracownik wykonuje swoje obowiązki służbowe, oraz drogi powrotnej pomiędzy tymi miejscami, będącego konsekwencją realizacji zadań służbowych, nie należy rozpatrywać w kategorii przysporzenia stanowiącego nieodpłatne świadczenie na rzecz pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT. Zdaniem Spółki charakter wykonywanej pracy nie może mieć wpływu na powstanie dodatkowego przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy, a w konsekwencji powstania zobowiązania podatkowego. Tym samym Spółka nie ma obowiązku kalkulowania przychodu oraz obliczania i pobierania z tego tytułu od pracownika zaliczek na podatek dochodowy.

Ta sama zasada dotyczyć będzie opisanej w stanie faktycznym sytuacji pracownika zarządzającego zakładem, który dojeżdża do zakładu około 70 km. Odległość pomiędzy jego miejscem zamieszkania a zakładem produkcyjnym nie ma w tym przypadku znaczenia. Jako jedyny zarządzający danym zakładem produkcyjnym jest on zobligowany do pełnienia swoich obowiązków w każdym momencie, gdy wymaga tego sytuacja, do bycia w pełnej dyspozycji w każdym momencie. Pracownik ten jest obowiązany do wykazywania pełnej gotowości do pełnienia czynności służbowych. Zarówno pełniona przez niego funkcja zarządzająca danym zakładem produkcyjnym, jak i fakt, że dany zakład funkcjonuje w trybie dwuzmianowym powodują, że udostępnienie mu przez Spółkę samochodu służbowego ma umożliwić mu należyte wypełnienie swoich obowiązków służbowych w każdym momencie, gdy będzie taka konieczność.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. IPPB2/415-260/14-2/MK1, dotyczącej analogicznej sprawy wskazał, że „przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.”

Zatem idąc dalej, należy uznać, iż poza wykonywaniem czynności stricte służbowych, przejazdy te stanowią także realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki, wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość jego do użytkowania i wykonywania służbowych zadań.

Analogiczne wnioski należy wyciągnąć w odniesieniu do dojazdów powrotnych z miejsca pracy do miejsca bezpiecznego parkowania samochodu służbowego.

Takie rozumienie przepisów jest również prezentowane w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r., sygn. ILPB1/415-78/13-2/TW, w której stwierdzono, że „pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z wyznaczonego miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci innego nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez Spółkę. Zatem przydzielenie samochodu służbowego pracownikom i wyznaczenie przez pracodawcę miejsca garażowania w miejscu zamieszkania lub jego okolicy tych osób (miejsce postojowe, garaż, posesja) gwarantuje jego bezpieczeństwo, stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu, a tym samym dbałość o powierzone mienie.”

Spółka podkreśla, iż wykorzystanie przez pracownika samochodu w celach prywatnych nie jest przedmiotem niniejszego zapytania. Aczkolwiek zostało ono uregulowane przez Spółkę i spisane w regulaminie użytkowania samochodów służbowych, wymaga dodatkowej zgody Spółki oraz jest odpłatne.

Reasumując, w przypadku gdy pracownik (w tym również pracownik, o którym mowa w stanie faktycznym, zarządzający zakładem produkcyjnym Spółki) wykorzystuje samochód służbowy do dojazdów z miejsca bezpiecznego parkowania bądź garażowania do siedziby Spółki lub innego miejsca wykonywania czynności służbowych i z powrotem – co niewątpliwie stanowi realizację zadań służbowych, nie osiąga on dodatkowego przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, a w konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do obliczenia oraz wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy od wartości przychodu z tego tytułu.

Analogiczne stanowisko w takich samych sprawach zostało niejednokrotnie wyrażane także w innych indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego poza cytowanymi powyżej (przykładowo w wydanych: w dniu 7 sierpnia 2014 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, sygn. IBPBII/1/415-399/14/MK; w dniu 26 czerwca 2013 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, sygn. IBPBII/1/415-366/13/BD, w dniu 31 grudnia 2012 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, sygn. IPTPB1/415-609/12-2/DS, dniu 27 września 2012 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, sygn. IPTPB1/415-376/12-4/ASZ, w dniu 1 września 2011 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, sygn. ILPB2/415-642/11-2/JK; w dniu 5 lipca 2010 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, sygn. IBPBII/1/415-396/10/ŚS; w dniu 19 maja 2010 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, sygn. IPPB2/415-168/10-2/AS; w dniu 20 sierpnia 2009 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, sygn. IPPB2/415-361/09-4/MK; oraz w dniu 4 lutego 2009 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, sygn. IBPBII/1/415-89/09/HK.

Spółka prosi uprzejmie o potwierdzenie wyżej przedstawionego stanowiska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W tym miejscu wskazać należy, że od dnia 1 stycznia 2015 r. art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych otrzymał brzmienie następującej treści: przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń, należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie.

Jak wynika z dyspozycji art. 124 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502), pracownik, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się:

1.  pieniądze, papiery wartościowe lub kosztowności,
2.  narzędzia i instrumenty lub podobne przedmioty, a także środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze,

odpowiada w pełnej wysokości za szkodę powstałą w tym mieniu.

Z kolei art. 124 § 2 Kodeks pracy stanowi, że pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

Wobec powyższego uznać należy, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle wskazanych wyżej przepisów Kodeksu pracy uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie, pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi w celu pełnienia obowiązków służbowych, zobowiązani do nadzoru nad powierzonymi im samochodami służbowymi, z tytułu dojazdów z miejsca parkowania bądź garażowania samochodu do siedziby Spółki lub innego miejsca wykonywania pracy i z powrotem – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami.

Wskazane przejazdy stanowią bowiem realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie pracodawcy wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu.

W takim przypadku wskazać należy, że używanie samochodów służbowych służy wyłącznie celom związanym z realizowaniem zadań pracowniczych (zadań służbowych). To oznacza, że w takiej sytuacji trudno uznać, że pracownikowi powierzono samochód tylko po to, aby zapewnić mu transport z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i z powrotem. Tym samym bezpodstawnym byłoby także stwierdzenie, że w takiej sytuacji następuje przysporzenie majątkowe dla pracownika w postaci nieodpłatnego świadczenia.

W świetle wskazanych wyżej przepisów oraz informacji przedstawionych we wniosku wskazać należy, że w związku z udostępnieniem pracownikom samochodów służbowych w celu pełnienia obowiązków służbowych oraz zobowiązaniem ich do nadzoru nad powierzonym im samochodem służbowym, z tytułu dojazdów z miejsca parkowania bądź garażowania samochodu do siedziby Spółki lub innego miejsca wykonywania pracy i z powrotem, pracownik nie uzyskuje przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a Spółka w związku z tym nie będzie miała obowiązku ustalenia i przypisania poszczególnym pracownikom przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu stosunku pracy oraz obliczania i pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy zgodnie z art. 31 ww. ustawy.

Także w przypadku pracownika, który ze względu na jego dojazdy do miejsca pracy oraz z powrotem, które w jedną stronę wynoszą około 70 km, a które spowodowane są specyfiką jego pracy (pełnienie przez niego funkcji jedynego zarządzającego w danym zakładzie produkcyjnym, który musi być dyspozycyjny w każdej chwili ze względu na dwuzmianowy tryb funkcjonowania zakładu i potrzebę stałego nadzoru nad nim), Spółka nie będzie miała obowiązku rozpoznania przychodu z nieodpłatnego świadczenia a tym samym obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy:

*   zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,
*   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę pism urzędowych, tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.