Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.14.2025.2.AZE
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-15
Teza: Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka jest
uprawniona na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy CIT do
odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych do
zapłaty w Polsce, podatku zagranicznego pobranego w
Maroku od należności opisanej w stanie faktycznym.
Słowa kluczowe: dowód-dowody z dokumentów
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Dochody uzyskane za granicą-
Odliczenie podatku zapłaconego przez podatnika za
granicą
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 20
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 czerwca 2025 r. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest
    podatnikiem VAT czynnym zarejestrowanym do celów podatku VAT w Polsce.
    Wnioskodawca wykonuje czynności w przedmiocie produkcji (...) i handlu materiałami
    poligraficznymi i urządzeniami. Spółka oprócz dochodów osiąganych na terytorium Polski,
    osiąga również przychody (dochody) poza terytorium kraju, m.in. od klientów mających
    zagraniczną rezydencję podatkową.
    Spółka dokonała sprzedaży usługi serwisowania urządzenia A do podmiotu
    zlokalizowanego w Maroko (dalej: „Klient”). Klient posiada rezydencję podatkową w
    Maroko. Z nieznanych Wnioskodawcy przyczyn Klient pobrał od wypłaconego
    wynagrodzenia należnego dla Wnioskodawcy podatek u źródła (dalej: „podatek
    zagraniczny”). Spółka wielokrotnie podejmowała bezskuteczne próby pozyskania od
    Klienta dowodu zapłaty do organu podatkowego pobranego podatku zagranicznego w
    Maroku.
    Należy uznać, że Spółka nie ma i nie będzie miała możliwości udokumentowania płatności
    podatku zagranicznego przez Klienta na rzecz miejscowych organów skarbowych za
    pomocą potwierdzenia przelewu, ze względu na fakt, że płatności te dokonywane są w
    taki sposób, że każdorazowa operacja przelewu zawiera sumarycznie pobrany podatek od
    wszystkich kontrahentów Klienta z danego przedziału czasu, a co za tym idzie, na
    podstawie takiego potwierdzenia przelewu nie ma możliwości wykazania konkretnej
    wartości podatku zagranicznego pobranego przez Klienta z płatności na rzecz Spółki.
    Dla celów dowodowych w zakresie faktu zapłaty podatku zagranicznego w Maroku przez
    Klienta, Spółka dysponuje jedynie mailową korespondencją z Klientem, z której wynika, iż
    Klient pobrał i odprowadził podatek zagraniczny do miejscowego organu podatkowego.
    Klient przedstawił także skany zagranicznych dokumentów, ale nie wynika z tych
    dokumentów jednoznacznie, iż podatek zagraniczny został pobrany od należności
    Wnioskodawcy. Spółka nie dysponuje żadnym dokumentem urzędowym
    potwierdzającym, iż Klient wpłacił do urzędu podatek u źródła pobrany od jej należności,
    który wyraźnie potwierdzałby, iż zapłacony podatek to podatek wprost należny od
    należności Wnioskodawcy. Z uzyskanych przez Spółkę informacji od Klienta wynika, iż
    uznał on należności Spółki z tytułu usługi serwisowania jako należność licencyjną.
    Uzupełnienie wniosku
    Należności zakwalifikowane przez Klienta jako należności licencyjne nie stanowią
    dochodów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.), tzn.
    dochodów wolnych od podatku.
    Dane identyfikujące podmiot zagraniczny występujący w sprawie:
    (....)
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym Spółka jest uprawniona na podstawie art. 20
    ust. 1 ustawy CIT do odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych do zapłaty
    w Polsce, podatku zagranicznego pobranego w Maroku od należności opisanej w stanie
    faktycznym?
    2) Czy w przedstawionym stanie faktycznym, określając dzień zapłaty podatku w obcym
    państwie, a co tym idzie kurs właściwy dla jego przeliczenia na złote Spółka powinna
    stosować średni kurs odpowiedniej waluty ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z

    ostatniego dnia roboczego, poprzedzającego dzień dokonania poboru podatku przez
    płatnika, tj. zapłaty przez Klienta na rzecz Spółki należności wynikających z faktury
    wystawionej przez Spółkę za świadczoną przez nią usługę?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    W opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym Spółka jest uprawniona na
    podstawie art. 20 ust. 1 ustawy CIT do odliczenia od podatku dochodowego od osób
    prawnych do zapłaty w Polsce, podatku zagranicznego pobranego w Maroko od
    wynagrodzenia wypłaconego przez Klienta.
    Ustawodawca w przepisach ustawy CIT regulujących problematykę dochodów
    uzyskiwanych przez podatników posiadających nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce, którzy uzyskują dochody ze źródeł położonych poza terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, unormował jako metodę eliminacji podwójnego opodatkowania tzw. metodę
    zaliczenia zwykłego (proporcjonalnego). W myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT, jeżeli podatnicy,
    o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody (przychody) poza terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a
    umowa międzynarodowa, której Polska jest stroną nie zwalnia tych dochodów z
    opodatkowania w państwie rezydencji (art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT), w rozliczeniu za rok
    podatkowy dochody (przychody) te łączy się z dochodami (przychodami) osiąganymi na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej
    sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie.
    Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
    dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym
    państwie.
    Powołany art. 20 ust. 1 Ustawy CIT ustanawia zatem następujące przesłanki materialne
    pozwalające na dokonanie odliczenia podatku zapłaconego w państwie źródła, tj.:
      - podmiot podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce;
      - podatnik ten osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i za
        granicą;
      - dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają
        opodatkowaniu w tych państwach;
      - dochody te nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy międzynarodowej,
        której stroną jest Rzeczpospolita Polska, i tym samym nie ma zastosowania art. 17
        ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT;
      - podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych został
        faktycznie zapłacony w tych państwach.
    Na podstawie art. 20 ust. 6 Ustawy CIT, łączna kwota odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i
    2, nie może przekroczyć tej części podatku, która została obliczona przed dokonaniem
    odliczenia i która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.
    Powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 22a Ustawy CIT). Stosownie
    zaś do art. 22b ustawy CIT, odliczenie określone w art. 20 ustawy CIT stosuje się pod
    warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której
    stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji
    podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w
    którym podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i ust. 3 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a
    Rządem Królestwa Maroka w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku
    sporządzonej w Rabacie dnia 24 października 1994 r.:

      1) Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
        mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
        mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2) Jednakże takie należności podlegają również opodatkowaniu w Umawiającym się
        Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz
        podatek w ten sposób wymierzony nie może przekroczyć dziesięciu procent brutto
        należności licencyjnych.
      3) Określenie „należności licencyjne”, użyte w tym artykule, oznacza wszelkiego rodzaju
        należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw
        autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami
        dla kin, wszelkiego patentu, znaku fabrycznego lub handlowego, wzoru lub modelu,
        planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, za prawo użytkowania lub
        prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego,
        lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej
        lub naukowej; należności licencyjne obejmują również prowizje, honoraria i
        wynagrodzenia z tytułu pomocy technicznej, usług świadczonych przez personel,
        jaki z tytułu prac badawczych.
    Powyższa Konwencja przewiduje także podstawę prawną do uzyskania przez organ
    podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego w Maroku. Podsumowując,
    w opisanym stanie faktycznym nie ma wątpliwości, że Spółka faktycznie ponosi
    ekonomiczny ciężar opodatkowania usługi serwisowania, zakwalifikowanych przez Klienta
    zgodnie z lokalnymi przepisami jako należności licencyjne. Podatek ten jest bowiem
    potrącany z wynagrodzenia za usługi świadczone przez Spółkę na rzecz Klienta.
    Finalnie należy wskazać, iż opierając się na brzmieniu i wykładni przepisów art. 20 ust. 1
    Ustawy CIT oraz Konwencji należy stwierdzić, że w przedstawionym we wniosku stanie
    faktycznym Spółka ma prawo do odliczenia od podatku dochodowego obliczanego
    zgodnie z polskimi przepisami, opisanego we wniosku Podatku zagranicznego, pobranego
    przez Klienta na terytorium Maroka.
    Ad 2.
    Stosownie do art. 20 ust. 8 Ustawy CIT, określając wielkość odliczenia, o którym mowa w
    ust. 1 i 2, oraz zwolnienia, o którym mowa w ust. 3, kwotę podatku zapłaconego w obcym
    państwie oraz osiągniętego dochodu (przychodu) przelicza się na złote według kursu
    średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
    poprzedzającego dzień zapłaty tego podatku lub dzień osiągnięcia dochodu (przychodu).
    Spółka pragnie zauważyć, że przepisy, tj. art. 20 ust. 8 ustawy CIT wskazując „dzień zapłaty
    podatku”, nie określa czy chodzi o dzień zapłaty podatku przez podatnika czy o dzień
    zapłaty podatku przez płatnika, a daty te mogą i często są różne. Tak zresztą, jak różne są
    kwoty zapłaty dokonywanej przez podatnika i przez płatnika.
    W ocenie Spółki, dniem, w którym Spółka dokonuje zapłaty podatku w obcym Państwie,
    jest dzień, w którym Spółka ponosi ekonomiczny ciężar podatku zagranicznego, czyli
    moment płatności wynagrodzenia za Usługi przez Klienta z uwzględnieniem dokonanego
    przez płatnika potrącenia Podatku zagranicznego.
    W konsekwencji, w ocenie Spółki, w celu ustalenia kwoty podatku zapłaconego w obcym
    państwie należy przyjąć kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego
    dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania potrącenia podatku przez płatnika
    (Klienta) z zapłaty wynagrodzenia należnego Spółce za Usługi świadczone na rzecz Klienta,
    tj. dzień zapłaty za usługi świadczone przez Spółkę z uwzględnieniem podatku pobranego
    przez Klienta.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
    Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Przepis ten statuuje tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy.
    Polski normodawca w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    regulujących problematykę dochodów uzyskiwanych przez podatników posiadających
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, którzy uzyskują dochody ze źródeł
    położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, unormował jako jedyną metodę
    eliminacji podwójnego opodatkowania tzw. metodę zaliczenia zwykłego
    (proporcjonalnego).
    W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT:
      Jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody
      (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w
      obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 17
      ust. 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z
      dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W
      tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę
      równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może
      jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia,
      która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Powołany art. 20 ust. 1 ustawy o CIT ustanawia następujące przesłanki materialne
    pozwalające na dokonanie odliczenia podatku zapłaconego w państwie źródła, tj.:
      - podmiot podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce;
      - podatnik ten osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i za
        granicą;
      - dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają
        opodatkowaniu w tych państwach;
      - dochody te nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy
        międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska i tym samym nie ma
        zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT;
      - podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych
        został faktycznie zapłacony w tych państwach.
    W świetle art. 20 ust. 6 ustawy o CIT:
      Łączna kwota odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć tej części
      podatku, która została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która
      proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.
    Na podstawie art. 22a ustawy o CIT:
      Przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Na mocy art. 22b ustawy o CIT:
      Zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest

      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym
      podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Ponadto wskazać należy, że przepisy poszczególnych umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów ustaw
    podatkowych i na podstawie art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej mają
    pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
    Zgodnie z art. 1 Konwencji między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa
    Maroka w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Rabacie dnia
    24 października 1994 r. (Dz.U. z 1996 r. nr 110, poz. 529, dalej: „konwencja polsko-
    marokańska”):
        Niniejsza konwencja dotyczy osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      jednym lub w obu
        Umawiających się Państwach.
    Art. 2 ust. 1 i 2 konwencji polsko-marokańskiej stanowi:
      1. Niniejsza konwencja dotyczy, bez względu na sposób poboru, podatków od
        dochodu i od majątku, które pobiera się na rzecz każdego Umawiającego się
        Państwa, jego jednostek terytorialnych lub władz lokalnych.
      2. Za podatki od dochodu i od majątku uważa się wszystkie podatki, które pobiera się
        od całego dochodu i od majątku albo od części dochodu lub majątku, włączając
        podatki od zysku z przeniesienia tytułu własności majątku ruchomego lub
        nieruchomego, jak również podatki od przyrostu majątku.
    Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1-3 konwencji polsko-marokańskiej:
      1. Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane
        osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
        Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże takie należności podlegają również opodatkowaniu w Umawiającym się
        Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz
        podatek w ten sposób wymierzony nie może przekroczyć dziesięciu procent
        brutto należności licencyjnych.
      3. Określenie "należności licencyjne", użyte w tym artykule, oznacza wszelkiego
        rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
        praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
        filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku fabrycznego lub handlowego, wzoru
        lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, za prawo
        użytkowania lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego
        lub naukowego, lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej; należności licencyjne obejmują również
        prowizje, honoraria i wynagrodzenia z tytułu pomocy technicznej, usług
        świadczonych przez personel, jak i z tytułu prac badawczych.
    Natomiast art. 24 konwencji polsko-marokańskiej dotyczy unikania podwójnego
    opodatkowania.
    W myśl art. 24 ust. 2 konwencji polsko-marokańskiej:
        Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się
        Państwie osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11 i 12
        może być opodatkowany w drugim Umawiającym się Państwie, to pierwsze
        Państwo zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej

        podatkowi zapłaconemu w tym drugim Państwie. Jednak takie odliczenie nie może
        przekroczyć tej części podatku, która została obliczona przed dokonaniem
        odliczenia i która odpowiada tej części dochodu osiągniętej w tym drugim
        Państwie.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego nr 1 jest kwestia
    ustalenia, czy Spółka jest uprawniona na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy CIT do odliczenia
    od podatku dochodowego od osób prawnych do zapłaty w Polsce, podatku zagranicznego
    pobranego w Maroku od należności opisanej w stanie faktycznym.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że podatek
    dochodowy, który został pobrany u źródła (w Maroku) od wypłacanego Państwu
    wynagrodzenia, co do zasady mógłby podlegać odliczeniu od podatku dochodowego od
    osób prawnych w Polsce do wysokości limitu, obliczonego na podstawie art. 20 ustawy o
    CIT, o ile podmiot wypłacający wynagrodzenie zasadnie pobrał ten podatek (informacja ta
    została przyjęta jako element opis sprawy niepodlegający ocenie).
    Jednakże w opisie stanu faktycznego wskazali Państwo, że Spółka nie ma i nie będzie miała
    możliwości udokumentowania płatności podatku zagranicznego przez Klienta na rzecz
    miejscowych organów skarbowych za pomocą potwierdzenia przelewu, ze względu na
    fakt, że płatności te dokonywane są w taki sposób, że każdorazowa operacja przelewu
    zawiera sumarycznie pobrany podatek od wszystkich kontrahentów Klienta z danego
    przedziału czasu, a co za tym idzie, na podstawie takiego potwierdzenia przelewu nie ma
    możliwości wykazania konkretnej wartości podatku zagranicznego pobranego przez
    Klienta z płatności na rzecz Spółki.
    Dla celów dowodowych w zakresie faktu zapłaty podatku zagranicznego w Maroku przez
    Klienta, Spółka dysponuje jedynie mailową korespondencją z Klientem, z której wynika, iż
    Klient pobrał i odprowadził podatek zagraniczny do miejscowego organu podatkowego.
    Klient przedstawił także skany zagranicznych dokumentów, ale nie wynika z tych
    dokumentów jednoznacznie, iż podatek zagraniczny został pobrany od należności Spółki.
    Spółka nie dysponuje żadnym dokumentem urzędowym potwierdzającym, iż Klient wpłacił
    do urzędu podatek u źródła pobrany od jej należności, który wyraźnie potwierdzałby, iż
    zapłacony podatek to podatek wprost należny od należności Spółki.
    Należy podkreślić, że w myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, odliczeniu podlega podatek
    zapłacony za granicą. Obowiązkiem podatnika jest zatem odpowiednio udokumentować
    polskiemu organowi podatkowemu fakt zapłacenia podatku za granicą i jego wysokość.
    Fakt zapłaty podatku powinien być wiarygodnie udokumentowany, ponieważ jest to
    warunek do odliczenia zapłaconego podatku pomimo, że ustawa o podatku dochodowym
    od osób prawnych nie stanowi wprost jakie dokumenty powinien posiadać podatnik, aby
    mógł skorzystać z omawianego odliczenia. Nie budzącym wątpliwości potwierdzeniem
    faktu zapłaty podatku za granicą oraz jego wysokości, jest informacja sporządzona przez
    stosowny organ administracji podatkowej w państwie źródła lub dokument przelewu na
    rachunek właściwego miejscowo organu administracji podatkowej podatku u źródła wraz
    ze wskazaniem wysokości, rodzaju wpłaconego podatku, tytułu wpłaty podatku oraz
    podmiotu w imieniu którego dokonywana jest zapłata pobranego podatku.
    Dowody, którymi Państwo dysponują nie potwierdzają faktu zapłaty podatku w obcym
    państwie, gdyż jak wskazali Państwo w opisie stanu faktycznego, płatności podatku przez
    Klienta dokonywane są w taki sposób, że każdorazowa operacja przelewu zawiera
    sumarycznie pobrany podatek od wszystkich kontrahentów Klienta z danego przedziału
    czasu. Zatem nie można w oparciu o posiadane dokumenty stwierdzić czy Klient ten
    podatek odprowadził, a jeżeli tak to w jakiej wysokości i z tytułu czyjej należności.
    Przywołany wcześniej art. 20 ust. 1 ustawy o CIT jednoznacznie wskazuje, że odliczeniu
    podlega kwota podatku zapłaconego w obcym państwie. Z kolei z przedstawionego opisu

    sprawy wynika, że nie są Państwo w stanie udokumentować faktu zapłaty tego podatku. W
    związku z powyższym Spółce nie przysługuje prawo odliczenia podatku pobranego w
    Maroku od wynagrodzenia wypłacanego przez Klienta.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Z uwagi na uznanie przez organ Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe, odpowiedź na pytanie oznaczone nr 2 dotyczące ustalenia kursu
    przeliczenia podatku stała się bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.