Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2-2.4011.45.2017.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-06-09
Teza: Czy w ramach ulgi rehabilitacyjnej Wnioskodawca w zeznaniu rocznym PIT-37 za 2016 r. może dokonać odliczenia od dochodu kwoty wydatkowanej w 2016 r. na zakup laptopa łącznie z oprogramowaniem?
Słowa kluczowe: komputery; niepełnosprawni; niepełnosprawność; odliczenia-odliczenie od dochodu; ulga-ulga rehabilitacyjna; zakup
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 marca 2017 r. (data wpływu 28 marca 2017 r.), uzupełnionym pismem z dnia 24 maja 2017 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 marca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Z uwagi, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem nr … z dnia … wezwano Wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych braków formalnych. Ww. wniosek uzupełniony został pismem z dnia \`(...)\` (wpływ do tutejszego organu dnia …).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, a jego niepełnosprawność istnieje od urodzenia i wynika ze znacznych ograniczeń narządu ruchu: niedowład lewej kończyny dolnej, duże skrzywienie kręgosłupa związane z przepukliną rdzeniowo-kręgową.

W ubiegłym roku Wnioskodawca zakupił z własnych środków laptop, a przez cały ubiegły rok był zatrudniony w systemie telepracy. Wnioskodawca pracował dla portalu internetowego przy aktualizacji informacji zamieszczonych na nim. Zakupiony laptop służył zatem Wnioskodawcy również do wykonywania codziennej pracy zawodowej. Znacznie jednak większe znaczenie laptop ten miał w innych sferach codziennego życia Wnioskodawcy. Był i wciąż jest niezastąpionym narzędziem pomagającym każdego dnia komunikować się ze światem: opłacać rachunki, kontaktować się ze znajomymi i rodziną. Za pomocą laptopa Wnioskodawca znajdował zakłady opieki zdrowotnej, w których mógł skorzystać z koniecznej w jego przypadku rehabilitacji. Zatem ww. laptop jest dla Wnioskodawcy niewyobrażalnym ułatwieniem. Za pomocą laptopa i łączności z Internetem Wnioskodawca znalazł dane firmy, w której zamierza się dokształcać w dziedzinie programowania. Posiadanie w tym przypadku takiego narzędzia jak laptop będzie nieodzowne w codziennych ćwiczeniach w ramach kursu. W związku z problemami Wnioskodawcy z komunikacją (od dziecka cierpi bowiem na zaburzenia mowy) korzystanie z laptopa jest dla niego znacznie wygodniejsze niż z telefonu. Napisanie maila jest w wielu przypadkach dla Wnioskodawcy prostsze niż kontakt telefoniczny.

Zakupiony przez Wnioskodawcę laptop nie posiada jednak cech „indywidualnego przeznaczenia”. Z uwagi bowiem na rodzaj niepełnosprawności – narząd ruchu, przepuklina rdzeniowo-kręgowa – nie jest konieczne przystosowanie laptopa.

Dowodem poniesienia wydatku na zakup laptopa z oprogramowaniem jest faktura z dnia 14 marca 2016 r. Wydatki poniesione na zakup laptopa wraz z oprogramowaniem nie zostały i nie zostaną sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zawodowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Narodowego Funduszu Zdrowia, czy też zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i nie zostały zwrócone Wnioskodawcy w żadnej formie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w ramach ulgi rehabilitacyjnej Wnioskodawca w zeznaniu rocznym PIT-37 za 2016 r. może dokonać odliczenia od dochodu kwoty wydatkowanej w 2016 r. na zakup laptopa łącznie z oprogramowaniem?

Zdaniem Wnioskodawcy, zakup laptopa, który nie jest stricte sprzętem medycznym, stanowi dla niego urządzenie ułatwiające wykonywanie czynności życiowych. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92 ze zm.), rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej. Tym samym Wnioskodawca uważa, że może skorzystać z odliczenia od dochodu kwoty wydatkowanej na zakup laptopa, a udokumentowanej na podstawie faktury VAT z dnia 14 marca 2016 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2032 ze zm.), podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e i 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b – 7g tego artykułu.

Przepis art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:

1.  adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2.  przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
3.  zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
4.  zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
5.  odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
6.  odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne;
7.  opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
8.  utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł;
9.  opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
10.  opłacenie tłumacza języka migowego;
11.  kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia;
12.  leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo);
13.  odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
    1.  osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
    2.  osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a;
14.  używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł;
15.  odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
    1.  na turnusie rehabilitacyjnym,
    2.  w zakładach, o których mowa w pkt 6,
    3.  na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11

Stosownie do treści art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 26 ust. 7c ww. ustawy – w brzmieniu obowiązującym po 1 marca 2017 r. - w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;
2.  okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego;
3.  okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie (art. 26 ust. 7b ww. ustawy).

Katalog wydatków rehabilitacyjnych jest katalogiem zamkniętym, tzn. odliczeniu podlegają wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Zgodnie bowiem z zasadą przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania, a wobec tego nie jest dopuszczalne stosowanie wykładni zarówno rozszerzającej, jak i zawężającej.

W związku z tym, tylko wydatkowanie środków na cele wskazane w powołanym przepisie uprawnia do skorzystania z odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, a jego niepełnosprawność istnieje od urodzenia i wynika ze znacznych ograniczeń narządu ruchu: niedowład lewej kończyny dolnej, duże skrzywienie kręgosłupa związane z przepukliną rdzeniowo-kręgową.

W ubiegłym roku Wnioskodawca zakupił z własnych środków laptop, a przez cały ubiegły rok był zatrudniony w systemie telepracy. Wnioskodawca pracował dla portalu internetowego przy aktualizacji informacji zamieszczonych na nim. Zakupiony laptop służył zatem Wnioskodawcy również do wykonywania codziennej pracy zawodowej. Znacznie jednak większe znaczenie laptop ten miał w innych sferach codziennego życia Wnioskodawcy. Był i wciąż jest niezastąpionym narzędziem pomagającym każdego dnia komunikować się ze światem: opłacać rachunki, kontaktować się ze znajomymi i rodziną. Za pomocą laptopa Wnioskodawca znajdował zakłady opieki zdrowotnej, w których mógł skorzystać z koniecznej w jego przypadku rehabilitacji. Zatem ww. laptop jest dla Wnioskodawcy niewyobrażalnym ułatwieniem. Za pomocą laptopa i łączności z Internetem Wnioskodawca znalazł dane firmy, w której zamierza się dokształcać w dziedzinie programowania. Posiadanie w tym przypadku takiego narzędzia jak laptop będzie nieodzowne w codziennych ćwiczeniach w ramach kursu. W związku z problemami Wnioskodawcy z komunikacją (od dziecka cierpi bowiem na zaburzenia mowy) korzystanie z laptopa jest dla niego znacznie wygodniejsze niż z telefonu. Napisanie maila jest w wielu przypadkach dla Wnioskodawcy prostsze niż kontakt telefoniczny.

Zakupiony przez Wnioskodawcę laptop nie posiada jednak cech „indywidualnego przeznaczenia”. Z uwagi bowiem na rodzaj niepełnosprawności – narząd ruchu, przepuklina rdzeniowo-kręgowa – nie jest konieczne przystosowanie laptopa.

Dowodem poniesienia wydatku na zakup laptopa z oprogramowaniem jest faktura z dnia 14 marca 2016 r. Wydatki poniesione na zakup laptopa wraz z oprogramowaniem nie zostały i nie zostaną sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zawodowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Narodowego Funduszu Zdrowia, czy też zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i nie zostały zwrócone Wnioskodawcy w żadnej formie.

Mając na względzie powołane przepisy należy stwierdzić, że z uregulowań zawartych w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu a rodzajem niepełnosprawności pozostawać musi ścisły związek. Zakupiony sprzęt musi mieć indywidualny charakter, być wykorzystywany (używany) w rehabilitacji oraz ułatwiać wykonywanie czynności życiowych, ograniczenie których wynika z zakresu niepełnosprawności.

Podkreślić przy tym należy, że określenie "niezbędnych w rehabilitacji" oznacza, że ustawodawca zalicza do niego tylko i wyłącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne - mające cechy sprzętu, urządzeń czy narzędzi indywidualnych, niezbędnych w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwiających tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonywania wynika z niepełnosprawności. Zatem nie wystarczy tylko aby określony sprzęt ułatwiał osobie niepełnosprawnej wykonywanie czynności życiowych, ponieważ wymagane są jeszcze inne cechy, którymi winien się charakteryzować, aby mógł być odliczony. Powyższy pogląd jest uzasadniony, ponieważ ogranicza możliwość odliczenia jakiegokolwiek wydatku, nie posiadającego indywidualnych cech, przeznaczenia i niezbędnego w rehabilitacji.

Co prawda zakupiony laptop może ułatwiać Wnioskodawcy wykonywanie czynności życiowych jak np. kontakty z rodziną i znajomymi, wyszukiwanie zakładów opieki zdrowotnej wykonujących konkretne zabiegi rehabilitacyjne, opłacanie rachunków, których to czynności wykonywanie w jego przypadku jest utrudnione z uwagi na problemy z narządem ruchu oraz z komunikacją słowną. Tym niemniej, laptop jest dobrem powszechnego użytku, przeznaczonym dla wszystkich osób niezależnie od tego czy są osobami niepełnosprawnymi czy cieszącymi się dobrym zdrowiem. Z wniosku nie wynika, aby ten sprzęt (laptop) posiadał jakieś indywidualne cechy, przystosowanie (np. specjalne oprogramowanie) związane z rodzajem niepełnosprawności podatnika, do jakich można przykładowo zaliczyć klawiaturę z alfabetem Вrailleа, czy oprogramowanie umożliwiające sterowanie komputera głosem. Dlatego też laptop ten nie spełnia kryteriów „indywidualnego sprzętu" niezbędnego w rehabilitacji oraz ułatwiającego wykonywanie czynności życiowych, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy i tym samym wydatek na jego zakup nie uprawnia do skorzystania z omawianej ulgi.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.