Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/4511-321/15/MU
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-05-28
Teza: Zwolnienie przedmiotowe (art. 21 ust. 1 pkt 112)
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-zwrot kosztów; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 lutego 2015 r. (data wpływu 24 lutego 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 maja 2015 r. (data wpływu 21 maja 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 20 maja 2015 r. (data wpływu 21 maja 2015 r.).

We wniosku tym oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 269 z późn. zm.) urzędnika państwowego można, na jego wniosek lub za jego zgodą, przenieść do pracy w innym urzędzie w tej samej lub innej miejscowości. Przeniesienia dokonuje kierownik urzędu, w którym urzędnik ten ma być zatrudniony, w porozumieniu z kierownikiem urzędu dotychczas zatrudniającego urzędnika. Wnioskodawca, na swój wniosek został przeniesiony do pracy w Sądzie Okręgowym w xxx (poprzedni pracodawca to Sąd Okręgowy w xxx). Z uwagi na stosunkowo niewielką odległość pomiędzy miastami, która wynosi 39 km w jedną stronę, Wnioskodawca codziennie dojeżdża do pracy. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, który stanowi, że urzędnikowi państwowemu przenoszonemu do pracy w innej miejscowości przysługują zwrot kosztów przeniesienia, diety, zwrot kosztów podróży oraz inne świadczenia, Wnioskodawcy przysługuje zwrot kosztów podróży. Doprecyzowanie zasad wypłaty następuje w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 roku w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości (Dz. U. z 2002, nr 66, poz.597). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia urzędnikowi przeniesionemu do pracy w innej miejscowości i nieprzesiedlającemu się, jeżeli jest możliwy codzienny dojazd do urzędu, do którego nastąpiło przeniesienie, zwraca się koszt biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu. Pismem Dyrektora Sądu Okręgowego w xxx z dnia 17 lutego 2015 r. przyznano Wnioskodawcy zwrot kosztów w wysokości 450 zł (wynika z cennika biletu miesięcznego PKS xxx na trasie xxx). Wnioskodawca został poinformowany, iż od ww. zwrotu kosztów dojazdu będzie pobierany podatek (wynika to z użytkowanego w Sądzie Okręgowym w xxx systemu księgowości (SAP), w związku z tym uważa, że zostało to uznane za Jego przychód ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca wskazuje, że codzienne dojazdy do pracy, za które przyznano Mu zwrot kosztów w wysokości 450 zł, nie odbywały się na podstawie zakupionego biletu miesięcznego, lecz zgodnie z pismem Dyrektora Sądu Okręgowego w xxx z dnia 17 lutego 2015 r. podstawę do wypłaty kosztów dojazdu za każdy kolejny miesiąc stanowi złożone przeze Niego oświadczenie (według wzoru) w Oddziale Finansowym Sądu w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego zwrot dotyczy. Ponadto z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości, który mówi, że „Urzędnikowi przeniesionemu do pracy w innej miejscowości i nieprzesiedlającemu się, jeżeli jest możliwy codzienny dojazd do urzędu, do którego nastąpiło przeniesienie, zwraca się koszt biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu" nie wynika wprost obowiązek/konieczność przedłożenia zakupionego biletu miesięcznego, więc nie jest to wymagane przez Pracodawcę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyżej opisany zwrot kosztu biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu jest wolny od podatku dochodowego czy też podlega opodatkowaniu?

Zdaniem Wnioskodawcy zwrot kosztów dojazdu jest wolny od podatku zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, iż wolne od podatku dochodowego są, m.in. „zwrot kosztów dojazdu pracownika do zakładu pracy, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy wynika wprost z przepisów innych ustaw”. Tak jest w przedmiotowej sprawie - zwrot kosztów dojazdu wynika jasno i ewidentnie oraz wprost z przepisów „innej ustawy”, a mianowicie z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 269), który stanowi, że „Urzędnikowi państwowemu przenoszonemu do pracy w innej miejscowości przysługują zwrot kosztów przeniesienia, diety, zwrot kosztów podróży oraz inne świadczenia”, z art. 26 ust. 2a, który stanowi, iż Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości, w szczególności diet za czas przejazdu i za pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania, zwrotu poniesionych kosztów podróży, przewozu urządzenia domowego, zakwaterowania oraz dodatku za rozłąkę, z uwzględnieniem okresu, na jaki urzędnik został przeniesiony, jak również jego stanu rodzinnego, biorąc pod uwagę, że za członków rodziny uważa się małżonka, dzieci oraz inne osoby prowadzące z nim wspólne gospodarstwo domowe, jeżeli przesiedlają się wraz z urzędnikiem”. Wysokość i warunki wypłacania świadczeń zostały zawarte w akcie wykonawczym do ustawy o pracownikach urzędów państwowych, tj. m. in. w § 1 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości (Dz. U. Nr 66, poz. 597), które stanowią odpowiednio, iż: „Rozporządzenie reguluje wysokość i warunki wypłacania urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości następujących świadczeń: zwrotu kosztów podróży urzędnika państwowego i członków jego rodziny,\`(...)\`” oraz „Urzędnikowi przeniesionemu do pracy w innej miejscowości i nieprzesiedlającemu się, jeżeli jest możliwy codzienny dojazd do urzędu, do którego nastąpiło przeniesienie, zwraca się koszt biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu”.

Uwzględniając powyższe należy przyjąć, iż zwrot kosztów dojazdu (tutaj kosztu biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu) jest wolny od podatku dochodowego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli nie podlega opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W świetle art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów dojazdu pracownika do zakładu pracy, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy wynika wprost z przepisów innych ustaw.

Z przepisu tego wynika, że przedmiotowym zwolnieniem objęte są tylko te świadczenia, które wynikają z przepisów odrębnych ustaw nakazujących pracodawcy zwracanie tego rodzaju wydatków.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 269 z późn. zm.) urzędnika państwowego można, na jego wniosek lub za jego zgodą, przenieść do pracy w innym urzędzie w tej samej lub innej miejscowości. Przeniesienia dokonuje kierownik urzędu, w którym urzędnik ten ma być zatrudniony, w porozumieniu z kierownikiem urzędu dotychczas zatrudniającego urzędnika. Wnioskodawca, na swój wniosek został przeniesiony do pracy w Sądzie Okręgowym w xxx (poprzedni pracodawca to Sąd Okręgowy w xxx). Z uwagi na stosunkowo niewielką odległość pomiędzy miastami, która wynosi 39 km w jedną stronę, Wnioskodawca codziennie dojeżdża do pracy. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, który stanowi, że urzędnikowi państwowemu przenoszonemu do pracy w innej miejscowości przysługują zwrot kosztów przeniesienia, diety, zwrot kosztów podróży oraz inne świadczenia, Wnioskodawcy przysługuje zwrot kosztów podróży. Doprecyzowanie zasad wypłaty następuje w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 roku w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości (Dz. U. z 2002, nr 66, poz. 597). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia urzędnikowi przeniesionemu do pracy w innej miejscowości i nieprzesiedlającemu się, jeżeli jest możliwy codzienny dojazd do urzędu, do którego nastąpiło przeniesienie, zwraca się koszt biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu. Pismem Dyrektora Sądu Okręgowego w xxx z dnia 17 lutego 2015 r. przyznano Wnioskodawcy zwrot kosztów w wysokości 450 zł (wynika z cennika biletu miesięcznego PKS xxx na trasie xxx). Wnioskodawca został poinformowany, iż od ww. zwrotu kosztów dojazdu będzie pobierany podatek (tak wynika z użytkowanego w Sądzie Okręgowym w xxx systemu księgowości (SAP), w związku z tym uważa, że zostało to uznane za Jego przychód ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawca wskazuje, że codzienne dojazdy do pracy, za które przyznano Mu zwrot kosztów w wysokości 450 zł, nie odbywały się na podstawie zakupionego biletu miesięcznego, lecz zgodnie z pismem Dyrektora Sądu Okręgowego w xxx z dnia 17 lutego 2015 r. podstawę do wypłaty kosztów dojazdu za każdy kolejny miesiąc stanowi złożone przeze Niego oświadczenie (według wzoru) w Oddziale Finansowym Sądu w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego zwrot dotyczy. Ponadto z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości nie wynika wprost obowiązek/konieczność przedłożenia zakupionego biletu miesięcznego, więc nie jest to wymagane przez Pracodawcę.

Na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 269 z późn. zm.) urzędnikowi państwowemu przenoszonemu do pracy w innej miejscowości przysługują zwrot kosztów przeniesienia, diety, zwrot kosztów podróży oraz inne świadczenia.

Powołana powyżej ustawa upoważniła Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia, wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości (art. 26 ust. 2a ww. ustawy).

Jak wynika z postanowień § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości (Dz. U. poz. 66 Nr 597) urzędnikowi przeniesionemu do pracy w innej miejscowości i nieprzesiedlającemu się, jeżeli jest możliwy codzienny dojazd do urzędu, do którego nastąpiło przeniesienie, zwraca się koszt biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zwrot urzędnikowi państwowemu kosztu biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu wynika z przepisów rangi ustawowej, w związku z tym jest objęty zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawcy nie zwrócono kosztu biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu ponieważ - jak sam Wnioskodawca wskazał - codzienne dojazdy do pracy, nie odbywały się na podstawie zakupionego biletu miesięcznego, a jedynie pismem Dyrektora Sądu Okręgowego przyznano Wnioskodawcy „zwrot kosztów w wysokości wynikającej z cennika biletu miesięcznego PKS xxx na trasie xxx”.

Ponadto, założyć należy, że gdyby ustawodawca w ww. rozporządzeniu w sprawie wysokości i warunków wypłacania świadczeń urzędnikom państwowym przeniesionym do pracy w innej miejscowości miał na myśli „zwrot kosztów w wysokości wynikającej z cennika biletu miesięcznego”, to posłużyłby się takim sformułowaniem a nie „zwrotem kosztu biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu”.

W związku z tym przyznanego Wnioskodawcy „zwrotu kosztów” w wysokości wynikającej z cennika biletu miesięcznego PKS xxx na trasie xxx nie należy utożsamiać z wynikającym z rangi ustawowej zwrotem kosztu biletu miesięcznego na dojazd publicznym środkiem transportu objętym zwolnieniem przedmiotowym, określonym w art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślenia wymaga, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe stanowią wyłom od zasady powszechności opodatkowania oraz mają charakter przywileju, z którego podatnik ma prawo, a nie obowiązek korzystania; muszą one być zatem interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Nadto przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego i próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową.

W związku z tym, otrzymywany przez Wnioskodawcę zwrot kosztów w wysokości wynikającej z cennika biletu miesięcznego PKS xxx na trasie xxx nie korzysta ze zwolnienia na podstawie w art. 21 ust. 1 pkt 112 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.