Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.967.2024.2.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-08
Teza: Opodatkowanie kwot dodatkowych z ugody z bankiem
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowne Panie,
    stwierdzam, że Pań stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    16 grudnia 2024 r. wpłynął Pań wniosek z 6 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowane, które wystąpiły z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:

        X;
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        Y.
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 6 lutego 2008 r. X i Z (dalej łącznie zwani „Kredytobiorcy” lub „Wnioskodawca”)
    zawarli z bankiem (dalej „Bank”) umowę kredytu mieszkaniowego hipotecznego (dalej
    „Umowa”).
    Kredyt walutowy w całości został wykorzystany na dokończenie budowy domu
    jednorodzinnego. Kredyt walutowy został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej
    na własności nieruchomości opisanej powyżej.
    Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę 357 965,27 zł stanowiącą
    równowartość 160 371,47 CHF stosując kurs kupna obowiązujący w Banku w chwili
    uruchomienia transz kredytu. W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 10
    stycznia 2022 r., Kredytobiorcy uiścili na rzecz Banku kwotę 628 303,98 zł. Różnica między
    kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a kwotą rzeczywiście wypłaconą przez
    Bank wyniosła 270 338,71 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość roszczenia
    Kredytobiorców z tytułu Umowy. W momencie zawierania Umowy w małżeństwie
    kredytobiorców panował ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej. Zgodnie z
    zawartą Umową wszyscy Kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie.
    Stan ten utrzymywał się do dnia 10 stycznia 2014 r., gdy jeden z kredytobiorców – Z,
    zmarł. Jego spadkobiercami są X oraz Y. Po śmierci Z, za spłatę kredytu odpowiadała X.
    Kredyt został całkowicie spłacony 10 stycznia 2020 r.
    Pozwem z dnia 18 lipca 2023 r. Kredytobiorcy wnieśli do Sądu Okręgowego pozew o
    zapłatę kwoty 628 303,98 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od
    dnia 19 marca 2023 do dnia zapłaty. W pozwie Kredytobiorcy wskazywali na nieważność
    bezwzględną Umowy oraz niedozwolony charakter postanowień (art. 385 (1) § 1 k.c.),
    których usunięcie z Umowy skutkowało upadkiem (nieważnością) Umowy. Przedmiotem
    żądania pozwu w zakresie zapłaty był zwrot nienależnie uiszczonych rat kredytu oraz
    innych kosztów za okres od dnia zawarcia Umowy do dnia 10 stycznia 2022 r.
    Z ostrożności procesowej sformułowano również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw.
    roszczenie o „odfrankowienie” ) o zasądzenie kwoty 227 101,11 zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 marca 2023 r. do dnia zapłaty, pobranej przez Bank
    nienależnie, tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego ustalenia przez
    Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych oraz w wyniku
    stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli dot. przeliczania rat kapitałowo
    odsetkowych. Sąd Okręgowy rozpoznawał sprawę pod. sygn. akt I C 1667/23.
    Dążeniem Wnioskodawcy, wobec naruszenia przez Bank przepisów prawa, było
    odzyskanie nienależnie uiszczonych przez Kredytobiorców kwot przewyższających kwotę
    wypłaconego kapitału kredytu. W trakcie postępowania sądowego Bank wystąpił z
    propozycją zawarcia ugody, która zakończyłaby spór dotyczący kwestionowanej Umowy.
    W toku procesu toczącego się przed Sądem Strony uzgodniły warunki ugody, którą
    zdecydowały się zawrzeć w trybie pozasądowym. Propozycję ugody z Bankiem należy
    traktować jako zwrot przez Bank środków, które w wyniku ugody zostaną uznane za
    nienależnie wpłacone do Banku tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowodują
    odstąpienie przez Kredytobiorców od dochodzenia dalszych roszczeń wobec Banku z
    tytułu Umowy.
    W dniu 7 października 2024 r. Strony zawarły ugodę pozasądową, w oparciu o którą
    zakończono spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej
    Umowy (oraz jej ważności). Zawarcie ugody skutkowało cofnięciem powództwa ze

    zrzeczeniem się roszczenia przez Kredytobiorców. Bank i Kredytobiorcy zawarli ugodę w
    celu polubownego zakończenia sporu i uchylenia stanu niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w
    zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Za podstawę
    ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy
    został rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. 6 lutego 2008 r. stanowił kredyt
    złotowy udzielony na warunkach określonych w ugodzie.
    W § 1. ust. 4 ugody z bankiem zawarte jest stwierdzenie, że strony dokonają rozliczenia w
    oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie na walutę polską.
    Na mocy ugody Bank zwrócił Kredytobiorcom poniższe kwoty, a także dokonał zwrotu
    kosztów procesu:
    a) Koszty zastępstwa prawnego w wysokości 10 800 PLN;
    b) Połowę opłaty od pozwu w wysokości 500 PLN.
    W § 1 ust. 7 ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym podstawę wyliczenia
    nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień 10 stycznia 2022 r. W § 1 ust. 9 ugody podano, że
    „w celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i
    ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób
    rozliczenia (...)”, Bank zobowiązał się do zwrotu na rzecz Kredytobiorców kwoty 182 968,16
    zł. W § 4 ust. 3 ugody wskazano, że Bank w terminie 21 dni od daty ugody wypłaci
    Kredytobiorcom kwotę dodatkową w wysokości 57 031,84 zł, a także poinformował
    Kredytobiorców, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po stronie Kredytobiorców
    przychód, a na Banku ciąży wykonanie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie PIT-11).
    W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwrócił Kredytobiorcom łączną kwotę 240 000,00 zł
    tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytobiorcy
    przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy.
    Ww. kwota została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku
    których zarówno Bank, jak i Kredytobiorcy dokonali wzajemnych ustępstw. Kwota, na
    którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorców na rzecz Banku z
    tytułu Umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku nie jest niższa niż kwota
    uzyskanego przez Kredytobiorców kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej Kredytobiorcy
    wpłacili na poczet Umowy co najmniej kwotę 270 338,71 zł przewyższającą wypłaconą mu
    przez Bank kwotę kapitału.
    W uzupełnieniach wniosku podano, co następuje.
    Córka X – Y przyjęła spadek po zmarłym ojcu – Z z dniem 11 kwietnia 2014 r.
    Prawdopodobnie wtedy uzyskała status kredytobiorcy. X nigdy nie pozwoliłaby obciążać
    córki swoimi zobowiązaniami. W całości tylko X poczuwała się do odpowiedzialności za
    spłatę kredytu.
    Od 2014 r. do 2022 r. (zakończenie kredytu) X samodzielnie dokonała wpłat wszystkich rat
    kredytu. Dzięki pracy w szkole oraz rencie rodzinnej po mężu, nie potrzebowała wsparcia
    finansowego.
    To X podjęła decyzję, aby za pośrednictwem kancelarii podjąć kroki prawne, w wyniku
    których doszło do zawarcia ugody z bankiem. Kancelaria sporządziła dokumenty cesji
    wierzytelności, które wspólnie z córką podpisały. Cesja wierzytelności dotyczy zrzeczenia
    się uzyskanej kwoty tytułem nadpłaty kredytu na X. X chciała oszczędzić ponadto córce
    takich właśnie sytuacji. X nie wie, gdzie został popełniony błąd przez kancelarię, która po
    otrzymaniu zapłaty za usługę przestała się kontaktować. Na zaplanowanej rozprawie
    sądowej była tylko X.
    Po śmierci męża X – Z, córka Y nie przystąpiła do kredytu.
    Córka Y podpisała ugodę sporządzoną przez kancelarię.

    Córka Y nie otrzymała od banku żadnej kwoty. Mimo to bank wystawił PIT-11 na Y, zamiast
    na X (wskazanie numeru konta, którego właścicielem jest tylko X).
    Y nie otrzymała żadnej kwoty od banku. PIT-11 dotyczy kwoty 57 031,84 zł. X otrzymała
    ww. kwotę i na nią powinien być wystawiony ww. PIT-11. Mimo to Y już ujęła w swoim
    zeznaniu ww. PIT-11. Chciała zakończyć spór. Pismo o wyjaśnienie problemu zostało
    złożone w banku.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z Bankiem łączna kwota 240 000,00
    zł stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po jego stronie obowiązek
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647)?
    Pań stanowisko w sprawie
    Pań zdaniem, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na podstawie
    ugody w wysokości 240 000,00 zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu Cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (Kredytobiorców) łącznej kwoty 240
    000,00 zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z
    treścią ugody Wnioskodawca (Kredytobiorcy) mają otrzymać zwrot tego, co w czasie
    trwania Umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu.
    Bank na podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 628 303,98 zł. Tym samym
    Bank pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 868 303,98 zł, a
    otrzymana w wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi
    następstwo pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień.
    Kwota przekazana Paniom przez Bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego
    przyrostu majątku Wnioskodawcy (Kredytobiorców).
    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie ma się do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie
    można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f.,
    ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie Wnioskodawcy (Kredytobiorców) żadne
    przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy

    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych.
    Jeżeli nie będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek
    źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie
    będzie ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało
    ogólnej definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo że nie wynika to
    wprost z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie
    określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter
    definitywny.
    Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do
    przychodów podatkowych.
    Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na
    podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.
    p.d.o.f. Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy
    wypełnia przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: „Rozporządzenie”), a kredyt był
    zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na
    własne cele mieszkaniowe - na dokończenie budowy domu jednorodzinnego.
    Zgodnie z ugodą udzielony na mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt
    złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej Wnioskodawca (Kredytobiorcy) nie korzystali z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniową
      oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniową.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia za jego wydaniem stoi „szczególna potrzeba
    wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i kredytobiorców
    ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą negatywne skutki
    wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość terminowej spłaty
    kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez polskich obywateli”.
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów

    (częściową lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”.
    Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez kredytobiorców umorzenie
    kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie poprawiającą ją położenie
    korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych zmierzające do
    ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną reakcją ze strony
    państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiły Panie we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty

      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo Bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu Bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam, że
    zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego zawarta w art.
    11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające
    charakteru zwrotnego.
    Z opisu zdarzenia wynika, że:
    · Bank zobowiązał się do zwrotu na rzecz Kredytobiorców kwoty 182 968,16 zł. W § 4 ust.
      3 ugody wskazano, że Bank w terminie 21 dni od daty ugody wypłaci Kredytobiorcom
      kwotę dodatkową w wysokości 57 031,84 zł,

    · już przed podpisaniem ugody z Bankiem doszło do cesji wierzytelności,
    · cesja wierzytelności dotyczy zrzeczenia się Y uzyskanej kwoty tytułem nadpłaty kredytu
      na X,
    · Y nie przystąpiła do kredytu,
    · Y nie otrzymała od banku żadnej kwoty,
    · PIT-11 dotyczy kwoty 57 031,84 zł, którą otrzymała X i na nią powinien być wystawiony.
    W sytuacji takiej, jak przedstawiona we wniosku, Y nie uzyskała więc faktycznie korzyści
    majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe przysporzenie w majątku,
    spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzam, że na gruncie tak przedstawionego zdarzenia, w
    związku z wypłatą przez Bank kwoty wynikającej z ugody po stronie Y nie powstaje
    przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku natomiast X, skoro łączna kwota otrzymana od Banku w wyniku zawartej
    ugody, mieści się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu hipotecznego, to jej
    otrzymanie nie powoduje po stronie X dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    Podsumowując: w konsekwencji, pieniądze te nie są Pań przychodem w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje
    po Pań stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Panie przedstawiły i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pań sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej
      będzie mogła skorzystać ta z Pań, która zastosuje się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani X (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu

    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.