Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-869/14-4/PW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-01-29
Teza: Gdzie Wnioskodawczyni powinna rozliczać podatek od wynajmu mieszkania: w Danii czy w Polsce?
Słowa kluczowe: Dania; mieszkanie; najem; rezydencja
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 24 października 2014 r. (data wpływu 27 października 2014 r.) oraz w piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. (data nadania 13 stycznia 2015 r., data wpływu 15 stycznia 2015 r.) uzupełniającym wniosek na wezwanie z dnia 31 grudnia 2014 r. Nr IPPB2/415-869/14-2/PW (data doręczenia 9 stycznia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych najmu mieszkania – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 października 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych najmu mieszkania.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni wynajmuje w W. mieszkanie przy ul. N. na cele mieszkalne.

Przychody z najmu Wnioskodawczyni rozlicza ryczałtem – PIT-28.

Od połowy listopada 2014 wnioskodawczyni przebywa na bezpłatnym urlopie wychowawczym.

Od 13 sierpnia 2014 roku Wnioskodawczyni jest rezydentem Królestwa Danii.

Pismem z dnia 31 grudnia 2014 r. wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez:

1.  dostarczenie dokumentu, oryginału lub uwierzytelnionej kopii, z którego wynika upoważnienie Pana Krzysztofa O. do bycia pełnomocnikiem do doręczeń lub przedstawicielem;
2.  wskazanie w części F wniosku w poz. 66 sposobu zwrotu nienależnej opłaty.

Wezwanie skutecznie doręczono 9 stycznia 2015 r.

Pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. (data nadania 13 stycznia 2015 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek w wyznaczonym terminie przesyłając stosowny dokument oraz wskazując sposób zwrotu nienależnej opłaty.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Gdzie Wnioskodawczyni powinna rozliczać podatek od wynajmu mieszkania: w Danii czy w Polsce?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Zgodnie z Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, art. 6, Wnioskodawczyni winna uiszczać podatek od wynajmu nieruchomości w Polsce, zgodnie z adresem położenia mieszkania.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.), osoby fizyczne jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Natomiast art. 3 ust. 2a tej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosownie do art. 3 ust. 2b pkt 4 powoływanej ustawy, uważa się w szczególności dochody (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości

Obecnie obowiązującą umową w sprawie unikania podwójnego opodatkowania między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii jest Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Warszawie dnia 6.12.2001 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 43, poz. 368).

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni wynajmuje w W. mieszkanie przy ul. N. na cele mieszkalne.

Przychody z najmu Wnioskodawczyni rozlicza ryczałtem – PIT-28.

Od połowy listopada 2014 wnioskodawczyni przebywa na bezpłatnym urlopie wychowawczym.

Od 13 sierpnia 2014 roku Wnioskodawczyni jest rezydentem Królestwa Danii.

Art. 6 ust. 1 Konwencji stanowi, że dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.

Użycie w umowie sformułowania „może być opodatkowany” oznacza, że dochód z majątku nieruchomego jest opodatkowany w Polsce, o ile polskie ustawy podatkowe przewidują ich opodatkowanie.

Z powyższego wynika, iż wobec osoby nieposiadającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, która uzyskuje dochody z nieruchomości położonej na terytorium Polski mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.).

Przechodząc na płaszczyznę przepisów polskiego prawa podatkowego w zakresie opodatkowania dochodów z majątku nieruchomego położonego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - źródłem przychodów jest m.in. najem, podnajem, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Powyższe oznacza, iż przychody z najmu mogą być zaliczone do przychodów z działalności gospodarczej lub stanowić odrębne źródło przychodów, kwalifikowane, jako „najem prywatny”.

Jeśli najem nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą a więc stanowi odrębne źródło przychodów określane jako tzw. „najem prywatny”, przychody uzyskiwane z tego źródła mogą być opodatkowane:

*   na zasadach ogólnych – według skali podatkowej lub,

*   ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych

Podkreślić należy, iż wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu, ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzecz w najem.

Przenosząc opisane wcześniej uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy oraz mając na względzie ujęty we wniosku opis stanu faktycznego należy stwierdzić, iż przychody uzyskane z najmu nieruchomości położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Wnioskodawczyni jest zobowiązana opodatkować w Polsce stosownie do art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, według wybranego sposobu opodatkowania.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.