Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/4511-1026/15/TJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2016-02-11
Teza: Zastosowanie zaniechania poboru podatku.
Słowa kluczowe: przychód; rozporządzenie; zaniechanie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 3 listopada 2015 r. (data wpływu 13 listopada 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zaniechania poboru podatku – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 listopada 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zaniechania poboru podatku.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Powiatowy Urząd Pracy (Wnioskodawca) jest powiatową samorządową jednostką organizacyjną samorządu Powiatu, prowadzoną w formie jednostki budżetowej. Wykonuje zadania określone w art. 9 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W oparciu o zapis art. 9 ust. 1 pkt 21 w związku z art. 66a - 66b ustawy - powiatowe urzędy pracy organizują programy specjalne. Pojęcie „program specjalny” zostało zdefiniowane w art. 2 ust.1 pkt 27b ustawy i oznacza zespół działań mających na celu dostosowanie posiadanych lub zdobycie nowych kwalifikacji i umiejętności zawodowych oraz wsparcie zagrożonych likwidacją lub istniejących i tworzonych miejsc pracy. Wnioskodawca przygotował i realizuje w okresie od 1 lipca 2015 r. do 31 marca 2016 r. program specjalny, którego celem jest podjęcie zatrudnienia/samozatrudnienia przez osoby bezrobotne. Wśród instrumentów rynku pracy będą miały zastosowanie: prace interwencyjne, roboty publiczne, staże, jednorazowe środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej oraz refundacje kosztów utworzenia stanowisk pracy przez pracodawców. Wszyscy uczestnicy programu zostali objęci specyficznymi elementami wspierającymi zatrudnienie, mając do wyboru jedną z następujących form: a) pomoc finansową przeznaczoną na wyprawkę szkolną/przedszkolną b) wsparcie pomostowe, c) dodatek aktywizacyjny. Pojęcie „specyficzne elementy wspierające zatrudnienie”, w myśl art. 2 ust 1 pkt 36a ustawy, oznacza finansowanie z Funduszu Pracy racjonalnych wydatków innych niż usługi i instrumenty rynku pracy, niezbędnych do realizacji działań dostosowanych do indywidualnych potrzeb uczestników programu specjalnego, adekwatnych do uwarunkowań lokalnego rynku pracy.

Wskazane powyżej specyficzne elementy wspierające zatrudnienie wypłacane są beneficjentom w wysokościach i terminach określonych programem.

Minister Finansów wydając rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) podatników podatku dochodowego od osób fizycznych zaniechał poboru podatku od świadczeń z tytułu specyficznych elementów wspierających zatrudnienie, otrzymanych przez osoby bezrobotne i poszukujące pracy. Zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. Beneficjentami realizowanego przez Wnioskodawcę programu specjalnego są osoby bezrobotne. Jednym z elementów programu jest wypłata bezrobotnym, którzy otrzymali jednorazową dotację na podjęcie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz bezrobotnym skierowanym do prac interwencyjnych i robót publicznych lub do pracy u pracodawcy, który utworzył dla niego stanowisko pracy jednego ze specyficznych elementów wspierających zatrudnienie (wsparcia pomostowego, dodatku motywacyjnego lub wyprawki). Wypłacając powyższe świadczenie wnioskodawca nie wypłaca go bezrobotnemu lecz podmiotowi gospodarczemu, ponieważ zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 2 pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności lub pracownikowi, ponieważ bezrobotni skierowani w momencie wypłaty powyższych świadczeń są pracownikami, a nie bezrobotnymi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) podatników podatku dochodowego od osób fizycznych ma zastosowanie dla osób, które w momencie wypłaty świadczenia nie są już bezrobotnymi, ale podmiotem gospodarczym lub pracownikiem w wyniku zastosowania wobec nich instrumentów rynku pracy, które mogły być zastosowane wobec nich, jedynie w przypadku, gdy posiadali status bezrobotnego?

Zdaniem Wnioskodawcy, specyficzne elementy wspierające zatrudnienie otrzymywane przez podmiot gospodarczy, który rozpoczął działalność gospodarczą w wyniku realizacji programu specjalnego przez otrzymanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej lub otrzymywane przez pracownika, który podjął jako bezrobotny pracę w wyniku skierowania do robót publicznych, prac interwencyjnych lub do pracy u pracodawcy, który utworzył dla niego stanowisko pracy podlegają zaniechaniu poboru podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2014r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.

Konstruując program specjalny, Wnioskodawca miał prawo zastosować nietypowe rozwiązania w celu aktywizacji bezrobotnych i związania ich z rynkiem pracy. Temu mają służyć między innymi specyficzne elementy wspierające zatrudnienie wypłacane w trakcie, gdy na wskutek działania programu specjalnego beneficjent programu nie jest już osobą bezrobotną, ale osobą zatrudnioną lub samozatrudnioną. Zaniechanie poboru podatku dochodowego, o którym mowa w § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia zostało ograniczone do osób bezrobotnych i poszukujących pracy. Wnioskodawca uważa, że do kategorii osób bezrobotnych w rozumieniu tego przepisu należy zaliczyć również tych beneficjentów programu specjalnego, którzy w ramach programu zostali zatrudnieni lub podjęli działalność gospodarczą. Pominięcie ich, zaprzeczałoby idei programów specjalnych, jako instrumentów, które w procesie aktywizacji bezrobotnych i doprowadzania ich do zatrudnienia w sposób niestandardowy umożliwiają ich powrót na rynek pracy. Zaniechanie poboru podatku jest najbardziej potrzebne wówczas, gdy podatnik powoli krzepnie w swoim otoczeniu gospodarczym. Wskazanie w rozporządzeniu osób bezrobotnych i poszukujących pracy ma taką doniosłość, że rozporządzenie nie ma zastosowania do podmiotów gospodarczych, które otrzymują w ramach programu specjalnego świadczenia związane z zatrudnieniem bezrobotnych i poszukujących pracy. Beneficjenci wsparcia pomostowego, dodatku motywacyjnego lub wyprawki w momencie rozpoczęcia programu specjalnego byli bezrobotnymi, zaś pracownikami i podmiotami gospodarczymi stali się w wyniku jego realizacji. Zwolnienie z opodatkowania pozwoli zatem lepiej zrealizować cel wskazanych instrumentów rynku pracy, jakim jest efektywna pomoc państwa adresowana do osób poszukujących zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz samozatrudnienia.

Zastosowanie zwolnienia podatkowego do bezrobotnych i poszukujących pracy w wąskim rozumieniu polegające na tym, że jest ono możliwe tylko wtedy gdy osoba otrzymująca powyższe świadczenie musi mieć status bezrobotnego lub poszukującego pracy w rozumieniu ustawy o promocji i instytucjach rynku pracy oznaczałoby, że zwolnienie to w praktyce nie ma zastosowania, ponieważ większość instrumentów rynku pracy na wstępie ich stosowania doprowadza do zatrudnienia lub samozatrudnienia, a specyficzne elementy wspierające zatrudnienie są stosowane w trakcie ich aktywności zawodowej (zatrudnienia lub działalności gospodarczej).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z zacytowanego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega każdy dochód uzyskany przez osobę fizyczną, poza tymi, które wolą ustawodawcy zwolnione zostały z opodatkowania lub od których na podstawie stosownych przepisów zaniechano poboru podatku.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca – powiatowa samorządowa jednostka organizacyjna – wykonuje zadania określone w art. 9 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym (w oparciu o zapis art. 9 ust 1 pkt 21 w związku z art. 66a - 66b ustawy) przygotował i realizuje w okresie od 1 lipca 2015 r. do 31 marca 2016 r. program specjalny, którego celem jest podjęcie zatrudnienia/samozatrudnienia przez osoby bezrobotne. Wśród instrumentów rynku pracy będą miały zastosowanie: prace interwencyjne, roboty publiczne, staże, jednorazowe środki na rozpoczęcie działalności gospodarczej oraz refundacje kosztów utworzenia stanowisk pracy przez pracodawców. Wszyscy uczestnicy programu zostali objęci specyficznymi elementami wspierającymi zatrudnienie, mając do wyboru jedną z następujących form: a) pomoc finansową przeznaczoną na wyprawkę szkolną/przedszkolną b) wsparcie pomostowe, c) dodatek aktywizacyjny. Wskazane powyżej specyficzne elementy wspierające zatrudnienie wypłacane są beneficjentom w wysokościach i terminach określonych programem. Beneficjentami realizowanego przez Wnioskodawcę programu specjalnego są osoby bezrobotne. Jednym z elementów programu jest wypłata bezrobotnym, którzy otrzymali jednorazową dotację na podjęcie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz bezrobotnym skierowanym do prac interwencyjnych i robót publicznych lub do pracy u pracodawcy, który utworzył dla niego stanowisko pracy jednego ze specyficznych elementów wspierających zatrudnienie (wsparcia pomostowego, dodatku motywacyjnego lub wyprawki).

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą natomiast przypadków, w których wypłacając powyższe świadczenie nie wypłaca go bezrobotnemu lecz podmiotowi gospodarczemu, ponieważ zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 2 pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu otrzymania środków na podjęcie działalności lub pracownikowi, ponieważ bezrobotni skierowani w momencie wypłaty powyższych świadczeń są pracownikami, a nie bezrobotnymi.

W związku z tak przedstawionymi wątpliwościami wskazać należy, że zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) podatników podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1931) zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od świadczeń z tytułu specyficznych elementów wspierających zatrudnienie otrzymanych w ramach programów specjalnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 27b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674, z późn. zm.2), przez osoby bezrobotne i poszukujące pracy.

Jak natomiast wynika to z § 3 ww. rozporządzenia zaniechanie, o którym mowa w § 1, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.

Zacytowany przepis rozporządzenia stanowi wyraz dodatkowego wsparcia dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy, który pozwala na pełne wykorzystanie przeznaczonej na ten cel kwoty środków Funduszu Pracy, co z pewnością ma korzystny wpływ na przebieg aktywizacji osób bezrobotnych.

Z jego treści wynika, że warunkiem zaniechania poboru podatku jest:

*   posiadanie statusu osoby bezrobotnej lub poszukującej pracy
*   uczestnictwo – jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy – w programie specjalnym prowadzonym stosownie do przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pod którym to pojęciem – zgodnie z art. 2 pkt 27a ww. ustawy – rozumieć należy zespół działań mających na celu dostosowanie posiadanych lub zdobycie nowych kwalifikacji i umiejętności zawodowych oraz wsparcie zagrożonych likwidacją lub istniejących i tworzonych miejsc pracy;
*   otrzymanie świadczenia w oznaczonym okresie z tytułu specyficznych elementów wspierających zatrudnienie otrzymanych w ramach programów specjalnych.

W świetle powyższych uwag oraz celu wprowadzenia powołanego rozporządzenia uznać należy, że dla zastosowania zaniechania poboru podatku nie ma znaczenia czy osoba, której wypłacane jest świadczenie posiada nadal status bezrobotnego lub poszukującego pracy, czy też na skutek uczestnictwa w programie specjalnym uzyskała już zatrudnienie lub podjęła prowadzenie działalności gospodarczej. Istotne jest bowiem, aby osoba taka otrzymała je w związku z uczestnictwem w programie specjalnym jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy. Zgodzić się należy z Wnioskodawcą, że posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem „przez osoby bezrobotne i poszukujące pracy” było zabiegiem skierowanym na wyłączenie z dyspozycji tego przepisu innych podmiotów niż wyraźnie w nim wskazane, które otrzymują świadczenia na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W konsekwencji uznać należy, że ww. § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od niektórych dochodów (przychodów) podatników podatku dochodowego od osób fizycznych znajduje zastosowanie również w sytuacji, gdy świadczenia uzyskane w okresie między 1 stycznia 2014 r. i 31 grudnia 2015 r. z tytułu specyficznych elementów wspierających zatrudnienie otrzymanych w ramach programów specjalnych wypłacone zostaną osobie, która na skutek udziału w programie specjalnym uzyskała zatrudnienie lub rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z powyższym na Wnioskodawcy – w związku z wypłatą - nie ciążą żadne wynikające przepisów ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych obowiązki, w tym obowiązek sporządzenia i przesłania podatnikowi oraz właściwemu organowi podatkowemu stosownej informacji o wysokości osiągniętego dochodu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.