Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-457/13-3/IM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-07-18
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących wydatków na zakup garnituru.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; promocja; reklama; reprezentacja
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 15 kwietnia 2013 r. (data wpływu 18 kwietnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących wydatków na zakup garnituru:

*   z wyszytym logo firmy – **jest prawidłowe,**
*   bez wyszytego logo firmy – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 kwietnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących wydatków na drobny posiłek (przekąski) lub napoje (kawa, herbata, soki) oraz w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących wydatków na zakup garnituru.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie marketingu sieciowego (MLM). Działalność polega na sprzedaży bezpośredniej konsumentom w różnych miejscach poza siecią sklepową oraz na budowaniu osobistych struktur współpracowników, od których obrotu Wnioskodawca otrzymuje dodatkowe prowizje.

W celu zbudowania struktur sprzedaży, Zainteresowany umawia się z potencjalnymi współpracownikami w różnych miejscach. Najczęściej są to kawiarnie lub restauracje. Na spotkaniach omawiane są zasady współpracy. Dziennie jest około 8 spotkań trwających po około 1 godz. Podczas takiego spotkania Wnioskodawca zamawia drobny posiłek (przekąski) lub napoje (kawa, herbata, soki).

Specyfika tej działalności wymaga eleganckiego wyglądu. Wnioskodawca ma zamiar kupić garnitur, do którego przypięty będzie znaczek lub wyszyte będzie logo firmy, której strukturę sprzedaży Wnioskodawca buduje. Podobne garnitury będą mieli wszyscy współpracownicy i będzie on wymagany przy kontaktach z kontrahentami lub potencjalnymi współpracownikami. Wnioskodawca prowadzi także szkolenia z zakresu marketingu sieciowego i elegancki wygląd jest niezbędny do budowania pozytywnego wizerunku firmy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących wydatków na zakup garnituru .

Czy wydatek na zakup garnituru, na którym wyszyte będzie logo firmy lub przypięty znaczek z logo firmy, Wnioskodawca może uznać za koszt uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, elegancki wygląd jest jednym z podstawowych warunków prowadzenia tego rodzaju działalności, więc będzie to wydatek związany z uzyskaniem przychodu. Od niego między innymi zależeć będzie ilość nowych kontrahentów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących wydatków na zakup garnituru:

*   z wyszytym logo firmy – **jest prawidłowe,**
*   bez wyszytego logo firmy – **jest nieprawidłowe.**

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Stosownie do przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 powołanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Zwrot „w szczególności” oznacza, że nie jest to katalog zamknięty, a tylko przykładowo ustawodawca wymienia niektóre wydatki związane z reprezentacją firmy, które są wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

Wyłączając z kosztów podatkowych koszty reprezentacji, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje terminu „reprezentacja”, ani też nie odsyła do innych przepisów prawa. Brak ustawowej definicji pojęcia „reprezentacja”, nie uprawnia jednak do dowolnego określania zakresu znaczeniowego tego terminu.

Występujący w obrocie prawnym termin „reprezentacja”, wyrażający się w sposobie jego stosowania i rozumienia przez ustawodawcę, a także przez naukę i praktykę prawa, prowadzi jednak do wniosku że termin ten w zakresie języka prawnego i prawniczego należy rozumieć jako „przedstawicielstwo, reprezentowanie czyichś interesów, występowanie w czyimś imieniu”, a nie „wystawność, okazałość, wytworność”.

Ponadto należy wskazać, iż za koszt uzyskania przychodów można uznać wydatki ponoszone na reklamę.

W związku z tym należy wyjaśnić, iż reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu gospodarczego. Reklama może być realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu.

Należy jednak wskazać, że aby wydatki poniesione na zakup odzieży rzeczy można było uznać za koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, odzież ta musi spełniać określone wymogi. Ubiór musi utracić charakter odzieży osobistej, co w przedmiotowej sprawie może mieć miejsce tylko w tym przypadku, gdy garnitur w sposób trwały zostanie opatrzony cechami charakterystycznymi logo reprezentowanej przez Wnioskodawcę firmy.

Należy bowiem wskazać, że uzyskiwanie przychodów w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej nie jest uzależnione od rodzaju noszonej odzieży ubrania (tu: garnituru). Obowiązujące zasady życia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące swoje interesy w ramach działalności gospodarczej posiadały schludny wygląd, podobnie zresztą, jak osoby zatrudnione w innych zawodach, np. nauczyciele, urzędnicy. Uzyskiwanie przychodów w ramach działalności gospodarczej nie jest zatem uzależnione od rodzaju noszonej odzieży, gdyż schludny wygląd niezbędny jest dla wykonywania wielu zawodów poza sferą działalności gospodarczej.

Zdaniem tut. Organu powyższe prowadzi to do wniosku, że wydatek osoby fizycznej na zakup odpowiedniej odzieży osobistej nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, gdyż jego poniesienie uwarunkowane jest głównie innymi względami, aniżeli uzyskiwanie przychodu z tej działalności. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, iż koszty powinny być poniesione „w celu uzyskania przychodu”, a nie np.: „w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą”.

Tylko zatem ubiór, który w wyniku jego odpowiedniego dostosowania utraci w sposób trwały charakter odzieży osobistej, może zostać zaliczony do kosztów działalności gospodarczej. W przypadku wskazanym w przedmiotowej sprawie, samo przypięcie znaczka z logo firmy nie spowoduje, iż garnitur utraci na trwałe charakter odzieży osobistej.

Reasumując, wydatek na zakup ubioru, o którym mowa we wniosku, może zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, lecz tylko i wyłącznie w przypadku, jeśli utraci on na trwałe charakter odzieży osobistej – np. w przypadku wyszycia na nim logo firmy, której strukturę sprzedaży buduje Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe w przypadku zakupu garnituru, na którym zostanie wyszyte logo firmy, zaś za nieprawidłowe, w przypadku zakupu odzieży, gdy jedynym elementem oznakowania firmy będzie przypinany znaczek z jej logo.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tutejszy organ wskazuje, że wniosek w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących wydatków na drobny posiłek (przekąski) lub napoje (kawa, herbata, soki) rozstrzygnięto w dniu 18 lipca 2013 r. odrębną interpretacją indywidualną nr ILPB1/415-457/13-2/IM.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.