Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/4512-1-224/15-2/MR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-06-09
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie nieuwzględnienia do limitu 150.000 zł kwoty wynikającej z dystrybucji bonów.
Słowa kluczowe: bony-bony towarowe; dostawa-dostawa towarów; limit; obrót; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku sygnowanym datą 23 lutego 2015 r. (data wpływu 17 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuwzględnienia do limitu 150.000 zł kwoty wynikającej z dystrybucji bonów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuwzględnienia do limitu 150.000 zł kwoty wynikającej z dystrybucji bonów.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Podatnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą związaną ze sportem (kod PKD 9262Z). Oprócz tego osiąga przychód ze sprzedaży bonów towarowych zakupionych od Spółki z o.o. Sprzedaż podatnika w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła 150.000 złotych, więc zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług, jest zwolniona od podatku VAT.

Każdy bon, którego sprzedaży dokonuje podatnik, ma określoną wartość pieniężną oraz podlega realizacji tylko i wyłącznie w miejscu, którego dotyczy.

Nie są to bony rabatowe i nie uprawniają one nabywcy do nabycia towarów i usług w niższej/ promocyjnej cenie. Wszystkie bony są odpowiednio oznaczone logo punktu przeznaczenia oraz wartością wyrażoną w walucie polskiej, przez co nie ma możliwości wykorzystywania ich w miejscach innych i w kwocie innej niż wskazuje na to informacja zamieszczana na kuponach. Ponadto, zakup bonu nie rodzi obowiązku wykorzystania go oraz nie narzuca odbiorcy na jaki rodzaj towaru lub usługi ma go przeznaczyć. Nie można ich także wymienić na środki pieniężne. Potencjalny nabywca, za bon, który znajduje się w ofercie podatnika uiszcza opłatę zgodną z wartością bonu, czyli za bon o wartości 100 złotych - płaci 100 złotych. Nabywcy tych bonów nie są zobowiązani do spełnienia jakichkolwiek warunków, aby nabyć bon.

Według art. 2 pkt 22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług.

Natomiast art. 2 pkt 6 tej samej ustawy traktuje towar jako rzecz oraz jego część.

Zgodnie z powyższym bon towarowy (pomimo, iż jest przedmiotem sprzedaży) nie jest ani rzeczą, ani prawem majątkowym, nie mieści się, także w pojęciu „usługa”. Jest tylko kwitem, którym można zapłacić za nabywane towary.

Zastępuje on środki pieniężne, za które zwyczajowo nabywa się towary.

Sprzedaż podatnika związana ze sportem nie przekracza ustawowej kwoty 150.000 złotych pozwalającej na zwolnienie od podatku od towarów i usług.

Jednakże po dodaniu kwoty wynikającej z dystrybucji bonów przychód podatnika jest wyższy od kwoty 150.000 złotych. Podatnik, rejestruje swoją sprzedaż zarówno na kasie fiskalnej jak i wystawiając faktury. Kasa fiskalna jest przeznaczona do rejestrowania transakcji z osobami fizycznymi, natomiast podmiotom gospodarczym podatnik wystawia fakturę.

Z racji, że nabywcami bonów są osoby fizyczne, kwoty należne za dystrybucję rejestrowane są na kasie fiskalnej zaraz obok innych usług (związanych ze sportem), którymi podatnik się zajmuje.

Skutkiem tego jest przekroczenie ustawowej kwoty 150.000 złotych pozwalającej na zwolnienie od podatku od towarów i usług.

Kwota jaką podatnik rejestruje na kasie fiskalnej nie jest kwotą, którą otrzymuje za dystrybucję bonów. Podatnik otrzymuje wynagrodzenie od Sp. z o.o. za dystrybucję bonów na podstawie wystawionej przez niego faktury, która jest ewidencjonowana jako przychód. Roczna kwota, jaką podatnik otrzymuje za dystrybucję bonów nie przekracza 10.000 złotych rocznie.

Podatnik nabywa bony od firmy Sp. z o.o. w cenie ich wartości, czyli za bon o wartości 100 złotych płaci 100 złotych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy kwota wynikająca z dystrybucji bonów, która nie jest wynagrodzeniem dla podatnika, ma wpływ na przekroczenie limitu 150.000 złotych, o którym mówi art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, powołując się na ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Wnioskodawca uważa, że bon nie jest towarem, gdyż nie jest rzeczą, a dowodem pieniężnym uprawniającym do wyboru pewnych określonych towarów.

Jednocześnie nie jest świadczeniem usług, gdyż sam fakt sprzedaży bonu uprawniającego posiadacza do skorzystania w przyszłości z jakiejś usługi bądź świadczenia, nie może być traktowane jako wykonanie tego świadczenia.

Dopiero w momencie realizacji bonu przez klienta, tj. w momencie zakupu na jego podstawie towarów pojawia się obowiązek podatkowy w zakresie czynności dostawy towarów na rzecz podmiotu, który finalnie jest dysponentem bonu.

Podsumowując, bony których sprzedaży dokonuje Wnioskodawca są środkiem płatniczym o konkretnej wartości dlatego w myśl ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie są one towarem.

Ponadto wynagrodzenie jakie podatnik otrzymuje od Spółki z o.o.o., jest wypłacane na podstawie faktury, którą to podatnik wystawia a następnie ewidencjonuje jako swój przychód. Kwota ta nie przekracza 10.000 zł rocznie.

W opinii podatnika, kwota wynikająca z dystrybucji bonów nie ma wpływu na przekroczenie limitu 150.000,00 złotych o którym mówi art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez pojęcie „dostawy towarów”, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Interpretując zawarty w ww. artykule zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy podkreślić, że jest to czynność, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Uznaje się przy tym, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować podobnie jak właściciel.

Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy – każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: dana czynność ujęta została w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (przesłanka podmiotowa) oraz czynność wykonana została przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT (przesłanka podmiotowa).

Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą związaną ze sportem (kod PKD 9262Z). Oprócz tego osiąga przychód ze sprzedaży bonów towarowych zakupionych od Spółki z o.o. Sprzedaż podatnika w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła 150.000 złotych, więc zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów usług, jest zwolniona od podatku VAT. Każdy bon, którego sprzedaży dokonuje podatnik, ma określoną wartość pieniężną oraz podlega realizacji tylko i wyłącznie w miejscu, którego dotyczy. Nie są to bony rabatowe i nie uprawniają one nabywcy do nabycia towarów i usług w niższej/ promocyjnej cenie. Wszystkie bony są odpowiednio oznaczone logo punktu przeznaczenia oraz wartością wyrażoną w walucie polskiej, przez co nie ma możliwości wykorzystywania ich w miejscach innych i w kwocie innej niż wskazuje na to informacja zamieszczana na kuponach. Ponadto, zakup bonu nie rodzi obowiązku wykorzystania go oraz nie narzuca odbiorcy na jaki rodzaj towaru lub usługi ma go przeznaczyć. Nie można ich także wymienić na środki pieniężne. Potencjalny nabywca, za bon, który znajduje się w ofercie podatnika uiszcza opłatę zgodną z wartością bonu, czyli za bon o wartości 100 złotych – płaci 100 złotych. Nabywcy tych bonów nie są zobowiązani do spełnienia jakichkolwiek warunków, aby nabyć bon. Sprzedaż podatnika związana ze sportem nie przekracza ustawowej kwoty 150.000 złotych pozwalającej na zwolnienie od podatku od towarów i usług. Jednakże po dodaniu kwoty wynikającej z dystrybucji bonów przychód podatnika jest wyższy od kwoty 150.000 złotych. Podatnik, rejestruje swoją sprzedaż zarówno na kasie fiskalnej jak i wystawiając faktury. Kasa fiskalna jest przeznaczona do rejestrowania transakcji z osobami fizycznymi, natomiast podmiotom gospodarczym podatnik wystawia fakturę. Z racji, że nabywcami bonów są osoby fizyczne, kwoty należne za dystrybucję rejestrowane są na kasie fiskalnej zaraz obok innych usług (związanych ze sportem), którymi podatnik się zajmuje. Skutkiem tego jest przekroczenie ustawowej kwoty 150.000 złotych pozwalającej na zwolnienie od podatku od towarów i usług. Kwota jaką podatnik rejestruje na kasie fiskalnej nie jest kwotą, którą otrzymuje za dystrybucję bonów. Podatnik otrzymuje wynagrodzenie od Spółki z o.o. za dystrybucję bonów na podstawie wystawionej przez niego faktury, która jest ewidencjonowana jako przychód. Roczna kwota, jaką podatnik otrzymuje za dystrybucję bonów nie przekracza 10.000 złotych rocznie. Podatnik nabywa bony od Spółki z o.o. w cenie ich wartości, czyli za bon o wartości 100 złotych płaci 100 złotych.

Na tle zaprezentowanej sprawy, wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do kwestii, czy kwota wynikająca z dystrybucji bonów, która nie jest wynagrodzeniem dla podatnika, ma wpływ na przekroczenie limitu 150.000,00 złotych, o którym mówi art. 113 pkt 1 ustawy.

Zauważyć należy, że przepisy w zakresie podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia bonu. Natomiast Słownik Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN) definiuje „bon” jako „dowód uprawniający do otrzymania w wyznaczonym terminie pewnych towarów, sumy pieniędzy lub usług”.

Niemniej jednak należy wskazać, że sam bon stanowi dokument uprawniający do nabycia określonego świadczenia – wskazanego towaru lub korzystania z usługi. Bon nie mieści się zatem w definicji towaru określonej w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Spełnia funkcję środka płatniczego, uprawniającego do zapłaty za określone towary lub usługi oferowane przez sprzedawcę (w niniejszej sprawie zakup usług w hotelach prowadzonych przez Wnioskodawcę). Bon stanowi zatem jedynie rodzaj „pieniądza” (innego niż pieniądz ekwiwalentu wartości), upoważniającego do odbioru świadczenia, a więc do zakupu określonych usług/towarów. W konsekwencji, czynności odpłatnego przekazania bonów nabywcom nie można utożsamiać z świadczeniem usług/dostawą towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dokonania wpłaty środków pieniężnych przez klienta, a w konsekwencji wydania bonu nie można również uznać za świadczenie usług za odpłatnością. Jak wynika bowiem z wniosku, bon podarunkowy uprawnia do dokonania zakupu dowolnej usługi/ lub towaru przez osobę go posiadającą. Wnioskodawca nie stawia żadnych ograniczeń lub warunków, jakie nabywca musiałby spełnić aby nabyć bon podarunkowy. W konsekwencji, w opisanej sytuacji nie mamy również do czynienia ze świadczeniem usług na rzecz klientów Wnioskodawcy.

A zatem, czynność odpłatnego przekazania przez Zainteresowanego bonów nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem jak wykazano powyżej, nie będzie mieścić się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy – zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł.

Natomiast w myśl natomiast art. 113 ust. 2 ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1.  wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju;
2.  odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:
    1.  transakcji związanych z nieruchomościami,
    2.  usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    3.  usług ubezpieczeniowych– jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
3.  odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Z uwagi na to, że czynność dystrybucji przez Wnioskodawcę bonów, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem nie stanowi odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług, nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, a tym samym nie stanowi sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy o VAT – nie ma wpływu na przekroczenie limitu 150.000 zł wynikającego z art. 113 ust. 1 ustawy.

Reasumując, czynność dystrybucji przez Wnioskodawcę bonów nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym kwota wynikająca z dystrybucji bonów, która nie stanowi wynagrodzenia i sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy – nie ma wpływu na przekroczenie limitu o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Tut. Organ wskazuje ponadto, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.