Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.724.2025.2.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Rekompensata wypłacana przez jednostki samorządu
publicznego za świadczenie usług transportu publicznego.
Słowa kluczowe: dokumentowanie
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
rekompensata
transport-transport publiczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością oraz jest czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Wnioskodawca świadczy usługi publicznego transportu zbiorowego na zlecenie jednostek
    samorządu terytorialnego w oparciu o zawarte z nimi umowy. Poszczególne jednostki
    samorządu terytorialnego, będące organizatorami transportu, ustalają wysokość cen
    biletów dla pasażerów korzystających z komunikacji. Z uwagi na przyjętą politykę
    taryfową, wpływy ze sprzedaży biletów nie pokrywają w pełni kosztów działalności
    przewozowej prowadzonej przez wnioskodawcę.
    W związku z powyższym, zgodnie z umowami, wnioskodawca otrzymuje od jednostek
    samorządu terytorialnego rekompensaty finansowe mające na celu pokrycie powstałego
    deficytu. Wysokość tych rekompensat jest ustalana ryczałtowo w przeliczeniu na liczbę
    wozokilometrów zrealizowanych przez wnioskodawcę, nie zależy zaś od liczby
    przewiezionych pasażerów ani od dochodów ze sprzedaży biletów. Rekompensata jest
    wypłacana jako określona kwota za każdy przejechany kilometr realizacji usługi, bez
    bezpośredniego powiązania z ceną pojedynczego biletu czy liczbą sprzedanych biletów.
    Opisane powyżej rekompensaty wypłacane są na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c
    ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 285).
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym rekompensata strat wynikających ze
      świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, którą otrzymuje wnioskodawca
      od jednostek samorządu terytorialnego stanowi obrót podlegający opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług?
    2) Jakim dokumentem rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług publicznego
      transportu zbiorowego opisana w stanie faktycznym powinna zostać
      udokumentowana?
    Państwa stanowisko w sprawie
    AD. 1.

    Zdaniem wnioskodawcy rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego, którą otrzymuje wnioskodawca od jednostek
    samorządu terytorialnego nie stanowi obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje wyrok TS z 8.05.2025 r., sygn. C-615/23,
    DYREKTOR KRAJOWEJ INFORMACJI SKARBOWEJ PRZECIWKO P. S.A., (LEX nr 3858486). W
    myśl wyżej przywołanego orzeczenia art. 73 Dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT) należy interpretować w ten
    sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
    terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego
    i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi
    w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa.
    Z punktu widzenia przepisów unijnych, kluczowe znaczenie ma art. 73 Dyrektywy VAT.
    Przepis ten stanowi, że podstawą opodatkowania przy dostawie towarów lub świadczeniu
    usług jest wszystko, co stanowi wartość otrzymywanego lub należnego wynagrodzenia
    (zapłaty) za tę dostawę lub usługę, otrzymanego od nabywcy lub osoby trzeciej.
    W interpretacji tego przepisu utrwaliło się stanowisko, że do podstawy opodatkowania
    należy wliczać także dotacje, subwencje i dopłaty, które mają bezpośredni wpływ na cenę
    danej usługi lub towaru. Innymi słowy, jeżeli określone dofinansowanie ze środków
    publicznych pozostaje w bezpośrednim związku z ceną świadczonej usługi (przykładowo
    obniża cenę jednostkową usługi dla odbiorcy), powinno ono zwiększać podstawę
    opodatkowania VAT u świadczącego tę usługę. Natomiast dofinansowania nienoszące
    cech takiego bezpośredniego wpływu na cenę nie powinny być traktowane jako element
    podstawy opodatkowania.
    Wskazany powyżej wyrok w sprawie C-615/23 stwierdza, że zryczałtowana rekompensata
    wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu
    usługi publicznego transportu zbiorowego, mająca na celu pokrycie strat z tytułu tych
    usług, nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania VAT tego przedsiębiorstwa. Zatem
    otrzymywane przez wnioskodawcę dofinansowanie nie stanowi wynagrodzenia za usługę
    podlegającą opodatkowaniu VAT, o ile spełnione są analogiczne warunki jak w sprawie
    rozpatrzonej przez TSUE (brak bezpośredniego powiązania z ceną biletu, ryczałtowy
    charakter rekompensaty itp.).
    W omawianej sprawie TSUE uznał, że taka rekompensata nie jest „subwencją
    bezpośrednio związaną z ceną” w rozumieniu art. 73 Dyrektywy VAT, ponieważ nie wpływa
    ona na cenę biletów i nie jest powiązana z konkretnymi usługami świadczonymi na rzecz
    pasażerów. Kluczowe jest, iż wysokość rekompensaty zależy od ogólnych kosztów
    działania operatora (przykładowo liczby wozokilometrów), a nie od liczby pasażerów ani
    wartości sprzedanych biletów.
    Najważniejszą kwestią podkreśloną przez TSUE był brak bezpośredniego wpływu
    rekompensaty na cenę usługi. Rekompensata wypłacana operatorowi nie jest
    bezpośrednio powiązana z ceną biletu lub innej konkretnej usługi transportowej. Nie
    stanowi ona dopłaty do ceny konkretnego przejazdu, lecz służy pokryciu ogólnych strat
    finansowych, które ponosi przedsiębiorstwo świadczące usługi publicznego transportu
    zbiorowego. Cena biletu dla pasażera jest ustalana administracyjnie przez jednostkę
    samorządu terytorialnego i nie zmienia się proporcjonalnie w zależności od wysokości
    otrzymanej rekompensaty. Powyższe jest dowodem na brak bezpośredniego związku
    przyczynowego między kwotą rekompensaty a ceną usługi dla pasażera.
    Dodatkowo TSUE podkreślił brak świadczenia wzajemnego na rzecz jednostek samorządu
    terytorialnego. Rekompensata nie jest traktowana jako wynagrodzenie za konkretną
    usługę świadczoną na rzecz płatnika rekompensaty, którym jest jednostka samorządu
    terytorialnego. Jednostka samorządu terytorialnego nie jest bezpośrednim beneficjentem
    usługi przewozowej – usługi te są świadczone w interesie publicznym na rzecz pasażerów,

    a rola jednostki samorządu terytorialnego polega na organizowaniu i dofinansowaniu
    transportu, nie zaś na nabyciu usługi transportu na własne potrzeby.
    Tym samym wypłata rekompensaty nie oznacza zakupu usługi przez jednostkę samorządu
    terytorialnego, lecz wsparcie przedsiębiorstwa świadczącego usługi publicznego
    transportu zbiorowego w realizacji zadań publicznych.
    Następnie należy wskazać, że rekompensata nie stanowi elementu ceny biletu. Fakt, że
    dotacja ze strony jednostki samorządu terytorialnego pośrednio umożliwia utrzymanie
    ceny biletu na niższym poziomie, nie wystarcza do uznania jej za część podstawy
    opodatkowania. TSUE podkreślił, że samo finansowanie, które pozwala obniżyć cenę
    usługi dla odbiorców, nie jest automatycznie traktowane jako subwencja bezpośrednio
    związana z ceną. Zatem nawet jeśli bez takiej rekompensaty cena biletów musiałaby być
    wyższa, to subsydiowanie działalności przewoźnika nie jest tożsame z dopłatą do
    konkretnej ceny jednostkowej, a zatem nie rodzi obowiązku naliczania VAT.
    Podsumowując, w świetle wyroku C-615/23 rekompensaty wypłacane przez jednostkę
    samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
    zbiorowego, ustalane ryczałtowo na podstawie wozokilometrów i niepowiązane
    bezpośrednio z ceną biletów, nie podlegają opodatkowaniu VAT. Oznacza to brak
    obowiązku doliczania podatku VAT do takich płatności oraz brak obowiązku wykazywania
    ich w deklaracji jako obrotu opodatkowanego po stronie operatora.
    Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że charakter otrzymywanych
    przez wnioskodawcę rekompensat odpowiada warunkom opisanym w wyroku TSUE C-615
    /23. Są to środki niezależne od ceny biletu, wypłacane w celu pokrycia ogólnego deficytu z
    tytułu usług świadczonych w interesie publicznym.
    AD. 2.
    Zdaniem wnioskodawcy należna rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego, którą wnioskodawca otrzymuje od jednostek
    samorządu terytorialnego powinna zostać udokumentowana dokumentem księgowym
    (nota obciążeniowa) opiewającą na kwotę należną z tytułu rekompensat netto, bez
    wykazywania VAT.
    Konsekwencją rozważań znajdujących miejsce powyżej jest brak możliwości
    dokumentowania kwot rekompensaty fakturami VAT. Powodem takiego stanu rzeczy jest
    fakt, że jest to świadczenie nieobjęte opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. A
    zatem właściwym dokumentem w tym zakresie będą noty księgowe. Jest to uzasadnione
    tym, że skoro przedmiotowe rekompensaty nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie
    usług podlegające opodatkowaniu, to otrzymanie takiej kwoty nie jest traktowane jako
    „sprzedaż” w rozumieniu przepisów VAT.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, podatnik ma obowiązek wystawić fakturę jedynie
    w przypadku dokonania sprzedaży (dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług)
    podlegającej opodatkowaniu VAT. W sytuacji, gdy dana czynność nie podlega
    opodatkowaniu (pozostaje poza zakresem VAT), nie istnieje wymóg wystawiania faktury.
    Wdrożenie rozliczeń za pomocą not księgowych oznacza, że wnioskodawca wystawia
    jednostkom samorządu terytorialnego dokumenty księgowe (noty obciążeniowe)
    opiewające na kwoty należnych rekompensat netto, bez wykazywania VAT.
    Z kolei jednostki samorządu terytorialnego otrzymując taką notę, dokonują płatności
    samej kwoty rekompensaty, bez doliczania podatku VAT. Procedura ta jest zgodna z
    obowiązującym prawem i odzwierciedla fakt, że w omawianym mechanizmie
    finansowania nie dochodzi do odrębnej czynności opodatkowanej podatkiem VAT.
    Ostatecznie to nota księgowa dokumentuje transfer środków finansowych o charakterze
    wyrównawczym, a nie klasyczną transakcję sprzedaży usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w kwestiach objętych pytaniami
    oznaczonymi we wniosku nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
    Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest
    wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona
    (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
    (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za

    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku, którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
    w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje
    w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej
    dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
    „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.

    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął
    z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując
    czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają
    VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi
    w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to
    owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    285), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że użyte w
    ustawie określenia oznaczają:
    Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane operatorowi
    publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
    właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
    3) powiat:
    a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w powiatowych przewozach
      pasażerskich,
    b) któremu powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
      mocy porozumienia między powiatami - na linii komunikacyjnej albo sieci
      komunikacyjnej w powiatowych przewozach pasażerskich, na obszarze powiatów,
      które zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
    szczególności na:
    1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
      świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
    2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:

      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego lub
    3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
      przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
    szczególności:
    1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
    2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze sprzedaży
    biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów, zgodnie z
    przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej straty z
    tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są utracone
    przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, proporcjonalnie
    do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
    W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
    operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
    rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
    innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Art. 29a ust. 7 ustawy stanowi, że:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;

    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub

    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
    Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
    dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie
    usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi
    bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że świadczą Państwo usługi publicznego
    transportu zbiorowego na zlecenie jednostek samorządu terytorialnego w oparciu o
    zawarte z nimi umowy. Poszczególne jednostki samorządu terytorialnego, będące
    organizatorami transportu, ustalają wysokość cen biletów dla pasażerów korzystających z
    komunikacji. Z uwagi na przyjętą politykę taryfową, wpływy ze sprzedaży biletów nie
    pokrywają w pełni kosztów działalności przewozowej prowadzonej przez Państwa.
    W związku z powyższym, zgodnie z umowami, Państwo otrzymują od jednostek
    samorządu terytorialnego rekompensaty finansowe mające na celu pokrycie powstałego
    deficytu. Wysokość tych rekompensat jest ustalana ryczałtowo w przeliczeniu na liczbę
    wozokilometrów zrealizowanych przez Państwa, nie zależy zaś od liczby przewiezionych
    pasażerów ani od dochodów ze sprzedaży biletów. Rekompensata jest wypłacana jako
    określona kwota za każdy przejechany kilometr realizacji usługi, bez bezpośredniego
    powiązania z ceną pojedynczego biletu czy liczbą sprzedanych biletów.
    Państwa wątpliwości, objęte pytaniami nr 1 i 2, dotyczą ustalenia:
    - czy w przedstawionym stanie faktycznym rekompensata strat wynikających ze
      świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, którą otrzymuje wnioskodawca
      od jednostek samorządu terytorialnego stanowi obrót podlegający opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług;
    - jakim dokumentem rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług publicznego
      transportu zbiorowego opisana w stanie faktycznym powinna zostać
      udokumentowana.
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:

    Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
    odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
    usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
    świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te
    usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest
    uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada
    status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
    Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio z
    ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
    orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
    zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje przyznane
    podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów lub usług, a
    przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania
    subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje
    rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo]
    (pkt 23)
    Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
    związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna
    być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on
    określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim przypadku
    subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub
    świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu [zob.
    analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i
    C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
    Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
    subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
    zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
    stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
    świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej ten
    ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana
    sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów
    lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał
    subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje
    rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo].
    (pkt 25)
    Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
    stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
    dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
    orzecznictwo]. (pkt 26)
    W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy
    VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo
    świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub świadczenia
    usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub świadczącemu usługi
    [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#573
    /18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo]. (pkt 27)
    W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
    postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
    podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą jako
    organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze operatora.
    Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
    niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu terytorialnego
    wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może przekraczać
    kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu ze

    wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany okres.
    (pkt 28)
    Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
    cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
    ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą
    działalnością. (pkt 29)
    W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
    postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu świadczenia
    przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na
    cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest ustalana w taki
    sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty wypłacanej podmiotowi
    świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie rzecznik generalna w pkt
    54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a posteriori i jest niezależna od
    konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz zależy od liczby oferowanych
    wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi zatem w zakres pojęcia „subwencji
    bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
    Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na wyraźne
    obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi musiałaby być
    wyższa. (pkt 31)
    Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
    dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest ona
    dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku, przez
    organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa
    Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę towarów
    dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to finansowanie, nie
    wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako subwencji bezpośrednio
    związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 22
    listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
    (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
    osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
    Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
    użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
    W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
    pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
    sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
    terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
    zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
    usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa (pkt 40).
    Jak wynika z wniosku, rekompensaty otrzymywane są przez Państwa w celu pokrycia
    powstałego deficytu. Wysokość tych rekompensat jest ustalana ryczałtowo w przeliczeniu
    na liczbę wozokilometrów zrealizowanych przez Państwa, nie zależy zaś od liczby
    przewiezionych pasażerów ani od dochodów ze sprzedaży biletów. Opisane
    rekompensaty wypłacane są na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 16
    grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.
    Zatem otrzymane przez Państwa rekompensaty nie stanowią wynagrodzenia za konkretne
    świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego pasażera, lecz służą
    zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Państwa działalności w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku nie zachodzi bezpośredni związek
    między otrzymaną rekompensatą a ceną biletu czy konkretnym świadczeniem na rzecz
    pasażera. Organizator transportu – jednostka samorządu terytorialnego - nie nabywa od
    Państwa odpłatnej usługi, lecz za pomocą rekompensaty wspiera Państwa działalność i
    umożliwia realizację celu publicznego, jakim jest dostępność usług transportowych. Co

    również istotne – jak Państwo wskazali – rekompensata przysługuje Państwu, jeżeli
    wykażą Państwo, że podstawą poniesionej straty z tytułu realizacji usługi są utracone
    przychody i poniesione koszty.
    Z uwagi na powyższe, otrzymywane przez Państwa od Organizatorów - jednostek
    samorządu terytorialnego - rekompensaty strat wynikających ze świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego, przyznane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c
    ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, nie stanowią podstawy opodatkowania, o
    której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Podsumowując, mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz orzeczenie
    TSUE w sprawie C-615/23 stwierdzić należy, że otrzymywane przez Państwa rekompensaty
    za realizację usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego jako wyrównanie
    powstałego deficytu, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym
    samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie stanowią czynności
    wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, że
    rekompensata strat wynikających ze świadczenia usług publicznego transportu
    zbiorowego, którą Państwo otrzymują od jednostek samorządu terytorialnego nie stanowi
    obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem VAT - jest prawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, objętych pytaniem nr 2, dotyczących kwestii
    dokumentowania kwoty rekompensaty notą księgową wskazać należy, że w myśl art. 106a
    ustawy:
    Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
        1) sprzedaży, z wyjątkiem:
        a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
          usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
          faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
          nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
          towarów,
        b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
          w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
          rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
          Rzeczpospolita Polska;
        2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
          posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
          miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
          czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
          gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
          posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe
          miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
          miejscem świadczenia jest terytorium:
        a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
          zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
          faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
          usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
        b) państwa trzeciego;
        3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych,
          o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników

          zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
          członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
          Rzeczpospolita Polska;
        4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
          szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
          zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem
          członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest
          Rzeczpospolita Polska.
    W świetle art. 106b ust. 1 ustawy:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
    towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
    niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
    podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    W oparciu o przepisy ustawy, należy wskazać, że faktury są dokumentami
    potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.
    Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa:
    Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy
    prowadzący działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub
    usługobiorcy, wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie
    usługi.
    Jak wskazano wyżej, w analizowanej sprawie otrzymana przez Państwa rekompensata z
    tytułu świadczenia usług przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym nie stanowi
    podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy i nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji brak jest podstaw do
    udokumentowania rekompensaty fakturami VAT (możliwe jest udokumentowanie notą
    księgową).
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest
    prawidłowe.
    Zaznaczyć należy, że ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej
    upoważnienia w żadnym zakresie nie regulują kwestii wystawiania not księgowych. Noty
    księgowe stanowią dokumenty księgowe na podstawie ustawy z dnia 29 września 1994 r.
    o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.), a nie przepisów dotyczących
    podatku VAT.
    Należy zatem wskazać, że nota księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez
    przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie jest objęta regulacją tych
    przepisów, brak jest przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku od
    towarów i usług dla takiego sposobu dokumentowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego

    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.