Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.112.2025.4.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-01
Teza: Możliwość zaliczenia do KUP poprzez odpisy amortyzacyjne
wartości netto z faktury VAT dotyczącej nabycia samochodu
ciężarowego.
Słowa kluczowe: cena
faktura-faktura VAT
kwota
nabycie
odpisy
samochód-samochód ciężarowy
wartość-wartość netto
wartość-wartość początkowa
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Określenie wartości
początkowej środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych.-Cena nabycia.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Zasady dokonywania
odpisów amortyzacyjnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 24 lutego 2025 r. (wpływ 28 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) grudnia 2024 r. biorąc udział w przetargu przeprowadzonym przez Komornika
    Sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...) Pana AA (NIP ...) nabył Pan samochód ciężarowy
    (...).
    W dniu (...) grudnia 2024 r. wpłacił Pan przelewem na konto Komornika kwotę (...) zł
    tytułem rękojmi na zakup (vadium). Po wygranej licytacji, w dniu (...) grudnia 2024 r.
    gotówką zapłacił Pan Komornikowi kwotę (...) zł. Pozostałą kwotę w wysokości (...) zł wpłacił
    Pan przelewem na konto Komornika również (...) grudnia 2024 r.
    Po sfinalizowaniu transakcji otrzymał Pan od Komornika wystawioną przez niego w dniu
    (...) grudnia 2024 r. fakturę VAT nr (...) na łączną kwotę brutto (...) zł, w której jako
    sprzedający występuje dotychczasowy właściciel samochodu BB, (...), (...), NIP (...). Na
    fakturze naliczony został VAT w stawce 23%.
    Sprzedający BB prowadził działalność gospodarczą od 1 stycznia 1992 r., natomiast jako
    podatnik VAT zarejestrowany został 31 grudnia 1997 r. Od 30 września2024 r. nie jest
    czynnym podatnikiem VAT. Został wyrejestrowany na podstawie art. 96 ust. 6-8. W CEIDG
    jako data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej przez niego
    działalności również widnieje 30 września 2024 r. Natomiast, jako data wykreślenia wpisu
    z rejestru działalności gospodarczej – 15 listopad 2024 r.
    Jest Pan czynnym podatnikiem VAT. Komornik pobrał od Pana podatek VAT i jako płatnik
    jest zobowiązany do wpłacenia go do Urzędu Skarbowego.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Działalność prowadzi Pan od 20 lipca 1995 r. w zakresie:
    49.41.Z Transport drogowy towarów,
    08.12.Z Wydobywanie żwiru i piasku; wydobywanie gliny i kaolinu,
    45.11.Z Sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek,
    45.19.Z Sprzedaż hurtowa i detaliczna pozostałych pojazdów samochodowych, z
    wyłączeniem motocykli,
    45.20.Z Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli,
    46.73.Z Sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego,

    77.12.Z Wynajem i dzierżawa pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem
    motocykli,
    77.32.Z Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych,
    81.29.Z Pozostałe sprzątanie.
    Ww. działalność jest opodatkowana w formie podatku liniowego.
    Dla celów rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych ww. działalności
    prowadzona jest księga przychodów i rozchodów.
    Zakupiony samochód ciężarowy ma być wykorzystywany jedynie w ramach i na potrzeby
    prowadzonej przez Pana działalności.
    Opisany we wniosku samochód ciężarowy spełnia definicję środka trwałego. Na chwilę
    obecną nie został wprowadzony jeszcze do ewidencji środków trwałych. Zakupiony pojazd
    służyć będzie do przewozu kruszywa. Samochód będzie służył tylko i wyłącznie do
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Konstrukcja przedmiotowego pojazdu
    powoduje, że jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest
    nieistotne. Przedmiotowy samochód jest pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej
    przekraczającej 3,5 tony. Jego d.m.c. wynosi 32 tony. Zakupiony samochód jest pojazdem,
    o którym mowa w art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy o VAT, co zapis w dowodzie rejestracyjnym
    oraz przeprowadzone badanie techniczne dopuszczające go do ruchu, jako „samochód
    ciężarowy i spec., ciągnik samochodowo siodłowy pow. 16 t d.m.c.”

## Pytanie

Czy pomimo, że sprzedający nie prowadzi działalności w dniu wystawienia przez
    Komornika faktury oraz nie był już czynnym podatnikiem VAT, to ma Pan prawo do
    odliczenia 100% zapłaconego podatku VAT wynikającego z przedmiotowej faktury, a kwotę
    netto może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu poprzez amortyzację?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie dotyczące w części
    podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast odpowiedź na pytanie dotyczące w
    części podatku od towarów i usług udzielona została odrębnie.
    Pana stanowisko w sprawie
    Kwotę netto może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu poprzez amortyzację
    pomimo, że sprzedający w momencie zawierania transakcji nie był już zarejestrowany jako
    czynny podatnik VAT i nie prowadził działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność Podatnika
        przez osoby inne niż Podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        Podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, przy czym każdy
    wydatek poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem
    adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu.
    Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków, należy wziąć pod uwagę ich celowość oraz
    potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu, a także
    racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu
    prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.
    Przepisy prawa nie ograniczają możliwości zakupu na potrzeby działalności gospodarczej
    różnych środków transportu ciężarowego.
    Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na nabycie określonego
    składnika majątku, w tym przypadku samochodu ciężarowego, za koszt uzyskania
    przychodu jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Podkreślenia wymaga fakt, iż wykazanie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy eksploatacją tego samochodu a osiągniętym przychodem spoczywa na Panu. To
    Pan bowiem osiągać będzie korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków
    poniesionych na nabycie ww. samochodu do kosztów uzyskania przychodu i obniżeniu
    podstawy opodatkowania.
    Podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych
    przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy - pod
    warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania
    przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a)
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest

      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Środki trwałe stanowią jeden ze składników majątku trwałego firmy. Składnik majątku
    może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące
    warunki:
        stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
        został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
        jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
        przewidywany okres używania tego składnika na potrzeby prowadzonej działalności
        gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
        składnik ten jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z
        prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do
        używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której
        mowa w art. 23b ww. ustawy.
    Wskazuję przy tym, że środki trwałe służą osiąganiu przychodów przez wiele lat, przez co
    ustawodawca zdecydował, że związane z nimi wydatki powinny być również rozliczane w
    dłuższym okresie czasu. Stąd wydatki na ich nabycie, wytworzenie lub ulepszenie,
    stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    stanowią kosztu uzyskania przychodów, ale koszt taki stanowi ich zużycie mierzone
    amortyzacją (art. 22 ust. 8 tej ustawy).
    Według art. 22d ust. 2 ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich

      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków
    trwałych ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 22g ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Sposób ustalenia wartości początkowej środków
    trwałych jest zróżnicowany m.in. z uwagi na sposób ich nabycia.
    Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich
      nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były
      wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości
      rynkowej.
    W myśl art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Wskazuję, że w interpretacji indywidualnej z dnia 13 marca 2025 r. nr (...) stwierdziłem, że
    „(...) przysługuje Panu prawo do odliczenia 100% zapłaconego podatku VAT, wynikającego
    z faktury dokumentującej nabycie samochodu ciężarowego w opisanym przypadku. Prawo
    to przysługuje Panu, w sytuacji, gdy nie zaistniały ograniczenia wynikające z art. 88 ustawy,
    inne niż wskazane w art. 88 ust. 4 ustawy. Jednocześnie prawo to przysługuje Panu od
    dnia w którym uzyskał Pan ww. zaświadczenie i adnotację w dowodzie rejestracyjnym
    pojazdu. Tym samym, w opisanej sytuacji nie ma znaczenia, że Dłużnik (Sprzedający) w
    chwili odliczenia przez Pana podatku VAT z faktury wystawionej przez Komornika, nie był
    czynnym podatnikiem podatku VAT ani nie prowadził działalności gospodarczej”.
    Wobec tego, będzie Pan mógł wydatki poniesione na nabycie samochodu ciężarowego
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Pana działalności, poprzez odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej ww. środka trwałego, na zasadach
    określonych w przepisach art. 22a-22n ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Wartość początkową ww. samochodu stanowi jego cena nabycia wynikająca z
    faktury VAT. Z uwagi na fakt, że przysługuje Panu prawo do odliczenia 100% zapłaconego
    podatku VAT, wynikającego z faktury dokumentującej nabycie ww. samochodu
    ciężarowego, wartość początkowa ww. samochodu powinien Pan ustalić według ceny
    netto wynikającej z faktury VAT. W opisanej sprawie nie ma znaczenia, że Sprzedający nie
    prowadził działalności gospodarczej.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.