Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PB3-423-726/08-2/PS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-08-11
Teza: belgijscy podwykonawcy Spółki nie prowadzą działalności w Polsce poprzez zakład, wobec tego zyski tych przedsiębiorców uzyskiwane z tytułu wykonywania prac związanych ze świadczeniem przedmiotowej usług na rzecz Spółki podlegają opodatkowaniu tylko w kraju, w których firmy te mają siedzibę, tj. w Belgii
Słowa kluczowe: Belgia; należność-należności licencyjne; podwykonawstwo; umowa; wynagrodzenia; wypłata; zakład; zwolnienie-zwolnienie podatkowe; świadczenie-świadczenie usług; źródło
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 05.05.2008r. (data wpływu 12.05.2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie zwolnienia z opodatkowania u źródła kwot wypłacanych podwykonawcom z tytułu świadczenia usług dźwigowych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12.05.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie zwolnienia z opodatkowania u źródła kwot wypłacanych podwykonawcom z tytułu świadczenia usług dźwigowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W związku z wykonywaniem przez X S.A. (dalej: „Spółka”) z siedzibą w Polsce montażu kotła technicznego na terytorium Belgii, Spółka korzysta z usług podwykonawców, mających siedziby na terytorium Belgii (dalej: „Podwykonawcy”). Zgodnie z umową, Podwykonawcy świadczą na rzecz Spółki usługi dźwigowe na terytorium Belgii. Umowy o usługi dźwigowe przewidują dokonywanie odrębnych płatności za pracę dźwigów wraz z wynagrodzeniem operatora, ich mobilizację oraz demobilizację. Spółka nie posiada na terytorium Belgii „zagranicznego zakładu” w rozumieniu przepisów podatkowych. „Zagranicznego zakładu” w rozumieniu przepisów podatkowych nie posiadają na terytorium Polski również Podwykonawcy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wypłaty dokonywane na rzecz Podwykonawcy związane z przedstawionym stanem faktycznym stanowią należności licencyjne w rozumieniu art. 12 ust. 3 umowy polsko — belgijskiej?

Zdaniem Spółki należności wypłacane na rzecz Podwykonawców nie są należnościami licencyjnymi, o których mowa w art. 12 ust. 3 konwencji z dnia 20 sierpnia 2001 r. zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2004 r. Nr 211, poz. 2139; dalej umowa polsko-belgijska). Zgodnie bowiem z przytoczonym artykułem: „Określenie „należności licencyjne” (\`(...)\`) oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz z filmami lub taśmami dla radia lub telewizji, do patentu, znaku towarowego lub handlowego, rysunku lub modelu, planu, tajemnicy lub technologii produkcyjnej, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za korzystanie z doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej”.

W opisywanym stanie faktycznym Spółka nie wypłaca na rzecz Podwykonawców żadnych należności z tytułu użytkowania jakichkolwiek praw autorskich. Zdaniem Spółki, w opisywanym stanie faktycznym nie dochodzi również do wypłaty należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Zapłaty za wykonanie na rzecz Spółki usług dźwigowych nie należy bowiem utożsamiać z „opłatą za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego”, o której mowa w art. 12 ust. 3 Umowy polsko - belgijskiej. W związku z wykonaniem na rzecz Spółki usługi dźwigowej na terytorium Belgii nie dochodzi do użytkowania dźwigów przez Spółkę, gdyż zgodnie z umową wszelkie czynności (włączając pracę dźwigu) związane z zakupionymi usługami dźwigowymi wykonywane są przez Podwykonawców. W czasie trwania umów czynności podejmowane przez Spółkę ograniczają się do udzielania Podwykonawcom wskazówek co do sposobu wykonywania zakupionych usług dźwigowych, w związku z czym nie można uznać, że dochodzi do jakiegokolwiek użyczenia Spółce urządzenia przemysłowego.

W związku z powyższym zdaniem Spółki, należności Podwykonawców uzyskiwane od Spółki stanowią „zysk przedsiębiorstwa”, o którym mowa w art. 7 Umowy polsko - belgijskiej. Ponieważ Podwykonawcy nie posiadają na terytorium Polski zakładu”, ich przychody uzyskiwane z tytułu świadczenia usługi dźwigowej będą podlegały opodatkowaniu jedynie w państwie ich siedziby, tj. w Belgii. W związku z powyższym na Spółce nie ciąży obowiązek pobrania podatku „u źródła” z tytułu dokonanej wypłaty (art. 21 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – ograniczony obowiązek podatkowy.

Z treści wniosku wynika, iż Spółka zawarła z podwykonawcami mającymi siedziby na terytorium Belgii umowy, których przedmiotem jest wykonanie na jej rzecz usług dźwigowych przy pomocy sprzętu oraz pracowników podwykonawców. Dochody uzyskiwane z tego tytułu przez podwykonawców Spółki stanowią więc dla firm z Belgii zysk przedsiębiorstwa z prowadzenia działalności gospodarczej.

W myśl postanowień art. 7 ust. 1 konwencji z dnia 20 sierpnia 2001 r. zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Belgii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2004 r. Nr 211, poz. 2139; dalej umowa polsko-belgijska) zyski przedsiębiorstwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, w którym przedsiębiorstwo ma siedzibę, chyba że prowadzi ono w drugim z umawiających się państw działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład.

Zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku belgijscy podwykonawcy Spółki nie prowadzą działalności w Polsce poprzez zakład, wobec tego zyski tych przedsiębiorców uzyskiwane z tytułu wykonywania prac związanych ze świadczeniem przedmiotowej usług na rzecz Spółki podlegają opodatkowaniu tylko w kraju, w których firmy te mają siedzibę, tj. w Belgii.

Mając na uwadze fakt, iż Spółka nie użytkuje (a także nie przysługuje jej prawo do użytkowania) dźwigów (stanowiących urządzenia przemysłowe) należących do usługodawców (Podwykonawców) w przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania postanowienia art. 12 umowy polsko – belgijskiej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.