Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.61.2025.2.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: W zakresie ustalenia, czy Spółka prawidłowo interpretuje
przepisy w przedmiocie możliwości zastosowania
indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% za
każdy rok. Jeżeli tak, to czy wystarczającym będzie złożenie
oświadczenia poprzednich właścicieli co wykorzystywaniu
nieruchomości dla celów gospodarczych przynajmniej od roku
1986 r.
Słowa kluczowe: amortyzacja
nieruchomości
nieruchomości-nieruchomość niemieszkalna
stawka-stawka amortyzacyjna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16j-ust. 1-pkt 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia
    przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 marca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka nabyła nieruchomość przy ul. (...). Budynek, który znajduje się na nieruchomości
    to budynek gospodarczy, który został posadowiony w pierwszej połowie XX wieku i od
    tego momentu jest użytkowany. Od roku 1986 r. była tam prowadzona działalność
    gospodarcza i budynek był wynajmowany pod prowadzenie działalności gospodarczej.
    Aktualnie w budynku prowadzone są prace budowlane, które mają na celu jego
    ulepszenie i przystosowanie do prowadzenia w nim działalności biurowej.
    Budynek, który znajduje się na nieruchomości nie jest budynkiem mieszkalnym i
    podlega pod stawkę amortyzacyjną w wysokości 2,5% za każdy rok. Mając na uwadze
    dyspozycję z przepisu z art. 16j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym dla osób
    prawnych oraz analogiczny z art. 22j ust. 1 pkt. 4 ustawy o podatku dochodowym dla
    osób fizycznych oraz powyżej opisany stan taktyczny [winno być: zdarzenie przyszłe –
    przyp. organu] z którego wynika, że budynek jest użytkowany nieprzerwanie
    przynajmniej od roku 1986, co pozwala na skorzystanie z indywidualnej stawki
    amortyzacyjnej określonej w powyższych przepisach, wynoszącej 10% za każdy rok.

## Pytanie

Czy Spółka prawidłowo interpretuje przepisy w przedmiocie możliwości zastosowania
    indywidualnej stawki amortyzacyjnej w wysokości 10% za każdy rok? Jeżeli tak, to czy
    wystarczającym będzie złożenie oświadczenia poprzednich właścicieli o wykorzystywaniu
    nieruchomości dla celów gospodarczych przynajmniej od roku 1986 r.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, od momentu oddania budynku do użytkowania upłynęło
    przeszło 50 lat. Zatem przyjmując terminy wskazany w art. 16j ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz w art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zastosowanie znajdzie okres minimalny, tj. 10 lat. Nawet przy przyjęciu, iż
    budynek jest użytkowany od roku 1986. Czyli od momentu prowadzenia w nim
    działalności gospodarczej to okres 40 lat amortyzacji pomniejszony o lata po oddaniu go
    do używania będzie mniejszy niż 10 lat. Tym samym zastosowanie znajdzie minimalny 10
    letni okres amortyzacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i
    pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu
    albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

    Prócz tego, uznanie wydatku za koszt podatkowy wymaga od podatnika wykazania, że
    wydatek jest racjonalnie i gospodarczo uzasadniony. Każdorazowy wydatek poniesiony
    przez podatnika winien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji
    prawnej, z wyjątkiem sytuacji gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza istnienie związku przyczynowo-
    skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu a przychodem, bądź zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodu.
    Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym
    okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te
    zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    W myśl art. 15 ust. 6 ww. ustawy:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Pojęcie środków trwałych, podlegających amortyzacji, zostało określone w art. 16a ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku
    w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
          lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe podlegają amortyzacji po
    spełnieniu następujących warunków:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, stanowią własność lub
      współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają wyłącznie środki trwałe,
      do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z wyjątkiem środków używanych
      przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego oraz tych
      wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
      składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
      pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
      technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i
      pozwoleń na użytkowanie,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – o tym, jak długo będzie używany
      dany składnik decyduje sam podatnik,

    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy.
    Dopiero po spełnieniu łącznie wszystkich ww. przesłanek, określony składnik majątku
    spełnia definicję środka trwałego. Przy czym uznaje się, że składnik majątku spełnia
    kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego
    funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast, sformułowanie „zdatny do użytku”
    należy rozumieć jako możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    Stosownie do art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin
      wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Natomiast zgodnie z art. 16h ust. 2 powołanej ustawy:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Podatnicy dokonując wyboru metody amortyzacji, dokonują tym samym wyboru stawki
    amortyzacji, która stanowi integralną część metody amortyzacji i która nie może ulec
    zmianie w jej trakcie. Zatem, podatnik kierując się racjonalną oceną skutków
    podejmowanej decyzji, może dokonać wyboru metody amortyzacji, która winna mieć
    wpływ na jego sytuację gospodarczą.
    Jedną z metod dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest amortyzacja z wykorzystaniem
    stawek indywidualnych. Co do zasady metoda ta odnosi się do używanych lub
    ulepszonych środków trwałych.
    Natomiast w odniesieniu do budynków i budowli, po raz pierwszy wprowadzonych do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w określonych
    warunkach mogą być stosowane wyższe od zwykłych indywidualne stawki amortyzacyjne.
    Kwestię te uregulowano w art. 16j ust. 1 pkt 3 i 4 i ust. 3 ustawy o CIT.
    Należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma art. 16j ust. 1 pkt 4 ustawy
    o CIT, który stanowi:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne
      dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych
      do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż
      dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu
      stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które
      upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej
      przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
    Z powyższej regulacji wynika, że dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka
    amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%, okres ich amortyzacji
    wynosi 40 lat. W przypadku nabycia takiego budynku, stosując amortyzację na podstawie
    stawek ustalonych indywidualnie, pomniejsza się okres tej amortyzacji (40 lat) o pełną
    liczbę lat, które upłynęły od dnia oddania go do używania po raz pierwszy do dnia
    wprowadzenia do stosownej ewidencji, prowadzonej przez podatnika, z tym że okres
    amortyzacji realizowanej przez podatnika nie może być krótszy niż 10 lat.

    Tym samym, ustawodawca nie ustalił okresu, który uprawnia do uznania budynku (lokalu)
    za używany. Wskazał jedynie, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 40 lat
    pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do
    używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych. Zatem, w odniesieniu do
    środków trwałych wskazanych w omawianym przepisie, minimalny okres używania wynosi
    co najmniej 1 rok.
    Należy podkreślić, że wyliczenia zgodnie z powyżej wskazanym sposobem należy dokonać
    w oparciu o dwie daty – po pierwsze o datę oddania po raz pierwszy do używania danego
    środka trwałego oraz o datę wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych przez
    podatnika.
    W kontekście powołanych uregulowań uznać zatem należy, że dla możliwości
    zastosowania przez Wnioskodawcę indywidualnej stawki amortyzacyjnej w odniesieniu do
    przedmiotowego budynku, konieczne jest by środek ten:
      - był po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości
        niematerialnych i prawnych podatnika oraz
      - był uprzednio używany.
    Ustawodawca nie określił również sposobu dokumentowania dotychczasowego okresu
    używania danego środka trwałego. Zatem w gestii podatnika pozostaje zebranie
    stosownej dokumentacji potwierdzającej fakt, że dany obiekt można uznać za używany
    oraz potwierdzającej okres jego używania.
    W takiej sytuacji należy więc odwołać się do zapisu art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111), zgodnie z którym:
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia
      sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Ponadto zgodnie z treścią art. 181 Ordynacji podatkowej:
      Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi
      podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych,
      materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne
      dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji
      Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-
      skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo
      postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka nabyła w roku 2024 nieruchomość. Budynek, który
    znajduje się na nabytej nieruchomości to budynek gospodarczy, który został posadowiony
    w pierwszej połowie XX wieku i od tego momentu jest użytkowany. Od roku 1986 r. była
    tam prowadzona działalność gospodarcza i budynek był wynajmowany pod prowadzenie
    działalności gospodarczej. Budynek, który znajduje się na nieruchomości nie jest
    budynkiem mieszkalnym.
    Biorąc po uwagę cytowane przepisy i opis sprawy, stwierdzić należy, że skoro budynek
    niemieszkalny, którego dotyczy wniosek został po raz pierwszy oddany do użytku co
    najmniej 30 lat przed datą jego wprowadzenia do ewidencji środków trwałych Państwa
    Spółki, to Spółka będzie mogła dokonywać amortyzacji przedmiotowego budynku
    niemieszkalnego przez 10 lat, przy zastosowaniu indywidualnej 10% stawki amortyzacyjnej.
    Zauważyć przy tym należy, iż weryfikacja, czy wystarczające będzie złożenie oświadczenia
    przez poprzednich właścicieli o wykorzystaniu nieruchomości dla celów gospodarczych
    jest możliwa dopiero w ramach ewentualnego postępowania kontrolnego lub
    podatkowego, które może przeprowadzić właściwy dla podatnika organ podatkowy, czy
    też organ kontroli skarbowej. Kwestia dotycząca sposobu dokumentowania

    dotychczasowego okresu używania danego środka trwałego, wymaga szczegółowej analizy
    i może być weryfikowana tylko w trakcie postępowania kontrolnego lub podatkowego i nie
    podlega rozstrzygnięciu w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko należało uznać z powyższym zastrzeżeniem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.