Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.518.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-01
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz brak obowiązku wystawiania oraz
odbioru faktur za pomocą KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania oraz odbioru faktur za pomocą
    KSeF.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. AB (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką prawa szwedzkiego zlokalizowaną w
    południowej Szwecji, produkującą (...) papier. Wnioskodawca zarejestrowany jest w
    Szwecji, pod lokalnym numerem podatkowym. Wnioskodawca zatrudnia kilkaset osób i
    produkuje papier kilku marek, w tym papier używany do druku biurowego, formularzy
    biznesowych, druku cyfrowego, druku offsetowego książek i wielu innych.
    Wnioskodawca wchodzi w skład międzynarodowej grupy (...) (dalej: „Grupa”). Grupa jest
    (...) producentem (...), prowadzącym działalność produkcyjną w Ameryce Północnej,
    Ameryce Łacińskiej i Europie. Wnioskodawca jest stroną umowy z polskim dostawcą usług,
    spółką B. Sp. z o.o. (dalej: „B.”). Przedmiotem zawartej umowy jest świadczenie przez B. na
    rzecz Wnioskodawcy usług cięcia, przekrawania, arkuszowania, pakowania,
    przechowywania, magazynowania i dalszej wysyłki tak przetworzonego papieru do
    jednego dedykowanego klienta Wnioskodawcy.
    W celu realizacji zamówionej usługi, Wnioskodawca wysyła ze Szwecji papier w formie
    wielkoformatowych rolek, który jest dostarczany do siedziby B. w (...). B. wykonuje na tak
    powierzonym materiale określone usługi, m.in. cięcia – arkuszowania w celu uzyskania
    odpowiednich formatów, zgodnie z zapotrzebowaniem zleconym przez Wnioskodawcę.
    Zapotrzebowanie na określone formaty papieru wynika z zamówień otrzymanych przez
    Wnioskodawcę od jego klienta docelowego.
    Papier, który podlega obróbce jest produkowany przez Wnioskodawcę w Szwecji i
    dostarczany do B. przez Wnioskodawcę oraz przez cały czas wykonywania usług przez B.
    pozostaje własnością Wnioskodawcy. W dalszej kolejności, po wykonaniu usług przez B.,
    papier w zamówionych formatach (w określonej wielkości, paczkach, itp.) jest
    transportowany do zakładów docelowego klienta Wnioskodawcy, zlokalizowanych we
    Francji oraz w Niemczech.
    Wnioskodawca jest odpowiedzialny za dostarczenie materiałów (rolek papieru) do B. i za
    odbiór finalnego produktu (przetworzonego materiału) z siedziby B. oraz za organizację
    transportu finalnego produktu do klientów docelowych. Transport finalnego produktu z
    siedziby B. do docelowych klientów Wnioskodawcy może być realizowany przez
    zewnętrzne firmy logistyczne, a koszt takiego transportu pokrywa Wnioskodawca. B. może
    świadczyć również na rzecz Wnioskodawcy usługę wsparcia organizacji transportu
    finalnego produktu do klienta docelowego Wnioskodawcy, ale koszt takiego transportu
    zawsze pokrywa Wnioskodawca.

    Z uwagi na regulacje ustawy o VAT, Wnioskodawca rozpoznaje transport rolek papieru do
    B. jako wewnątrzwspólnotowe nietransakcyjne przesunięcie towaru, które podlega
    raportowaniu dla potrzeb polskiego podatku VAT. Z uwagi na te wymagania,
    Wnioskodawca posiada polski numer rejestracji VAT jako czynny podatnik VAT (...).
    Wnioskodawca został zarejestrowany jako podatnik VAT w Polsce 8 kwietnia 2022 roku
    (jeszcze pod poprzednią nazwą – C. AB).
    A. AB i B. nie są spółkami powiązanymi. Według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy, B.
    świadczy również podobne usługi na rzecz innych firm na terytorium RP.
    Wnioskodawca nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników, nie
    oddelegowuje na terytorium Polski jakichkolwiek pracowników na stałe lub okresowo i nie
    ma możliwości dysponowania na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów.
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski żadnych nieruchomości, nie posiada
    prawa do użytkowania żadnej nieruchomości, powierzchni biurowej, itp. Wnioskodawca
    nie posiada na terytorium Polski żadnej stałej infrastruktury technicznej. Wnioskodawca
    nie ma możliwości negocjowania i zawierania w Polsce jakichkolwiek umów i świadczenia
    usług.
    Elementem łączącym Wnioskodawcę z terytorium Polski jest nabycie usług obróbki
    papieru od polskiego podmiotu niepowiązanego – B., co z uwagi na specyfikę wykupionej
    usługi (obróbka papieru, jego cięcie, pakowanie, przechowywanie, magazynowanie i
    dalsza wysyłka) polegającej na wykonaniu przez B. prac na powierzonym jej materiale
    (rolki papieru) należącym do Wnioskodawcy, wymuszało rejestrację dla potrzeb VAT w
    Polsce i rozpoznanie przez Wnioskodawcę wewnątrzwspólnotowego nietransakcyjnego
    przesunięcia towaru dla potrzeb podatku VAT.
    Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad zasobami ludzkimi B. w Polsce, w szczególności
    Wnioskodawca nie ma prawnych ani faktycznych możliwości wpływu na czas pracy i
    czynności podejmowanych przez pracowników B. W celu uniknięcia jakichkolwiek
    wątpliwości w tym zakresie, Wnioskodawca wyjaśnia, że nie był uprawniony w przeszłości
    ani nie może obecnie wydawać poleceń służbowych pracownikom B. Innymi słowy, pełną
    odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę swoich pracowników ponosił w przeszłości i
    ponosi obecnie B. (w nie Wnioskodawca).
    Wnioskodawca nie miał w przeszłości ani nie ma obecnie jakiejkolwiek kontroli nad
    zasobami technicznymi w B. zlokalizowanymi w Polsce, w szczególności nad zasobami
    technicznymi, które B. wykorzystuje do obróbki i przetwarzania towarów należącymi do
    Wnioskodawcy. Ponadto Wnioskodawca wskazuje, że nie miał w przeszłości ani nie ma
    obecnie nieograniczonego wstępu do pomieszczeń należących do B.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że nie posiada w Polsce stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy
        VAT?
      2. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca (tzn. Wnioskodawca nie posiada na
        terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej), to czy
        prawidłowe jest stanowisko, że Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
        wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”) wchodzącego życie z dniem 1 lutego 2026 r. na
        podstawie art. 106ga ust. 1 wprowadzonego do ustawy o VAT ustawą nowelizującą
        z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
        niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598, dalej: „Ustawa Nowelizująca”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W zakresie pytania nr 1

    W ocenie Wnioskodawcy, nie posiada on w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ustawy o VAT.
    W zakresie pytania nr 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy na terytorium Polski, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany
    do wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w systemie KSeF.
    Uzasadnienie
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1:
    Definicja pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została
    zawarta ani w ustawie o VAT, ani w żadnych przepisach wykonawczych do tej ustawy.
    Pojęcie to ma swoje źródło w Dyrektywie 2006/112/WE, a zdefiniowane zostało w
    Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. do
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (dalej jako: „Rozporządzenie Rady”).
    Zgodnie z treścią art. 11 Rozporządzenia Rady:
      1. „Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
        strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór
        i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej.
      2. Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
        strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
        świadczenie usług, które wykonuje:
        a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
        c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
      3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
        by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Jednocześnie, w punkcie 14 preambuły do Rozporządzenia 282/2011 wskazano, że aby
    zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić m.in. pojęcie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, a przepisy tego Rozporządzenia zostały oparte o orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości (dalej: „TSUE”).
    W orzecznictwie TSUE ukształtowała się jednolita linia orzecznictwa w zakresie definicji
    „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    W wyroku z dnia 27 czerwca 2007 r. do sprawy C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl
    przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern, TSUE stwierdził: „pojęcie stałego
    przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów
    ludzkich i technicznych, koniecznych do świadczenia określonych usług (...). Owa
    minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
    punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie
    danych usług w sposób niezależny”.

    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in.:
      1. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz und Finanzamt Hambur-Mitte-Altstadt;
      2. w sprawie C-260/95 Commissioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
      3. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grote
        Ondernemingen te Amsterdam.
    Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    wynikającą z Rozporządzenia 282/2011, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy
    zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:
      1. wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, oraz
      2. obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
        oraz
      3. możliwość odbioru i wykorzystywania usług świadczonych do własnych potrzeb tego
        stałego miejsca.
    W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art.
    11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika
    „oraz” co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia
    wszystkich zawartych w niej przesłanek.
    W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków nie
    można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi
    znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów
    o VAT.
    Powyższe podkreśla również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w najnowszych
    interpretacjach podatkowych, np. interpretacja indywidualna z 20 kwietnia 2023 r., nr
    0114-KDIP1-2.40112.15.2023.2.RST, cyt.:
    „Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o. (...)
    Ważne również, aby stworzona struktura działalności podatnika miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczanych na własne potrzeby.”
    W celu określenia zatem, czy Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej należy zweryfikować, czy ww. warunki są w jej
    przypadku spełnione łącznie.
    Ad 1 Wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie został
    zdefiniowany ani w ustawie o VAT, ani w Dyrektywie 2006/112/WE, ani też w
    rozporządzeniach wykonawczych do tych aktów prawnych.
    Jeśli chodzi o pojęcie „stały” – zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „stały” to inaczej
    pozostający w tym samym miejscu i położeniu, trwale związany z jakimś miejscem. Stałe

    miejsce prowadzenia działalności musi zatem charakteryzować się pewnym określonym
    stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w
    tym miejscu sposób trwały, nieprzemijający.
    Ponadto, jak wskazano w punkcie 14 Preambuły do Rozporządzenia 282/2011, cyt.:
    „Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno
    ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości.”
    Sposób wykładni warunku wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej prezentują niżej cytowane orzeczenia TSUE:
        wyrok TSUE z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, przeciwko
        Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstand, cyt.:
    „Z kontekstu koncepcji użytych w art. 9 oraz z jego celu wynika, że, jak stwierdzono
    powyżej, usług tych nie można uznać za świadczone w miejscu prowadzenia działalności
    innym, niż miejsce siedziby usługodawcy, chyba, że to miejsce prowadzenia działalności
    jest pewnych minimalnych rozmiarów oraz stale obecne są w nim zasoby zarówno
    ludzkie, jak i techniczne konieczne do świadczenia usług (...).
    Na pierwsze pytanie Finanzgericht należy zatem odpowiedzieć następująco: art. 9 (1) VI
    Dyrektywy z 17 maja 1977 r. należy interpretować tak, iż instalacja dla celów prowadzenia
    działalności komercyjnej, takiej jak eksploatacja automatów do gry, na pokładzie statku
    żeglującego po otwartym morzu poza terytorium kraju może być uznana za stałe miejsce
    prowadzenia działalności w rozumieniu tego przepisu jedynie, jeśli to stałe miejsce
    prowadzenia działalności pociąga za sobą stałą obecność zasobów tak ludzkich, jak i
    technicznych, koniecznych do świadczenia tych usług i nie jest właściwe uznanie tych
    usług za wykonane w miejscu, gdzie usługodawca posiada swoją siedzibę.”
        wyrok TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV przeciwko a
        Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, cyt.:
    „Z celu art. 9 oraz kontekstu, w którym użyto w nim przedmiotowych pojęć, wyraźnie
    wynika, że nie można uznać usług za świadczone w miejscu prowadzenia działalności
    innym, niż główne miejsce prowadzenia działalności , chyba, że to inne miejsce
    prowadzenia działalności posiada minimalny poziom stabilności wynikający ze stałej
    obecności zarówno zasobów ludzkich, jak i technicznych, koniecznych do świadczenia
    usług. (...)”
    Orzeczenia C-168/84, C-190/95 oraz C-73/06 zostały wprawdzie wydane w oparciu o
    nieobowiązujące już przepisy art. 9 ust. 1 szóstej dyrektywy, jednak mają one
    zastosowanie również do wykładni przepisu art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, co
    potwierdza orzecznictwo TSUE, przykładowo wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w
    sprawie C-605 Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku.
    Powyższe potwierdza również linia interpretacyjna sądów administracyjnych, przykładowo:
      1. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Gliwicach z 28 lipca
        2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20, cyt.:
    „Kierując się powyższymi wskazaniami, wynikającymi również z innych wyroków TSUE,
    dotyczących ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności wskazać należy, że
    konieczna jest pewna określona minimalna skala aktywności, która stanowi zewnętrzne
    znamię, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (orzeczenie C-231/94), tj. w
    sposób stały, powtarzalny i nieprzemijający (orzeczenie 168/84), wymagana jest też

    minimalna trwałość poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych
    koniecznych dla świadczenia określonych usług w sposób niezależny (orzeczenie C-73/06
    czy C-260/95)”.
      2. wyrok WSA w Gliwicach z 7 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 912/18:
    „Organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, iż Skarżąca posiadała wystarczające zaplecze o
    charakterze technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności. Skarżąca nabywając wskazane usługi magazynowania,
    pakowania i konfekcjonowania towaru – nie stworzyła w Polsce miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Pracownicy są zatrudnieni przez usługodawcę, nie działają w
    imieniu Skarżącej ani na jej rzecz; nie mieli jakiejkolwiek swobody działania ani prawa
    decyzji; wyłącznie wykonywali czynności (techniczne) zlecone przez Skarżącą. W magazynie
    Spółka nie posiada wyznaczonego, wyodrębnionego obszaru tylko do własnej dyspozycji i
    składowania wyłącznie swoich towarów; nie mogła wpływać na miejsce i warunki
    składowania, nie miała jakiegokolwiek władztwa nad sposobem wykonywania usług
    magazynowania ani wyłączności. Nie była jedynym kontrahentem usługodawcy. Również
    fakt ustanowienia przedstawiciela podatkowego w danym państwie czy też
    zarejestrowanie jako podatnik VAT-UE nie skutkuje automatycznym uznaniem, że będzie
    dany podmiot miał w tym państwie siedzibę lub miejsce stałej działalności gospodarczej (C-
    323/12).”
      3. wyrok WSA w Gliwicach z 6 października 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1401/19:
    „O dostępności zaplecza personalnego i technicznego porównywalnego z dostępnością
    zaplecza własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Wprawdzie
    zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na
    określone korzyści ekonomiczne, to jednak takie zachowanie nie kreuje automatycznie
    miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy
    usługi na rzecz takiego podmiotu.
    Nie można tracić z pola widzenia tego, że usługi świadczone na rzecz skarżącej w Polsce są
    tylko częścią jej działalności gospodarczej, prowadzonej także poza Polską, w tym w
    państwie, w którym spółka ma siedzibę.”
    Do kwestii stałości odniósł się również NSA w wyroku z 29 lipca 2021 r. sygn. I FSK 660/18,
    cyt.:
    „Z powyższej opinii wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje
    znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienie
    kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałości miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej konieczne jest:
        zawarcie umów o świadczenie usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
        technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,
        posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i
        technicznym oraz dysponowania nim s sposób porównywalny do sytuacji, w której
        zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika.”
    Jak wynika z powyższych orzeczeń cechą miejsca prowadzenia działalności niezbędną do
    uznania, iż ma ono charakter stały jest zaangażowanie odpowiedniej struktury osobowej i
    technicznej.
    Warunek „stałości” nie może być zatem uznany za spełniony, gdy brak w danym miejscu
    stałej obecności zasobów ludzkich i technicznych zagranicznego przedsiębiorcy.
    Mając na uwadze powyższe warunek odpowiedniej stałości nie będzie przez
    Wnioskodawcę spełniony, ponieważ:

      1. Wnioskodawca nie zatrudnia na terytorium Polski jakichkolwiek pracowników,
      2. Wnioskodawca nie oddelegowuje na terytorium Polski jakichkolwiek pracowników na
        stałe lub okresowo,
      3. Wnioskodawca nie ma możliwości dysponowania na terytorium Polski pracownikami
        innych podmiotów, którzy zobligowani byliby wykonywać polecenia służbowe
        wydawane przez Wnioskodawcę,
      4. Wnioskodawca nie możliwości zawierania w Polsce jakichkolwiek umów i odbierania
        jakichkolwiek usług,
      5. Wnioskodawca w Polsce jest wyłącznie odbiorcą usługi obróbki papieru, świadczonej
        przez podmiot niepowiązany – B.,
      6. Wnioskodawca nie wynajmuje od B. powierzchni magazynowej, nie ma też
        możliwości wpływu na jakiekolwiek decyzje zarządcze/kadrowe B.
    Wniosek: W opisanym zdarzeniu przyszłym warunek wystarczającej stałości miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie spełniony.
    Ad 2 Obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    Sposób wykładni warunku odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego prezentują m.in. niżej cytowane orzeczenia TSUE:
        wyrok TSUE z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, przeciwko
        Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstand, cyt.:
    „Z kontekstu koncepcji użytych w art. 9 oraz z jego celu wynika, że, jak stwierdzono
    powyżej, usług tych nie można uznać za świadczone w miejscu prowadzenia działalności
    innym, niż miejsce siedziby usługodawcy, chyba, że to miejsce prowadzenia działalności
    jest pewnych minimalnych rozmiarów oraz stale obecne są w nim zasoby zarówno
    ludzkie, jak i techniczne konieczne do świadczenia usług (...).
        Wyrok TSUE z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl
        przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern, cyt.:
    „pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie
    stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych do świadczenia określonych usług
    (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz
    strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie
    umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.
        wyrok TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV przeciwko a
        Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, cyt.:
    „W konsekwencji, aby można je było traktować, w drodze odstępstwa od głównego
    kryterium siedziby głównej, jako miejsce świadczenie usług przez podatnika, miejsce
    prowadzenia działalności musi posiadać dostateczny poziom stałości oraz strukturę
    wystarczającą pod względem zasobów ludzkich i technicznych do świadczenia
    podmiotowych usług w sposób niezależny.”
    Zarówno orzecznictwo TSUE, jak i sama definicja „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej” jednoznacznie wskazują, że aby dane miejsce traktować dla
    potrzeb VAT jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi ono
    charakteryzować się „odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i

    technicznego”. Zastosowanie koniunkcji poprzez użycie spójnika „i” co oznacza, że
    przesłanka ta będzie spełniona wyłącznie wówczas, gdy dane miejsce posiada zarówno
    odpowiednią strukturę personalną, jak i odpowiednią strukturę techniczną.
    Znajduje to również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    przykładowo wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 2004/13, cyt.:
    „Drugą z przesłanek, którą należy wziąć pod uwagę przy kwalifikacji stałego miejsca
    prowadzenia działalności to odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego (...). Dla uznania bowiem danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia
    działalności konieczne jest spełnienie dwóch warunków – obecności personelu oraz
    zaplecza technicznego. Stałe miejsce prowadzenia działalności to struktura wyposażona
    zarówno w środki techniczne, jak i w czynnik ludzki. Bez czynnika ludzkiego dana struktura
    nie jest stałym miejscem prowadzenia działalności.”
    Przyjęcie, że w opisanym zdarzeniu przyszłym, tj. w przypadku nabywania usług od B. na
    podstawie zawartej między stronami umowy, warunek posiadania zaplecza technicznego i
    osobowego jest spełniony prowadziłoby do sytuacji, że de facto zawsze, gdy podmiot
    zagraniczny nabywa usługi świadczone w innym kraju niż jego siedziba, posiada on w tym
    kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Bez znaczenia wówczas
    pozostawałby zakres uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem,
    sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi.
    Takie podejście wykluczałoby konieczność badania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Sam fakt nabywania usług od polskiego podmiotu nie oznacza, że podmiot zagraniczny
    posiada nad nim kontrolę, co zostało potwierdzone m.in.:
        w interpretacji indywidualnej z 20 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.2.
        RST, cyt.:
    „Natomiast sam fakt nabywania od B usług wskazanych w umie, dostarczanie przez
    Spółkę instrukcji dotyczących instalacji i montażu oraz świadczenia przez B usług
    wyłącznie na rzecz Spółki nie oznacza, że zaplecze B pozostaje w bezpośredniej zależności
    od Spółki i stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
        w interpretacji indywidualnej z 10 lutego 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.536.2022.2.
        RST, cyt.:
    „Jednak z analizy wniosku wynika, że w ramach funkcjonującego na podstawie Umowy
    modelu współpracy to A jest zobowiązana do zapewnienia prawidłowego przebiegu
    realizacji dostaw Towarów na rzecz klientów Spółki, z wykorzystaniem zasobów
    technicznych i rzeczowych zorganizowanych we własnym zakresie lub dostarczonych
    przez zewnętrznych usługodawców. Tym samym, to A podejmuje decyzje dotyczące tego,
    które zasoby – wewnętrzne czy zewnętrzne oraz w jakim zakresie będą wykorzystane do
    realizacji Usługi i ma w tym obszarze pełną swobodę. W szczególności, Spółka nie wydaje
    poleceń pracownikom czy osobom współpracującym z A. Usługi są świadczone przez A.
    zgodnie z Umową, która wskazuje jedynie na ogólne oczekiwania Spółki co do ich zakresu,
    natomiast Spółka nie udziela A. regularnych instrukcji lub wytycznych, do których A
    miałaby się stosować na bieżąco. W zakresie realizowanych zleceń A. otrzymała jedynie
    generalne wytyczne zawierające standardy zgodne z polityką Spółki. Zatem Spółka nie
    posiada kontroli nad zapleczem personalnym oraz technicznym A, a w konsekwencji
    kryterium posiadania przez Spółkę na terytorium Polski zasobów osobowych oraz
    technicznych/rzeczowych nie zostało spełnione (...).”
    Powyższe potwierdza również linia orzecznicza sądów administracyjnych, przykładowo:

        wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20, cyt.:
    „Podkreślenia wymaga, że owej koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem
    technicznym w Polsce nie można wywodzić z ustalonych między skarżącą a Usługodawcą
    zasad świadczenia usług, które – co oczywiste – określane są pomiędzy stronami każdej
    tego rodzaju umowy i z uprawnień strony do żądania spełnienia warunków ustalonych
    przez kontrahentów. Na pełną aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w
    Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1979/16, w którym WSA orzekł, że
    pominięcie wymogu „władztwa” (czego dopuścił się organ także w niniejszej sprawie)
    oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione co do zasady zawsze, gdy podmiot nabywa
    usługi świadczone w innym kraju niż jego siedziba, niezależnie od zakresu uprawnień
    podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli lub
    narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi.
    Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności zaplecza personalnego i
    technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje
    ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi,
    nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści
    ekonomiczne, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności
    w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi.”
        wyrok WSA w Gliwicach z 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1029/19, cyt.:
    „Podkreślenia wymaga, że owej koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem
    technicznym w Polsce nie można wywodzić z ustalonych między skarżącą a
    Podwykonawcą zasad świadczenia usług, które – co oczywiste – określane są pomiędzy
    stronami każdej tego rodzaju umowy i z uprawnień strony do żądania spełnienia
    warunków ustalonych przez kontrahentów. Zanegować także należy twierdzenie organu
    interpretacyjnego, że skarżąca posiada faktyczne władztwo nad zapleczem technicznym i
    personalnym, bowiem jest w stanie odpowiednio wykorzystywać je przy sprzedaży
    towarów (urządzeń elektrycznych i elektronicznych oraz ich akcesoriów). Na poparcie tej
    tezy organ stwierdził, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe
    Podwykonawcy, wykorzystywane przez Wnioskodawcę pozostają w ścisłym związku z
    dokonywaniem przez niego czynności podlegających opodatkowaniu.”
    Bez wątpienia Wnioskodawca nie posiada w Polsce wystarczającej struktury technicznej,
    jak i personalnej, ponieważ nie posiada on de facto żadnej struktury technicznej ani
    personalnej w Polsce.
    O prawdziwości powyższego świadczą następujące okoliczności:
      1. Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski oddziału (filii), biura magazynu, nie
        wynajmuje i nie posiada nieruchomości.
      2. Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski maszyn ani innych urządzeń
        niezbędnych do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej na
        terytorium Polski.
      3. Wnioskodawca nie wynajmuje jakichkolwiek powierzchni użytkowych w Polsce.
      4. Wnioskodawca nie ma tytułu prawnego do korzystania z jakichkolwiek powierzchni
        użytkowych w Polsce.
      5. Wnioskodawca nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników, w tym
        mogących zawierać umowy z klientami w imieniu Wnioskodawcy, nie deleguje
        pracowników do Polski na stałe lub okresowo oraz nie sprawuje kontroli nad
        pracownikami usługodawców, jakiej jaką posiada nad własnym personelem.
      6. Wnioskodawca nie ma możliwości zarządzania i kontrolowania na terytorium Polski
        pracowników innych podmiotów, którzy zobligowani byliby wykonywać polecenia

        służbowe wydawane przez Wnioskodawcę, co oznacza, że Wnioskodawca nie
        posiada w Polsce zaplecza, które byłoby do jego dyspozycji jak własne.
      7. B. sp. z o.o. świadcząc usługi na rzecz Wnioskodawcy działa w sposób niezależny
        (świadczy usługi jako podmiot samodzielny, na własny rachunek i ryzyko, przy
        wykorzystaniu własnych aktywów i pracowników).
    Wniosek: W opisanym zdarzeniu przyszłym warunek odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego nie będzie spełniony.
    Ad 3 Możliwość odbioru i wykorzystywania usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca.
    Jak wynika z treści art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 dla wykreowania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie wystarczy, że dany podmiot posiada w
    Polsce jakąkolwiek strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Struktura
    ta musi umożliwiać jej odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Co więcej zgodnie z wyrokiem TSUE z 7 kwietnia 2022 r. (C-333/20) - Berlin Chemie A.
    Menarini SRL przeciwko Administralia Fiscala pentru Contribuabili Mijlocii Bucureęti –
    Direclia Generala Regionala a Finanlelor Publice Bucureęti to samo zaplecze nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług, cyt.:
    „54 Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie o postępowaniu głównym zaplecze
    personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę
    rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi
    również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki
    niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług.”
    Powyższe potwierdza również:
        najnowsza linia interpretacyjna Dyrektora KIS, np. interpretacja indywidualna z 20
        lutego 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.541.2022.2.JO, cyt.:
    „Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce
    prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług, które dla tego
    innego podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty we wniosku opis stanu faktycznego
    oraz zdarzenia przyszłego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że
    to samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług – tym samym zgodnie z najnowszym wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia
    2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.”
        wyrok NSA z 11 października 2022 r., sygn. I FSK 396/21, cyt.:
    „Dla realizacji tych warunków Skarżąca powinna dysponować w Polsce nie tylko strukturą
    charakteryzującą się wystarczającą stałością, lecz także ta struktura umożliwiała w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, odbiór w Polsce i wykorzystywanie
    świadczonych usług przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej
    tego stałego miejsca (konsumpcja nabytych usług w Polsce). (...) Ponadto zwrócić należy
    uwagę, że nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej”
    zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) Nr 282
    /2011 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które
    ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem
    organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka
    krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej – Skarżącej. To samo bowiem

    zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług (por. wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w
    sprawie C-333/20, pkt 54).”
    Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że:
      1. siedzibą Wnioskodawcy jest terytorium Szwecji i jest to podstawowe miejsce jej
        działalności,
      2. jak wskazano w uzasadnieniu powyżej – Wnioskodawca nie posiada w Polsce
        jakiejkolwiek struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, a więc bez
        wątpienia Wnioskodawca nie posiada również na terytorium Polski takiej
        wystarczającej struktury by umożliwić jej odbiór i wykorzystywanie usług
        świadczonych do własnych potrzeb stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej,
      3. Wnioskodawca nie ma również możliwości odbioru usług za pośrednictwem zaplecza
        B., gdyż:
      i. świadcząc usługi na rzecz Wnioskodawcy, B. działa w sposób niezależny (świadczy
          usługi jako podmiot samodzielny, na własny rachunek i ryzyko, przy
          wykorzystaniu własnych aktywów i pracowników),
      ii. zaplecze B. – wykorzystywane przez B. do świadczenia usług na rzecz
          Wnioskodawcy – nie może być jednocześnie wykorzystywane do odbioru usług
          przez Wnioskodawcę,
      iii. zaplecze B. jako takie nie może generować stałego miejsca prowadzenia
          działalności gospodarczej dla Wnioskodawcy, gdyż to samo zaplecze nie może
          być wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz spółki zagranicznej i
          jednocześnie do wygenerowania dla niej stałego miejsca prowadzenia
          działalności gospodarczej (vide wyrok TSUE C-333/20 oraz wyrok NSA sygn. I
          FSK 396/21).
    Należy zatem stwierdzić, że warunek posiadania możliwości odbioru i wykorzystywania
    usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca nie będzie spełniony.
    Wniosek:
      1. warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
        będzie spełniony,
      2. warunek odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
        nie będzie spełniony,
      3. warunek posiadania możliwości odbioru i wykorzystywania usług świadczonych do
        własnych potrzeb tego stałego miejsca nie będzie spełniony.
    Wnioskodawca uważa, że nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzeczenia TSUE i polskich sadów
    administracyjnych oraz przedstawione okoliczności faktyczne, należy stwierdzić, iż żadna z
    przesłanek niezbędnych do uznania, że Wnioskodawca posiadał w przeszłości oraz
    posiada obecnie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, nie była w
    przeszłości ani nie jest obecnie spełniona przez Wnioskodawcę.
    W ocenie Wnioskodawcy, nawet w przypadku uznania, że spełniona została którakolwiek
    ze wskazanych powyżej przesłanek (co jednak – mając na uwadze przedstawione w
    niniejszym wniosku okoliczności faktyczne – zdaniem Wnioskodawcy nie nastąpi), to nie
    wystąpiła w przeszłości oraz nie występuje obecnie sytuacja, w której zostaną spełnione
    łącznie wszystkie przesłanki determinujące „stałe miejsce prowadzenia działalności”, a
    tylko spełnienie wszystkich przesłanek powoduje powstanie „stałego miejsca prowadzenia
    działalności” na terytorium kraju.

    Całokształt okoliczności przemawia zatem za uznaniem za prawidłowe stanowisko
    Wnioskodawcy, iż nie posiadał on oraz nie posiada obecnie stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce. W tym miejscu Wnioskodawca pragnie wyjaśnić, że w jego ocenie
    nie posiadał oraz nie posiada obecnie stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce,
    a niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest składany przez
    Wnioskodawcę wyłącznie z ostrożności procesowej i w celu jednoznacznego
    potwierdzenia swojego stanowiska w tym zakresie.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 2:
    Zgodnie z art. 106ga ust. 1 wprowadzonym do ustawy o VAT poprzez Ustawę
    Nowelizującą, podatnicy (w rozumieniu ustawy o VAT) będą obowiązani wystawiać faktury
    ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    W treści przepisu art. 106ga ust. 2 wymieniono zamknięty katalog przypadków
    stanowiących wyjątki od ww. obowiązku.
    Zgodnie z tym przepisem, obowiązek, o którym mowa w art. 106ga ust. 1, nie dotyczy
    wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
        kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
        uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
        fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
    Z kolei na podstawie art. 23 Ustawy Nowelizującej, przepisy w niej zawarte (z pewnymi
    wyjątkami nieistotnymi w zakresie niniejszego wniosku) wchodzą w życie z dniem 1 lutego
    2026 r. Powyższe oznacza, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu KSeF (o którym mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT) będzie obowiązywał
    podatników począwszy od 1 lutego 2026 r.
    Natomiast jak wynika z art. 106ga ust. 2 pkt 1, jednym z przypadków zwalniającym z
    obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF jest okoliczność
    nieposiadania przez podatnika siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej, a także zważywszy na stanowisko Wnioskodawcy
    przedstawione w zakresie pytania nr 1 (tj. stanowisko, zgodnie z którym Wnioskodawca
    nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT), w ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że nie będzie on podlegał
    obowiązkowi wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF, który
    zgodnie z przepisami Ustawy Nowelizującej wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
    Końcowo, Wnioskodawca pragnie pomocniczo wskazać, że powyższy pogląd wyraził
    Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacjach indywidualnych:
      1. z dnia 17 kwietnia 2025 roku o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.88.2025.2.AP,
      2. z dnia 2 kwietnia 2024 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.62.2024.1.RST,

      3. z dnia 13 grudnia 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.407.2023.2.RST.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.)
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią

      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka wchodzi w skład do międzynarodowej Grupy, będącej
    (...) producentem (...), prowadzącym działalność produkcyjną w Ameryce Północnej,
    Ameryce Łacińskiej i Europie. Spółka jest stroną umowy z polskim dostawcą usług, spółką
    B. Sp. z o.o. („B.”). Przedmiotem zawartej umowy jest świadczenie przez B. na rzecz Spółki
    usług cięcia, przekrawania, arkuszowania, pakowania, przechowywania, magazynowania i
    dalszej wysyłki tak przetworzonego papieru do jednego dedykowanego klienta Spółki.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na
    terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-
    931/19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl
    521/23.
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca

    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności”
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane
    w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
    kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności”.
    Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł,
    że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się
    poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie
    członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem
    prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury

    w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący
    usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu
    wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w
    sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że Spółka zawarła umowę z polskim
    podmiotem, B. W celu realizacji zamówionej usługi, Spółka wysyła ze Szwecji papier w
    formie wielkoformatowych rolek, który jest dostarczany do siedziby B. w (...). B. wykonuje
    na tak powierzonym materiale określone usługi, m.in. cięcia – arkuszowania w celu
    uzyskania odpowiednich formatów, zgodnie z zapotrzebowaniem zleconym przez Spółkę.
    B. może świadczyć również na rzecz Spółki usługę wsparcia organizacji transportu
    finalnego produktu do klienta docelowego Spółki, ale koszt takiego transportu zawsze
    pokrywa Spółka.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak
    wynika z okoliczności wniosku Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału (filii),
    biura, magazynu, jak również żadnych nieruchomości, ani prawa do użytkowania
    jakiejkolwiek nieruchomości czy powierzchni biurowej, itp. Ponadto, Spółka nie posiada w
    Polsce żadnej infrastruktury technicznej, jak również - co Państwo podkreślają w
    uzasadnieniu - maszyn ani innych urządzeń niezbędnych do samodzielnego prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski. Jednocześnie Spółka nie zatrudnia w
    Polsce żadnych pracowników, w tym mogących zawierać umowy z klientami w imieniu
    Spółki, ani nie oddelegowuje jakichkolwiek pracowników na stałe lub okresowo na
    terytorium Polski. Jednocześnie Spółka nie ma możliwości negocjowania i zawierania w
    Polsce jakichkolwiek umów i świadczenia usług. Zatem mając na uwadze powyższe należy
    uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani
    technicznego.
    Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże Spółka
    nie sprawuje kontroli nad zasobami ludzkimi B. w Polsce, w szczególności nie ma
    prawnych ani faktycznych możliwości wpływu na czas pracy i czynności podejmowanych
    przez pracowników B. Również Spółka nie była uprawniona w przeszłości ani nie może
    obecnie wydawać poleceń służbowych pracownikom B. Pełną odpowiedzialność za
    zarządzanie i kontrolę swoich pracowników ponosiła w przeszłości i ponosi obecnie B., a
    nie Spółka. Spółka nie miała w przeszłości ani nie ma obecnie jakiekolwiek kontroli także
    nad zasobami technicznymi w B. zlokalizowanymi w Polsce, w szczególności nad zasobami
    technicznymi, które B. wykorzystuje do obróbki i przetwarzania towarów należącymi do
    Spółki. Ponadto, jak Spółka wskazuje, nie miała w przeszłości ani nie ma obecnie
    nieograniczonego wstępu do pomieszczeń należących do B. W konsekwencji należy uznać,
    że Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem B. porównywalnej do tej jaką
    sprawuje nad zapleczem własnym.

    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie
    posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie posiada
    kontroli nad zapleczem B. porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych
    oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że
    spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego
    wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych
    usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji
    należy stwierdzić, że B. świadczy na rzecz Spółki określone usługi, a to oznacza, że w
    przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych B. byłoby wykorzystywane
    zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za
    stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE
    w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C-533/22 wskazując, że zaplecze personalne i
    techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są usługi na rzecz spółki.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie
    zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).
    Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez  to  fakturę  wystawioną  przy  użyciu  Krajowego  Systemu  e-Faktur  wraz  z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur.

      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
        których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
        ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
        elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu
        ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
        realizujących zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
        której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
        podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
        publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono
        fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.
        1,
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego

    Systemu
    e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą
    zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy
    wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w
    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest
    podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak
    ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie
    zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie
    Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej
    faktury.
    W konsekwencji Państwa stanowisko nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w
      decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.