Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.223.2025.4.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Skutki podatkowe zawarcia umowy faktoringu.
Słowa kluczowe: faktura
przychód
umowa-umowa faktoringu
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna
zasada
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 3 czerwca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A sp. z o.o. [dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”, „Faktorant”] jest podatnikiem podatku CIT
    podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka zajmuje się (...). Z tytułu sprzedaży
    swoich towarów Spółka wystawia odbiorcom faktury VAT z odroczonym terminem
    płatności. Wnioskodawca posiada status dużego przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z
    dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach
    handlowych.
    Mając na uwadze kwestię zarządzania płynnością finansową (...) Spółka rozważa różne
    sposoby poprawy swojej płynności finansowej. Rozwiązaniem, które narzucić chce Spółce
    jeden z odbiorców (dalej łącznie: „Kontrahent”), jest model rozliczeń oparty na
    zaangażowaniu banku [dalej: „Bank”, „Faktor”], który, na wniosek Kontrahenta, realizować
    ma płatności w terminie szybszym niż termin płatności wskazany na fakturach
    Wnioskodawcy. W razie uregulowania należności przez Faktora w terminie wcześniejszym
    niż wynikający z umowy Wnioskodawcy z Kontrahentem i z faktury, Wnioskodawca obniży
    cenę poprzez przyznanie skonta określonego jako procent wartości sprzedanych w
    ramach tej dostawy towarów. Rozliczenia z tym kontrahentem dotyczą zarówno transakcji
    krajowych (opodatkowanych stawką podstawową VAT) jak i wewnątrzunijnych dostaw
    towarów (WDT), dla których Spółka stosuje stawkę 0% zgodnie z zasadami wskazanymi w
    art. 42 ustawy o VAT.
    W celu implementacji tego systemu, Wnioskodawca, Kontrahent oraz Bank zawrą umowę,
    która, zdaniem Wnioskodawcy, posiada cechy umowy faktoringu [dalej: „Umowa
    faktoringu”]. Faktor i Faktorant nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów
    o cenach transferowych.
    Mając na uwadze, iż umowa faktoringu stanowi umowę nienazwaną, a więc nie została
    bezpośrednio uregulowana w przepisach Kodeksu cywilnego, charakteryzującą się
    złożoną konstrukcją, Wnioskodawca uznaje za zasadne przedstawienie jej kluczowych
    postanowień w celu zobrazowania jej mechanizmu oraz wyeliminowania ewentualnych
    wątpliwości interpretacyjnych:
    - Spółka wystawia fakturę na rzecz Kontrahenta z odroczonym terminem płatności, np.
    120- dniowym.
    - Kontrahent podejmuje decyzję, czy przekazać fakturę do systemu organizowanego przez
    Bank i dedykowanego obsłudze programu faktoringowego, co skutkuje ujęciem
    zobowiązania wynikającego z takiej faktury w ramach systemu faktoringowego.
    - Bank, według własnego uznania, może dokonać zapłaty faktury (z uwzględnieniem
    skonta z tytułu wcześniejszej płatności) bądź odrzucić taką możliwość. Umowa
    faktoringowa nie określa terminu realizacji płatności przez Bank, ani kryteriów wyboru
    faktur, które zostaną wykupione przez Bank.
    - Z chwilą dokonania zapłaty następuje przelew na rzecz Banku wszystkich wierzytelności
    wynikających z wykupionej faktury, w tym należnych odsetek.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy faktoringowej, do której zamierza przystąpić
    Wnioskodawca, Bank z chwilą nabycia wierzytelności przejmie na siebie ryzyko
    niewypłacalności Kontrahenta jako dłużnika tych należności.

    W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pytania wskazali Państwo, że:
    1) Czy w chwili przekazania faktur do systemu organizowanego przez Bank i
    dedykowanego obsłudze programu faktoringowego następuje zbycie prawa do
    wierzytelności, czyli sprzedaż wierzytelności? Jeżeli nie to proszę wskazać, w którym
    momencie i opisać.
    Nie. Samo przekazanie faktur do systemu organizowanego przez Bank nie skutkuje
    jeszcze zbyciem wierzytelności. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego:
    - Bank, według własnego uznania, może dokonać zapłaty faktury (z uwzględnieniem
    skonta z tytułu wcześniejszej płatności) bądź odrzucić taką możliwość. Umowa
    faktoringowa nie określa terminu realizacji płatności przez Bank, ani kryteriów wyboru
    faktur, które zostaną wykupione przez Bank.
    - Z chwilą dokonania zapłaty następuje przelew na rzecz Bank wszystkich wierzytelności
    wynikających z wykupionej faktury, w tym należnych odsetek.
    Zgodnie zatem z tak opisanym mechanizmem, przesłanie faktur do systemu bankowego
    oznacza wyłącznie ich wprowadzenie do programu faktoringowego i umożliwienie ich
    oceny przez Bank pod kątem ewentualnego wykupu. Bank nie jest zobowiązany do
    wykupu żadnej konkretnej faktury — decyzja w tym zakresie podejmowana jest przez
    Bank samodzielnie, według własnych kryteriów i uznania. Co istotne, umowa nie
    przewiduje ani terminu zapłaty, ani obowiązku wykupu wszystkich przekazanych faktur.
    Zgodnie z zapisami umowy, zbycie wierzytelności, a więc ich przeniesienia na rzecz Bank,
    następuje dopiero z chwilą dokonania przez Bank zapłaty za daną fakturę. To właśnie
    wtedy dochodzi do skutecznego przelewu wierzytelności (cesji) na rzecz Faktora,
    obejmującego zarówno kwotę główną wynikającą z faktury, jak i ewentualne należne
    odsetki.
    2) Czy Bank w momencie nabycia od Państwa wierzytelności przejmuje wszelkie prawa do
    nabytej wierzytelności?
    Tak, w momencie nabycia wierzytelności od Spółki, Bank przejmuje wszelkie prawa do tej
    wierzytelności. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego:
    - Z chwilą dokonania zapłaty następuje przelew na rzecz Banku wszystkich wierzytelności
    wynikających z wykupionej faktury, w tym należnych odsetek.
    - Zgodnie z postanowieniami Umowy faktoringowej, do której zamierza przystąpić
    Wnioskodawca, Bank z chwilą nabycia wierzytelności przejmie na siebie ryzyko
    niewypłacalności Kontrahenta jako dłużnika tych należności.
    W konsekwencji, z momentem wykupu faktury przez Bank dochodzi do definitywnego
    przeniesienia wierzytelności – zarówno w zakresie prawa głównego (kwoty należnej), jak i
    wszystkich praw ubocznych. Od tej chwili Bank staje się wyłącznym właścicielem
    wierzytelności i przysługuje mu pełna swoboda w zakresie jej dochodzenia, egzekucji oraz
    dalszego dysponowania.
    3) Czy z umowy faktoringu, którą zamierzają Państwo zawrzeć z Bankiem będzie wynikać,
    że Bank (jako nabywca wierzytelności) będzie mógł dokonać zwrotnego przeniesienia
    wierzytelności wcześniej nabytych od Państwa?
    Nie, z umowy faktoringu, którą Spółka zamierza zawrzeć z Bankiem, nie będzie wynikać, że
    Bank (jako nabywca wierzytelności) będzie mógł dokonać zwrotnego przeniesienia
    wierzytelności wcześniej nabytych od Spółki.
    Zgodnie z założeniami umowy, cesja wierzytelności ma charakter definitywny i
    nieodwracalny. Oznacza to, że z chwilą zapłaty przez Bank i przejęcia wierzytelności (wraz
    z pełnym ryzykiem niewypłacalności Kontrahenta), Bank staje się ich wyłącznym
    właścicielem.

    Umowa nie przewiduje żadnego mechanizmu regresu ani klauzul umożliwiających
    jednostronne zwrotne przeniesienie nabytych wierzytelności z powrotem na Spółkę. W
    konsekwencji, po wykupieniu wierzytelności przez Bank, Spółka nie będzie ponownie ich
    właścicielem ani stroną odpowiedzialną wobec Banku z tytułu tych należności.
    Pytania
    - Czy, w świetle art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (dalej: „uCIT”), w przedstawionym zdarzeniu przyszłym przychodem
    podatkowym Spółki będzie wartość nominalna faktury VAT wystawionej na rzecz
    Kontrahenta, czy kwota faktycznie otrzymana od banku (Faktora) po potrąceniu skonta?
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 4)
    - Czy, w związku z dokonaniem przez Bank zapłaty za fakturę, co skutkować będzie
    przeniesieniem na Bank wszelkich praw do wierzytelności, po stronie Wnioskodawcy
    powstaje dodatkowy przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 uCIT lub art. 7b ust.
    1 pkt 5 uCIT, np. z tytułu zbycia wierzytelności? (pytanie oznaczone we wniosku nr 5)
    - Czy momentem powstania przychodu podatkowego, zgodnie z art. 12 ust. 3a uCIT w
    przedstawionym zdarzeniu przyszłym będzie dzień wystawienia faktury sprzedaży na
    rzecz Kontrahenta, czy też dzień faktycznego otrzymania zapłaty od Faktora w ramach
    Umowy faktoringu? (pytanie oznaczone we wniosku nr 7)
    - W przypadku uznania, że przychód podatkowy powstaje w momencie wystawienia
    faktury VAT, czy skonto udzielone z tytułu wcześniejszej zapłaty za fakturę przez Faktora
    powinno zostać rozpoznane jako zmniejszenie przychodu w okresie rozliczeniowym, w
    którym doszło do zapłaty, czy też wymaga korekty przychodu za okres, w którym
    pierwotnie został on rozpoznany? (pytanie oznaczone we wniosku nr 8)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    - W świetle art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 3 uCIT, w przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym, przychodem podatkowym Spółki będzie wartość nominalna faktury VAT
    wystawionej na rzecz Kontrahenta, niezależnie od kwoty faktycznie otrzymanej od Faktora.
    - Z uwagi na charakter planowanej transakcji, po stronie Spółki nie powstanie dodatkowy
    przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 uCIT ani w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 5
    uCIT z tytułu zbycia wierzytelności na Bank.
    - Zgodnie z art. 12 ust. 3a uCIT, momentem powstania przychodu podatkowego po stronie
    Spółki w przedstawionym zdarzeniu przyszłym będzie dzień wystawienia faktury
    dokumentującej sprzedaż towarów na rzecz Kontrahenta, niezależnie od otrzymania
    zapłaty od Faktora.
    - Skonto udzielone przez Spółkę w związku z wcześniejszym uregulowaniem należności
    przez Faktora powinno zostać ujęte jako zmniejszenie przychodu w okresie
    rozliczeniowym, w którym dokonano zapłaty, bez konieczności korekty przychodu
    wstecznego za okres, w którym pierwotnie rozpoznano należność.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 4.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 uCIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
    1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Natomiast stosownie do art. 12 ust. 3 uCIT:
    Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków

    kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa
    się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    W świetle powyższego, moment rozpoznania przychodu nie jest uzależniony od
    faktycznego wpływu środków pieniężnych, lecz od powstania wierzytelności wobec
    kontrahenta. Wierzytelność taka powstaje z chwilą wystawienia faktury lub spełnienia
    świadczenia, a więc wtedy, gdy podatnik może skutecznie dochodzić zapłaty z tytułu
    dostawy towarów lub wykonania usług. Potwierdza to zarówno orzecznictwo sądowe, jak i
    przedstawiciele doktryny, zgodnie z którymi: „przychodem podatkowym są wyłącznie takie
    wartości, które definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej” (zob: P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz, Komentarz do art. 12 u.p.d.o.p., CIT. Komentarz, Lex, 2012).
    W kontekście skonta (rabatu za wcześniejszą płatność), kluczowe znaczenie ma jego
    warunkowy charakter – uzależniony od spełnienia określonych warunków przez nabywcę
    lub też osobę trzecią (np.: faktora), tj. dokonania zapłaty w wyznaczonym, krótszym
    terminie. Z tego względu, skonto nie pomniejsza przychodu w momencie jego powstania –
    a jedynie w momencie, gdy warunki do jego zastosowania zostaną spełnione.
    Powyższe stanowisko potwierdzają m.in. interpretacje indywidualne:
    - interpretacja Dyrektora KIS z 3 stycznia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.640.2024.2.BD,
    - interpretacja z 1 czerwca 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.236.2023.2.KW.
    Podsumowując, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, przychodem podatkowym Spółki
    będzie wartość nominalna wystawionej faktury VAT. Dopiero w momencie, gdy Faktor
    dokona zapłaty w terminie uprawniającym do skonta, powstanie obowiązek
    odpowiedniego zmniejszenia przychodu podatkowego.
    Ad. 5.
    Jak wskazano w Ad. 4., zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 uCIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
    1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Natomiast stosownie do art. 12 ust. 3 uCIT:
    Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
    kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa
    się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Należy mieć na uwadze, że wierzytelność przysługująca Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży
    towarów zostanie zarachowana przez niego do przychodów należnych zgodnie z
    wnioskami wynikającymi z Ad. 4. Uwzględniając powyższe oraz treść przepisów uCIT,
    należy uznać, że u Wnioskodawcy, w przypadku przeniesienia wierzytelności na Faktora w
    ramach Umowy faktoringu, nie powstanie dodatkowy przychód podatkowy w rozumieniu
    art. 12 ust. 1 uCIT.
    Otrzymanie zapłaty od Faktora stanowić będzie bowiem jedynie spłatę należności
    uprzednio zaliczonej przez Wnioskodawcę do przychodów należnych. Nie będzie to zatem
    zdarzenie generujące „kolejny” przychód podatkowy.
    Powyższą kwalifikację potwierdził DKIS w Piśmie z 26 września 2017 r., sygn. 0114-KDIP2-
    1.4010.183.2017.1.JS, stwierdzając m.in., że:
    (...) u zbywcy wierzytelności „własnej”, jeżeli wierzytelność została uprzednio zaliczona do
    przychodów należnych - zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie) - odpłatność za zbytą wierzytelność
    nie zwiększa przychodów. W tym przypadku następuje bowiem jedynie spłata należności

    zaliczonej już wcześniej do przychodów. Ze względu na fakt, że kwota wypłacona przez
    Nabywcę wierzytelności (Faktora) zostanie już wcześniej zaliczona do przychodów Spółki
    jako przychód należny, w momencie zbycia wierzytelności nie może być ponownie uznana
    za przychód.
    Jednocześnie zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu zbycia wierzytelności nie będzie
    stanowił również przychodu z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5
    uCIT. Zgodnie z tym przepisem:
    Za przychody z zysków kapitałowych uważa się:
    5) przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz
    wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych.
    Tym samym do przychodów objętych zakresem przedmiotowym powyższej regulacji
    można zaliczyć dwie poniższe kategorie przysporzeń:
    - przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych; lub
    - przychody ze zbycia wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków
    kapitałowych.
    Przychód ze zbycia własnej wierzytelności handlowej, tj. wierzytelności, której zbywca nie
    nabył od poprzedniego wierzyciela, ale „wygenerował” w związku z prowadzoną przez
    siebie działalnością gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów, nie mieści się w zakresie
    przywołanej powyżej definicji przychodów z zysków kapitałowych, o którym mowa w art.
    7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT (tak np.: pismo DKIS z 18 października 2018 r., sygn. 0114-
    KDIP2-1.4010.328.2018.3.AJ).
    Dodatkowo, wierzytelności o których mowa w stanie faktycznym [winno być: zdarzeniu
    przyszłym – przyp. organu], nie wynikają również z przychodów zaliczanych do zysków
    kapitałowych – nie sposób odnaleźć je w katalogu wskazanym w art. 7b ust. 1 uCIT.
    Podsumowując, należy stwierdzić, że w przypadku zbycia przez Wnioskodawcę własnej
    wierzytelności, która została wcześniej zarachowana jako przychód należny:
    - nie powstaje dodatkowy przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 uCIT;
    - wierzytelności będące przedmiotem transakcji nie będą stanowić dla Wnioskodawcy
    również przychodu z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 5 uCIT.
    Ad. 7.
    Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 12 ust. 3a uCIT:
    Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-
    3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi,
    albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Stosownie zaś do art. 12 ust. 3e uCIT:
    W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się
    ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
    Z wyżej przytoczonych przepisów wynika generalna zasada, iż przychód podatkowy dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych, powstaje w dniu wykonania usługi
    /wydania rzeczy.
    Wyjątkiem od tej zasady są następujące sytuacje:
    - wystawienie faktury przed faktycznym wykonaniem usługi lub dostawą towarów – w
    takim przypadku za datę powstania przychodu uznaje się dzień wystawienia faktury,

    - otrzymanie należności przed wykonaniem usługi lub dostawą towarów – w tym
    przypadku przychód powstaje w dniu otrzymania należności.
    W świetle ww. przepisów o powstaniu przychodu podatkowego decyduje zaistnienie
    najwcześniejszego momentu w nim wyznaczonego, a więc dzień:
    - wydania towaru, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi (częściowego
    wykonania usługi),
    - wystawienia faktury lub
    - otrzymania zapłaty.
    W praktyce gospodarczej – w tym w analizowanym przypadku – momentem powstania
    przychodu jest zazwyczaj dzień wystawienia faktury, o ile pokrywa się on z datą dostawy
    towaru, przy jednoczesnym ustaleniu odroczonego terminu płatności.
    Faktoring nie wpływa na datę powstania obowiązku podatkowego na gruncie CIT. Zapłata
    należności przez Faktora – będącego stroną trzecią – nie modyfikuje daty ujęcia
    przychodu, gdyż ten powstaje już w momencie realizacji sprzedaży, nie później jednak niż
    w dniu wystawienia faktury.
    Jak słusznie wskazał DKIS w piśmie z 4 listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.507.2024.2.BS:
    Zatem skoro w Państwa sytuacji zbycie prawa do wierzytelności następuje już w
    momencie powstania wierzytelności, a więc z chwilą gdy Spółka wykona dostawę lub
    usługę, jednak nie później niż w dniu wystawienia faktury, to wtedy też następuje moment
    powstania przychodu.
    Reasumując, w świetle art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, w analizowanym zdarzeniu przyszłym
    przychód podatkowy powstaje w dniu wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż na
    rzecz Kontrahenta, a nie w momencie, w którym Spółka otrzymuje zapłatę od Faktora w
    ramach Umowy faktoringu. Wynika to z faktu, że cesja wierzytelności na rzecz Faktora
    następuje po dokonaniu dostawy towarów oraz wystawieniu faktury VAT, co oznacza, że
    nie ma ona wpływu na moment rozpoznania przychodu, który powstaje już wcześniej, tj. w
    związku z realizacją świadczenia.
    Ad. 8.
    Mając na uwadze, że, jak wskazano w Ad. 7, zdaniem Wnioskodawcy momentem
    powstania przychodu podatkowego jest data wystawienia faktury VAT, skonto udzielone
    przez Spółkę w związku z wcześniejszą zapłatą należności przez Faktora powinno zostać
    rozpoznane jako pomniejszenie przychodu w tym okresie rozliczeniowym, w którym
    doszło do zapłaty. Jednocześnie nie zachodzi potrzeba dokonywania korekty przychodu za
    okres, w którym należność została pierwotnie ujęta jako przychód należny.
    Jak wskazano w art. 12 ust. 3 uCIT:
    Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
    kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa
    się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Zgodnie z ww. przepisem zatem, za przychody podatkowe uważa się również należności,
    choćby nie zostały jeszcze otrzymane, z wyłączeniem m.in. bonifikat i skont. Wskazane
    wyłączenie ma jednak zastosowanie wyłącznie do przypadków, w których bonifikata (czyli
    także skonto) została faktycznie udzielona. Kluczowe zatem znaczenie ma moment
    ziszczenia się warunku kontraktowego, który determinuje powstanie obowiązku
    pomniejszenia przychodu.

    Zasady dokonywania korekt przychodów zawarte zostały w art. 12 ust. 3j-3m uCIT. Z
    regulacji zawartych w art. 12 ust. 3j uCIT, wynika, że korekta „wstecz” może być dokonana
    jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka.
    Przy czym, ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd
    rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich
    znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt
    został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to
    dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego
    dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i
    po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych
    nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu
    wartości kosztu na złote, etc.) - tak przykładowo: DKIS w piśmie z 22 stycznia 2024 r., sygn.
    0111-KDIB1-3.4010.733.2023.1.PC.
    Z kolei w piśmie DIS w Warszawie z 23 maja 2016 r., sygn. IPPB6/4510-140/16-2/AZ
    wyjaśniono jak rozumieć pojęcie oczywistej omyłki:
    W odniesieniu natomiast do terminu oczywista omyłka, przez omyłkę należy rozumieć
    „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”.
    Omyłka taka powinna być uznana za oczywistą w przypadku, gdy "nie budzi wątpliwości co
    znaczenia, wagi, prawdziwości, jest bezsporna, pewna”.
    Dodatkowo można wskazać, iż z uwagi na brak definicji terminów „błąd rachunkowy” oraz
    „oczywista omyłka” na gruncie Ordynacji Podatkowej, wykładni tych pojęć dokonał WSA w
    Warszawie, który w wyroku z 18 października 2013 r., sygn. III SA/Wa 1096/13, wskazał, że:
    (...) przepisy Ordynacji podatkowej nie definiują pojęć „błąd rachunkowy” i „oczywista
    omyłka”. Przyjmuje się, że błędem rachunkowym jest omyłka w działaniu matematycznym,
    którą wprowadzono do np. decyzji. Natomiast oczywistymi omyłkami są w szczególności
    różnego rodzaju drobne błędy pisarskie, przeoczenia, zły dobór słów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku skonta – jako rabatu warunkowego – jego
    zastosowanie jest możliwe wyłącznie ex post, tj. po spełnieniu przesłanki przewidzianej
    umownie (zazwyczaj przedterminowej zapłaty). Nie ma w tym przypadku konieczności
    cofania się do okresu wystawienia faktury pierwotnej ponieważ udzielenie skonta jest
    osobnym zdarzeniem, nie wynika z błędu czy oczywistej pomyłki na fakturze pierwotnej,
    która według znowelizowanych przepisów podatkowych, zobowiązuje przedsiębiorcę do
    zaksięgowanie korekty w okresie wystawienia faktury pierwotnej.
    Tym samym należy uznać, że pomniejszenie przychodu z tytułu udzielonego skonta
    powinno być dokonane w okresie rozliczeniowym, w którym dokonano zapłaty, bez
    konieczności korekty przychodu wstecznego za okres, w którym pierwotnie rozpoznano
    należność.
    Stanowisko to zostało potwierdzone w licznych interpretacjach indywidualnych wydanych
    przez DKIS, m.in.:
    - z 18 stycznia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.238.2022.1.KW;
    - z 9 kwietnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.73.2024.1.AN.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W

    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      1. Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
      2. Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art.
      24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli
      koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze
      źródła przychodów.
    Taka, a nie inna konstrukcja przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o CIT powoduje, że kluczowe
    znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania podatkiem dochodowym mają: po pierwsze
    – przychód, a po drugie – koszty jego uzyskania.
    Należy przy tym wyjaśnić, że omawiana ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z ww.
    przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
      rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
      kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1,
      uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane,
      po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    W myśl art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania
      usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Stosownie do postanowień art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o CIT:
      1. Przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług
      jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez
      uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych
      rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości
      rynkowej.
      2. Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy, praw majątkowych lub usług
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami, prawami
      lub usługami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca zbycia albo świadczenia.
    Jak już wskazano ustawa o CIT nie definiuje ściśle pojęcia przychodu, jednakże na
    podstawie treści art. 12 powołanej ustawy można określić przychód jako wszelkie trwałe,
    bezzwrotne i definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr

    majątkowych oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania
    przez podatnika.
    W przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą przychodem są również
    kwoty należne, nawet gdy nie zostały faktycznie otrzymane, pod warunkiem że kwoty te
    spełniają warunki wymienione powyżej (trwały, bezzwrotny i definitywny charakter).
    Państwa wątpliwości w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych dotyczą
    ustalenia, czy:
    - przychodem podatkowym Spółki będzie wartość nominalna faktury VAT wystawionej na
      rzecz Kontrahenta, czy kwota faktycznie otrzymana od banku (Faktora) po potrąceniu
      skonta (pytanie oznaczone we wniosku nr 4),
    - momentem powstania przychodu podatkowego, zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT
      będzie dzień wystawienia faktury sprzedaży na rzecz Kontrahenta, czy też dzień
      faktycznego otrzymania zapłaty od Faktora w ramach Umowy faktoringu (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 7).
    Z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, wynika, że dla rozpoznania przychodu osiąganego przez
    podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą istotne pozostają daty
    zaistnienia następujących zdarzeń:
    - w zależności od przedmiotu tej działalności – wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego
    lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi;
    - wystawienia faktury;
    - uregulowania należności.
    Przychód osiągany przez podatnika co do zasady powstaje w dacie zajścia
    najwcześniejszej z ww. okoliczności.
    Wyjątki od reguły określonej w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT zostały unormowane m.in. w
    art. 12 ust. 3c-3g ustawy o CIT. Dotyczą one:
    - przychodów ze świadczenia usług w przypadku, gdy strony ustalą, że usługa jest
    rozliczana w okresach rozliczeniowych (art. 12 ust. 3c);
    - przychodów z tytułu dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego (art.
    12 ust. 3d);
    - przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f (art. 12
    ust. 3e);
    - przychodu z tytułu realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych (art. 12 ust. 3f);
    - przychodów podlegających zarejestrowaniu przy zastosowaniu kasy rejestrującej zgodnie
    z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku pobrania wpłat na
    poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych (art. 12 ust. 3g).
    Zgodnie z cytowanym wyżej art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, pierwszeństwo w kształtowaniu
    daty powstania przychodu ma dzień dokonania czynności - wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego, wykonania usługi lub jej częściowego wykonania, przy czym dzień
    wystawienia faktury lub uregulowania należności jest ostatecznym terminem, który
    stanowi o dacie powstania przychodu. Ponadto dodać należy, że jeśli zaistniałe wyżej
    zdarzenia, tj. wydanie rzeczy, zbycie prawa majątkowego, wykonanie lub częściowe
    wykonanie usługi wystąpią po dniu wystawienia faktury czy po dniu dokonania zapłaty
    należności, o momencie powstania przychodu decyduje dzień wystawienia faktury lub
    uregulowania należności, a nie fakt zaistnienia konkretnego zdarzenia.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego opisu sprawy wskazać należy, że przychód
    osiągnięty przez Państwa ze sprzedaży swoich towarów jest przychodem z Państwa

    działalności gospodarczej i jako przychód należny powinien być rozpoznany, zgodnie z art.
    12 ust. 3a ustawy o CIT, w dacie zajścia najwcześniejszej z okoliczności, tj. zbycia towaru,
    wystawienia faktury bądź uregulowania należności. Zatem jeżeli wystawienie faktury
    następuje przed zbyciem towaru i uregulowaniem należności przychód podatkowy
    powstaje w momencie wystawienia faktury. Państwa przychodem podatkowym będzie
    wartość nominalna wystawionej faktury VAT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 i nr 7 należało uznać za prawidłowe.
    Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy w związku z dokonaniem przez Bank
    zapłaty za fakturę, co skutkować będzie przeniesieniem na Bank wszelkich praw do
    wierzytelności, po stronie Wnioskodawcy powstaje dodatkowy przychód podatkowy w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT lub art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT, np. z tytułu
    zbycia wierzytelności (pytanie oznaczone we wniosku nr 5).
    W myśl art. 7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody ze zbycia wierzytelności
      uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów
      zaliczanych do zysków kapitałowych.
    Powyższy przepis nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie ponieważ przychód ze
    zbycia wierzytelności nie wynika z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych.
    Jak wskazano powyżej za przychód w rozumieniu przepisów prawa podatkowego mogą
    zostać uznane tylko takie przysporzenie podatnika, które mają charakter definitywny, tj. w
    sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek. Przychody należne to bowiem
    wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich
    dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność”
    odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do
    powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane
    jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z
    prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu
    prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia. Stanowisko to
    potwierdzają także przedstawiciele doktryny, w ocenie których „Przychodem podatkowym
    są wyłącznie tylko takie wartości, które definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej”
    (tak: P.Małecki, M.Mazurkiewicz, Komentarz do art. 12 u.p.d.o.p., CIT. Komentarz, Lex,
    2012).
    Z pojęciem wierzytelności koreluje prawo wierzyciela do przeniesienia własności
    posiadanych wierzytelności na inny podmiot.
    Zgodnie z art. 509 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.; dalej: „k.c.”)
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Natomiast art. 510 § 1 k.c. stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Z kolei zgodnie z art. 535 k.c.:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić
      sprzedawcy cenę, przy czym art. 555 k.c. stanowi, iż przepisy o sprzedaży rzeczy
      stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz wody.

    Zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między
    wierzycielem a jego dłużnikiem – jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie
    wierzytelności nie prowadzi do spłaty tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w
    dalszym ciągu nie uregulował swojego zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności,
    jest on zobowiązany wobec innego podmiotu.
    W konsekwencji, przychód uzyskany w wyniku sprzedaży tej wierzytelności Faktorowi
    stanowi odrębną kategorię przychodu od przychodu z tytułu pierwotnie zawartej
    transakcji, w związku z którą powstała ta wierzytelność. Wierzyciel w takiej sytuacji
    otrzymuje wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za zbytą wierzytelność, które nie
    stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika. W
    związku z powyższym, w omawianej sprawie znajdzie zastosowanie art. 14 ust. 1 ustawy o
    CIT, a w konsekwencji przychód z tytułu sprzedaży wierzytelności powinien zostać
    rozpoznany w wysokości odpowiadającej cenie zawartej w umowie sprzedaży
    wierzytelności i powstaje on w dacie przeniesienia wierzytelności na faktora.
    W uzupełnieniu wniosku wskazaliście Państwo, że zgodnie z zapisami umowy, zbycie
    wierzytelności, a więc ich przeniesienia na rzecz Banku, następuje z chwilą dokonania
    przez Bank zapłaty za daną fakturę. To właśnie wtedy dochodzi do skutecznego przelewu
    wierzytelności (cesji) na rzecz Faktora, obejmującego zarówno kwotę główną wynikającą z
    faktury, jak i ewentualne należne odsetki.
    Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w momencie zbycia wierzytelności po
    Państwa stronie powstaje przychód podatkowy na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 należało uznać za nieprawidłowe.
    Ostatnia Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy w przypadku uznania, że przychód
    podatkowy powstaje w momencie wystawienia faktury VAT, czy skonto udzielone z tytułu
    wcześniejszej zapłaty za fakturę przez Faktora powinno zostać rozpoznane jako
    zmniejszenie przychodu w okresie rozliczeniowym, w którym doszło do zapłaty, czy też
    wymaga korekty przychodu za okres, w którym pierwotnie został on rozpoznany (pytanie
    oznaczone we wniosku nr 8).
    Jak wskazano powyżej zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
      rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
      kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1,
      uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane,
      po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych pojęcia „skonto” i „bonifikata” nie
    są zdefiniowane. W odczytaniu znaczenia przepisu art. 12 ust. 3 ustawy o CIT należy
    kierować się więc ich powszechnym znaczeniem. Zgodnie z „Uniwersalnym słownikiem
    języka polskiego” pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa
    2003, tom 1, str. 303) „bonifikata” – to „zniżka, odstępstwo od ustalonej ceny towaru,
    zwłaszcza jako forma odszkodowania za poniesioną stratę albo w celach reklamowych:
    opust, rabat”. Przez bonifikatę należy więc rozumieć pomniejszenie ustalonej uprzednio
    ceny towaru lub usługi. Bonifikata jest udzielana wówczas, gdy wystąpią okoliczności
    uzasadniające obniżenie ustalonej wcześniej ceny, których nie można było przewidzieć w
    momencie zawierania umowy sprzedaży (np. udzielenie długoletnim kontrahentom
    bonifikaty wyrażonej procentowo lub kwotowo w stosunku do określonej wartości
    zakupów w przeciągu jakiegoś ustalonego okresu czasu). Natomiast w przypadku, jeżeli
    okoliczności wpływające na zmniejszenie ceny są znane stronom przed zawarciem umowy
    sprzedaży, to powinny znaleźć odzwierciedlenie w cenie określonej w tej umowie.

    Zgodnie ze „Słownikiem języka polskiego” (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005,
    str. 825), „rabat” to „zniżka, opust od sumy należnej za towar przyznawany, np. przy
    kupnie dużej ilości towarów”. Zatem rabat polega na pomniejszeniu ustalonej wcześniej
    ceny towaru. Natomiast „bonus” to „dodatkowe wynagrodzenie; nagroda; premia”.
    Z opisu sprawy wynika, że w razie uregulowania należności przez Faktora w terminie
    wcześniejszym niż wynikający z umowy Wnioskodawcy z Kontrahentem i z faktury,
    Wnioskodawca obniży cenę poprzez przyznanie skonta określonego jako procent wartości
    sprzedanych w ramach tej dostawy towarów.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić
    należy, że skonto, które jest przyznawane przez Państwa w momencie uregulowania przez
    Faktora należności nie będzie pomniejszać przychodu uprzednio wykazanego z tytułu
    zbycia towarów na rzecz Kontrahenta. Skonto dotyczy odrębnego zdarzenia jakim jest
    zbycie wierzytelności na rzecz Faktora. Zatem w analizowanej sprawie nie będą miały
    zastosowania przepisy dotyczące korekty przychodów zawarte w art. 12 ust. 3j-3m ustawy
    o CIT.
    W momencie zbycia wierzytelności, w którym następuje również przyznanie skonta
    powstaje przychód ze sprzedaży tej wierzytelności Faktorowi, który powinien uwzględniać
    także skonto.
    Mając powyższe na uwadze, obniżenie ceny poprzez przyznanie skonta określonego jako
    procent wartości sprzedanych w ramach dostawy towarów w sytuacji uregulowania
    należności przez Faktora w terminie wcześniejszym niż wynikający z umowy
    Wnioskodawcy z Kontrahentem nie spowoduje konieczność skorygowania przychodu ze
    sprzedaż towarów. Skonto powinno być uwzględnione w momencie ustalania przychodu
    ze zbycia wierzytelności na rzecz Faktora.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 8 należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W zakresie podatku od towarów i usług oraz pytania oznaczonego we wniosku nr 6
    zostaną wydane/wydano odrębne rozstrzygnięcia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
      adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.