Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.395.2025.1.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-23
Teza: Opodatkowanie sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: grunty-sprzedaż gruntów
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    22 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek wspólny z 21 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w kwestii opodatkowania
    sprzedaży działek.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem:

    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
      M
      (xxx)
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      K
      (xxx);
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, a także
    polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT.
    Analogicznie, brat Wnioskodawcy (dalej: Zainteresowany, Brat, Brat Wnioskodawcy), jest
    osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, a także polskim rezydentem
    podatkowym. Zainteresowany nie jest czynnym podatnikiem VAT.
    W 2004 r. zmarł ojciec Wnioskodawcy oraz Zainteresowanego. Wnioskodawca wraz z
    bratem oraz matką nabyli na podstawie przeprowadzonego postępowania spadkowego
    przed Sądem Rejonowym w XYZ, w dniu 29 września 2008 r., udział w spadku po zmarłym
    ojcu w wysokości po 1/3 na rzecz każdej z tych osób.
    W 2013 r. na mocy aktu notarialnego z dnia 16 grudnia 2013 r. spadkobiorcy dokonali
    częściowego działu spadku oraz częściowego zniesienia współwłasności nieruchomości
    objętej księgą wieczystą nr xxx w taki sposób, iż wchodzącą w skład tej księgi działkę o nr
    xx w X o powierzchni 1,7022 ha bez spłat lub dopłat otrzymali Wnioskodawca oraz brat
    Wnioskodawcy po 1/2 części na współwłasność. Dla działki tej ustanowiono nową księgę
    wieczystą.
    Działka nr xx w X stanowi część spadku po zmarłym ojcu Wnioskodawcy, którą ojciec
    Wnioskodawcy nabył na mocy darowizny – akt notarialny z dnia 25 kwietnia 1991 r. – od
    swojej matki, a babki Wnioskodawcy. Ojciec Wnioskodawcy po nabyciu nieruchomości w
    darowiźnie nie planował ich dalszej odsprzedaży, a pozostawienie jej w majątku
    rodzinnym, do wykorzystania własnego.
    Po śmierci ojca Wnioskodawcy, przez ponad 20 lat, nieruchomość – w tym również działka
    nr xx w X – pozostawała (i pozostaje) we władaniu spadkobierców i nie była
    wykorzystywana w celach zarobkowych. W roku 2023 Wnioskodawca wraz z Bratem
    (współwłasność) podjęli decyzję o sprzedaży nabytego w drodze spadku (w tym
    postanowienie o dziale spadku) składnika majątkowego w postaci działki nr xx w X.
    Wnioskodawca oraz Brat Wnioskodawcy planują wynagrodzenie z tytułu sprzedaży
    przedmiotowego składnika majątku przeznaczyć na zaspokojenie własnych potrzeb
    życiowych, w tym własnych potrzeb mieszkaniowych. Zarówno Wnioskodawca, jak i Brat
    Wnioskodawcy nie zamierzają przeznaczyć zdobytych w ten sposób środków finansowych
    na jakiekolwiek działania o charakterze inwestycyjnym, zarobkowym.
    Należy również wskazać, iż mocą postanowienia Wójta Gminy X, w ramach działki nr xx w
    X wydzielono działki pod literą:
    - xx/A – pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna z ograniczonym prawem zabudowy,
    - xx/B – pod wewnętrzną drogę dojazdową o minimalnej szerokości 6 metrów,
    - xx/C – tereny rolnicze.
    W ramach działek xx/A oraz xx/B, na mocy wspomnianego postanowienia wstępny projekt
    podziału nieruchomości został zaopiniowany pozytywnie, jako zgodny z miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego Gminy X dla sołectwa X, pod warunkiem, że
    przy zbywaniu działki xx/C nastąpi zbycie udziału xx/B wydzielonej pod wewnętrzną drogę
    dojazdową.

    Uwzględniając powyższe postanowienie, Wnioskodawca oraz jego Brat podjęli decyzję o
    podziale działki o numerze xx/A na 10 nowych działek, a następnie ich sprzedaży z
    uwzględnieniem udziału w działce xx/B stanowiącej wewnętrzną drogę dojazdową do tych
    działek. Podział działek umotywowany jest wyłącznie okolicznością, iż z uwagi na wielkość
    działki, niezwykle trudnym byłoby dla właścicieli sprzedanie działki xx/A (oraz udziałów w
    xx/B) w całości jednej osobie. Podział działki na mniejsze działki ewidencyjne jest zatem
    konieczny (racjonalny) dla celów jej zbycia. Uwzględniając powyższe, Wnioskodawca wraz
    z Bratem zawnioskowali o podział działki o numerze xx/A na 10 nowych działek.
    Mając w zamiarze sprzedaż omawianych nieruchomości, Wnioskodawca wraz z Bratem
    skontaktowali się z biurem pośrednictwa sprzedaży nieruchomości i zawarta została
    umowa pośrednictwa sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca (ani jego Brat) nie jest
    profesjonalistą na rynku obrotu nieruchomościami i taka pomoc jest niezbędna. Zawarta
    umowa dopuszcza prowadzenie przez Wnioskodawcę samodzielnych działań
    sprzedażowych, jednakże prowadzone przez Wnioskodawcę i jego Brata działania w tym
    zakresie obejmują jedynie ustne informowanie rodziny oraz znajomych o chęci sprzedaży
    przedmiotowych działek (tzw. „poczta pantoflowa”).
    Zarówno Wnioskodawca, jak i jego Brat nie oferują przedmiotowych działek na sprzedaż
    na jakichkolwiek portalach sprzedażowych, nie zostały również wywieszone jakiekolwiek
    banery informujące o chęci sprzedaży działek przez ich właścicieli. Biuro pośrednictwa
    sprzedaży nieruchomości na chwilę składania niniejszego wniosku znalazło już jednego
    zainteresowanego zakupem dwóch działek wydzielonych w ramach działki ewidencyjnej xx
    /A, została w tym zakresie zawarta umowa rezerwacyjna. Pozostałe działki nie znalazły
    jeszcze zainteresowanych na ich zakup. Cena sprzedaży działek nie jest dla Wnioskodawcy
    oraz jego Brata kluczowa, współwłaścicielom zależy na w miarę szybkiej sprzedaży
    majątku prywatnego, tak by móc spożytkować uzyskane w ten sposób środki na
    zaspokojenie własnych potrzeb życiowych. Zarówno Wnioskodawca, jak i jego Brat,
    dokonali rozeznania cen rynkowych za metr kwadratowy działek w najbliższej okolicy, a
    następnie uśrednili tą cenę i oferują działki na sprzedaż właśnie po tej uśrednionej cenie
    za metr kwadratowy, tak by cena ta była ceną rynkową w relacji do okolicznych działek.
    Oferowana cena za metr kwadratowy jest jednakowa dla każdej z działek.
    Należy wskazać, iż dla oferowanych na sprzedaż nieruchomości uchwalony był Miejscowy
    Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy X dla sołectwa X z dnia (...) października
    2023 r. Według Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, część gruntów
    (udziałów), które otrzymali w spadku Wnioskodawca oraz Brat Wnioskodawcy – te które
    zostały przeznaczone na sprzedaż (działki wydzielone z działki nr xx/A wraz z udziałem w
    działce nr xx/B), przeznaczone są pod zabudowę jednorodzinną. W czasach, gdy
    Spadkodawca (ojciec Wnioskodawcy i jego Brata) nabywał przedmiotowy teren,
    Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego jeszcze nie było.
    Ponadto spadkobiorcy, w tym Wnioskodawca i jego Brat nie wykorzystywali
    przedmiotowych nieruchomości nabytych w drodze spadku w żaden sposób, tym bardziej
    do prowadzenia działalności gospodarczej, zarobkowej – nieruchomości pozostawały
    puste i nieużytkowane.
    Pierwszy podział działki nastąpił na podstawie decyzji Wójta Gminy nr X, a o następny
    podział – podział działki nr xx/A na 10 nowych działek – Wnioskodawca wraz z Bratem
    zawnioskowali.
    Podział działki xx/A na działki o mniejszej powierzchni nie wynikał z chęci uzyskania przez
    jej właścicieli wyższej ceny sprzedaży za poszczególne działki aniżeli możliwa do uzyskania
    cena sprzedaży za całe poszczególne nieruchomości. Dokonanie podziału ww. działki
    odbyło się jedynie z uwagi na okoliczność, iż znalezienie kupca dla działki o tak dużej
    powierzchni (bez podziału) byłoby niezwykle trudne.
    Zarówno Wnioskodawca, jak i jego Brat nie prowadzą działalności gospodarczej oraz nigdy
    wcześniej nie prowadzili działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z

    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163,
    dalej: ustawa o PIT). Oferowane na sprzedaż działki – powstałe w ramach podziału działki
    nr xx/A – nie były przez nich wykorzystywane w pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca ani jego Brat nie posiadają ponadto innych nieruchomości przeznaczonych
    w przyszłości do sprzedaży. Wnioskodawca poza nieruchomościami objętymi niniejszym
    wnioskiem posiada jedynie wraz z Bratem współwłasność w tzw. domu rodzinnym, w
    którym aktualnie zamieszkuje Brat z rodziną. Dom ten nie jest i nie będzie przeznaczony
    na sprzedaż. Poza wskazanymi we wniosku oferowanymi na sprzedaż działkami,
    Wnioskodawca (ani jego Brat) nie dokonywali wcześniej sprzedaży jakiejkolwiek
    nieruchomości.
    Sprzedaż nieruchomości, o których mowa we wniosku, nie ma charakteru
    zorganizowanego i ciągłego. Po sprzedaży przedmiotowych nieruchomości,
    Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności związanej z obrotem nieruchomościami.
    Ustalona cena sprzedaży działek jest jednolita dla każdej z działek, bez dokonywania ich
    różnicowania, chcąc natomiast dokonać ich jak najsprawniejszej sprzedaży Wnioskodawca
    będzie otwarty na potencjalne negocjacje cenowe z nabywcami. Wnioskodawca (oraz jego
    Brat) zamierzają spożytkować pozyskane ze sprzedaży nieruchomości środki na realizację
    własnych indywidualnych celów życiowych, środki te nie zostaną wykorzystane w celach
    inwestycyjnych, ani prowadzenia działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym, w przypadku planowanej przez
    Wnioskodawcę oraz Zainteresowanego sprzedaży działek, sprzedaż ta winna być
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek, o których mowa w
    opisie zdarzenia przyszłego, nie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W ocenie Wnioskodawcy, korzysta on z przysługującego mu prawa do rozporządzania
    majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r.
    poz. 361; dalej: ustawa o VAT). Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawcę cech podatnika
    podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie sprzedaży ww.
    działki, a jej dostawę, cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1 tejże ustawy.
    Na mocy regulacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel (...). Z kolei, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy o VAT.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w
    nieruchomości stanowi odpłatną dostawę towarów. Kierując się definicją zawartą w art. 2
    pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowych (działek, udziałów w działkach),
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    tejże ustawy.
    Niezależnie jednak od powyższego, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Określona bowiem czynność jest opodatkowana podatkiem VAT, jeśli została wykonana

    przez podatnika tego podatku, a zatem osobę prowadzącą działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu,
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Wskazany zatem w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    determinuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności tym
    podatkiem konieczne jest, aby czynności podlegającej opodatkowaniu dokonał podmiot,
    który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik. Na gruncie ustawy o VAT, definicja
    działalności gospodarczej zawarta w tej ustawie ma charakter uniwersalny, który pozwala
    na objęcie pojęciem „podatnik” wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Mając na uwadze powyższe, wnioskować należy, iż dostawa towarów podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest
    przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej
    dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy, właściwym i prawidłowym jest wykluczenie osób fizycznych z
    grona podatników w przypadku, gdy dokonują one sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej. W ocenie Wnioskodawcy, taka właśnie sytuacja ma miejsce w
    sytuacji wskazanej w opisie zdarzenia przyszłego.
    Podkreślić należy, iż dla uznania danego majątku za prywatny decydujące znaczenie ma
    sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w
    całym okresie posiadania przez dany podmiot. W rezultacie, aby majątek uznać za
    prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów
    prywatnych. Stanowisko takie potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (TSUE) w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem
    taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani
    wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji,
    jeżeli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta
    wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, wówczas
    czynność (czynności) ta (te) nie oznacza prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie jest zatem podatnikiem podatku od towarów i
    usług taka osoba fizyczna, która dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za
    które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza
    sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. W rezultacie, przyjęcie, że dany
    podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlowa i
    działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Problematyka rozstrzygnięcia, czy

    sprzedaż działek stanowi sprzedaż majątku osobistego, czy też jest sprzedażą realizowaną
    przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była także
    przedmiotem orzeczenia TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych
    Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). TSUE w
    sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Analogiczne stanowisko TSUE zajął w odniesieniu do okoliczności, iż przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej. Całość bowiem wskazanych powyższej elementów/działań może odnosić się
    do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    TSUE – we wskazanym orzeczeniu – zaznaczył, iż inaczej jest w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
    Urz. UE. L z dnia 11 grudnia 2006 r., Nr 347, str. 1, z późn. zm.). W rezultacie, za podatnika
    winna zostać uznana osoba, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje
    podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną
    do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania
    wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Mowa zatem
    przykładowo o nabyciu terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy
    terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Podkreślenia
    natomiast wymaga, iż na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie jedynie stwierdzenie faktu
    wystąpienia ich pojedynczo.
    W przedmiocie zatem opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma to, czy
    zbywca w celu dokonania ich sprzedaży, podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje
    koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu
    tego przepisu, a zatem za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż
    nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy –
    a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT- ponieważ jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Ponadto, wskazać należy, iż działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie stanowi natomiast działalności handlowej, a zatem i
    gospodarczej, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Przesądzenie zatem, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku od towarów i usług, każdorazowo wymaga dokonania oceny odnoszącej
    się do okoliczności faktycznych danej sprawy. O tym, że działania prowadzone przez
    sprzedawcę gruntu przybierają profesjonalną formę decydować może również sposób

    wykorzystywania gruntu, stąd – jak zaznaczono powyżej – niezbędna jest każdorazowa
    ocena okoliczności faktycznych danej sprawy. Wnioskodawca jest właścicielem
    nieruchomości, z której zostaną wyodrębnione i sprzedane działki wraz z udziałem w
    działce stanowiącej drogę do wyodrębnionych działek. Przedmiotowe działki zostaną
    wydzielone decyzją Wójta Gminy X, na wniosek Wnioskodawcy oraz jego brata, w celu
    umożliwienia sprzedaży ich majątku osobistego, otrzymanego w drodze spadku. Działka
    nr xx/A ma powierzchnię 1,034 ha i zostanie podzielona na 10 działek oraz jedną działkę
    drogową.
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany nabyli przedmiotową nieruchomość w drodze
    spadku po zmarłym ojcu. Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana w
    żadnej działalności gospodarczej. Wnioskodawca oraz Zainteresowany wydzielili ze swojej
    nieruchomości działkę drogową. Wnioskodawca nie czynił żadnych inwestycji czy
    nakładów związanych z urządzeniem drogi. Działka drogowa została wydzielona w celu
    zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla pozostałych działek. Przedmiotowa
    nieruchomość stanowi majątek prywatny Wnioskodawcy oraz jego Brata, ponadto nie jest
    i nie była zawiązana z działalnością gospodarczą, działalności takiej Wnioskodawca, ani
    jego Brat nie prowadził. Wnioskodawca oraz Zainteresowany nie angażują środków
    pieniężnych w celu zbycia nieruchomości. Wnioskodawca nie prowadzi działań
    marketingowych, nie inwestuje w nieruchomość, nie nabywa nieruchomości w celu ich
    sprzedaży, nie występował o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego, nie
    prowadzi usług deweloperskich, nie wnioskował o warunki zabudowy.
    Wnioskodawca nie dokonywał żadnych przyłączeń mediów, ani nie wnioskował o
    przyłączenie mediów. Wnioskodawca nie dokonywał żadnych nakładów na nieruchomość.
    Wnioskodawca skorzystał z pomocy agencji nieruchomości w celu znalezienia nabywców
    na działki wskazane w niniejszym wniosku. Wnioskodawca, ani jego Brat, nie są
    profesjonalistami na rynku obrotu nieruchomościami, taka pomoc jest zatem niezbędna.
    Zarówno Wnioskodawca, jak i Zainteresowany, nie udostępniali nieruchomości na rzecz
    osób trzecich na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innych umów. Wnioskodawca
    oraz Zainteresowany nie wykorzystywali działek xx/A oraz xx/B do prowadzenia
    działalności rolniczej.
    Przytoczone powyżej wyroki TSUE bezsprzecznie wskazują, iż podejmowanie
    zorganizowanych działań, takich jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności
    marketingowych świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową
    (profesjonalną).
    W rozpatrywanej natomiast sprawie nie występuje zbiór takich zorganizowanych działań.
    Wszelkie czynności podejmowane przez Wnioskodawcę (oraz jego Brata) w związku ze
    sprzedażą działek wydzielonych z działki nr xx/A wraz z udziałem w działce xx/B, nie
    powodują, że należy uznać Wnioskodawcę oraz jego Brata za osobę podejmującą aktywne
    działania w celu dokonania sprzedaży gruntów, angażującą środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Dlatego też
    planowane transakcje sprzedaży przedmiotowych działek stanowią działanie w sferze
    prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania.
    Takie stanowisko zajął także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 12 lutego 2021 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.948.2020.1.MH, która dotyczy
    istotnie podobnego stanu faktycznego. W ramach przedmiotowej sprawy wnioskodawca
    wskazał, iż nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, nie rejestrował się do VAT,
    nabycie nieruchomości nastąpiło w wyniku darowizny od rodziców, wnioskodawca nie
    angażował środków pieniężnych w celu zbycia nieruchomości, nie prowadził działań
    marketingowych, nie nabywał nieruchomości w celu sprzedaży, nie prowadził usług
    deweloperskich, nie wnioskował o warunki zabudowy, nie dokonywano żadnych
    przyłączeń mediów, ani nie wnioskowano o przyłączenie mediów, ani nie wnioskowano o

    przyłączenie mediów, wydzielono wprawdzie działkę drogową, ale miało to miejsce w celu
    zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla pozostałych działek. Sprzedający korzystał
    wprawdzie z pomocy agencji nieruchomości dla znalezienia nabywców na działki, ale z
    tego powodu, iż nie jest profesjonalistą na rynku obrotu nieruchomościami. Działki te nie
    były udostępniane na rzecz osób trzecich na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
    innych umów. W omawianej sprawie organ podatkowy przyjął, że transakcje sprzedaży
    działek stanowią działanie w sferze prywatnej i z tytułu sprzedaży brak byłoby
    opodatkowania podatkiem VAT.
    Ponadto, jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18
    listopada 2020 r., sygn. I SA/Gl 389/20:
    „Działaniom skarżącego można by przypisać profesjonalny charakter działania, gdyby w
    stosunkowo krótkim okresie od nabycia do sprzedaży, podjął szereg następujących po
    sobie ciągłych, konsekwentnych i zamierzonych czynności ukierunkowanych bezpośrednio
    na zwiększenie wartości nieruchomości. Czynności, które by wymiernie wpływały na taką
    ocenę, co już wyżej wzmiankowano, to m.in. uzbrojenie terenu, działania marketingowe
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy
    terenu, wystąpienie o opracowanie planu miejscowego zagospodarowania
    przestrzennego, zarejestrowanie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie
    zbliżonym do usług developerskich. Działania strony, takiego zorganizowanego charakteru
    nie przybrały. W obrocie gospodarczym można wprawdzie natrafić na inwestycje
    nastawione na zwrot w dłuższej perspektywie czasu, niemniej jednak przedsięwzięcia tego
    typu mają zazwyczaj bardziej skomplikowany charakter i przyjmują o wiele większe
    rozmiary. W omawianym przypadku natomiast, gdyby celem skarżącej było uzyskiwanie
    korzyści majątkowych w ramach działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami, podejmowane działania powinny przyjąć charakter bardziej
    zintensyfikowany, co do czasu, jak i zakresu dokonywanych czynności.
    Zdaniem Sądu za oczywiste należy przyjąć dążenie właściciela prywatnego majątku do
    zbycia go w taki sposób, aby uzyskać jak największą korzyść. Wnioskodawca nie
    podejmował kompleksowych działań charakteryzujących profesjonalistę działającego na
    rynku obrotu nieruchomościami (uzbrojenie gruntu, jego ogrodzenie, wyposażenie w
    media, uzyskanie warunków zabudowy), nie zamieszczał ogłoszeń (co charakteryzuje
    profesjonalistów na rynku obrotu nieruchomościami) itp. Natomiast podjęte przez
    skarżącego działania były stosunkowo proste, nie wymagały nadzwyczajnej wiedzy,
    umiejętności w zakresie oceny ryzyka, nie angażowały większych środków finansowych
    (zob. wyrok WSA w Łodzi z 6 listopada 2019 r. I SA/Łd 416/19).
    Zauważyć także należy, że otrzymana w drodze darowizny działka, ze względu na swoje
    rozmiary – niewątpliwie determinowała działania skarżącego zmierzające do podziału
    działki na mniejsze tak aby możliwe było ich zbycie. Nie można bowiem różnicować
    sytuacji osób fizycznych, które posiadają znaczny majątek osobisty od tych, których
    majątek ten nie przedstawia dużej wartości, przyjmując, że podział działki na mniejsze
    każdorazowo wpisuje się w ciąg czynności, które przesądzają gospodarczy charakter
    działalności podatnika.
    W konsekwencji Sąd w składzie orzekającym stanął na stanowisku, że opisana we wniosku
    o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej zarówno dokonana już jak i planowa
    sprzedaż niezabudowanych działek nastąpiła i będzie mieć miejsce w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług”.
    Mając na uwadze powyższe, obowiązujące przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, iż
    dokonanie przez Wnioskodawcę oraz Zainteresowanego sprzedaży działek, o których
    mowa w opisie zdarzenia przyszłego, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pan przedstawił we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o
    VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność
    ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie
    oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie

    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również
    działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W niniejszej sprawie należy również odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że dostawę gruntu
    przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej
    pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

    Wskazać należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2004 r. zmarł ojciec Wnioskodawcy oraz Zainteresowanego.
    Wnioskodawca wraz z bratem oraz matką nabyli na podstawie przeprowadzonego
    postępowania spadkowego udział w spadku po zmarłym ojcu w wysokości po 1/3 na rzecz
    każdej z tych osób.
    W 2013 r. spadkobiorcy dokonali częściowego działu spadku oraz częściowego zniesienia
    współwłasności nieruchomości w taki sposób, iż wchodzącą w skład tej księgi działkę o nr
    xx o powierzchni 1,7022 ha bez spłat lub dopłat otrzymali Wnioskodawca oraz brat
    Wnioskodawcy po 1/2 części na współwłasność.
    Po śmierci ojca Wnioskodawcy, przez ponad 20 lat, nieruchomość – w tym również działka
    nr xx – pozostawała (i pozostaje) we władaniu spadkobierców i nie była wykorzystywana w
    celach zarobkowych. W roku 2023 Wnioskodawca wraz z Bratem podjęli decyzję o
    sprzedaży nabytego w drodze spadku (w tym postanowienie o dziale spadku) składnika
    majątkowego w postaci działki nr xx. Wnioskodawca oraz Brat Wnioskodawcy planują
    wynagrodzenie z tytułu sprzedaży przedmiotowego składnika majątku przeznaczyć na
    zaspokojenie własnych potrzeb życiowych, w tym własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Zarówno Wnioskodawca, jak i Brat Wnioskodawcy nie zamierzają przeznaczyć zdobytych
    w ten sposób środków finansowych na jakiekolwiek działania o charakterze
    inwestycyjnym, zarobkowym.
    Mocą postanowienia Wójta Gminy, w ramach działki nr xx w X wydzielono działki pod
    literą:
    - xx/A – pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna z ograniczonym prawem zabudowy,
    - xx/B – pod wewnętrzną drogę dojazdową o minimalnej szerokości 6 metrów,
    - xx/C – tereny rolnicze.
    W ramach działek xx/A oraz xx/B, na mocy wspomnianego postanowienia wstępny projekt
    podziału nieruchomości został zaopiniowany pozytywnie, jako zgodny z miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego Gminy, pod warunkiem, że przy zbywaniu
    działki xx/C nastąpi zbycie udziału xx/B wydzielonej pod wewnętrzną drogę dojazdową.
    Uwzględniając powyższe postanowienie, Wnioskodawca oraz jego Brat podjęli decyzję o
    podziale działki o numerze xx/A na 10 nowych działek, a następnie ich sprzedaży z
    uwzględnieniem udziału w działce xx/B stanowiącej wewnętrzną drogę dojazdową do tych
    działek. Podział działek umotywowany jest wyłącznie okolicznością, iż z uwagi na wielkość
    działki, niezwykle trudnym byłoby dla właścicieli sprzedanie działki xx/A (oraz udziałów w

    xx/B) w całości jednej osobie. Podział działki na mniejsze działki ewidencyjne jest zatem
    konieczny (racjonalny) dla celów jej zbycia. Uwzględniając powyższe, Wnioskodawca wraz
    z Bratem zawnioskowali o podział działki o numerze xx/A na 10 nowych działek.
    Mając w zamiarze sprzedaż omawianych nieruchomości, Wnioskodawca wraz z Bratem
    skontaktowali się z biurem pośrednictwa sprzedaży nieruchomości i zawarta została
    umowa pośrednictwa sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca (ani jego Brat) nie jest
    profesjonalistą na rynku obrotu nieruchomościami i taka pomoc jest niezbędna. Zawarta
    umowa dopuszcza prowadzenie przez Wnioskodawcę samodzielnych działań
    sprzedażowych, jednakże prowadzone przez Wnioskodawcę i jego Brata działania w tym
    zakresie obejmują jedynie ustne informowanie rodziny oraz znajomych o chęci sprzedaży
    przedmiotowych działek (tzw. „poczta pantoflowa”).
    Zarówno Wnioskodawca, jak i jego Brat nie oferują przedmiotowych działek na sprzedaż
    na jakichkolwiek portalach sprzedażowych, nie zostały również wywieszone jakiekolwiek
    banery informujące o chęci sprzedaży działek przez ich właścicieli. Biuro pośrednictwa
    sprzedaży nieruchomości na chwilę składania niniejszego wniosku znalazło już jednego
    zainteresowanego zakupem dwóch działek wydzielonych w ramach działki ewidencyjnej xx
    /A, została w tym zakresie zawarta umowa rezerwacyjna. Pozostałe działki nie znalazły
    jeszcze zainteresowanych na ich zakup.
    Spadkobiorcy, w tym Wnioskodawca i jego Brat nie wykorzystywali przedmiotowych
    nieruchomości nabytych w drodze spadku w żaden sposób, tym bardziej do prowadzenia
    działalności gospodarczej, zarobkowej – nieruchomości pozostawały puste i
    nieużytkowane.
    Zarówno Wnioskodawca, jak i jego Brat nie prowadzą działalności gospodarczej oraz nigdy
    wcześniej nie prowadzili działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    163, dalej: ustawa o PIT). Wnioskodawca oraz Zainteresowany nie są również czynnymi
    podatnikami VAT. Oferowane na sprzedaż działki – powstałe w ramach podziału działki nr
    xx/A – nie były przez nich wykorzystywane w pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca ani jego Brat nie posiadają ponadto innych nieruchomości przeznaczonych
    w przyszłości do sprzedaży. Wnioskodawca poza nieruchomościami objętymi niniejszym
    wnioskiem posiada jedynie wraz z Bratem współwłasność w tzw. domu rodzinnym, w
    którym aktualnie zamieszkuje Brat z rodziną. Dom ten nie jest i nie będzie przeznaczony
    na sprzedaż. Poza wskazanymi we wniosku oferowanymi na sprzedaż działkami,
    Wnioskodawca (ani jego Brat) nie dokonywali wcześniej sprzedaży jakiejkolwiek
    nieruchomości.
    Sprzedaż nieruchomości, o których mowa we wniosku, nie ma charakteru
    zorganizowanego i ciągłego. Po sprzedaży przedmiotowych nieruchomości,
    Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności związanej z obrotem nieruchomościami.
    Z wniosku wynika również, że Wnioskodawca oraz Zainteresowany nie dokonywali
    żadnych przyłączeń mediów, ani nie wnioskowali o przyłączenie mediów. Nie dokonywali
    żadnych nakładów na nieruchomość. Skorzystali z pomocy agencji nieruchomości w celu
    znalezienia nabywców na działki wskazane we wniosku. Wnioskodawca, ani jego Brat, nie
    są profesjonalistami na rynku obrotu nieruchomościami, taka pomoc jest zatem
    niezbędna. Zarówno Wnioskodawca, jak i Zainteresowany, nie udostępniali nieruchomości
    na rzecz osób trzecich na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innych umów.
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany nie wykorzystywali działek xx/A oraz xx/B do
    prowadzenia działalności rolniczej.
    Przy tak przedstawionych okolicznościach sprawy, Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy
    sprzedaż ww. działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona

    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma
    bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana
    i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie Wnioskodawca wraz z Zainteresowanym podjęli
    /podejmą w odniesieniu do planowanej sprzedaży udziałów w działkach powstałych w
    wyniku podziału działki nr xx/A oraz udziałów w działce nr xx/B.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż udziałów w
    ww. działkach nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    brak jest przesłanek, aby w związku z tymi transakcjami uznać Wnioskodawcę i
    Zainteresowanego za podatników tego podatku.
    Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o
    podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży
    udziałów w ww. działkach Wnioskodawca i Zainteresowany będą działali w charakterze
    handlowca, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem taka aktywność Wnioskodawcy i
    Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Nie podjęli Oni ciągu działań, które wskazywałyby na
    aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami takich jak uzbrojenie terenu, nie starali
    się o doprowadzenie mediów, ani nie prowadzili i nie prowadzą działalności gospodarczej
    w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przedmiotowe działki nie były przedmiotem najmu lub dzierżawy. Działki nie były i nie są
    wykorzystywane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej
    podatkiem VAT. Jedynymi czynnościami wykonanymi w stosunku do ww. działek, jak Pan
    wskazał, był podział działki nr xx, a następnie podział działki xx/A na 10 nowych działek
    oraz podpisanie umowy dotyczącej pośrednictwa w zbyciu działek z biurem pośrednictwa
    w obrocie nieruchomościami z uwagi na konieczność uzyskania pomocy w procesie
    sprzedaży działek. Wszystko to oznacza, że przeznaczone do sprzedaży działki powstałe w
    wyniku podziału działki nr xx/A oraz działka nr xx/B nie były i nie są dla Wnioskodawcy i
    Zainteresowanego źródłem uzyskiwania korzyści majątkowych i że nie zaangażowali Oni
    środków podobnych do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie
    obrotem nieruchomościami, o których mowa we wskazanym orzeczeniu w sprawach C-180
    /10 i C-181/10, tj. Wnioskodawca i Zainteresowany nie wykazali aktywności w przedmiocie
    zbycia nieruchomości porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    W tym miejscu należy wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gdańsku z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 234/16, w którym sąd stwierdził, że:
    „Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla czterech działek powstałych w wyniku
    podziału działki siedliskowej, a także sprzedaż za pośrednictwem portali internetowych
    oraz biura nieruchomości nie stanowi o zawodowej działalności skarżącej. (...) Korzystanie
    z biura nieruchomości czy portali internetowych przy sprzedaży nieruchomości
    przemawia raczej za tym, że skarżąca nie zajmuje się profesjonalnym obrotem
    nieruchomościami. Trudno przy tym wyobrazić sobie w jaki inny sposób mogłaby znaleźć
    potencjalnych nabywców działek”.
    W przedmiotowej sprawie zatem, planowana przez Wnioskodawcę i Zainteresowanego
    sprzedaż przysługujących im udziałów w działkach powstałych w wyniku podziału działki
    nr xx/A oraz udziałów w działce nr xx/B nie będzie stanowiła działalności gospodarczej
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o
    takiej aktywności Wnioskodawcy i Zainteresowanego w przedmiocie zbycia udziałów w
    ww. działkach, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów

    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego –
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Dokonując sprzedaży
    Wnioskodawca i Zainteresowany skorzystają z przysługującego im prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze
    prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania.
    W konsekwencji, brak jest tu przesłanek pozwalających uznać, że dokonujący ww.
    sprzedaży Wnioskodawca i Zainteresowany wystąpią w charakterze podatników w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących o działalność gospodarczą, w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy.
    Tym samym planowana przez Wnioskodawcę i Zainteresowanego sprzedaż
    przysługujących im udziałów w działkach powstałych w wyniku podziału działki nr xx/A
    oraz udziałów w działce nr xx/B nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w
    złożonym wniosku tj. nie zmienią się okoliczności planowanych transakcji.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w
    tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Zainteresowanych
      występujących z wnioskiem będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub
      zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z
      Zainteresowanych, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

M (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz.
    U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
      /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.