Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/4512-1-30/16-2/IL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-03-04
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; działki; podatnik; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia – brak daty sporządzenia (data wpływu 2 lutego 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 lutego 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni posiada prywatny majątek składający się z kilkudziesięciu wydzielonych działek gruntu o powierzchni od 700 m2 do 1000 m2. Nieruchomości tych jest około 80 (…).

Dla ww. nieruchomości Sąd Rejonowy, prowadzi księgi wieczyste (…).

Majątek ten Wnioskodawczyni nabyła w grudniu 2008 r. od swojego dziadka na podstawie umowy darowizny. Klasa posiadanego gruntu wg wykazu ewidencji gruntów na dzień sporządzenia wniosku to: „Lz – grunty zadrzewione i zakrzewione”. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym obszarze, posiadane przez Wnioskodawczynię działki gruntu przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wydzielone działki nie są uzbrojone, nie posiadają bezpośrednich podłączeń do wymaganej i niezbędnej infrastruktury.

W ramach zarządzania prywatnym majątkiem osobistym, Wnioskodawczyni zamierza przystąpić do sukcesywnego wyzbywania mienia powyżej opisanego, które polegać będzie na sprzedaży poszczególnych działek gruntu. Wnioskodawczyni przewiduje, że takich transakcji będzie więcej niż jedna rocznie, jednakże nie będzie ich więcej niż kilka w tym okresie.

Jednocześnie Wnioskodawczyni podała, że nie planuje zamieszczać żadnych ogłoszeń z informacją, że zamierza sukcesywnie sprzedawać ww. działki gruntu. Potencjalni kupujący, którzy obecnie zainteresowani są ich nabyciem, sami zgłosili się do Wnioskodawczyni z pytaniem, czy nie zamierza ona zbyć części tego gruntu. W przyszłości tylko i wyłącznie w ten sposób Wnioskodawczyni planuje sprzedawać przedmiotowe nieruchomości. Jak powyżej wskazała w żaden sposób nie będzie rozgłaszać i informować większej liczby osób o tym, że dysponuje nieruchomościami przeznaczonymi do zbycia. Działalność w tym zakresie nie przybierze żadnej zorganizowanej formy.

Działalność ta będzie miała wyłącznie charakter okazjonalny, wyrażający się tym, że Wnioskodawczyni będzie podejmowała sporadycznie decyzje dotyczące poszczególnych działek (tj. ich sprzedaży). Poszczególne decyzje podejmowane w przyszłości zmierzać będą wyłącznie do zarządzania jej mieniem osobistym.

Jednocześnie Wnioskodawczyni wyjaśniła, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) oraz nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie jest także rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne. W związku z tym przedmiotowe nieruchomości nigdy nie były przez Wnioskodawczynię wykorzystywane ani w rolniczej działalności, ani w pozarolniczej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy sprzedaż działek gruntu będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)?
2.  Czy w związku z planowaną sprzedażą tych nieruchomości Wnioskodawczyni stanie się podatnikiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towaru i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zmianami)?

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z postanowieniem art. 15 ust. 1, w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy od towarów i usług, zarządzanie własnym majątkiem polegające na sukcesywnej sprzedaży działek gruntu stanowiących własność osoby, która nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest objęte unormowaniem ww. przepisów. W związku z tym Wnioskodawczyni nie kwalifikuje się jako podatnik podatku od usług i towarów. Ponadto Wnioskodawczyni nie stanie się także podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).

Stanowisko to wynika z następujących okoliczności:

W niniejszej sprawie oczywistym jest, że Wnioskodawczyni nie spełnia żadnego z ww. warunków. Czynności, których zamierza dokonać nie mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu, określonym w postanowieniu art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy od towarów i usług, ani też nie spełnia przesłanek o charakterze podmiotowym do objęcia jej podatkiem VAT. Czynności, których zamierza dokonać mają na celu wyłącznie zarządzanie własnym majątkiem, które polegać będzie na sukcesywnej sprzedaży działek gruntu stanowiących jej wyłączną własność.

W związku z tym planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest bowiem normatywnych przesłanek do tego by w związku z zamierzonymi transakcjami uznać Wnioskodawcę za podatnika tego podatku. Wprawdzie, co do zasady nieruchomość (grunt, działka gruntu) spełnia definicję towarów zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, jednak z opisu niniejszej sprawy wynika wprost, że sprzedając przedmiotowe działki gruntu Wnioskodawczyni nie będzie działała w charakterze profesjonalnego handlowca rzeczami tego rodzaju.

Ponadto Wnioskodawczyni zwraca uwagę, że do nabycia przedmiotowych nieruchomości nie doszło w celu dalszej ich odsprzedaży, czy w celach zarobkowych. Grunt ten otrzymała ona w darowiźnie od swojego dziadka i to 8 lat temu. Nie był on przez Wnioskodawczynię wykorzystywany ani w rolniczej działalności, ani w pozarolniczej działalności gospodarczej. W stosunku do tych nieruchomości Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych czynności ukierunkowanych na zwiększenie ich rynkowej wartości, tj. zmierzających na uzyskanie większej ceny przy ewentualnej jej sprzedaży.

Wnioskodawczyni nie oferowała nigdy tych nieruchomości (ani żadnej jej części) do sprzedaży. Nie zamieszczała żadnych ogłoszeń z informacją, że zamierza je zbyć. Nie prowadziła też żadnych akcji marketingowych i promocyjnych mających na celu poinformowanie nieograniczonej liczby osób o zamiarze zbycia tych gruntów. Obecnie potencjalni kupujący sami zgłosili się do Wnioskodawczyni z pytaniem, czy nie zamierza ona zbyć części tego gruntu.

W konsekwencji dokonując ewentualnie sukcesywnej sprzedaży poszczególnych działek gruntu, Wnioskodawczyni będzie korzystała z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym, prywatnym majątkiem, w ramach jego zwykłego zarządu. Planowane czynności sprzedaży poszczególnych działek będą stanowiły działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług (VAT) nie będą miały zastosowania. Mając to na uwadze, planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie oznaczała wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W kontekście przedstawionego opisu sprawy oraz wyżej powołanych przepisów zdaniem Wnioskodawczyni należy stwierdzić, że nie jest podatnikiem podatku od towaru i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej w tym zakresie. Stwierdzenie to jest całkowicie adekwatne do sytuacji prawnej i faktycznej, w której obecnie Wnioskodawczyni się znajduje i znajdować się będzie w przypadku ewentualnego podjęcia sprzedaży ww. działek gruntu. W szczególności Wnioskodawczyni wskazuje, że nigdy nie podejmowała w celu dokonania sprzedaży przedmiotowych nieruchomości żadnych działań. W związku z tym nie podejmowała żadnych działań zbliżonych charakterem do działalności wyspecjalizowanych biur obrotu nieruchomościami, pośredników w handlu nimi, czy podobnego rodzaju profesjonalistów. Nie angażowała środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców czy usługodawców.

Reasumując, przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w kontekście planowanych transakcji sprzedaży, muszą być interpretowane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że będzie ona działać w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działać będzie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Jednakże żadnych takich czynności Wnioskodawczyni wykonywać nie planuje i nie zamierza.

Mając na uwadze powyżej wskazane wywody, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), bowiem pozostaje ona poza zakresem podatku od towarów i usług, a ona w związku z opisanym zdarzeniem (planowaną sprzedażą nieruchomości) nie będzie w ogóle podatnikiem w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Wnioskodawczyni wskazuje, że powyżej wskazane stanowisko potwierdzają następujące orzeczenia sądów administracyjnych:

W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r. (VIII SA/Wa 384/13), stwierdzono: „W sytuacji, gdy dany podmiot dokonuje sprzedaży gruntów z majątku prywatnego (nienabytego w celu odsprzedaży), to nie jest podatnikiem VAT w zakresie tych czynności” (Legalis: Numer 774067).

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (z siedzibą we Wrocławiu) z dnia 25 maja 2012 r. (I SA/Wr 357/12) uznano, że „Zbycie dwóch działek budowlanych, wydzielonych z gospodarstwa rolnego, nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT” (Legalis: Numer 525936).

Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r. (I SA/Po 1015/09, LEX nr 559520): „Ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, ani nawet formalny status danego podmiotu, jako podatnika zarejestrowanego, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności – bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika od towarów i usług”.

Podatnikiem dany podmiot będzie tylko w odniesieniu do czynności opodatkowanych, które wykonał w ramach działalności gospodarczej. Wykonywanie określonych czynności – będących dostawą towarów czy też świadczeniem usług – niemające miejsca w ramach działalności gospodarczej, nie jest działaniem w charakterze podatnika, a w konsekwencji – nie podlega opodatkowaniu. Należy zatem stwierdzić, że – zwłaszcza w odniesieniu do osób fizycznych – podatnikiem VAT się bywa. Status ten nie jest zaś stałą cechą danego podmiotu – podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 lutego 2007 r. (III SA/Wa 2869/06, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Gdańsku z dnia 22 lipca 2014 r. (I SA/Gd 227/14) stwierdzono: „Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. 2006/l12/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej” (Legalis: Numer 1058515).

Ponadto Wnioskodawczyni wskazuje, że stanowisko powyżej zaprezentowane jest zgodne z wydanymi przez Ministra Finansów interpretacjami indywidualnymi, m.in. z dnia 15 kwietnia 2015 r. (znak: IPPP2/45l2-42/l5-2/RR) oraz z dnia 12 maja 2015 r. (znak: ILPP4/4512-1-72/15-4/EWW).

Stanowisko powyżej wskazane jest także zgodne z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r., zapadłego w sprawach C-180/10 i C-181/10 (Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów oraz Emilian Kuć i Halina Jezierska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie).

W związku z powyżej przedstawionym opisem sprawy oraz w związku z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, a także przytoczonymi tezami wynikającymi z judykatury, zdaniem Wnioskodawczyni, nie stanie się ona podatnikiem VAT, ani nie będą objęte podatkiem od towarów i usług poszczególne transakcje zbycia działek gruntu, które w przyszłości Wnioskodawczyni planuje przeprowadzić.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem – w świetle przytoczonych powyżej przepisów – grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego podział, uzbrojenie, ogrodzenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntu istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawczyni w celu dokonania sprzedaży gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej  Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.  (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10), dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni posiada prywatny majątek składający się z kilkudziesięciu wydzielonych działek gruntu. Majątek ten Wnioskodawczyni nabyła w 2008 r. od swojego dziadka na podstawie umowy darowizny. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym obszarze posiadane przez Wnioskodawczynię działki gruntu przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wydzielone działki nie są uzbrojone, nie posiadają bezpośrednich podłączeń do wymaganej i niezbędnej infrastruktury.

Wnioskodawczyni zamierza przystąpić do sukcesywnego wyzbywania ww. mienia, które polegać będzie na sprzedaży poszczególnych działek gruntu. Wnioskodawczyni przewiduje, że takich transakcji będzie więcej niż jedna rocznie, jednakże nie będzie ich więcej niż kilka w tym okresie.

Jednocześnie Wnioskodawczyni podała, że nie planuje zamieszczać żadnych ogłoszeń z informacją, że zamierza sukcesywnie sprzedawać ww. działki gruntu. Potencjalni kupujący, którzy obecnie zainteresowani są ich nabyciem, sami zgłosili się do Wnioskodawczyni z pytaniem, czy nie zamierza ona zbyć części tego gruntu. W przyszłości tylko i wyłącznie w ten sposób Wnioskodawczyni planuje sprzedawać przedmiotowe nieruchomości. W żaden sposób nie będzie ona rozgłaszać i informować większej liczby osób o tym, że dysponuje nieruchomościami przeznaczonymi do zbycia. Działalność w tym zakresie nie przybierze żadnej zorganizowanej formy.

Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT) oraz nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie jest także rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne. Przedmiotowe nieruchomości nigdy nie były przez Wnioskodawczynię wykorzystywane ani w rolniczej działalności, ani w pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni wskazała również, że w stosunku do przedmiotowych nieruchomości nie podejmowała żadnych czynności ukierunkowanych na zwiększenie ich wartości rynkowej, tj. zmierzających do uzyskania większej ceny przy ewentualnej jej sprzedaży. Nigdy nie podejmowała w celu dokonania sprzedaży przedmiotowych nieruchomości żadnych działań. Nie podejmowała również żadnych działań zbliżonych charakterem do działalności wyspecjalizowanych biur obrotu nieruchomościami, pośredników w handlu nimi, czy podobnego rodzaju profesjonalistów. Nie angażowała środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców czy usługodawców.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawczyni przy planowanej sprzedaży otrzymanych w darowiźnie działek nie będzie działała jako handlowiec, a czynności te stanowić będą jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego przez nią prywatnego majątku. W związku z tym, Wnioskodawczyni sprzedając przedmiotowe działki korzystać będzie z przysługującego jej prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, zatem czynności te nie będą oznaczać wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawi Wnioskodawczynię cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie planowanej sprzedaży działek, a dostawom działek cech czynności opodatkowanych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Reasumując, sprzedaż działek gruntu nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w związku z planowaną sprzedażą tych nieruchomości Wnioskodawczyni nie stanie się podatnikiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towaru i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczyć należy zatem, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.