Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.1004.2024.4.MS2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: działki
nieruchomości
przekształcanie-przekształcenie prawa
sprzedaż
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 18 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 lutego 2025
    r. (data wpływu 20 lutego 2024 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w A z dnia 26 maja 2009 r. wydanego w
    sprawie o zniesienie współwłasności, nabył Pan na wyłączną własność prawo użytkowania
    wieczystego Działki nr 1 o powierzchni 0,0595 ha oraz nr 2 o powierzchni 6,0114 ha.
    Działki te zostały w 2009 r., w trakcie postępowania w przedmiocie zniesienia
    współwłasności wydzielone z dwóch większych dziatek, odpowiednio: 3 i 4. Z uwagi na
    dokonanie przez Sprzedającego całkowitej spłaty należności wobec Skarbu Państwa,
    wynikającej z decyzji Starosty Powiatu A z dnia 8 sierpnia 2012 r., doszło do
    przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości
    oznaczonej jako Działki nr 1 i nr 2. Obecnie zatem, posiada Pan prawo własności ww.
    Działek i jest ich jedynym właścicielem.
    Obie działki stanowią nieruchomości niezabudowane, nieużytki, położone w B, na
    obszarze (...). Obie działki nabył Pan jako grunty wyeksploatowane (wyrobiska po
    wydobywaniu gliny w przeszłości), które wymagały rekultywacji. Dokonał Pan rekultywacji i
    w dniu 25 stycznia 2016 r. Dyrektor (...) w C zaopiniował pozytywnie zakończenie
    rekultywacji poeksploatacyjnej ww. gruntów.
    Przedmiotowe nieruchomości stanowią Pana majątek osobisty (prywatny). Sprzedający
    nie jest czynnym podatnikiem VAT i nie prowadzi jednoosobowej działalności
    gospodarczej. Sprzedający w wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT,
    niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT, widnieje jako
    podmiot ze statusem „zwolniony”. Sprzedający wynajmuje lokal w ramach najmu
    prywatnego, a ponadto jest wspólnikiem spółki jawnej. Działki nr 1 i nr 2 i ich części nie
    były jednak nigdy przedmiotem umów najmu i dzierżawy, a Pan nie czerpie z nich żadnego
    pożytku. Ponadto, przedmiotowe działki nigdy nie były i nie są również obecnie
    składnikiem majątku spółki jawnej, której jest Pan wspólnikiem, jak również nie były nigdy
    w żaden sposób wykorzystywane do działalności tej spółki. Od momentu nabycia prawa
    użytkowania wieczystego Działek nr 1 i nr 2 w 2009 r. (przekształconego następnie w
    prawo własności), z wyjątkiem przeprowadzenia koniecznej rekultywacji, nie podejmował
    Pan innych działań, jak również nie wykorzystywał ww. działek w żaden sposób.
    Planuje Pan sprzedać nieruchomość na którą składają się Działki nr 1 oraz nr 2. W 2017 r.
    zawarł Pan umowę o pośrednictwo w sprzedaży ww. nieruchomości, którą następnie
    wypowiedział w 2021 r. Obecnie posiada Pan jedynie zawartą w 2019 r. umowę o
    świadczenie usług doradczych w procesie pozyskania inwestora celem nabycia opisanych
    Działek.
    Natomiast w zakresie osoby kupującego, należy wskazać, że w grudniu 2024 r. zawarł Pan
    umowę przedwstępną sprzedaży ww. działek. Zawarcie umowy przyrzeczonej zostało
    uzależnione m.in. od zaakceptowania przez kupującego wyniku badania nieruchomości
    pod kątem formalno-prawnym i technicznym. Przyszły potencjalny nabywca jest spółką z
    ograniczoną odpowiedzialnością, posiada siedzibę na terytorium Polski, jest
    zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Strony zgodnie postanowiły, że zobowiązanie Kupującego do zawarcia Umowy
    Przyrzeczonej uzależnione jest od ziszczenia się ustalonych warunków zawieszających w
    określonych terminach (opisane poniżej).
    Zawarcie umowy przyrzeczonej jest uzależnione od ziszczenia się warunków
    zawieszających:

    1) pod warunkiem zaakceptowania przez Kupującego badania prawnego, technicznego i
      podatkowego Nieruchomości, które Kupujący przeprowadzi w terminie do 6 (sześciu)
      miesięcy liczonych od dnia zawarcia Umowy przedwstępnej; jeżeli Kupujący w terminie
      6 miesięcy nie zaakceptuje wyników przeprowadzonych przez niego badań w formie
      pisemnej (w tym drogą mailową) przyjmuje się, iż nie zaakceptował on wyników
      przeprowadzonych przez siebie badań, o których mowa w treści niniejszego punktu;
      za moment zgłoszenia akceptacji uważa się dzień doręczenia stosownego
      oświadczenia do Sprzedającego;
    2) pod warunkiem, że na chwilę zawarcia Umowy Przyrzeczonej działy księgi wieczystej
      prowadzonej dla Nieruchomości wolne będą od wzmianek oraz wpisów na rzecz osób
      trzecich oraz wpisów wynikających z czynności innych niż czynności wyraźnie
      przewidziane Umową przedwstępną.
    Nie podejmował Pan aktywnych działań marketingowych, jedynie tak jak zostało wskazane
    w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w 2017 r. zawarł Pan umowę o
    pośrednictwo w sprzedaży ww. nieruchomości, którą następnie wypowiedział w 2021 r.
    Obecnie posiada Pan jedynie zawartą w 2019 r. umowę o świadczenie usług doradczych w
    procesie pozyskania inwestora celem nabycia opisanych Działek. Aktualny potencjalny
    nabywca, z którym została zawarta umowa przedwstępna, sam zgłosił się do Pana (na
    skutek poszukiwania interesujących go gruntów).
    Nie ma planów wystąpienia o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu
    do dnia sprzedaży (a w konsekwencji, nie będzie takiej decyzji wydanej na dzień sprzedaży
    dla działek nr 1 oraz 2). Działki usytuowane są na terenie, dla którego obowiązuje
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z umową przedwstępną, wydanie nieruchomości kupującemu nastąpi w dniu
    zawarcia umowy przyrzeczonej. Jednakże, udzielił Pan Kupującemu prawa do
    dysponowania Nieruchomością na cele projektowe i budowlane w zakresie koniecznym
    dla prawidłowego przeprowadzenia przez Kupującego badań i analiz dotyczących stanu
    Nieruchomości. Prawo Kupującego do dysponowania Nieruchomością na cele projektowe
    i budowlane obejmuje również prawo wstępu na teren Nieruchomości w celu
    przeprowadzenia niezbędnych pomiarów, ocen, sprawdzeń itp. Kupujący jest uprawniony
    do powierzenia Nieruchomości innym podmiotom w celach niezbędnych do wykonania
    czynności związanych z przygotowaniem procesu budowlanego, dokonaniem uzgodnień,
    pomiarów, ocen, sprawdzeń itp., ponadto Kupujący umocowany jest do:
        podejmowania w imieniu Sprzedającego czynności faktycznych i prawnych,
        zmierzających do uzyskania wszelkiej dokumentacji związanej z Nieruchomością w
        tym w szczególności do występowania przed Urzędem Miejskim lub Starostwem
        Powiatowym, oraz wszelkimi innymi urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i
        fizycznymi, jakie w procesie inwestycyjnym okażą się potrzebne,
        występowania w imieniu Sprzedającego przed Sądem Rejonowym w A, Wydział
        Ksiąg Wieczystych, w zakresie wglądu w akta ksiąg wieczystych Nieruchomości
        objętej niniejszą Umową oraz do wykonania fotokopii tych akt,
        przeprowadzenia wszelkich niezbędnych badań gruntowych i geologicznych na
        terenie Nieruchomości będącej przedmiotem niniejszej Umowy,
        składania w imieniu Sprzedającego wszelkich oświadczeń, wyjaśnień i wniosków
        jakie w zakresie powyższego pełnomocnictwa okażą się potrzebne, na warunkach
        według uznania pełnomocnika,

        odbioru w imieniu Sprzedającego w powyższym zakresie wszelkiej korespondencji,
        z obowiązkiem bieżącego informowania Sprzedającego o otrzymanej
        korespondencji.
    Nie zamierza Pan dokonywać innych czynności (oprócz przeprowadzenia koniecznej
    rekultywacji) mających na celu zwiększenie wartości/atrakcyjności działek.
    Około 30 lat temu sprzedał Pan mieszkanie, w którym realizował swoje własne cele
    mieszkaniowe (w takim też celu nieruchomość była nabyta). Przed sprzedażą, nie
    udostępniał Pan tej nieruchomości innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy
    lub innej umowy o podobnym charakterze. Innych nieruchomości nie sprzedawał.
    Na dzień udzielania niniejszej odpowiedzi, nie posiada Pan innych nieruchomości
    przeznaczonych do sprzedaży w przyszłości. W żaden sposób nie wykorzystywał Pan ww.
    działek. Przeprowadził Pan jedynie opisaną w treści wniosku rekultywację.
    Nabył Pan na wyłączną własność prawo użytkowania wieczystego działki nr 1 oraz działki
    nr 2 nie na podstawie umowy zniesienia współwłasności, lecz na podstawie postanowienia
    Sądu Rejonowego w A z dnia 26 maja 2009 r. wydanego w sprawie o zniesienie
    współwłasności. Niezależnie od powyższego, wskazuje Pan, że zniesienie współwłasności
    dotyczyło pięciu nieruchomości.
    Nie jest Panu znany cel nabycia działki przez przyszłego potencjalnego nabywcę.
    Na dzień udzielania niniejszej odpowiedzi nie ma Pan planów w zakresie nabywania
    innych nieruchomości w przyszłości.
    Zniesienie współwłasności miało miejsce pomiędzy dwoma osobami fizycznymi (Panem i
    drugą osobą). Przedmiotem współwłasności w udziałach po 1/2 były trzy nieruchomości
    oraz prawo użytkowania wieczystego do dwóch nieruchomości. W toku postępowania o
    zniesienie współwłasności został również dokonany podział jednej nieruchomości, w
    odniesieniu do której współwłaścicielom przysługiwało prawo użytkowania wieczystego
    (projekt podziału stanowił integralną część ww. postanowienia Sądu). Na skutek podziału
    powstały m.in. działki nr 1 oraz 2, w odniesieniu do których Sąd zasądził na Pana wyłączną
    własność prawo użytkowania wieczystego. Niezależnie od powyższego, Sąd zasądził na
    Pana rzecz również dopłatę w określonej kwocie. Pozostałe nieruchomości i prawo
    użytkowania wieczystego zostały przyznane drugiemu współwłaścicielowi.
    Zniesienie współwłasności nie miało miejsca pomiędzy spadkobiercami, a zatem nie było
    żadnych wzajemnych spłat ani dopłat dokonywanych przez „spadkobierców”. Okoliczność
    taka w żadnej mierze nie wynika z treści wniosku o wydanie interpretacji.
    Zniesienie współwłasności miało miejsce 16 lat temu. Nie jest Pan w stanie obecnie
    odtworzyć, jak dokładnie kształtowały się poszczególne wartości przed zniesieniem
    współwłasności, w stosunku do stanu po zniesieniu współwłasności. Z tego co Pan
    pamięta, celem zniesienia współwłasności nie było uzyskanie przez Pana przysporzenia,
    lecz zakończenie stanu współposiadania. Z twierdzeniem takim koresponduje fakt, że
    zniesienie współwłasności miało miejsce za dopłatą na Pana rzecz (któremu w ramach
    znoszenia współwłasności Sąd przysądził nieruchomości o mniejszej wartości niż
    drugiemu współwłaścicielowi). Nie nabył Pan majątku w drodze spadku. Okoliczność taka
    w żadnej mierze nie wynika z treści wniosku o wydanie interpretacji. Nieruchomości (i
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości) które zostały w 2009 r. objęte
    postępowaniem o zniesienie współwłasności i podziałowi, na skutek, którego powstały m.
    in. działki nr 1 oraz 2, były nabywane w latach 90-tych. Z uwagi na znaczny upływ czasu i
    brak pełnej dokumentacji z tamtego okresu, nie ma możliwości wskazania dokładnych dat
    nabycia (wszystkie te zdarzenia miały miejsce ok. 25-30 lat temu).
    Zgodnie z umową przedwstępną, strony zobowiązują się zawrzeć Umowę Przyrzeczoną w
    terminie do 30 dni od dnia spełnienia się ostatniego z Warunków Zawieszających

    (opisanewyżej), nie później jednak niż w terminie 7 miesięcy od daty zawarcia Umowy
    przedwstępnej, tj. w terminie do dnia 12 lipca 2025 r.
    Odpłatne zbycie ww. działek nie nastąpi w wykonywaniu działalności gospodarczej, w
    rozumieniu przepisu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Przedmiotowe nieruchomości stanowią Pana majątek osobisty
    (prywatny), który nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej. Działki nr 1 i nr 2
    i ich części nie były nigdy w żaden sposób wykorzystywane, nie były także przedmiotem
    umów najmu i dzierżawy, a od momentu nabycia nie czerpał Pan z nich żadnego pożytku.
    Na dzień udzielania niniejszej odpowiedzi nie wie Pan jeszcze, na co przeznaczy przychód
    ze sprzedaży działek.
    Pytania
      1. Czy w przypadku zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, Sprzedający przy
        sprzedaży opisanej nieruchomości, tj. Działki nr 1 oraz Działki nr 2, będzie
        występował w charakterze podatnika VAT?
      2. Czy w przypadku zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, sprzedaż opisanej
        nieruchomości, tj. Działki nr 1 oraz Działki nr 2, będzie powodowała po stronie
        Sprzedającego powstanie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób
        fizycznych?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie w części dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych (pyt. nr 2). W części dotyczącej podatku od
    towarów i usług (pyt. nr 1) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, sprzedaż opisanej w zdarzeniu przyszłym nieruchomości, tj. Działki nr 1
    oraz 2 nie będzie powodowała po Pana stronie powstania obowiązku zapłaty podatku
    dochodowego na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.
    p.d.o.f.).
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f., jednym ze źródeł przychodu na gruncie
    wskazanej ustawy jest odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli nie następuje w wykonaniu
    działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Wówczas, stosownie do brzmienia art. 30e ust. 1 u.p.d.o.f., od dochodu z odpłatnego
    zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy
    wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Z powyższego wynika zatem, że w przypadku sprzedaży nieruchomości stanowiącej
    majątek prywatny, obowiązek zapłaty podatku powstaje przy zbyciu nieruchomości przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie. Tymczasem, do nabycia nieruchomości przez Pana doszło w 2009 r., zatem
    pięcioletni termin upłynął już niemal 10 lat temu. W konsekwencji, na podstawie art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku dochodowym.
    Należy również wskazać, że w myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f, źródłem przychodów jest
    odpłatne zbycie składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z
    zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności
    gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie
    upłynęło 6 lat.
    Art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o PIT stanowi natomiast, że przychodem z działalności
    gospodarczej są przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami
    trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

    Opisana przez Pana nieruchomość na którą składają się Działki nr 1 i nr 2 nie była jednak
    wycofana z działalności gospodarczej, ponieważ nie była składnikiem majątku w
    działalności gospodarczej (jednoosobowej działalności gospodarczej Pan nie prowadzi). W
    konsekwencji, również art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. nie będzie miał zastosowania, bez
    względu na termin przytoczony w przepisie.
    W związku z powyższym, Pana zdaniem, w przedmiotowej sprawie nie występują
    przesłanki stanowiące podstawę uznania planowanej transakcji sprzedaży Działki nr 1
    oraz Działki nr 2 jako źródło powstania podlegającego opodatkowaniu przychodu,
    zarówno na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f (przychód ze zbycia prywatnej
    nieruchomości), jak też na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f (przychód z działalności
    gospodarczej).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pani przedstawiła jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy jednym ze źródeł przychodów jest
    odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że dokonane poza działalnością
    gospodarczą odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, przed upływem 5 lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje
    powstaniem przychodu.
    W rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw
    następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie – nie jest źródłem przychodu a tym samym kwota uzyskana z odpłatnego zbycia
    nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Tak więc, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób

    fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. W związku z tym, dla określenia skutków
    podatkowych tego typu transakcji istotne jest ustalenie daty, od jakiej należy liczyć bieg
    pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
        odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
        gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
        zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie.
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww.
    ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Wskazać należy, że treść definicji zawartej w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6 ww. ustawy,
    daje podstawę by przyjąć, że dla uznania określonej działalności za działalność
    gospodarczą, konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków: po pierwsze, dana
    działalność musi być działalnością zarobkową, po drugie, działalnością wykonywaną w
    sposób zorganizowany oraz, po trzecie, działalność ta musi być wykonywana w sposób
    ciągły.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże, brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej
    zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam

    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych. Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności
    gospodarczej, to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z
    pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i
    sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie
    stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia
    działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez
    dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do
    zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał
    zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w
    postaci zarobku.
    Zatem, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca
    2015 r. sygn. I SA/Po 919/14:
      „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane
      były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie
      dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami
      przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność
      gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.”.
    Natomiast, przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności, realizowanych w ramach mniej lub bardziej
    wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej,
    związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji.
    Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki, stanowi w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą działalność
    gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.
    W szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy
    podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio określone czynności w zakresie sprzedaży
    nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji) angażując
    środki wykraczające poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Istotne znaczenie, choć
    nie decydujące, mają również poszczególne elementy zdarzenia będące efektem działań
    podatnika, np. to w jaki sposób i w jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki
    majątku będące przedmiotem sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to czy
    zostaną nabyte de facto na cele inwestycyjne celem czerpania zysków z najmu lub
    sprzedaży, czy przede wszystkim na potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny.
    Przy czym każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt
    okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez
    podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego.
    Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może zatem stanowić przychód z dwóch
    źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa
    w cyt. art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Zakwalifikowanie do źródła przychodu ma ogromne
    znaczenie dla ustalenia chociażby takich kwestii, jak sposób opodatkowania przychodu,
    możliwość odliczenia kosztów jego uzyskania, możliwość skorzystania ze zwolnień
    przedmiotowych itp. W pewnych sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do
    jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować danego rodzaju przychód. Przy czym,

    jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto
    nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie np. zakwalifikowany
    częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości (działki) działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w
    tym zakresie przekracza zwykły zarząd majątkiem prywatnym czego przejawem jest np.
    nabycie nieruchomości, podział nieruchomości, uzbrojenie terenu, itp.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania skutków działań podjętych przez
    Panią do właściwego źródła przychodu należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań
    związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości o których mowa we wniosku.
    Całokształt czynności, a w szczególności fakt, że:
        sprzedaż nieruchomości nastąpi po upływie długiego okresu czasu od jej nabycia,
        powyższe działki nigdy nie były przedmiotem umów najmu i dzierżawy, a Pan nie
        czerpie z nich żadnego pożytku, działki nie były nigdy w żaden sposób
        wykorzystywane,
        działki nigdy nie były i nie są składnikiem majątku spółki jawnej, której jest Pan
        wspólnikiem, jak również nie były nigdy w żaden sposób wykorzystywane do
        działalności tej spółki,
        z wyjątkiem przeprowadzenia koniecznej rekultywacji, nie podejmował Pan innych
        działań, jak również nie wykorzystywał ww. działek w żaden sposób,
        nie podejmował Pan aktywnych działań marketingowych, jedynie w 2017 r. zawarł
        Pan umowę o pośrednictwo w sprzedaży ww. nieruchomości, którą następnie
        wypowiedział w 2021 r.,
        nabywca, z którym została zawarta umowa przedwstępna, sam zgłosił się do Pana
        (na skutek poszukiwania interesujących go gruntów),
        nie ma Pan planów wystąpienia o decyzję o warunkach zabudowy i
        zagospodarowaniu terenu, nie będzie takiej decyzji wydanej na dzień sprzedaży dla
        działek nr 1 oraz 2),
        nie posiada Pan innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży w przyszłości,
    - sugeruje, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Tym samym, w odniesieniu do sprzedaży działki nr 1 oraz 2 nie wystąpił ciąg zdarzeń,
    które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż nieruchomości wypełnia przesłanki
    działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców.
    W analizowanej sprawie, czynności podejmowane przez Pana wskazują, że mieszczą się w
    zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. Sprzedaż
    nastąpi po upływie długiego czasu od ich nabycia. W konsekwencji, istotą Pana działań nie
    jest prowadzenie działalności gospodarczej, lecz zwykły zarząd majątkiem. Zatem kwota
    przychodu uzyskana ze sprzedaży nie będzie stanowiła przychodu ze źródła pozarolnicza
    działalność gospodarcza w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.

    Okoliczności opisane we wniosku wskazują, że skutki podatkowe planowanej sprzedaży
    działki nr 1 oraz 2, należy ocenić w kontekście przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 pkt
    8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a
    także nie wskazuje czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również,
    na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części
    oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych.
    Pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    W przedmiotowej sprawie wskazać należy, że kwestie związane ze zniesieniem
    współwłasności regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.
    Stosownie natomiast do art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    W świetle art. 196 przywołanej ustawy:
      § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
      wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego
      działu.
    Art. 210 § 1 ww. Kodeksu stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Stosownie do art. 211 Kodeksu cywilnego:

      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie z art. 212 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1 Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2 Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności
      jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana
      stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
    Z powyższych przepisów wynika, że zniesienie współwłasności może nastąpić przez
    podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy
    jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych bądź przez podział cywilny,
    polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości
    udziałów współwłaścicieli.
    Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, to co do zasady
    dokonuje się jej podziału na tyle części ilu jest współwłaścicieli z uwzględnieniem wartości
    udziałów posiadanych przed zniesieniem współwłasności. W przypadku różnicy pomiędzy
    wartością utworzonych części rzeczy a wielkością udziałów, wartość poszczególnych
    udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Punktem wyjścia do obliczenia
    podstawy opodatkowania jest wartość rynkowa zbywanych udziałów w składnikach
    majątkowych.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w drodze zniesienia współwłasności, podziału majątku wspólnego czy działu spadku, jest
    nabyciem tych rzeczy. Natomiast, biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest przyznanie jej na wyłączną
    własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku podziału, jeśli:
        podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub
        wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału
        mieści się w udziale, jaki przysługiwał jej w majątku wspólnym.
    Jeżeli spełnione są wymienione wyżej warunki, podział majątku nie może być
    rozpatrywany w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę nabycia nieruchomości
    uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości.
    Natomiast, jeżeli udział danej osoby ulega powiększeniu (nawet bez spłat i dopłat) to
    traktowany jest w kategorii nabycia, ponieważ w ten sposób ulega powiększeniu zarówno
    zakres władztwa tej osoby nad rzeczą (nieruchomością), jak i stan jej majątku osobistego.
    Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia wówczas,
    gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po
    dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
    Przy czym mówiąc o powiększeniu udziału należy mieć na uwadze wartość otrzymanej
    przez daną osobę rzeczy, a nie wielkość czy ilość rzeczy jakie przypadną danej osobie w
    wyniku zniesienia współwłasności.
    Nabycie w wyniku zniesienia współwłasności części majątku, który należał do innych
    współwłaścicieli, należy więc traktować jako nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Jak wskazał Pan w opisie sprawy, nabył Pan na wyłączną własność prawo użytkowania
    wieczystego działki nr 1 oraz działki nr 2 na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z
    dnia 26 maja 2009 r. wydanego w sprawie o zniesienie współwłasności. Zniesienie
    współwłasności miało miejsce pomiędzy dwoma osobami fizycznymi (Panem i drugą
    osobą). Przedmiotem współwłasności w udziałach po 1/2 były trzy nieruchomości oraz
    prawo użytkowania wieczystego do dwóch nieruchomości. W toku postępowania o
    zniesienie współwłasności został również dokonany podział jednej nieruchomości, w
    odniesieniu do której współwłaścicielom przysługiwało prawo użytkowania. Na skutek
    podziału powstały m.in. działki nr 1 oraz 2, w odniesieniu do których Sąd zasądził na Pana
    wyłączną własność prawo użytkowania wieczystego. Niezależnie od powyższego, Sąd
    zasądził na Pana rzecz również dopłatę w określonej kwocie (ponieważ w ramach
    znoszenia współwłasności Sąd przysądził Panu nieruchomości o mniejszej wartości niż
    drugiemu współwłaścicielowi). Celem zniesienia współwłasności nie było uzyskanie przez
    Pana przysporzenia, lecz zakończenie stanu współposiadania. Pozostałe nieruchomości i
    prawo użytkowania wieczystego zostały przyznane drugiemu współwłaścicielowi.
    Uwzględniając powyższe oraz przyjmując treści zawarte w opisie sprawy stwierdzić należy,
    że dokonana 26 maja 2009 r. czynność zniesienia współwłasności oraz podziału
    dokonanego przez Sąd nie stanowiła dla Pana nabycia nieruchomości w rozumieniu art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż – jak Pan wskazał,
    celem zniesienia współwłasności nie było uzyskanie przez Pana przysporzenia, lecz
    zakończenie stanu współposiadania. Sąd zasądził na Pana rzecz dopłatę, ponieważ w
    ramach znoszenia współwłasności otrzymał Pan nieruchomości o mniejszej wartości niż
    drugi współwłaściciel.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 232 ustawy Kodeksu cywilnego:
      Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do
      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, którego przedmiotem może być grunt
    stanowiący własność Skarbu Państwa, gminy lub związku międzygminnego. Jest to prawo
    na rzeczy cudzej, jednak zakres i sposób określenia treści tego prawa zbliża je bardziej do
    prawa własności, niż praw rzeczowych ograniczonych.
    Ponadto na podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i 237 Kodeksu cywilnego do ww.
    prawa stosuje się odpowiednio przepisy o własności. Z powyższych względów prawo
    użytkowania wieczystego nie zostało wymienione w art. 244 ww. ustawy wśród innych
    praw rzeczowych ograniczonych, lecz zostało uregulowane odrębnie, jako tytuł II księgi
    drugiej Kodeksu cywilnego.
    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne
    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa o której mowa wyżej
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji. Nie
    można być natomiast jednocześnie właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu,
    ponieważ nabycie prawa własności przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do
    wygaśnięcia użytkowania wieczystego.
    Możliwe jest jednak przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, przysługującego
    osobom fizycznym będącym dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, w prawo
    własności. Przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności jest tylko
    zmianą formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości.

    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z
    nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego faktycznego władztwa nad
    nieruchomością. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy
    o ustanowieniu (nabyciu) prawa wieczystego użytkowania.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że przekształcenie prawa
    wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności nieruchomości nie stanowiło
    nowego nabycia tych nieruchomości.
    Na gruncie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, przychód ze sprzedaży
    działki nr 1 oraz 2 nie będzie przychodem z działalności gospodarczej i nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach
    przewidzianych dla działalności gospodarczej.
    Sprzedaż działki nr 1 oraz 2 nie będzie również stanowić dla Pana źródła przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ww. ustawy.
    Jak bowiem wynika z treści wniosku – nieruchomości (i prawo użytkowania wieczystego
    nieruchomości) które zostały w 2009 r. objęte postępowaniem o zniesienie
    współwłasności i podziałowi, na skutek, którego powstały m.in. działki nr 1 oraz 2, były
    nabywane w latach 90-tych. Z uwagi na znaczny upływ czasu i brak pełnej dokumentacji z
    tamtego okresu, nie ma możliwości wskazania dokładnych dat nabycia (wszystkie te
    zdarzenia miały miejsce ok. 25-30 lat temu).
    Uznać zatem należy, że 5-letni okres, o którym mowa w ww. przepisie w Pana przypadku
    niewątpliwie minął.
    Tym samym, sprzedaż przez Panią działki nr 1 oraz 2 nie będzie wiązała się z obowiązkiem
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    W konsekwencji przychód ze sprzedaży działki nr 1 oraz 2 nie będzie podlegał
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ
    pięcioletniego okresu wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Na koniec należy wskazać, że skoro działki nr 1 i 2 nigdy nie były i nie są obecnie
    składnikiem majątku spółki jawnej, której jest Pan wspólnikiem, jak również nie były nigdy
    w żaden sposób wykorzystywane do działalności tej spółki, to w Pana przypadku nie
    można mówić o wycofaniu tych nieruchomości z działalności gospodarczej, dlatego nie
    będzie miał zastosowania art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wobec powyższego Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie zakresu podatku dochodowego od osób
    fizycznych. W zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. 2025 r. poz.
        111). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pana sytuacja musi być

        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i musi się
        Pan zastosować do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny
    co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2383 ze zm.).