Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.236.2025.2.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-05
Teza: Niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT opłat
pobieranych za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych i
parkingów.
Słowa kluczowe: drogi-pas drogowy
parking-opłata parkingowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu
    podatkiem VAT opłat pobieranych za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych i
    parkingów. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 maja 2025 r. (wpływ 21 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465, dalej: ustawa o samorządzie gminnym), gmina jest wyposażona w
    osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina realizuje
    zadania własne, określone w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym między innymi
    w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w sprawach
    dotyczących gminnych dróg, ulic, mostów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Wnioskodawca, jako zarządca dróg, zawiera umowy cywilnoprawne na zajęcie pasa
    drogowego dróg wewnętrznych i parkingów publicznych, o których mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz.
    320, dalej: ustawa o drogach publicznych), niestanowiących dróg publicznych,
    znajdujących się w gminnym zasobie nieruchomości (dalej: Umowy) w celu niezwiązanego
    z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące:
    1) prowadzenia robót w pasie drogowym, zajęcia pasa drogowego na prawnych
      wyłącznościach w innych celach niż do prowadzenia robót w pasie drogowym czy
      umieszczenia w pasie drogowym,
    2) w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej za zajęcie
      powierzchni pasa drogowego, w celach o których mowa w pkt 1;
    3) umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z
      potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego zajętego przez rzut
      poziomy tego urządzenia;
    4) w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczenia
      w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub
      potrzebami ruchu drogowego zajętego przez rzut poziomy tego urządzenia;
    5) umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych i usługowych niezwiązanych z
      potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam
      zajętego przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub usługowego lub powierzchni
      reklamy;
    6) w odniesieniu do obiektów i urządzeń o znaczeniu proekologicznym umieszczenia w
      pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub
      potrzebami ruchu drogowego zajętego przez rzut poziomy tego urządzenia;
    7) przy prowadzeniu prac związanych z remontem elewacji budynku lub połaci dachu;
    8) zajęcia pasa drogowego dróg wewnętrznych na prawach wyłączności w celach innych,
      niż wymienione w pkt 1-5.
    Umowy mogą być zawierane wyłącznie na czas określony.
    Wnioskodawca na podstawie Umów pobiera od podmiotów zajmujących pas drogowy
    dróg wewnętrznych opłaty (dalej: Opłaty), których wysokość ustalana jest na podstawie
    Zarządzenia Nr (...) Burmistrza (...) z dnia (...) r. w sprawie określenia szczegółowych zasad
    zajmowania pasa drogowego dróg wewnętrznych i parkingów publicznych będących
    własnością Gminy (...), wydanego na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 i 1378), art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z
    dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470 zm.: Dz. U. z 2019 r.
    poz. 2020 oraz z 2020 r. poz. 471, 1087 i 2338) oraz art. 11 i 12 ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990; zm.: Dz. U. z 2019 r.
    poz. 2020 oraz z 2021 r. poz. 11 i poz. 234)
    W przedmiotowym Zarządzeniu ustalone zostały zróżnicowane wysokości Opłat za dzień,
                              2miesiąc, bądź rok zajmowania powierzchni 1 m pasa drogowego dróg wewnętrznych i
    parkingów, w zależności od rodzaju zajęcia.

    Doprecyzowanie opisu sprawy
    1. Na pytanie o treści: „Jaką kategorią drogi – publicznej czy wewnętrznej ma droga, przy
      której znajduje się parking publicznych, o których mowa we wniosku?”,
      odpowiedzieli Państwo: „Dróg wewnętrznych (niezaliczanych do żadnej kategorii dróg
      publicznych)”.
    2. Na pytanie o treści: „Za jakie czynności dokładnie pobierają Państwo opłaty , których
      wysokości zostały określona w zarządzeniu nr (...) Burmistrza (...) z (...) r.?”,
      odpowiedzieli Państwo: „Załącznik Nr 2 do Zarządzeniu nr (...) Burmistrza (...) z (...) r
      określa stawki opłat netto – za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego dróg wewnętrznych i
      parkingów publicznych, dla których właścicielem jest Gmina (...) , na cele niezwiązane z
      budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dotyczące:
      1. Prowadzenia robót w pasie drogowym, zajęcia pasa drogowego na prawnych
        wyłącznościach w innych celach niż do prowadzenia robót w pasie drogowym czy
        umieszczenia w pasie drogowym;
      2. W odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej za zajęcie
        powierzchni pasa drogowego, w celach o których mowa w pkt 1:
      3. Umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej
        niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
        zajętego przez rzut poziomy tego urządzenia;
      4. W odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej
        umieszczenia w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania
        drogami lub potrzebami ruchu drogowego zajętego przez rzut poziomy tego
        urządzenia;
      5. Umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych i usługowych
        niezwiązanych z potrzebami zarzadzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
        oraz reklam :zajętego przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub usługowego lub
        powierzchni reklamy;
      6. W odniesieniu do obiektów i urządzeń o znaczeniu proekologicznym umieszczenia
        w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub
        potrzebami ruchu drogowego zajętego przez rzut poziomy tego urządzenia;
      7. Przy prowadzeniu prac związanych z remontem elewacji budynku lub połaci
        dachowych stosuje się stawki w wysokości 50% stawek określonych w punkcie 1.
      8. Zajecie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak
        zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień
      9. Zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa
        drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia
        mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zjecie 1 m2 pasa drogowego.
    10. Opłaty pobiera się również, bez uprzedniego zawarcia, za zajęcie pasa drogowego w
        celu likwidacji awarii urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami
        lub potrzebami ruchu drogowego, a znajdujących się w pasie drogowym.
    11. Za wejście w pas drogowy bez zezwolenia właściciela drogi ,bez zawarcia z nim
        umowy na zajecie pasa drogowego, przekroczenie ustalonego terminu lub
        powierzchni zajęcia pasa drogowego, właściciel drogi może skierować sprawę na
        drogę postępowania sądowego”.
    3. Na pytanie o treści: „Jakie dokładnie opłaty pobierane przez Państwa są przedmiotem
      pytania i za jakie konkretnie czynności pobierane?”,
      odpowiedzieli Państwo: „Zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej i parkingu na cele
      niezwiązane z ich budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną odbywa

      się za odpłatnością, na podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej przez Gminę (...) z
      zajmującym pas drogowy, w celu:
      a. Prowadzenie w pasie drogowym dróg wewnętrznych i parkingów robót
        niezwiązanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i
        parkingów,
      b. Umieszczenie w pasie drogowym dróg wewnętrznych i parkingów urządzeń
        infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub
        potrzebami ruchu drogowego,
      c. Umieszczenie w pasie drogowym dróg wewnętrznych i parkingów obiektów
        budowlanych i usługowych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub
        potrzebami ruchu drogowego,
      d. Zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych i parkingów na prawach wyłączności w
        celach innych niż wymienione w pkt a, b, c.
    Zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej lub parkingu może nastąpić wyłącznie po
    zawarciu umowy cywilnoprawnej i na warunkach określonych w tej umowie”.
    Ponadto informują Państwo, iż wszystkie drogi, które są przedmiotem zapytania są
    drogami wewnętrznymi (niezaliczane do żadnej kategorii dróg publicznych).
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)
    Czy pobierana przez Gminę opłata za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych i
    parkingów w celu prowadzenia robót w pasie drogowym, stanowią/będą stanowiły
    wynagrodzenie za czynności podlegające VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, opłaty za zajęcia pasa drogowego drogi wewnętrznej parkingów nie
    podlegają opodatkowaniu VAT.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów
    w zamian za odszkodowanie.
    Natomiast, w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, świadczeniem usług jest każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    ustawy o VAT.
    Należy jednak podkreślić, że zarówno odpłatna dostawa towarów, jak również odpłatne
    świadczenie usług, podlegają opodatkowaniu, jeżeli są wykonywane przez podmiot
    działający w charakterze podatnika podatku VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, w rozumieniu tej ustawy, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących

    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej
    oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności
    wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Mając na uwadze powyższe regulacje, w celu określenia jak traktowane są, w oparciu o
    przepisy ustawy o VAT, wykonywane przez jednostki samorządu terytorialnego czynności,
    w pierwszej kolejności należy ustalić, czy jednostki te wykonują samodzielnie działalność
    gospodarczą.
    Wprawdzie pojęcie działalności gospodarczej ma obiektywny charakter, co oznacza, że
    działalność tą ocenia się niezależnie od jej celów lub rezultatów, aby jednak dana
    działalność kwalifikowana była, jako działalność gospodarcza, musi mieć ona charakter
    trwały i być wykonywana w zamian za wynagrodzenie otrzymywane przez
    świadczeniodawcę/dostawcę.
    W odniesieniu do czynności wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego
    istotne znaczenie ma zwłaszcza ta druga przesłanka, tj. to czy podmiot świadczący
    otrzymuje wynagrodzenie za świadczone usługi.
    Jak już Gmina wskazywała w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wysokość
    Opłat ustalana jest na podstawie Zarządzenia, a więc aktu prawa miejscowego
    stanowionego przez organy jednostek samorządu terytorialnego.
    W konsekwencji, zdaniem Gminy, z uwagi na tryb ustalania wysokości Opłat, nie stanowią
    one wynagrodzenia za świadczone przez Gminę usługi.
    Mając na uwadze powyższe, pobierane przez Gminę odpłatności (Opłaty) za zajęcie pasa
    drogowego dróg wewnętrznych nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie, przykładowo, w interpretacji indywidualnej
    przepisów prawa podatkowego z dnia 4 kwietnia 2025 r. sygn. 0112-KDIL1-
    2.4012.45.2025.1.BS, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS)
    stwierdził, że: „pobieranie opłat za zajęcie pasa drogi wewnętrznej jest działaniem
    mieszczącym się w zakresie Państwa zadań własnych, a więc daniną o charakterze
    publicznym, która nie będzie stanowiła zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w
    zakresie realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo
    adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym, pobierana
    przez Państwa ww. opłata za zajęcie pasa drogi wewnętrznej nie podlega przepisom
    ustawy. Podsumowując, stwierdzam, że czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej,
    za które pobierają Państwo opłaty, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług”.
    Analogiczne stanowisko znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej
    przepisów prawa podatkowego z 8 kwietnia 2025 r. o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.87.2025.1.
    AKR, wskazując: „Podsumowując, stwierdzić należy, że pobierane przez Gminę opłaty za
    zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych w celu prowadzenia robót w pasie
    drogowym, nie stanowią/nie będą stanowiły wynagrodzenia za czynności podlegające
    opodatkowaniu VAT. Również pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego
    dróg wewnętrznych w celu prowadzenia robót w pasie drogowym umieszczania w pasie
    drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania
    drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz w celu umieszczania w pasie drogowym
    obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami
    ruchu drogowego oraz reklam, nie stanowią/nie będą stanowiły wynagrodzenia za
    czynności podlegające opodatkowaniu VAT”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
      - jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
      - odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano
        te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
        cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina na podstawie Umów pobiera od podmiotów
    zajmujących pas drogowy dróg wewnętrznych opłaty, których wysokość ustalana jest na
    podstawie Zarządzenia Burmistrza w sprawie określenia szczegółowych zasad zajmowania
    pasa drogowego dróg wewnętrznych parkingów publicznych będących własnością Gminy,
    wydanego na podstawie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o drogach publicznych
    oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami. W przedmiotowym Zarządzeniu ustalone
    zostały zróżnicowane wysokości Opłat za dzień, miesiąc bądź rok zajmowania powierzchni
      21 m pasa drogowego dróg wewnętrznych i parkingów, w zależności od rodzaju zajęcia.
    Zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej i parkingu na cele niezwiązane z ich budową,
    przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną odbywa się za odpłatnością, na
    podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej przez Gminę (...) z zajmującym pas drogowy,
    w celu:
        a. Prowadzenie w pasie drogowym dróg wewnętrznych i parkingów robót
        niezwiązanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i
        parkingów,
        b. Umieszczenie w pasie drogowym dróg wewnętrznych i parkingów urządzeń
        infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub
        potrzebami ruchu drogowego,
        c. Umieszczenie w pasie drogowym dróg wewnętrznych i parkingów obiektów
        budowlanych i usługowych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub
        potrzebami ruchu drogowego,
        d. Zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych i parkingów na prawach wyłączności
        w celach innych niż wymienione w pkt a, b, c.
    W rozpatrywanej sprawie Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy pobierana przez
    Gminę opłata za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych i parkingów w celu
    prowadzenia robót w pasie drogowym, stanowi/będzie stanowiła wynagrodzenie za
    czynności podlegające VAT.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy przesłanki,
    tj. czy są Państwo organem władzy publicznej oraz czy pobieranie określonych opłat jest
    czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące
    te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu
    aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy
    „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest
    wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających
    prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności
    wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku
    od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten
    organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot
    gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że
    organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):

      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    W myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320):
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W myśl art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich – zarząd województwa;
      3) powiatowych – zarząd powiatu;
      4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:

      W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym
      urządzeń obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego
      zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest
      wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2,
      2a lub 2c (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w
      drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku
      zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
      oraz reklam;
      4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione
      w pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy - wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad
      i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga - budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
      drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
      podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość
      techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub
      postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu
      urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;
    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
    Zgodnie z art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
      Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
      zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego:
      1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22
      ust. 2, 2a lub 2c,
      2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w
      umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
      3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie,
      o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c
      - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
      wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    W rozpatrywanej sprawie zaznaczenia wymaga również, że art. 8 ust. 1 ww. ustawy
    stanowi, że:

      Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z
      kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są
      drogami wewnętrznymi.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.):
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek
      Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne,
      których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu
      terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora
      finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ww. ustawy:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
      państwowych funduszy celowych:
      dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na
      podstawie odrębnych ustaw.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa uznać należy, że pobierając
    opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych i parkingów, które znajdują się przy
    drogach wewnętrznych wykonują/będą Państwo wykonywać działania mieszczące się w
    zakresie Państwa zadań własnych.
    Zatem w przedmiotowej sprawie pobierana przez Państwa danina o charakterze
    publicznym nie stanowi/nie będzie stanowiła zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać,
    że w zakresie realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo
    adresatem normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Tak więc ww. opłata za zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych i parkingów, które
    znajdują się przy drogach wewnętrznych pobierana przez Państwa nie stanowi/nie będzie
    stanowiła wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    − stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia;
    − zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym

    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Odnośnie powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.