Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/436-104/14/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-06-23
Teza: Jakie są skutki podatkowe nabycia praw autorskich?
Słowa kluczowe: darowizna; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; prawa-prawa autorskie
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 marca 2014 r. (wpływ do Biura – 21 marca 2014 r.), uzupełnionym 6 czerwca 2014 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych nabycia praw autorskich – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 marca 2014 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych nabycia praw autorskich.

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych pismem z 21 maja 2014 r. znak: IBPB II/1/436-104/14/MK wezwano do jego uzupełnienia.

Wniosek uzupełniono 6 czerwca 2014 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Angielski Fundator „X” zakupił dla Wnioskodawcy – Fundacji „X” w Polsce prawa autorskie dotyczące wydania książki. Po zapłaceniu za owe prawa autorskie, firma sprzedająca wystawiła fakturę zakupu na Fundację „X” – Wnioskodawcę jako dokument potwierdzający posiadanie przez Wnioskodawcę nabytych praw. Fakturę fizycznie zapłacił Fundator.

Za ww. fakturę Wnioskodawca nie jest zobligowany płacić Fundatorowi angielskiemu, ponieważ przekazał Wnioskodawcy prawa w darowiźnie.

Z uzupełnienia wniosku, które wpłynęło do Biura 6 czerwca 2014 r. wynika, iż:

1.  Umowa praw autorskich została zawarta za granicą.
2.  Przedmiotem umowy sprzedaży były prawa autorskie wykonane za granicą.
3.  Stroną umowy sprzedaży praw autorskich był angielski Fundator „X”.
4.  Fundator angielski dokonał zapłaty za nabycie praw autorskich z zamiarem przekazania niniejszych praw Wnioskodawcy (Fundacji „X” w Polsce) jako darowiznę.
5.  Przekazanie polskiej Fundacji „X” zakupionych praw autorskich przez Fundatora angielskiego jest darowizną.
6.  Darowizna dla obdarowanego czyli Fundacji „X” w Polsce nie wiąże się z przejęciem długów (zobowiązań) od darczyńcy.
7.  Umowa darowizny na piśmie nie została zawarta, gdyż nie było takiej konieczności, ponieważ w ramach działalności statutowej wszystkich Fundacji „X” na świecie stosowane jest wzajemne wspieranie się w działalności poprzez m.in. przekazywanie darowizn.
8.  Nie było zawartej na piśmie umowy darowizny.
9.  Faktura na nabycie praw autorskich została wystawiona na Wnioskodawcę (Polską Fundację „X”) i na jej podstawie Wnioskodawca stał się właścicielem praw autorskich.
10.  Fundacja „X” nie jest organizacją pożytku publicznego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w zaistniałej sytuacji jako Fundacja Wnioskodawca ma obowiązek zapłacić podatek od nabycia praw autorskich, czy jest z niego zwolniona? Jeżeli tak, to w jakiej wysokości?

Wnioskodawca uważa, że jest zwolniony z podatku z tytułu otrzymanych praw autorskich, gdyż Fundacja „X” faktycznie za nie nie zapłaciła. Poza tym jako Fundacja „X” Wnioskodawca prowadzi działalność wyłącznie statutową i dochód z wydanej książki zostanie przeznaczony na cele statutowe. Jest to dochód, który jest zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają wyłącznie czynności cywilnoprawne enumeratywnie wymienione w art. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.), w tym wymieniona w ust. 1 pkt 1 lit. d) umowa darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy.

Z powyższego wynika, że w przypadku gdy umowa darowizny nie wiąże się z przejęciem przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań osoby darującej, to taka umowa darowizny nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Czynności cywilnoprawne zawarte w katalogu zamkniętym określonym w art. 1 ww. ustawy podlegają temu podatkowi, o ile spełniają przesłanki zawarte w art. 1 ust. 4 cytowanej ustawy, tj. jeżeli ich przedmiotem są:

1.  rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2.  rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy prawa stwierdzić należy, iż opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlega umowa darowizny – ale tylko w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy – której przedmiot w chwili zawarcia umowy znajduje się na terytorium Polski. Umowa darowizny podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, o ile obdarowany ma siedzibę na terytorium Polski i umowę zawarto na terytorium Polski. Jeżeli natomiast obdarowany ma siedzibę na terytorium Polski, ale umowę darowizny podpisano (zawarto) poza granicami kraju, to czynność ta nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż angielski Fundator „X” zakupił dla Wnioskodawcy – Fundacji „X” w Polsce prawa autorskie dotyczące wydania książki. Po zapłaceniu za owe prawa autorskie, firma sprzedająca wystawiła fakturę zakupu na Fundację „X” – Wnioskodawcę jako dokument potwierdzający posiadanie przez Wnioskodawcę nabytych praw. Fakturę fizycznie zapłacił Fundator.

Za ww. fakturę Wnioskodawca nie jest zobligowany płacić Fundatorowi angielskiemu, ponieważ przekazał Wnioskodawcy prawa w darowiźnie. Przekazanie polskiej fundacji „X” zakupionych praw autorskich przez Fundatora angielskiego jest darowizną. Darowizna dla obdarowanego czyli Fundacji „X” w Polsce nie wiąże się z przejęciem długów (zobowiązań darczyńcy).

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 888 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121) przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Istotną cechą darowizny jest nieodpłatny charakter świadczeń oraz nieekwiwalentność nabycia. Darowizna jest świadczeniem na rzecz obdarowanego pod tytułem darmym i dobrowolnym.

Z treści art. art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, iż oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego, przy czym umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.

Celem darowizny jest wzbogacenie obdarowanego kosztem majątku darczyńcy. Umowa darowizny jest czynnością prawną, na mocy której darczyńca zobowiązuje się do jednostronnego bezpłatnego świadczenia kosztem swojego majątku na rzecz obdarowanego, przy równoczesnym braku nałożenia na niego obowiązku świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Korzyść osiągana przez jedną stronę umowy nie znajduje odpowiednika po drugiej stronie.

Świadczenie na rzecz obdarowanego polega na dokonaniu przysporzenia majątkowego, może w szczególności polegać na przeniesieniu określonych praw z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego (np. prawa własności), na zapłacie określonej sumy pieniężnej, ustanowieniu pewnych praw majątkowych (np. na ustanowieniu służebności osobistej), na zwolnieniu obdarowanego z długu, na zniesieniu prawa obciążającego cudzą rzecz (np. zniesienie hipoteki).

Z wniosku wynika, iż fizycznie umowa darowizny praw autorskich nie została zawarta na piśmie, jednak przyrzeczone świadczenie – jak wynika z treści wniosku – zostało spełnione. Wnioskodawca twierdzi, że darowizna ta nie wiąże się z przejęciem długów (zobowiązań) darczyńcy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż przedmiotowa umowa darowizny praw autorskich nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, ponieważ darowizna ta nie wiąże się z przejęciem długów (zobowiązań) darczyńcy.

Oznacza to, że zawarta czynność cywilnoprawna nie mieści się w zamkniętym katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Pomimo, że umowa darowizny w opisanym stanie faktycznym nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych nie można było uznać stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe gdyż brak opodatkowania nie wynika ze zwolnienia z podatku ale z faktu, że zawarta umowa w ogóle nie podlega opodatkowaniu a okoliczności dotyczące działalności statutowej pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.