Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.812.2024.2.JS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-03
Teza: Podleganie opodatkowaniu podatkiem VAT odpłatnego przeniesienia na współwłaścicieli Nieruchomości poczynionych nakładów.
Słowa kluczowe: nakłady; opodatkowanie; przeniesienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT odpłatnego przeniesienia przez
    Państwa na współwłaścicieli Nieruchomości nakładów poczynionych przez Państwa.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 13 grudnia 2024 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Dnia 3 sierpnia 2007 r. A i B oraz C (dalej określani jako: „Wydzierżawiający”) nabyli w
    częściach równych nieruchomość gruntową: działkę gruntu nr 1, znajdującą się przy ...
    (dalej: „Nieruchomość”). Nieruchomość została nabyta do majątków prywatnych
    Wydzierżawiających, przy czym w przypadku p. A. oraz p. C. - nabyte przez nich części w
    nieruchomości weszły do wspólnego majątku małżeńskiego pp. A. i pp. C
    Umową z dnia 2 sierpnia 2010 r. współwłaściciele Nieruchomości wydzierżawili
    nieruchomość gruntową spółce A. (obecnie jest to A. sp. z o.o. NIP: ..., która powstała z
    przekształcenia A. sp. o.o. sp. k, która to z kolei powstała z przekształcenia A. sp. j.).
    Wydzierżawiający są wspólnikami w spółce A. (dalej: „Wnioskodawca”). Wnioskodawca
    dzierżawi Nieruchomość od Wydzierżawiających w celu wykorzystywania jej do
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Zgodnie z zawartą w 2010 r. umową dzierżawy, Wnioskodawca użytkuje i pobiera pożytki z
    dzierżawionego gruntu w taki sposób, że na gruncie wybudował zespół budynków o
    charakterze usługowo-handlowo-magazynowym, który wykorzystuje w ramach swojej
    działalności operacyjnej. Dzierżawiony grunt nie stanowił (ani nadal nie stanowi) środka
    trwałego Wnioskodawcy i nie był (ani nie jest) ujęty przez niego w ewidencji środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Dzierżawiony grunt nie stanowi także
    środka trwałego dla Wydzierżawiających, gdyż przypadające na nich części nieruchomości
    pozostają w ich majątku prywatnym. Umowa dzierżawy między Wydzierżawiającymi a
    Wnioskodawcą została zawarta na czas nieoznaczony. W przyszłości Wydzierżawiający
    planują sprzedać Nieruchomość potencjalnemu inwestorowi (podmiot trzeci).
    Istotą prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jest projektowanie i montaż
    instalacji wentylacyjnych, oddymiających, klimatyzacyjnych, grzewczych oraz wodno-
    kanalizacyjnych dla różnych obiektów. Dodatkowo Wnioskodawca zajmuje się wynajmem
    powierzchni biurowych znajdujących się w budynkach wzniesionych na nieruchomości
    należącej do Wydzierżawiających, o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca podlega ponadto opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. na podstawie
    art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT (stawka podatkowa 19%).
    Nabyta przez Wydzierżawiających działka gruntu była zabudowana budynkiem
    mieszkalnym wraz z towarzyszącym budynkiem gospodarczym. W toku uzyskiwania
    pozwolenia na budowę oraz późniejszej budowy, budynek mieszkalny uległ przebudowie
    oraz nadbudowie. Budynek gospodarczy został wyburzony. Zmieniono sposób
    przeznaczenia istniejącego budynku w oparciu o decyzję z 28.04.2010 r. w przedmiocie
    pozwolenia na budowę. Przed zawarciem umowy dzierżawy z Wnioskodawcą
    nieruchomość ta była wykorzystywana przez współwłaścicieli w ramach najmu
    prywatnego. Najemcami były różne podmioty gospodarcze, w tym Wnioskodawca.
    Wnioskodawca wybudował i zmodernizował wszystkie naniesienia do 15.01.2013 r., kiedy
    uzyskał pozwolenie na użytkowanie (decyzja w tym przedmiocie została wydana na
    Wnioskodawcę). Wybudowane przez Wnioskodawcę budynki (nakłady) stanowiły środki

    trwałe, które były przez niego amortyzowane. Odpisy amortyzacyjne były dokonywane od
    dnia 1.02.2013 r. Po tej dacie poczynione zostały pewne nakłady amortyzacyjne, które
    podwyższyły wartość początkową środków trwałych. Przedmiotem planowanej sprzedaży
    będzie zabudowana Nieruchomość wraz z nakładami inwestycyjnymi dokonanymi przez
    Wnioskodawcę.
    Zgodnie z treścią § 6 ust. 6 zawartej przez strony umowy dzierżawy Nieruchomości, jej
    strony ustaliły, że nakłady Wnioskodawcy dokonane w czasie trwania umowy na
    przedmiot dzierżawy, z chwilą rozwiązania umowy dzierżawy przejdą na własność
    Wydzierżawiających, za cenę, która zostanie ustalona między stronami, w oparciu o
    wartość rynkową nakładów na podstawie cen stosowanych w danej miejscowości w
    obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku z uwzględnieniem ich stanu oraz stopnia
    zużycia, w tym w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania
    tej czynności, z odliczeniem obciążających Wnioskodawcę wszelkich długów i ciężarów
    odnoszących się do nakładów takich jak zobowiązania publicznoprawne (np. podatkowe),
    czy prywatnoprawne (np. z tytułu składek ubezpieczeniowych, niespłaconej pożyczki,
    kredytu), z odliczeniem dotychczasowej amortyzacji nakładów dokonanej przez
    Wnioskodawcę. Nakłady dokonane przez Wnioskodawcę na Nieruchomości zostały w
    pełni zamortyzowane.
    Istotą prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jest projektowanie i montaż
    instalacji wentylacyjnych, oddymiających, klimatyzacyjnych, grzewczych oraz wodno-
    kanalizacyjnych dla różnych obiektów. Dodatkowo Wnioskodawca zajmuje się wynajmem
    powierzchni biurowych znajdujących się w budynkach wzniesionych na nieruchomości
    należącej do Wydzierżawiających, o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca podlega ponadto opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. na podstawie
    art. 19 ust. 1 pkt 2) ustawy o CIT (19% CIT).
    Ponadto Wnioskodawca wskazał, że:
    1. Spółka jest i będzie w przyszłości zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku
        VAT.
    2. Wnioskodawca planuje rozwiązać umowę dzierżawy dotyczącą nieruchomości w
        pierwszej połowie 2025 r.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy odpłatne przeniesienie przez Wnioskodawcę na współwłaścicieli Nieruchomości, w
    związku z rozwiązaniem umowy dzierżawy Nieruchomości, nakładów poczynionych przez
    Wnioskodawcę na wydzierżawioną Nieruchomość, jako odpłatne świadczenie usług,
    będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów podatkowych,
    sprzedaż nakładów poczynionych na cudzej nieruchomości, dla celów związanych z
    podatkiem od towarów i usług, winna być rozpatrywana jako odpłatne świadczenie usług,
    a w rezultacie podlegać opodatkowaniu stawką 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z
    art. 146a pkt 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.), (dalej: „k.c.”), nieruchomościami są części powierzchni
    ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z
    gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych
    stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

    Z przytoczonej definicji legalnej wynika, że w polskim systemie prawnym wyodrębnieniu
    podlegają trzy rodzaje nieruchomości: grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej),
    budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe), części tych
    budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
    Według treści art. 47 § 1 k.c., część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem
    własności i innych praw rzeczowych, zaś zgodnie z § 2 przywołanego przepisu, częścią
    składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub
    istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
    Z kolei, w myśl § 3 powołanego artykułu, przedmioty połączone z rzeczą tylko dla
    przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.
    W rozumieniu prawa cywilnego nakłady dokonane na nieruchomości (np. wybudowanie
    budynku lub budowli oraz ulepszenie i modernizacja istniejących budynków lub budowli,
    w tym ich rozbudowa), stanowią część składową gruntu i tym samym własność właściciela
    (użytkownika wieczystego) gruntu. Wszystko to, co zostało trwale z gruntem złączone,
    stanowi bowiem jego część składową. W związku z tym, w sytuacji, gdy Wnioskodawca
    dokonał nakładów inwestycyjnych na Nieruchomości, tj. wzniesienia zespołu budynków,
    której to Nieruchomości właścicielem są Wydzierżawiający - tj. Wnioskodawca poniósł
    nakłady na majątku, który nie stanowi jego własności - nakłady te stanowią część
    Nieruchomości i przypadają Wydzierżawiającym.
    Powyższe rozważania pozostają w zgodzie z treścią § 6 ust. 6 umowy dzierżawy zawartej
    przez strony.
    W świetle dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    W rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, towary należy zdefiniować jako rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie natomiast do dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania jak
    właściciel.
    W treści art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
        jakiej dokonano czynności prawnej;
    2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
    3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Ustawodawca poprzez definicję negatywną zdefiniował zatem świadczenie usług poprzez
    wyłączenie danej transakcji z katalogu dostaw towarów. Świadczeniem usług jest zatem
    tylko taka transakcja, która nie stanowi dostawy towarów. Wobec powyższego, należy w
    pierwszej kolejności rozważyć, czy opisana w zdarzeniu przyszłym transakcja nie stanowi
    dostawy towarów.
    W omawianej sytuacji, Wnioskodawca nie jest właścicielem Nieruchomości, jak również nie
    jest właścicielem budynku - korzysta on z Nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy.
    W rozumieniu zasady superficies solo cedit, właścicielem budynków znajdujących się na
    terenie Nieruchomości, są Wydzierżawiający - budowle znajdujące się na terenie
    Nieruchomości są jej częściami składowymi. W związku z faktem zaadaptowania
    Nieruchomości, której właścicielami są Wydzierżawiający, do potrzeb prowadzonej

    działalności gospodarczej, Wnioskodawcy przysługuje od Wydzierżawiających roszczenie o
    zwrot równowartości nakładów poniesionych na Nieruchomość. Pomiędzy
    Wydzierżawiającymi a Wnioskodawcą nie nastąpiło dotychczas rozliczenie nakładów.
    Zgodnie z postanowieniami zawartej przez strony umowy dzierżawy, rozliczenie nakładów
    nastąpi po ustaniu stosunku dzierżawy.
    W świetle zacytowanych powyżej przepisów, należy przyjąć, że nakłady poniesione przez
    Wnioskodawcę na Nieruchomości nie będą stanowić towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6
    ustawy o VAT (tj. w szczególności rzeczy oraz ich części), z uwagi na fakt, że zostały
    połączone z rzeczą główną w sposób, który uniemożliwia ich odłączenie bez uszkodzenia
    lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu
    odłączonego. Jednocześnie, nakłady te nie mogą stanowić samodzielnego przedmiotu
    dostawy, z uwagi na ich trwałe związanie z Nieruchomością.
    Jak już podkreślono powyżej, przedmiotem zbycia będzie Nieruchomość wraz dokonanymi
    na niej przez Wnioskodawcę nakładami inwestycyjnymi. Przedmiotowe nakłady nie będą
    stanowić zatem odrębnej rzeczy, a jedynie będą skutkować powstaniem po stronie
    Wnioskodawcy roszczenia o zwrot poniesionych kosztów. Roszczenie to będzie miało
    charakter prawa zobowiązaniowego uprawniającego do żądania zwrotu dokonanych
    nakładów. W rezultacie, prawo to nie będzie mogło również stanowić towaru w
    rozumieniu ustawy o VAT. Każdorazowo podmiot, który dysponuje takim roszczeniem o
    zwrot poniesionych nakładów, może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu.
    Roszczenie to jest bowiem zbywalne i może stanowić samodzielny przedmiot obrotu.
    W rezultacie, w przypadku zbycia poniesionych nakładów, nie nastąpi przeniesienie prawa
    do dysponowania towarem jak właściciel. Wnioskodawca nie przeniesie zatem towaru,
    korzysta bowiem z Nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy. Wobec powyższego,
    przyjąć należy, że przeniesienie nakładów poniesionych na obcym gruncie nie stanowi
    dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż nie istnieje odrębna
    rzecz, która mogłaby stanowić towar. Regulacje omówione powyżej wskazują, iż w
    omawianej sytuacji mamy do czynienia ze świadczeniami wzajemnymi, bezpośrednimi i
    ekwiwalentnymi, polegającymi z jednej strony na pozyskaniu nakładów poniesionych
    przez posiadacza, z drugiej zaś na zapłacie sumy odpowiadającej ich wartości.
    W konsekwencji, odpłatna czynność zbycia nakładów, jako sprzedaż za wynagrodzeniem
    ulepszeń dokonanych na cudzej rzeczy, stanowi odpłatne świadczenie usług, w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Dodatkowo należy wskazać, że dokonywana czynność podlegająca opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku,
    albo może podlegać zwolnieniu od tego podatku. Świadczenie usług w postaci nakładów
    poniesionych na cudzej nieruchomości nie zostało przez ustawodawcę wymienione wśród
    usług zwolnionych od podatku, co oznacza, że przedmiotowa czynność będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zbycie zatem nakładów inwestycyjnych
    przez Wnioskodawcę na rzecz Wydzierżawiających, traktowane jako świadczenie usług,
    podlegać będzie opodatkowaniu stawką 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a
    pkt 1 ustawy o VAT.
    Przedstawione powyżej stanowisko zostało poparte ugruntowaną linią interpretacyjną
    wyrażonym w następujących interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej:
    - z 23 października 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.578.2020.1.OS,
    - z 28 lipca 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.278.2020.4.MG,
    - z 11 marca 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.809.2019.2.MG,
    - z 30 marca 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.95.2023.2.IK.

    W tym miejscu warto również powołać się na wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2021 r. sygn. I SA/Sz 34/21, w którym Sąd
    stwierdził, że nakłady, jakie zostały poniesione przez Skarżącego na użytkowanym
    budynku nie stanowią towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT (tj. w szczególności
    rzeczy oraz ich części). W ocenie Sądu: Mając na uwadze powyższe, zasadnie tym samym
    wskazano w zaskarżonej interpretacji, wbrew twierdzeniom Skarżącego, że „przeniesienie”
    ww. nakładów stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u.,
    podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.t.u. a tym samym nie korzysta
    ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.
    Podobne stanowisko zostało wyrażone również w judykatach sądów administracyjnych,
    takich jak:
    - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 161/09,
    - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 1 sierpnia 2019 r., sygn.
        akt I SA/Kr 1325/18,
    - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 listopada 2019 r., sygn. akt
        I SA/Łd 478/19.
    Rekapitulując, planowaną transakcję zbycia nakładów inwestycyjnych Wnioskodawcy na
    rzecz współwłaścicieli Nieruchomości (Wydzierżawiających), należy rozpatrywać jako
    odpłatne świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym, winna
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako
    „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to obowiązek wykonywania,
    przekazania czegoś.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie natomiast takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde
    świadczenie nie będące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem,
    to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo
    dostawę towarów.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 659 § 1 ustawy Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    W myśl art. 676 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może
      według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej
      ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.
    Według art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

    Jak wynika z powyższego przepisu, dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu
    rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy polegające na płaceniu umówionego
    czynszu.
    Zgodnie z art. 694 Kodeksu cywilnego:
      Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie (...).
    Na podstawie art. 705 Kodeksu cywilnego:
      Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest, w braku odmiennej umowy,
      zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować
      stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy.
    Jak stanowi art. 45 ustawy Kodeks cywilny:
      Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.
    Wyjaśnić jednocześnie należy, że przedmioty praw majątkowych mogą mieć charakter
    materialny albo niematerialny, a rzeczy stanowią jedną z kategorii przedmiotów, do
    których odnosi się treść praw majątkowych. Wyodrębnione przedmioty mające charakter
    materialny, czyli rzeczy, dzielone są tradycyjnie na nieruchomości i ruchomości (red. prof.
    dr hab. Maciej Gutowski, „Kodeks cywilny. Tom I. Komentarz do art. 1-449”, C.H. Beck
    2016, komentarz do art. 45 k.c.)
    Na mocy art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z powyższej definicji wynika, że na gruncie polskiego prawa można wyodrębnić trzy
    rodzaje nieruchomości w sensie prawnym:
    - grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej),
    - budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe),
    - części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
    Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 - § 3 ustawy Kodeks cywilny:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
      Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
      części składowych.
    W świetle art. 48 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa należy wskazać, że z punktu widzenia
    prawa cywilnego nakłady na nieruchomość (np. wybudowanie budynku lub budowli oraz
    ulepszenie istniejących budynków lub budowli) stanowią część składową gruntu i tym
    samym własność właściciela gruntu. Wszystko to, co zostało trwale z gruntem złączone,
    stanowi bowiem jego część składową. A zatem w sytuacji, gdy dzierżawca poniesie nakłady

    na majątku, który nie stanowi jego własności (np. wybuduje budynek), nakłady te staną się
    częścią nieruchomości i przypadną właścicielowi nieruchomości.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku
    VAT. 3 sierpnia 2007 r. Wydzierżawiający nabyli w częściach równych nieruchomość
    gruntową: działkę gruntu nr 1. Umową z dnia 2 sierpnia 2010 r. współwłaściciele
    Nieruchomości wydzierżawili nieruchomość gruntową Państwu. Wydzierżawiający są
    wspólnikami w Państwa Spółce. Dzierżawią Państwo Nieruchomość od
    Wydzierżawiających w celu wykorzystywania jej do prowadzonej działalności
    gospodarczej. Na dzierżawionym gruncie wybudowali Państwo zespół budynków o
    charakterze usługowo-handlowo-magazynowym, który wykorzystujecie w ramach swojej
    działalności operacyjnej. Umowa dzierżawy między Wydzierżawiającymi a Państwem
    została zawarta na czas nieoznaczony. W przyszłości Wydzierżawiający planują sprzedać
    Nieruchomość potencjalnemu inwestorowi (podmiot trzeci).
    Nabyta przez Wydzierżawiających działka gruntu była zabudowana budynkiem
    mieszkalnym wraz z towarzyszącym budynkiem gospodarczym. W toku uzyskiwania
    pozwolenia na budowę oraz późniejszej budowy, budynek mieszkalny uległ przebudowie
    oraz nadbudowie. Budynek gospodarczy został wyburzony. Wybudowali i zmodernizowali
    Państwo wszystkie naniesienia do 15.01.2013 r. Przedmiotem planowanej sprzedaży
    będzie zabudowana Nieruchomość wraz z nakładami inwestycyjnymi dokonanymi przez
    Państwa. Zgodnie z treścią zawartej umowy dzierżawy Nieruchomości, nakłady Państwa
    dokonane w czasie trwania umowy na przedmiot dzierżawy, z chwilą rozwiązania umowy
    dzierżawy przejdą na własność Wydzierżawiających, za cenę, która zostanie ustalona
    między stronami. Planują Państwo rozwiązać umowę dzierżawy dotyczącą Nieruchomości
    w pierwszej połowie 2025 r.
    W świetle powołanych przepisów należy zwrócić uwagę, że nakłady inwestycyjne
    poniesione przez Państwa na dzierżawionej Nieruchomości nie stanowią towaru w
    rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy (tj. w szczególności rzeczy oraz ich części). Zatem,
    przedmiotem zbycia przez Państwa będą ww. nakłady stanowiące inwestycję na cudzym
    gruncie. Przedmiotowe nakłady nie stanowią odrębnej rzeczy, a jedynie skutkują one
    powstaniem po Państwa stronie roszczenia o zwrot poniesionych kosztów. Roszczenie to
    nie stanowi natomiast prawa rzeczowego, a jedynie prawo o charakterze
    zobowiązaniowym, uprawniające do żądania zwrotu kosztów nakładów. Tym samym,
    prawo to nie może również stanowić towaru w rozumieniu ustawy. W konsekwencji, w
    przypadku zbycia nakładów nie dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania
    towarem jak właściciel. Zatem należy przyjąć, że przeniesienie nakładów w obcym środku
    trwałym nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż nie
    mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą, która mogłaby stanowić towar.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa należy
    stwierdzić, że rozliczenie przez Państwa nakładów inwestycyjnych poniesionych na
    Nieruchomości nie może zostać uznane za odpłatną dostawę towarów, gdyż – jak wyżej
    wskazano – nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą (art. 2 pkt 6 ustawy), która
    mogłaby stanowić towar. Niemniej jednak dysponując pewnym prawem w postaci
    nakładów, można to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu.
    Zatem z uwagi na fakt, że poniesione przez Państwa wydatki na wydzierżawioną
    Nieruchomość stanowią nakład w obcym środku trwałym (usługę), ich odpłatne
    przeniesienie przez Państwa na współwłaścicieli Nieruchomości, w związku z
    rozwiązaniem umowy dzierżawy Nieruchomości, będzie stanowić – zgodnie z art. 8 ust. 1
    ustawy – świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.
    Zatem rozliczenie przez Państwa nakładów inwestycyjnych dokonanych na Nieruchomości
    będzie stanowić odpłatne świadczenie usług na gruncie ustawy o podatku od towarów i
    usług podlegające opodatkowaniu.

    Jednocześnie zwrócić uwagę należy, że dla opisanej czynności zbycia nakładów przepisy
    podatku od towarów i usług nie przewidują zwolnienia od podatku. Zatem ich zbycie
    będzie opodatkowane stawką właściwą dla przedmiotu świadczenia.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna dotyczy tylko Państwa i nie
    wywołuje skutków podatkowych dla Wydzierżawiających.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.