Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-794/13-2/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-11-28
Teza: Czy dostawa działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów usług czy też podlega zwolnieniu z tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy?
Słowa kluczowe: działki; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 23.08.2013 r. (data wpływu 29.08.2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29.08.2013 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Podatnik - A. jest państwową osobą prawną, działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 712), której zadaniem jest m.in. gospodarowanie nieruchomościami Skarbu Państwa zbędnymi dla potrzeb jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej.

Dnia 28 września 2010 r. podatnik sprzedał nieruchomość położoną w G w rejonie ul. D, dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą na którą składają się następujące działki ewidencyjne:

*   działka nr 196/79 o pow. 0.0087 ha, niezabudowana, rodzaj użytków „Tr” (tereny różne),
*   działka nr 200/78 o pow. 0.5493 ha, niezabudowana, rodzaj użytków „Tr” (tereny różne),
*   działka nr 202/78 o pow. 0.0207 ha, niezabudowana, rodzaj użytków „Tr” (tereny różne),
*   działka nr 161/8 o pow. 3.3481 ha, zabudowana, rodzaj użytków „Tr” (tereny różne).

Łączna powierzchnia nieruchomości wynosi 3.9268 ha.

Nieruchomość została sprzedana w wyniku przetargu ustnego nieograniczonego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) w związku z art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego.

W chwili sprzedaży działki nr 196/79, 200/78 i 202/78 zlokalizowane były na terenie, dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr XXX/668/09 Rady Miasta z dnia 25 marca 2009 r. W w/w planie działki nr 196/79, 200/78 i 202/78 położone były w granicach strefy planistycznej oznaczonej symbolem 173 - teren zamknięty. Stosownie do § 8 ust. 1 pkt 5 uchwały nr XXX/668/09 na rysunku planu pokazano granice terenów zamkniętych a zapisy dotyczące terenów zamkniętych nie stanowią ustaleń planu. Dla działki nr 161/8 nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Według pisma Prezydenta Miasta z dnia 9 kwietnia 2010 r. działki nr 200/78, 196/79 i 202/78 określone są w planie jako teren zamknięty, w związku z tym brak ustaleń dla przedmiotowych działek. Dla przedmiotowych nieruchomości możliwe jest ubieganie się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Do chwili sprzedaży podatnik nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie została wydana taka decyzja.

W ewidencji gruntów i budynków działki są określone jako „Tr” - tereny różne.

Na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.Urz. MON Nr 9, poz. 112) działki nr 196/79, 200/78, 202/78, 161/8 utraciły status terenu zamkniętego.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy dostawa działek nr 196/79, 200/78 i 202/78 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów usług czy też podlega zwolnieniu z tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Odnośnie przedstawionego stanu faktycznego podatnik A. uzyskała interpretację indywidualną znak: IPPP1-443-1012/10-3/AS z dnia 16.12.2010 r.

Została też wydana interpretacja dla kupującego K znak: IBPP1/443-993/11/MS z dnia 13 września 2011 r., na którą kupujący złożył skargę, w której zażądał uchylenia zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjnywyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt\`(...)\`.skarżącą interpretację indywidualną z dnia 13 września 2011 r. znak: IBPP1/443-993/11/MS wskutek czego ponownie rozpatrzono wniosek kupującego wydając w dniu 22 stycznia 2013 r. interpretację indywidualną znak: IBPP1/443-1100/12/MS. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Pojęcie terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. Niewątpliwie o „terenach” traktuje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stąd też w pełni uzasadnione jest odwołanie się do jej regulacji przy określaniu przeznaczenia nieruchomości. Ustawa ta normuje zagadnienie systemu planowania zagospodarowania przestrzennego, który ma wpływać na sposób wykonywania własności nieruchomości i wyznaczać granice zagospodarowania działki przez właściciela, w tym określać możliwość oraz ograniczenia zabudowy działki, a nawet zabudowę taką wykluczać. Podstawowym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego w gminie jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, do którego postanowień zdaniem podatnika należy odwołać się przy określaniu, czy dany grunt jest terenem innym niż budowlany oraz przeznaczony pod zabudowę. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXX/668/09 Rady Miasta z dnia 25 marca 2009 r. wynika, że działki nr 196/79, 200/78 i 202/78 położone są w granicach strefy planistycznej określonej jako teren zamknięty. Z postanowień uchwały wynika, że zapisy dotyczące terenów zamkniętych nie stanowią ustaleń planu. Powyższe prowadzi do wniosku, że w istocie w/w działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wypada zauważyć, że działki nr 196/79, 200/78 i 202/78 (oraz działka nr 161/8) utraciły status terenu zamkniętego na mocy wymienionej w części G. decyzji nr O-2/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2009 r. W związku z powyższym podatnik zwrócił się do Prezydenta Miasta z postulatem dokonania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przytoczonego w części G. pisma Prezydenta Miasta z dnia 9 kwietnia 2010 r. wynika jednak, że organ wykonawczy Gminy Miasta nie widzi pilnej potrzeby przystąpienia do opracowania zmiany planu. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest jednak zdaniem Prezydenta Miasta przeszkodą w prowadzeniu ewentualnych inwestycji. Dla przedmiotowych nieruchomości możliwe jest ubieganie się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zgodnie z postanowieniami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2).

Podatnik nie występował jednak o wydanie takiej decyzji. Wynika to ze specyfiki działalności podatnika, który jest państwową osobą prawną, działającą na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji, powołaną w celu gospodarowania mieniem Skarbu Państwa zbędnym dla potrzeb jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej. Gospodarowanie nieruchomościami odbywa się przy odpowiednim zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i polega w większości na sprzedaży nieruchomości bądź na ich oddaniu w najem lub dzierżawę. W stosunku do działek będących przedmiotem niniejszego wniosku została podjęta decyzja o zagospodarowaniu w formie sprzedaży w drodze przetargu nieograniczonego. W przypadku podjęcia decyzji o sprzedaży nieruchomości podatnik nie decyduje ojej przeznaczeniu czy sposobie wykorzystywania, pozostawiając w tym zakresie decyzję nabywcy nieruchomości. Także w przypadku działek objętych wnioskiem podatnik postanowił, że koncepcję ich zagospodarowania będzie opracowywał i wdrażał przyszły nabywca nieruchomości.

Reasumując tą część rozważań należy stwierdzić, że w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie sposób było określić działek nr 196/79, 200/78 i 202/78 mianem terenów budowlanych czy przeznaczonymi pod zabudowę. Procedura objęcia przedmiotowych działek miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest szczegółowo określona w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy Gminy Miasta nie wszczęły jej w stosunku do przedmiotowych działek i nie ma pewności, czy uczynią to w przyszłości. Gdyby nawet procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została uruchomiona, zakończenie całego procesu może zakończyć się w odległym czasie. Tymczasem nieruchomość została sprzedana w 2010 roku, a obowiązek podatkowy powstał w momencie, gdy działki nie były objęte planem. Podobnie jest z możliwością ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W chwili powstania obowiązku podatkowego podatnik nie miał do czynienia z funkcjonowaniem tego rodzaju decyzji w obrocie prawnym. Sama hipotetyczna możliwość „ubiegania się o wydanie decyzji” (pismo Prezydenta Miasta z dnia 9 kwietnia 2010 r.) nie świadczy automatycznie o tym, że decyzja taka zostałaby w każdym przypadku wydana. Z kolei stwierdzenie, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi przeszkody prowadzeniu ewentualnych inwestycji, zawarte w piśmie Prezydenta Miasta z dnia 9 kwietnia 2010 r. trudno traktować jako źródło obowiązującego prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym w przedmiotowej sprawie orzeczeniu z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt III \`(...)\`. stwierdził, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gmin, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ta zasada w zakresie ustalenia w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenu doznaje jednak ograniczeń w sytuacji, gdy dotyczy to terenów zamkniętych. W takim przypadku bowiem w planie zagospodarowania przestrzennego określa się jedynie granice terenu zamkniętego. I z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Stąd w sytuacji, gdy plan zagospodarowania przestrzennego nie może określać przeznaczenia terenów, na których położone były działki będące przedmiotem dostawy przez Agencję za wiążące należy uznać zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, gdyż co jest bezsporne, w sprawie nie miało miejsca wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Minister Finansów w wydanej w dniu 14 czerwca 2013 r. interpretacji ogólnej znak: PT10/033/12/207/WLI/13/RD 58639 stwierdza, że uwzględniając wykładnię zaprezentowaną w wyroku z dnia 17 stycznia 2011 r. w celu prawidłowej klasyfikacji terenu niezabudowanego dla potrzeb zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, zawartego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r., w przypadku, gdy brak było planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

W ewidencji gruntów i budynków działki 196//79, 200/78, 202/78 są określone jako „Tr” - tereny różne. Na podstawie delegacji wynikającej z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjnego i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn.zm.) Minister Rozwoju Regionalnego i Budownictwa wydał rozporządzenie z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). W paragrafie 67 tego aktu wskazano, iż użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:

1.  użytki rolne,
2.  grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione,
3.  grunty zabudowane i zurbanizowane,
4.  użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery „E” oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R,
5.  nieużytki oznaczone symbolem - N
6.  grunty pod wodami,
7.  tereny różne oznaczone symbolem - Tr.

Natomiast w myśl pkt 7 załącznika nr 6 do rozporządzenia dokąd odsyła paragraf 63 ust. 6 ww. rozporządzenia wskazano, iż do terenów różnych zalicza się wszystkie pozostałe grunty, których nie można zaliczyć do innych użytków, takie jak:

1.  grunty przeznaczone do rekultywacji oraz niezagospodarowane grunty zrekultywowane,
2.  wały ochronne nieprzystosowane do ruchu kołowego.

Do terenów przeznaczonych do rekultywacji zalicza się zdegradowane lub zdewastowane grunty, takie jak: nieczynne hałdy, wysypiska, zapadliska, tereny po działalności przemysłowej i górniczej oraz po poligonach wojskowych, dla których właściwe organy zatwierdziły projekty rekultywacji.

Z przywołanych regulacji wprost wynika, iż użytki gruntowe oznaczone jako tereny różne nie są przeznaczone jako tereny budowlane lub przeznaczone do zabudowy.

Zdaniem podatnika należy uznać, że podatnik dokonał dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. W związku z powyższym dostawa o numerach 196/79, 200/78, 202/78, które są użytkami gruntowymi oznaczonymi jako tereny różne i nie są przeznaczone jako tereny budowlane lub przeznaczone do zabudowy, korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym tj. w dniu 28 września 2010 r.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z powyższym, grunt spełnia definicję towaru w myśl ustawy, a jego sprzedaż traktowana jest jako czynność odpłatnej dostawy towaru na terytorium kraju.

Podstawowa stawka podatku – zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy – wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ustawodawca zwolnił od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do kwestii, czy może zastosować zwolnienie przy sprzedaży gruntów niezabudowanych.

Należy podkreślić, iż zwolnienie z podatku VAT lub obniżenie stawki podatkowej, możliwe jest tylko wówczas, gdy przewiduje to ustawa lub przepisy wykonawcze do ustawy. Wszelkie zwolnienia są wyjątkiem od generalnej reguły opodatkowania sprzedaży wg stawki 22% i muszą być interpretowane ściśle, nie zaś rozszerzająco.

Zatem w przypadku działek sprzedawanych przez Wnioskodawcę, konieczne jest jednoznaczne określenie, iż są to grunty inne niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W opisie stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał, iż przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość, na którą składają się następujące działki ewidencyjne: działki o numerach 196/79, 200/78, 202/78 – niezabudowane oraz działki 161/8 – zabudowana.

W chwili sprzedaży działki nr 196/79, 200/78 i 202/78 zlokalizowane były na terenie, dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W w/w planie działki nr 196/79, 200/78 i 202/78 położone były w granicach strefy planistycznej oznaczonej symbolem 173 - teren zamknięty. Na rysunku planu pokazano granice terenów zamkniętych a zapisy dotyczące terenów zamkniętych nie stanowią ustaleń planu. Dla przedmiotowych nieruchomości możliwe jest ubieganie się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Do chwili sprzedaży podatnik nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie została wydana taka decyzja. W ewidencji gruntów i budynków działki są określone jako „Tr” - tereny różne. Na mocy decyzji nr O-2/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2009 r. działki nr 196/79, 200/78, 202/78, 161/8 utraciły status terenu zamkniętego.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności, należy zauważyć, że Wnioskodawca dokonał sprzedaży gruntów oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako „tereny zamknięte”, a zapisy dotyczące terenów zamkniętych nie stanowią ustaleń planu.

Zagadnienie dotyczące sprzedaży terenów zamkniętych było przedmiotem rozważań WSA, który w, powołanym również przez Spółkę, wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt III\`(...)\`. stwierdził, że zasada w zakresie ustalenia w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenu doznaje jednak ograniczeń w sytuacji, gdy dotyczy to terenów zamkniętych. W takim przypadku bowiem w planie zagospodarowania przestrzennego określa się jedynie granice terenu zamkniętego.

W przedmiotowej sprawie w chwili sprzedaży działki nr 196/79, 200/78 i 202/78 zlokalizowane były na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego jako „teren zamknięty”. Wnioskodawca wskazał, że wydana została decyzja , na mocy której działki o numerach 196/79, 200/78, 202/78 utraciły status prawny działek zamkniętych - jednak okoliczność ta nie znalazła odzwierciedlenia w planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem w tej sytuacji należy wziąć pod uwagę status prawny działek jaki one posiadały przed wydaniem wskazanej decyzji, co znalazło odzwierciedlenie w powołanej uchwale rady miasta, która jako akt prawa miejscowego ma moc wiążącą. W uchwale tej wskazano, iż na obszarze objętym planem występują tereny zamknięte. A na rysunku planu pokazano granice terenów zamkniętych. Stwierdzono też, iż zapisy dotyczące terenów zamkniętych nie stanowią ustaleń planów. W odniesieniu do terenów zamkniętych nie określa się ich przeznaczenia, a jedynie ich granice. Powyższe oznacza, że w sytuacji gdy plan zagospodarowania przestrzennego nie określa przeznaczenia spornych terenów, na których to położone były działki będące przedmiotem dostawy przez Agencje za wiążące należy uznać zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, gdyż co jest bezsporne, w sprawie nie miało miejsca wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Potwierdzeniem tego stanowiska jest uchwała NSA z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I FPS 8/10, w której NSA wyraził stanowisko iż „ W świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r., nr 54, poz. 535, ze zm.) przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy”.

Uzasadniając ten pogląd NSA wskazał m.in., że w ustawie o VAT nie sprecyzowano pojęć terenu budowlanego lub przeznaczonego pod zabudowę, w związku z tym należy sięgnąć do dyrektywy interpretacyjnej związanej z wykładnią systemową zewnętrzną. Przepisem, który nawiązuje do podstawy opodatkowania jest art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. NSA wywiódł, że dla podstawy wymiaru każdego podatku, w tym podatku od towarów i usług, wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Brzmienie art. 21 Prawo geodezyjne i kartograficzne nie daje bowiem podstaw do podziału tych danych na wiążące dla organów podatkowych i takie, które waloru tego nie mają. Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie, i w przyszłości - o budynku. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe.

Mając zatem na uwadze powyższe stanowisko NSA przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż w odniesieniu do spornych działek nie było: planu zagospodarowania przestrzennego ustalającego przeznaczenie terenu, na którym były one usytuowane jak i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, iż za wiążące dla klasyfikacji spornych działek należało uznać zapisy ewidencji gruntów i budynków. W ewidencji zaś gruntów i budynków wskazano, iż sporne działki to tereny różne - Tr. Rozważenia wymaga zatem okoliczność czy tereny różne są terenami budowlanymi lub przeznaczonymi do zabudowy, bowiem jako takie wyłączone byłyby ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.

Na podstawie delegacji wynikającej z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) Minister Rozwoju Regionalnego i Budownictwa wydał rozporządzenie z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). W § 67 tego aktu wskazano, iż użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy:

1.  użytki rolne,
2.  grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione,
3.  grunty zabudowane i zurbanizowane,
4.  użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery „E” oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu , np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R,
5.  nieużytki oznaczone symbolem -N,
6.  grunty pod wodami,
7.  tereny różne oznaczone symbolem -Tr.

Natomiast w myśl pkt 7 załącznika nr 6 do rozporządzenia dokąd odsyła § 68 ust. 6 ww. rozporządzenia wskazano, iż do terenów różnych zalicza się wszystkie pozostałe grunty, których nie można zaliczyć do innych użytków, takie jak:

1.  grunty przeznaczone do rekultywacji oraz niezagospodarowane grunty zrekultywowane,
2.  wały ochronne nieprzystosowane do ruchu kołowego.

Do terenów przeznaczonych do rekultywacji zalicza się zdegradowane lub zdewastowane grunty, takie jak: nieczynne hałdy, wysypiska, zapadliska, tereny po działalności przemysłowej i górniczej oraz po poligonach wojskowych, dla których właściwe organy zatwierdziły projekty rekultywacji.

Oceniając przywołane regulacje, z których wprost wynika, iż użytki gruntowe oznaczone jako tereny różne nie są przeznaczone jako tereny budowlane lub przeznaczone do zabudowy należy stwierdzić, że dostawa działek o numerach 196/79, 202/78, 200/78 podlega zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy, iż dokonał dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, w związku z czym ich dostawa jest zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy nadmienić, że niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku o interpretację, zatem traci ona ważność w przypadku gdyby przedstawiony przez Wnioskodawcę opis był niezgodny ze stanem rzeczywistym.

Jednocześnie niniejsza interpretacja wydana została w indywidualnej sprawie Wnioskodawcy i dla kontrahenta Wnioskodawcy nie wywołuje skutków prawnych, o których mowa w art. 14k-14n ustawy Ordynacja podatkowa.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.