Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.18.2025.1.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-11
Teza: Wartość hipoteki przypadająca na nabywany udział w
nieruchomości pierwszej przekroczy wartość tego udziału, a
zatem podstawa opodatkowania w zakresie nieruchomości
pierwszej wyniesie zero. Nie jest możliwe obniżenie podstawy
opodatkowania darowizny udziału w nieruchomości drugiej o
wartość hipoteki, ponieważ taką hipoteką ta nieruchomość nie
jest obciążona.
Słowa kluczowe: ciężar
darowizna
grunty-darowizna gruntu
hipoteka
podatek-podatek od spadków i darowizn
umowa-umowa darowizny
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 3 Podstawa
opodatkowania-Ustalenie podstawy opodatkowania-
Czysta wartość
Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 3 Podstawa
opodatkowania-Ustalenie podstawy opodatkowania-
Długi i ciężary
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
3-art. 7-ust. 1
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
3-art. 8-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    m.in. podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych darowizny
    udziałów w nieruchomościach, z których jedna obciążona jest hipoteką. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan działalność gospodarczą jako notariusz. Jest Pan zarejestrowany jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług.
    Na prośbę klienta ma Pan zamiar sporządzić w formie aktu notarialnego umowę
    darowizny udziałów w dwóch nieruchomościach pomiędzy osobami stanu wolnego,
    niezaliczonymi do grupy całkowicie zwolnionej z podatku zgodnie z art. 4 ust. 1 (winno
    być: art. 4a ust. 1) ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Pierwsza Nieruchomość ma prowadzoną księgę wieczystą numer (...), w której jako
    właściciel wpisani są: w 1/2 darczyńca i w 1/2 obdarowany. W umowie darowizny
    darczyńca zamierza podarować swój udział w nieruchomości obdarowanemu, tym samym
    czyniąc go jedynym właścicielem nieruchomości.
    Nieruchomość ta zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i obciążona
    jest hipoteką na rzecz banku, wynoszącą (...) zł, wpisaną w IV dziale księgi wieczystej i
    zabezpieczającą kredyt uzyskany wspólnie przez darczyńcę i obdarowanego na zakup
    przedmiotowej nieruchomości.
    Druga Nieruchomość stanowi nieruchomość drogową i prowadzona jest dla niej księga
    wieczysta numer (...), w której jako właściciele wpisani są m.in. darczyńca – w 1/6 oraz
    obdarowany – również w 1/6. Darczyńca zamierza przekazać swój udział w nieruchomości
    obdarowanemu, tym samym powiększając jego udział w nieruchomości do 1/3.
    Nieruchomość ta nie została obciążona hipoteką.
    Darczyńca i obdarowany oświadczają, że łączna wartość ich udziałów w obu
    nieruchomościach wynosi (...) zł, a wartość wierzytelności zabezpieczonej ww. hipoteką
    wynosi ok. (...) zł. Natomiast wartość hipoteki wynosi (...) zł. Oznacza to, że wartość
    hipoteki jest wyższa niż łączna wartość obu nieruchomości, a także wyższa niż wartość
    zabezpieczonej wierzytelności. Jednocześnie, wartość przedmiotu darowizny (tj. (...) zł) jest
    niższa niż 1/2 wartości hipoteki – a więc części hipoteki przypadającej na darowany udział.
    Pytanie w zakresie podatku od spadków i darowizn
    Czy notariusz prawidłowo wykona obowiązki płatnika podatku od spadków i darowizn,
    jeśli nie pobierze podatku, w przypadku, gdy aktem notarialnym dokonana zostanie
    umowa darowizny ww. udziałów w dwóch nieruchomościach, w tym w nieruchomości
    obciążonej hipoteką, której suma przewyższa łączną wartość rynkową darowanych części
    obu nieruchomości, jeśli stronami nie są osoby wymienione w art. 4a ust. 1 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, jeżeli ujawniona w księdze wieczystej suma hipoteki obciążającej
    nieruchomość jest większa niż podana przez strony umowy darowizny wartość rynkowa
    obu nieruchomości, to podstawa opodatkowania darowizny podatkiem od spadków i
    darowizn będzie wynosiła zero.

    Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego: Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje
    się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia
    majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra
    majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter
    nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia
    w zamian za uczynioną darowiznę. Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej
    innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie złożone przez obie strony umowy.
    Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia
    obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Przywołując treść art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i
    darowizn wskazał Pan, że ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów.
    Jednocześnie rozszerza to pojęcie w art. 7 ust. 2 i 3 ww. ustawy, przykładowo wyliczając
    przypadki, które stanowią długi i ciężary. Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu
    ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowią katalog otwarty. Pojęcie „długów” w
    rozumieniu tego artykułu obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia cywilnoprawne
    związane z przedmiotem nabycia. Równowartość tych roszczeń podlega potrąceniu od
    jego wartości. „Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej rzeczy lub
    prawa, które w chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka. Odliczenie
    długów i ciężarów jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku od spadków i
    darowizn, polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku podatnika.
    Stosownie do treści art. 244 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny: Ograniczonymi prawami
    rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu oraz hipoteka.
    Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy. W
    świetle powyższych przepisów – hipoteka stanowi ograniczone prawo rzeczowe i regulują
    ją odrębne przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i
    hipotece (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1984 ze zm.). W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach
    wieczystych i hipotece: W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z
    określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy
    którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją
    stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela
    nieruchomości (hipoteka).
    Odliczenie długów i ciężarów jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku
    od spadków i darowizn, polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku
    podatnika. Należy zatem ustalić co jest długiem lub ciężarem darowizny i o tę wartość
    obniżyć wartość darowanej nieruchomości. Ustawodawca nie podaje definicji długów i
    ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w art. 7 ust. 2 i 3 ww. ustawy przykładowo
    wyliczając przypadki, które stanowią długi i ciężary. Oznacza to, iż długi i ciężary w
    rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowią katalog otwarty.
    Pojęcie „długów” w rozumieniu tego artykułu obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia
    cywilnoprawne związane z przedmiotem nabycia. Równowartość tych roszczeń podlega
    potrąceniu od jego wartości. „Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej
    rzeczy lub prawa, które w chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn: Wartość nabytych rzeczy i
    praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada
    ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych
    – w wysokości tych wkładów.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 3 ww. ustawy: Wartość rynkową rzeczy lub praw
    majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami
    tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia
    zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia powstania

    obowiązku podatkowego. Nie ma przy tym znaczenia wartość pozostałej do spłaty
    wierzytelności zabezpieczonej hipoteką.
    Wobec tego nie dojdzie do powstania zobowiązania podatkowego w podatku od spadków
    i darowizn, a zatem prawidłowo zostanie wykonany obowiązek płatnika, jeśli nie pobierze
    Pan podatku od spadków i darowizn.
    Podstawę opodatkowania w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po
    potrąceniu długów i ciężarów, ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu
    nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego.
    Mając więc na względzie, że ustanowiona na nieruchomości hipoteka stanowić będzie
    obciążenie należy konsekwentnie uznać, że podstawa opodatkowania wyniesie zero,
    ponieważ wartość udziału w nieruchomości powinna zostać pomniejszona o 1/2 wartości
    hipoteki.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę na art. 9 ust. 2 przedmiotowej ustawy, zgodnie z
    którym do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych od zbywcy należy doliczyć
    czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w
    roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok, a
    więc także wartość nieruchomości drogowej.
    Mając na względzie fakt, że wartość hipoteki (jaki i jej połowy) przewyższa łączną wartość
    udziałów w obu nieruchomościach, będących przedmiotem darowizny oznacza to, że
    również w wypadku nieruchomości drogowej stawka wyniesie zero, z uwagi na fakt, że
    podstawa opodatkowania wyniesienie zero, a tym samym nie powstanie obowiązek z art.
    18 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Na potwierdzenie stanowiska przywołał Pan interpretacje indywidualne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od
    spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837):
    Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez
    osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:
    darowizny, polecenia darczyńcy.
    Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji pojęcia „darowizna”,
    dlatego należy w tym zakresie odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061).
    Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
    Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz
    obdarowanego kosztem swego majątku.
    Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia
    majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra
    majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter
    nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia
    w zamian za uczynioną darowiznę.
    Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne
    oświadczenie złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku
    dopiero z chwilą złożenia oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

    Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
    W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
    Obowiązek podatkowy powstaje: przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia
    przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez
    zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli
    ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń
    obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
    Według art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
    Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po
    potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw
    majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego.
    Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą
    wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a
    odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.
    Ustawodawca nie podaje definicji długów i ciężarów. Jednocześnie rozszerza to pojęcie w
    art. 7 ust. 2 i 3 ww. ustawy, przykładowo wyliczając przypadki, które stanowią długi i
    ciężary. Oznacza to, iż długi i ciężary w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i
    darowizn stanowią katalog otwarty. Pojęcie „długów” w rozumieniu tego artykułu
    obejmuje wszelkie pieniężne roszczenia cywilnoprawne związane z przedmiotem nabycia.
    Równowartość tych roszczeń podlega potrąceniu od jego wartości.
    „Ciężarem” natomiast jest inne niż dług obciążenie nabytej rzeczy lub prawa, które w
    chwili nabycia zmniejsza jego wartość rynkową, np. hipoteka. Odliczenie długów i ciężarów
    jest wyrazem istoty (elementem konstrukcyjnym) podatku od spadków i darowizn,
    polegającej na opodatkowaniu przyrostu czystej wartości majątku podatnika.
    Stosownie do treści art. 244 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:
    Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.
    Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.
    W świetle powyższych przepisów – hipoteka stanowi ograniczone prawo rzeczowe i
    regulują ją odrębne przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
    wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1984 ze zm.).
    W myśl art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece:
    W celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku
    prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może
    dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z
    pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
    Wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez
    nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do
    wkładów oszczędnościowych – w wysokości tych wkładów.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 3 ww. ustawy:
    Wartość rynkową rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie przeciętnych cen
    stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich
    miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego
    samego rodzaju, z dnia powstania obowiązku podatkowego.

    Przy obliczeniu podatku od darowizny ma także zastosowanie zasada kumulacji nabytych
    od tej samej osoby wartości rzeczy i praw majątkowych w roku, w którym nastąpiło
    ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok, oraz odliczenia kwoty wolnej
    od podatku.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy:
    Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw
    majątkowych o czystej wartości przekraczającej:
    1) 36 120 zł − jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej;
    2) 27 090 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do II grupy podatkowej;
    3) 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej.
    Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje
    więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych
    dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego
    samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat
    poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i
    praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio
    nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie
    podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są
    w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej
    okresie.
    Jak stanowi art. 14 ust. 1-3 omawianej ustawy:
    Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest
    nabywca.
    Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do
    osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
    Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
    1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo,
      ojczyma, macochę i teściów;
    2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków
      pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa
      małżonków, małżonków innych zstępnych;
    3) do grupy III – innych nabywców.
    Przepis art. 17a ust. 1 i 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn stanowi, że:
    Podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, złożyć, w terminie miesiąca od
    dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego
    zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru.
    Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy
    opodatkowania.
    Obowiązek składania zeznań podatkowych nie dotyczy przypadków, w których podatek
    jest pobierany przez płatnika.
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy:
    Notariusze są płatnikami podatku od dokonanej w formie aktu notarialnego darowizny.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego ma Pan zamiar sporządzić w formie aktu
    notarialnego umowę darowizny udziałów w dwóch nieruchomościach pomiędzy osobami
    stanu wolnego, niezaliczonymi do grupy całkowicie zwolnionej z podatku od spadków i
    darowizn. Właścicielami pierwszej nieruchomości są: w 1/2 darczyńca i w 1/2 obdarowany.
    W umowie darowizny darczyńca zamierza podarować swój udział w nieruchomości

    obdarowanemu, tym samym czyniąc go jedynym właścicielem nieruchomości.
    Nieruchomość ta zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i obciążona
    jest hipoteką na rzecz banku, wynoszącą (...) zł, zabezpieczającą kredyt uzyskany wspólnie
    przez darczyńcę i obdarowanego na zakup przedmiotowej nieruchomości. Druga
    Nieruchomość stanowi nieruchomość drogową i jej właścicielami są m.in. darczyńca – w 1
    /6 oraz obdarowany – również w 1/6. Darczyńca zamierza przekazać swój udział w
    nieruchomości obdarowanemu, tym samym powiększając jego udział w nieruchomości do
    1/3. Nieruchomość ta nie została obciążona hipoteką. Darczyńca i obdarowany
    oświadczają, że łączna wartość ich udziałów w obu nieruchomościach wynosi (...) zł, a
    wartość wierzytelności zabezpieczonej ww. hipoteką wynosi ok. (...) zł. Natomiast wartość
    hipoteki wynosi (...) zł. Oznacza to, że wartość hipoteki jest wyższa niż łączna wartość obu
    nieruchomości, a także wyższa niż wartość zabezpieczonej wierzytelności. Jednocześnie,
    wartość przedmiotu darowizny (tj. (...) zł) jest niższa niż 1/2 wartości hipoteki – a więc
    części hipoteki przypadającej na darowany udział.
    Według przytoczonych wyżej przepisów, opisana darowizna podlegać będzie
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a
    podstawę opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 tej ustawy.
    Ustanowiona na nieruchomości hipoteka stanowić będzie obciążenie, które należy zaliczyć
    do długów i ciężarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy.
    Należy jednak podkreślić, co wskazał Pan we wniosku, że hipoteka obciąża wyłącznie
    jedną – pierwszą nieruchomość, zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym.
    Na drugiej nieruchomości – drogowej – nie ciąży hipoteka.
    Zatem jedynie wartość udziału w nieruchomości pierwszej, nabyta przez obdarowanego w
    drodze darowizny, powinna być pomniejszona o tę część kwoty hipoteki, która przypada
    na udział w tej nieruchomości będący przedmiotem darowizny.
    Dla kwestii ustalenia podstawy opodatkowania istotna jest kwota hipoteki, którą została
    obciążona nieruchomość. Jak wynika z wniosku, wartość hipoteki przypadająca na
    nabywany udział w nieruchomości pierwszej przekroczy wartość tego udziału, a zatem
    podstawa opodatkowania w zakresie nieruchomości pierwszej wyniesie zero. Tym samym
    obowiązek podatkowy co prawda wystąpi, jednak nie dojdzie do powstania zobowiązania
    podatkowego w podatku od spadków i darowizn w zakresie nieruchomości pierwszej. W
    związku z powyższym, w zakresie darowizny udziału w nieruchomości pierwszej, nie
    będzie na Panu – jako notariuszu, płatniku – ciążył obowiązek pobrania podatku od
    spadków i darowizn.
    W odniesieniu jednak do nieruchomości drugiej (drogowej) wskazuje Pan, że nie jest ona
    obciążona hipoteką. Nie jest zatem możliwe obniżenie podstawy opodatkowania
    darowizny udziału w nieruchomości drugiej o wartość hipoteki, ponieważ taką hipoteką ta
    nieruchomość nie jest obciążona. Nie jest możliwe obniżenie wartości obydwóch udziałów
    w nieruchomości będących przedmiotem darowizny o hipotekę, która ciąży tylko na jednej
    nieruchomości.
    Wobec tego nabycie udziału w wysokości 1/6 w tej nieruchomości przez obdarowanego
    podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, na zasadach przewidzianych
    dla właściwej grupy podatkowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ta interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od spadków i darowizn, w zakresie podatku od
    czynności cywilnoprawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

    W odniesieniu do przywołanych przez Pana na potwierdzenie stanowiska interpretacji
    indywidualnych, wyjaśniamy, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach (w innych
    stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych), w związku w czym nie znajdują one
    zastosowania w tej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.