Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.582.2025.2.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-19
Teza: Nieuznanie Wnioskodawcy za podatnika VAT w związku ze
sprzedażą udziałów w działkach stanowiącą drogę
wewnętrzną.
Słowa kluczowe: drogi-droga wewnętrzna
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
sprzedaż-sprzedaż działek
udział-sprzedaż udziałów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    nieuznania Pani za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą udziałów w działkach
    nr 1/2, 1/3, 1/4, 1/6, 1/7, 1/8 oraz udziałów w działce nr 1/5 stanowiącą drogę wewnętrzną.
    Uzupełniła go Pani pismem z 30 lipca 2025 r. (wpływ 5 sierpnia 2025 r.) - w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Nie jest
    wpisana do CEiDG. Wnioskodawczyni pracuje jako wykładowczyni na uczelni publicznej w
    Polsce oraz wykładowczyni na uczelni publicznej za granicą. Wykonuje te funkcje na
    podstawie umów cywilno-prawnych.
    Innej regularnej działalności zarobkowej nie prowadzi.
    Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką w częściach ułamkowych (w 1/6 udziału) 7 działek
    budowlanych o nr:
        1/2 (identyfikator działki: (...)),
        1/3 (identyfikator działki: (...)),
        1/4 (identyfikator działki: (...)),
        1/5 (identyfikator działki: (...)),
        1/6 (identyfikator działki: (...)),
        1/7 (identyfikator działki: (...)) oraz
        1/8 (identyfikator działki: (...)).
    Działka 1/5 została przeznaczona pod drogę wewnętrzna, czyli jest działką o funkcji
    drogowej. Udziały w tej działce będą docelowo mieć nabywcy pozostałych działek tak, aby
    zapewnić im prawny dostęp do drogi publicznej.
    W styczniu 2024 r. działka nr 1/1 została już przez ojca Wnioskodawczyni (udział 2/3),
    Wnioskodawczynię (udział 1/6) oraz brata Wnioskodawczyni (udział 1/6) sprzedana.
    Nabycie przez Wnioskodawczynię 1/6 udziału w wyżej wymienionych działkach nastąpiło w
    ramach spadkobrania po zmarłej 4 września 2023 r. matce. W chwili nabycia ww. udziału
    przedmiotowa działka miała charakter działki budowlanej.
    Powyższe działki powstały z podziału działki o nr 1/1 (objętej KW nr (...)), która to działka,
    oryginalnie o charakterze rolnym, miała areał ok. 1 ha. Ponad 5 lat temu została ona
    przekształcona na działkę budowlaną i zgodnie z decyzją Burmistrza (...) nr (...) podzielona
    na ww. działki budowlane.
    Podział dziedziczonej nieruchomości na działki o powierzchni jak wyżej miał w założeniu
    maksymalizować jednostkową cenę sprzedaży nieruchomości.
    Spadkobiercy podjęli decyzję o sprzedaży swoich udziałów w ww. działkach. W ramach
    planowanej sprzedaży Wnioskodawczyni:

        nie prowadzi i nie będzie prowadzić bezpośrednio działań marketingowych i z
        takich usług nie zamierza korzystać w przyszłości,
        nie jest wykluczone, że przy opisanej sprzedaży skorzysta z usług agencji
        nieruchomości, zawierając umowę pośrednictwa jako osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, jednak takie działania nie przekroczą
        zwykłej formy ogłoszenia,
        w ramach przedmiotowych działek dokonano uzbrojenia działek w przyłącze energii
        elektrycznej, przedmiotowe działki są już podłączone do miejskiej instalacji wody i
        kanalizacji,
        nie wykonywała ani nie zlecała wykonania innych czynności charakterystycznych dla
        profesjonalnego obrotu nieruchomościami,
        nie realizowała oraz nie partycypowała w ogrodzeniu dzielonych działek (ani
        tymczasowego, ani stałego), działki, w których posiada udziały nie są ogrodzone,
        w działkach będących przedmiotem niniejszego wniosku, nie zostały poniesione
        przez Wnioskodawczynię żadne nakłady inwestycyjne.
    Wnioskodawczyni oświadcza, że nie jest i nigdy nie była czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług z innych tytułów. Działki będące przedmiotem wniosku nie były
    wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, ani w Jej działalności
    rolnej, tym samym z tego tytułu nie jest i nie była ona podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Wnioskodawczyni nie jest rolnikiem ryczałtowym. Wnioskodawczyni nie
    sprzedawała płodów rolnych z działek będących przedmiotem niniejszego wniosku.
    Działki, o których mowa w pytaniu, niegdyś były przedmiotem dzierżawy na cele produkcji
    rolnej.
    W stosunku do działek objętych wnioskiem współwłaściciele nie występowali o warunki
    zabudowy.
    Wnioskodawczyni nie zawierała przedwstępnych umów kupna-sprzedaży.
    Oprócz działek wymienionych we wniosku Wnioskodawczyni nie posiada nieruchomości,
    które w przyszłości zamierza sprzedać.
    Oprócz nieruchomości, objętych niniejszym wnioskiem, Wnioskodawczyni nie dokonywała
    wcześniej transakcji zbycia nieruchomości w ramach działalności gospodarczej.
    Sprzedaż udziału w opisanych działkach będzie miała charakter jednorazowy.
    Wnioskodawczyni nie zamierza reinwestować środków pieniężnych uzyskanych ze
    sprzedaży w dalszy obrót nieruchomościami, czyli dalej kupować i sprzedawać
    nieruchomości w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Długość okresu, w
    jakim transakcje sprzedaży gruntu następują to jest łącznie maksymalnie kilkanaście
    miesięcy.
    Ojciec Wnioskodawczyni w 2022 r., jeszcze za życia matki Wnioskodawczyni, zwrócił się w
    swoim oraz jej imieniu do zakładu energetycznego o uzbrojenie przedmiotowych działek
    w przyłącze energii elektrycznej. Podłączenie nastąpiło ok. półtorej roku później, tj. już w
    2023 r. jeszcze za życia matki Wnioskodawczyni.
    W sprawie przyłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej, to ojciec Wnioskodawczyni 15
    października 2024 r. odebrał końcowy protokół (PROTOKÓŁ ODBIORU TECHNICZNEGO nr
    (...) z 15 października 2024 r. wydany przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w
    (...)) podłączenia przedmiotowych działek do sieci, o co wystąpił wczesną wiosną 2024 r. w
    swoim własnym imieniu, jak i działając w imieniu Wnioskodawczyni i brata
    Wnioskodawczyni na mocy pełnomocnictwa notarialnego.

    Ojciec Wnioskodawczyni do 2019 r. użyczał bez jakiegokolwiek wynagrodzenia swojemu
    znajomemu część całej działki rolnej przed podziałem (obecnie podzielonej na
    przedmiotowe działki budowlane), na której ten uprawiał różne płody rolne. Pozostałą
    mniejszą część, na której stoi altanka i garaż, ojciec Wnioskodawczyni uprawiał sam dla
    celów własnych (owoce i warzywa). Było to dokonywane na mocy ustnej umowy. Ojciec
    Wnioskodawczyni nie pobierał z tego tytułu żadnego wynagrodzenia od tego znajomego.
    Ojciec Wnioskodawczyni po prostu nie chciał, by ziemia leżała odłogiem, bo sam już nie
    był w stanie się nią zająć.
    Wnioskodawczyni jeden raz w 2023 r. sprzedała spółdzielcze własnościowe prawo do
                  2lokalu mieszkalnego (35 m) położonego w (...), do którego była uprawniona.
    Wnioskodawczyni nabyła ten lokal biorąc kredyt hipoteczny razem z rodzicami w 2006 r.,
    tj. w czasie, kiedy mieszkała jeszcze w (...), studiowała na studiach doktoranckich i
    pracowała jednocześnie. Wnioskodawczyni nabyła go od osoby prywatnej dla celów
    własnych mieszkaniowych. Od 2006 r. do 2015 r. Wnioskodawczyni użytkowała
    przedmiotowy lokal mieszkalny dla własnych celów mieszkaniowych. Pomiędzy rokiem
    2015 a 2023, gdy Wnioskodawczyni nie mieszkała już w (...), mieszkanie albo stało puste
    (wewnątrz znajdowały się tylko rzeczy osobiste Wnioskodawczyni) albo było ono
    oddawane nieodpłatnie w użyczenie rodzinie lub znajomym, z podpisaną umową lub bez,
    ale bez wynagrodzenia, bez jakichkolwiek celów zarobkowych, a jedynie za zwrotem
    czynszu za czas korzystania z nieruchomości oraz opłat za media.
    Wnioskodawczyni ani razu nie zdecydowała się na wynajmowanie tego mieszkania dla
    zysku, bo nie miała jak dostosować go do rynku najmu (opróżnić z rzeczy osobistych
    przede wszystkim), czyli nie pobierała więcej pieniędzy za korzystanie z ww. mieszkania,
    niż kosztowało ją jego utrzymanie tj. opłacanie czynszu i mediów.
    Ww. mieszkanie zostało sprzedane przez Wnioskodawczynię we wrześniu 2023 r.
    Sprzedała ww. nieruchomość osobie prywatnej w ramach zarządu swoim majątkiem
    prywatnym - po prostu nie widziała sensu posiadania tego mieszkania i nie była w stanie
    nim się zajmować ani zaprzątać sobie głowy wynajmem. Ww. nieruchomość (kawalerka)
    była i jest odrębnym lokalem mieszkalnym.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, planowana sprzedaż nabytych w spadkobraniu
    działek nosi cechy działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o
    podatku od towarów i usług, i tym samym czyni Wnioskodawczynię podatnikiem tego
    podatku dla czynności sprzedaży, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy?
    Pani stanowisko w sprawie
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, 894, 896),
    zwanej dalej „ustawą”, podlegają tylko następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
    i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Obie te kategorie transakcji zostały
    zdefiniowane w ustawie.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: „przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)”, przy czym
    pojęcie „towaru” zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 6 ustawy: „ilekroć w dalszych
    przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.”
    Opisane w przedmiotowym wniosku nieruchomości gruntowe (działki gruntu)
    niewątpliwie spełniają powyższą definicję „towaru”, a więc ich odpłatne zbycie należy
    traktować jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy. Planowana sprzedaż ogólnie rzecz biorąc stanowi zatem czynności, które mogą
    wchodzić w zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

    Powyższego nie zmienia fakt, że w przypadku Wnioskodawczyni, mielibyśmy do czynienia
    ze zbyciem udziału 1/6 we współwłasności przedmiotowych działek.
    Zgodnie z art. 195 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    1610 ze zm.), zwanej dalej: Kodeksem cywilnym: „własność tej samej rzeczy może
    przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).”
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom.
    Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych
    specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że
    udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie
    udziału w towarze (rozumianego jako współwłasność towaru), stanowi odpłatną dostawę
    towarów (taka interpretacja została niejednokrotnie potwierdzona w orzecznictwie sądów
    administracyjnych np. uchwała NSA w składzie 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn.
    akt I FPS 2/11).
    Należy podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem działa w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług.
    Planowana sprzedaż będzie stanowić opodatkowaną dostawę towaru tylko wtedy, gdy
    Wnioskodawczyni wystąpi przy tej transakcji w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawczyni występuje tu jako podatnik
    przedmiotowego podatku wymaga przeanalizowania art. 15 ust. 1 ustawy (statuującego
    definicję podatnika tego podatku) w kontekście opisanych we wniosku o interpretacje
    okoliczności prawnych i faktycznych planowanej sprzedaży.
    Zgodnie z powyższą definicją podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza na gruncie podatku od towarów i usług, w myśl art. 15 ust. 2
    ustawy, obejmuje z kolei wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.

    Pojęcie „majątku osobistego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzasmt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Rozstrzygnięcie czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też
    stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność
    gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z
    15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby
    Skarbowej w Warszawie (C-181/10). We wskazanym orzeczeniu sąd stwierdził, że osoby
    fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z
    podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania
    przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie
    można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art.
    12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona
    sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym tej osoby.
    Ponadto Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności z zakresu zarzadzania
    majątkiem osobistym.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą dana osoba dokonała podziału gruntu na działki
    w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w sobie, nie jest decydująca. Nie ma takiego
    charakteru również długość okresu, w jakim transakcje sprzedaży gruntu następują, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy

    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek gruntu, istotne jest czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych gruntów Sprzedający
    podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Sprzedającego za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem w częściach ułamkowych po 1/6 w działkach
    szczegółowo opisanych w niniejszym wniosku o interpretację. Nabycie przez
    Wnioskodawczynię udziału w wyżej wymienionych działkach nastąpiło w ramach
    spadkobrania po zmarłej matce. Ze względu na brak zainteresowania spadkobierców
    prowadzeniem działalności rolniczej, brakiem chętnych do dzierżawy nabytych gruntów
    na cele rolnicze - spadkobiercy podjęli decyzję o zamiarze zbycia swoich udziałów w
    dziedziczonym gruncie. W celu zwiększenia wartości sprzedawanej nieruchomości
    współwłaściciele podjęli decyzję o podziale pierwotnej działki nr 1/1 (...) na mniejsze,
    gwarantujące możliwość sprzedaży udziału w rozsądnym czasie i uzyskanie korzystniejszej
    ceny sprzedaży. W celu dokonania podziału nabytych w spadkobraniu nieruchomości
    gruntowych współwłaściciele, działając wspólnie, dokonali następujących czynności
    przygotowawczych:
        wyłączyli działki objęte niniejszym wnioskiem z działalności rolniczej (zmiana
        przeznaczenia),
        podzielili na 7 opisanych w treści wniosku działek budowlanych (nowe działki
        ewidencyjne po podziale, na dzień sporządzenia niniejszego wniosku zostały
        wydzielone: 6 działek budowlanych oraz jedna działka stanowiąca drogę
        wewnętrzną). W każdej z wymienionych powyżej działkach Wnioskodawczyni ma po
        1/6 udziału,
        w stosunku do działek objętych wnioskiem, współwłaściciele nie uzyskiwali
        warunków zabudowy.
    Wnioskodawczyni wskazuje, że jak podkreślono we wniosku o interpretację
    Wnioskodawczyni nie była nigdy czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej
    Wnioskodawczyni, ani działalności rolnej, tym samym z tego tytułu Wnioskodawczyni nie
    jest i nie była podatnikiem podatku od towarów i usług. Działki, o których mowa w pytaniu
    były niegdyś przedmiotem dzierżawy na cele działalności rolniczej. Wnioskodawczyni nie
    wyklucza skorzystania z agencji nieruchomości. W przedmiotowych działkach dokonano
    uzbrojenia w przyłącza energii elektrycznej, działki są uzbrojone w instalacje wod.-kan.
    Oprócz wymienionych we wniosku działek Wnioskodawczyni nie jest właścicielem lub
    współwłaścicielem nieruchomości, które w przyszłości zamierza sprzedać.
    W ocenie Wnioskodawczyni opisana w niniejszym wniosku sprzedaż stanowi sprzedaż
    części Jej majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży
    bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Zdaniem
    Wnioskodawczyni, nie można uznać, że Wnioskodawczyni podejmuje lub podejmowała w
    ramach przedmiotowej sprzedaży działania charakterystyczne dla osoby występującej

    przy transakcji w charakterze osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Skala
    zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży ww. działek, nie wykracza poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, nawet jeśli w takie
    wykonywanie własności wpisują się czynności zmierzające do zwiększenia wartości
    sprzedawanego majątku. Zdaniem Wnioskodawczyni, w niniejszej sprawie nie ma
    przesłanek świadczących o takiej aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działek, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    stałym i zawodowym obrotem posiadającym zorganizowany charakter i cechę ciągłości.
    Sprzedaż udziału w opisanych działkach będzie miała charakter jednorazowy i
    okazjonalny. Wnioskodawczyni nie zamierza reinwestować środków pieniężnych
    uzyskanych ze sprzedaży w dalszy obrót nieruchomościami, czyli dalej kupować i
    sprzedawać nieruchomości w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.
    Przedmiotowe działki podzielono na mniejsze działki o charakterze budowlanym, jednakże
    fakt ten nie przesądza w tej sytuacji tego, że zbycie udziału w ww. działkach podlegać
    będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako wykonane w ramach
    działalności gospodarczej Wnioskodawczyni.
    Uwzględniając przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz ww. przepisy, w opinii
    Wnioskodawczyni, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do
    uznania Wnioskodawczyni - w związku ze sprzedażą udziału 1/6 w opisanych działkach - za
    podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą, o której
    mowa w ustawie.
    Sprzedaż taką, w analizowanej sprawie, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności w zakresie zarzadzania majątkiem osobistym, do której
    unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie maja zastosowania. Wobec
    powyższego, zdaniem Wnioskodawczyni, zamierzona sprzedaż udziału we własności
    działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Powołując się na stanowiące kamień milowy orzecznictwa podatkowego orzeczenia
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i
    Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Wnioskodawczyni pragnie wskazać, że w Jej opinii, z tego orzeczenia wynikają trzy grupy
    kryteriów:
      i.  takie, które nie mogą stanowić rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
        prywatnie, a czynnościami dokonywanymi w ramach działalności gospodarczej,
      ii.  takie, które wskazują tylko na dokonanie czynności poza zakresem zastosowania
        przepisów o podatku od wartości dodanej (oraz o podatku od towarów i usług) oraz
      iii.  takie, które wskazują typowo na czynności stanowiące działalność gospodarczą.
    1.1 Kryteria, które nie mogą stanowić rozróżnienia
    Z orzecznictwa TSUE wynika, że następujące kryteria nie są decydujące w kwestii
    przedmiotowego rozróżnienia:
        Liczba i zakres transakcji sprzedaży,
        Wielkość transakcji,
        Dokonanie podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej,
        Długość okresu, w jakim transakcje sprzedaży gruntu następują,
        Wysokość osiągniętych z nich przychodów.

    Takich czynności, zgodnie z wyrokiem TSUE, można dokonywać w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym oraz w ramach działalności gospodarczej.
    1.2 Kryteria wskazujące tylko na dokonywanie czynności w ramach zarządzania majątkiem
    prywatnym
    Jako kryteria wskazujące typowo na to, że dany podmiot dokonuje czynności tylko w
    ramach zarządzania majątkiem prywatnym, TSUE wskazał następujące okoliczności:
        Dokonanie czynności jednorazowo lub okazjonalnie,
        Brak regularnej zapłaty,
        Brak zorganizowanej działalności gospodarczej w formie np. biura, siedziby firmy,
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
        Brak zarejestrowania działalności gospodarczej w formie wpisu do odpowiedniego
        rejestru (w Polsce chodzi o Centralną Ewidencję i Informację o Działalności
        Gospodarczej),
        Sprzedaż majątku niewykorzystywanego w działalności gospodarczej, a służącego
        jej do celów prywatnych.
    1.3 Kryteria wskazujące na dokonywanie czynności w ramach działalności gospodarczej
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    Trybunał wskazał, że istnieją kryteria, które wskazują na to, że dane czynności są
    podejmowane w ramach działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Są to aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami przy zaangażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców, przy czym działalność w tym zakresie musi
    przybrać formę zawodową (profesjonalną). W przedmiotowym orzeczeniu TSUE wymienił
    jedynie przykładowo następujące czynności, które mogą (ale nie muszą - jak to ujął TSUE)
    wskazywać, że działalność przybiera formę zorganizowaną:
        Uzbrojenie terenu,
        Podejmowanie działań marketingowych w celu sprzedaży działki, wykraczające
        poza zwykłą formę ogłoszenia,
        Nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
        Wydzielenie dróg wewnętrznych,
        Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu,
        Wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
        sprzedawanego obszaru,
        Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych
        tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Jednocześnie - na co wskazał TSUE - tego rodzaju aktywność „handlowa” wskazywać musi
    ciąg powyżej przytoczonych czynności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich. To oznacza, że musi nastąpić odpowiedni stopień nasilenia tych
    czynności, aby można było uznać transakcję za dokonaną w ramach działalności
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.
    1.4 Zastosowanie powyższych kryteriów do oceny zdarzenia przyszłego objętego
    wnioskiem Wnioskodawczyni o wydanie interpretacji indywidualnej

    W celu stwierdzenia, czy w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym są spełnione warunki z
    art. 15 ust. 1 ustawy o p.t.u. oraz art. 15 ust. 2 ustawy o p.t.u. należałoby dokonać
    swoistego „prześwietlenia” okoliczności zdarzenia przyszłego pod kątem zaistnienia
    stosownych kryteriów.
    Jeśli chodzi o kryteria wskazujące czynności, które można dokonywać w ramach
    zarządzania majątkiem prywatnym oraz w ramach działalności gospodarczej, to w ramach
    opisanego zdarzenia przyszłego:
    1) Liczba i zakres transakcji sprzedaży jest niewielka i obejmuje tylko 7 transakcji.
    2) Wielkość transakcji jest również niewielka i nie wskazuje na działalność gospodarczą.
    3) Jest spełnione kryterium dokonania podziału gruntu na działki w celu osiągniecia
      wyższej ceny łącznej.
    4) Długość okresu, w jakim transakcje sprzedaży gruntu następują to jest łącznie
      maksymalnie kilkanaście miesięcy.
    5) Wysokość osiągniętych z nich przychodów jest równa wartości rynkowej działek na
      lokalnym rynku.
    Jeśli chodzi o kryteria wskazujące tylko na dokonywanie czynności w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym, to w ramach opisanego zdarzenia przyszłego:
    1) Czynności zostaną dokonane incydentalnie lub okazjonalnie.
    2) Brak regularnej zapłaty, w przypadku sprzedaży cena zostanie zapłacona jednorazowo.
    3) Występuje kryterium braku zorganizowanej działalności gospodarczej.
    4) Występuje kryterium braku zarejestrowania działalności gospodarczej w formie wpisu
      do odpowiedniego rejestru.
    5) Występuje kryterium sprzedaży majątku niewykorzystywanego w działalności
      gospodarczej, a służącego do celów prywatnych.
    Jeśli chodzi z kolei o kryteria wskazujące na dokonywanie czynności w ramach działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - ciąg czynności
    - to w ramach opisanego zdarzenia przyszłego:
    1) Wystąpi kryterium uzbrojenia terenu.
    2) Nie wystąpi kryterium podejmowania działań marketingowych w celu sprzedaży
      działki, wykraczających poza zwykłą formę ogłoszenia.
    3) Nie wystąpi kryterium nabycia terenu przeznaczonego pod zabudowę.
    4) Wystąpi kryterium wydzielenia dróg wewnętrznych.
    5) Nie wystąpi kryterium uzyskania decyzji o warunkach zabudowy terenu.
    6) Nie wystąpi kryterium wystąpienia o opracowanie planu zagospodarowania
      przestrzennego.
    7) Nie wystąpi kryterium prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług
      deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Dokonując oceny opisanego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego w zakresie
    zastosowania w niniejszej sprawie art. 15 ust. 1 ustawy o p.t.u. oraz art. 15 ust. 2 Ustawy o
    p.t.u., zdaniem Wnioskodawczyni, należy dojść do wniosku, że nie mają tu decydującego
    znaczenia okoliczności takie, że „wyprzedaż” przedmiotowych działek ma trwać nie dłużej
    niż kilkanaście miesięcy, wielkość transakcji, wysokość przychodów, które mają zostać
    uzyskane, czy też fakt sfinalizowania przez Wnioskodawczynię podziału jednej, pierwotnie
    otrzymanej tytułem spadku, działki. Te elementy zdarzenia przyszłego, zgodnie z
    orzecznictwem TSUE, mogą wystąpić zarówno w przypadku sprzedaży działek w ramach
    sprzedaży majątku prywatnego, jak i sprzedaży w ramach działalności gospodarczej.

    Dokonując oceny opisanego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego, w ocenie
    Wnioskodawczyni, należy zauważyć, że w ramach zamierzonego zdarzenia przyszłego
    występują absolutnie wszystkie okoliczności wskazujące na to, że planowane zbycie
    nieruchomości zostanie dokonane w ramach zarządzania majątkiem prywatnym.
    Z kolei, jeśli chodzi o kryteria wskazujące na dokonywanie czynności zbycia w ramach
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to
    w ramach opisanego zdarzenia przyszłego zostaną dokonane jedynie dwie z siedmiu
    czynności charakterystycznych dla tego reżimu opodatkowania. W opinii
    Wnioskodawczyni, w przeważającym zakresie nie wystąpią zatem okoliczności, które by
    przemawiały za potraktowaniem przedmiotowych transakcji jako dokonanych w ramach
    działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. W ocenie
    Wnioskodawczyni tego rodzaju aktywność „handlowa” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych czynności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z
    nich. W opisanym zdarzeniu przyszłym ten ciąg czynności charakterystycznych nie
    występuje, istnieją jedynie wyrywkowo dwie takie okoliczności, spośród siedmiu.
    Natężenie czynności charakterystycznych dla dokonania danej transakcji w ramach
    działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług jest zatem zbyt
    słabe, aby uznać, że Wnioskodawczyni ma dokonać zbycia opodatkowanego podatkiem od
    towarów i usług.
    1.5 Aspekt temporalny podatkowo-prawnego zdarzenia przyszłego
    Ponadto, zdaniem Wnioskodawczyni, konieczne jest uwypuklenie bardzo istotnej
    okoliczności „chronologicznej” przedstawionego zdarzenia przyszłego, a mianowicie tego,
    że Wnioskodawczyni ma dokonać opisanych transakcji „okazjonalnie”. Poza opisanymi w
    zdarzeniu przyszłym transakcjami Wnioskodawczyni nie zajmuje się profesjonalnie
    obrotem nieruchomościami. Jest ona osobą fizyczną nieprowadzącą indywidualnej
    działalności gospodarczej w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Nie
    jest też wpisana do CEiDG. Poza zaplanowaną sprzedażą przedmiotowych działek
    Wnioskodawczyni nie prowadzi jakiejkolwiek działalności zarobkowej/gospodarczej, jest
    wykładowczynią akademicką. Zostało to wyraźnie wskazane w opisie zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotowe działki, jak wynika to z opisu okoliczności zdarzenia przyszłego,
    Wnioskodawczyni nabyła jako mienie spadkowe po zmarłej matce, a nie kupiła od kogoś w
    celach inwestycyjnych. W celu zoptymalizowania wartości ekonomicznej tego majątku
    prywatnego Wnioskodawczyni brała udział w dokonaniu opisanych ulepszeń na
    nieruchomości. Sprzedaż tę można jednak uznać raczej jako najkorzystniejszą - z
    ekonomicznego punktu widzenia - wyprzedaż majątku osobistego (spadkowego), a nie
    inwestycję nieruchomościową dokonaną w ramach działalności gospodarczej. Ten istotny
    aspekt należy uwzględnić.
    Ten właśnie aspekt temporalny jest kluczowy dla jednoznacznej odpowiedzi na pytanie,
    czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z opodatkowaniem planowanej sprzedaży
    działek w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, czy też nie.
    Przechodząc na grunt wykładni systemowej warto zacząć od tego, iż jeszcze w poprzedniej
    wersji art. 15 ust. 2 Ustawy o p.t.u. definicja „działalności gospodarczej” przewidziana w
    tym przepisie brzmiała następująco: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w
    okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
    Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.”
    Z powyższego przepisu o charakterze już historyczno-prawnym wynika, że podmiot, który
    wykonał jednorazowo czynność charakterystyczną dla działalności m.in. handlowców
    podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy wykonał ją „w okolicznościach wskazujących na

    zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.” Jak z tego wynika, okoliczności
    muszą wskazywać na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.
    I tak na gruncie ówczesnej definicji „działalności gospodarczej”, zdaniem
    Wnioskodawczyni, nie można by uznać, że wykonuje Ona taką działalność, gdyż w
    przedmiotowej sprawie jasno i wyraźnie zostało zaznaczone w zdarzeniu przyszłym, iż
    Wnioskodawczyni takiego zamiaru nie ma. Chce Ona tylko sprzedać w sposób optymalny
    ekonomicznie własność działek, które nabyła tytułem dziedziczenia po zmarłej matce.
    Tylko to i nic ponadto. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego nie wynika, że
    Wnioskodawczyni zamierza kontynuować inwestowanie w nieruchomości, reinwestować
    pozyskane ze sprzedaży środki. Zdaniem Wnioskodawczyni, wynika coś zupełnie innego,
    m.in. to że jest Ona wykładowczynią akademicką i nie zamierza w jakikolwiek sposób
    prowadzić działalności gospodarczej. W takich okolicznościach na gruncie ówczesnej
    definicji nie można by było uznać Wnioskodawczyni za podatnika podatku od towarów i
    usług prowadzącego działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    I teraz warto pochylić się nad tym, iż wskazana definicja „działalności gospodarczej” uległa
    zasadniczej zmianie w 2013 r., kiedy to usunięto z niej fragment: „również wówczas, gdy
    czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar
    wykonywania czynności w sposób częstotliwy.” Stało się to na gruncie ustawy z dnia 7
    grudnia 2012 r. - o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych
    ustaw.
    Według uzasadnienia do projektu tej ustawy, zmiany zawarte w projekcie ustawy
    zmieniającej ustawę o podatku od towarów i usług oraz niektóre inne ustawy związane są
    przede wszystkim z koniecznością dostosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054), do przepisów
    unijnych. Zgodnie z tym uzasadnieniem: „Zaproponowany projekt ustawy zawiera
    równocześnie szereg zmian upraszczających stosowanie przepisów dotyczących podatku
    VAT dla przedsiębiorców, zapewniających pewność prawną oraz zmierzających do
    odbiurokratyzowania wielu obowiązków nałożonych obecnie na podatników.”
    Co istotne, we wskazanym uzasadnieniu projektu zmian w art. 15 ust. 2 (definicja
    „działalności gospodarczej”) wyraźnie wskazano, iż: „Do najważniejszych z nich należą:
    uproszczenie definicji działalności gospodarczej, poprzez jednoznaczne wskazanie, że nie
    obejmuje ona czynności okazjonalnych związanych z działalnością gospodarczą.”
    Taki był zatem los tej zmiany. Jak z tego wynika, jeśli podmiot dokonuje określonych
    czynności, które co prawda mogą być zakwalifikowane jako czynności charakterystyczne
    dla osoby prowadzącej działalność gospodarczą (np. handlowca), ale te czynności nie
    wykraczają poza ramy „okazjonalności”, to w takiej sytuacji ze względu na powyższą
    zmianę ustawodawczą podmiot nie powinien być uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą. Ustawodawca bowiem w sposób
    jasny i zamierzony wyłączył „czynności okazjonalne związane z działalnością gospodarczą”
    spod definicji tej działalności, a tym samym spod opodatkowania.
    Powyższą zasadę należałoby interpretować w kontekście wykładni systemowej
    odwołującej się do przepisów prawa wspólnotowego, w oparciu, o które polski podatek od
    towarów i usług został skonstruowany. Precyzyjnie rzecz biorąc, należałoby się odwołać do
    art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT, zgodnie z którym: „Państwa członkowskie mogą uznać za
    podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o
    której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:
    dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym
    zasiedleniem; dostawa terenu budowlanego.”
    Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT: „Do celów ust. 1 lit. b) „teren
    budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
    budowlany przez państwa członkowskie.”

    Dla lepszego zobrazowania mechanizmu działania opisanej zasady, w opinii
    Wnioskodawczyni, można przytoczyć tezy z wyroku TSUE z 13 czerwca 2013 r. w sprawie C-
    62/12 Galin Kostow przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na
    izpyłnenieto” - grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za
    prichodite.
    W wyroku tym stwierdzono, że: „Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy
    interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która już jest podatnikiem podatku od
    wartości dodanej w związku ze swoją działalnością prywatnego komornika, powinna
    zostać uznana za „podatnika” względem każdej innej działalności gospodarczej
    wykonywanej w sposób okazjonalny, pod warunkiem że działalność ta stanowi działalność
    w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112.”
    Jednak w takim przypadku powinna ona być uznana za podatnika tylko pod warunkiem, że
    państwo członkowskie skorzystało z wyżej opisanej opcji opodatkowania, co zdaniem
    Wnioskodawczyni w przypadku Polski (jak zostało wyżej wykazane) nie nastąpiło.
    W konsekwencji, nawet gdyby hipotetycznie uznać, że Wnioskodawczyni prowadzi jakaś
    inną działalność gospodarcza, a planowana sprzedaż działek stanowi okazjonalną
    transakcję dostawy terenu budowlanego związaną z tą działalnością gospodarczą, to w
    opinii Wnioskodawczyni jest jasne, że na gruncie polskich przepisów o podatku od
    towarów i usług nie mogłaby Ona zostać uznana za podatnika tego podatku. Odwołując
    się do wykładni teleologicznej trzeba wskazać, że intencją Ustawodawcy w sposób
    wyraźny jest bowiem wyłączenie czynności okazjonalnych związanych z działalnością
    gospodarczą spod definicji działalności gospodarczej, a tym samym spod opodatkowania.
    Powyższy rezultat wykładni systemowej i celowościowej znajduje potwierdzenie w
    rezultacie wykładni językowej.
    Wykładnia językowa przepisów prawa podatkowego jest nie tylko punktem wyjścia
    wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice, odejście od rezultatów wykładni językowej
    staje się możliwe w dwóch sytuacjach: - po pierwsze wówczas, gdy nie dostarcza ona
    rezultatów jednoznacznych, a po drugie, gdy jej rezultaty są jednoznaczne, ale stoją w
    zasadniczej sprzeczności z postrzeganą przez interpretatora hierarchią wartości.
    Zgodnie z rozumieniem potocznym należy rozumieć pojęcie „okazjonalnie” jako: „rzadko i
    nieregularnie.” Z kolei zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN słowo „okazjonalnie”
    oznacza:
        odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji,
        nieczęsto się zdarzający, spotykany.
    Niewątpliwie, w opinii Wnioskodawczyni, w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym mamy
    opis sytuacji, w ramach której Wnioskodawczyni zamierza sprzedać podzieloną działkę
    rzadko, nieregularnie, jednorazowo, tylko przy okazji odziedziczenia udziału po zmarłej
    matce. Taką sprzedaż można na pewno uznać za nieczęsto się zdarzającą, jest ona
    wyjątkowym zdarzeniem w życiu Wnioskodawczyni, która nie zajmuje się jakąkolwiek
    działalnością gospodarczą (jest wykładowczynią akademicką). W niniejszej sprawie, Jej
    zdaniem, rezultat wykładni językowej sformułowania „okazjonalnie” zatem jedynie
    wzmacnia wcześniej opisany rezultat wykładni systemowej i celowościowej.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należałoby się zastanowić jak zastosować
    przepisy ustawy o p.t.u. do Wnioskodawczyni, która zamierza dokonać czynności
    niewątpliwie okazjonalnych, ale niezwiązanych z działalnością gospodarczą (tj. poza tymi
    czynnościami nie prowadzi jakiejkolwiek działalności gospodarczej).
    W tym miejscu zasadne jest odwołanie do reguł wnioskowań prawniczych, których
    wykorzystanie w toku dyskursu prawniczego wydaje się często nieodzowne. Dla

    wzmocnienia wskazanych wyżej wyników wykładni pełnomocnik Wnioskodawczyni
    pragnie odwołać się do dwóch kategorii argumentów: a fortiori oraz a contrario.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, szczególnie wykorzystanie argumentu a fortiori - a maiori ad
    minus wydaje się zasadne. Jeśli bowiem uznamy, że na gruncie obowiązujących przepisów
    w zbiorze (kategorii) podmiotów nieopodatkowanych podatkiem od towarów i usług
    mieści się podmiot dokonujący okazjonalnej transakcji dostawy terenu budowlanego
    związanej z jego działalnością gospodarczą (tj. prowadzący zasadniczo działalność
    gospodarczą nieokazjonalnie, a okazjonalnie dokonujący dostawy terenu budowlanego
    związaną z tą działalnością), to tym bardziej należałoby zaliczyć do tego zbioru podmiot
    dokonujący okazjonalnej transakcji dostawy terenu budowlanego niezwiązanej z jego
    działalnością gospodarczą (czyli nieprowadzący zasadniczo działalności gospodarczej i
    okazjonalnie dokonujący dostawy terenu budowlanego).
    W pierwszym przypadku, jak zostało wykazane, taka okazjonalna dostawa terenu
    budowlanego nie podlega opodatkowaniu na gruncie ustawy o p.t.u., a więc nie ma
    jakiegokolwiek uzasadnienia dla opodatkowania takiej okazjonalnej dostawy terenu
    budowlanego w tym drugim przypadku. Wniosek przeciwny byłby sprzeczny m.in. z
    zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz z zasadą sprawiedliwości
    podatkowej. Państwo zgodnie z art. 217 Konstytucji RP ma prawo nakładać podatki, inne
    daniny publiczne, określać podmioty, przedmiot opodatkowania i stawki podatkowe, a
    także zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorie podmiotów zwolnionych od
    podatków, co następuje w drodze ustawy przy jednoczesnym respektowaniu zasady
    równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP oraz sprawiedliwości
    społecznej w związku z art. 32 Konstytucji RP. Zasada sprawiedliwości podatkowej jest
    konkretyzacją zasady sprawiedliwości społecznej w zakresie materii podatkowej.
    Ponadto, odwołując się do argumentum a contrario z art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT
    należałoby w opinii Wnioskodawczyni, wywnioskować, że osoba, która dokonuje jedynie
    okazjonalnie transakcji z reguły dokonywanej przez producentów, handlowców lub
    usługodawców, nie powinna zasadniczo być uznana za „podatnika” w rozumieniu
    dyrektywy w sprawie podatku VAT.
    Taki sposób rozumienia przedmiotowej zasady znajduje potwierdzenie w orzecznictwie
    TSUE. Trybunał ten w tezie nr 28 wyroku TSUE z 13 czerwca 2013 r. w sprawie C-62/12
    Galin Kostow przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” -
    grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite stwierdził
    wprost, że: „(...) o ile z wykładni a contrario art. 12 ust. 1 dyrektywy w sprawie podatku VAT
    może wynikać, że osoba, która dokonuje jedynie okazjonalnie transakcji z reguły
    dokonywanej przez producentów, handlowców lub usługodawców, nie powinna
    zasadniczo być uznana za „podatnika” w rozumieniu dyrektywy w sprawie podatku VAT, o
    tyle niekoniecznie wynika z tego przepisu, że podatnik działający w pewnej dziedzinie
    działalności, który okazjonalnie dokonuje transakcji należącej do innej dziedziny
    działalności, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT od tej transakcji.”
    Ponadto, Trybunał stwierdził w tezie nr 30 powołanego wyroku w sprawie C-62/12 Galin
    Kostow, że: „art. 12 ust. 1 dyrektywy w sprawie podatku VAT należy interpretować w ten
    sposób, że nie dotyczy on wyłącznie osób będących już podatnikami podatku VAT w
    odniesieniu do ich podstawowej działalności gospodarczej.” W ocenie Wnioskodawczyni,
    to by potwierdzało, że opcja opodatkowania okazjonalnej transakcji dostawy terenu
    budowlanego nie obejmuje tylko osób, które już są podatnikami VAT w odniesieniu do ich
    zasadniczej działalności gospodarczej, lecz dotyczy także osób, które nie są podatnikami
    VAT w ogóle, gdyż takiej zasadniczej działalności gospodarczej nie prowadzą. Wynikałoby z
    tego, że jeśli Polska chciałaby opodatkować okazjonalne transakcje dostawy terenu
    budowlanego (związane z pozostałą działalnością gospodarczą osoby, która już jest
    podatnikiem, czy też niezwiązane z taką działalnością - przy braku prowadzenia
    działalności gospodarczej, braku statusu podatnika), to musiałaby wyraźnie skorzystać z
    opcji opodatkowania. Tego, jak zdaniem Wnioskodawczyni zostało udowodnione, nie

    zrobiono, a wręcz przeciwnie - w sposób intencjonalny z tej opcji Ustawodawca
    zrezygnował.
    Ponadto Wnioskodawczyni wskazuje, że na Jej korzyść przemawia jeszcze jedna
    okoliczność, a mianowicie to, że fakt uzbrojenia przez ojca Wnioskodawczyni terenu nie
    powinien być uznany za decydujący dla jej opodatkowania. Wynika to bezpośrednio z
    samego brzmienia art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT, zgodnie z którym: „Do celów ust. 1 lit. b)
    „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
    budowlany przez państwa członkowskie.”
    To oznacza, że opcja opodatkowania okazjonalnej dostawy terenu budowlanego obejmuje
    nie tylko transakcje dostawy gruntu nieuzbrojonego, ale także transakcje dostawy gruntu
    uzbrojonego. Innymi słowy, zgodnie z powyższą zasadą podmiot dokonujący dostawy
    terenu budowlanego w sposób okazjonalny zostanie wyłączony z zakresu definicji
    „działalności gospodarczej” niezależnie od tego, czy ten grunt uzbroił, czy też nie.
    Decydujące jest zatem uznanie, czy transakcja nosi znamiona „okazjonalności” oraz to czy
    państwo członkowskie skorzystało z opodatkowania transakcji okazjonalnej na gruncie art.
    12 ust. 1 Dyrektywy o VAT, czy też nie. W przypadku Polski, która z tej opcji nie skorzystała,
    okazjonalną transakcję dostawy gruntu budowlanego uzbrojonego należałoby uznać za
    niepodpadającą pod definicję „działalności gospodarczej” z przepisów ustawy o p.t.u., a
    tym samym za nieopodatkowaną.
    Przedstawiona powyżej interpretacja znajduje bezpośrednio potwierdzenie w pozostałym
    orzecznictwie TSUE, jak i orzecznictwie niektórych sądów administracyjnych w Polsce (np.
    wyrok WSA w Kielcach z 27 czerwca 2025 r., sygn. I SA/Ke 219/24, orzeczenie
    nieprawomocne).
    Przykładem jest choćby rzeczone orzeczenie Trybunału z 15 wrzesnia 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i
    Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Stwierdzono w nim, że: „Rząd polski utrzymuje, że skorzystał z możliwości przewidzianej w
    tym przepisie, ustanawiając w prawie krajowym art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT,
    zgodnie z którym „działalność gospodarcza obejmuje wszelka działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców [...], również wówczas, gdy czynność została wykonana
    jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w
    sposób częstotliwy [...]”. Z postanowień odsyłających, jak również z brzmienia
    wspomnianego art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT, nie wynika jednak, czy Rzeczpospolita
    Polska rzeczywiście skorzystała z art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT. Będzie to musiał ustalić sąd
    krajowy.”
    W kontekście tego, co już zostało wyjaśnione w niniejszej sprawie należy uznać, że ten
    fragment orzeczenia jedynie potwierdza, że rezygnacja w ramach zmian ustawodawczych
    w 2013 r. z części art. 15 ust. 2 ustawy o p.t.u., („również wówczas, gdy czynność została
    wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania
    czynności w sposób częstotliwy”) oznacza świadomą i zamierzoną przez Ustawodawcę
    rezygnację z możliwości opodatkowania transakcji okazjonalnych na podstawie art. 12 ust.
    1 Dyrektywy o VAT.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie
    stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego
    tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie
    stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki
    z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 EDM, Rec. s. I 4295, pkt 58; z 21 października 2004
    r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb.Orz. s. I 10157, pkt 39).
    Trybunał w dalszej części powołanego orzeczenia z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i
    Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10)

    stwierdził (teza 49), że: „W związku z powyższym trzeba odpowiedzieć na postawione
    pytania w ten sposób, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za
    objętą podatkiem VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli
    państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT,
    niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi
    działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie
    stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.”
    Wskazaniem Wnioskodawczyni, z powyższego cytatu wynika a contrario, że jeżeli państwo
    członkowskie (jak Polska) nie skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1
    Dyrektywy VAT to dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objęta
    podatkiem od towarów i usług na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego
    nie niezależnie od częstotliwości takich transakcji, lecz tylko wtedy, gdy ta częstotliwość
    przekracza to, co uznajemy za „okazjonalność.”
    To ostatnie sformułowanie powinno być rozumiane, jak już to wyżej wskazano, zgodnie z
    wykładnią językową prawa podatkowego, ale też w kontekście wykładni systemowej i
    celowościowej. Przy czym „okazjonalność” to nie to samo co „jednorazowość”,
    „krótkotrwałość” czy „incydentalność.” „Okazjonalny” to, zgodnie ze Słownikiem Języka
    Polskiego PWN:
    1) „odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji”,
    2) „nieczęsto się zdarzający, spotykany.”
    W opinii Wnioskodawczyni, odnoszenie się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji nie
    musi oznaczać krótkotrwałości, może równie dobrze sprowadzać się do rozciągniętej w
    czasie transakcji „przy jakiejś okazji.” Z kolei nieczęsto się zdarzający, spotykany
    wprowadza pewien interwał czasowy na osi czasu, lecz też nie oznacza, że cos musi być
    krótkotrwałe. Dana transakcja sprzedaży gruntu może być przeciągnięta w czasie, nie być
    „krótkotrwała”, lecz z perspektywy czasu nie zdarzać się często.
    W kontekście powyższych rozważań, zdaniem Wnioskodawczyni, należy dojść do wniosku,
    że w ramach zdarzenia przyszłego nie zaistniały okoliczności, które by mogły wskazywać
    na zamiar prowadzenia przez Wnioskodawczynię jakiejkolwiek działalności gospodarczej,
    zamiar dokonywania czynności w sposób „nieokazjonalny.” Niektóre z przedstawionych
    we wniosku o interpretację indywidualną okoliczności (w szczególności uzbrojenie terenu)
    mogą, co prawda, być charakterystyczne dla osób prowadzących działalność gospodarczą,
    jednak w gruncie rzeczy mamy do czynienia z okazjonalną sprzedażą jednej pierwotnej
    działki, która została uatrakcyjniona ekonomicznie przez jej podział na mniejsze działki i
    uzbrojona. Osoba, która by chciała przedmiotowe działki sprzedać w ramach działalności
    gospodarczej cechowałaby się tym, że w jej głowie istniałaby strategia, plan prowadzenia,
    rozwoju tej działalności, w jej sercu istniałaby chęć prowadzenia działalności gospodarczej,
    a jej działania lub zaniechania obiektywnie manifestowałyby te plany i zamiary.
    Wnioskodawczyni wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie ma Ona intencji, chęci
    prowadzenia działalności gospodarczej, planu lub strategii jej prowadzenia lub rozwijania.
    Wskazuje na to szereg okoliczności opisanych we wniosku o interpretację indywidualną.
    Wnioskodawczyni chce tylko jednorazowo wyprzedać swój majątek prywatny, lecz będąc
    (jak większość ludzi) homo oconomicus dąży do takiego podwyższenia wartości tego
    majątku prywatnego, aby reprezentował on maksymalną wartość ekonomiczną przy
    sprzedaży. Wnioskodawczyni nie chce robić nic ponad taką sprzedaż, w szczególności nie
    chce kontynuować inwestowania w nieruchomości, jak i prowadzić innej działalności
    gospodarczej. Z perspektywy osi czasu - życia Wnioskodawczyni - jest to zdarzenie
    „nieczęsto się zdarzające.” Można uznać, że w jej życiu zawodowym wykładowczyni
    akademickiej jest to zdarzenie epizodyczne. Wskazała ona wyraźnie w opisie zdarzenia
    przyszłego, że ani przed planowana sprzedażą nie dokonywała takich transakcji, ani po
    planowanej sprzedaży nie zamierza dokonywać takich transakcji. Zdarzenie przyszłe
    niewątpliwie zatem nosi cechy „okazjonalności”, choć rzeczywiście niektóre działania

    Wnioskodawczyni mogą wydawać się tożsame z osobą, która chce prowadzić działalność
    gospodarczą. W świetle powyższych konstatacji jest to jednak zbyt mało dla objęcia
    opisanych transakcji sprzedaży opodatkowaniem na gruncie istniejących przepisów o
    podatku od towarów i usług.
    1.6 Aspekty subiektywne podatkowo-prawnego zdarzenia przyszłego
    W uzupełnieniu dotychczasowych dywagacji, zdaniem Wnioskodawczyni, należy wskazać
    na kwestie związane z brakiem zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej po stronie
    Wnioskodawczyni.
    W ocenie Wnioskodawczyni „zamiar dokonywania czynności opodatkowanych” jest
    elementem niejako konstytuującym definicję podatnika podatku od towarów i usług. W
    ocenie Wnioskodawczyni zamiar ten jest elementem konstytutywnym, a z punktu
    widzenia logiki formalnej warunkiem koniecznym, dla uznania danego podmiotu za
    podatnika przedmiotowego podatku. Dodać do tego należy to, że zamiar ten musi
    dotyczyć prowadzenia działalności w sposób, który przekracza cechę „okazjonalności.” To
    musi być zamiar nieokazjonalnego prowadzenia działalności producenta, handlowca lub
    usługodawcy.
    Tymczasem, jak to szczegółowo opisano w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, tego
    zamiaru prowadzenia działalności powtarzalnej, ciągłej w zakresie szeroko rozumianego
    rynku nieruchomości Wnioskodawczyni przypisać nie można. Po pierwsze dokonuje ona
    jednorazowej wyprzedaży, uprzednio zoptymalizowanej ekonomicznie nieruchomości,
    którą nabyła w spadku po zmarłej matce, jednak bez zamiaru wykorzystywania tego
    majątku przy prowadzonej działalności gospodarczej. O ile zgodnie z orzecznictwem
    sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z 27 maja 2022 r. sygn. akt I FSK 190/22, czy też
    wyrok NSA z 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1229/13) sam zamiar sprzedającego
    istniejący przy nabyciu nieruchomości nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny jego
    statusu jako podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży danej
    nieruchomości, to niewątpliwie brak takiego zamiaru przemawia przeciwko uznaniu
    Wnioskodawczyni za podatnika tego podatku.
    Od zamiaru sprzedającego istniejącego przy nabyciu nieruchomości należy odróżnić
    zamiar sprzedającego prowadzenia działalności gospodarczej w danym zakresie. W
    podatkowo-prawnym stanie faktycznym będącym kanwą zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawczyni dokonała jedynie jednej czynności, która najczęściej bywa
    identyfikowana jako charakterystyczna dla podmiotu prowadzącego działalność
    gospodarczą i chodzi tutaj o uzbrojenie terenu. Pozostałe czynności, których dokonała
    (takie jak np. podział działki) nie były, w opinii Wnioskodawczyni, decydujące dla uznania
    jej za podatnika. Była to jedyna okoliczność, którą można uznać za obiektywną
    manifestację prowadzonej działalności gospodarczej, jednak należy jeszcze raz podkreślić,
    że wystąpiła ona w warunkach działania „okazjonalnego.”
    Jednak należy mieć na uwadze to, że tzw. uzbrojenie terenu nie jest czynnością wysoce
    skomplikowaną, którą może podjąć tylko przedsiębiorca. W praktyce polega ono zwykle
    na wystąpieniu do dostawców odpowiednich mediów z wnioskami o wydanie warunków
    przyłączeniowych. Jest to czynność nieskomplikowana, które obejmuje zwykle udanie się
    do odpowiedniego dostawcy mediów oraz złożenie formalnego wniosku, co do którego
    wypełnienia najczęściej osoby w biurze obsługi klienta świadczą fachową pomoc.
    Następnie czeka się określony czas na uzyskanie tzw. warunków przyłączeniowych oraz
    uiszcza się obliczoną przez dostawcę mediów opłatę przyłączeniową, która obejmuje też
    koszty wykonania instalacji. W ostatnim kroku następuje wykonanie instalacji
    przyłączeniowej przez profesjonalnego wykonawcę wybranego przez dostawcę mediów.
    Nie wymaga to profesjonalnej wiedzy „przedsiębiorcy” i praktycznie każdy laik może to
    zrobić prowadzony niejako „za rękę” przez osoby z biura obsługi klienta. Jak zresztą uczy
    doświadczenie życiowe większość ludzi budujących domy dla celów prywatnych metoda
    „gospodarczą” samodzielnie dokonuje uzbrojenia działek pomimo tego, że nie są
    przedsiębiorcami.

    Ponadto, w ocenie Wnioskodawczyni, wystąpienie okoliczności uzbrojenia terenu nie
    powinno przesłaniać tego, że w opisanym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia z
    ewidentnym brakiem manifestacji po stronie Wnioskodawczyni zamiaru prowadzenia
    działalności gospodarczej w sposób „nieokazjonalny.” Wręcz przeciwnie - zdaniem
    Wnioskodawczyni - w opisie zdarzenia przyszłego jasno i wyraźnie Ona wskazała, że nie
    prowadziła i nie zamierza prowadzić w przyszłości jakiejkolwiek działalności gospodarczej,
    że jest wykładowczynią akademicka. Okoliczność uzbrojenia terenu nie ma też
    decydującego znaczenia w kontekście wyżej wskazanej interpretacji art. 12 ust. 1
    Dyrektywy VAT, a jedyną okolicznością decydującą jest „okazjonalność” transakcji, czy też
    jej brak.
    Reasumując, w związku z planowaną transakcją lub planowanymi transakcjami
    Wnioskodawczyni, w Jej opinii, nie wystąpi Ona w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarcza, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, opisana we wniosku sprzedaż nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako pozostająca poza
    zakresem zastosowania ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno
    gruntu jak też udziału w gruncie traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące
      stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje
      się przepisy niniejszego działu.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana

    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu
    dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz

    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pani współwłaścicielką w częściach ułamkowych (w 1/6
    udziału) działek nr: 1/2, 1/3, 1/4, 1/6, 1/7, 1/8 oraz 1/5. Działka nr 1/5 została przeznaczona
    pod drogę wewnętrzną. Współwłaścicielem działek została Pani w spadku po zmarłej 4
    września 2023 r. matce. Spadkobiercy podjęli decyzję o sprzedaży swoich udziałów w ww.
    działkach.
    W styczniu 2024 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami sprzedała Pani działkę nr 1/1.
    Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Nie jest Pani rolnikiem ryczałtowym Nie była
    i nie jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Ponad 5 lat temu działka objęta KW nr (...) została przekształcona i podzielona na ww.
    przedmiotowe działki budowlane. Podział miał w założeniu maksymalizować jednostkową
    cenę sprzedaży nieruchomości.
    Do 2019 r. Pani ojciec użyczał bez jakiegokolwiek wynagrodzenia swojemu znajomemu
    część całej działki rolnej przed podziałem (obecnie podzielonej na przedmiotowe działki
    budowlane), na której ten uprawiał różne płody rolne.
    Pani ojciec w 2022 r., jeszcze za życia Pani matki, zwrócił się w swoim oraz jej imieniu do
    zakładu energetycznego o uzbrojenie przedmiotowych działek w przyłącze energii
    elektrycznej. Podłączenie nastąpiło już w 2023 r. jeszcze za życia Pani matki.
    Wiosną 2024 r. Pani ojciec, na podstawie udzielonego Mu pełnomocnictwa notarialnego
    przez Panią i Pani brata, wystąpił w sprawie przyłączenia opisanych działek do sieci wodno-
    kanalizacyjnej i 15 października 2024 r. odebrał końcowy protokół odbioru technicznego.
    W ramach planowanej sprzedaży nie prowadzi i nie będzie Pani prowadzić bezpośrednio
    działań marketingowych i z takich usług nie zamierza Pani korzystać w przyszłości - nie jest

    wykluczone, że przy opisanej sprzedaży skorzysta Pani z usług agencji nieruchomości,
    zawierając umowę pośrednictwa jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności
    gospodarczej, jednak takie działania nie przekroczą zwykłej formy ogłoszenia. W działkach
    będących przedmiotem niniejszego wniosku, nie zostały poniesione przez Panią żadne
    nakłady inwestycyjne.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż przez Panią udziału 1/6 w opisanych
    powyżej działkach podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Panią w zakresie
    sprzedaży udziału w działkach nr: 1/2, 1/3, 1/4, 1/6, 1/7, 1/8 oraz 1/5 za podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy.
    W Pani sprawie sprzedaż nie wystąpi bowiem ciąg zdarzeń, który może przesądzać, że
    dostawa ww. udziału w działkach nr: 1/2, 1/3, 1/4, 1/6, 1/7, 1/8 oraz 1/5 wypełni przesłanki
    działalności gospodarczej. Jak wynika z okoliczności sprawy, nie podejmie / nie
    podejmowała Pani aktywnych działań w zakresie sprzedaży udziału w ww. działkach, które
    będą świadczyły o angażowaniu środków w sposób podobny do wykonywanych przez
    handlowców. Działka, z której wydzielone zostały ww. działki była do 2019 r. przez Pani
    ojca użyczana nieodpłatnie na cele rolnicze. W spadku otrzymała Pani już podzielone i
    podłączone do sieci energetycznej ww. działki, które Pani ojciec i zmarła matka planowali
    sprzedać. Nie prowadzi i nie zamierza Pani prowadzić działań marketingowych w celu
    sprzedaży posiadanego przez Panią udziału w powyższych działkach. Nie poniosła Pani
    żadnych nakładów inwestycyjnych z nimi związanych. Nie jest Pani czynnym podatnikiem
    podatku VAT i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Wraz z pozostałymi
    współwłaścicielami wystąpiła Pani jedynie o przyłączenie działek nr 1/2, 1/3, 1/4, 1/6, 1/7, 1
    /8 oraz 1/5 do sieci wodno-kanalizacyjnej, co nastąpiło w 2024 r. Ewentualnie nie jest
    wykluczone, że przy sprzedaży skorzysta Pani z usług agencji nieruchomości.
    Podkreślić należy, że z powołanego wyżej orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181
    /10 wynika, że w celu ustalenia czy podmiot dokonujący sprzedaży działki występuje w
    charakterze podatnika niezbędne jest przeanalizowanie wszystkich okoliczności sprawy. O
    opodatkowaniu danej transakcji przesądza ciąg działań podjętych w celu sprzedaży oraz
    angażowanie środków podobnych do podmiotów profesjonalnie zajmujących się
    sprzedażą gruntów.
    W konsekwencji, w tej konkretnej sytuacji należy uznać, że przedmiotem dostawy będzie
    składnik Pani majątku osobistego, a sprzedaż ww. udziału w działkach nr: 1/2, 1/3, 1/4, 1
    /6, 1/7, 1/8 oraz 1/5 będzie stanowić realizację prawa do rozporządzania tym majątkiem.
    W konsekwencji, należy zgodzić się z Panią, że sprzedaż udziału w działkach nr: 1/2, 1/3, 1
    /4, 1/6, 1/7, 1/8 oraz 1/5 nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż w związku z jego sprzedażą nie można
    uznać, że będzie Pani działała jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą
    stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Wobec powyższego, Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna dotyczy tylko Pani i nie
    wywołuje skutków podatkowych dla pozostałych współwłaścicieli działek.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.