Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.396.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-06
Teza: Należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabycia
oprogramowania (oprogramowania end user w tym usług
SaaS) dla celów własnego użytku, które nie obejmują
przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie
mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o
których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
od osób prawnych. W konsekwencji, na Spółce nie ciążą
obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1.
Słowa kluczowe: Niemcy
nabycie
oprogramowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Należności objęte obowiązkiem
poboru podatku przez płatnika
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy
    należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania oprogramowania
    (oprogramowania end user, w tym usług SaaS) dla celów własnego użytku, które nie
    obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w
    zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z
    późn. zm., dalej "ustawa o CIT"), a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika
    wskazane w art. 26 ust. 1 jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowym od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo - na wezwanie - pismem z 16 września 2025 r. (data wpływu do
    organu 16 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    A. Sp. z o.o. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Spółka") jest polskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od
    całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka jest globalnym
    partnerem B., producenta systemu (...) i platformy (...) to popularna platforma do
    zarządzania relacjami z klientami (z ang. ...). W jej skład wchodzą rozwiązania adresujące
    potrzeby poszczególnych działów w firmie - (...). Ze względu na potrzeby organizacyjne i
    ciągły rozwój działalności Wnioskodawca jest stroną wielu umów licencyjnych dotyczących
    systemów i narzędzi informatycznych. Spółka ponosi koszty związane z nabywaniem usług
    oprogramowania end user lub SaaS.
    Oprogramowanie end user, tj. oprogramowanie użytkownika końcowego (z ang. end user)
    wraz z nabyciem oprogramowania end user, użytkownik tego oprogramowania nie
    nabywa autorskich praw majątkowych związanych z tym oprogramowaniem (jest tzw.
    użytkownikiem końcowym). Jego uprawnienia ograniczone są do instalacji, uruchamiania,
    przechowywania i korzystania z oprogramowania oraz jego konfiguracji w ramach
    infrastruktury technicznosystemowej na określonej liczbie urządzeń. W szczególności, nie
    dysponuje on prawem do rozpowszechniania, w tym użyczania lub najmu
    oprogramowania ani jego kopii, ani prawem do wprowadzania jakichkolwiek zmian w
    kodzie programu.
    Oprogramowania end user będące przedmiotem wniosku stanowią standardowe
    oprogramowania, które nie zostały stworzone dla indywidualnych potrzeb klienta
    (użytkownika końcowego).
    Usługi typu Software as a Service (dalej "SaaS") SaaS (z ang. oprogramowanie jako usługa)
    polega na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego w
    środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Model ten
    zwany jest również modelem subskrypcyjnym. SaaS to kompletne rozwiązanie
    programowe, w ramach którego cała podstawowa infrastruktura, oprogramowanie i dane
    aplikacji znajdują się w centrum danych dostawcy lub jego podwykonawcy, dzięki czemu
    użytkownik może korzystać z funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem
    Internetu, bez konieczności angażowania własnej infrastruktury i urządzeń. Użytkownik w
    zamian za opłatę subskrypcyjną uzyskuje wyłącznie prawo do wykorzystania

    oprogramowania dla własnych potrzeb w ściśle określonym zakresie (przykładowo,
    umowa subskrypcyjna może przewidywać ściśle określoną liczbę urządzeń, z których
    można równocześnie korzystać z usługi). Umowa ta nie przenosi autorskich praw
    majątkowych do oprogramowania, ani praw do infrastruktury dostawcy. Użytkownik nie
    może modyfikować ani wyodrębniać udostępnionego mu oprogramowania, ani
    udostępniać go podmiotom trzecim w całości ani w części. Umowy w ramach modelu
    subskrypcyjnego z zasady mają charakter terminowy, w którym użytkownik nabywa prawo
    do korzystania z usługi przez określony czas. Niemniej jednak, mogą występować również
    umowy, w ramach których wynagrodzenie jest uzależnione od faktycznego wykorzystania
    oprogramowania oraz umowy zawierane bezterminowo.
    Spółka pragnie podkreślić, że w ramach nabywanych usług SaaS nie są przenoszone na
    rzecz Spółki żadne autorskie prawa majątkowe do oprogramowania, ani prawa do
    infrastruktury. Spółka nie otrzymuje prawa do modyfikowania, wyodrębniania, ani
    udostępniania na rzecz podmiotów trzecich w całości ani w części udostępnianego
    oprogramowania. Spółka otrzymuje ograniczoną, niewyłączną, niezbywalną licencję na
    korzystanie z oprogramowania wyłącznie w związku ze swoją działalnością oraz wyłącznie
    w okresie obowiązywania postanowień umownych, a kontrahent zagraniczny pozostaje
    wyłącznym właścicielem przedmiotowego oprogramowania i związanej z nim własności
    intelektualnej. Spółka korzysta z funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem
    Internetu dla własnych potrzeb, w ściśle określonym zakresie, przy jednoczesnym braku
    upoważnienia do modyfikowania lub wyodrębniania udostępnionego oprogramowania,
    jak również jego dystrybucji czy kopiowania.
    Dodatkowo podkreślić należy, że usługa SaaS i udzielana w ramach jej licencja, tożsama
    jest z zakresem przedmiotowym do licencji "end-user". O ich odmiennym charakterze
    świadczy jedynie sposób udostępnienia oprogramowania i jego umiejscowienie, które to
    w przypadku usługi SaaS przyjmuje charakter rozwiązania chmurowego i wykorzystywane
    jest za pośrednictwem przeglądarki internetowej, natomiast w przypadku licencji "end-
    user" oprogramowania instalowanego na urządzeniu użytkownika. Powyższe nie zmienia
    jednak faktu, że na gruncie ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, zakres w
    jakim użytkownikowi danego programu przysługują prawa do jego używania pozostaje
    tożsamy przy porównaniu usługi SaaS i licencji end-user.
    Również, zgodnie z najnowszymi stanowiskami organów podatkowych, usługi SaaS
    zrównywane są z licencjami użytkownika końcowego (tzw. licencje "end-user"), zarówno
    na gruncie przepisów ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, jak również na
    gruncie ustawy o CIT. Sztuczne rozbijanie usługi SaaS i licencji end-user prowadziłoby do
    rozbieżności w stanowiskach organów, które w sposób jednolity uznają, że w przypadku
    gdy podmiot korzysta z oprogramowania na zasadach użytkownika końcowego, nie ma on
    obowiązku odprowadzać podatku u źródła, ponieważ licencja taka nie jest licencją w
    rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Stanowisko, gdzie usługi SaaS były zrównane z licencją end-user Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej zajmował m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 9 stycznia 2023
    r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.230.2022.1.JC, interpretacji indywidulanej z dnia 16 lutego
    2023 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.68.2023.1.MR1, interpretacji indywidualnej z dnia 21
    kwietnia 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.109.2022.1.BJ czy też interpretacji
    indywidualnej z dnia 22 kwietnia 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.114.2022.1.BJ.
    Zakupione licencje na oprogramowania komputerowe oraz subskrypcje do serwisów
    /platform internetowych służą działalności Wnioskodawcy - umożliwiają współpracę
    zespołów, automatyzację procesów, jak również wspierają ogólne funkcjonowanie
    administracyjno-organizacyjne Spółki. Wnioskodawca korzysta aktualnie z kilkunastu
    licencji end user, dostarczanych przez kilkunastu dostawców mających siedziby za granicą,
    w tym przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Irlandii oraz
    Niemczech. W przyszłości Spółka będzie nabywać kolejne licencje na programy
    komputerowe i subskrypcje również od innych podmiotów, które mogą mieć siedzibę w

    innych państwach. Niezależnie od konkretnego produktu, nabywane licencje i dostępy
    (subskrypcje) łączy fakt, że są one nabywane wyłącznie na potrzeby własnej działalności
    Wnioskodawcy, bez przenoszenia majątkowych praw autorskich, a Wnioskodawca nie
    uzyskuje prawa do udzielania sublicencji ani dokonywania jakichkolwiek modyfikacji w
    oprogramowaniu.
    Wśród nabywanych przez Spółkę licencji użytkownika końcowego (tzw. licencje "end-
    user"), w tym udostępnianych w systemie Saas, znajdują się m.in.:
    (...)
    W nawiązaniu do art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej, ponieważ przedstawiony we
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe [
    winno być: stan faktyczny] obejmuje transakcje z udziałem podmiotów nieposiadających
    siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Wnioskodawca podaje dane
    identyfikujące tych podmiotów (nazwa/numer identyfikacji podatkowej/ kraj wydania
    numeru identyfikacji podatkowej):
    - (...) USA;
    - (...) Czechy;
    - (....) USA;
    - (...) USA;
    - (...) Wielka Brytania;
    - (...) Wielka Brytania;
    - (...) Niemcy
    - (...) Irlandia;
    - (...) USA;
    - (...) Szwecja;
    - (...) USA;
    - (...) USA;
    - (...) USA;
    - (...) Szwajcaria;
    - (...) USA;
    - (...) USA;
    - (...) USA.
    Jednocześnie, Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości może zawierać transakcje
    analogiczne do opisanych w stanie faktycznym oraz opisie zdarzenia przyszłego [winno
    być: stanie faktycznym] wniosku również z innymi podmiotami nie posiadającymi siedziby
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na chwilę obecną, zgodnie z wiedzą Spółki, żaden
    z podmiotów, na rzecz których Spółka wypłaca/ będzie wypłacać należności opisane we
    wniosku nie prowadzi w Polsce działalności poprzez zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11
    ustawy o CIT. Niemniej jednak, Spółka nie może wykluczyć, iż w przyszłości któryś z
    podmiotów zagranicznych, na rzecz których będzie wypłacać należności, rozpocznie
    prowadzenie w Polsce działalności poprzez taki zakład.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W piśmie z 16 września 2025 r. (data wpływu do organu 16 września 2025 r.), uzupełnili
    Państwo dane identyfikujące zagraniczne podmioty od których Spółka nabywa
    Oprogramowanie w ramach tzw. licencji end user oraz w ramach usługi SaaS.

    Ponadto doprecyzowali Państwo przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego i
    wskazali, że:
    1. W zakresie nabywania oprogramowania w ramach tzw. licencji end user:
      a) Spółka nie nabywa uprawnienia do modyfikowania, dokonywania w nim
        jakichkolwiek zmian, sublicencjonowania, dalszego rozpowszechniania, ani
        komercyjnego wykorzystywania tego oprogramowania. Zakres korzystania
        ogranicza się wyłącznie do instalacji, uruchamiania, przechowywania i użytkowania
        oprogramowania na potrzeby własnej działalności Spółki, zgodnie z warunkami
        licencji.
      b) W związku z nabyciem licencji nie dochodzi do przeniesienia autorskich praw
        majątkowych, ani do nabycia prawa do korzystania z oprogramowania na
        jakimkolwiek z pól eksploatacji określonych w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24). Spółka
        otrzymuje jedynie niewyłączną, niezbywalną licencję na używanie oprogramowania
        w ściśle określonym zakresie.
    2. W zakresie nabywania oprogramowania w modelu Software as a Service (SaaS):
      a) Nie dochodzi do przeniesienia praw do infrastruktury Usługodawcy, w szczególności
        poprzez jej wynajmowanie, dzierżawienie czy leasingowanie. Infrastruktura
        techniczno-systemowa pozostaje wyłącznie własnością i pod kontrolą dostawcy
        usługi (lub jego podwykonawcy).
      b) Spółka nie nabywa usług udostępniania i utrzymania powierzchni dyskowej w
        rozumieniu usług typu hosting czy colocation.
      c) Spółka nie nabywa prawa do dysponowania określoną objętością dysków, mocą
        obliczeniową ani pamięcią podręczną w infrastrukturze dostawcy, które mogłyby
        być przez Spółkę wykorzystywane w prowadzonej działalności. Jedynym
        świadczeniem jest dostęp do funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem
        sieci Internet.
      d) W ramach korzystania z oprogramowania w modelu SaaS nie dochodzi do analizy,
        przekształcania ani generowania danych przez Spółkę w sensie technicznym. Dane
        wprowadzane przez Spółkę są przetwarzane jedynie w ramach funkcjonalności
        udostępnionego oprogramowania, natomiast Spółka nie uzyskuje żadnych
        dodatkowych praw ani narzędzi do samodzielnego przetwarzania danych w
        infrastrukturze dostawcy.
    Pytanie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że należności wypłacane przez Spółkę z
    tytułu nabywania oprogramowania (oprogramowania end user, w tym usług SaaS) dla
    celów własnego użytku, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw
    majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa
    w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej "ustawa o CIT"), a w konsekwencji,
    na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania oprogramowania
    (oprogramowania end user, w tym usług SaaS) dla celów własnego użytku, które nie
    obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w
    zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w
    konsekwencji na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i
    następnych ustawy o CIT.

    Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, które dokonują wypłat należności m.
    in. z tytułu przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT są zobowiązane do
    obliczania, pobierania i wpłacania pobranego podatku do właściwych organów
    skarbowych. Należy przy tym zauważyć, że ustawa o CIT w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1
    wskazuje zamknięty katalog przychodów, podlegających opodatkowaniu podatkiem u
    źródła.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
    należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka
    transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
    sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej
    za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w
    zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze -
    ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
    portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
    wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa
    żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego
    przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego
    przez pasażera
    - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowe transakcje nabycia przez Spółkę
    oprogramowania end user i usług SaaS w sposób oczywisty nie mieszczą się w kategoriach
    przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2 - 4.
    Tym samym, analiza powinna skupić się na możliwości ewentualnego zakwalifikowania
    nabywanych usług do kategorii wymienionej w pkt 1 powyższego artykułu, a przede
    wszystkim jako "przychody z praw autorskich lub praw pokrewnych, a także z ich
    sprzedaży".
    Ustawa o CIT ani żadne inne ustawy podatkowe nie zawierają definicji praw autorskich. Z
    uwagi na fakt, iż prawa autorskie nie są podatkowo zdefiniowane, należy w tym zakresie
    odnieść się do ustawy, która zawiera ich definicję. Taką ustawą jest ustawa z dnia 4 lutego
    1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 24 z
    późn. zm., dalej jako: "ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych").

    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem
    prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia (utwór).
    Natomiast stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory: wyrażone
    słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
    naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    Zgodnie z art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie
    prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2
    i 3, obejmują prawo do:
          1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w
            całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w
            zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania,
            przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest
            jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;
          2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych
            zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych
            zmian dokonała;
          3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego
            lub jego kopii.
    Jednocześnie, w art. 75 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wprost
    wskazano, że nie wymaga zgody uprawnionego:
    1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu
      komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana
      równocześnie z programem komputerowym;
    2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w
      celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z
      egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności
      upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania,
      przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;
    3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2,
      jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia
      współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi
      programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
      a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do
        korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę
        działającą na ich rzecz,
      b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo
        dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,
      c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego,
        które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.
    Ponadto, stosownie do art. 52 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
        1) Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu
        nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.
        2) Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie
        powoduje przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.

        3) Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim
        zakresie, w jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego.
    Nabywca oryginału może jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia
    oraz wynagrodzenia za korzystanie.
    Oprogramowanie end user.
    Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego należy zauważyć, że w ramach
    nabywania oprogramowania end user na potrzeby prowadzonej przez siebie działalności
    gospodarczej, Spółka nabywa prawa, które są ograniczone do instalacji, uruchamiania,
    przechowywania i korzystania z oprogramowania oraz jego konfiguracji w ramach
    infrastruktury techniczno-systemowej na określonej liczbie urządzeń. W szczególności,
    Spółka nie nabywa praw do rozpowszechniania, w tym użyczania lub najmu
    oprogramowania ani jego kopii, ani praw do wprowadzania jakichkolwiek zmian w kodzie
    programu. Konsekwentnie, prawa nabywane przez Spółkę wraz z oprogramowaniem end
    user nie mieszczą się w zakresie praw autorskich wymienionych w art. 74 ust. 4 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Tym samym, w wyniku nabycia tego rodzaju oprogramowania nie dochodzi do
    przeniesienia autorskich praw majątkowych, ani do uprawnienia do korzystania z tego
    oprogramowania na którymkolwiek z pól eksploatacji określonych w ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych.
    Zatem, przychody z tytułu nabycia oprogramowania nie stanowią przychodów z praw
    autorskich, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na
    podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jednocześnie, powyższe stanowisko znajduje poparcie na gruncie międzynarodowego
    prawa podatkowego - np. w Komentarzu do Modelu Konwencji OECD ("Komentarz") -
    przyjmuje się, że takimi należnościami licencyjnymi (opodatkowanymi podatkiem u źródła)
    nie są opłaty za korzystanie z oprogramowania w oparciu o "licencję użytkownika
    końcowego" (licencja End-user). Chodzi tutaj o tego rodzaju licencję, która przyznaje
    uprawnienia pozwalające jedynie na faktyczne korzystanie z tego oprogramowania,
    zgodnie z jego przeznaczeniem. Przykładowo, w Komentarzu wskazano, że "w
    transakcjach innego typu prawa nabyte związane z prawami autorskimi ograniczone są do
    praw niezbędnych w celu uruchomienia programu przez użytkownika, na przykład
    wówczas, gdy odbiorca uzyskuje ograniczone prawa do powielania programu. Sytuacja
    taka występuje często w transakcjach nabycia egzemplarza programu. Prawa
    przekazywane w takim przypadku są ściśle związane z charakterem programów
    komputerowych. Prawa te umożliwiają użytkownikom kopiowanie programu, na przykład
    na twardy dysk lub do celów archiwalnych. (...) skopiowanie programu na twardy dysk lub
    do pamięci operacyjnej komputera bądź sporządzenie kopii archiwalnej jest niezbędnym
    krokiem do korzystania z programu. Zatem prawa związane z czynnościami kopiowania,
    jeśli jedynie umożliwiają użytkownikowi faktyczne korzystanie z programu, należy
    pominąć przy analizie charakteru transakcji do celów podatkowych. Płatności w
    transakcjach tego typu traktowane są jako dochód z działalności handlowej zgodnie z
    artykułem 7" (Modelowa konwencja w sprawie podatku od dochodu i majątku: wersja
    skrócona 2010", przeł. K. Bany, Warszawa 2011, komentarz do art. 12).
    Z powyższego wynika, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu,
    niepozwalające na wykorzystywanie tego programu komercyjnie (jego rozpowszechnianie
    czy sublicencjonowanie), nie stanowią podstawy do traktowania naliczanych opłat jako
    należności licencyjnych w rozumieniu Modelu Konwencji OECD. Takie opłaty są zbliżone
    bardziej do opłat za nabycie egzemplarza produktu do wykorzystania na własny użytek -
    programu, który można jedynie zainstalować (wgrać), skonfigurować, uruchomić
    (odtworzyć) czy zarchiwizować (zrobić kopię zapasową). W konsekwencji dochód

    uzyskiwany w postaci takich opłat licencyjnych nie powinien na gruncie Modelu Konwencji
    OECD podlegać opodatkowaniu w oparciu o art. 12 ("Należności licencyjne"), tylko na
    podstawie art. 7 ("Zyski przedsiębiorstw").
    Natomiast w świetle polskiej ustawy o CIT tego rodzaju opłaty nie powinny być traktowane
    jako przychody z praw autorskich lub praw pokrewnych z art. 21 ust. 1 pkt 1 - nie powinny
    podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie tego przepisu. Przedmiotem
    licencji End- user nie są bowiem prawa autorskie lub prawa pokrewne, do których
    odwołuje się ten przepis, tylko uprawienie do używania egzemplarza utworu (faktycznego
    korzystania z niego, zgodnie z jego przeznaczeniem).
    Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) należy
    zauważyć, że w ramach nabywania licencji end-user na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej, Spółka nabywa prawa, które są ograniczone do instalacji, uruchamiania,
    przechowywania i korzystania z oprogramowania oraz jego konfiguracji w ramach
    infrastruktury techniczno-systemowej na określonej liczbie urządzeń. W szczególności,
    Spółka nie nabywa praw do sublicencjonowania czy rozpowszechniania, w tym użyczania
    lub najmu oprogramowania ani jego kopii, ani praw do wprowadzania jakichkolwiek zmian
    w kodzie programu.
    Konsekwentnie, prawa nabywane przez Spółkę w ramach licencji End-user nie mieszczą
    się w zakresie praw autorskich wymienionych w art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych. Tym samym, w wyniku ponoszenia opłat nie dochodzi do
    przeniesienia autorskich praw majątkowych, ani do uprawnienia do korzystania z tego
    oprogramowania na którymkolwiek z pól eksploatacji określonych w ustawie o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. Zatem, przychody z tytułu nabycia przedmiotowego
    oprogramowania nie stanowią przychodów z praw autorskich, a w konsekwencji nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wnioskodawca pragnie również zauważyć, że stanowisko, iż przychody z tytułu sprzedaży
    oprogramowania end user nie podlegają obowiązkowi poboru podatku u źródła, było
    również wielokrotnie potwierdzane przez organy podatkowe w interpretacjach
    indywidualnych prawa podatkowego, np.:
        Interpretacja DKIS z dnia 23 kwietnia 2025 r. o znaku 0111-KDIB1-2.4010.97.2025.2.
        AW, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, stosownie do
        którego: „Należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania oprogramowania
        (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla celów własnego użytku, które nie
        obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w
        zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o
        CIT, a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26
        ust. 1 i następnych ustawy o CIT.”
        Interpretacja DKIS z dnia 11 kwietnia 2025 r. o znaku 0111-KDIB1-
        1.4010.109.2025.1.MF, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko
        wnioskodawcy, stosownie do którego: „(...) należności wypłacane przez Spółkę z
        tytułu nabywania oprogramowania (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla
        celów własnego użytku, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich
        praw majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o
        których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą
        obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o CIT.”
        Interpretacja indywidualna DKIS z 28 maja 2020 r. o znaku 0114-KDIP2-
        1.4010.97.2020.1.SP, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko

        wnioskodawcy, stosownie do którego: " (...) w ocenie Spółki, nie dochodzi do
        przeniesienia praw autorskich do Oprogramowania. W szczególności
        Wnioskodawca nie nabywa prawa do zwielokrotnienia, modyfikacji czy
        rozpowszechniania programów komputerowych. Spółka nie nabywa również usług
        przetwarzania danych. Wnioskodawca nabywa jedynie egzemplarze/dostęp do
        Oprogramowania (na potrzeby własne lub w celu dalszej odsprzedaży). Biorąc pod
        uwagę powyższe, po stronie zagranicznych producentów lub podmiotów
        pośredniczących w dystrybucji nie dochodzi do powstania przychodu z praw
        autorskich, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, ani przychodu z
        tytułu świadczenia usług przetwarzania danych. Zatem, Wnioskodawca nie będzie
        zobowiązany jako płatnik podatku do potrącenia od takiej płatności
        zryczałtowanego podatku dochodowego zgodnie z art. 26 ust. 1 i ust. 2e Ustawy o
        CIT".
        Interpretacja indywidualna DKIS z 2 grudnia 2019 r. o znaku 0111-KDIB1-
        2.4010.416.2019.1.AK, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko
        wnioskodawcy, stosownie do którego: " (...) wypłata przez Wnioskodawcę na rzecz
        danego Nierezydenta wynagrodzenia za przedmiotowe Licencje "enduser" nie jest
        objęta obowiązkiem poboru podatku u źródła. Niniejsze nie jest w szczególności
        uzależnione od dysponowania przez Wnioskodawcę certyfikatem rezydencji
        podatkowej danego Nierezydenta, na rzecz którego wypłacane jest wynagrodzenie
        z tytułu niniejszych licencji".
        Interpretacja indywidualna DKIS z 27 sierpnia 2019 r. o znaku 0111-KDIB1-
        1.4010.249.2019.4.BS, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko
        wnioskodawcy, stosownie do którego: "(...) za należności licencyjne nie mogą być
        uznawane te należności, które ponoszone są za licencję, w związku z którą jej
        nabywca: - nie nabywa praw autorskich bądź praw do dysponowania nimi w
        stosunku do przedmiotu licencji; - nie będzie dokonywał dalszej odsprzedaży bądź
        nie będzie udzielał sublicencji; - może wykorzystywać przedmiot licencji jedynie do
        własnych potrzeb. W przypadku wypłaty przez Wnioskodawcę należności
        nierezydentom, które nie mieszczą się w katalogu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
        Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji
        warunkującego niepobranie podatku "u źródła"".
        Interpretacja indywidualna DKIS z 1 lipca 2019 r. o znaku 0111-KDIB1-
        1.4010.193.2019.1.BS, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko
        wnioskodawcy, stosownie do którego: "(...) obowiązek pobrania przez płatnika
        zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1
        u.p.d.o.p., dotyczy tylko wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 u.
        p.d.o.p. W przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie będzie
        obejmował on Spółki, gdyż wypłacane przez nią na mocy Umowy End-User
        należności z tytułu nabycia od zagranicznych osób prawnych licencji na
        użytkowanie programu komputerowego na własny użytek nie stanowią należności
        wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.".

        Interpretacja indywidualna DKIS z 24 kwietnia 2019 r. o znaku 0111-KDIB2-
        1.4010.164.2019.1.MJ, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko
        wnioskodawcy, stosownie do którego: " (...) Wnioskodawca nie będzie miał
        obowiązku pobierania podatku u źródła w związku z dokonywaniem płatności
        tytułem udzielania licencji końcowego użytkowania programu komputerowego na
        rzecz rezydenta Norwegii, bez względu na to, czy będzie w posiadaniu certyfikatu
        rezydencji, czy też nie będzie go posiadać".
        Interpretacja indywidualna DKIS z 31 stycznia 2018 r. o znaku 0114-KDIP2-
        1.4010.364.2017.1.PW, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko
        wnioskodawcy, stosownie do którego: "Podsumowując, jako że Spółka nabywając
        licencję użytkownika końcowego do korzystania z danych oraz oprogramowania
        udostępnianego przez Licencjodawcę: - nie jest jej wyłącznym użytkownikiem, -ma
        prawo wykorzystywać oprogramowanie i udostępnione dane wyłącznie do celów
        prowadzonej działalności gospodarczej i tylko w Polsce, - nie ma prawa sprzedawać
        ani udostępniać lub przekazywać w innej formie osobom trzecim danych ich
        oprogramowania wynagrodzenie uiszczane przez Wnioskodawcę na rzecz
        Licencjodawcy nie stanowi należności wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
        CIT. Nie podlega zatem opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w
        Polsce. Wnioskodawca nie jest więc w tym przypadku zobowiązany do poboru
        zryczałtowanego podatku i odprowadzenia go na rachunek organu podatkowego".
    Do kwestii, iż obrót oprogramowaniem komputerowym nie zawsze wiąże się z
    przeniesieniem praw autorskich, odniósł się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku
    (podjętym w składzie 7 sędziów) z 24 listopada 2003 r. o sygn. akt FSA 2/03, stosownie do
    którego: "W praktyce gospodarczej nie każdemu obrotowi oprogramowaniem
    komputerowym towarzyszyć musi umowa przeniesienia praw autorskich lub licencja.
    Występuje to wówczas, gdy oprogramowanie nie stanowi utworu w rozumieniu prawa
    autorskiego oraz gdy w świetle umowy przenoszącej własność egzemplarza
    oprogramowania nie jest jej przedmiotem przejście autorskich praw majątkowych do
    utworu (art. 52 ust. 1 ustawy o prawie autorskim), a także gdy nabywca egzemplarza
    oprogramowania na podstawie umowy licencyjnej dokonuje jego dalszej odsprzedaży, do
    czego jest uprawniony ze względu na wyczerpanie się prawa autorskiego do
    rozpowszechniania tego egzemplarza (art. 74 ust. 4 pkt 3 ustawy o prawie autorskim)".
    Usługi SaaS.
    W odniesieniu do nabywania usług SaaS należy zauważyć, że istotą tych usług jest
    umożliwienie ich nabywcy dostępu do funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego
    w środowisku sprzętowosystemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Nabywca
    (użytkownik) usługi korzysta z funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem
    Internetu dla własnych potrzeb, w ściśle określonym zakresie. Nie może modyfikować ani
    wyodrębniać udostępnionego mu oprogramowania. Nie ma też prawa do dystrybucji czy
    kopiowania nabytych usług. Co więcej, użytkownik usług SaaS nie korzysta z konkretnego
    egzemplarza programu komputerowego, którego identyfikacja byłaby możliwa.
    Wobec powyższego, należy zauważyć, że w związku z nabyciem usług SaaS nie zostaną
    przeniesione autorskie prawa majątkowe ani nie zostanie udzielone prawo do korzystania
    z oprogramowania na którymkolwiek z pól eksploatacji wymienionych w art. 74 ust. 4
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W konsekwencji, przychody z tytułu
    świadczenia tych usług nie są opodatkowane podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust.
    1 ustawy o CIT.

    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego
    wydawanych przez organy podatkowe, tak np.:
        Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 26 kwietnia 2024 r. o znaku 0114-KDIP2-
        1.4010.32.2024.2.MW, stosownie do której: „wynagrodzenie ponoszone przez
        Spółkę w związku z korzystaniem z usług SaaS, polegających na umożliwieniu
        dostępu do aplikacji na serwerze w chmurze i udostępniania jej użytkownikowi
        końcowemu przez Internet nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u
        źródła w Polsce.”
        Interpretacja indywidualna DKIS z 22 listopada 2019 r. o znaku 0114-KDIP2-
        1.4010.409.2019.1.JS, stosownie do której: "Biorąc pod uwagę przedstawiony przez
        Wnioskodawcę we wniosku stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, obowiązek
        pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób
        prawnych, w myśl cytowanych powyżej przepisów, nie będzie obejmował
        Wnioskodawcy, gdyż wypłacane przez niego należności z tytułu (...) korzystania z
        usług SaaS oraz pośrednictwa w sprzedaży usługi SaaS, polegające na umożliwieniu
        dostępu do funkcji realizowanych przez oprogramowanie umieszczone na
        serwerach w chmurze bez potrzeby instalacji, obejmujące w szczególności dostęp
        do aplikacji w trybie "online" nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie
        art. 21 ust. 1 pkt 1-4 u.p.d.o.p. i w konsekwencji Spółka jako płatnik nie jest
        zobowiązana do pobrania podatku u źródła na zasadach przewidzianych w art. 26 u.
        p.d.o.p.".
        Interpretacja indywidualna DKIS z 21 czerwca 2018 r. o znaku 0114-KDIP2-
        1.4010.111.2018.2.PW, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko
        wnioskodawcy, stosownie do którego: "Spółka dokonując zapłaty za dostęp do
        internetowych baz danych/ serwisów informacyjnych, gdy celem korzystania jest
        wyłącznie poszerzenie wiedzy subskrybenta korzystającego z informacji, do których
        dostęp został wykupiony, nie ma obowiązku odprowadzania jako płatnik
        zryczałtowanego podatku dochodowego od wynagrodzenia należnego
        kontrahentowi".
    Dodatkowo, należy wskazać, że zapewnienie usługi polegającej na udostępnieniu
    oprogramowania umieszczonego na serwerach lub w chmurze nie zostało objęte również
    dyspozycją przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. W szczególności należy wskazać, że
    usługa SaaS nie stanowi usług przetwarzania danych ani usług o podobnym charakterze.
    Wnioskodawca uważa, że nie ponosi opłat związanych z przetwarzaniem danych,
    ponieważ aby można było mówić o wykonywaniu tego rodzaju usług wymagane jest
    zamówienie u kontrahenta danych wyjściowych, które zostały specjalnie przygotowane na
    podstawie przedstawionych przez zamawiającego warunków brzegowych, wytycznych czy
    innych danych wejściowych. Innymi słowy, raport czy informacja musiałyby zawierać
    informacje przydatne tylko dla zamawiającego lub przydatne pod kątem jego oczekiwań.
    Musiałyby być szczegółowo usystematyzowane zgodnie z wymaganiami danego odbiorcy.
    Równocześnie zaś inni klienci nie mieliby dostępu do tych informacji przygotowanych dla
    danego klienta lub byłyby one dla nich nieprzydatne. Mając na uwadze, że usługa SaaS
    polega na umożliwieniu dostępu do oprogramowania umieszczonego na serwerach lub w
    chmurze obliczeniowej bez potrzeby instalacji na urządzeniu czy nośniku obejmującym w
    szczególności dostęp do aplikacji w trybie "online" nie powinno budzić wątpliwości, że nie

    obejmuje ona swoim zakresem przetwarzania danych indywidualnie dostarczonych przez
    klientów, a jedynie wykorzystanie właściwości technicznych dostępnych aplikacji.
    Jak zostało wskazane w Interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 28 czerwca 2024 r. o znaku
    0114-KDIP2-1.4010.232.2024.2.MW „Celem opracowania danych byłoby bowiem
    uzyskanie z danych dostępnych po ich zebraniu i zestawieniu lub matematycznemu
    przekształceniu, ich zbiorczego przedstawienia w formie wyniku matematycznego lub
    ukazania ich całościowego wpływu na, przykładowo, zjawiska gospodarcze w prowadzonej
    działalności. Dane w przypadku Usług wsparcia L3 są jedynie wtórnie wykorzystywane w
    toku realizowanych prac i służą opracowaniu oraz zabezpieczeniu właściwego
    funkcjonowania aplikacji/systemów. Należy również podkreślić, że po stronie B. nie tylko
    nie dochodzi do świadczenia usługi polegającej na przetwarzaniu danych. Spółka może
    jedynie stworzyć aplikację/system, za pomocą którego A. ma możliwość przetwarzania
    danych na własne potrzeby.”
    Podobne stanowisko przedstawił DKIS w Interpretacji z dnia 21 kwietnia 2022 r. o znaku
    0111-KDIB2-1.4010.91.2022.1.BJ: „Przy wykonywaniu usług przetwarzania danych, dany
    podmiot zamawia u kontrahenta dane wyjściowe, które są specjalnie przygotowane na
    podstawie przedstawionych przez zamawiającego wytycznych lub innych danych
    wejściowych. Usługa SaaS polega na umożliwieniu dostępu do funkcji oprogramowania
    umieszczonego na serwerach lub w chmurze obliczeniowej. Zatem w swojej specyfice nie
    obejmuje ona swoim zakresem przetwarzania danych indywidualnie dostarczonych przez
    klientów. W przedmiotowej usłudze SaaS, zamawiający nie dostarcza żadnych danych
    wejściowych do opracowania. Usługa SaaS daje jedynie zamawiającemu uprawnienie do
    wykorzystywania właściwości technicznych dostępnych aplikacji."
    Podsumowując, zdaniem Spółki, wyżej przedstawione okoliczności pozwalają uznać, że
    należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabywania oprogramowania
    (oprogramowania end user oraz usług SaaS) dla celów własnego użytku (wewnętrznych
    oraz pośrednio do wytwarzania produktów/usług), które nie obejmują przeniesienia na
    Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym
    przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Spółce
    nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o CIT.
    W konsekwencji Wnioskodawca nie jest również zobowiązany do wykazywania w
    informacji IFT-2R należności płaconych na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu
    udzielenia licencji użytkownika końcowego na podstawie art. 26 ustawy o CIT ani nie jest
    zobowiązany do posiadania certyfikatu rezydencji kontrahenta w celu braku obowiązku
    poboru podatku u źródła przy zapłacie należności z tytułu licencji użytkownika końcowego
    na podstawie ww. artykułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa pytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      Kursy malarskie online
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów

      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy CIT,
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Przy czym, jak wynika z art. 26 ust. 7 ustawy o CIT,
      Wypłata, o której mowa w ust. 1, 1ac, 1c, 1d, 1m, 2c i 2e, oznacza wykonanie
      zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym poprzez zapłatę, potrącenie lub
      kapitalizację odsetek.
    Z kolei art. 26 ust. 7a ustawy o CIT stanowi, że:
      Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
      1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
      uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Jednocześnie szczegółowe reguły składnia tego rodzaju oświadczenia określają przepisy
    art. 26 ust. 7b-7c i art. 26 ust. 1f ustawy o CIT.
    W myśl art. 4a pkt 12 ustawy o CIT:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o - certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ
      administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika.

    Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT,
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e
      pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania,
      albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f - na rachunek
      urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników
      wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami uprawnionymi z
      papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość
      nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa
      w art. 4a pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
      wykonuje swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w:
      1. art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,
      2. art. 3 ust. 2, oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i
      pobranym podatku
      - sporządzone według ustalonego wzoru.
    W myśl art. 26 ust. 3a ustawy o CIT,
      Płatnicy są obowiązani przesłać informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, w terminie
      przekazania kwoty pobranego podatku, a informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, w
      terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w
      którym dokonano wypłat, o których mowa w ust. 1, również wówczas, gdy płatnik w
      roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w
      ust. 3b.
    Art. 26 ust. 3d ustawy o CIT stanowi natomiast, że:
      Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, sporządzają i przekazują również
      podmioty, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      oraz art. 22 ust. 1, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
      lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku. Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się
      odpowiednio.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej oraz obowiązek
    dochowania przez płatnika warunków należytej staranności.

    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy należności wypłacane przez Spółkę z
    tytułu nabywania oprogramowania (oprogramowania end user, w tym usług SaaS) dla
    celów własnego użytku, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw
    majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa
    w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika
    wskazane w art. 26 ust. 1.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy i jego uzupełnienie oraz wskazane przepisy
    prawa podatkowego, stwierdzić należy, że należności wypłacane przez Spółkę z tytułu
    nabywania oprogramowania (oprogramowania end user, w tym usług SaaS) dla celów
    własnego użytku, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw
    majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa
    w art. 21 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o CIT, bowiem zakres nabytych usług obejmujący prawo do
    korzystania z Oprogramowania opisanego we wniosku jest odmienny od charakteru usług
    wskazanych w tym przepisie, z którymi ustawodawca wiąże obowiązek poboru podatku u
    źródła.
    Kolejno wskazać należy, że zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT
    objęte są m.in. prawa autorskie lub prawa pokrewne w tym również sprzedaż tych praw
    oraz prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy zauważyć, że w opisie sprawy wskazali
    Państwo, że Spółka nabywa oprogramowania w ramach tzw. licencji end user oraz w
    modelu Software as a Service (SaaS). Niezależnie od konkretnego produktu, nabywane
    licencje i dostępy (subskrypcje) łączy fakt, że są one nabywane wyłącznie na potrzeby
    własnej działalności Państwa Spółki, bez przenoszenia majątkowych praw autorskich, a
    Państwa Spółka nie uzyskuje prawa do udzielania sublicencji ani dokonywania
    jakichkolwiek modyfikacji w oprogramowaniu.
    Analizując obowiązek pobrania podatku u źródła w odniesieniu do wypłacanych
    należności za prawo do korzystania z oprogramowania (oprogramowania end user, w tym
    usług SaaS) dla celów własnego użytku, należy odnieść się do przepisów określających
    zakres praw autorskich.
    W celu określenia zakresu praw autorskich według polskich przepisów, należy odnieść się
    do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.; dalej: „UPA”), który stwierdza, że:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Jednocześnie jak stanowi art. 1 ust. 2 pkt 1 UPA:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
      naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    W świetle art. 41 ust. 2 UPA:
      Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub licencja obejmują pola
      eksploatacji wyraźnie w nich wymienione.
    Zgodnie z art. 50 UPA:
      Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:
      1) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną techniką
      egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu
      magnetycznego oraz techniką cyfrową;
      2) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono -
      wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;

      3) w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 -
      publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i
      reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy
      mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
    Jak stanowi art. 67 ust. 1 i ust. 2 UPA:
      1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w
      umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.
      2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób
      (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę
      upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu
      eksploatacji (licencja niewyłączna).
    W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zawarto ogólną normę,
    opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tego artykułu
    ma charakter pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie
    wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii,
    podanych jako katalog otwarty. Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie
    utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej
    środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane
    do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony
    w art. 1 ust. 2 pkt 1 UPA stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem
    prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez
    twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami
    matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg
    przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz
    programy komputerowe.
    Zgodnie z art. 74 ust. 1 UPA:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od
    formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu
    maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd. Podlega on
    ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w
    dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.
    Na podstawie art. 74 ust. 4 UPA:
      Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem
      przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
      1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub
      w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
      programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
      wymagają zgody uprawnionego;
      2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
      3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub
      jego kopii.
    Podsumowując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie
    autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o

    indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory
    naukowe lub literackie. Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę
    jako przedmiot prawa autorskiego.
    Łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz powołanych przepisów prawa
    autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że płatności z tytułu licencji na oprogramowanie
    komputerowe co do zasady podlegają w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym u źródła.
    Zaliczenie należności, wypłacanych przez Państwa, do odpowiedniej kategorii przychodów
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od istoty praw, jakie Spółka nabywa w
    ramach umowy.
    W tym stanie rzeczy, w myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT należy przeanalizować, czy
    postanowienia umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie wyłączają lub nie ograniczają prawa Polski do
    opodatkowania przedmiotowych dochodów.
    W niniejszej sprawie należy odnieść się do postanowień:
    1. Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej
      Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
      zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
      zysków majątkowych, sporządzonej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz.U. z 2006 r.,
      Nr 250, poz. 1840), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą
      środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji
      podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez
      Zjednoczone Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2253);
    2. Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów
      Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu
      uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w
      Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz.U. z 1976 r., Nr 31, poz. 178).
    3. Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
      zakresie podatków od dochodu, sporządzoną w Warszawie dnia 13 września 2011 r.
      (Dz.U. z 2012 r. poz. 991) zmodyfikowaną Konwencją wielostronną implementującą
      środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji
      podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24
      listopada 2016 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1369);
    4. Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku,
      podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90);
    5. Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
      zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r.
      (Dz.U. z 1996 r. poz. 129), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną
      implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
      zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
      Polskę i Irlandię dnia 7 czerwca 2017 r.;
    6. Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, z
      dnia 2 września 1991 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 22, poz. 92 z późn. zm.)
    - dalej łącznie: „UPO”
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-brytyjskiej:

      Przy stosowaniu niniejszej Konwencji w dowolnym czasie przez Umawiające się
      Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej
      niezdefiniowane będzie miało takie znaczenie, jakie ma ono w tym czasie w
      przepisach prawnych tego Państwa w zakresie podatków, do których ma
      zastosowanie niniejsza Konwencja, przy czym znaczenie wynikające z
      ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem
      nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-brytyjskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje
      działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w
      drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu
      zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody lub zyski majątkowe, które zostały odrębnie
      uregulowane w innych artykułach niniejszej Konwencji, to postanowienia tych innych
      artykułów nie będą naruszane przez postanowienia tego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-brytyjskiej:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże takie należności mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz jeżeli osoba
      uzyskująca należności jest osobą do nich uprawnioną, podatek w ten sposób
      ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty należności licencyjnych brutto.
      3. Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
      praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego (włącznie z
      filmami dla kin oraz filmami lub taśmami transmitowanymi w radiu lub telewizji),
      wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy
      technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za
      informacje związane z doświadczeniem zawodowym w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej (know-how).
    Stosownie do art. 3 ust. 2 umowy polsko-amerykańskiej:
      Każde inne określenie użyte w niniejszej Umowie i w niej nie zdefiniowane, jeżeli z
      kontekstu nie wynika inaczej, będzie miało takie znaczenie, jakie ono posiada
      zgodnie z prawem tego Umawiającego się Państwa, którego podatek jest ustalony.
      Bez względu na poprzednie zdanie, jeżeli znaczenie takiego określenia zgodnie z
      prawem jednego Umawiającego się Państwa jest różne od znaczenia, jakie temu
      określeniu nadaje prawo drugiego Umawiającego się Państwa, lub jeżeli ustalenie
      znaczenia takiego określenia w oparciu o prawo jednego z Umawiających się Państw
      nastręcza trudności, właściwe władze Umawiających się Państw mogą w celu
      zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu lub dla realizacji innego celu niniejszej
      Umowy ustalić wspólne znaczenie określenia dla celów tej Umowy.
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 i ust. 5 umowy polsko-amerykańskiej:
      1. Zyski z przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa powinny być opodatkowane
      tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być

      opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w
      jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
      5. Jeżeli w zyskach mieszczą się pozycje dochodu, które zostały odrębnie
      uregulowane w innych artykułach niniejszej Umowy, postanowienia tamtych
      artykułów zastąpią postanowienia tego artykułu, jeżeli nie stanowi on inaczej.
    W myśl natomiast art. 13 ust. 1, 2, 3 i ust. 5 umowy polsko-amerykańskiej:
      1. Należności licencyjne powstałe w jednym Umawiającym się Państwie i wypłacane
      osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie będą opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.
      2. W każdym razie takie należności mogą być opodatkowane także w tym Państwie,
      w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale podatek w ten sposób
      pobierany nie może przekroczyć 10% kwoty należności brutto.
      3. Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza:
      a) wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania wszelkich praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej
      lub prac naukowych, włączając prawa autorskie, związane z filmami i taśmami
      magnetofonowymi używanymi przez rozgłośnie radiowe i stacje telewizyjne,
      patentami, znakami towarowymi, wzorami użytkowymi i zdobniczymi,
      dokumentacją, formułami, technologią produkcyjną, informacjami dotyczącymi
      doświadczeń przemysłowych, handlowych lub naukowo-badawczych lub
      umiejętności (know-how), oraz
      b) zyski osiągnięte ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji taką wartością
      majątkową lub prawami w takim zakresie, w jakim kwoty uzyskane z takiej
      sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji za odpłatnością uzależnione są od
      produktywności, używania lub dysponowania taką wartością majątkową lub
      prawami.
      5. Należności licencyjne będą uważane za powstałe w Umawiającym się Państwie
      tylko wtedy, kiedy takie należności licencyjne są wypłacane jako zaspokojenie
      używania lub praw do używania wartości majątkowych lub praw wymienionych w
      ustępie 3 na terytorium tego Umawiającego się Państwa.
    Stosownie do art. 3 ust. 2 umowy polsko-czeskiej:
      Przy stosowaniu niniejszej Umowy w dowolnym czasie przez Umawiające się
      Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej
      niezdefiniowane ma takie znaczenie jakie w tym czasie ma ono w prawie tego
      Państwa dla celów podatków, do których ma zastosowanie niniejsza Umowa, przy
      czym znaczenie określenia wynikające z ustawodawstwa podatkowego tego Państwa
      ma pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym temu pojęciu przez inne przepisy
      prawne tego Państwa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-czeskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski
      przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
      mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
      7. Jeżeli zyski zawierają dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych
      artykułach niniejszej Umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie będą
      naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-czeskiej:

      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże, takie należności mogą być również opodatkowane w tym Umawiającym
      się Państwie, w którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba
      uprawniona do należności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć
      10 procent kwoty należności licencyjnych brutto.
      3. Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności uzyskiwane w związku z korzystaniem lub prawem do korzystania
      z wszelkich praw autorskich, filmów lub taśm transmitowanych w radiu lub telewizji,
      patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub
      procesu produkcyjnego a także urządzenia przemysłowego, handlowego lub
      naukowego lub za informacje związane z doświadczeniem zawodowym w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Stosownie do art. 3 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu
      nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej niezdefiniowane będzie
      miało takie znaczenie, jakie przyjmuje w danym czasie zgodnie z prawem tego
      Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa, przy
      czym znaczenie wynikające ze stosowania ustawodawstwa podatkowego tego
      Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez
      inne przepisy prawne tego Państwa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-niemieckiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarcza w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w
      innych artykułów niniejszej umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie
      będą naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    Jak stanowi art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-niemieckiej:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu,
      mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności
      licencyjnych, ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty brutto
      należności licencyjnych.
      3. Określenie „należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
      praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
      filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu,
      tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub prawo do użytkowania
      urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje
      dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

      Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw
      osobistych oraz wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio
      lub telewizję występów sportowców lub artystów.
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-irlandzkiej:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści
      przepisu nie wynika inaczej, każde określenie w niej nie zdefiniowane będzie miało
      takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Umawiającego się
      Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-irlandzkiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu
      zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody lub przychody, które zostały odrębnie
      uregulowane w innych artykułach niniejszej umowy, postanowienia tych innych
      artykułów nie będą naruszane przez postanowienia tego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-irlandzkiej:
      1. Należności licencyjne i opłaty za usługi techniczne powstałe w Umawiającym się
      Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże:
      a) należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, mogą być
      również opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz podatek wymierzony w ten sposób
      nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych;
      b) opłaty za usługi techniczne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, powstałe w
      Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym drugim Państwie, jeżeli taka osoba jest właścicielem opłat za usługi techniczne.
      3.
      a) określenie "należności licencyjne", użyte w niniejszym artykule, oznacza
      wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do
      użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub
      naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia i telewizji lub
      innych sposobów odtwarzania lub przekazywania, patentu, znaku towarowego,
      wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za
      informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej;
      b) określenie "opłaty za usługi techniczne" użyte w tym artykule oznacza płatności
      jakichkolwiek kwot na rzecz jakiejkolwiek osoby z tytułu świadczonych usług
      mających charakter organizacyjno-zarządzający, techniczny lub konsultacyjny, w tym
      wynagrodzenie za usługi personelu technicznego lub innego, z wyłączeniem
      płatności na rzecz osób zatrudnionych przez osobę dokonującą płatności oraz
      jakiejkolwiek osoby fizycznej z tytułu osobistych niezależnych usług, o których mowa
      w artykule 14 dotyczącym wolnych zawodów.
    Jak stanowi art. 3 ust. 2 umowy polsko-szwajcarskiej:

      Przy stosowaniu niniejszej Konwencji przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści
      przepisu nie wynika inaczej, każde określenie nie zdefiniowane będzie miało takie
      znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Państwa w zakresie podatków,
      do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 umowy polsko-szwajcarskiej:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu
      zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w
      innych artykułach niniejszej Konwencji, postanowienia tych innych artykułów nie
      będą naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1, 2 i 3 umowy polsko-szwajcarskiej:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu,
      mogą być również opodatkowane w tym Państwie, w którym powstały, i zgodnie z
      ustawodawstwem tego Państwa, lecz podatek w ten sposób ustalony nie może
      przekroczyć 10 % kwoty brutto tych należności. Właściwe władze umawiających się
      Państw ustalą w drodze wzajemnego porozumienia sposób stosowania tego
      ograniczenia.
      3. Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności uzyskiwane za użytkowanie lub prawo do użytkowania każdego
      prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
      filmami dla kin, każdego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu,
      tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego albo za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, albo za
      udostępnienie informacji związanej ze zdobytymi doświadczeniami w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do definicji należności licencyjnych
    zawartych w ww. umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy podkreślić, że
    Państwa - Strony tej umowy posłużyły się sformułowaniami obejmującymi całość
    chronionych praw autorskich na gruncie polskiej ustawy. Fakt, że program komputerowy
    jest utworem stanowiącym przedmiot prawa autorskiego jest czynnikiem wystarczającym
    do włączenia oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do
    wszelkich praw autorskich dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego. Intencją
    Państw-Stron Umowy było objęcie zakresem dyspozycji artykułów odnoszących się do
    pojęcia „należności licencyjnych”, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z
    korzystaniem z jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na
    gruncie prawa krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania
    programów komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem
    program komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.
    Interpretując przepisy zawarte w ww. UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienia
    Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych
    w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem

    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy
    rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. I tak, pkt 13.1
    Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne), wyraźnie
    stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki,
    artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej,
    najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła
    naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub
    prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”,
    należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód
    uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak
    „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie
    międzynarodowego prawa podatkowego. Brak wyraźnego wskazania kategorii
    programów komputerowych jako utworów, w związku z którymi wypłacane należności
    objęte są zakresem dyspozycji „należności licencyjnych” nie przesądza o wyłączeniu tego
    rodzaju dochodu spod postanowień definicji należności licencyjnych.
    Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza wykorzystywanie programów komputerowych
    wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu zapewnienia możliwości
    korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że w zakresie nabywania oprogramowania w ramach
    tzw. licencji end user:
        a) Spółka nie nabywa uprawnienia do modyfikowania, dokonywania w nim
        jakichkolwiek zmian, sublicencjonowania, dalszego rozpowszechniania, ani
        komercyjnego wykorzystywania tego oprogramowania. Zakres korzystania
        ogranicza się wyłącznie do instalacji, uruchamiania, przechowywania i
        użytkowania oprogramowania na potrzeby własnej działalności Spółki, zgodnie z
        warunkami licencji.
        b) W związku z nabyciem licencji nie dochodzi do przeniesienia autorskich praw
        majątkowych, ani do nabycia prawa do korzystania z oprogramowania na
        jakimkolwiek z pól eksploatacji określonych w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24). Spółka
        otrzymuje jedynie niewyłączną, niezbywalną licencję na używanie
        oprogramowania w ściśle określonym zakresie.
    Wskazali Państwo także, iż w ramach nabywanych usług SaaS nie są przenoszone na rzecz
    Spółki żadne autorskie prawa majątkowe do oprogramowania, ani prawa do
    infrastruktury. Spółka nie otrzymuje prawa do modyfikowania, wyodrębniania, ani
    udostępniania na rzecz podmiotów trzecich w całości ani w części udostępnianego
    oprogramowania. Spółka otrzymuje ograniczoną, niewyłączną, niezbywalną licencję na
    korzystanie z oprogramowania wyłącznie w związku ze swoją działalnością oraz wyłącznie
    w okresie obowiązywania postanowień umownych, a kontrahent zagraniczny pozostaje
    wyłącznym właścicielem przedmiotowego oprogramowania i związanej z nim własności
    intelektualnej. Spółka korzysta z funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem
    Internetu dla własnych potrzeb, w ściśle określonym zakresie, przy jednoczesnym braku
    upoważnienia do modyfikowania lub wyodrębniania udostępnionego oprogramowania,
    jak również jego dystrybucji czy kopiowania. Dodatkowo podkreślili Państwo, że usługa
    SaaS i udzielana w ramach jej licencja, tożsama jest zakresem przedmiotowym do licencji
    "end-user".

    W przedmiotowej sprawie istotny jest fakt, że Spółka w ramach zawieranych umów nie
    nabywa praw autorskich do oprogramowania. Spółka korzysta z oprogramowania
    wyłącznie na własne cele bez prawa do sublicencji. Oprogramowanie wykorzystywane jest
    przez Spółkę na potrzeby prowadzonej własnej działalności gospodarczej.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić należy,
    że w przedmiotowej sprawie nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich ani do
    przekazania tych praw do używania Spółce, a co za tym idzie należności z tego tytułu nie
    stanowią należności z praw autorskich lub praw pokrewnych w tym również ze sprzedaży
    tych praw.
    W związku z powyższym, wynagrodzenie z tytułu nabycia oprogramowania w ramach tzw.
    licencji end user oraz w modelu Software as a Service (SaaS) na własny użytek nie stanowi
    należności z praw autorskich lub praw pokrewnych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy CIT, tym samym nie podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła.
    Dokonując wypłaty wynagrodzenia za korzystanie z oprogramowania w ramach licencji na
    własny użytek nie będą Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego od płatności na rzecz podmiotu zagranicznego na podstawie art. 26 ust. 1
    ustawy CIT.
    Wobec powyższego płatności z tytułu nabycia dostępu do Oprogramowania w ramach
    tzw. licencji end user oraz w modelu Software as a Service (SaaS), dokonywane przez
    Państwa na rzecz zagranicznych podmiotów wskazanych we wniosku, nie stanowią
    należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są
    Państwo zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego.
    W odniesieniu natomiast do użytkowania oprogramowania w Modelu SaaS opisanym we
    wniosku - przeanalizować należy dodatkowo zakres art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w
    którym mieszczą się m.in. przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego.
    Zatem kluczowym dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest rozumienie zwrotu „użytkowanie lub
    prawo użytkowania urządzenia przemysłowego”.
    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego. Według Słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo „urządzenie”
    oznacza „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych
    czynności”. Podobnie według Słownika języka polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III,
    str. 575) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów,
    służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie
    przeładunkowe, transportowe.
    Zgodnie z internetowym Słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), pojęcie
    „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw
    naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń
    mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegającą na kupnie,
    sprzedaży lub wymianie towarów i usług (Słownik języka polskiego www.sjp.pwn.pl). W
    zakresie pojęcia „przemysł” mieści się także przemysł paliwowo-energetyczny rozumiany
    jako „dział gospodarki zajmujący się wydobywaniem surowców energetycznych takich jak:
    węgiel, ropa naftowa i gaz ziemny oraz przetwarzaniem ich w elektrowniach i rafineriach”
    (por. serwis internetowy wikipedia.org).
    Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio - związany z przemysłem,
    handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.
    Zatem, pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj
    mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych
    czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży
    towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.

    Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 6 czerwca 2018 r. w sprawie o
    sygn. akt II FSK 1773/16 oraz z 5 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1540/16):
      Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na
      uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć
      zawartych w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel
      regulacji. W wersji anglojęzycznej Modelowej Konwencji w sprawie dochodu i
      majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego”
      odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu zatem
      o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych, a nie
      prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej.
    Na powyższe wskazuje także NSA w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 1308/17:
      „(...) Pojęciem „urządzenie przemysłowe” posługuje się zarówno umowa w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania w art. 12 ust. 3, jak i ustawa o podatku
      dochodowym od osób prawnych w art. 21 ust. 1 pkt 1. (...) Poszukując znaczenia tego
      określenia trzeba mieć na względzie, że wykładnia językowa, korzystając ze znaczeń
      przypisywanych poszczególnym słowom i zwrotom, musi uwzględniać tę cechę
      języka, że określone znaczenie przypisywać można zarówno poszczególnym
      wyrazom, jak i zwrotom, zdaniom i zespołem zadań. Każdy wyraz tekstu prawnego
      może mieć jedno lub więcej znaczeń, a znaczenie zwrotu zbudowanego z kilku
      wyrazów nie zawsze jest sumą tych znaczeń tych wyrazów. Znaczenie określonego
      zwrotu użytego w treści przepisu może być ponadto zdeterminowane sposobem
      ulokowania go w treści zdania, w który został użyty (por. B. Brzeziński „Wykładnia
      prawa podatkowego”, Gdańsk 2013 r., s. 28). Przy wykładni określenia „urządzenie
      przemysłowe” trzeba mieć na uwadze cały zwrot odnoszący się do tego pojęcia i
      sposób jego ulokowania w treści zdania. Część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
      CIT odnosząca się do urządzeń przemysłowych dotyczy wyodrębnionego zbioru
      rzeczy (urządzeń), których użytkowanie lub prawo użytkowania rodzi określone w
      tym przepisie konsekwencje podatkowe. Umieszczony między przecinkami zwrot
      normatywny „w tym również środka transportu”, mający charakter zwrotu
      wtrąconego, informuje adresata, że w zbiorze urządzeń przemysłowych zawarte są
      także środki transportu (por. NSA z 3 kwietnia 2012 r., II FSK 1933/10). W tej sytuacji,
      wyjaśniając sens określenia „urządzenie przemysłowe” nie można wprost odwołać
      się tylko do znaczenia słownikowego słów „urządzenie” oraz „przemysłowe”,
      rozumianych odrębnie od znaczenia zawartego w tekście ustawy o CIT, bowiem
      prowadzić to będzie do błędnych wniosków. Normatywne zaliczenie do urządzeń
      przemysłowych także środków transportu, i to bez żadnych ograniczeń, wskazuje, że
      określenie „urządzenia przemysłowe” należy rozumieć możliwe szeroko, jako
      wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być wykorzystywane w
      przemyśle. Zaliczenie urządzenia do „urządzeń przemysłowych” w rozumieniu art. 21
      ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od obiektywnych cech konstrukcyjnych i użytkowych
      tego urządzenia, a nie od okoliczności, czy tego w jaki sposób urządzenie to jest w
      danym okresie wykorzystywane”.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r., sygn.
    akt II FSK 2416/14:
      „(...) Wyjaśniając sens tego pojęcia nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia
      słownikowego pojęć: „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od
      znaczenia zawartego w tekście Umowy i ustawy podatkowej. Zdaniem składu
      orzekającego odkodowanie znaczenia słownikowego tych wyrazów i to odrębnie
      każdego z nich, bez uwzględnienia całego fragmentu treści przepisu, prowadzi do
      błędnych wniosków. Skoro urządzeniami przemysłowymi są środki transportu,
      urządzenie handlowe czy też urządzenie naukowe, za chybione trzeba również
      uznać odwoływanie się przy poszukiwaniu pojęcia urządzenia przemysłowego do

      KŚT (Klasyfikacji Środków Trwałych). Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia
      przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego źródłem jest umowa
      międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu prawa
      międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. Autor skargi
      kasacyjnej odwołując się do wersji anglojęzycznej Modelowej konwencji w sprawie
      dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, zwrócił uwagę, że pojęciu „urządzenia przemysłowego,
      handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific
      equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych,
      profesjonalnych a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej
      i naukowej. Odpowiada temu definicja w polskiej ustawie podatkowej, w której do
      urządzeń przemysłowych zalicza się środki transportu oraz urządzenia naukowe i
      handlowe (...)”.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 maja 2024 r. sygn. akt II FSK 1087
    /21:
      Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 18 maja 2018 r. sygn.
      akt II FSK 1394/16 i II FSK 1395/16, na gruncie Modelowej Konwencji OECD, sięga się
      do definicji „urządzenia” zawartej w Oxford Dictionaries. Pojęcie to rozumiane jest
      jako „przedmioty niezbędne do osiągnięcia konkretnego celu” (E/C.18/2015/CRP.7.
      page3). Jak wynika z interpretacji Komitetu Ekspertów ds. Współpracy
      Międzynarodowej w sprawach podatkowych (E/C.18/2016/CRP.8), pojęcie
      „urządzenie” może być używane na różne sposoby (pkt 32). Z logicznego punktu
      widzenia użytkowanie urządzenia powinno być zgodne z jego możliwościami i
      funkcjami (pkt 32 i pkt 35). W ten sposób zwraca się uwagę na funkcjonalny aspekt
      użytkowanego przedmiotu, ale z uwzględnieniem jego zdolności/specyfikacji. Należy
      także zwrócić uwagę, że oprócz występowania pojęcia „urządzenie przemysłowe” w
      umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest ono wprost używane w
      krajowych ustawach o podatkach dochodowych, tak jak w art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.
      p.
      (...)
      W związku z tym należy uznać, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego
      /zdarzenia przyszłego opisane urządzenie - serwer centralny (grupowy), w zakresie
      funkcjonalnym, jest urządzeniem przemysłowym, gdyż jest przeznaczony do
      działalności gospodarczej.
      Wobec powyższego, zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa
      prowadzą do wniosku, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” obejmuje wszelkie
      urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być
      związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być
      wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji.
    Tym samym, zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia celowościowa, prowadzą do
    wniosku, że pojęcie urządzenia przemysłowego obejmuje wszelkie urządzenia
    wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z
    działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio
    w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego, detalicznego), czy nauki.
    Tym samym serwery należy uznać za urządzenia przemysłowe.
    Oprogramowanie jest udostępniane Spółce w modelu SaaS. W ramach modelu SaaS
    oprogramowanie jest zainstalowane w środowisku sprzętowo - systemowym podmiotu
    trzeciego, dzięki czemu, Spółka może korzystać z funkcjonalności Oprogramowania za
    pośrednictwem Internetu, bez konieczności angażowania własnej infrastruktury i
    urządzeń.

    Należy zauważyć, że przestrzeń dyskowa co do zasady to rodzaj usługi, która polega na
    przechowywaniu różnego rodzaju plików na internetowym dysku twardym oraz ich szybką
    i bezproblemową wymianę.
    Infrastruktura informatyczna zarówno w wymiarze fizycznym, jak i wirtualnym stanowi
    mechanizm lub zespół elementów służących do wykonywania określonych czynności, tym
    samym należy ją traktować jako urządzenie przemysłowe. Serwery, routery, switch’e oraz
    firewall’e podobnie jak każdy komputer są „urządzeniami” niezależnie od tego czy
    urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego
    oprogramowania.
    Skoro jednak, jak wynika z opisu sprawy, w ramach użytkowania Oprogramowania w
    modelu Software as a Service (SaaS):
    1) Spółka nie nabywa praw do infrastruktury Usługodawcy, w szczególności poprzez jej
      wynajmowanie, dzierżawienie czy leasingowanie; infrastruktura techniczno-
      systemowa pozostaje wyłącznie własnością i pod kontrolą dostawcy usługi (lub jego
      podwykonawcy);
    2) Spółka nie nabywa usług udostępniania i utrzymania powierzchni dyskowej w
      rozumieniu usług typu hosting czy colocation;
    3) Spółka nie nabywa prawa do dysponowania określoną objętością dysków, mocą
      obliczeniową ani pamięcią podręczną w infrastrukturze dostawcy, które mogłyby być
      przez Spółkę wykorzystywane w prowadzonej działalności;
    4) w ramach korzystania z oprogramowania w modelu SaaS nie dochodzi do analizy,
      przekształcania ani generowania danych przez Spółkę w sensie technicznym; dane
      wprowadzane przez Spółkę są przetwarzane jedynie w ramach funkcjonalności
      udostępnionego oprogramowania, natomiast Spółka nie uzyskuje żadnych
      dodatkowych praw ani narzędzi do samodzielnego przetwarzania danych w
      infrastrukturze dostawcy;
    - to w sprawie płatności z tytułu nabycia dostępu do Oprogramowania w ramach modelu
      Software as a Service (SaaS), dokonywane przez Państwa na rzecz zagranicznych
      podmiotów wskazanych we wniosku, nie stanowią należności za użytkowanie lub
      prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt
      1 ustawy o CIT ani na podstawie wskazanych umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są Państwo
      zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego.
    Należy wskazać, iż zgodnie z wyżej powołanymi przepisami, obowiązek pobrania przez
    płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust.
    1 ustawy o CIT, dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 tej
    ustawy.
    W przedstawionym stanie faktycznym należności wypłacane przez Spółkę z tytułu nabycia
    oprogramowania (oprogramowania end user w tym usług SaaS) dla celów własnego
    użytku, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie
    mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji, na Spółce nie ciążą
    obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroku
    sądu, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika.
    Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich
    zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie
    mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego
    prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Jednocześnie organ podkreśla, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z
    podmiotami wymienionymi we wniosku, dla których dane w zakresie realizacji wymiany
    informacji podatkowych z innymi państwami zostały przez Państwa wskazane.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.