Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.218.2018.9.BK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-06-30
Teza: Korekta wartości początkowej środków trwałych.
Słowa kluczowe: amortyzacja; wartość-wartość początkowa; środek-środek trwały; środek-środek trwały-wartość środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22g

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu
=========================================

– stanowisko prawidłowe
=======================

Szanowny Panie:

1) ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 5 kwietnia 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2021 r. sygn. akt II FSK 219/19.

2) stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

17 kwietnia 2018 r. wpłynął Pana wniosek z 5 kwietnia 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości dokonania korekty wartości początkowej środków trwałych polegającej na zwiększeniu wartości początkowej o podatek od towarów i usług. Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (liniowy podatek dochodowy) oraz zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca dla celów prowadzonej działalności gospodarczej nabył w dniu 13 grudnia 2013 r. nieruchomość niezabudowaną - działkę nr 1 o powierzchni 1.07.84 ha, działkę nr 2 o powierzchni 1.82.01 ha, działkę nr 3 o powierzchni 0.09.12 ha. Transakcja ta została potwierdzona fakturą VAT z dnia 13 grudnia 2013 r., w której wyszczególniono cenę brutto 5.719.500 zł, cenę netto 4.650.000 zł oraz podatek VAT 1.069.500.00 zł. Także w dniu 13 grudnia 2013 r. Wnioskodawca nabył udział w prawie własności nieruchomości 38/100 działki nr 4 o powierzchni 0.39.07 ha. Transakcja ta została potwierdzona fakturą z dnia 13 grudnia 2013 r., w której wyszczególniono kwotę brutto 2.337.000 zł., kwotę netto 1.900.000 zł oraz podatek VAT w kwocie 437.000 zł.

W dniu 16 grudnia 2013 r. Wnioskodawca nabył kolejną nieruchomość.

Wyżej opisana transakcja została potwierdzoną fakturą VAT z dnia 16 grudnia 2013 r, w której wyszczególniono wartość brutto 14.809.200 zł, wartość netto 12.040.000 zł oraz podatek VAT 2.769.200 zł. Transakcja dotyczyła zakupu:

– działki zabudowanej nr 5, o powierzchni 0.09.34 ha, za kwotę brutto 628.776 zł,

– działki zabudowanej nr 6, o powierzchni 0.32.44 ha, za kwotę brutto 2.191.983 zł,

– prawa wieczystego użytkowania gruntu działki zabudowanej nr 7, o powierzchni 0.80.16 ha, za kwotę brutto 11.499.393 zł,

– prawa wieczystego użytkowania gruntu działki zabudowanej nr 8, o powierzchni 0.07.25 ha, za kwotę brutto 489.048 zł.

Wnioskodawca w miesiącu grudniu 2013 r. wprowadził zakupione nieruchomości do ewidencji środków trwałych. Do przedmiotowych środków trwałych Wnioskodawca zaliczył:

1) budynek produkcyjny o powierzchni 521,42 m2, wartość początkowa 126.420 zł,

2) budynek produkcyjny o powierzchni 1602,20 m2, wartość początkowa 459.928 zł,

3) budynek produkcyjny o powierzchni 271.63 m2, wartość początkowa 78.260 zł,

4) budynek produkcyjny o powierzchni 1248,79 m2, wartość początkowa 302.204 zł,

5) budynek administracyjno-socjalny o powierzchni 101.49 m2, wartość początkowa 16.856 zł,

6) budynek administracyjno-socjalny o powierzchni 492.26 m2, wartość początkowa 79.464 zł,

7) budynek administracyjno-socjalny o powierzchni 549,98 m2, wartość początkowa 193 844 zł,

8) hala magazynowa o powierzchni 2291.40 m2, wartość początkowa 3.840.760 zł,

9) układ drogowy wraz z infrastrukturą wartość początkowa 468.356 zł,

10) gazociąg, wartość początkowa 55.384 zł,

11) przykanalik kanalizacji sanitarnej, wartość początkowa 9.632 zł,

12) kanalizacja deszczowa, wartość początkowa 66.220 zł,

13) instalacja wodociągowa, wartość początkowa 13.244 zł,

14) plac utwardzony, wartość początkowa 13.244 zł,

15) ogrodzenie, wartość początkowa 71.036 zł,

16) grunt o powierzchni 934 m2, wartość początkowa 349.160 zł,

17) grunt o powierzchni 3244 m2, wartość początkowa 2.056.432 zł,

18) prawo wieczystego użytkowania gruntu o powierzchni 725 m2, wartość początkowa 465.948 zł,

19) prawo wieczystego użytkowania gruntu o powierzchni 8016 m2, wartość początkowa 3.373.608 zł,

20) grunt o powierzchni 29 897 m2, wartość początkowa 4.655.520 zł,

21) grunt o powierzchni 3.907 m2,wartość początkowa 1.900.000 zł.

Wnioskodawca określił wartość początkową środków trwałych na podstawie ceny ich nabycia bez uwzględnienia wartości podatku VAT. Wnioskodawca począwszy od następnego miesiąca po wprowadzeniu środków trwałych do ewidencji, tj. od stycznia 2014 r. zaczął dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wymienionych powyżej budynków oraz budowli.

Wnioskodawca w deklaracji dla podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2013 r. wykazał kwotę 4.269.116 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni. Kwota ta obejmowała także podatek VAT wynikający z ww. trzech faktur dokumentujących zakup przez Wnioskodawcę nieruchomości.

Organ podatkowy po weryfikacji złożonej deklaracji VAT za grudzień 2013 r.:

– przeprowadzonej kontroli podatkowej z zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r.,

– postępowaniu podatkowym w wyżej wymienionym zakresie,

zakwestionował prawo Wnioskodawcy do odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 4.275.700 zł wynikającego z faktur wystawionych przez kontrahenta Wnioskodawcy, z tytułu sprzedaży nieruchomości oraz związanych z tymi transakcjami opłat notarialnych i określił zobowiązanie Wnioskodawcy w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. w wysokości 9.924 zł. Wnioskodawca nie zgadzając się ze stanowiskiem organu podatkowego wniósł odwołanie od wydanej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o jej uchylenie. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 5 października 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Wnioskodawca zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który następnie skargę oddalił.

Naczelnik Urzędu Skarbowego po ponownym rozpatrzeniu sprawy określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za grudzień 2013 r. w wysokości 9.924 zł. Wnioskodawca odwołał się od wymienionej decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez określenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2013 r. w kwocie 4.269.116 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 23 marca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 marca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 października 2016 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. w wysokości 9.924 zł jest ostateczna w administracyjnym toku instancji oraz podlega wykonaniu, zatem stwierdzić należy, że Wnioskodawca na jej mocy został pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego za grudzień 2013 r. dotyczącego m. in. nieruchomości zakupionych przez Wnioskodawcę, opisanych powyżej.

Istota sporu pomiędzy organami podatkowymi a Wnioskodawcą sprowadzała się do ustalenia czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie 4.275.700 zł wynikający z trzech faktur VAT wystawionych w grudniu 2013 r., w tym z faktury z dnia 13 grudnia 2013 r., faktury VAT z dnia 13 grudnia 2013 r., faktury VAT z dnia 16 grudnia 2013 r. opisanych powyżej, z tytułu zakupu nieruchomości, a także o podatek naliczony w łącznej kwocie 3.340 zł, wynikający z towarzyszących ww. transakcjom faktur zakupu usług notarialnych.

Zdaniem organów podatkowych powyższe transakcje zostały dokonane w warunkach nadużycia prawa, tj. art 86 ust 1 ustawy od towarów i usług, które skutkowało pozbawieniem Wnioskodawcy prawa do odliczenia podatku VAT. Organy podatkowe stwierdziły, że dokonany przez Wnioskodawcę zakup przedmiotowych nieruchomości został w układzie powiązań kapitałowo-osobowych. Przeprowadzone transakcje zdaniem organu nie miały żadnej autonomicznej podstawy, która w okolicznościach sprawy - jeżeli pominie się względy podatkowe - nadałaby im powoływane przez Wnioskodawcę uzasadnienie.

Natomiast Wnioskodawca wskazuje, że celem dokonania transakcji zakupu przedmiotowych nieruchomości nie było osiągnięcie korzyści podatkowej, a dokonywane przez niego czynności udokumentowane fakturami nie mieszczą się w pojęciu nadużycia prawa, gdyż posiadają swoje uzasadnienie gospodarcze, co tym samym nie daje podstaw do pozbawienia go prawa do odliczenia podatku VAT.

Wśród nabytych przez Wnioskodawcę nieruchomości znajdują się budynki i budowle wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą. W związku z powyższym nabyte budynki i budowle stanowią środek trwały i podlegają amortyzacji. Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej budynków i budowli, którą Wnioskodawca ustalił w wysokości ceny nabycia tychże budynków i budowli, pomniejszoną o podatek od towarów i usług.

### Pytanie

Czy Wnioskodawca ma prawo dokonać korekty wartości początkowej środków trwałych polegającej na zwiększeniu wartości początkowej o podatek od towarów i usług, co do którego Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo obniżenia kwoty należnego podatku o podatek naliczony, oraz do skorygowania dokonanych odpisów amortyzacyjnych środków trwałych podlegających amortyzacji?

### Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, nieodliczony podatek VAT podniesie wartość środków trwałych dla celów amortyzacji.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, dotyczące całokształtu działalności podatnika, związane z funkcjonowaniem firmy, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów, a także w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przyniosło (przynosiło) przychody także w przyszłości.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Stosownie do art. 22a ust. 1 omawianej ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Przepis art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

Stosownie do art. 22g ust. 3 tej ustawy, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Ponadto wskazać należy na przepis art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony:

– jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,

– w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Wskazane wyżej obowiązujące przepisy regulują wprost szczególne sytuacje, w których podatnik ma prawo zaliczyć podatek od towarów i usług do kosztów podatkowych, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne zwiększając wartość początkową środków trwałych.

Na regulacje powyższe ma także wpływ konstrukcja prawna podatku od towarów i usług, który z założenia jest neutralny dla przedsiębiorców. Zgodnie bowiem z przepisem art 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę brzmienie przytoczonych przepisów, a także zaistniały stan faktyczny, w którym Wnioskodawca nie utracił prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, tylko w ocenie organów podatkowych nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, stwierdzić należy, że Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania korekty wartości początkowej środków trwałych, poprzez jej zwiększenie o wartość naliczonego podatku VAT w części w jakiej nie przysługiwało mu prawo do jego odliczenia. Na podstawie tak obliczonej wartości początkowej środków trwałych Wnioskodawca ma również prawo dokonywać korekty odpisów amortyzacyjnych środków trwałych podlegających amortyzacji.

Interpretacja indywidualna
--------------------------

Rozpatrzyłem Pana wniosek – 15 czerwca 2018 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0115-KDIT3.4011.218.2018.1.PSZ, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Panu 21 czerwca 2018 r.

Skarga na interpretację indywidualną
------------------------------------

20 lipca 2018 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Skarga wpłynęła do mnie 26 lipca 2018 r.

Wniósł Pan o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi
-------------------------------------------

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na interpretację – wyrokiem z 17 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 846/18.

Wniósł Pan skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 28 października 2021 r. sygn. akt II FSK 219/19 uchylił wyrok z 17 października 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 846/18 oraz uchylił interpretację indywidualną z 15 czerwca 2018 r. znak 0115-KDIT3.4011.218.2018.1.PSZ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił do tut. organu akta sprawy (data wpływu 18 maja 2022 r.).

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
-----------------------------------------------

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

– uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;

– ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

– Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

– Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. (dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

– w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

– w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).