Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.227.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-04
Teza: Ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT w
momencie sprzedaży przedmiotu zastawu będącego
zabezpieczeniem, który przeszedł na własność Spółki i zostaje
sprzedany z nadwyżką.
Słowa kluczowe: VAT marża
lombard
marża
pożyczka-odsetki od pożyczki
pożyczka-pożyczka lombardowa
usługi-usługi lombardowe
zastaw-zastaw rzeczy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 4. Szczególne procedury
w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki,
przedmiotów kolekcjonerskich i antyków-Podstawa
opodatkowania - marża
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 4-art. 120-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 4-art. 120-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT w
    momencie sprzedaży przedmiotu zastawu będącego zabezpieczeniem, który przeszedł na
    własność Spółki i zostaje sprzedany z nadwyżką.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością. Wnioskodawca spełnia wszystkie wymogi zgodnie z Ustawą z dnia 14
    kwietnia 2023 r. o konsumenckiej pożyczce lombardowej (t. j. Dz.U. 2023 poz. 1285). Jest
    płatnikiem podatku od towarów i usług.
    Działalność Wnioskodawcy sklasyfikowana jest m.in. według PKD 64.92.Z Pozostałe formy
    udzielania kredytów, PKD 47.79.Z Sprzedaż Detaliczna artykułów używanych prowadzona
    w wyspecjalizowanych sklepach, PKD 47.19.Z Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona
    w niewyspecjalizowanych sklepach, PKD 47.99.Z Pozostała sprzedaż detaliczna
    prowadzona poza siecią sklepową, straganami i targowiskami, PKD 52.10.B
    Magazynowanie i przechowywanie pozostałych towarów.
    Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest m.in. udzielanie
    konsumenckich pożyczek lombardowych, na podstawie, której Wnioskodawca
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji konsumenta środki pieniężne, a konsument
    zobowiązuje się do zapłaty całkowitej kwoty do spłaty w oznaczonym terminie oraz do
    ustanowienia zabezpieczenia lombardowego polegającego na ograniczeniu prawa do
    dysponowania przedmiotem zabezpieczenia lombardowego przez konsumenta, w
    szczególności przez ustanowienie zastawu na rzeczach ruchomych na rzecz
    Wnioskodawcy zawierającego tę umowę oraz sprzedaż zastawionych rzeczy ruchomych.
    Za zobowiązania wynikające z zawarcia umowy konsumenckiej pożyczki lombardowej
    konsument odpowiada wyłącznie przedmiotem zabezpieczenia lombardowego.
    Umowa konsumenckiej pożyczki lombardowej zawierana jest na okres nie krótszy niż 7
    dni. Zabezpieczenie lombardowe wygasa z chwilą zapłaty przez konsumenta całkowitej
    kwoty do spłaty. W takim przypadku Wnioskodawca niezwłocznie zwraca przedmiot
    zabezpieczenia lombardowego. W przypadku braku zapłaty przez Pożyczkobiorcę całości
    albo części całkowitej kwoty do spłaty w umówionym terminie albo w terminie ustalonym,
    przedmiot zabezpieczenia lombardowego staje się własnością Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca zaspokaja wierzytelność wynikającą z umowy konsumenckiej pożyczki
    lombardowej przez sprzedaż przedmiotu zabezpieczenia lombardowego w trybie
    określonym w ustawie o konsumenckiej pożyczce lombardowej.
    Kwota uzyskana ze sprzedaży przedmiotu zabezpieczenia lombardowego jest uiszczana
    na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Wnioskodawca zatem dokonuje sprzedaży
    przedmiotów nabytych uprzednio przez niego od Pożyczkobiorców w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Przykładowo Wnioskodawca udziela konsumenckiej pożyczki o wartości 100 zł. Umowa
    jest zawierana na 7 dni. Po upływie 7 dni konsument powinien oddać 110,62 zł, natomiast
    po upływie 30 przy uwzględnieniu opłaty po terminie łączna kwota jaką musi zwrócić
    konsument wynosi około 132 zł. Wnioskodawca nalicza Pożyczkobiorcy wierzytelność od

    kwoty udzielonej pożyczki. W przypadku gdy Pożyczkobiorca nie oddaje wymaganej kwoty
    i nie odbiera przedmiotu zastawu rzecz ruchoma pod zastaw przechodzi na własność
    Wnioskodawcy, który następnie sprzedaje tą rzecz innemu podmiotowi zewnętrznemu.
    Jeżeli sprzeda tę rzecz podmiotowi zewnętrznemu za cenę 132 zł albo mniejszą to
    wierzytelność Wnioskodawcy do Pożyczkobiorcy zostanie zaspokojona w całości albo w
    części.
    Całkowity koszt konsumenckiej pożyczki lombardowej to wszelkie koszty, które
    Pożyczkobiorca jest obowiązany ponieść w związku z umową konsumenckiej pożyczki
    lombardowej, są to opłaty zwiększające wierzytelność, w szczególności odsetki od
    udzielonej konsumenckiej pożyczki lombardowej, opłata manipulacyjna, koszty usług
    dodatkowych jak koszty przechowania przedmiotu zabezpieczenia lombardowego lub
    ubezpieczeń, inne opłaty dodatkowe. Różnica pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki a
    kwotą sprzedaży przedmiotu zastawu tj. 32 zł stanowi kwotę powiększająca dług
    konsumenta, któremu udzielono konsumenckiej pożyczki lombardowej, zatem przedmiot
    zastawu zostaje sprzedany przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu zewnętrznego za
    wysokość długu Pożyczkobiorcy, który nie spłacił konsumenckiej pożyczki lombardowej.

## Pytanie

Jak przy sprzedaży przedmiotu zastawu, będącego zabezpieczeniem lombardowym
    konsumenckiej pożyczki lombardowej, nabytego przez podatnika od Pożyczkobiorcy w
    ramach prowadzonej działalności lombardowej ustalić kwotę nabycia w rozumieniu art.
    120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT przy procedurze VAT marża określonej w art. 120 ust. 4
    ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy przy sprzedaży przedmiotu zastawu, będącego zabezpieczeniem
    lombardowym konsumenckiej pożyczki lombardowej, nabytego przez podatnika od
    Pożyczkobiorcy w ramach prowadzonej działalności lombardowej ustalenie kwoty nabycia
    w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. 2024. 361 t. j. z dnia 13 marca 2024 r.), dalej: ustawa o VAT przy procedurze
    VAT marża określonej w art. 120 ust. 4 ustawy o VAT wymaga uwzględnienia wszystkich
    kosztów związanych z udzieleniem Pożyczkobiorcy konsumenckiej pożyczki lombardowej
    ponoszonych przez Wnioskodawcę, a więc całkowitej kwoty, którą Pożyczkobiorca jest
    zobligowany oddać Wnioskodawcy z tytułu udzielonej konsumenckiej pożyczki
    lombardowej, czyli zarówno kwoty udzielonej konsumenckiej pożyczki lombardowej jak i
    kosztów konsumenckiej pożyczki lombardowej, które Pożyczkobiorca jest obowiązany
    ponieść w związku z umową konsumenckiej pożyczki lombardowej, do których zaliczają
    się opłaty zwiększające wierzytelność tj. odsetki od udzielonej pożyczki, opłata
    manipulacyjna, koszty usług dodatkowych jak koszty przechowania przedmiotu
    zabezpieczenia lombardowego lub ubezpieczeń, inne opłaty dodatkowe.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, usługi udzielania kredytów lub pożyczek
    pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub
    pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
    kredytodawcę lub pożyczkodawcę są zwolnione z VAT. Wnioskodawca nie ma w tym
    zakresie wątpliwości, iż udzielenie konsumenckiej pożyczki lombardowej jest zwolnione z
    podatku VAT.
    Zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy o VAT w przypadku podatnika dokonującego dostawy
    towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych
    uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży,
    podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą
    sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.
    Podstawą opodatkowania podatkiem jest zatem marża stanowiąca różnicę między kwotą
    sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Przy czym kwotę nabycia i
    kwotę sprzedaży należy rozumieć zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt. 5 i 6 ustawy o VAT.

    Artykuł 120 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT zawiera definicję legalną kwotę sprzedaży, przez
    którą należy rozumieć całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to otrzymane dotacje,
    subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne
    należności o podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty
    opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik obciąża nabywcę, z
    wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7 ustawy o VAT.
    Wyłączenie z art. 29a ust. 7 ustawy o VAT dotyczy wyłączenia z podstawy opodatkowania
    kwot:
      1. stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2. udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3. otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Jednocześnie zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT przez kwotę nabycia rozumie się
    wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa w pkt 5, tj. dotacje, subwencje i inne
    dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne należności o
    podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania,
    transportu i ubezpieczenia, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od
    podatnika, czyli którymi podatnik obciąża nabywcę.
    Dyrektor KIS w interpretacji z 25 listopada 2020 r. (nr 0111-KDIB3-1.4012.779.2020.1.IK)
    stanął na stanowisku, iż „Przez kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi
    wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca towaru otrzymał od podatnika (nabywcy).
    Tak rozumiana cena towaru (kwota nabycia) obejmuje wszystkie koszty związane z
    transakcją, jeżeli nabywca towaru (kupujący) ponosi ciężar tych opłat płacąc za nie
    sprzedawcy [...].”
    W przypadku podatnika - Wnioskodawcy, który sprzedaje przedmiot zastawu podmiotowi
    zewnętrznemu w procedurze VAT marża należy ustalić, co jest u niego kwotą nabycia tego
    przedmiotu zastawu - rzeczy ruchomej. W świetle art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT kwotą
    nabycia jest całkowita kwota, którą Pożyczkobiorca jest zobligowany oddać Wnioskodawcy
    z tytułu udzielonej konsumenckiej pożyczki lombardowej, inaczej mówiąc kwota
    obejmująca wszystkie koszty związane z transakcją, które obciążają Wnioskodawcę, a więc
    suma kwoty udzielonej pożyczki oraz koszt konsumenckiej pożyczki lombardowej, który
    Pożyczkobiorca jest obowiązany ponieść w związku z umową konsumenckiej pożyczki
    lombardowej, czyli wszelkie opłaty zwiększające wierzytelność tj. odsetki od udzielonej
    pożyczki, opłata manipulacyjna, koszty usług dodatkowych jak koszty przechowania
    przedmiotu zabezpieczenia lombardowego lub ubezpieczeń, inne opłaty dodatkowe.
    Skoro zatem przedmiot zastawu nabyty uprzednio przez Wnioskodawcę w ramach
    prowadzonej działalności jest sprzedawany przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu
    zewnętrznego za wysokość całkowitego długu Pożyczkobiorcy, który nie spłacił
    konsumenckiej pożyczki lombardowej to nie powstaje w myśl art. 120 ust. 4 ustawy o VAT
    marża, tj. różnica między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę
    podatku, która stanowi podstawę opodatkowania podatkiem VAT. Przychód ze sprzedaży
    przedmiotu zastawu na rzecz podmiotu zewnętrznego jest traktowany jako koszt zakupu,
    a w takim przypadku nie występuje marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a
    kwotą nabycia. Jeśli zatem nie występuje nadwyżka to nie mamy w tym przypadku do
    czynienia z marżą VAT, która inicjowałaby konieczność opodatkowania tej kwoty
    podatkiem od towaru i usług. Koszt konsumenckiej pożyczki lombardowej, które
    Pożyczkobiorca jest obowiązany ponieść w związku z umową konsumenckiej pożyczki
    lombardowej, czyli opłaty zwiększające wierzytelność tj. odsetki od udzielonej pożyczki,

    opłata manipulacyjna, koszty usług dodatkowych jak koszty przechowania przedmiotu
    zabezpieczenia lombardowego lub ubezpieczeń, inne opłaty dodatkowe należy traktować
    jako wszystkie koszty związane z transakcją konsumenckiej pożyczki lombardowej, które
    obciążają Wnioskodawcę.
    Należy mieć na uwadze, iż istotą działalności lombardów jest udzielanie konsumenckich
    pożyczek lombardowych pod zastaw, a następnie sprzedaż rzeczy ruchomych będących
    przedmiotem zastawu, zatem wyświadczenie usługi głównej bez dodatkowych czynności
    jest w przypadku tego rodzaju usług niemożliwe. Jest również oczywiste, iż Wnioskodawca
    - lombard - odpowiada np. za sprawdzenie danej rzeczy ruchomej, ochronę, zapakowanie,
    zabezpieczenie przed zniszczeniem, przechowanie w odpowiednich warunkach oraz
    nalicza odsetki z tytułu udzielonej konsumenckiej pożyczki lombardowej, opłatę
    manipulacją oraz inne opłaty dodatkowe.
    Przy sprzedaży przedmiotu zastawu będącego zabezpieczeniem lombardowym
    konsumenckiej pożyczki lombardowej kwotą nabycia jest całkowita kwota, którą
    Pożyczkobiorca jest zobligowany oddać Wnioskodawcy z tytułu udzielonej konsumenckiej
    pożyczki lombardowej, a więc suma kwoty udzielonej pożyczki oraz koszt konsumenckiej
    pożyczki lombardowej, które Pożyczkobiorca jest obowiązany ponieść w związku z umową
    konsumenckiej pożyczki lombardowej, czyli opłaty zwiększające wierzytelność tj. odsetki
    od udzielonej pożyczki, opłata manipulacyjna, koszty usług dodatkowych jak koszty
    przechowania przedmiotu zabezpieczenia lombardowego lub ubezpieczeń, inne opłaty
    dodatkowe. Jeśli Wnioskodawca sprzedaje nabyty przez niego uprzednio przedmiot
    zastawu w ramach prowadzonej działalności na rzecz zewnętrznego podmiotu w cenie
    nabycia, to w takim przypadku nie pojawia się nadwyżka, co zatem prowadzi do wniosku,
    iż nie występuje w niniejszym przypadku mechanizm marży VAT, a więc różnica między
    kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku, który uzasadniałby
    opodatkowanie tej kwoty podatkiem VAT.
    Reasumując, przy sprzedaży przedmiotu zastawu, będącego zabezpieczeniem
    lombardowym konsumenckiej pożyczki lombardowej, nabytego przez podatnika od
    Pożyczkobiorcy w ramach prowadzonej działalności lombardowej ustalenie kwoty nabycia
    w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT przy procedurze VAT marża określonej w
    art. 120 ust. 4 ustawy o VAT wymaga uwzględnienia wszystkich kosztów związanych z
    udzieleniem Pożyczkobiorcy konsumenckiej pożyczki lombardowej ponoszonych przez
    Wnioskodawcę, a więc całkowitej kwoty, którąś Pożyczkobiorca jest zobligowany oddać
    Wnioskodawcy z tytułu udzielonej konsumenckiej pożyczki lombardowej, czyli kwoty
    udzielonej konsumenckiej pożyczki lombardowej oraz kosztów konsumenckiej pożyczki
    lombardowej, do których zaliczają się opłaty zwiększające wierzytelność tj. odsetki od
    udzielonej pożyczki, opłata manipulacyjna, koszty usług dodatkowych jak koszty
    przechowania przedmiotu zabezpieczenia lombardowego lub ubezpieczeń, inne opłaty
    dodatkowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega, odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części a także wszelkie postacie energii.
    Przepis art. 2 pkt 22 ustawy stanowi, że:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów
      lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Art. 29a ust. 1 stanowi, że:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    W art. 29a ust. 7 ustawy wskazano, że:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego.
    Przepis ten stanowi implementację art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006 r. Nr
    341/1). Zgodnie z art. 73 Dyrektywy 112 - w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia
    usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w

    zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby
    trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
    świadczenia.
    Definicję towarów, w stosunku do których mają zastosowanie szczególne procedury VAT
    marża zawiera art. 120 ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do
      dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-
      3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106,
      7108, 7110, 7112).
    W myśl art. 120 ust. 4 ustawy:
      W przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki,
      przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego
      podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą
      opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a
      kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.
    Stosownie do treści art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy:
      Przez kwotę sprzedaży rozumie się całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma
      otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to
      otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą,
      podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty
      dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a
      ust. 7.
    Natomiast na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy:
      Przez kwotę nabycia rozumie się wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa
      w pkt 5, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od podatnika.
    Ponadto, zgodnie z art. 120 ust. 10 ustawy:
      Przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów
      kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:
      1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
      osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub
      niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;
      2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była
      zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, art. 113 lub art. 113a;
      3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;
      4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była
      zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art.
      43 ust. 1 pkt 2, art. 113 lub art. 113a;
      5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była
      opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających
      regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie
      potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują stosowanie szczególnej
    procedury opodatkowania dostawy m.in. towarów używanych, przedmiotów
    kolekcjonerskich polegającej na opodatkowaniu marży. Jest to szczególna forma
    opodatkowania, w której podstawą opodatkowania jest marża stanowiąca różnicę między
    kwotą sprzedaży, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Taka procedura

    opodatkowania jest stosowana w przypadku dostawy towarów używanych nabytych
    wcześniej przez podatnika w ramach prowadzonej działalności w celu odsprzedaży.
    Zaznaczyć należy, że dla opodatkowania dostawy towarów używanych w procedurze
    marży ważny jest nie tylko rodzaj towaru, który może zostać objęty tą procedurą, ale
    również to, od kogo ten towar został kupiony. Zastosowanie tej procedury wymaga, aby
    towary używane były nabyte od podmiotów wymienionych w powołanym wyżej art. 120
    ust. 10 ustawy.
    Wspólną cechą wszystkich przedstawionych w ww. przepisie przypadków, warunkujących
    zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania marży, jest to, że podmiot
    sprzedający używany towar pozbawiony był prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego
    przy jego nabyciu. Ponadto, jak wynika z przepisu art. 120 ust. 4 ustawy, warunkiem
    niezbędnym do zastosowania tej procedury jest określenie, że towar został jednak nabyty
    w celu odsprzedaży.
    Zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy – między innymi –
    towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży. Jest to wyjątek od ogólnej
    reguły opodatkowania wszystkiego co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia jaka kwota powinna stanowić kwotę nabycia w
    rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy przy sprzedaży przedmiotu zastawu w procedurze
    VAT marża określonej w art. 120 ust. 4 ustawy, będącego zabezpieczeniem lombardowym
    konsumenckiej pożyczki lombardowej, nabytego przez podatnika od Pożyczkobiorcy w
    ramach prowadzonej działalności lombardowej.
    Aby odpowiedzieć na Państwa wątpliwości należy w pierwszej kolejności odnieść się do
    przepisów regulujących zasady działalności lombardowej.
    Działalność lombardowa została uregulowana przepisami ustawy z dnia 14 kwietnia 2023
    r. o konsumenckiej pożyczce lombardowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1285).
    W art. 1 ustawy o konsumenckiej pożyczce lombardowej wskazano, że:
      Ustawa określa:
      1) zasady udzielania konsumenckiej pożyczki lombardowej, w tym:
      a) zawierania umowy konsumenckiej pożyczki lombardowej oraz umowy sprzedaży
      przedmiotu zabezpieczenia lombardowego,
      b) prawa i obowiązki konsumenta oraz przedsiębiorcy wykonującego działalność
      lombardową związane z udzielaniem konsumenckiej pożyczki lombardowej.
    Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o konsumenckiej pożyczce lombardowej wyjaśniono, że:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      nadwyżka - różnicę pomiędzy kwotą uzyskaną ze sprzedaży przedmiotu
      zabezpieczenia lombardowego a niezapłaconą przez konsumenta przed
      wymaganym terminem:
      a) całkowitą kwotą do spłaty albo
      b) częścią całkowitej kwoty do spłaty - w przypadku częściowej spłaty całkowitej
      kwoty do spłaty.
    Stosownie do art. 25 ustawy o konsumenckiej pożyczce lombardowej:
      W przypadku braku zapłaty przez konsumenta całkowitej kwoty do spłaty
      przedsiębiorca wykonujący działalność lombardową dokonuje sprzedaży przedmiotu
      zabezpieczenia lombardowego w trybie określonym w ustawie.
    W myśl art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy o konsumenckiej pożyczce lombardowej:

      Sprzedaż przedmiotu zabezpieczenia lombardowego odbywa się w formie aukcji
      elektronicznej, zwanej dalej „aukcją”, kierowanej do nieograniczonego kręgu
      podmiotów, chyba że wartość kwoty konsumenckiej pożyczki lombardowej nie
      przekracza 500 zł.
      Czas trwania aukcji nie może być krótszy niż 5 dni.
    Na podstawie art. 34 ustawy o konsumenckiej pożyczce lombardowej:
      1. Kwota uzyskana ze sprzedaży przedmiotu zabezpieczenia lombardowego jest
      uiszczana na rachunek bankowy przedsiębiorcy wykonującego działalność
      lombardową lub gotówką.
      2. Przedsiębiorca wykonujący działalność lombardową przekazuje konsumentowi
      nadwyżkę niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia:
      1) otrzymania przez tego przedsiębiorcę kwoty ze sprzedaży przedmiotu
      zabezpieczenia lombardowego;
      2) upływu ustawowego terminu odstąpienia od umowy przez kupującego
      przedmiot zabezpieczenia - w przypadku zakupu tego przedmiotu na odległość albo
      poza lokalem przedsiębiorstwa.
      3. Nadwyżka może zostać pomniejszona przez przedsiębiorcę wykonującego
      działalność lombardową o nie więcej niż 20% nadwyżki. W takim przypadku
      przedsiębiorca wykonujący działalność lombardową zwraca konsumentowi
      pozostałą część nadwyżki.
      4. Kwota pomniejszenia nadwyżki, o którym mowa w ust. 3, stanowi przychód
      przedsiębiorcy wykonującego działalność lombardową i nie jest wliczana do
      całkowitego kosztu konsumenckiej pożyczki lombardowej.
    W tym miejscu należy wskazać, że działalność lombardu polega na pożyczaniu pieniędzy
    pod zastaw. Klient korzystający z pożyczki lombardowej może odzyskać przedmiot
    zastawu po dokonaniu zwrotu pożyczonej kwoty wraz z prowizją naliczoną przez
    właściciela lombardu.
    Zabezpieczenie udzielonej przez lombard pożyczki może być dokonane w drodze
    przewłaszczenia. Przewłaszczenie rzeczy na zabezpieczenie polega na przeniesieniu
    własności rzeczy na wierzyciela z równoczesnym zobowiązaniem go - pod warunkiem
    uiszczenia w terminie zabezpieczonego długu - do powrotnego przeniesienia własności
    rzeczy na dłużnika. W razie niewykonania przez pożyczkobiorcę zobowiązania w
    umówionym terminie, podmiot świadczący usługę lombardową staje się właścicielem
    rzeczy będącej przedmiotem przewłaszczenia. Przewłaszczone rzeczy najczęściej
    sprzedawane są w ramach prowadzonej działalności lombardowej.
    Lombard wykonuje więc, co do zasady, dwa główne rodzaje czynności, odmiennie
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług, czyli udzielanie pożyczek pieniężnych pod
    zastaw w zamian za określone wynagrodzenie (prowizję), oraz sprzedaż zastawionych i
    nieodebranych rzeczy, tj. dostawę towarów.
    Ustawa o konsumenckiej pożyczce lombardowej od 7 stycznia 2024 r. nakłada na
    przedsiębiorców obowiązek:
        zbycia przedmiotu zabezpieczenia lombardowego w drodze aukcji elektronicznej
        dostępnej publicznie oraz
        obowiązek zwrotu kwoty nadwyżki ze sprzedaży takiego przedmiotu, jednocześnie
        w myśl cytowanych przepisów nadwyżka może zostać pomniejszona przez
        przedsiębiorcę o nie więcej niż 20% tej nadwyżki, co ma zapewnić przedsiębiorcy
        pokrycie kosztów związanych z przechowaniem i sprzedażą rzeczy.

    Wobec powyższego w przypadku sprzedaży przedmiotu zabezpieczenia lombardowego,
    podmiot prowadzący działalność lombardową jest zobowiązany wypłacić konsumentowi
    kwotę odpowiadająca różnicy pomiędzy pozostającą na dzień sprzedaży niezapłaconą
    częścią całkowitej kwoty do spłaty a kwotą uzyskaną ze sprzedaży przedmiotu
    zabezpieczenia lombardowego.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz treść powołanych przepisów prawa
    podatkowego stwierdzić należy, że z treści przepisu art. 120 ust. 4 ustawy o podatku od
    towarów i usług wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług
    stanowi marża, stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia,
    pomniejszona o kwotę podatku, którą dostawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    dostawy towarów.
    Z opisu sprawy wynika, że Państwo spełniają wszystkie wymogi zgodnie z ustawą z dnia 14
    kwietnia 2023 r. o konsumenckiej pożyczce lombardowej. Podpisując umowę pożyczki
    lombardowej, biorą Państwo w zabezpieczenie tzw. przedmioty zabezpieczenia
    lombardowego. W przypadku braku zapłaty przez konsumenta/pożyczkobiorcę całkowitej
    kwoty do spłaty, Państwo jako wykonujący działalność lombardową dokonują sprzedaży
    przedmiotu zabezpieczenia lombardowego w trybie określonym w ustawie o
    konsumenckiej pożyczce lombardowej. Kwota uzyskana ze sprzedaży przedmiotu
    zabezpieczenia lombardowego jest uiszczana na Państwa rachunek bankowy lub gotówką.
    Następnie są Państwo zobowiązani przekazać nadwyżkę konsumentowi/pożyczkobiorcy.
    Jak już wcześniej wskazano, w razie niewykonania przez pożyczkobiorcę zobowiązania w
    umówionym terminie, podmiot świadczący usługę lombardową staje się nieograniczonym
    właścicielem rzeczy będącej przedmiotem przewłaszczenia. Wówczas lombard dokonuje
    sprzedaży przewłaszczonych towarów.
    Zamierzacie Państwo opodatkować sprzedaż przewłaszczonych towarów z zastosowaniem
    procedury VAT marża. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji „kwoty
    nabycia”, o której mowa w wyżej powołanym art. 120 ust. 4 ustawy. Zasadnym wydaje się
    przyjęcie, że „kwota nabycia” to kwota, którą podatnik stosujący procedurę VAT marża
    uiszcza kontrahentowi, od którego nabywa towar. W przypadku lombardu nie dochodzi do
    zakupu towaru w ścisłym tego słowa znaczeniu, gdyż umowa zawarta pomiędzy
    lombardem, a klientem nie jest umową kupna-sprzedaży w rozumieniu ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Umowa
    lombardowa jak już wyżej wskazano składa się z dwóch zasadniczych części. Pierwsza z
    części umowy lombardowej określa warunki, na jakich zostaje udzielona pożyczka
    określonej kwoty pieniężnej. Natomiast w drugiej części określa się sposób zabezpieczenia
    spłaty pożyczki. Najczęściej jest to pozostawienie przedsiębiorcy oferującemu usługi
    lombardowe rzeczy ruchomej (np. pojazdów, sprzętu RTV, biżuterii), z zastrzeżeniem
    możliwości ich sprzedaży w przypadku braku spłaty pożyczki w terminie.
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż w przypadku sprzedaży w systemie VAT
    marża towaru używanego przewłaszczonego przez lombard za kwotę nabycia przyjąć
    należy wysokość zabezpieczenia długu wynikającą z zawartej umowy, a zatem kwotą
    nabycia, w rozumieniu art. 120 ust. 4 ustawy będzie wartość na jaką został wyceniony
    towar przy udzielaniu pożyczki.
    Jak wskazano powyżej lombard wykonuje dwa rodzaje transakcji tj. świadczy usługi
    udzielania pożyczek i dostawy towarów zastawionych i nieodebranych towarów.
    Otrzymywane przez Stronę wynagrodzenie z tytułu spłat oprocentowania pożyczek, spłat
    odsetek za nieterminowe spłaty pożyczek, opłaty manipulacyjne, koszty usług
    dodatkowych jak koszty przechowywania przedmiotu zabezpieczenia lombardowego lub
    ubezpieczeń, inne opłaty dodatkowe jest wynagrodzeniem związanym ze świadczeniem
    przez Stronę usługi udzielania pożyczki pod zastaw zastawionych rzeczy ruchomych. Nie
    jest zatem związane ze sprzedażą towaru. Tym samym wynagrodzenia tego nie można
    uznać za element kwoty nabycia towarów, których stali się Państwo właścicielem, wskutek

    tego, że pożyczkobiorca nie dokonał spłaty udzielonej pożyczki, a które zamierzacie
    Państwo sprzedać z uwzględnieniem procedury marży.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w przypadku sprzedaży towaru
    przewłaszczonego przez Państwa od podmiotów, określonych w art. 120 ust. 10 ustawy,
    kwotą nabycia będzie wyłącznie wysokość zabezpieczenia długu wynikająca z zawartej
    umowy, a zatem wartość na jaką został wyceniony towar przy udzielaniu pożyczki.
    W efekcie Państwa stanowisko zgodnie z którym przy sprzedaży przedmiotu zastawu
    ustalenie kwoty nabycia w rozumieniu art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy wymaga uwzględnienia
    wszystkich kosztów związanych z udzieleniem pożyczki, czyli kwoty udzielonej
    konsumenckiej pożyczki lombardowej oraz kosztów konsumenckiej pożyczki
    lombardowej, do których zaliczają się opłaty zwiększające wierzytelność tj. odsetki od
    udzielonej pożyczki, opłata manipulacyjna, koszty usług dodatkowych jak koszty
    przechowania przedmiotu zabezpieczenia lombardowego lub ubezpieczeń, inne opłaty
    dodatkowe uznaję za nieprawidłowe.
    W odniesieniu do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej z 25 listopada
    2020 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.779.2020.1.IK Organ wskazuje, że interpretacja ta
    dotyczyła ustalenia kwoty nabycia przy stosowaniu procedury VAT marża pojazdów
    nabywanych głównie na aukcjach internetowych od zagranicznych podmiotów. Zatem
    powyższe rozstrzygnięcie zapadło w indywidualnej sprawie osadzonej w odmiennym
    stanie faktycznym i nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie zawarte w tej interpretacji.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawili Państwo i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.