Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.683.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Ustalenie czy odpłatne zbycie działek o nr 1 i 2 w trybie
określonym w art. 231 Kodeksu Cywilnego, nie podlega
opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: grunty
nieruchomości-zbycie nieruchomości
spółki-spółka kapitałowa
udział
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Osoby prowadzące działalność
rolniczą
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa produktów rolnych
oraz świadczenie usług przez rolnika ryczałtowego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 16
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 19
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 4
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 22 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia czy odpłatne zbycie działek o nr 1 i 2 w trybie
    określonym w art. 231 Kodeksu Cywilnego, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i
    Informacji o Działalności Gospodarczej w zakresie sprzedaży hurtowej owoców i warzyw
    (PKD 46.31.Z), a także prowadzi gospodarstwo rolne. Wnioskodawca z tytułu prowadzonej
    działalności gospodarczej jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i
    usług. Jednocześnie prowadząc gospodarstwo rolne korzystał ze statusu rolnika
    ryczałtowego, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 775 z późn. zm. „uptu”).
    W 1993 r. Wnioskodawca nabył w drodze darowizny od rodziców nieruchomości
    stanowiące działki gruntu o numerach ewidencyjnych 3 oraz 4 o łącznej powierzchni (...)
    ha położone w województwie (...), powiat (...), gmina (...), obręb Miasto (...). Wnioskodawca
    nabywając w drodze darowizny powyższą nieruchomość zobowiązał się do prowadzenia
    na niej gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej 5 lat.
    Ponadto w 2007 r. Wnioskodawca wspólnie z małżonką nabył na podstawie umowy
    sprzedaży prawo własności nieruchomości stanowiących działki gruntu o numerach
    ewidencyjnych 5 o powierzchni (...) ha oraz 6 o powierzchni (...) ha, położone w
    województwie (...), powiat (...), gmina (...), obręb Miasto (...).
    Wnioskodawca wraz z małżonką dokonali nabycia przedmiotowych nieruchomości celem
    powiększenia prowadzonego gospodarstwa rolnego opisanego powyżej. Podstawową
    okolicznością przesądzającą o nabyciu tych działek było ich bezpośrednie sąsiedztwo z
    gospodarstwem rolnym Wnioskodawcy.
    Czynności w oparciu o które następowało nabycie nieruchomości, nie podlegały
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku małżeńskim Wnioskodawcy
    przez cały okres jego trwania obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej
    małżeńskiej i nabyte w 2007 r. nieruchomości objęte są ową wspólnością.
    W konsekwencji opisanych powyżej czynności prawnych powstały dwie nieruchomości
    stanowiące gospodarstwo rolne – jedna obejmująca działki gruntu o numerach
    ewidencyjnych 3 i 4, objęte księgą wieczystą o numerze (...) prowadzoną przez Sąd
    Rejonowy w „A” (wyłączna własność Wnioskodawcy), – druga obejmująca działki gruntu o
    numerach ewidencyjnych 5 i 6, objęte księgą wieczystą o numerze (...) prowadzoną przez
    Sąd Rejonowy w „A” (współwłasność małżeńska łączna Wnioskodawcy i jego małżonki).
    Nieruchomość oznaczona jako działka gruntu 4 była następnie wykorzystywana przez
    Wnioskodawcę dla celów prowadzenia działalności gospodarczej (jest ona zlokalizowana
    po drugiej stronie ulicy w stosunku do pozostałych nieruchomości), natomiast
    nieruchomości oznaczone jako działki 3, 5, 6 służyły wyłącznie prowadzeniu gospodarstwa
    rolnego, przy czym od ponad dwóch lat Wnioskodawca faktycznie wykonuje w ramach
    tego gospodarstwa jedynie bardzo ograniczone czynności.
    W 2009 r. Rada Miejska w „A” uchwałą nr (...) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego miasta „A” („MPZP”) w rejonie ulic (...). Zgodnie z MPZP nieruchomości
    stanowiące własność Wnioskodawcy oraz wspólną własność jego i małżonki uzyskały
    przeznaczenie dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W 2023 r. spółka, w której

    Wnioskodawca posiada udziały oraz w której wchodzi w skład zarządu („Spółka”), uzyskała
    pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego dwulokalowego („Budynek”) na działce
    3.
    Realizując uzyskane pozwolenie na budowę, Spółka dokonała wzniesienia Budynku.
    Zasadnicze prace przy wznoszeniu Budynku zakończone zostały przez Spółkę w 2025 r.
    Wnioskodawca ani jego małżonka nie zawierali ze Spółką jakichkolwiek umów dotyczących
    udostępnienia Działek (najem, dzierżawa, użyczenie itp.) i nie uzyskiwali z tytułu
    udostępnienia Spółce gruntu jakichkolwiek korzyści majątkowych. Udostępnienie to miało
    charakter incydentalny i nie było jakimkolwiek elementem działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy.
    W 2024 r. Wnioskodawca oraz jego małżonka dokonali podziału geodezyjnego
    nieruchomości, odpowiadającego warunkom określonym w MPZP. W wyniku dokonanych
    podziałów powstały m.in. działki gruntu o numerach ewidencyjnych 1 (wydzielona w
    księdze wieczystej (...)) o powierzchni (...) ha oraz 2 (wydzielona w księdze wieczystej (...) o
    powierzchni (...) ha („Działki”).
    Budynek wzniesiony przez Spółkę znalazł się w całości na wydzielonych Działkach.
    Ponadto Wnioskodawca i jego małżonka dokonali wydzielenia szeregu kolejnych działek
    gruntu, zapisanych aktualnie odpowiednio w księgach wieczystych (...) oraz (...). Wszystkie
    nakłady związane z przystosowaniem Działek do zabudowy oraz wzniesieniem Budynku
    poniosła Spółka. Od chwili rozpoczęcia budowy, Działki, na których wzniesiony został
    Budynek, znajdują się w wyłącznym posiadaniu Spółki. W związku z wydatkami
    poniesionymi na przystosowanie Działek do zabudowy oraz wzniesienie Budynku, to
    Spółka będzie korzystać z prawa odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach
    dokumentujących te wydatki, a wartość tych wydatków została zaewidencjonowana w
    księgach rachunkowych Spółki.
    Budynek wzniesiony przez Spółkę nie stanowi odrębnego od Działek przedmiotu
    własności. Działki i Budynek nie były i nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej ani gospodarstwie rolnym i nie są ujęte w
    ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy. Po wzniesieniu Budynku, z uwagi na to, że
    wartość Budynku znacznie przewyższa wartość zajętych na ten cel Działek, zgromadzenie
    wspólników Spółki podjęło uchwałę o skierowaniu przez Spółkę jako inwestora wobec
    Wnioskodawcy i jego małżonki roszczenia określonego w art. 231 § 1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. z dnia 25 lipca 2025 r. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze
    zm. „KC”). Mimo że Wnioskodawca głosował przeciwko tej uchwale, została ona przyjęta
    bezwzględną większością głosów przez zgromadzenie wspólników.
    Zgromadzenie wspólników powołało także pełnomocnika określonego w art. 210 § 1
    ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. z dnia 7 grudnia 2023 r.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 18 „KSH”), który działając w imieniu i na rzecz Spółki zgłosił
    Wnioskodawcy oraz jego małżonce roszczenie o przeniesienie własności Działek. W
    związku ze spełnieniem się przesłanek określonych w art. 231 § 1 KC, Wnioskodawca
    razem z małżonką uznali roszczenie Spółki.
    Celem ustalenia wynagrodzenia za przeniesienie własności Działek, Spółka powołała
    rzeczoznawcę, który ustalił wartość gruntu. Następnie Wnioskodawca oraz jego małżonka
    w sierpniu 2025 r. na podstawie aktu notarialnego dokonali przeniesienia własności
    Działek na Spółkę (działki 2 stanowiącej wyłączną własność Wnioskodawcy oraz działki 1
    stanowiącej współwłasność małżeńską łączną).
    Wynagrodzenie za Działki zostało w akcie notarialnym określone na poziomie
    odpowiadającym wartości rynkowej wynikającej z operatu sporządzonego przez
    rzeczoznawcę majątkowego. Dokonana transakcja miała dla Wnioskodawcy oraz jego
    małżonki charakter incydentalny. Wnioskodawca ani jego małżonka nie zajmują się na co
    dzień czynnościami tego rodzaju (obrót nieruchomościami), w szczególności nie nabywają
    gruntów celem dalszej ich odsprzedaży czy dla realizacji na nich jakichkolwiek inwestycji,

    nie podejmowali takich działań także w przeszłości. Przeprowadzona transakcja nie
    stanowi podstawowego źródła dochodów Wnioskodawcy, gdyż uzyskuje on taki dochód z
    innych źródeł.
    Wnioskodawca i jego małżonka nie podejmowali wcześniej jakichkolwiek czynności
    zmierzających do zbycia Działek np. poprzez poszukiwanie potencjalnych nabywców,
    przygotowanie czy uporządkowanie terenu Działek, montaż dodatkowych budowli,
    urządzeń lub instalacji.
    Nie powierzali także wykonania takich czynności w swoim imieniu innym podmiotom czy
    pełnomocnikom. Środki pochodzące z dokonanej transakcji służyć będą do zaspokojenia
    osobistych potrzeb Wnioskodawcy i jego najbliższej rodziny. Nie będą one służyły
    działalności inwestycyjnej, a w szczególności nabywaniu gruntów w celu ich odsprzedaży.
    Działki nie stanowiły przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa w
    rozumieniu art. 6 pkt 1 uptu.

## Pytanie

Czy odpłatne zbycie przez Wnioskodawcę Działek na rzecz Spółki w trybie określonym w
    art. 231 § 1 KC podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, przy czym zgodnie z art. 2 pkt 6 tejże ustawy, za towary uznaje się rzeczy
    oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Pojęcie rzeczy (jako niezdefiniowane w uptu) winno być wywiedzione z uregulowań KC,
    który w art. 45 stanowi, że rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko
    przedmioty materialne. Zatem nie budzi wątpliwości, że w definicji rzeczy mieszczą się
    także nieruchomości, które KC definiuje jako części powierzchni ziemskiej stanowiące
    odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub
    części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od
    gruntu przedmiot własności. Tym samym Działki, o których mowa we wniosku spełniać
    będą przesłankę uznania ich za towar w rozumieniu uptu.
    W myśl art. 7 ust. 1 uptu, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze przytoczone uregulowania uptu, przeniesienie
    prawa własności Działek na Spółkę, w trybie określonym w art. 231 § 1 KC, spełniać będzie
    formalne warunki uznania jej za dostawę towarów w rozumieniu ustawy, która to dostawa
    co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zdaniem Wnioskodawcy należy jednak zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca
    formalnie dostawę towarów w rozumieniu art. 7 uptu podlega opodatkowaniu, ale tylko
    taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Pojęcie „podatnika” zostało zdefiniowane w art. 15 ust. 1 uptu, treść powołanego przepisu
    stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której
    mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przez działalność
    gospodarczą rozumie się zgodnie z ust. 2 wszelką działalność producentów, handlowców
    lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W przypadku osób

    fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie za podatnika
    uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o którym mowa w art. 96 ust. 1 (art.
    15 ust. 4 uptu).
    Wnioskodawca prowadząc działalność gospodarczą jest zarejestrowany dla potrzeb
    prowadzenia tej działalności jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Jednakże,
    w ocenie Wnioskodawcy, sama tylko okoliczność, że będąc zarejestrowanym podatnikiem
    podatku od towarów i usług wykonuje czynność wymienioną w katalogu zawartym w art. 5
    uptu (w tym przypadku odpłatną dostawę towarów w postaci nieruchomości), nie jest
    wystarczającą przesłanką do stwierdzenia podlegania takiej transakcji opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Warunkiem niezbędnym jest bowiem, aby Wnioskodawca przy wykonywaniu tej transakcji
    działał w charakterze podatnika, a zatem podmiotu wykonującego działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 uptu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE.L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm. „Dyrektywa”), „Podatnikiem”
    jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność
    gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność
    gospodarcza” obejmuje natomiast wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie.
    Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły,
    majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z powołanych regulacji Dyrektywy wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług
    może być każda osoba, która nawet okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych,
    przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Podstawowym warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług
    będzie więc spełnienie łącznie dwóch przesłanek: dana czynność ujęta jest w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz czynność ta
    została wykonana przez podmiot, który działa w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług. Wykluczeniu z grona podatników podlegać jednak będą w takim razie
    osoby, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży,
    bądź wykonywania innych czynności stanowiących element działalności gospodarczej ani
    też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    Dlatego też, nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Nawet dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt opisanego stanu faktycznego należy zbadać czy
    Wnioskodawca przenosząc na Spółkę własność Działek działał w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą, a więc czy podjęte przez niego czynności w tym
    zakresie przybierają formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności w
    zakresie obrotu nieruchomościami, wskazującym na jej zorganizowaną formę może być
    np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego

    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z
    nich. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się
    stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z
    profesjonalnym obrotem gospodarczym.
    Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku
    osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia
    działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności
    gospodarczej. Warto w tym miejscu sięgnąć do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej („TSUE”), który wskazuje m.in., że po spełnieniu określonych wymogów,
    dostawę terenu budowlanego należy uznać za podlegającą podatkowi VAT na podstawie
    prawa krajowego, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy
    sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, jednakże pod
    warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Zatem czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Należy podkreślić, że sama tylko liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego dla uznania, że dana osoba działa w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług. Jak wskazuje TSUE, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. TSUE stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również
    jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów.
    Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego. TSUE podkreślił więc w pierwszej kolejności, że samo
    wykonywanie prawa własności, a niewątpliwie sprzedaż majątku do takiego przypadku się
    zalicza, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT. TSUE
    wskazał także, że „inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji
    dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności” (wyrok TSUE z 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94
    Wellcome Trust Ltd v. Commissioners of Customs and Excise, wyrok z 15 września 2011 r.
    w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby v. Minister Finansów i Emilian
    Kuć i Halina Jeziorska-Kuć v. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie). Kwestia powyższa
    stanowiła także przedmiot licznych rozważań sądów krajowych.
    W wyroku z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt I FSK 1912/18 Naczelny Sąd
    Administracyjny („NSA”) odnosząc się do wspomnianego orzeczenia TSUE w sprawach C-
    180/10 i C-181/10 ale i do orzeczeń wydanych w oparciu o krajowy porządek prawny
    stwierdził, że: „[...] po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie
    działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na
    poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie
    osobno. [...] Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z

    nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Nie mają znaczenia zamiar, czy motywy jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając
    działalność gospodarczą, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych.
    Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić
    działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania
    majątkiem prywatnym”. Tożsamy kierunek interpretacyjny przyjęty został w innych
    orzeczeniach NSA (por. wyroki z dnia 17 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 2290/18, z dnia 6
    października 2022 r. sygn. akt I FSK 1912/18), w których wskazano, że nawet takie
    działania jak wydzielenie działek, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, wydzielenie
    działek pod drogę nie dają podstaw do przyjęcia, że są one typowe dla działań
    „handlowca”, tj. podatnika podatku od towarów i usług, podobnie jak liczba wydzielonych
    działek.
    Powyższe stanowisko znalazło także aprobatę w wydawanych przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej („KIS”) indywidualnych interpretacjach podatkowych np.: z dnia 7
    kwietnia 2025 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.24.2025.2.AB, z dnia 25 czerwca 2025 r. nr 0112-
    KDIL1-2.4012.167.2025.3.PM, z dnia 12 maja 2025 r. 0112-KDIL1-2.4012.121.2025.2.AS
    oraz z dnia 26 marca 2025 r. 0113-KDIPT1 -3.4012.80.2025.1.JM.
    Zatem o zakwalifikowaniu transakcji dokonanej przez Wnioskodawcę i jego małżonkę jako
    działania stanowiącego przejaw działalności gospodarczej bądź zarządu majątkiem
    prywatnym, decydować będą obiektywne okoliczności towarzyszące nabyciu,
    wykorzystywaniu oraz zbyciu Działek.
    Jak już wskazano, pierwsza z nieruchomości (o największej powierzchni) została nabyta w
    1993 r. w formie darowizny od rodziców Wnioskodawcy, celem prowadzenia rodzinnego
    gospodarstwa rolnego. Zarówno forma jak i cel dokonanego nabycia są charakterystyczne
    dla czynności niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Również upływ czasu pomiędzy nabyciem (1993 r.) a zbyciem (2025 r.) wyklucza racjonalne
    przyjęcie, że nabycie nieruchomości nastąpiło w celach zarobkowych. Ten sam proces
    rozumowania odnosi się do nieruchomości nabytych w 2007 r. dla powiększenia
    rodzinnego gospodarstwa rolnego (2007 r.). Nieruchomości przez cały okres
    wykorzystywania ich przez Wnioskodawcę, służyły jedynie celom związanym z
    prowadzonym gospodarstwem rolnym i stanowiły składnik majątku całkowicie oddzielony
    od sfery wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
    Zarówno przychody, jak i wydatki związane z tymi nieruchomościami, nie były powiązane z
    działalnością gospodarczą. Wnioskodawca z tytułu czynności wykonywanych w ramach
    gospodarstwa rolnego korzystał ze statusu rolnika ryczałtowego, o którym mowa w
    przepisach uptu, przy czym od ponad dwóch lat Wnioskodawca wykonuje jedynie bardzo
    ograniczone czynności w ramach tego gospodarstwa.
    Zdarzenia dotyczące Działek i Budynku nie były ujmowane w ewidencjach VAT/JPK_V7
    Wnioskodawcy, a w odniesieniu do Działek i Budynku nigdy nie przysługiwało
    Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego. Kolejną istotną kwestią jest
    dokonanie przez Wnioskodawcę będących jego własnością (a w części również jego
    małżonki) podziału nieruchomości. Jak już wskazano, tereny stanowiące przedmiot
    własności Wnioskodawcy oraz jego małżonki, już w 2009 r. zostały w MPZP przeznaczone
    do wykorzystania pod zabudowę jednorodzinną.
    Aż do 2024 r. Wnioskodawca nie podejmował jakichkolwiek czynności związanych z
    przeznaczeniem gruntu. Dokonując podziału nieruchomości (i w konsekwencji wydzielenia
    Działek stanowiących przedmiot transakcji), Wnioskodawca kierował się zarówno zapisami
    MPZP, jak i przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 poz. 1145 ze zm.) nakazującymi zapewnienie dostępu do drogi
    publicznej. Dokonany podział geodezyjny nabytych nieruchomości służyć miał w istocie
    stworzeniu w przyszłości możliwości racjonalnego zbycia nieruchomości (zbycie

    nieruchomości o powierzchni ponad 2 ha mogłoby być znacząco utrudnione), a nadto miał
    stworzyć Wnioskodawcy możliwość stopniowego wyzbywania się majątku prywatnego, tak
    by zdobywać środki pieniężne w miarę pojawiających się potrzeb tak po jego stronie jak i
    najbliższej rodziny.
    Podkreślenia wymaga przy tym, że Wnioskodawca nie podejmował poza dokonanym
    podziałem geodezyjnym nieruchomości jakichkolwiek dalszych działań np. w postaci
    uzyskania pozwolenia na budowę, zapewnienia czy przygotowania do zapewnienia dostaw
    mediów, uporządkowania terenu Działek stanowiących przedmiot odpłatnego zbycia czy
    przygotowania projektów ich wykorzystania. Nie dokonano utwardzenia czy nawet
    wytyczenia na nieruchomości ciągów komunikacyjnych. Podział geodezyjny nie był także
    działaniem zmierzającym do uzyskania przez Wnioskodawcę i jego małżonkę w przyszłości
    pozwoleń na budowę czy prowadzenia prac przy uzbrojeniu Działek stanowiących
    przedmiot transakcji.
    Wnioskodawca ani jego małżonka nie zawierali ze Spółką jakichkolwiek umów dotyczących
    udostępnienia Działek (najem, dzierżawa, użyczenie itp.) i nie uzyskiwali z tego tytułu
    jakichkolwiek korzyści majątkowych, a udostępnienie to miało charakter incydentalny i nie
    było jakimkolwiek elementem działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Nie stanowiło
    ono zatem odpłatnego ani zrównanego z odpłatnym świadczenia usług w rozumieniu art.
    8 ust. 1 i 2 uptu, ponieważ Wnioskodawca nie działał w tej sferze jako podatnik podatku
    od towarów i usług.
    Wnioskodawca nie podejmował także samodzielnie lub przez profesjonalnych
    pośredników poszukiwania potencjalnych nabywców, nie zamieszczał w jakiejkolwiek
    formie ogłoszeń o możliwości nabycia Działek. Istotne znaczenie dla oceny skutków
    podatkowych przeniesienia własności Działek gruntu mają okoliczności związane z
    reżimem prawnym, w jakim przeniesienia tego dokonano. Nie można bowiem w ocenie
    Wnioskodawcy stawiać znaku równości pomiędzy „zwykłą” umową sprzedaży
    uregulowaną w art. 535 KC i następnych, a realizacją roszczenia spółki o przeniesienie
    własności Działek gruntu w trybie określonym w art. 231 § 1 KC. Jakkolwiek w świetle
    przepisów prawa podatkowego obie te czynności stanowią zbycie nieruchomości, to
    jednak służą one zupełnie innym celom gospodarczym (taki pogląd wyrażony został
    wprost w uchwale NSA z dnia 9 września 1996 r. FPS 1/96).
    Typową umowę sprzedaży (w tym sprzedaży nieruchomości) charakteryzują takie
    elementy jak ekspozycja przedmiotu sprzedaży na rynku przez określony czas (np.
    poprzez portale ogłoszeniowe), wybór oferty potencjalnego nabywcy i negocjacja ceny.
    Cały ten proces zakończony zostaje swobodną decyzją sprzedającego co do zawarcia
    umowy sprzedaży albo też odrzucenia oferty.
    W przypadku, gdy sprzedaż następuje w ramach działalności gospodarczej, wszystkie te
    elementy nabierać będą charakteru profesjonalnego, nakierowanego na maksymalizację
    zysku na transakcji. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku, wobec Wnioskodawcy i jego
    małżonki zgodnie z art. 231 § 1 KC zgłoszone zostało przez Spółkę roszczenie o
    przeniesienie Działek. Bez znaczenia pozostaje w tym przypadku okoliczność, iż
    Wnioskodawca pozostaje wspólnikiem Spółki i członkiem jej zarządu.
    Uchwała zgromadzenia wspólników w tej sprawie została przyjęta bezwzględną
    większością głosów przy sprzeciwie Wnioskodawcy, a Spółkę – zgodnie z wymogiem art.
    210 § 1 KSH – wobec Wnioskodawcy i jego małżonki reprezentował nie zarząd, ale
    pełnomocnik powołany przez zgromadzenie wspólników.
    W tej sytuacji Wnioskodawca i jego małżonka mogli uznać zgłoszone roszczenie Spółki
    albo odmówić jego uznania i narazić się na kosztowny spór sądowy. Uznając zgłoszone
    roszczenie Spółki jako zasadne, Wnioskodawca i jego małżonka zobowiązani byli do
    odpłatnego przeniesienia własności Działek, jednakże nastąpiło to na warunkach
    całkowicie odmiennych od tych, które charakteryzują umowę sprzedaży.

    Wnioskodawca i jego małżonka nie dysponowali tutaj bowiem ani swobodą co do
    momentu dokonania zbycia Działek ani nie mieli nawet możliwości dokonania wyboru
    kontrahenta. Wynagrodzenie za przeniesienie własności Działek również nie podlegało
    negocjacjom czy swobodnemu kształtowaniu przez strony transakcji, gdyż było ustalone w
    oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego.
    Cena przyjęta do transakcji nie uwzględnia także osobistego przekonania Wnioskodawcy
    co do możliwej do uzyskania bardziej atrakcyjnej ceny. Zasadnym będzie więc
    stwierdzenie, że realizacja roszczenia z art. 231 § 1 KC, choć formalnie stanowi dostawę
    towarów w rozumieniu przepisów uptu, to w istocie jest dostawą wymuszoną reżimem
    przepisów KC i nie może być w najmniejszym nawet stopniu uznana za wynik racjonalnych
    działań o charakterze handlowym.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy stwierdzić, że odpłatne zbycie Działek,
    wydzielonych z nieruchomości Wnioskodawcy nabytej w drodze darowizny od rodziców
    dla celów prowadzenia gospodarstwa rolnego (marginalnie powiększonego o sąsiadujące
    działki gruntu) to rozporządzanie majątkiem prywatnym Wnioskodawcy i jego małżonki.
    Transakcja ta miała charakter incydentalny, a działanie Wnioskodawcy nie nosi cech
    powtarzalności. Dokonywane przez Wnioskodawcę względem Działek czynności nie miały
    charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieściły się w
    zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem.
    Wnioskodawca nie prowadził w sposób profesjonalny, zorganizowany i ciągły działań w
    celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Podejmowane czynności nie stanowiły
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Wnioskodawca nie zamierza reinwestować środków pieniężnych uzyskanych z odpłatnego
    zbycia Działek w dalszy obrót nieruchomościami. Wnioskodawca nie dokonywał
    uzbrojenia Działek, nie wykonywał lub przygotowywał się do wykonania instalacji i
    urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych nie dokonywał utwardzeń dróg. Wnioskodawca
    nie ponosił żadnych nakładów, żeby podwyższyć wartość rynkową tych Działek, a działania
    polegające na wystąpieniu o podział nieruchomości wchodzącej w skład prowadzonego
    gospodarstwa rolnego nie można uznać za działanie zarobkowe. Zakres, stopień
    zaangażowania i cel działania Wnioskodawcy wskazują, że są to działania należące do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Z uwagi na powołane okoliczności faktyczne i prawne, w ocenie Wnioskodawcy, opisane
    we wniosku dokonane odpłatne zbycie Działek w trybie art. 231 § 1 KC nie daje podstaw
    do przyjęcia, że w przypadku tej transakcji spełnione są przesłanki wymienione w art. 15
    uptu warunkujące uznanie Wnioskodawcy za działającego w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług. Tym samym odpłatne zbycie Działek nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2
    pkt 6 ustawy, a ich zbycie jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na
    terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w
    Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom.
    Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych
    specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości

    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Na podstawie art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Stosownie do art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Zgodnie z art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Natomiast art. 15 ust. 4 ustawy stanowi, że:
      W przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne
      lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o
      którym mowa w art. 96 ust. 1.
    Stosownie do art. 15 ust. 5 ustawy:
      Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do osób fizycznych prowadzących wyłącznie
      działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach.
    Z kolei stosownie do art. 2 pkt 16 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o gospodarstwie rolnym – rozumie się
      przez to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym.
    Zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o rolniku ryczałtowym – rozumie się przez
      to rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych lub świadczącego usługi
      rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z
      wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do
      prowadzenia ksiąg rachunkowych.
    Ponadto, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę produktów rolnych dokonywaną przez rolnika
      ryczałtowego oraz świadczenie usług rolniczych przez rolnika ryczałtowego.
    Jak stanowi art. 43 ust. 3 ustawy:
      Rolnik ryczałtowy dokonujący dostawy produktów rolnych lub świadczący usługi
      rolnicze, które są zwolnione od podatku na podstawie ust. 1 pkt 3, może
      zrezygnować z tego zwolnienia pod warunkiem dokonania zgłoszenia
      rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 i 2.
    Zwolnienie rolnika ryczałtowego od podatku ma charakter przedmiotowo-podmiotowy.
    Od podatku zwolnieni są tylko rolnicy ryczałtowi i tylko w zakresie wyraźnie wskazanym w
    przepisie. Świadczenie usług rolniczych oraz dostawa produktów rolnych przez podmioty
    inne niż rolnicy ryczałtowi podlega opodatkowaniu. Innego rodzaju działalność
    prowadzona przez rolnika ryczałtowego, nieuprawniająca go do zwolnienia
    przedmiotowego (np. działalność handlowa, dostawa produktów rolnych innych niż
    własnej produkcji, dzierżawa, świadczenie usług innych niż rolnicze), co do zasady
    podlegać będzie opodatkowaniu wg stawek właściwych dla tych czynności.
    Zatem rolnik, w świetle przepisów ustawy, posiada status podatnika prowadzącego
    działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Natomiast wykonywanie czynności

    polegających na świadczeniu usług rolniczych stanowi wykonywanie działalności rolniczej
    w rozumieniu ustawy. Co istotne, w sytuacji gdy rolnik dokona rejestracji i uzyska miano
    podatnika podatku VAT czynnego, oznacza to, że prowadzi on działalność gospodarczą
    opodatkowaną podatkiem VAT według właściwej stawki tego podatku.
    W rozpatrywanej sprawie wskazał Pan, że w zakresie prowadzenia gospodarstwa rolnego
    korzysta Pan ze status rolnika ryczałtowego. Działki nr 3, 5, 6 służyły wyłącznie
    prowadzeniu gospodarstwa rolnego.
    Tym samym, skoro jest Pan rolnikiem ryczałtowym należy uznać, że zgodnie z art. 2 pkt 19
    ustawy, jest Pan rolnikiem dokonującym dostawy produktów rolnych lub świadczącego
    usługi rolnicze, korzystającym ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3
    ustawy.
    Wobec powyższego, sam fakt wykorzystywania przez Pana działek o nr 3, 5, 6 dla celów
    rolniczych w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego jako rolnik ryczałtowy, nie
    przesądza o konieczności uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu
    zbycia tych działek.
    Wskazać bowiem należy, że status podatnika podatku od towarów i usług wynika z
    okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla
    ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.
    Natomiast określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne
    jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 str. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży ww. gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,

    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący
    dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Według TSUE sprzedaż działek przekształconych z
    rolnych na budowlane nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli następuje w
    ramach zarządzania majątkiem prywatnym. Trybunał orzekł, że „osoby fizycznej, która
    prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości
    dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego
    niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za
    podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu prawa UE, kiedy dokonuje ona
    sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym tej osoby”.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywnie działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl
    którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez

    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży
    hurtowej owoców i warzyw, a także prowadzi gospodarstwo rolne. Z tytułu prowadzonej
    działalności gospodarczej jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od
    towarów i usług. Jednocześnie prowadzi Pan gospodarstwo rolne i korzysta ze statusu
    rolnika ryczałtowego. W 1993 r. nabył Pan w drodze darowizny od rodziców
    nieruchomości stanowiące działki gruntu o numerach ewidencyjnych 3 oraz 4 o łącznej
    powierzchni (...) ha. Ponadto w 2007 r. wspólnie z małżonką nabył Pan na podstawie
    umowy sprzedaży prawo własności nieruchomości stanowiących działki gruntu o
    numerach ewidencyjnych 5 o powierzchni (...) ha oraz 6 o powierzchni (...) ha. Wraz z
    małżonką dokonał Pan nabycia przedmiotowych nieruchomości celem powiększenia
    prowadzonego gospodarstwa rolnego. Czynności w oparciu o które następowało nabycie
    nieruchomości, nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. W związku małżeńskim
    przez cały okres jego trwania obowiązuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej
    małżeńskiej i nabyte w 2007 r. nieruchomości objęte są ową wspólnością. W konsekwencji
    opisanych powyżej czynności prawnych powstały dwie nieruchomości stanowiące
    gospodarstwo rolne
      - jedna obejmująca działki gruntu o numerach ewidencyjnych 3 i 4, (wyłączna własność
        Wnioskodawcy),
      - druga obejmująca działki gruntu o numerach ewidencyjnych 5 i 6, (współwłasność
        małżeńska łączna Wnioskodawcy i jego małżonki).
    Nieruchomość oznaczona jako działka gruntu 4 była następnie wykorzystywana przez
    Pana dla celów prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast nieruchomości
    oznaczone jako działki 3, 5, 6 służyły wyłącznie prowadzeniu gospodarstwa rolnego, przy
    czym od ponad dwóch lat faktycznie wykonuje Pan w ramach tego gospodarstwa jedynie
    bardzo ograniczone czynności. Zgodnie z MPZP nieruchomości stanowiące własność
    Wnioskodawcy oraz wspólną własność jego i małżonki uzyskały przeznaczenie dla
    zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W 2023 r. Spółka, w której posiada Pan udziały
    oraz w której wchodzi Pan w skład zarządu, uzyskała pozwolenie na budowę budynku
    jednorodzinnego dwulokalowego na działce nr 3. Realizując uzyskane pozwolenie na
    budowę, Spółka dokonała wzniesienia Budynku. Zasadnicze prace przy wznoszeniu
    Budynku zakończone zostały przez Spółkę w 2025 r. Pan ani Pana małżonka nie zawierali
    ze Spółką jakichkolwiek umów dotyczących udostępnienia Działek (najem, dzierżawa,
    użyczenie itp.) i nie uzyskiwali z tytułu udostępnienia Spółce gruntu jakichkolwiek korzyści
    majątkowych. Udostępnienie to miało charakter incydentalny i nie było jakimkolwiek
    elementem działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W 2024 r. Pan oraz Pana małżonka
    dokonali podziału geodezyjnego nieruchomości, odpowiadającego warunkom określonym
    w MPZP. W wyniku dokonanych podziałów powstały m.in. działki gruntu o numerach
    ewidencyjnych 1 o powierzchni (...) ha oraz 2 o powierzchni (...) ha. Budynek wzniesiony

    przez Spółkę znalazł się w całości na wydzielonych Działkach. Wszystkie nakłady związane
    z przystosowaniem Działek do zabudowy oraz wzniesieniem Budynku poniosła Spółka. Od
    chwili rozpoczęcia budowy, Działki, na których wzniesiony został Budynek, znajdują się w
    wyłącznym posiadaniu Spółki. W związku z wydatkami poniesionymi na przystosowanie
    Działek do zabudowy oraz wzniesienie Budynku, to Spółka będzie korzystać z prawa
    odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących te wydatki, a
    wartość tych wydatków została zaewidencjonowana w księgach rachunkowych Spółki.
    Budynek wzniesiony przez Spółkę nie stanowi odrębnego od Działek przedmiotu
    własności. Po wzniesieniu Budynku, z uwagi na to, że wartość Budynku znacznie
    przewyższa wartość zajętych na ten cel Działek, zgromadzenie wspólników Spółki podjęło
    uchwałę o skierowaniu przez Spółkę jako inwestora wobec Pana i Pana małżonki
    roszczenia określonego w art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego. Mimo, że głosował Pan
    przeciwko tej uchwale, została ona przyjęta bezwzględną większością głosów przez
    zgromadzenie wspólników. Zgromadzenie wspólników powołało także pełnomocnika
    określonego w art. 210 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych,
    który działając w imieniu i na rzecz Spółki zgłosił Panu oraz Pana małżonce roszczenie o
    przeniesienie własności Działek. W związku ze spełnieniem się przesłanek określonych w
    art. 231 § 1 KC, Pan razem z małżonką uznali roszczenie Spółki. Celem ustalenia
    wynagrodzenia za przeniesienie własności Działek, Spółka powołała rzeczoznawcę, który
    ustalił wartość gruntu. Następnie Pan oraz Pana małżonka w sierpniu 2025 r., na
    podstawie aktu notarialnego dokonali przeniesienia własności Działek na Spółkę (działki 2
    stanowiącej wyłączną własność Wnioskodawcy oraz działki 1 stanowiącej współwłasność
    małżeńską łączną). Wynagrodzenie za Działki zostało w akcie notarialnym określone na
    poziomie odpowiadającym wartości rynkowej wynikającej z operatu sporządzonego przez
    rzeczoznawcę majątkowego. Dokonana transakcja miała dla Pana oraz Pana małżonki
    charakter incydentalny. Pan ani Pana małżonka nie zajmują się na co dzień czynnościami
    tego rodzaju (obrót nieruchomościami), w szczególności nie nabywają gruntów celem
    dalszej ich odsprzedaży czy dla realizacji na nich jakichkolwiek inwestycji, nie podejmowali
    takich działań także w przeszłości. Nie podejmował Pan ani Pana małżonka wcześniej
    jakichkolwiek czynności zmierzających do zbycia Działek np. poprzez poszukiwanie
    potencjalnych nabywców, przygotowanie czy uporządkowanie terenu Działek, montaż
    dodatkowych budowli, urządzeń lub instalacji. Nie powierzał Pan także wykonania takich
    czynności w swoim imieniu innym podmiotom czy pełnomocnikom. Środki pochodzące z
    dokonanej transakcji służyć będą do zaspokojenia osobistych potrzeb Pana i jego
    najbliższej rodziny. Nie będą one służyły działalności inwestycyjnej, a w szczególności
    nabywaniu gruntów w celu ich odsprzedaży. Działki nie stanowiły przedsiębiorstwa ani
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1 uptu.
    Pana wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy odpłatne zbycie przez
    Pana Działek na rzecz Spółki w trybie określonym w art. 231 § 1 KC podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT dla danej
    czynności – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie
    przepisy ustawy. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży
    działek niezabudowanych, spełnia Pan przesłanki do uznania Pana za podatnika podatku
    od towarów i usług.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podjął Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań

    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    W analizowanej sprawie należy stwierdzić, że wystąpią przesłanki stanowiące podstawę do
    uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a zatem zbycie działek nr 2 i 1 w trybie
    określonym w art. 231 Kodeksu Cywilnego, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z
    art. 7 ust. 1 ustawy.
    Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła
    majątek prywatny, to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar
    wykorzystywania danej nieruchomości, czy jej części, w ramach majątku osobistego.
    W tym miejscu należy wskazać, że:
    Zgodnie z art. 231 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Samoistny posiadacz gruntu w dobrej wierze, który wzniósł na powierzchni lub
      pod powierzchnią gruntu budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej
      znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby właściciel przeniósł na
      niego własność zajętej działki za odpowiednim wynagrodzeniem.
    Na mocy art. 336 Kodeksu cywilnego:
      Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel
      (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik,
      najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo
      nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
    W myśl art. 339 Kodeksu cywilnego:
      Domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2023 r. Spółka, w której posiada Pan udziały oraz w której
    wchodzi Pan w skład zarządu, uzyskała pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego
    dwulokalowego na działce nr 3. Realizując uzyskane pozwolenie na budowę, Spółka
    dokonała wzniesienia Budynku. Zasadnicze prace przy wznoszeniu Budynku zakończone
    zostały przez Spółkę w 2025 r. Pan ani Pana małżonka nie zawierali ze Spółką
    jakichkolwiek umów dotyczących udostępnienia Działek (najem, dzierżawa, użyczenie itp.)
    i nie uzyskiwali z tytułu udostępnienia Spółce gruntu jakichkolwiek korzyści majątkowych.
    Udostępnienie to miało charakter incydentalny i nie było jakimkolwiek elementem Pana
    działalności gospodarczej. W 2024 r. Pan oraz Pana małżonka dokonali podziału
    geodezyjnego nieruchomości, odpowiadającego warunkom określonym w MPZP.
    Z powyższego wynika, że wykorzystywał Pan Działki będące przedmiotem zbycia w sposób
    zorganizowany i ciągły, któremu nie można przypisać znamion wykorzystywania majątku
    w celach prywatnych. Zauważyć bowiem należy, że w Spółce, która wybudowała Budynek

    oraz odliczy podatek naliczony VAT od poniesionych wydatków na jego budowę, posiada
    Pan udziały oraz wchodzi Pan w skład zarządu. Co ważne Budynek ten został wybudowany
    w wyniku udostępnienia przez Pana działki nr 3 Spółce. W związku z powyższym nie
    można stwierdzić, że działki nr 1 i 2 były wykorzystywane w ramach majątku prywatnego i
    służyły do zaspokajania potrzeb osobistych Pana i Pana małżonki.
    W tym miejscu należy wskazać, że przepisy regulujące wypłatę dywidendy zawarte są w
    art. 191-197 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 18 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem spółek handlowych.
    Zgodnie z art. 191 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania
      finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników, z
      uwzględnieniem przepisu art. 195 § 1.
    Stosownie do art. 191 § 3 Kodeksu spółek handlowych:
      Jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, zysk przypadający wspólnikom dzieli się w
      stosunku do udziałów.
    Na podstawie art. 193 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Uprawnionymi do dywidendy za dany rok obrotowy są wspólnicy, którym udziały
      przysługiwały w dniu powzięcia uchwały o podziale zysku.
    Na podstawie art. 193 § 4 Kodeksu spółek handlowych:
      Dywidendę wypłaca się w dniu określonym w uchwale wspólników. Jeżeli uchwała
      wspólników takiego dnia nie określa, dywidenda jest wypłacana niezwłocznie po
      dniu dywidendy.
    Z powyższego wynika, że Pan jako wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z
    rocznego sprawozdania finansowego. Tym samym czerpie Pan korzyści finansowe z
    działalności Spółki, która od momentu rozpoczęcia budowy Budynku jak Pan wskazał we
    wniosku jest w wyłącznym posiadaniu Działek, a wybudowany Budynek wykorzystuje do
    czynności opodatkowanych, a zatem przedmiotowe Działki też.
    Należy zaznaczyć, że czynność Pana w postaci dokonania podziału geodezyjnego działki nr
    3 (po uzyskaniu pozwolenia na budowę przez Spółkę, w której jest Pan udziałowcem),
    odpowiadającego warunkom określonym w MPZP na tle okoliczności sprawy stanowiło
    świadome podejmowanie działań przez Pana mające na celu wykorzystywanie
    przedmiotowych Działek (1 i 2) w celach gospodarczych. Jak wynika, bowiem z wniosku po
    wzniesieniu Budynku, z uwagi na to, że wartość Budynku znacznie przewyższa wartość
    zajętych na ten cel Działek, zgromadzenie wspólników Spółki podjęło uchwałę o
    skierowaniu przez Spółkę jako inwestora wobec Pana i Pana małżonki roszczenia
    określonego w art. 231 § 1 Kodeksu cywilnego.
    Zatem, wynikająca z opisanych wyżej działań Pana koncepcja wykorzystania Działek
    poprzez ich udostępnienie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez
    Spółkę, (z której to Pan czerpie korzyści finansowe ze względu na bycie jednym ze
    wspólników Spółki) dowodzi, że zostały wykonane czynności, które świadczą o tym, że
    zbycie tych Działek nie może stanowić jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale
    wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia
    okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach
    zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające
    przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z
    powyższego w niniejszej sprawie nie miało to miejsca.

    Analiza przedstawionego opisu sprawy, dokonana w kontekście przywołanych wyżej
    przepisów prawa, prowadzi do wniosku, że podjęte przez Pana działania w całym okresie
    posiadania Działek na których posadowiony jest Budynek nie ma na celu wykorzystywania
    tych Działek do zaspokojenia potrzeb osobistych Pana (np. budowa domu), tylko
    wykorzystanie ich do celów gospodarczych – zarobkowych (na potrzeby Spółki). Takie
    postępowanie jest charakterystyczne dla podmiotów występujących profesjonalnie w
    obrocie gospodarczym.
    Zatem nie cele osobiste – w przypadku Pana brak jest czynności charakteryzujących
    zarząd majątkiem osobistym – a cele gospodarcze leżą u podstaw działania Pana, wobec
    czego sprzedaż przedmiotowej części nieruchomości (Działki 1 i 2) nie będzie stanowiła
    rozporządzania majątkiem osobistym. Odpłatne zbycie przez Pana Działek na rzecz Spółki,
    w której posiada Pan udziały wpisuje się w katalog czynności, które zgodnie z art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. A skoro zbycie wykracza poza
    zakres zwykłego wykonywania prawa własności, będzie stanowiło działalność gospodarczą
    podjętą w celach zarobkowych, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pana należy uznać za
    podatnika tego podatku, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, odpłatne zbycie Działek nr 1 i 2 w trybie określonym w art. 231 Kodeksu
    Cywilnego na rzecz Spółki, w której posiada Pan udziały, podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W kwestii skutków prawnych jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Pana,
    należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).

    Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
    został złożony przez Pana, zaznaczam, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla
    Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.