Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.175.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-30
Teza: Wskazane we wniosku wydatki z tytułu umowy sponsoringu
udokumentowane fakturami wystawionymi przez
Sponsorowanego, będą mogli Państwo zaliczyć do kosztów
uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
reklama
sponsoring
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Darowizny i ofiary
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Koszty
reprezentacji
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów
    sponsorowanych na podstawie Umów Sponsoringowych w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka działająca pod firmą (...) Sp. z o.o. [dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”] jest polskim
    rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania. Wnioskodawca jest także zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca jest spółką kapitałową należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej
    [dalej: „Grupa Kapitałowa”] świadczącej usługi w obszarze IT (marketingu internetowego).
    W ramach swojej działalności Grupa Kapitałowa, wypracowała szereg rozwiązań w postaci
    algorytmów i programów służących do rozwoju strategii marketingowych w Internecie.
    Generalnie rzecz ujmując, Grupa Kapitałowa prowadzi działalność gospodarczą m.in. w
    zakresie świadczenia na rzecz klientów usług retargetingu cyfrowego w oparciu o tzw. (...)
    w cyfrowych sieciach reklamowych. Co więcej, Grupa Kapitałowa oferuje swoje usługi
    polegające na wykorzystaniu innowacyjnych technologii pozwalających na precyzyjne
    dobieranie odbiorców reklam w celu zwiększenia ilości sprzedaży produktów. Ponadto, w
    skład Grupy Kapitałowej wchodzą spółki, skupiające się na tworzeniu i udostępnianiu
    oprogramowania dla firm w obszarze social media marketingu i obsługi klienta, a także
    wsparciu działalności dotyczącej content marketingu oraz influencer marketingu.
    Wnioskodawca świadczy usługi o charakterze usług wspólnych dla podmiotów z Grupy
    Kapitałowej, które prowadzą działalność operacyjną polegającą na prowadzeniu kampanii
    marketingu cyfrowego, którego główne cele ukierunkowane są wokół widoczności i
    świadomości potencjalnego odbiorcy reklamy w Internecie (tzw. branding).
    Działalność Spółki obejmuje głównie wykonywanie czynności opodatkowanych. Wyjątkowo
    mogą zdarzyć się sytuacje, w których Spółka będzie świadczyć czynności zwolnione od
    podatku, niemniej jednak nie są to sytuacje cykliczne oraz typowe dla codziennej,
    biznesowej działalności Spółki oraz mają charakter incydentalny (w świetle art. 90 ust. 10
    pkt 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT tzw. „proporcja sprzedaży" Spółki jest równa
    100%)
    W ramach swojej strategii marketingowej oraz w celu budowania rozpoznawalności marki,
    Wnioskodawca zawiera oraz planuje w przyszłości zawierać umowy sponsoringowe z
    różnymi podmiotami, w tym organizatorami konferencji i wydarzeń branżowych, czy
    innych imprez o tematyce dotyczącej bądź zbliżonej do tematyki marketingu, w
    szczególności w Internecie, o szerokim zasięgu medialnym i społecznym.
    Zgodnie z założeniami umów sponsoringowych, Wnioskodawca jest i będzie zobowiązany
    do przekazywania określonych środków finansowych, w zamian za które, podmioty
    sponsorowane będą zobowiązane do realizacji działań o charakterze reklamowym,

    polegających na promocji Wnioskodawcy, jego nazwy, logo lub innych elementów
    identyfikacji wizualnej [dalej: „Umowy Sponsoringu”].
    Promocja ta może przybierać różne formy, takie jak:
        Umieszczanie logo Wnioskodawcy na materiałach promocyjnych wydarzenia (np.
        plakaty, ulotki, banery, programy wydarzeń);
        Wyświetlanie logo na nośnikach elektronicznych w trakcie wydarzenia (np. ekrany
        LED, prezentacje multimedialne);
        Zamieszczanie informacji o wsparciu Wnioskodawcy na stronie internetowej i w
        mediach społecznościowych podmiotu sponsorowanego;
        Umieszczenie nazwy Wnioskodawcy jako sponsora w komunikatach prasowych,
        artykułach promocyjnych lub innych publikacjach związanych z wydarzeniem;
        Eksponowanie logo wnioskodawcy na produktach lub innych elementach
        wykorzystywanych w trakcie wydarzenia.
        Zapewnienie współpracownikom Wnioskodawcy wstępu na wydarzenia
        organizowane przez podmioty sponsorowane oraz możliwość występu tych
        współpracowników jako prelegenci podczas tych wydarzeń.
    Wnioskodawca wskazuje, że powyższe działania mają na zwiększenie rozpoznawalności
    marki wśród potencjalnych klientów podmiotów powiązanych oraz utrwalenie jej
    obecności na rynku. Działania te wpisują się w szerszą strategię promocyjną, której
    efektem będzie wzrost zainteresowania ofertą Grupy Kapitałowej oraz potencjalne
    zwiększenie przychodów Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca podkreśla, że zawierane umowy sponsoringowe będą miały charakter
    wzajemnych świadczeń (tzw. sponsoring właściwy). Oznacza to, że w zamian za
    świadczenia przekazywane przez Wnioskodawcę podmiot sponsorowany zobowiąże się
    do świadczenia usług o charakterze reklamowym, co czyni zawarte umowy
    ekwiwalentnymi i odpłatnymi.
    Wnioskodawca podkreśla, że umowy sponsoringowe nie będą miały charakteru darowizny
    (tzw. sponsoring niewłaściwy), ponieważ każdej przekazanej kwocie będzie odpowiadać
    ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym.
    W ramach Umów Sponsoringu wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę jest wypłacane na
    podstawie faktur wystawianych przez podmioty sponsorowane. Podstawą wystawienia
    przedmiotowych faktur są i będą każdorazowo Umowy Sponsoringowe.
    Koszty pokrycia ww. wynagrodzenia Spółka pokrywa i pokrywać będzie z własnych
    środków obrotowych, nie będą one zwracane Spółce w jakiejkolwiek formie oraz nie będą
    odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że z uwagi na fakt, iż świadczy on usługi o
    charakterze usług wspólnych dla podmiotów z Grupy Kapitałowej, a co za tym idzie, jego
    klientami są te podmioty, Spółka fakturuje i będzie fakturowała ww. podmioty za wydatki
    poniesione na Umowy Sponsoringowe, z których korzystać będzie dany podmiot.
    W związku z powyższym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca
    powziął wątpliwość czy wydatki ponoszone na Umowy Sponsoringu będą stanowić dla
    Spółki koszty uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz czy Spółka
    ma prawo do odliczenia podatku VAT z faktur wystawianych przez podmioty
    sponsorowane.

## Pytanie

Czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów
    sponsorowanych na podstawie Umów Sponsoringowych w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego zgodnie z art. 86 ust.
    1 i ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT w związku z wynagrodzeniem wypłacanym podmiotom
    sponsorowanym na podstawie Umów Sponsoringowych?
    Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie nr 1 w zakresie dotyczącym podatku
    dochodowego od osób prawnych. Natomiast w zakresie pytania nr 2, które dotyczy
    podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz
    podmiotów sponsorowanych na podstawie Umów Sponsoringowych w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą może zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie do pytania nr 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Jednocześnie zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe w
    wydawanych interpretacjach indywidualnych, kosztem uzyskania przychodów będzie
    koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:
    1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    4) poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    5) został właściwie udokumentowany,
    6) nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w opinii Wnioskodawcy kosztami uzyskania przychodów są
    wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem
    działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między
    tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo skutkowy. Chodzi tu o
    związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodu.
    Przenosząc powyższe wytyczne na grunt opisanego stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego należy wskazać, że:
    Ad 1) Poniesienie kosztu przez podatnika

    Koszt wynagrodzenia wypłacanego z tytułu zawarcia Umów Sponsoringowych ponoszony
    będzie z zasobów majątkowych Wnioskodawcy. Warunek poniesienia przez Spółkę uznać
    należy zatem za spełniony.
    Ad 2) Definitywny charakter kosztu
    Wynagrodzenie wypłacane z tytułu zawarcia Umów Sponsoringowych ma charakter
    definitywny, tzn. nie jest Wnioskodawcy zwracane w jakikolwiek sposób.
    Ad 3) Związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą
    Związek kosztu z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oznacza, że
    poniesiony przez podatnika koszt musi wykazywać choćby pośredni związek z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, która jest jego źródłem przychodu.
    Zdaniem Wnioskodawcy wydatki na wynagrodzenie z tytułu Umów Sponsoringowych
    wykazują ścisły związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą,
    która polega na świadczeniu usług o charakterze usług wspólnych dla podmiotów z Grupy
    Kapitałowej, które prowadzą działalność operacyjną polegającą na prowadzeniu kampanii
    marketingu cyfrowego ukierunkowanego wokół widoczności i świadomości potencjalnego
    odbiorcy reklamy w Internecie (tzw. branding).
    Wynika to z faktu, iż wydatki na reklamę stanowią integralny element prowadzenia
    działalności gospodarczej, ponieważ bezpośrednio wpływają na zwiększenie
    rozpoznawalności marki Wnioskodawcy, co z kolei wpływa na zwiększenie
    rozpoznawalności podmiotów z Grupy Kapitałowej oraz ich usług na rynku, a w
    konsekwencji do potencjalnego zwiększenia wolumenu usług wspólnych świadczonych
    przez Wnioskodawcę oraz jego przychodu Działania reklamowe mają na celu dotarcie do
    szerszego grona potencjalnych klientów, co sprzyja zwiększeniu zainteresowania ofertą
    Grupy Kapitałowej, a w konsekwencji prowadzi do wzrostu przychodów Spółki.
    Reklama odgrywa kluczową rolę w budowaniu wizerunku firmy i jej obecności w
    świadomości klientów. Poprzez promowanie marki w przestrzeni publicznej,
    Wnioskodawca ma możliwość pozyskania nowych klientów dla spółek z Grupy Kapitałowej
    i utrzymania relacji z obecnymi klientami oraz pozycjonowania marki na rynku, co z kolei
    bezpośrednio wpływa na możliwość zwiększenia przychodów z działalności gospodarczej
    wykonywanej przez Spółkę Zatem zdaniem Wnioskodawcy, pomiędzy wydatkami na
    wynagrodzenie z tytułu Umów Sponsoringowych, a działalnością gospodarczą Spółki
    istnieje niezaprzeczalny związek. Tym samym omawiany warunek uznać należy za
    spełniony.
    Ad 4) Warunek celu: uzyskanie przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów Warunek celowości poniesienia kosztu oznacza, że koszt musi być poniesiony
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów. Celowość poniesienia kosztu należy oceniać mając na
    uwadze jego racjonalność oraz gospodarcze uzasadnienie oraz istnienie związku
    przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskiwaniem przychodów
    bądź zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów.
    Przesłankę celowości wielokrotnie wyjaśniały też organy podatkowe np. DKIS w
    interpretacji indywidualnej z 11 grudnia 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.297.2023.3.BS
    stwierdził, że: "Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek
    przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą
    powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł
    oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie
    ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł - obiektywnie
    oceniając - oczekiwać takiego efektu."

    W odniesieniu do wydatków na wynagrodzenia z tytułu Umów Sponsoringowych
    Wnioskodawca wskazuje, iż pomiędzy tymi wydatkami a przychodem Spółki oraz
    zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów Spółki istnieje wyraźny związek
    przyczynowo - skutkowy. Zawieranie Umów Sponsoringowych ma na celu przede
    wszystkim wpłynąć na potencjalny wzrost przychodów Spółki oraz zachowanie i
    zabezpieczenie obecnego źródła przychodów Spółki. W założeniu ponoszone przez spółkę
    wydatki na promocję (reklamę) w ramach Umów Sponsoringu mają przyczyniać się do:
        Budowania rozpoznawalności marki - poprzez obecność w przestrzeni publicznej
        oraz na wydarzeniach branżowych, marka zyskuje większą widoczność i
        rozpoznawalność wśród uczestników tych wydarzeń oraz wśród ich szerokiego
        grona odbiorców;
        Zwiększania świadomości o świadczonych usługach - działania reklamowe
        realizowane w ramach sponsoringu mają na celu skuteczne przekazywanie
        informacji o działalności spółek z Grupy Kapitałowej, dzięki czemu potencjalni
        klienci mogą dowiedzieć się o ich ofercie i korzyściach z nią związanych;
        Zachęcania nowych klientów do korzystania z oferty - obecność w przestrzeni
        publicznej oraz kojarzenie marki z określonymi wartościami i wydarzeniami
        przyczynia się do zainteresowania ofertą spółek z Grupy Kapitałowej przez nowych
        odbiorców.
        Uzyskania przychodów z wynagrodzenia otrzymanego od podmiotów z Grupy
        Kapitałowej za organizację działań sponsoringowych.
    W konsekwencji wszystkie powyższe okoliczności, mają na celu doprowadzić do
    zwiększenia liczby klientów, dla których są świadczone usługi w ramach Grupy
    Kapitałowej, co z kolei ma doprowadzić do zwiększenia wolumenu usług świadczonych
    przez Spółkę na rzecz spółek z Grupy Kapitałowej oraz przychodu Spółki z tytułu tych
    usług. Jednocześnie działania marketingowe świadczone na rzecz Spółki na podstawie
    Umów Sponsoringowych zmierzają do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów
    Spółki.
    Rozpowszechnianie informacji o marce Spółki i promowanie jej wizerunku jako
    rozpoznawalnej i godnej zaufania marki ma kluczowe znaczenie dla budowania jej pozycji
    rynkowej oraz generowania przychodów w przyszłości.
    Jednocześnie zawieranie Umów Sponsoringowych, które mają na celu reklamowanie
    innych podmiotów z Grupy Kapitałowej, bezpośrednio wpływa na uzyskanie
    wynagrodzenia od tych podmiotów z tytułu usług wyświadczonych na ich rzecz tj.
    powoduje uzyskanie przychodu przez Wnioskodawcę
    Zatem w opinii Wnioskodawcy, w przypadku wynagrodzenia z tytułu Umów
    Sponsoringowych istnieje niezaprzeczalny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    poniesionym przez Spółkę kosztem a przyszłymi racjonalnie oczekiwanymi przychodami
    osiąganymi w związku z działalnością gospodarczą Spółki oraz pomiędzy tym kosztem
    zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów Spółki.
    Ad 5) Dokumentowanie wydatków
    Spółka jest i będzie w posiadaniu wszelkich dokumentów dotyczących wynagrodzenia z
    tytułu Umów Sponsoringowych, takich jak odpowiednie Umowy Sponsoringowe, faktury
    zakupowe, czy potwierdzenia bankowych przelewów obejmujących kwoty tych wydatków.
    Wszystkie wydatki związane z Umowami Sponsoringowymi są i będą zatem odpowiednio
    dokumentowane, a więc analizowany warunek zostanie również spełniony.

    Ad 6) Brak wyłączenia z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    W opinii Spółki, wydatki na wynagrodzenie wypłacane z tytułu Umów Sponsoringowych
    nie są kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w szczególności nie są to
    koszty reprezentacji wskazane w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup
    żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Mając na uwadze, iż przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji legalnej „kosztów
    reprezentacji”, zdaniem Wnioskodawcy należy odnieść się do wykształconej linii
    interpretacyjnej organów podatkowych w tym zakresie. Zgodnie z podejściem Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: „DKIS”] celem kosztów reprezentacyjnych jest
    stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy,
    działalności itp., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami. Oceniając, czy dane
    koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu. Jeśli
    wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest wykreowanie takiego
    obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny.
    Zatem wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania
    swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu. Przy
    tak zdefiniowanym terminie "reprezentacji" kwestia wystawności, okazałości czy też
    ponadprzeciętności nie ma żadnego znaczenia.
    Natomiast reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane
    towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie
    jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu
    gospodarczego. Reklama może być realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu
    oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez rozpowszechnianie
    logo firmy.
    Ocena charakteru wydatku (cel reprezentacyjny, czy reklamowy) możliwa jest na
    podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków,
    ich jednostkowej wartości, ustalenia kręgu osób, do których reklama jest skierowana,
    okoliczności wręczania prezentów, itp. i powinna być dokonywana każdorazowo przez
    podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej
    kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji jaką będzie spełniać w firmie.
    W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy wydatki na wynagrodzenie z tytułu Umów
    Sponsoringowych nie mogą być zaliczone do kategorii kosztów reprezentacji wskazanych
    w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, gdyż są to w rzeczywistości koszty poniesione na
    reklamę.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy wydatki na wynagrodzenie z tytułu Umów
    Sponsoringowych nie są kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w
    szczególności nie stanowią one kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt
    28 ustawy o CIT.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i
    zdarzeniu przyszłym, na gruncie przepisów ustawy o CIT, wydatki na wynagrodzenie z
    tytułu Umów Sponsoringowych poniesione przez Wnioskodawcę w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe potwierdza również ugruntowane stanowisko DKIS w tym zakresie, które
    zostało zaprezentowane m.in. w następujących interpretacjach indywidualnych:
    Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 21 października 2022 r. sygn. 0111-KDIB2-
    1.4010.453.2022.3.BJ, w której organ uznał, że: „Odnosząc powyższe przepisy na grunt
    analizowanej sprawy stwierdzić należy, że koszty poniesione przez Państwa na podstawie

    zawartej umowy sponsoringowej, zgodnie z którą Wnioskodawca przekazuje klubowi
    sportowemu („Klub”) określoną kwotę, a w zamian za przekazane środki pieniężne Klub
    świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi promocyjne, będą mogły stanowić koszty
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ustawy o CIT. Niewątpliwie wydatki
    poniesione przez Wnioskodawcę będą mieć przełożenie na osiągnięcie przychodów
    Wnioskodawcy - jako wydatki na cele reklamowe, promocyjne. Jak wynika z opisu sprawy
    dzięki przedmiotowej umowie spółka niewątpliwie zwiększy swoją rozpoznawalność nie
    tylko na lokalnym terenie ale również na poziomie krajowym",
    Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.181.2021.4.BS, w której DKIS wskazał, że: „Gdy umowa zawarta między stronami
    przewiduje, że w zamian za przekazanie określonych środków pieniężnych, wartości
    rzeczowych lub świadczeń, sponsor otrzyma od podmiotu sponsorowanego ekwiwalentne
    świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym, można mówić o tzw. sponsoringu
    właściwym. Stanowi on w istocie odpłatne nabycie usług reklamowych. Koszty
    sponsoringu właściwego stanowią wówczas w całości U koszty uzyskania przychodów
    sponsora. (...) Jak wynika z przedstawionego we wniosku i jego uzupełnieniu opisu sprawy,
    Spółka zawarła w 2020 r. umowę sponsoringu, sposób wyceny świadczeń został
    uzgodniony przez strony umowy, na podstawie której świadczenia stron mają charakter
    ekwiwalentny. Sponsorowany zobowiązał się do działań reklamowych i promocyjnych na
    rzecz Spółki podczas wszystkich imprez organizowanych przez Sponsorowanego oraz
    imprez, w których Sponsorowany bierze udział. W okresie obowiązywania Umowy Spółka
    zobowiązała się do zapłaty na rzecz Sponsorowanego wynagrodzenia. (...) Biorąc powyższe
    pod uwagę stwierdzić należy, że wskazane we wniosku wydatki z tytułu umowy
    sponsoringu udokumentowane fakturami wystawionymi przez Sponsorowanego,
    Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.”
    Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. 0114-KDIP2-
    1.4010.548.2019.3.OK, gdzie DKIS przyjął, że: „Jak wynika z przedstawionego we wniosku
    stanu faktycznego ogół świadczeń Sponsorowanego sumuje się do kwoty (...) zł oraz jest
    jej ekwiwalentem. Sposób wyceny świadczeń został uzgodniony przez strony umowy. W
    umowie sponsoringu wymienione zostały szczegółowe świadczenia, jakie strony
    wzajemnie względem siebie zobowiązują się realizować. W związku z powyższym
    Sponsorujący otrzymuje pakiet świadczeń reklamowych, które trwają w długim okresie i
    utrwalają pozytywny wizerunek Sponsorującego w świadomości odbiorców. Tym samym
    cała kwota wynikająca z umowy została przyporządkowana świadczeniom
    Sponsorowanego i w tym sensie biorąc pod uwagę całokształt świadczeń są one
    ekwiwalentne. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że wskazane we wniosku
    wydatki poniesione przez Wnioskodawcę do wysokości równowartości wsparcia
    finansowego wystosowanego przez Wnioskodawcę (...) tj. wartości usług reklamowych
    wyświadczonych przez sponsorowanego będą mogły stanowić koszt podatkowy
    Wnioskodawcy po właściwym udokumentowaniu ww. wydatków przez Spółkę”.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca wnosi jak na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”) zasady kwalifikowania wydatków jako
    kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach

      obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy
      Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdy
    wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu
    dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie
    wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza
    możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy
    natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie
        uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W tym miejscu należy podkreślić, że koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod
    kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek
    można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem
    przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma
    wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 15 ust. 1
    ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z
    prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania.
    Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu,
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu,
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich

    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają
    zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z
    prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu
    uzyskania przychodu.
    Należy ponadto podkreślić, że dla możliwości uznania danego wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, konieczne jest jego właściwe udokumentowanie. Ustawa o podatku
    dochodowym od osób prawnych nie reguluje sposobu prawidłowego dokumentowania
    kosztów. Mocą art. 9 ust. 1 ww. ustawy nakłada ona jednak na podatników obowiązek
    prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób
    zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku za rok podatkowy.
    Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie, w oparciu
    o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu
    (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją
    powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Zaznaczyć należy, iż to organ podatkowy dokonuje
    analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków,
    w oparciu o zgromadzony przez tychże podatników materiał dowodowy. Dowody powinny
    potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy kosztami a
    przychodami Spółki.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 28 updop, za koszty uzyskania przychodów nie uważa się kosztów
    reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności
    oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera
    legalnej definicji terminu reprezentacja. Próbę zdefiniowania tego pojęcia podejmowały
    wielokrotnie sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z
    17 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 702/11. Sąd ten stwierdził, że celem kosztów
    reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego
    obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami
    (klientami). Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć
    właśnie przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych
    kosztów jest wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter
    reprezentacyjny. Wymienienie jako przykładowych kosztów reprezentacyjnych wydatków
    na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie
    oznacza, że wydatki te zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.
    Nie są one kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny. Ponadto
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odwołanie się do etymologii terminu
    reprezentacja. Wyraz „reprezentacja” pochodzi od łacińskiego „repraesentatio”
    oznaczającego wizerunek. Upływ czasu nie zmienił jego znaczenia i formy. Oznacza to, że
    „reprezentacja” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 updop stanowi działanie w celu
    wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych
    podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie

    skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej
    w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia
    umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na
    reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego
    wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu. Przy tak zdefiniowanym
    terminie „reprezentacji” kwestia wystawności, okazałości czy też ponadprzeciętności nie
    ma żadnego znaczenia.
    Stanowisko zaprezentowane przez Sąd zostało potwierdzone w interpretacji ogólnej
    wydanej przez Ministra Finansów w dniu 25 listopada 2013 r. Nr DD6/033/127/SOH/2013
    /RD-120521.
    Dokonując oceny kwalifikacji wydatków w okolicznościach konkretnej sprawy należy
    posłużyć się również dynamiczną wykładnią funkcjonalną, spowodowaną zmieniającą się
    rzeczywistością gospodarczą. To co dawniej mogło zostać uznane za reprezentację do
    takiej kategorii nie zostanie zaliczone obecnie ze względu na zmieniające się realia
    prowadzenia działalności gospodarczej, przyjęte w tym zakresie dobre praktyki i obyczaje.
    Dotyczy to akceptowanych i stosowanych powszechnie zachowań, bez których nie jest
    możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Każdy wydatek musi być poniesiony w
    celu uzyskania przychodu lub jego zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W
    innej sytuacji zbędne stają się rozważania dotyczące dalszej kwalifikacji konkretnego
    wydatku ze względu na dodatkowe kryteria wprowadzone w art. 16 ust. 1 updop (w tym
    wypadku wynikające z omawianego pkt 28).
    Z uwagi na powyższe każda sprawa powinna być przedmiotem odrębnej oceny pod kątem
    kwalifikacji konkretnych wydatków jako kosztów reprezentacji, wymienionych w art. 16
    ust. 1 pkt 28 updop.
    Odnosząc się z kolei do kwestii wydatków poniesionych na reklamę (marketing), wskazać
    należy, że zgodnie z ugruntowanym poglądem przez reklamę rozumie się działania
    podmiotu gospodarczego, mające na celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi
    lub markę, poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do
    nabywania towarów i usług tego podmiotu gospodarczego. Może być ona realizowana za
    pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu,
    w tym poprzez prezentowanie danego towaru lub usługi, jego cech jakościowych,
    użytkowych, zalet technicznych, a także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Każda z
    tych form, jeżeli jest stosowana w określonych okolicznościach, spełnia funkcje
    reklamowe. Identyfikowana bowiem jest z daną firmą i oferowanymi przez nią towarami
    lub usługami, zwiększając ich rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia.
    Jednocześnie zauważyć należy, że można rozróżnić reklamę towaru, usługi, reklamę marki,
    a także reklamę samej firmy (przedsiębiorcy).
    Dokonując zatem oceny zakresu pojęciowego „reprezentacji” i „reklamy” (marketingu)
    wywieść z powyższego należy, że reprezentacja dotyczy działań zmierzających do
    kształtowania i rozpowszechniania wizerunku podatnika, jako podmiotu gospodarczego,
    natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się
    także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich
    nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot
    gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy. Ocena charakteru wydatku
    (cel reprezentacyjny czy reklamowy) możliwa jest na podstawie całokształtu działalności
    prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków i powinna być dokonywana
    każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej
    dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w
    firmie.
    Stosownie do regulacji zawartej w art. 16 ust. 1 pkt 28 updop, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi
    gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Natomiast, wydatki

    poniesione na reklamę jako nie wymienione w art. 16 ust. 1 updop, w pełnej wysokości
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że wydatki te spełnią
    kryteria określone w art. 15 ust. 1 updop.
    Wśród działań podejmowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą,
    mających na celu kształtowanie popytu na oferowane przez nie towary, usługi bądź markę
    można wyróżnić sponsoring. Jest on definiowany jako „finansowanie czegoś, często w
    zamian za reklamowanie własnej działalności” (Słownik wyrazów obcych PWN - wersja
    internetowa). Sponsorowanie może wiązać się z otrzymywaniem świadczeń wzajemnych
    od podmiotu sponsorowanego, bądź też mieć charakter jednostronny.
    Skutki podatkowe sponsoringu są uzależnione od treści tego stosunku prawnego. W tym
    miejscu należy zaznaczyć, że umowy sponsoringu należą do kategorii umów
    nienazwanych - żadne przepisy nie zawierają bowiem ich definicji. Możliwość ich zawarcia
    wynikać będzie z reguły ogólnej zawartej w art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1360 ze zm.), który zakłada swobodę umów w
    obrocie gospodarczym.
    Sponsoring jest jedną z form promocji, polegającą na skojarzeniu pozytywnego obrazu
    sponsorowanego ze sponsorem, którego znak towarzyszy imprezom lub działaniom
    sponsorowanej osoby lub instytucji. Sponsoring uznawany jest za formę reklamy, której
    przedmiotem jest firma i jej produkty. Sponsorowanie ma także kształtować pozytywny
    wizerunek firmy i popularyzować jej nazwę na rynku. Zwiększenie popularności firmy
    może mieć wpływ na wzrost uzyskiwanych przez nią przychodów.
    Umowa sponsoringu może przybrać formę tzw. sponsoringu właściwego (wzajemność
    świadczeń) lub sponsoringu niewłaściwego (który swoim charakterem zbliżony jest do
    darowizny, gdyż zawiera się w jednostronnym zobowiązaniu się sponsora do
    finansowania sponsorowanego).
    Gdy umowa zawarta między stronami przewiduje, że w zamian za przekazanie
    określonych środków pieniężnych, wartości rzeczowych lub świadczeń, sponsor otrzyma
    od podmiotu sponsorowanego ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze
    reklamowym, można mówić o tzw. sponsoringu właściwym. Stanowi on w istocie odpłatne
    nabycie usług reklamowych. Koszty sponsoringu właściwego stanowią wówczas w całości
    koszty uzyskania przychodów sponsora.
    W przypadku, gdy sponsor nie otrzymuje żadnego świadczenia wzajemnego od podmiotu
    sponsorowanego, poniesione przez niego wydatki mają charakter darowizny (tzw.
    sponsoring niewłaściwy). Wówczas należy mieć na względzie dyspozycję art. 16 ust. 1 pkt
    14 ustawy o CIT, zgodnie z którym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem wpłat na rzecz Polskiej Organizacji
    Turystycznej, z tym że kosztem uzyskania przychodów są koszty wytworzenia lub cena
    nabycia produktów spożywczych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    od towarów i usług, przekazanych na rzecz organizacji pożytku publicznego w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o
    wolontariacie, z przeznaczeniem wyłącznie na cele działalności charytatywnej
    prowadzonej przez te organizacje.
    Oznacza to w praktyce, że do kosztów mogą być zaliczone jedynie wydatki stanowiące
    ekwiwalent za uzyskany towar czy usługę.
    Możliwa jest również sytuacja, gdy umowa sponsoringu przewiduje co prawda obustronne
    świadczenia sponsora i sponsorowanego, jednak nie są one ekwiwalentne.
    Wydatki na sponsoring są wówczas kosztami uzyskania przychodów tylko do wysokości
    wartości usług reklamowych świadczonych przez sponsorowanego. W pozostałej części
    powinny być traktowane jak darowizna.
    W związku z tym, że w przepisach brak jest regulacji odnoszących się do umowy
    sponsoringu koniecznym jest, aby strony sformułowały w umowie w sposób szczegółowy

    wzajemne prawa i obowiązki. Przede wszystkim przedmiotowa umowa musi być umową o
    świadczenie wzajemne tego typu, że sponsor zobowiąże się do finansowego lub
    rzeczowego wsparcia sponsorowanego, a sponsorowany zobowiąże się do podjęcia
    działań popularyzujących przedsiębiorcę (np. reklamowania nazwy sponsora, logo czy
    prowadzonej przez niego działalności).
    W szczególności istotne jest, aby w sposób jak najbardziej precyzyjny zostały określone
    wzajemne świadczenia stron oraz jeżeli jest to możliwe, wartość tych świadczeń. Należy
    bowiem zaznaczyć, że w przypadku tego typu umów występuje zasada ekwiwalentności
    świadczeń w odniesieniu do kosztów podatkowych.
    W konsekwencji, tylko takie ukształtowanie w umowie obowiązków sponsorowanego daje
    podatnikowi korzyści, które pozwalają stwierdzić związek przyczynowo-skutkowy z
    przychodem, a tym samym możliwość zaliczenia wydatku poniesionego na sponsoring do
    kosztów uzyskania przychodów w myśl ww. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z wniosku wynika, że Wnioskodawca świadczy usługi o charakterze usług wspólnych dla
    podmiotów z Grupy Kapitałowej, które prowadzą działalność operacyjną polegającą na
    prowadzeniu kampanii marketingu cyfrowego, którego główne cele ukierunkowane są
    wokół widoczności i świadomości potencjalnego odbiorcy reklamy w Internecie (tzw.
    branding).
    W ramach swojej strategii marketingowej oraz w celu budowania rozpoznawalności marki
    Spółka zawiera oraz planuje w przyszłości zawierać umowy sponsoringowe z różnymi
    podmiotami, w tym organizatorami konferencji i wydarzeń branżowych, czy innych imprez
    o tematyce dotyczącej bądź zbliżonej do tematyki marketingu, w szczególności w
    Internecie, o szerokim zasięgu medialnym i społecznym.
    Zgodnie z założeniami umów sponsoringowych, Spółka jest i będzie zobowiązana do
    przekazywania określonych środków finansowych, w zamian za które, podmioty
    sponsorowane będą zobowiązane do realizacji działań o charakterze reklamowym,
    polegających na promocji Wnioskodawcy, jego nazwy, logo lub innych elementów
    identyfikacji wizualnej [dalej: „Umowy Sponsoringu”].
    Promocja ta może przybierać różne formy, takie jak:
        Umieszczanie logo Wnioskodawcy na materiałach promocyjnych wydarzenia (np.
        plakaty, ulotki, banery, programy wydarzeń);
        Wyświetlanie logo na nośnikach elektronicznych w trakcie wydarzenia (np. ekrany
        LED, prezentacje multimedialne);
        Zamieszczanie informacji o wsparciu Wnioskodawcy na stronie internetowej i w
        mediach społecznościowych podmiotu sponsorowanego;
        Umieszczenie nazwy Wnioskodawcy jako sponsora w komunikatach prasowych,
        artykułach promocyjnych lub innych publikacjach związanych z wydarzeniem;
        Eksponowanie logo wnioskodawcy na produktach lub innych elementach
        wykorzystywanych w trakcie wydarzenia;
        Zapewnienie współpracownikom Wnioskodawcy wstępu na wydarzenia
        organizowane przez podmioty sponsorowane oraz możliwość występu tych
        współpracowników jako prelegenci podczas tych wydarzeń.
    Wnioskodawca wskazuje, że powyższe działania mają na zwiększenie rozpoznawalności
    marki wśród potencjalnych klientów podmiotów powiązanych oraz utrwalenie jej
    obecności na rynku. Działania te wpisują się w szerszą strategię promocyjną, której
    efektem będzie wzrost zainteresowania ofertą Grupy Kapitałowej oraz potencjalne
    zwiększenie przychodów Wnioskodawcy z prowadzonej działalności gospodarczej.

    Wnioskodawca podkreśla, że zawierane umowy sponsoringowe będą miały charakter
    wzajemnych świadczeń (tzw. sponsoring właściwy). Oznacza to, że w zamian za
    świadczenia przekazywane przez Wnioskodawcę podmiot sponsorowany zobowiąże się
    do świadczenia usług o charakterze reklamowym, co czyni zawarte umowy
    ekwiwalentnymi i odpłatnymi.
    Wnioskodawca podkreśla, że umowy sponsoringowe nie będą miały charakteru darowizny
    (tzw. sponsoring niewłaściwy), ponieważ każdej przekazanej kwocie będzie odpowiadać
    ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym.
    W ramach Umów Sponsoringu wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę jest wypłacane na
    podstawie faktur wystawianych przez podmioty sponsorowane. Podstawą wystawienia
    przedmiotowych faktur są i będą każdorazowo Umowy Sponsoringowe.
    Koszty pokrycia ww. wynagrodzenia Spółka pokrywa i pokrywać będzie z własnych
    środków obrotowych, nie będą one zwracane Spółce w jakiejkolwiek formie oraz nie będą
    odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
    Jak wskazano kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Mając na uwadze opis sprawy należy zgodzić się, że pomiędzy ww. wydatkami a
    przychodem Spółki oraz zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów Spółki
    istnieje wyraźny związek przyczynowo - skutkowy. Zawieranie Umów Sponsoringowych ma
    na celu przede wszystkim wpłynąć na potencjalny wzrost przychodów Spółki oraz
    zachowanie i zabezpieczenie obecnego źródła przychodów Spółki.
    Jak Państwo podali w założeniu ponoszone przez spółkę wydatki na promocję (reklamę) w
    ramach Umów Sponsoringu mają przyczyniać się do:
        Budowania rozpoznawalności marki - poprzez obecność w przestrzeni publicznej
        oraz na wydarzeniach branżowych, marka zyskuje większą widoczność i
        rozpoznawalność wśród uczestników tych wydarzeń oraz wśród ich szerokiego
        grona odbiorców;
        Zwiększania świadomości o świadczonych usługach - działania reklamowe
        realizowane w ramach sponsoringu mają na celu skuteczne przekazywanie
        informacji o działalności spółek z Grupy Kapitałowej, dzięki czemu potencjalni
        klienci mogą dowiedzieć się o ich ofercie i korzyściach z nią związanych;
        Zachęcania nowych klientów do korzystania z oferty - obecność w przestrzeni
        publicznej oraz kojarzenie marki z określonymi wartościami i wydarzeniami
        przyczynia się do zainteresowania ofertą spółek z Grupy Kapitałowej przez nowych
        odbiorców.
        Uzyskania przychodów z wynagrodzenia otrzymanego od podmiotów z Grupy
        Kapitałowej za organizację działań sponsoringowych.
    Wszystkie powyższe okoliczności, mają na celu doprowadzić do zwiększenia liczby
    klientów, dla których są świadczone usługi w ramach Grupy Kapitałowej, co z kolei ma
    doprowadzić do zwiększenia wolumenu usług świadczonych przez Spółkę na rzecz spółek
    z Grupy Kapitałowej oraz przychodu Spółki z tytułu tych usług. Zatem działania
    marketingowe świadczone na rzecz Spółki na podstawie Umów Sponsoringowych
    zmierzają do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów Spółki.
    Wskazali, Państwo że z uwagi na fakt, iż świadczą Państwo usługi o charakterze usług
    wspólnych dla podmiotów z Grupy Kapitałowej jego klientami są te podmioty. Spółka

    fakturuje i będzie fakturowała ww. podmioty za wydatki poniesione na Umowy
    Sponsoringowe, z których korzystać będzie dany podmiot.
    W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych nie definiują pojęcia „refakturowanie”. Charakter i konstrukcja tej czynności
    zostały wypracowane przez doktrynę i praktykę gospodarczą.
    W myśl art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. EU L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1,
    ze zm.), w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
    trzeciej bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i
    wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot odsprzedający daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na
    rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako
    usługodawca tej samej usługi.
    Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek
    marży. Celem refakturowania jest przeniesienie kosztów przez podmiot refakturujący, na
    podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał, mimo że podmiot refakturujący
    fizycznie danej usługi nie świadczy. Refakturowanie usług nastąpić może pod tymi jednak
    warunkami, że strony łączy umowa określająca sprzedaż o charakterze zasadniczym, zaś
    refakturowanie jest jedynie sprzedażą uboczną służącą realizacji zawartej umowy,
    odbiorca faktury jest równocześnie odbiorcą refakturowanych usług oraz pomiędzy
    odbiorcą a wystawcą refaktury istnieje umowa, z której wynika, że taka usługa jest
    przedmiotem świadczenia i odrębnego fakturowania. Przyjęty sposób rozliczeń powinien
    wynikać z zawartej umowy.
    Koszty wynikające z otrzymanych przez Państwa faktur, które fakturują Państwo na
    podmioty z Grupy Kapitałowej z uwagi na świadczenie usług wspólnych stanowią koszty
    uzyskania przychodów z uwagi na ich bezpośredni związek z przychodem z tytułu refaktur.
    Należy podkreślić, że warunkiem zaliczenia wydatków poniesionych na rzecz
    Sponsorowanego jest, aby umowa zawarta między stronami przewidywała, że w zamian
    za przekazanie określonych środków pieniężnych, otrzymali Państwo od podmiotu
    sponsorowanego świadczenie ekwiwalentne. Tylko koszty sponsoringu właściwego, do
    wysokości równowartości ceny za reklamę Sponsora, tj. wartości usług reklamowych
    wyświadczonych przez Sponsorowanego, stanowić mogą bowiem w całości koszty
    uzyskania przychodów Sponsora.
    Tym samym stwierdzić należy, że wskazane we wniosku wydatki z tytułu umowy
    sponsoringu udokumentowane fakturami wystawionymi przez Sponsorowanego, będą
    mogli Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr1 należało uznać za prawidłowe.
    Końcowo podkreślenia wymaga, iż kwalifikacja prawna przedmiotowych wydatków
    wymaga oceny wartości świadczeń, do których zobowiązany będzie Sponsorowany.
    Tutejszy organ nie jest uprawniony do dokonania takich ustaleń w ramach postępowania
    w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z tego względu, niniejsza
    interpretacja ogranicza się do wykładni przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych i wskazania elementów faktycznych, które są istotne dla
    kwalifikacji przedmiotowych kosztów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
        Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

        Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.