Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.103.2025.1.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-04
Teza: Obowiązki płatnika w związku z zakończeniem funkcji komornika sądowego.
Słowa kluczowe: informacja-informacja dla podatnika; informacja-informacja imienna; komornik-komornik sądowy; obowiązek-obowiązek płatnika; płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Terminy przesłania rocznego obliczenia podatku oraz informacji urzędom skarbowym i podatnikom.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Zakłady pracy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 32-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 38; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 39

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 31 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Na mocy zarządzenia Ministra Sprawiedliwości (...) 2022 r. o sygn. (...) wydanego w trybie
    art. 46 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz.
    1458) dalej: - u.k.s. jako Komornik Sądowy przy Sądzie (...) została Pani wyznaczona do
    pełnienia funkcji zastępcy (...) Komornika Sądowego przy Sądzie (...). Odpowiednio w dniu
    (...) 2022 r., w obecności Prezesa Sądu (...) przekazane Pani zostały agendy Kancelarii
    Komorniczej (...) prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie (...).
    Wobec braku odrębnego uregulowania w ustawie ustrojowej o komornikach sądowych w
    zakresie obowiązków zastępcy wobec pracowników kancelarii zastępowanego komornika,
                    1mając na uwadze treść art. 23 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 1465 z późn. zm.) dalej: „KP” niezwłocznie po przejęciu agend, tj. (...) 2022 r.
    zawiadomiła Pani wszystkie osoby zatrudnione w Kancelarii Komorniczej (...), że zgodnie z
            1treścią art. 23 KP w dotychczasowych stosunkach pracy z mocy samego prawa wstępuje
    Pani w prawa i obowiązki dotychczasowego pracodawcy z zachowaniem uprzednio
    ustalonych postanowień wynikających z zawartych umów. W sporządzonym na piśmie
    zawiadomieniu dokonała Pani ponadto stosownych pouczeń w zakresie możliwości
    rozwiązania stosunku pracy. Żaden z pracowników nie złożył w tym przedmiocie
    oświadczenia, stąd też zatrudnienie było dalej kontynuowane. Wszyscy pracownicy zostali
    zgłoszeni do ubezpieczenia do ZUS. Na bieżąco też odprowadzane były odpowiednio
    należne składki oraz zaliczki na podatek dochodowy. W deklaracjach składanych do ZUS i
    US posługiwała się Pani swoim numerem NIP.
    Funkcję zastępcy Komornika Sądowego przy Sądzie (...) pełniła Pani do dnia odwołania, tj.
    do (...) 2024 r., w którym to dniu wobec ustania przesłanek uzasadniających powołanie
    zastępcy określonych w art. 45 ust. 1 i 2 u.k.s. Prezes Sądu (...) wydał stosowne
    zarządzenie w tym zakresie (sygn. (...)).
    Odpowiednio w dniu (...) 2024 r. w obecności Prezesa Sądu (...) dokonała Pani przekazania
    agend kancelarii zastępowanemu komornikowi (...), zaś pracowników kancelarii w trybie
    art. 23 ze zn.1 KP powiadomiła Pani o fakcie, że z mocy prawa stroną w dotychczasowych
    stosunkach pracy staje się ponownie Komornik Sądowy przy Sądzie (...). W ustawowym
    terminie dokonała Pani także wyrejestrowania z ubezpieczenia w ZUS wszystkich
    pracowników Kancelarii Komorniczej (...).
    Wobec zaprzestania wykonywania funkcji zastępcy z dniem (...) 2024 r., w dniu (...) 2025 r.
    poinformowała Pani Komornika Sądowego przy Sądzie (...) o obowiązku wystawienia PIT-

    11 za cały 2024 r. dla wszystkich pracowników kontynuujących zatrudnienie, wynikającym
    z faktu przejęcia zakładu pracy jaki stanowiła podległa mu Kancelaria Komornicza (...).
    Powyższe zakwestionował zawiadomiony komornik.

## Pytanie

Czy wobec zakończenia pełnienia funkcji zastępcy Komornika Sądowego przy Sądzie (...)
    przez Komornika Sądowego przy Sądzie (...) wobec kontynuacji zatrudnienia pracowników
    Kancelarii (...) przez Komornika Sądowego przy Sądzie (...) na Komorniku Sądowym przy
    Sądzie (...) ciąży obowiązek wystawienia deklaracji rocznych PIT-11 za rok 2024 dla
    pracowników kontynuujących zatrudnienie w Kancelarii Komorniczej (...) wynikający z art.
    38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zgodnie z treścią art. 33 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r., poz. 1458) dalej: - u.k.s. komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu
    przepisów regulujących podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności
    gospodarczej. Przywołany przepis wskazuje ponadto, że komornik nie może prowadzić
    działalności gospodarczej, jednakże do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn.
    zm.), ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z
    2024 r. poz. 497 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
    zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146 z póżn. zm.),
    dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą. I dalej, w art. 7 u.k.s.
    wskazano, że komornik sądowy w ramach pełnionej służby organizuje indywidualną
    kancelarię komorniczą, stanowiącą zespół osób i środków materialnych służących do
    obsługi komornika w zakresie powierzonych mu zadań i czynności.
    Z powyższego wynika zatem, że mimo iż komornik nie prowadzi działalności gospodarczej,
    zatrudniając pracowników do podległej mu kancelarii od należnych pracownikom
    wynagrodzeń staje się zarówno płatnikiem składek na ubezpieczenie jak i płatnikiem
    zaliczek na podatek dochodowy i w tym zakresie nie różni się niczym od przedsiębiorcy.
    W ocenie pytającego, ponieważ przepisy ustawy ustrojowej o komornikach sądowych i
    egzekucji nie zawierają odrębnego uregulowania odnoszącego się do obowiązków
    zastępcy w zakresie kwestii pracowniczych, do zaistniałej sytuacji należało zastosować
    przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 z
    późn. zm.) dalej: „KP” odnoszące się do sytuacji przejścia zakładu pracy lub jego części na
    innego pracodawcę, tj. art. 23 ze zn. 1 KP w połączeniu z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyprowadzając z nich łączny
    wniosek o obowiązku wystawienia deklaracji rocznych PIT-11 za 2024 r. dla wszystkich
    pracowników kontynuujących zatrudnienie w Kancelarii Komorniczej (...) przez Komornika
    Sądowego przy Sądzie (...).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1458)
    określa zasady pełnienia służby na stanowisku komornika sądowego, zwanego dalej
    "komornikiem", prawa i obowiązki komorników, zasady naboru do zawodu komornika i
    przygotowania do wykonywania tego zawodu, funkcjonowanie samorządu komorniczego,
    zasady sprawowania nadzoru nad komornikami i samorządem komorniczym - z
    uwzględnieniem konieczności zapewnienia należytego wykonywania zadań państwa w
    zakresie sprawnej, skutecznej i rzetelnej egzekucji sądowej.
    W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:

      Minister Sprawiedliwości realizuje politykę państwa w zakresie zadań powierzonych
      komornikom.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 i 2 tejże ustawy:
        1. Komornik jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym.
        2. Komornik podlega nadzorowi sądu oraz nadzorowi odpowiedzialnemu prezesa
          sądu rejonowego, przy którym działa, zwanego dalej "prezesem właściwego
          sądu rejonowego".
    W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych
        1. Komornik, w ramach pełnionej służby, organizuje indywidualną kancelarię
          komorniczą, zwaną dalej "kancelarią".
        2. Kancelaria to zespół osób i środków materialnych służących do obsługi
          komornika w zakresie powierzonych mu zadań i czynności.
    Jak wynika z art. 42 tejże ustawy:
      Jeżeli komornik nie może wykonywać obowiązków z powodu przeszkód prawnych
      lub faktycznych, wyznacza się zastępcę komornika.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 ww. ustawy:
      W przypadku niemożności wykonywania obowiązków z powodu wypoczynku,
      choroby albo innej usprawiedliwionej nieobecności, prezes właściwego sądu
      rejonowego, na wniosek komornika zawierający wskazanie przyczyny nieobecności,
      jej okresu oraz osoby zastępcy, wyznacza, w drodze zarządzenia, zastępcę
      komornika. O wyznaczeniu zastępcy komornika prezes właściwego sądu rejonowego
      zawiadamia za pośrednictwem poczty elektronicznej radę właściwej izby
      komorniczej, przesyłając kopię wniosku komornika wraz z załącznikami.
    Stosownie do art. 43 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zastępcą komornika może być inny komornik.
    Jak stanowi natomiast art. 45 ustawy o komornikach sądowych:
        1. W przypadku odwołania komornika z zajmowanego stanowiska, wygaśnięcia
          powołania na stanowisko komornika z mocy prawa, przeniesienia komornika
          albo zawieszenia komornika w czynnościach, zastępcę komornika wyznacza, w
          drodze zarządzenia, prezes właściwego sądu apelacyjnego na wniosek rady
          właściwej izby komorniczej. We wniosku wskazuje się osobę kandydata na
          zastępcę komornika i przyczyny zastępstwa.
        2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zastępcą komornika może być wyłącznie
          inny komornik.
        3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zastępca komornika może z ważnych
          przyczyn, za zgodą prezesa właściwego sądu apelacyjnego, zwalniać lub
          zatrudniać pracowników kancelarii.
        4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w sprawach związanych z organizacją
          pracy kancelarii zastępca komornika działa w imieniu zastępowanego
          komornika. Dokonanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu
          wymaga zgody prezesa właściwego sądu apelacyjnego.
        5. W przypadku niezłożenia przez radę właściwej izby komorniczej wniosku o
          wyznaczenie zastępcy komornika w terminie 7 dni od dnia zaistnienia podstaw
          jego wyznaczenia określonych w ust. 1, prezes właściwego sądu apelacyjnego
          wyznacza zastępcę komornika spośród członków rady właściwej izby
          komorniczej.
    W myśl art. 46 tejże ustawy:

      Z ważnych powodów Minister Sprawiedliwości może, w drodze zarządzenia, dokonać
      zmiany zastępcy komornika wyznaczonego przez prezesa właściwego sądu
      apelacyjnego. Przepis art. 45 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2 ustawy:
        1. W zarządzeniu o wyznaczeniu zastępcy komornika wskazuje się osobę zastępcy
          oraz czas, na jaki został on wyznaczony, lub że wyznaczono go na czas
          nieokreślony. Zarządzenie zawiera uzasadnienie.
        2. O wyznaczeniu zastępcy komornika prezes właściwego sądu apelacyjnego
          zawiadamia Ministra Sprawiedliwości oraz prezesa właściwego sądu
          rejonowego, doręczając odpis zarządzenia o wyznaczeniu zastępcy komornika.
    Wątpliwość Pani budzi kwestia, czy wobec zakończenia przez Panią pełnienia funkcji
    zastępcy Komornika Sądowego (w okolicznościach przedstawionych we wniosku) ciąży na
    Pani obowiązek wystawienia deklaracji rocznych PIT-11 za rok 2024 dla pracowników
    kontynuujących zatrudnienie w Kancelarii Komorniczej (...).
    W tym miejscu, wskazuję, że zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach
    sądowych:
        1. Komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących
          podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej.
        2. Komornik nie może prowadzić działalności gospodarczej.
    Jednocześnie, stosownie do art. 33 ust. 3 tejże ustawy:
      Do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 226, 232, 854, 858, 859 i 863),
      ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z
      2024 r. poz. 497, 863 i 1243) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach
      opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146,
      858 i 1222), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.
    Z powyższego wynika zatem, że mimo że komornik nie prowadzi działalności
    gospodarczej, zatrudniając pracowników do podległej mu kancelarii od należnych
    pracownikom wynagrodzeń staje się płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy i w tym
    zakresie nie różni się niczym od przedsiębiorcy. Zwracam w tym miejscu uwagę, że w myśl
    art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych do komornika stosuje się przepisy ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące osób prowadzących pozarolniczą
    działalność gospodarczą. Z treści przywołanego artykułu wynika, że przepisy wskazanej
    ustawy należy stosować do komorników wprost.
    Przechodząc na grunt ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) wskazuję, że na podstawie art. 12 tejże ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Jak wynika z treści art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które

      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do treści art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Z kolei art. 38 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
    Natomiast z art. 38 ust. 1b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      W razie zaprzestania przez płatników, o których mowa w art. 32-35, prowadzenia
      działalności przed końcem stycznia roku następującego po roku podatkowym
      deklarację, o której mowa w ust. 1a, płatnik przekazuje w terminie do dnia
      zaprzestania tej działalności.
    W myśl art. 39 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Zgodnie z art. 39 ust. 2 cytowanej ustawy:
      Jeżeli obowiązek poboru przez płatników, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35,
      zaliczek na podatek ustał w ciągu roku, płatnicy na sporządzony na piśmie wniosek
      podatnika, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, są obowiązani do
      sporządzenia i przekazania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      podatnika wykonuje swoje zadania, lub urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego
      naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 1.
    Ze względu na treść art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych należy uznać, że do
    komornika sądowego ma zastosowanie wspomniany wcześniej art. 32 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a co się z tym wiąże – komornik sądowy jest płatnikiem
    podatku dochodowego od wypłaconych pracownikom kancelarii wynagrodzeń, a tym

    samym jest zobligowany do sporządzenia dla nich informacji o wysokości przychodów PIT-
    11.
    Odnosząc się natomiast do zadanego przez Panią pytania, należy wskazać, że z treści
                            1przywołanego we wniosku przepisu art. 23 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.) wynika, że:
      W razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z
      mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem
      przepisów § 5.
    Artykuł ten przyjmuje konstrukcję automatycznego wejścia w stosunek pracy po stronie
    jednego zakładu pracy w miejsce drugiego, czyli wprowadza swoistą sukcesję uniwersalną
    w płaszczyźnie stosunków pracy. Opiera się ona przy tym na założeniu, że stosunek pracy
    w ogóle nie zostaje rozwiązany mimo przekształceń podmiotowych.
    W myśl tych przepisów, w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego
    pracodawcę, staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. W
                                              1przypadku przejęcia pracowników przez nowy zakład pracy w trybie art. 23 Kodeksu
    pracy, nie dochodzi do rozwiązania stosunku pracy. "Nowy" (przejmujący) pracodawca
    zajmuje miejsce poprzedniego pracodawcy, przejmując wszystkie jego uprawnienia i
    zobowiązania.
    Powyższe potwierdza np. wyrok Sądu Najwyższego z 1 lutego 2000 roku (I PKN 508/99), w
                            1którym wskazano m.in., że: „Przepis art. 23 § 1 kp jest przepisem bezwzględnie
    obowiązującym. Przejęcie w tym trybie pracowników przez nowego pracodawcę następuje
    z mocy prawa i nie jest uzależnione od żadnych czynności pracowników. Nie jest również
    możliwe uchylenie skutków działania tego przepisu w wyniku czynności prawnej (umowy)
    pomiędzy dotychczasowym i nowym pracodawcą”.
    Pogląd, że z chwilą przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się
    on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy wyrażony został również w
    innych wyrokach (np. w wyroku Sądu Najwyższego z 29 września 1998 roku, I PKN 349/98).
    Oznacza to, że stosunki pracy nawiązane z poprzednim pracodawcą trwają (zachowują
    ciągłość), z tą modyfikacją, że w miejsce dotychczasowego pracodawcy wstępuje inny
    podmiot.
    Nowy pracodawca i pracownik mogą co prawda zdecydować o niekontynuowaniu
    stosunku pracy po przejęciu zakładu pracy lub jego części, jednak muszą w tym zakresie
                                      1podjąć określone czynności, w szczególności opisane w art. 23 § 4 i 5 Kodeksu pracy (co
    nie miało miejsca w opisanej sprawie). W myśl tych unormowań:
      § 4. W terminie 2 miesięcy od przejścia zakładu pracy lub jego części na innego
      pracodawcę, pracownik może bez wypowiedzenia, za siedmiodniowym
      uprzedzeniem, rozwiązać stosunek pracy. Rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie
      powoduje dla pracownika skutki, jakie przepisy prawa pracy wiążą z rozwiązaniem
      stosunku pracy przez pracodawcę za wypowiedzeniem.
      § 5. Pracodawca, z dniem przejęcia zakładu pracy lub jego części, jest obowiązany
      zaproponować nowe warunki pracy i płacy pracownikom świadczącym dotychczas
      pracę na innej podstawie niż umowa o pracę oraz wskazać termin, nie krótszy niż 7
      dni, do którego pracownicy mogą złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odmowie
      przyjęcia proponowanych warunków. W razie nieuzgodnienia nowych warunków
      pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje się z upływem okresu
      równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik złożył
      oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków, lub od dnia, do
      którego mógł złożyć takie oświadczenie. Przepis § 4 zdanie drugie stosuje się
      odpowiednio.

                            1Jednocześnie, jak wynika z przepisu art. 23 § 6 Kodeksu pracy:
      Przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę nie może stanowić
      przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie przez pracodawcę stosunku pracy.
    Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, jeżeli stosunek pracy jest kontynuowany z
    nowym pracodawcą, pracodawca ten, jako następca prawny poprzedniego pracodawcy,
    przejmuje na siebie obowiązki wobec pracownika wynikające z tego stosunku. Z
    powyższego wynika, że obowiązki płatnika nałożone przepisami ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w tym obowiązek sporządzenia stosownych informacji,
    deklaracji i obowiązek poboru przez płatników zaliczek na podatek dochodowy, nie ustają,
    lecz przechodzą na nowego płatnika, który przejmując pracowników przejmuje także
    obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wszelkie inne
    obowiązki z tym związane.
    Wskazane okoliczności powodują, że przejmujący pracowników pracodawca (w niniejszej
    sprawie komornik przejmujący pracowników kancelarii) winien kontynuować obowiązki
    płatnika (zastępcy komornika jako pracodawcy pracowników kancelarii przejmowanej)
    nałożone m.in. przepisami art. 32, art. 38 i art. 39 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zatem, po zakończeniu roku podatkowego to przejmujący pracodawca, winien przekazać
    właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklarację roczną o pobranych zaliczkach
    na podatek dochodowy PIT-4R obejmującą dane za cały rok podatkowy oraz winien
    przekazać pracownikom oraz odpowiednim urzędom skarbowym informacje o dochodach
    i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 obejmujące dane za cały rok
    podatkowy (tj. informacje PIT-11 dla przejętych pracowników powinien za cały rok
    podatkowy sporządzić nowy pracodawca, uwzględniając zarówno przychody z okresu
    zatrudnienia u poprzedniego, jak i u nowego pracodawcy). Jak wynika z powyższego,
    przejęcie zakładu pracy przez nowego pracodawcę w trakcie roku kalendarzowego
    (podatkowego) nie powoduje zmiany terminów przekazania deklaracji PIT-4R oraz
    informacji PIT-11 ani zakresu danych, jakie należy w tych dokumentach zamieścić. Zmienia
    się tylko podmiot dokonujący tego przekazania – jest nim nowy pracodawca.
    Pracodawca, który przejął pracowników, wykonuje swoje obowiązki jako płatnik na
    zasadzie kontynuacji. Oznacza to, że dotychczasowy pracodawca, który „przekazał”
    pracowników, nie ma obowiązku wystawiania informacji PIT-11 ani deklaracji PIT-4R za
    rok, w którym miało miejsce przejęcie pracowników.
    W konsekwencji, odpowiadając wprost na zadane przez Panią pytanie stwierdzam, że
    wobec zakończenia przez Panią pełnienia funkcji zastępcy Komornika Sądowego (w
    okolicznościach przedstawionych we wniosku) nie ciąży na Pani obowiązek wystawienia
    imiennych informacji PIT-11 za 2024 r. w odniesieniu do pracowników kontynuujących
    zatrudnienie w Kancelarii Komorniczej (...).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.