Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.555.2024.2.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Możliwość zastosowania odliczeń w ramach ulgi
rehabilitacyjnej przy orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej,
przyznającej trzecią grupę inwalidztwa z ogólnego stanu
zdrowia i w związku ze służbą wojskową, oraz decyzji
przyznającej uprawnienie do renty inwalidzkiej dla III grupy.
Słowa kluczowe: decyzja
grupa-grupa inwalidzka
komisja
odliczenia-odliczenie od dochodu
orzeczenia
podatnik-stan zdrowia podatnika
renta-renta inwalidzka
służba-służba wojskowa
ulga-ulga rehabilitacyjna
uprawnienie
wydatek-wydatki na rehabilitację
żołnierze
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podstawa
opodatkowania. Odliczenia.-Odliczanie wydatków na cele
rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem
1

wykonywania czynności życiowych.-Warunki odliczenia
wydatków na cele rehabilitacyjne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7g

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 8 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zastosowania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 grudnia 2024 r. (wpływ 24
    grudnia 2024 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan byłym żołnierzem zawodowym i od 26 kwietnia 2024 r. posiada Pan, orzeczoną 31
    maja 2024 r. przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w A., III grupę inwalidztwa z
    ogólnego stanu zdrowia i w związku ze służbą wojskową.
    Dodatkowo Wojskowe Biuro Emerytalne w A. przyznało Panu swoją decyzją z 25 lipca
    2024 r. uprawnienie do wojskowej renty inwalidzkiej dla III grupy inwalidzkiej.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Pana dochody w 2024 r. i w latach kolejnych pochodzą z następujących źródeł:
    1) z emerytury wojskowej wypłacanej przez Wojskowe Biuro Emerytalne w A., od lutego
      2022 r.,
    2) z umowy o pracę z (...), od marca 2024 r.
    Rozlicza się Pan co roku, na podstawie zeznania podatkowego PIT-37, wspólnie z żoną,
    która jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę.
    Na dzień dzisiejszy (tj. 19 grudnia 2024 r.) nie posiada Pan innych orzeczeń o
    zakwalifikowaniu do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, niż podane wcześniej
    dokumenty z RWKL-A. i WBE-A..
    Nie posiada Pan decyzji o przyznaniu renty:
    1) z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy,
    2) szkoleniowej,
    3) socjalnej.
    Posiada Pan tylko opisaną wcześniej wojskową rentę inwalidzką dla III grupy inwalidzkiej.
    W ramach ulgi na wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem
    wykonywania czynności życiowych, chciałby Pan odliczać wydatki poniesione na:
    1) zabiegi rehabilitacyjne,
    2) leczenie sanatoryjne,
    3) użytkowanie własnego samochodu osobowego,

    4) zakup leków,
    5) zakup sprzętu rehabilitacyjnego,
    6) zakup mebli do domowego stanowiska pracy zdalnej,
    7) zakup elementów wyposażenia domu ułatwiających Panu codzienną egzystencję, np.
      materac do łóżka itp.
    Wydatki, które Pan poniósł/poniesie, są wydatkami na cele rehabilitacyjne lub wydatkami
    związanymi z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Pana schorzenie dotyczy
    (...), i wszystkie Pana wydatki mają na celu ograniczenie progresji tego schorzenia i
    utrzymanie Pana w stanie zdrowia, pozwalającym w stopniu dobrym na funkcjonowanie
    na cywilnym rynku pracy.
    Wydatki (nieudokumentowane) na leczenie związane z Pana schorzeniem ponosi Pan już
    co najmniej od 2021 r.
    Faktury zaczął Pan zbierać po terminie. Pierwsze faktury na leki, jakie Pan posiada, są
    datowane na 16 października 2024 r. i 8 listopada 2024 r.
    Planuje Pan corocznie wydawać odpowiednie do Pana stanu zdrowia kwoty na cele
    związane z rehabilitacją oraz z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych.
    Zbiera Pan i będzie Pan zbierał faktury i inne dokumenty potwierdzające imiennie Pana
    wydatki na cele rehabilitacyjne.
    Pana wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania
    czynności życiowych będą ułatwiać wykonywanie przez Pana czynności życiowych,
    stosownie do potrzeb wynikających z Pana niepełnosprawności, ponieważ Pana
    schorzenie dotyczy (...), i wszystkie Pana wydatki mają na celu ograniczenie progresji tego
    schorzenia i utrzymanie Pana w stanie zdrowia pozwalającym w stopniu dobrym na
    funkcjonowanie na cywilnym rynku pracy. Zaniechanie przez Pana rehabilitacji w tym
    temacie spowoduje dalszy przyspieszony negatywny rozwój schorzenia i może Pana
    całkowicie wyeliminować z rynku pracy.
    W orzeczeniu RWKL-A. ma Pan określone nw. schorzenia:
    (...)
    Jest Pan pod stałą opieką medyczną lekarza specjalisty neurologa POZ.
    Wszystkie wydatki są sfinansowane z Pana środków własnych.
    Nie korzysta Pan z dofinansowania żadnej organizacji pomocowej.
    Wydatki chce Pan odliczyć od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych dla
    osób fizycznych, w ramach ulgi: „wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z
    ułatwieniem wykonywania czynności życiowych”.

## Pytanie

Czy na podstawie tych dwóch dokumentów (orzeczenia z 31 maja 2024 r. i decyzji z 25
    lipca 2024 r.) ma Pan prawo do korzystania w 2024 r. i latach kolejnych z ulgi
    rehabilitacyjnej? Czy powinien Pan posiadać jeszcze inne dokumenty? Jakie?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w A., jakie Pan posiada,
    potwierdza, że jest Pan osobą niepełnosprawną z trzecim (lekkim) stopniem
    niepełnosprawności i nie potrzebuje Pan innych dokumentów potwierdzających ten stan.
    Według Pana taki stan oznacza, że posiada Pan prawo do korzystania z ulgi
    rehabilitacyjnej w 2024 r. i w latach kolejnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm):
      Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-
      30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24
      ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele
      rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności
      życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą
      niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
    Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed
    opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i
    7b-7g oraz ust. 13a tego artykułu.
    Na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 1, 3, 4, 6, 6b, 12, 14 powołanej ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:
        1) adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do
        potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
        3) zakup, naprawę lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi
        niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności
        życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz
        wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym
        zastosowaniem, niewymienionych w wykazie, o którym mowa w pkt 2a, z
        wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
        5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
        6) odpłatność za pobyt w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, zakładzie
        rehabilitacji leczniczej, zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-
        opiekuńczym;
        6b) odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne;
      12) leki, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne
        (Dz.U. z 2022 r. poz. 2301 oraz z 2023 r. poz. 605, 650, 1859 i 1938) – w wysokości
        stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym
        miesiącu a kwotą 100 zł, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba
        niepełnosprawna powinna stosować stale lub czasowo te leki;
      14) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby
        niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę
        niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16. roku
        życia – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.
    W myśl art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały
      sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób
      niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu
      Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu
      Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone
      podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo
      sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica
      pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych
      funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

    Stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 cytowanej ustawy:
      Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na
      podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w
      szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i
      sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę
      zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.
    Art. 26 ust. 7c wskazanej ustawy stanowi, że:
      W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane
      posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów
      podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia
      prawa do odliczenia, w szczególności:
        1) wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez
        nie funkcji przewodnika;
        2) okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego.
        3) (uchylony)
    Jak wynika natomiast z art. 26 ust. 7d przywołanej ustawy:
      Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez
      osobę, której dotyczy wydatek:
        1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech
        stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
        2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy,
        rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
        3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia,
        wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
    Według art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:
        1) I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku
        do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
          a) całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej
            egzystencji albo
          aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo
          b) znaczny stopień niepełnosprawności;
        2) II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku
        do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
          a) całkowitą niezdolność do pracy albo
          b) umiarkowany stopień niepełnosprawności.
    Na mocy art. 26 ust. 7g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku,
      gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane
      przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31
      sierpnia 1997 r.
    Stosownie zaś do postanowień art. 26 ust. 13a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów

      opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od
      przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie
      zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa w art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych są uregulowania zawarte w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o
    rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 44 ze zm.):
    W świetle art. 1 tej ustawy:
      Ustawa dotyczy osób, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem:
        1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni
        niepełnosprawności określonych w art. 3 lub
        2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych
        przepisów, lub
        3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia
        - zwanych dalej „osobami niepełnosprawnymi”.
    Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz
    zatrudnianiu osób niepełnosprawnych:
      Ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów
      określonych ustawą:
        1) znaczny;
        2) umiarkowany;
        3) lekki.
    Na gruncie zaś art. 3 ust. 2 przywołanej ustawy:
      Orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności stanowi także podstawę do
      przyznania ulg i uprawnień na podstawie odrębnych przepisów.
    Zatem ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
    niepełnosprawnych wyraźnie rozróżnia orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy
    orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności od innych orzeczeń i w
    dalszych przepisach szczegółowo reguluje tryb orzekania o niepełnosprawności. W
    konsekwencji należy uznać, że orzeczenia wydawane od 1 stycznia 1998 r. przez organy
    podległe m.in. MON i MSWiA nie mogą być uznane za orzeczenia, o których mowa w art.
    26 ust. 7d pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie zauważyć należy, że wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997
    r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych
    utraciła moc ustawa z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób
    niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 46 poz. 201), która przyznawała prawo do orzekania o
    niepełnosprawności organom podległym m.in. MON i MSWiA. Z tych względów w art. 26
    ust. 7g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono szczególną
    regulację dotyczącą takich orzeczeń, która daje prawo do ulgi rehabilitacyjnej także
    osobom posiadającym orzeczenie wydane na podstawie odrębnych przepisów
    obowiązujących do 31 sierpnia 1997 r.
    Jednakże mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 1998 r. przepisy należy uznać, że
    decyzje wydane po tym dniu przez organy podległe m.in. MON i MSWiA można
    rozpatrywać w kontekście art. 26 ust. 7d pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, tj. decyzji przyznających rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności
    do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną.

    Jak wynika z opisu sprawy, 31 maja 2024 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w A.
    orzekła dla Pana III grupę inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i w związku ze służbą
    wojskową. Dodatkowo, Wojskowe Biuro Emerytalne w A. decyzją z 25 lipca 2024 r.
    przyznało Panu uprawnienie do wojskowej renty inwalidzkiej dla III grupy inwalidzkiej.
    Pana wątpliwość budzi kwestia możliwości zastosowania ulgi rehabilitacyjnej w stosunku
    do poniesionych wydatków na zabiegi rehabilitacyjne, leczenie sanatoryjne, użytkowanie
    własnego samochodu osobowego, zakup leków, zakup sprzętu rehabilitacyjnego, zakup
    mebli do domowego stanowiska pracy zdalnej, zakup elementów wyposażenia domu
    ułatwiających Panu codzienną egzystencję na podstawie dwóch ww. dokumentów.
    Wskazać w związku z tym należy, że stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia
    1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (t. j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 242 ze zm.):
      Ustala się trzy grupy inwalidztwa żołnierzy całkowicie niezdolnych do służby:
        1) I grupę – obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy;
        2) II grupę – obejmującą częściowo niezdolnych do pracy;
        3) III grupę – obejmującą zdolnych do pracy.
    Ponadto, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu
    emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji
    Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
    Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży
    Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1121 ze zm.):
      Ustala się trzy grupy inwalidztwa funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do służby:
        1) I grupę – obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy;
        2) II grupę – obejmującą częściowo niezdolnych do pracy;
        3) III grupę – obejmującą zdolnych do pracy.
    Przepisy obu omawianych ustaw inwalidom zaliczonym do jednej z ww. grup przyznają
    rentę inwalidzką. Niemniej jednak z ulgi rehabilitacyjnej nie mogą skorzystać osoby, które
    pomimo otrzymywania renty inwalidzkiej są zdolne do pracy (zaliczone do III grupy
    inwalidztwa). Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z art. 26 ust. 7d pkt 2 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych prawo do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej
    daje decyzja przyznająca rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy.
    Orzeczenie ustalające inwalidztwo III grupy wyłącznie z tytułu niezdolności do służby
    oznacza jednak zdolność do pracy poza służbą, a zatem posiadacza takowego orzeczenia
    nie uważa się za osobę niepełnosprawną. Z powyższego wynika, że z ulgi rehabilitacyjnej
    nie mogą skorzystać osoby, które pomimo otrzymywania renty inwalidzkiej są zdolne do
    pracy, tj. zaliczone zostały do III grupy inwalidztwa w rozumieniu przepisu art. 20 ust. 1
    ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.
    Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że skoro Rejonowa Wojskowa Komisja
    Lekarska w A. orzekła dla Pana III grupę inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i w związku
    ze służbą wojskową, a Wojskowe Biuro Emerytalne w A. decyzją z 25 lipca 2024 r.
    przyznało Panu uprawnienie do wojskowej renty inwalidzkiej dla III grupy inwalidzkiej, to
    nie posiada Pan orzeczenia o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 26 ust. 7d pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. o zakwalifikowaniu przez organy
    orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych
    przepisach, jak również decyzji, o której mowa w art. 26 ust. 7d pkt 2 omawianej ustawy,
    przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę

    szkoleniową albo rentę socjalną. Nie posiada Pani również orzeczenia o
    niepełnosprawności wydanego przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów
    obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r., o którym mowa w art. 26 ust. 7g ww. ustawy.
    W konsekwencji, w rozliczeniu za 2024 r. i lata kolejne, na podstawie orzeczenia Rejonowej
    Wojskowej Komisji Lekarskiej przyznającej Panu III grupę inwalidztwa z ogólnego stanu
    zdrowia i w związku ze służbą wojskową, oraz decyzji przyznającej Panu uprawnienie do
    wojskowej renty inwalidzkiej dla III grupy inwalidzkiej, nie będzie miał Pan prawa do
    odliczenia od dochodu, w ramach ulgi rehabilitacyjnej, wydatków na cele rehabilitacyjne,
    w tym wydatków poniesionych na zabiegi rehabilitacyjne, leczenie sanatoryjne,
    użytkowanie własnego samochodu osobowego, zakup leków, zakup sprzętu
    rehabilitacyjnego, zakup mebli do domowego stanowiska pracy zdalnej oraz zakup
    elementów wyposażenia domu ułatwiających Panu codzienną egzystencję.
    Jednakże, posiadając ważne orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej o
    przyznaniu Panu III grupy inwalidztwa, dla potrzeb skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej,
    może Pan złożyć do zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności wniosek o
    ustalenie stopnia niepełnosprawności, celem uzyskania orzeczenia wymaganego przez
    art. 26 ust. 7d omawianej ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
      2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
      przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.