Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/4511-227/15/BD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-06-16
Teza: Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wprowadzenie i realizowanie polityki samochodowej w zakresie rozliczania paliwa nabytego przez Spółkę, a zużytego przez pracowników do celów prywatnych nie spowoduje dla tych pracowników powstania przychodu z tytułu innego nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w przepisie artykułu 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: cel-cele osobiste; paliwo; praca-stosunek pracy; pracownik; płatnik; ryczałt; samochód-samochód służbowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 13 marca 2015 r. (data wpływu do Biura – 16 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych finansowania przez pracownika kosztów paliwa wykorzystanego przy użytkowaniu samochodu służbowego dla celów prywatnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 marca 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie skutków podatkowych finansowania przez pracownika kosztów paliwa wykorzystanego przy użytkowaniu samochodu służbowego dla celów prywatnych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca – Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania materiałów dla budownictwa. Spółka produkuje tynki cienkowarstwowe, farby elewacyjne i wewnętrzne, kompletne systemy ociepleń oraz materiały do renowacji obiektów zabytkowych. Oferta handlowa Wnioskodawcy obejmuje ponad 100 różnych produktów przeznaczonych zarówno dla profesjonalistów, jak i klientów indywidualnych.

W celu wykonywania powyższej działalności Wnioskodawca zatrudnia na umowę o pracę 56 osób. Części swoich pracowników (zwłaszcza przedstawicielom handlowym) Spółka powierza pojazdy samochodowe w celu prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Należy zaznaczyć, że wśród pracowników Wnioskodawcy, którym powierzane są samochody służbowe znajdują się również członkowie zarządu Spółki.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że większość pracowników, którym Wnioskodawca powierza swoje pojazdy samochodowe zadeklarowało chęć wykorzystywania tychże pojazdów do celów prywatnych.

W związku z powyższym oraz w związku z nowelizacją przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawca zaplanował wprowadzenie usystematyzowanej „polityki samochodowej” poprzez wprowadzenie regulaminu użytkowania samochodów służbowych (dalej: „Regulamin”) ze szczególnym uwzględnieniem wykorzystywania samochodów służbowych do celów prywatnych.

Spółka w Regulaminie planuje rozgraniczyć dwa odrębne nieodpłatne świadczenia, które będą otrzymywane przez pracowników wykorzystujących samochody służbowe do celów prywatnych. Wnioskodawca będzie odrębnie rozpoznawać i rozliczać wykorzystywanie samochodów służbowych do celów prywatnych sensu stricte oraz paliwo nabyte przez Spółkę a wykorzystane przez pracowników do powyższych podróży prywatnych.

Przychód pracowników, którzy wykorzystują samochody służbowe do celów prywatnych będzie powiększany odpowiednio o 400 zł miesięcznie, gdy użytkują oni samochody o pojemności skokowej silnika powyżej 1600 cm3 oraz o 250 zł miesięcznie, gdy użytkują oni samochody służbowe o mniejszej pojemności. Powyższe kwoty będą stałe i niezależne od ilości kilometrów przejechanych przez pracowników w danym okresie rozliczeniowym.

W odniesieniu natomiast do rozliczania kosztów paliwa nabytego przez Spółkę a zużytego przez pracowników do celów prywatnych Wnioskodawca postanowił wprowadzić dwa rozwiązania, tj. podstawowe i uzupełniające.

Rozwiązanie podstawowe opierać się będzie o wprowadzenie regulacji zgodnie, z którą pracownik wykorzystujący samochód służbowy do celów prywatnych zobowiązany będzie do pokrycia kosztu paliwa należącego do Spółki, które wykorzystał do celów prywatnych, w taki sposób aby nie uszczuplać zapasów paliwa nabytych na cele działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Koszt paliwa, o którym mowa wyżej zostanie wyliczony w oparciu o comiesięczne oświadczenie pracownika o ilości kilometrów przejechanych do celów prywatnych, średnie zużycie paliwa właściwe dla wykorzystywanego samochodu w przeliczeniu na 1 km oraz cenę jednego litra paliwa, które ostatnio zostało zakupione do przedmiotowego pojazdu, według wzoru:

(A x B) x C – gdzie A to ilość kilometrów zadeklarowana przez pracownika; B to średnie zużycie paliwa w cyklu mieszanym deklarowane przez producenta wykorzystywanego samochodu, w przeliczeniu na 1 km; a C to cena jednego litra paliwa, które ostatnio zostało zakupione do przedmiotowego pojazdu.

W oparciu o wyliczenie kosztów zużytego paliwa na zasadach opisanych w punkcie wyżej, Spółka wystawiać będzie pracownikowi fakturę VAT, z terminem płatności wskazanym w fakturze. Spółka planuje przyjąć, że każdy okres rozliczeniowy paliwa będzie równy miesiącowi kalendarzowemu. Ponadto każdorazowo po wystawieniu faktury. Wnioskodawca umożliwi pracownikowi wyrażenie zgody na dokonanie potrącenia kwoty z niej wynikającej z wynagrodzenia za pracę.

Niemniej jednak na wypadek gdy pracownik nie złoży oświadczenia o ilości przejechanych kilometrów Wnioskodawca postanowił wprowadzić tzw. metodę uzupełniającą. Zgodnie ze wskazaną metodą Wnioskodawca będzie obliczał koszt wykorzystanego paliwa na podstawie wcześniej wskazanego wzoru, z tym zastrzeżeniem, że zamiast ilości kilometrów zadeklarowanych przez pracownika Wnioskodawca skalkuluje ilość tych kilometrów w oparciu o średnią ilość kilometrów wyliczoną na podstawie oświadczeń z trzech ostatnich miesięcy, złożonych przez pracownika.

Alternatywnie, gdy wyliczenie średniej w oparciu o trzy ostatnie oświadczenia pracownika nie będzie możliwe Wnioskodawca samodzielnie ustali tę ilość w oparciu o posiadane dane (tj. wykazy wyjazdów służbowych, wskazania licznika i dane z GPS).

Zatem koszt całego paliwa wykorzystanego przez pracownika do celów prywatnych, zostanie przez tego pracownika zwrócony Spółce.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wprowadzenie i realizowanie polityki samochodowej w zakresie rozliczania paliwa nabytego przez Spółkę, a zużytego przez pracowników do celów prywatnych nie spowoduje dla tych pracowników powstania przychodu z tytułu innego nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w przepisie artykułu 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że obrana przez niego w Regulaminie metoda, zgodnie z którą pracownik będzie pokrywał z własnych środków całość kosztów zużytego do celów prywatnych paliwa nabytego przez Spółkę nie spowoduje po stronie tego pracownika powstania przychodu, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.).

Stosownie do dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Jak natomiast wskazuje się w literaturze przedmiotu: „Świadczenie nieodpłatne to takie, które pracownik otrzymuje całkowicie pod tytułem darmym, co oznacza, że w zamian za to świadczenie nic nie świadczy ani też nie zobowiązuje się do przyszłych świadczeń. W praktyce jednak obok świadczeń nieodpłatnych występują również świadczenia częściowo odpłatne, kiedy to pracownik albo ponosi częściową odpłatność, albo w zamian za świadczenie zobowiązuje się do określonego działania czy postępowania. Dlatego też ustawodawca uznaje za przychód pracowniczy wartość zarówno świadczeń nieodpłatnych, jak i częściowo odpłatnych.” – tak A. Bartosiewicz, PIT, Komentarz, Lex 2014.

Ponadto w komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych J. Marciniuk stwierdził, że: „Przychodami ze stosunku pracy lub stosunków pokrewnych są wszelkie świadczenia, które otrzymuje pracownik w związku z pozostawaniem w stosunku pracy lub jednym ze stosunków pokrewnych, które to świadczenia pokrywane są ze środków pracodawcy. Przy czym, nie jest istotne, czy pracodawca pokrywa wypłatę tych świadczeń bezpośrednio ze środków własnych, czy też ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, funduszy specjalnych tworzonych zgodnie z odrębnymi ustawami, środków z zysku do podziału lub innych źródeł, którymi mogą być np. środki pieniężne lub świadczenia w naturze otrzymane od sponsorów.”

Zgodnie zaś z tezą Jacka Budziszewskiego (Dor. Podat. 2009. 5.25 – Podatki w praktyce): „Przychodem podatnika mogą być tylko te świadczenia, w przypadku których możliwe jest ustalenie wartości świadczenia przypadającego na danego pracownika, zaś w przypadku, gdy nie istnieje taka możliwość, nie może być mowy o ustaleniu indywidualnego przychodu.”

Jak natomiast wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2011 r., sygn. II FSK 788/10: „(\`(...)\`) Kluczową cechą świadczenia nieodpłatnego jest (\`(...)\`) to, że otrzymujący takie świadczenie nie jest zobowiązany do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Aby zatem dane świadczenie mogło być uznane za świadczenie nieodpłatne, konieczne jest, by polegało ono wyłącznie na jednostronnym przysporzeniu po stronie podmiotu, który świadczenie to uzyskał. Nieodpłatnym świadczeniem będą więc w szczególności wszelkie wykonane na rzecz uprawnionego świadczenia, np. przyznające mu prawa do używania lub użytkowania składnika majątku. O nieodpłatnym świadczeniu można mówić także w przypadku znoszenia określonego działania podatnika, np. nieodpłatne udostępnienie nieruchomości na prowadzenie działalności. Właściciel obciążonej nieruchomości nie uzyskuje więc z tego tytułu żadnych korzyści, którą mogłaby być np. bonifikata w opłatach za dostarczanie i wykorzystanie energii elektrycznej. (\`(...)\`)”

Zgodnie natomiast z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11: „(\`(...)\`) przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. (\`(...)\`)”.

Z powyższego można więc wyprowadzić twierdzenie, że dla celów podatkowych nieodpłatnymi świadczeniami są wszelkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Przenosząc powyższe na kanwę analizowanego przypadku Wnioskodawca stoi na stanowisku, że z perspektywy pracownika powstałby przychód, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko wtedy jeżeli pracownik nie zwracałby kosztów zużytego paliwa na cele prywatne lub zwracał je częściowo.

Wnioskodawca dodatkowo podkreśla, że poprzez wprowadzenie polityki samochodowej wyeliminowane zostaną sytuacje, w których pracownik nieodpłatnie wykorzystywałby paliwo nabyte przez Spółkę do swoich prywatnych celów. Zatem wprowadzając system rozliczeń zgodnie, z którym pracownik będzie zawsze opłacał zużyte przez siebie paliwo (na podstawie oświadczenia lub wyliczenia Spółki), na skutek czego nie otrzyma żadnego nieodpłatnego przysporzenia majątkowego, to nie powstanie dla tego pracownika przychód z nieodpłatnego świadczenia podlegający opodatkowaniu na podstawie dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż niniejsza interpretacja indywidualna stanowi interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych finansowania przez pracownika kosztów paliwa wykorzystanego przy użytkowaniu samochodu służbowego dla celów prywatnych. Natomiast w pozostałym zakresie wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z przepisem art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Mając powyższe na względzie, stosownie do powołanego art. 14c § 1 odstąpiono od oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.