Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/4511-1038/15-2/MP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-10-30
Teza: Czy Wnioskodawca będzie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych od świadczeń wypłaconych przez Koordynatora na rzecz pracowników Wnioskodawcy?
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz świadczeń socjalnych; pracownik; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku (data wpływu 14 września 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków Spółki jako płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 września 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków Spółki jako płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

P. S.A. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) wraz z innymi spółkami z Grupy N. (wszystkie spółki będące pracodawcami w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy dalej łącznie jako „Pracodawcy”) wprowadziły wspólną działalność socjalną w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (dalej: „Wspólna Działalność Socjalna”). Podstawą funkcjonowania Wspólnej Działalności Socjalnej jest umowa o prowadzeniu Wspólnej Działalności Socjalnej, zawarta pomiędzy spółkami z Grupy N. (dalej: „Umowa”), Regulamin Wspólnego Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (dalej: „Regulamin”) oraz ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (dalej: „ustawa o ZFŚS”) wraz z przepisami wykonawczymi.

Wspólna Działalność Socjalna polega na:

1.  otwarciu jednego wydzielonego rachunku bankowego (dalej: „Rachunek Bankowy”);
2.  ustaleniu osób uprawnionych u każdego z Pracodawców do korzystania ze Wspólnej Działalności Socjalnej (dalej „Pracownicy”);
3.  ustaleniu zasad i warunków, jakie muszą spełniać Pracownicy ubiegający się o przyznanie pomocy ze Wspólnej Działalności Socjalnej;
4.  określeniu rodzajów pomocy i wydatków, jakie będą finansowane lub dofinansowane;
5.  określeniu szczegółowych zasad składania i rozpatrywania wniosków oraz przyznawania i wypłaty tej pomocy.

Podstawowymi kryteriami przyznawania pomocy socjalnej Pracownikom oraz ustalania ich wysokości w ramach wspólnej działalności socjalnej Pracodawców są: sytuacja życiowa, rodzinna i materialna Pracowników. Zakresem Wspólnej Działalności Socjalnej objęte są zwłaszcza następujące świadczenia na rzecz Pracowników:

1.  karty podarunkowe na święta Bożego Narodzenia - np. karty przedpłacone (niestanowiące jednak bonów, talonów lub innych znaków uprawniających do ich wymiany na towary lub usługi),
2.  paczki mikołajkowe dla dzieci pracowników
3.  dofinansowanie kultury i oświaty,
4.  dofinansowanie sportu i rekreacji,
5.  dofinansowanie do wyprawki szkolnej,
6.  dofinansowanie wypoczynku zorganizowanego przez pracownika we własnym zakresie, tzn. wczasy pod gruszą,
7.  dofinansowanie zorganizowanego wypoczynku dzieci i młodzieży w formie kolonii, obozów, turnusów zdrowotnych, wycieczek, zielonej szkoły,
8.  bezzwrotna pomoc rzeczowa i/lub pieniężna w trudnych sytuacjach życiowych (pomoc losowa),
9.  pożyczki zwrotne na cele mieszkaniowe,
10.  finansowanie świadczeń w ramach programu My Mamy:,
    1.  dofinansowanie do szkoły rodzenia,
    2.  wyprawka dla niemowlaka,
    3.  pakiet powitalny,
    4.  opieka nad dzieckiem,
11.  inne świadczenia w zależności od potrzeb.
\- dalej łączenie: „świadczenia z ZFŚS”.

Środki gromadzone na Rachunku Bankowym tworzą wspólny Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (dalej: „Wspólny Fundusz Świadczeń Socjalnych”). Środki gromadzone na Rachunku Bankowym (jednocześnie na Wspólnym Funduszu Świadczeń Socjalnych) pochodzą z corocznych odpisów oraz zwiększeń naliczanych przez każdego z Pracodawców, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o ZFŚS oraz w Umowie (dalej: „Odpisy na ZFŚS”). Środki Wspólnego Funduszu Świadczeń Socjalnych niewykorzystane w danym roku przechodzą na rok następny.

Pracodawcy (w tym Wnioskodawca) postanowili stosować jednakowe zasady przyznawania pomocy, o której mowa w Umowie i Regulaminie wobec Pracowników wszystkich spółek - stron Umowy (ze środków zgromadzonych na Wspólnym Funduszy Świadczeń Socjalnych może skorzystać na tych samych zasadach każdy uprawniony Pracownik niezależnie od tego jakiego Pracodawcy jest pracownikiem). Natomiast, mając na uwadze odmienną ilość Pracowników zatrudnionych u Pracodawców, kwoty przekazywanych środków na Wspólny Fundusz Świadczeń Socjalnych mogą się różnić, a w konsekwencji może się zdarzyć, że Pracownicy jednego Pracodawcy (w tym Wnioskodawcy) mogą otrzymać wartość świadczeń przewyższającą kwoty przekazanych środków na Wspólny Fundusz Świadczeń Socjalnych.

W związku z wprowadzeniem Wspólnej Działalności Socjalnej, Pracodawcy nie prowadzą już odrębnych rachunków na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych i jedynym wyodrębnionych rachunkiem jest "wspólny" Rachunek Bankowy. Konsekwentnie, środki zgromadzone na odrębnych rachunkach bankowych Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych u każdego z Pracodawców (w tym u Wnioskodawcy) do dnia wejścia w życie Umowy (dalej: „środki ZFŚS z lat ubiegłych”), każdy z Pracodawców zobligowany był przekazać na Rachunek Bankowy w terminie 30 dni od wejścia w życie Umowy. Środki ZFŚS z lat ubiegłych powiększyły zatem Wspólny Fundusz Świadczeń Socjalnych i przeznaczone są na Wspólną Działalność Socjalną określoną w Umowie. Zdarzyło się jednak, że przekazanie Środków ZFŚS z lat ubiegłych na Rachunek Bankowy nastąpiło omyłkowo z naruszeniem umownego 30-dniowym terminu, niemniej, środki te zostały przekazane.

Strony Umowy, tj. Pracodawcy postanowili o ustanowieniu jednej ze spółek Grupy N. (tj. A. Sp. z o.o.) koordynatorem Wspólnej Działalności Socjalnej. Koordynator w imieniu Pracodawców pełni również obowiązki administratora Wspólnego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Dodatkowo Pracodawcy udzielają pełnomocnictwa Koordynatorowi i wyrażają zgodę na podpisywanie wszelkich dyspozycji pieniężnych, dotyczących środków zgromadzonych na Rachunku Bankowy). Oznacza to, że Koordynator dokonuje wypłat dla Pracowników wszystkich Spółek i to on prowadzi ewidencję księgową wypłacanych świadczeń dla Pracowników. Koszty związane z prowadzeniem „wspólnego” Rachunku Bankowego ponosi Koordynator.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy odpisy na ZFŚS wnoszone przez Wnioskodawcę na Wspólny Fundusz Świadczeń Socjalnych (przelewane na Rachunek Bankowy) będą stanowiły dla Wnioskodawcy w całości koszty uzyskania przychodów?
2.  Czy wpłaty (odpisy) Wnioskodawcy na własny (osobny) Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych przed wejściem w życie Umowy, które to odpisy tworzą środki ZFŚS z lat ubiegłych, powinny stanowić koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy, pomimo że Wnioskodawca przelał następnie środki ZFŚS z lat ubiegłych na Wspólny Fundusz Świadczeń Socjalnych?
3.  Czy środki funduszu wykorzystywane przez pracowników Wnioskodawcy w ramach wspólnej działalności socjalnej ponad wartość dokonanych przez niego odpisów na Fundusz Świadczeń Socjalnych będą stanowiły jego przychód z nieodpłatnych świadczeń?
4.  Czy Wnioskodawca będzie płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych od świadczeń wypłaconych przez Koordynatora na rzecz pracowników Wnioskodawcy?

Przedmiotowa interpretacja stanowi rozstrzygnięcie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pytanie Nr 4). W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie (pytania Nr 1, 2 i 3).

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka będzie płatnikiem podatku od świadczeń wypłacanych na rzecz swoich pracowników.

Zdaniem Wnioskodawcy, płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu świadczeń dokonanych przez Koordynatora na rzecz osób uprawnionych jest zawsze Pracodawca. Ustawa PIT nakłada obowiązek płatniczy wyłącznie na podmioty, które mają tytuł prawny do wypłaty należności, tj. są źródłem powstania tych należności. W omawianym przypadku, źródłem takim będzie stosunek pracy łączący uprzednio osoby uprawnione z Pracodawcą.

W świetle postanowień Umowy, Koordynator wprawdzie prowadzi obsługę Wspólnej Działalności Socjalnej, w tym administracyjne czynności w postaci przekazania świadczenia osobom uprawnionym (Pracownikom poszczególnych Spółek tworzących Wspólną Działalność Socjalną) zdaniem Wnioskodawcy, nie jest to jednak przesłanka wystarczająca do uznania, że Koordynator staje się z tego tytułu płatnikiem podatku dochodowego.

Wnioskodawca, podkreślił także, że przepisy nie dopuszczają możliwości przeniesienia obowiązków płatnika z jednego podmiotu na drugi, bowiem obowiązki te wynikają z przepisów prawa. Stąd Koordynator nie jest podmiotem właściwym do pełnienia roli płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu świadczeń przekazanych na rzecz pracowników nie będących w stosunku pracy z Wnioskodawcą.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu świadczeń dokonywanych na rzecz osób uprawnionych w ramach prowadzenia wspólnej działalności socjalnej będzie Pracodawca rozumiany jako zakład pracy osoby uprawnionej do świadczeń socjalnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 111) ustawa określa zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, zwanego dalej „Funduszem”, i zasady gospodarowania środkami tego Funduszu, przeznaczonego na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z Funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego.

W myśl natomiast art. 2 pkt 5 tej ustawy – osoby uprawnione do korzystania z Funduszu to pracownicy i ich rodziny, emeryci i renciści – byli pracownicy i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał, w regulaminie, o którym mowa w art. 8 ust. 2, prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z Funduszu.

Przepis art. 9 ust. 1 tej ustawy stanowi, że pracodawcy mogą prowadzić wspólną działalność socjalną na warunkach określonych w umowie. Przepisy art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Jak wynika z treści powyższych przepisów prawa, środki zgromadzone na zakładowym funduszu świadczeń socjalnych przeznaczone są na świadczenia dla obecnych i byłych pracowników (emerytów i rencistów). Zatem w efekcie podmiotem dokonującym tych świadczeń (wypłacającym) nie jest Koordynator lecz jest nim obecny lub były pracodawca, tj. poszczególne spółki będące pracodawcami w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy (w tym Wnioskodawca).

Z przepisu art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) wynika, że płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Przepis art. 38 ust. 1a ww. ustawy stanowi, że w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31 i 33-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru (PIT-4R).

W terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, w przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. (art. 39 ust. 1 ww. ustawy).

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca wraz z innymi spółkami Grupy, będącymi pracodawcami w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, wprowadziły wspólną działalność socjalną w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Podstawą funkcjonowania Wspólnej Działalności Socjalnej jest umowa o prowadzeniu Wspólnej Działalności Socjalnej, zawarta pomiędzy spółkami, Regulamin Wspólnego Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych wraz z przepisami wykonawczymi.

Zakresem Wspólnej Działalności Socjalnej objęte są różnego rodzaju świadczenia na rzecz Pracowników. Środki gromadzone na Rachunku Bankowym tworzą wspólny Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. Środki gromadzone na Rachunku Bankowym (jednocześnie na Wspólnym Funduszu Świadczeń Socjalnych) pochodzą z corocznych odpisów oraz zwiększeń naliczanych przez każdego z Pracodawców, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o ZFŚS oraz w Umowie.

Strony Umowy, tj. Pracodawcy postanowili o ustanowieniu jednej ze spółek Grupy koordynatorem Wspólnej Działalności Socjalnej. Koordynator w imieniu Pracodawców pełni również obowiązki administratora Wspólnego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Dodatkowo Pracodawcy udzielają pełnomocnictwa Koordynatorowi i wyrażają zgodę na podpisywanie wszelkich dyspozycji pieniężnych, dotyczących środków zgromadzonych na Rachunku Bankowy). Oznacza to, że Koordynator dokonuje wypłat dla Pracowników wszystkich Spółek i to on prowadzi ewidencję księgową wypłacanych świadczeń dla Pracowników. Koszty związane z prowadzeniem „wspólnego” Rachunku Bankowego ponosi Koordynator.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu świadczeń wypłacanych przez Koordynatora na rzecz Pracowników Wnioskodawcy w ramach prowadzenia wspólnej działalności socjalnej będzie Pracodawca osoby uprawnionej, a więc Wnioskodawca.

Wnioskodawca, obsługiwany przez Koordynatora, zgodnie z treścią art. 8 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z przepisami ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych.

Koordynator, który dokonuje wypłat świadczeń dla pracowników nie wchodzi w prawa i obowiązki Wnioskodawcy, wynikające z ustawy. Obowiązku płatnika wynikającego z ustawy nie można przenieść na inny podmiot na podstawie umowy cywilnoprawnej

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różniło się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.