Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.825.2025.3.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Uznanie Pana za podatnika podatku VAT w odniesieniu do
sprzedaży niezabudowanych działek nr 1 i 2.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
grunty-sprzedaż gruntów
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy uznania Pana za podatnika podatku VAT w odniesieniu do sprzedaży
    niezabudowanych działek nr 1 i 2.
    Uzupełnił go Pan pismem z 9 listopada 2025 r. (wpływ 16 listopada 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu
    do wniosku
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 1 października 2022 r. i jest czynnym
    podatnikiem VAT.
    Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność w latach 2022 do sierpnia 2024 nie miała
    związku z obrotem nieruchomościami. Zakup nieruchomości miał miejsce w sierpniu 2024
    r., i od września 2024 r. Wnioskodawca rozszerzył działalność o PKD 68.11 (zakup i
    sprzedaż nieruchomości na własny rachunek). Zakupiona nieruchomość nie była przez
    Wnioskodawcę wykorzystywana w działalności gospodarczej.
    Nieruchomość została zakupiona na podstawie aktu notarialnego od osoby fizycznej.
    Nabycie nieruchomości nie było czynnością opodatkowaną podatkiem VAT.
    Początkowo Wnioskodawca nie był z żoną zdecydowany czy przeznaczy zakupioną
    nieruchomość na cele prywatne czy na cele zarobkowe.
    Jednak od września 2024 r. (czyli miesiąc po zakupie) Wnioskodawca zdecydował, że część
    nieruchomości zostanie przeznaczona do dalszej odsprzedaży i że będzie to zrobione w
    ramach prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej.
    Zakupiona działka od momentu zakupu do momentu podjęcia decyzji o przeznaczeniu do
    dalszej odsprzedaży nie była wykorzystywana. Od września 2024 r. (czyli miesiąc po
    zakupie) Wnioskodawca traktuje działkę jako towar handlowy w prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności.
    Nieruchomość, która ma być przedmiotem sprzedaży jest to grunt niezabudowany o nr 1,
    2 w stosunku do którego istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Działki 1, 2, 3 położone w miejscowości (...) gmina (...) są oznaczone symbolem MNL oraz
    znajdują się w strefie obszaru chronionego krajobrazu „(...)” – plan zagospodarowania
    przestrzennego dot. sprzedawanych działek w załączeniu.
    Działki przeznaczone do sprzedaży nie były przedmiotem najmu dzierżawy ani innych
    umów o podobnym charakterze.
    W celu sprzedaży od momentu zakupu działka została podzielona, ogrodzona i ogłaszana
    do sprzedaży. Wszystkie te czynności były finansowane ze środków własnych. Nabywca
    został pozyskany z ogłoszenia na (...). Wnioskodawca w przeszłości nie dokonywał
    sprzedaży nieruchomości z majątku prywatnego.
    Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku

    Czy Wnioskodawca ma prawo do sprzedaży całej zakupionej i przeznaczonej do dalszej
    odsprzedaży części nieruchomości, czy w związku z wyrokiem TSUE w sprawie C-213/24 z
    3 kwietnia 2025 r., ponieważ zakup był na współwłasność z żoną sprzedaży dokonuje na
    zasadzie 50/50?
    Pana stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku
    Wnioskodawca uważa, że ponieważ zakup dokonany był na współwłasność małżeńską,
    sprzedana nieruchomość powinna być opodatkowana na zasadzie 50/50 w światle wyroku
    TSUE w sprawie C-213/24 z 3 kwietnia 2025 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        a) określone udziały w nieruchomości;
        b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące
      stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych
      stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza
    dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną.
    Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału –
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Takie aktywne
    działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu, albo na działaniach
    marketingowych.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,

    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, co istotne w niniejszej sprawie, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy ma Pan prawo do sprzedaży całej zakupionej i
    przeznaczonej do dalszej odsprzedaży części nieruchomości, czy w związku z wyrokiem
    TSUE w sprawie C-213/24 z 3 kwietnia 2025 r., ponieważ zakup był na współwłasność z
    żoną sprzedaży dokonuje Pan na zasadzie 50/50.
    W uzasadnieniu własnego stanowiska powołał Pan wyrok TSUE z 3 kwietnia 2025 r. w
    sprawie C-213/24 (Grzera). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że istotą
    orzecznictwa TSUE jest wskazywanie prawidłowych kierunków wykładni norm prawa, na
    podstawie których ustawodawca krajowy, jeżeli uzna za zasadne może dokonać zmian
    obowiązujących przepisów prawa. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE)
    dokonuje wykładni prawa unijnego, aby zapewnić jego stosowanie w taki sam sposób we
    wszystkich krajach UE. Rozstrzyga też spory prawne między rządami krajów Unii a jej
    instytucjami. TSUE może także podejmować regulacje niemające wpływu na system
    podatkowy w sposób bezpośredni, ale stanowiące o podejmowaniu nowego kierunku
    orzeczniczego.
    We wskazanym wyroku sprawa dotyczyła sprzedaży przez małżonków nieprowadzących
    działalności gospodarczej, gruntów należących do majątku wspólnego. TSUE orzekł, że art.
    9 ust. 1 dyrektywy VAT nie stoi na przeszkodzie uznaniu za podatnika prowadzącego
    samodzielnie działalność gospodarczą wspólnoty ustawowej istniejącej między
    małżonkami będącymi współwłaścicielami, jeżeli małżonkowie ci jawią się względem osób

    trzecich jako dokonujący razem transakcji sprzedaży gruntów należących do tej
    wspólności, a rzeczona wspólność ponosi ryzyko gospodarcze związane z wykonywaniem
    tej działalności.
    Jednocześnie, w punkcie 29 tego wyroku Trybunał wskazał:
      W celu ustalenia, kogo, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym,
      powinno uznać się za „podatnika” VAT, należy zbadać, kto samodzielnie prowadził
      odnośną działalność gospodarczą. Kryterium samodzielności dotyczy bowiem
      kwestii możliwości połączenia danej transakcji z konkretną osobą lub z konkretnym
      podmiotem przy jednoczesnym zagwarantowaniu możliwości pewnego pod
      względem prawnym skorzystania przez tę osobę lub ten podmiot z ewentualnie
      przysługującego im prawa do odliczenia. W tym celu, i jak zostało już przypomniane
      w pkt 23 niniejszego wyroku, należy zbadać, czy dana osoba lub dany podmiot
      wykonują działalność we własnym imieniu, na własny rachunek i własną
      odpowiedzialność oraz czy ponoszą związane z prowadzeniem tej działalności ryzyko
      gospodarcze [wyrok z dnia 16 września 2020 r., Valstybinė mokesčių inspekcija
      (Umowa o wspólnym przedsięwzięciu), C#312/19, EU:C:2020:711, pkt 40, 41 i
      przytoczone tam orzecznictwo].
    Zatem TSUE zauważył, że sam fakt, że dana rzecz stanowi część wspólności ustawowej i
    jest współwłasnością małżonków, nie stoi na przeszkodzie odrębnemu opodatkowaniu
    małżonków, jeżeli dana działalność gospodarcza jest wykonywana oddzielnie przez
    jednego z małżonków.
    Przedstawione w omawianym wyroku stanowisko TSUE nie przesądza o tym jak z
    perspektywy VAT traktować małżonków działających wspólnie w ramach transakcji
    sprzedaży nieruchomości znajdującej się we wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Każdorazowo należy badać okoliczności sprawy.
    Jak wynika z okoliczności sprawy zakupiona nieruchomość została przeznaczona do
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Od września 2024 r. poszerzył Pan
    zakres swojej działalności o zakup i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek oraz
    traktuje Pan nieruchomość tj. działki nr 1 i 2 jak towar handlowy, co oznacza, że sprzedaż
    działek będzie wykonana w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    Ponadto z wniosku wynika, że przed sprzedażą podejmował Pan czynności wymagające
    zaangażowania środków finansowych w celu podniesienia wartości nieruchomości. W
    analizowanej sprawie bowiem organizował Pan cały proces związany ze sprzedażą
    nieruchomości (kupno gruntu, działania przygotowawcze do sprzedaży gruntów).
    Całokształt tych działań potwierdza działanie Pana w sposób zorganizowany i planowany a
    poniesione nakłady zwiększyły wartość nieruchomości i jej atrakcyjność rynkową.
    Zatem czynności takie nie mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem,
    związanym ze zwykłym gospodarowaniem majątkiem osobistym, natomiast noszą
    znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Tym samym, dokonując sprzedaży Nieruchomości tj. działek gruntu nr 1 i 2 będzie Pan
    działał jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a sprzedaż nastąpi w
    ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym powołany przez Pana wyrok TSUE w sprawie C-213/24 z 3
    kwietnia 2025 r. w tej sprawie nie będzie miał zastosowania.
    Opowiadając na Pana pytanie należy wskazać, że ma Pan prawo do sprzedaży całej
    zakupionej i przeznaczonej do dalszej odsprzedaży części nieruchomości, bowiem jak
    wyżej stwierdzono to Pan z tytułu sprzedaży ww. Nieruchomości będzie działał jako
    podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego Pana stanowisko zgodnie z którym zakup dokonany był na
    współwłasność małżeńską, sprzedana nieruchomość powinna być opodatkowana na

    zasadzie 50/50 w światle wyroku TSUE w sprawie C-213/24 z 3 kwietnia 2025 r. uznaję za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informuję, że powyższe rozstrzygnięcie obejmuje zakresem tylko Pana sytuację
    przedstawioną w zdarzeniu przyszłym i jednocześnie nie wywiera skutku prawnego dla
    Pana żony w zakresie uznania/nieuznania Pana żony za podatnika podatku VAT w
    odniesieniu do sprzedaży działek. Pana żona może wystąpić z wnioskiem o wydanie
    interpretacji indywidualnej, która będzie wywierała skutek prawny dla Niej.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.