Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.279.2021.3.EJU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-07-07
Teza: brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego użyczenie infrastruktury zrealizowanej w ramach Inwestycji Hala i Inwestycji OZE, brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na budowę Hali widowiskowo-sportowej poniesionych w ramach realizacji Inwestycji Hala oraz brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na zakup i montaż Instalacji OZE na ww. budynku Hali widowiskowo-sportowej, poniesionych w ramach realizacji Inwestycji OZE.
Słowa kluczowe: odliczenia; odliczenia-prawo do odliczenia; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 8 kwietnia 2021 r. (data wpływu 12 kwietnia 2021 r.), uzupełnione pismem z 17 czerwca 2021 r. (data wpływu 17 czerwca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie

*   braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego użyczenie infrastruktury zrealizowanej w ramach Inwestycji Hala i Inwestycji OZE,
*   braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na budowę Hali widowiskowo-sportowej poniesionych w ramach realizacji Inwestycji Hala
*   braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na zakup i montaż Instalacji OZE na ww. budynku Hali widowiskowo-sportowej, poniesionych w ramach realizacji Inwestycji OZE

\-**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 kwietnia 2021 r. wpłynął ww. wniosek, o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego użyczenie infrastruktury zrealizowanej w ramach Inwestycji Hala i Inwestycji OZE, braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na budowę Hali widowiskowo-sportowej poniesionych w ramach realizacji Inwestycji Hala oraz braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na zakup i montaż Instalacji OZE na ww. budynku Hali widowiskowo-sportowej, poniesionych w ramach realizacji Inwestycji OZE.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 17 czerwca 2021 r. (data wpływu 17 czerwca 2021 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 11 czerwca 2021 r., znak: 0111-KDIB3-2.4012.279.2021.1.EJU.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Gmina (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”, „podatek” lub „podatek od towarów i usług”). Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. 2020 poz. 713, dalej: „ustawa o samorządzie gminnym” lub „u.o.s.g.”) Gmina jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina wykonuje zadania własne samodzielnie lub poprzez powołane gminne jednostki organizacyjne.

Przedmiot wniosku:

Niniejszym wnioskiem Gmina obejmuje:

1.  wydatki związane z projektem pn. „xxx" (dalej: „Inwestycja Hala”); oraz
2.  wydatki związane z zakupem i montażem instalacji fotowoltaicznych i pompy ciepła (dalej: „Instalacje OZE”) na/w budynku ww. Hali widowiskowo-sportowej, ponoszone w ramach projektu pn. „yyy” (dalej: „Inwestycja OZE”).

Obie inwestycje realizowane są na działce nr 1 przekazanej nieodpłatnie Gminie przez A.– obecnie K.w dniu 17 marca 2015 r. aktem notarialnym Rep A nr xxx. W akcie notarialnym wprost określono przeznaczenie działki na utworzenie gminnego ośrodka kultury wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Aktem z dnia 14 marca 2019 r. zmieniono rodzaj obiektu, na który może być wykorzystana działka z gminnego ośrodka kultury na obiekt o działalności kulturalno-sportowej. Nieodpłatne przekazanie nieruchomości wchodzącej w skład Z. na własność jednostce samorządu terytorialnego odbywa się zgodnie z artykułem 24 ust. 5 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, m.in na cele związane z realizacją inwestycji infrastrukturalnych służących wykonywaniu zadań własnych w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, ochrony zdrowia, pomocy społecznej, edukacji publicznej, kultury i kultury fizycznej, zakładania lub rozszerzania cmentarzy komunalnych albo, jeżeli położony jest na nich cmentarz – pod warunkiem że jest to zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miejscowego planu rewitalizacji, ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Na realizację Inwestycji OZE Gmina otrzymała dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020, oś priorytetowa „IV. Efektywność energetyczna, odnawialne źródła energii i gospodarka niskoemisyjna”, działanie „4.1. Odnawialne źródła energii”, podziałanie „4.1.1. Odnawialne źródła energii – ZIT”.

Na realizację Inwestycji Hala, Gmina otrzymała dofinansowanie z:

1\. Ministerstwa Sportu i Turystyki z programu (\`(...)\`) – program rozwoju lokalnej infrastruktury sportowej – GRUPA III – zadania ogólne 2019;

2\. Metropolitalnego Funduszu Solidarności.

Inwestycja Hala ma pełnić następujące funkcje:

*   podstawową: widowiskowo-sportową;
*   wspomagającą: kotłownia, wentylatorownia, pomieszczenia sanitarne, przestrzeń komercyjna i administracyjna;
*   uzupełniającą: techniczno-gospodarczą;
*   komunikacyjną: dojścia i dojazdy, holl główny, pomieszczenia sanitarne, szatnie.

Inwestycja Hala przeznaczona będzie przede wszystkim do rozgrywek siatkówki oraz karate. Ponadto planowane jest organizowanie imprez masowych (należy przez to rozumieć imprezę sportową, artystyczną, lub rozrywkową), jak również prowadzenie zajęć sportowo- rekreacyjnych, upowszechnianie kultury fizycznej na terenie gminy wśród dzieci i młodzieży i pozostałych grup wiekowych społeczeństwa lokalnego, propagowanie sportu, współzawodnictwa sportowego i zdrowego stylu życia.

Celem Inwestycji Hala i Inwestycji OZE jest wykonywanie zadań własnych gminy w zakresie kultury fizycznej i sportu. Po zakończeniu obu inwestycji majątek powstały w wyniku ich realizacji pozostanie własnością Gminy.

Powstałą infrastrukturą zarządzać będzie Gminne Centrum Kultury i Sportu (dalej: „GCKiS”), któremu planowane jest przekazanie ww. majątku w drodze nieodpłatnego użyczenia.

Jednocześnie energia elektryczna „wyprodukowana” w związku z inwestycją OZE, będzie co do zasady zużywana na potrzeby nowo wybudowanej hali sportowej. Planowana roczna „wydajność” instalacji OZE szacowana jest na 1/3 zapotrzebowania na energię elektryczną budynku. Konsekwentnie instalacja nie powinna produkować nadwyżek energii elektrycznej, przy czym nawet w przypadku ich produkcji, nadwyżki zostaną wykorzystane w późniejszym okresie na potrzeby hali (tzw. model prosumencki, w którym rozliczenie wyprodukowanej/zmagazynowanej w sieci energetycznej/i zużytej energii elektrycznej z dostawcą następuje w cyklach rocznych

Gmina jest organem założycielskim dla GCKiS, który posiada odrębną osobowość prawną na podstawie art. 14 ust 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. 2020 poz. 194 ze zm.; dalej jako: updk). Ponadto realizuje również zadania własne Gminy w zakresie sportu na podstawie art. 27 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 o sporcie (t. j. Dz. U z 2020 poz. 1133). GCKiS prowadzi wielokierunkową działalność społeczno-kulturalną, zaspokaja potrzeby i aspiracje kulturalne społeczeństwa poprzez organizowanie różnorodnych form edukacji kulturalnej, upowszechnianie i promowanie kultury, czytelnictwa oraz organizowanie i popularyzowanie kultury fizycznej, rekreacji, sportu i turystyki na terenie Gminy. Nadzór nad GCSiK sprawuje Wójt Gminy.

GCKiS od 1 marca 2017 r. korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 106; dalej jako: ustawa, ustawa o podatku od towarów i usług lub ustawa o VAT). Konsekwentnie GCKiS jest odrębnym od Gminy podatnikiem VAT, nieobjętym centralizacją rozliczeń VAT.

W efekcie realizacji ww. inwestycji pojawią się koszty utrzymania infrastruktury powstałej w wyniku realizacji projektu (utrzymanie obiektu czy naprawy). Środki potrzebne na pokrycie tych kosztów będą ponoszone z budżetu Gminy i będą zabezpieczane przez Beneficjenta w budżecie jednostki.

Wydatki ponoszone w związku z Inwestycją Hala i Inwestycją OZE są i będą dokumentowane przy pomocy faktur z podaniem danych Gminy jako nabywcy.

W chwili obecnej Gmina nie może wykluczyć sytuacji, w której GCKiS będzie wynajmował pomieszczenia ww. hali w celu organizacji wydarzeń o charakterze komercyjnym, pobierając za to opłatę. Gmina nie będzie miała jednak faktycznego wpływu na sposób wykorzystywania przez GCKiS użyczonego majątku.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1.  Czy nieodpłatne użyczenie infrastruktury zrealizowanej w ramach Inwestycji Hala i Inwestycji OZE nie będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług?
2.  Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na budowę Hali widowiskowo-sportowej poniesionych w ramach realizacji Inwestycji Hala?
3.  Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na zakup i montaż Instalacji OZE na ww. budynku Hali widowiskowo-sportowej, poniesionych w ramach realizacji Inwestycji OZE?

Stanowisko Wnioskodawcy:

1.  Nieodpłatne użyczenie infrastruktury zrealizowanej w ramach Inwestycji Hala i Inwestycji OZE nie będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
2.  Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na budowę Hali widowiskowo-sportowej poniesionych w ramach realizacji Inwestycji Hala.
3.  Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na zakup i montaż Instalacji OZE na ww. budynku Hali widowiskowo-sportowej, poniesionych w ramach realizacji Inwestycji OZE.

Ad. 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy.

W tym kontekście należy zaznaczyć, że użyczenie co do zasady spełnia definicję świadczenia usług. Generalnie zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, dostawa towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdy są wykonywane odpłatnie. Jednak zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy oraz art. 8 ust. 2 ustawy przewidziane są od zasady odpłatności odstępstwa.

I tak zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 ustawy za odpłatne świadczenie uznaje się również:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Wobec brzmienia ww. przepisu należy podkreślić, że aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika podatku od towarów i usług.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Art. 15 ust. 2 ustawy definiuje działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą na gruncie podatku od towarów i usług występować w dwoistym charakterze tj. podmiotów niebędących podatnikami w sytuacji realizacji przez nie zadań nałożonych odrębnymi przepisami oraz podatników, gdy działają na podstawie umów cywilnoprawnych. Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.s.g., Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Wedle art. 6 ust. 1 u.o.s.g. do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. W szczególności art. 7 ust 1 u.o.s.g. określa zakres spraw należących do zadań własnych gminy, do których należą m. in. sprawy kultury i kultury fizycznej.

Natomiast w art. 9 ust. 1 u.o.s.g. przewidziano, że gmina w celu wykonywania zadań może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Stosownie do art. 9 ust. 1 updk jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym. Wedle art. 9 ust. 2 updk prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym.

W art. 12 updk przewidziano, że Gmina jako organizator zapewnia instytucji kultury środki niezbędne do rozpoczęcia i prowadzenia działalności kulturalnej oraz do utrzymania obiektu, w którym ta działalność jest prowadzona. Na mocy art. 14 updk instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą wpisu do rejestru prowadzonego przez organizatora.

Ponadto z art. 27 updk wynika, że:

1.  Instytucja kultury gospodaruje samodzielnie przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz prowadzi samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami efektywności ich wykorzystania.
2.  Instytucja kultury może zbywać środki trwałe. Przy zbywaniu środków trwałych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące przedsiębiorstw państwowych.
3.  Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan finansowy ustalony przez dyrektora, z zachowaniem wysokości dotacji organizatora.
4.  Instytucja kultury sporządza plan finansowy zgodnie z przepisami ustawy finansach publicznych.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego GCKiS jest odrębnym podmiotem z osobowością prawną, który realizuje zadania własne Gminy w zakresie sportu i kultury. Obecnie GCKiS korzysta ze zwolnienia, o którym mowa jest art. 113 ust 1 lub 9 ustawy. Nadzór nad nim sprawuje Wójt Gminy. Konsekwentnie jest odrębnym od Gminy podatnikiem VAT, nieobjętym centralizacją rozliczeń VAT.

Wobec powyższego należy uznać, że nieodpłatne użyczenie ww. infrastruktury, z całą pewnością ma za zadanie wypełniać ustawowe obowiązki Gminy przewidziane m.in. w art. 7 u.o.s.g. Należy podkreślić, że Gmina nie uzyska żadnych przychodów z tytułu użyczenia ww. infrastruktury GCKiS. Ewentualnie uzyskane przychody będą stanowić dochód GCKiS, który gospodaruje samodzielnie na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

Realizacja zadań własnych i brak przychodów oznacza, że pomimo realizacji zadania na podstawie umowy cywilnoprawnej, nie można zakwalifikować nieodpłatnego użyczenia ww. infrastruktury za przejaw działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Gmina nie wystąpi więc w charakterze podatnika podatku od towarów i usług zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, nie znajdzie zastosowania art. 8 ust. 2 ustawy, a nieodpłatne użyczenie ww. infrastruktury nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż przekazanie to nie będzie wykonane przez podmiot działający jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

Mając na uwadze powyższe, nieodpłatne użyczenie ww. infrastruktury nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad. 2 i 3

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Z powyższego wynika, iż prawo do odliczenia podatku należnego możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy nabyte towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych a obniżenie to dokonywane jest przez podatnika podatku od towarów i usług.

Za niemożliwe należy uznać obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w sytuacji, gdy nabywane towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych tym podatkiem lub obniżenia tego dokonuje podmiot nie będący podatnikiem podatku od towarów i usług.

Jak wykazano w uzasadnieniu do pytania nr 1:

*   Gmina nieodpłatnie użyczając ww. infrastrukturę wykonuje czynność nieopodatkowaną, niezwiązaną z prowadzeniem działalności gospodarczej.
*   Gmina w tym zakresie nie będzie działać jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, lecz jako organ władzy publicznej.

W efekcie, należy stwierdzić, że Gminie ze względu na brak spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 86 ust. 1 ustawy w zakresie nabyć towarów i usług w ramach:

*   realizacji Inwestycji Hala;
*   w ramach realizacji Inwestycji OZE

nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Podsumowując Gmina stroi na stanowisku:

*   Nieodpłatne użyczenie infrastruktury zrealizowanej w ramach Inwestycji Hala i Inwestycji OZE nie będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług
*   Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na budowę Hali widowiskowo-sportowej poniesionych w ramach realizacji Inwestycji Hala.
*   Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na zakup i montaż Instalacji OZE na/w budynku Hali widowiskowo-sportowej, poniesionych w ramach realizacji Inwestycji OZE.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie :

*   braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego użyczenie infrastruktury zrealizowanej w ramach Inwestycji Hala i Inwestycji OZE,
*   braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na budowę Hali widowiskowo-sportowej poniesionych w ramach realizacji Inwestycji Hala?
*   braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na zakup i montaż Instalacji OZE na ww. budynku Hali widowiskowo-sportowej, poniesionych w ramach realizacji Inwestycji OZE?

\-**jest prawidłowe.**

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy, towary stanowią rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się – w świetle art. 8 ust. 1 ustawy – każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za usługę).

Ponadto w myśl art. 8 ust. 2 ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Zatem opodatkowaniu podlegać powinno, jako odpłatne świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza (w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników), jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia zastosowanie fikcji prawnej i objęcie zakresem opodatkowania VAT usług świadczonych nieodpłatnie. Jeśli jeden z tych warunków nie jest spełniony, Wnioskodawca nie powinien opodatkowywać takiego nieodpłatnego świadczenia usług.

Zauważyć należy, że dla ustalenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego wyżej przepisu, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej sprawie występują.

Wyjaśnić ponadto należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy publicznej podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy w zakresie kultury fizycznej turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy).

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W tym miejscu należy podkreślić, że z uwagi na swą specyfikę jednostki samorządu terytorialnego nie są podmiotami zrównanymi z komercyjnymi przedsiębiorcami. Powyższe wynika chociażby z racji uprzywilejowania tych jednostek przez treść art. 15 ust. 6 ustawy i nieuznawania ich za podatnika w określonych okolicznościach, tj. w przypadku działania w charakterze organu władzy publicznej, którego przymiotu komercyjny przedsiębiorca nie posiada i którego działalność, co do zasady, jest opodatkowana w całości. Z tego też względu rozpatrując w zakresie podatku VAT kwestie uprawnień i obowiązków podmiotów, takich jak jednostki samorządu terytorialnego, należy mieć na względzie okoliczność, że podmioty te – co do zasady – w odniesieniu do niektórych czynności występują jako organ władzy publicznej i nie są uznawane za podatników stosownie do ww. art. 15 ust. 6 ustawy.

Z opisu sprawy wynika Gmina jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Jak podała ponosi wydatki związane z projektem pn. „xxx" oraz wydatki związane projektem pn. „yyy”. Ww. wydatki są i będą dokumentowane przy fakturami wystawionymi na Gminę. Celem powyższych inwestycji jest wykonywanie zadań własnych Gminy w zakresie kultury fizycznej i sportu. Po zakończeniu obu inwestycji majątek powstały w wyniku ich realizacji pozostanie własnością Gminy. Powstałą infrastrukturą zarządzać będzie Gminne Centrum Kultury i Sportu, któremu planowane jest przekazanie ww. majątku w drodze nieodpłatnego użyczenia.

Wątpliwości Wnioskodawcy w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą uznania nieodpłatnego użyczenia przez Gminę infrastruktury powstałej w ramach ww. projektów za czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

W świetle powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że realizacja infrastruktury objętej wnioskiem ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy. Należy zatem stwierdzić, że każde działanie podejmowane przez jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu jednostek, a dotyczące mienia gminy, należy uznać za działanie publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne.

Zatem czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami, realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których Gmina nie uzyskuje wpływów pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one bowiem realizowane przez gminę poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a gmina realizując te czynności nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w tym zakresie działa jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy.

W odniesieniu do sytuacji Wnioskodawcy należy zauważyć, że świadczenie polegające na użyczeniu przez Gminę przedmiotowej infrastruktury nie będzie realizowane w celu osiągnięcia zysku, jak bowiem wskazano we wniosku udostępnienie Gminnemu Ośrodkowi Kultury i Sportu powstałej w ramach projektów infrastruktury nastąpi nieodpłatnie na podstawie umowy o administrowanie.

Mając na uwadze powyższe w kontekście niniejszej sprawy należy stwierdzić, że ww. czynność, tj. nieodpłatne przekazanie przez Gminę Gminnemu Ośrodkowi Kultury i Sportu infrastruktury powstałej w ramach ww. projektu pn. „xxx” oraz „yyy” będzie poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Gmina realizując tę czynność nie wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie Gminnemu Ośrodkowi Kultury i Sportu infrastruktury powstałej w wyniku realizacji wskazanych we wniosku zadań inwestycyjnych tj. Inwestycji Hala oraz Inwestycji OZE nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

W następnej kolejności Wnioskodawca wyraził wątpliwość dotyczącą prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją projektu pn. „xxx" oraz projektu „yyy”.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Uprawnienie do dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie przysługuje zatem w przypadku nabycia towarów i usług, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Podkreślić należy, że aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Podsumowując, Wnioskodawca nie będzie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w od wydatków poniesionych związku z realizacją zadania pn. „xxx" oraz projektu pn. „yyy”, ponieważ – jak wynika z okoliczności sprawy – wydatki poniesione przez Gminę na budowę Hali Sportowej oraz instalacji OZE w ramach ww. projektów nie będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 i 3 jest prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.