Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.401.2025.1.RS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-16
Teza: Ustalenie momentu powstania przychodu przy sprzedaży
przez Komisanta.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT
komisant
moment
przychód-przychód z działalności gospodarczej
towar-sprzedaż towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Data powstania przychodu.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Definicja, przychody należne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1e
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1i

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie momentu
    powstania przychodu jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą,
    opodatkowaną ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. W ramach tej działalności
    zajmował się sprzedażą towarów w postaci A. Obecnie Wnioskodawca wygasza swoją
    działalność w tym zakresie, jednak posiada jeszcze zapas ww. towarów (A) stanowiący
    majątek firmowy (towary te nie zostały wycofane z działalności gospodarczej do majątku
    prywatnego).
    W celu sprzedaży pozostałych A Wnioskodawca zawarł umowę komisu ze spółką z
    ograniczoną odpowiedzialnością, która jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą.
    Spółka ta (dalej: Komisant) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży
    towarów i na mocy umowy komisu ma sprzedawać towary (A) należące do Wnioskodawcy.
    Zgodnie z umową komisu oraz art. 765 Kodeksu cywilnego, Komisant działa w imieniu
    własnym, lecz na rachunek Wnioskodawcy (komitenta). Oznacza to, że Komisant będzie
    występował jako sprzedawca względem osób trzecich (klientów kupujących A), jednak
    sprzedaż będzie dokonywana na rachunek (ryzyko i za korzyścią) Wnioskodawcy jako
    właściciela towarów. Towary objęte umową komisu pozostają fizycznie w magazynie
    Wnioskodawcy. Nie doszło do ich wydania (przekazania) Komisantowi – nie opuszczają
    magazynu Wnioskodawcy do czasu znalezienia nabywców. W sensie prawnym towary w
    dalszym ciągu stanowią własność Wnioskodawcy aż do momentu końcowej sprzedaży
    osobom trzecim.
    Po sprzedaży towaru przez Komisanta na rzecz klienta, kwota uzyskana ze sprzedaży
    (pomniejszona o należną Komisantowi prowizję) zostanie przekazana Wnioskodawcy.
    Komisant otrzyma wynagrodzenie prowizyjne za świadczoną usługę pośrednictwa
    (komisu). W przedstawionym stanie faktycznym powstaje wątpliwość co do ustalenia
    momentu powstania przychodu podatkowego u Wnioskodawcy (komitenta) z tytułu
    sprzedaży A za pośrednictwem umowy komisu.

## Pytanie

Czy w opisanej sytuacji momentem powstania przychodu podatkowego u Wnioskodawcy
    (komitenta) jest moment sprzedaży towaru (A) przez Komisanta na rzecz osoby trzeciej
    (finalnego nabywcy) i faktyczne uzyskanie należności za ten towar, a nie moment zawarcia
    umowy komisu czy przekazania (oddania) towarów w komis?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu sprzedaży towarów (A) za pośrednictwem
    umowy komisu powstaje dopiero w momencie dokonania sprzedaży tych towarów przez
    Komisanta na rzecz osoby trzeciej i faktycznego otrzymania zapłaty za sprzedany towar i
    przekazaniu jej Komitentowi. Innymi słowy, samo przekazanie (oddanie) towarów do
    komisu nie powoduje powstania przychodu po stronie Wnioskodawcy.
    Przychód podatkowy należy rozpoznać w chwili sprzedaży towaru ostatecznemu nabywcy
    przez Komisanta, gdy następuje wydanie towaru kupującemu i Wnioskodawca uzyskuje
    należność ze sprzedaży (za pośrednictwem Komisanta).
    Uzasadnienie

    1. Charakter prawny umowy komisu a moment przeniesienia własności towaru. Zgodnie
      z art. 765 Kodeksu cywilnego, przez umowę komisu komisant zobowiązuje się za
      wynagrodzeniem do sprzedaży lub kupna rzeczy ruchomych na rachunek komitenta,
      lecz w imieniu własnym.
    Oznacza to, że Komisant sprzedaje towary we własnym imieniu (występuje jako
    sprzedawca wobec kupującego), ale dokonuje tego na rachunek komitenta. W praktyce
    skutki prawne sprzedaży komisowej (w szczególności przeniesienie własności towaru na
    kupującego oraz powstanie po stronie sprzedającego roszczenia o zapłatę ceny) odnoszą
    skutek bezpośrednio u komitenta. Innymi słowy, sprzedaż komisowa powoduje, że to tak,
    jakby to komitent sprzedał towar osobie trzeciej, mimo że formalnie umowę sprzedaży
    zawarł komisant.
    W analizowanym stanie faktycznym towary pozostają własnością Wnioskodawcy
    (komitenta) aż do momentu znalezienia końcowych nabywców i sprzedaży na ich rzecz.
    Towary oddane w komis nie zostały sprzedane Komisantowi – Wnioskodawca nie
    przeniósł własności tych towarów na Komisanta (co więcej, towary te nie opuściły
    magazynu Wnioskodawcy). Dopiero gdy dojdzie do sprzedaży na rzecz osoby trzeciej,
    nastąpi przeniesienie własności towaru z Wnioskodawcy na kupującego, za
    pośrednictwem czynności dokonanej przez Komisanta. W związku z tym samo oddanie
    towarów w komis (do sprzedaży) nie stanowi jeszcze zbycia tych towarów przez
    Wnioskodawcę – jest to jedynie przekazanie towarów do dyspozycji Komisanta celem
    znalezienia nabywców. Jeżeli towar nie znajdzie nabywcy, zostanie zwrócony
    Wnioskodawcy i nie dojdzie w ogóle do jego sprzedaży. Stanowisko to jest powszechnie
    akceptowane w orzecznictwie organów podatkowych oraz w doktrynie. Podkreśla się, że
    towary sprzedawane za pośrednictwem komisu aż do momentu sprzedaży finalnemu
    nabywcy pozostają własnością komitenta, w związku z czym bezpodstawne byłoby
    rozpoznanie przychodu już w dniu przekazania towarów do komisu ([Opodatkowanie
    przychodu z tytułu sprzedaży komisowej. Samo przekazanie (oddanie) towarów do komisu
    nie skutkuje powstaniem przysporzenia po stronie komitenta – nie osiągnął on jeszcze
    faktycznie żadnego przychodu i nie jest pewne, czy w ogóle go osiągnie (towar może
    ostatecznie nie zostać sprzedany i wrócić do komitenta).
    2. Ogólne zasady ustalania momentu powstania przychodu w podatku dochodowym.
    W świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami z działalności
    gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, pomniejszone o
    wartość zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 14 ust. 1 ustawy o PIT).
    Ustawa o PIT określa również ogólną zasadę dotyczącą momentu powstania przychodu
    należnego z tytułu sprzedaży towarów lub usług. Zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy o PIT,
    **za datę powstania przychodu (co do zasady) uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia
    prawa majątkowego lub wykonania usługi (albo częściowego wykonania usługi), jednak nie
    później niż dzień wystawienia faktury lub uregulowania należności. Powyższy przepis
    oznacza, że w działalności gospodarczej przychód podatkowy powstaje najczęściej z chwilą
    dokonania sprzedaży towaru (wydania towaru kupującemu) lub wykonania usługi – chyba
    że wcześniej nastąpi jedno ze zdarzeń przyspieszających rozpoznanie przychodu, tj.
    wystawienie faktury sprzedaży lub otrzymanie zapłaty (zaliczki). W przypadku sprzedaży
    towarów, momentem powstania przychodu jest zazwyczaj moment wydania towaru
    nabywcy (fizycznego przekazania rzeczy kupującemu, co jest równoznaczne z dokonaniem
    sprzedaży). Gdyby przed tym dniem sprzedawca wystawił fakturę zaliczkową albo
    otrzymał zapłatę, wówczas – zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy o PIT – przychód powstałby
    wcześniej (w dacie wystawienia faktury lub otrzymania zapłaty).
    W analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca **nie wystawia faktury ani nie
    otrzymuje zapłaty w momencie przekazania towarów Komisantowi**, ponieważ nie
    dochodzi wtedy do sprzedaży – towar nadal należy do Wnioskodawcy i nie jest jeszcze
    sprzedany finalnemu odbiorcy. Sprzedaż będzie dokonana dopiero przez Komisanta na
    rzecz klienta kupującego A. W rezultacie, zgodnie z ogólną regułą art. 14 ust. 1c ustawy o

    PIT, **przychód należny po stronie Wnioskodawcy powstanie z chwilą wydania towaru
    finalnemu nabywcy** (czyli w momencie, gdy Komisant sprzeda towar osobie trzeciej i
    wyda jej rzecz) ([Opodatkowanie przychodu z tytułu sprzedaży komisowej. W tym
    momencie Wnioskodawca uzyskuje przychód – powstaje należność za sprzedany towar
    (która następnie zostanie mu przekazana przez Komisanta, pomniejszona o prowizję).
    Data faktycznego otrzymania zapłaty przez Wnioskodawcę od Komisanta nie będzie
    późniejsza niż data sprzedaży, więc w praktyce moment uzyskania przychodu zbiegnie się
    z momentem sprzedaży towaru końcowemu klientowi. Gdyby jednak zdarzyło się, że
    Wnioskodawca wystawi fakturę przed wydaniem towaru przez Komisanta (np. fakturę pro
    forma) lub otrzyma jakąś przedpłatę, wówczas – zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy o PIT –
    obowiązek podatkowy powstałby wcześniej (takie sytuacje jednak nie występują w
    opisanym stanie faktycznym). Należy zauważyć, że ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o
    zryczałtowanym podatku dochodowym (którą opodatkowany będzie Wnioskodawca) nie
    zawiera odrębnych unormowań dotyczących momentu powstania przychodu w
    przypadku sprzedaży komisowej. Podatnicy ryczałtu ewidencjonowanego również kierują
    się zatem ogólnymi zasadami rozpoznawania przychodu wynikającymi z ustawy o PIT
    ([Sprzedaż za pośrednictwem komisu, kiedy powstaje przychód. W szczególności, dla
    komitenta sprzedającego towary w ramach działalności gospodarczej, moment powstania
    przychodu należnego ustala się na podstawie art. 14 ust. 1c ustawy o PIT (dzień wydania
    rzeczy, nie później niż dzień otrzymania zapłaty lub wystawienia faktury). Powyższe
    znajduje potwierdzenie w praktyce organów – przykładowo Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 27 października 2021 r. (sygn. 0113-KDIPT2-
    1.4011.677.2021.1.MAP) wyraźnie stwierdził, że u komitenta (oddającego towar w komis)
    przychód powstaje w momencie sprzedaży rzeczy przez komisanta osobie trzeciej,
    zgodnie z art. 14 ust. 1c ustawy o PIT. Podobnie, w interpretacji z 13 kwietnia 2022 r. (sygn.
    0113-KDIPT2-1.4011.93.2022.2.MAP) organ wskazał, iż oddanie towaru do komisu nie
    generuje jeszcze przychodu po stronie komitenta – przychód ten powstanie dopiero w
    chwili zbycia (sprzedaży) towaru przez komisanta na rzecz ostatecznego nabywcy i
    uzyskania należności ze sprzedaży. Takie samo stanowisko zajął Dyrektor KIS m.in. w
    interpretacji z dnia 25 marca 2021 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.31.2021.1.MF),
    podkreślając, że przy umowie komisu momentem powstania przychodu u komitenta jest
    moment finalnej sprzedaży towaru, a nie chwila przekazania towaru komisantowi.
    3. Zastosowanie powyższych zasad do przedstawionego stanu faktycznego.
    Mając na uwadze przytoczone unormowania oraz ich interpretacje, należy stwierdzić, że w
    opisanym stanie faktycznym przychód podatkowy u Wnioskodawcy powstanie dopiero w
    momencie sprzedaży A przez Komisanta na rzecz finalnego nabywcy. Wnioskodawca nie
    dokonuje sprzedaży w momencie zawarcia umowy komisu ani w momencie przekazania
    towarów do komisu (towary wciąż należą do niego, nie nastąpiło jeszcze przeniesienie
    własności na kupującego). Przychód stanie się należny dopiero z chwilą, gdy Komisant,
    działając na rachunek Wnioskodawcy, dokona skutecznej sprzedaży towaru osobie trzeciej
    – wówczas nastąpi wydanie towaru nabywcy, przeniesienie własności i powstanie po
    stronie Wnioskodawcy roszczenia o zapłatę ceny sprzedaży. Będzie to zarazem moment
    otrzymania należności za towar (bądź bezpośrednio od nabywcy, bądź za pośrednictwem
    rozliczenia z Komisantem). Tym samym spełnione zostaną kryteria z art. 14 ust. 1c ustawy
    o PIT – nastąpi wydanie rzeczy (sprzedaż) na rzecz kupującego, co kreuje przychód
    należny; wcześniej nie wystąpi żadne zdarzenie (faktura, zapłata) obligujące do
    wcześniejszego rozpoznania przychodu. Stanowisko Wnioskodawcy znajduje mocne
    oparcie w przepisach prawa podatkowego i cywilnego oraz w ich interpretacjach. W
    świetle powyższych argumentów, przychód podatkowy z tytułu sprzedaży towarów za
    pośrednictwem umowy komisu powstaje u komitenta (Wnioskodawcy) w momencie
    sprzedaży towaru ostatecznemu nabywcy przez komisanta i uzyskania zapłaty za ten
    towar, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 14 ust. 1c ustawy o PIT. Nie ma podstaw

    prawnych, aby rozpoznawać przychód wcześniej (np. w momencie przekazania towaru do
    komisu lub podpisania umowy komisu), gdyż nie doszło wtedy do zbycia rzeczy ani do
    powstania należności po stronie Wnioskodawcy.
    4. Wezwanie do potwierdzenia stanowiska. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że
      przedstawiony przez niego sposób ustalenia momentu powstania przychodu jest
      prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego.
    Wobec powyższego, na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej, Wnioskodawca zwraca
    się z uprzejmą prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej potwierdzającej
    prawidłowość zaprezentowanego stanowiska w zakresie podatku dochodowego od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    W myśl art. 14 ust. 1c tej ustawy:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
        1) wystawienia faktury albo
        2) uregulowania należności.
    Przytoczony przepis należy traktować jako generalną zasadę określającą moment
    powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Jednakże ustawodawca przewidział szczególną sytuację, gdy strony ustalą, że usługa jest
    rozliczana w okresach rozliczeniowych.
    Stosownie do treści art. 14 ust. 1e ww. ustawy:
      Jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
      powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
      umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony
    uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie
    obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie
    trwania umowy.
    Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe
    PWN):
    · „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie
      powtarza się jego przebieg”;
    · „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia – uregulowania wzajemnych należności”;

    · „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między
      przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i
      pracownikami itp.”.
    Tym samym pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny
    przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez
    dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok.
    Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym
    (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze
    zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego
    wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i
    powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią
    umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.
    Do usług o charakterze ciągłym można zaliczyć wszelkie usługi świadczone stale,
    nieprzerwanie i w dłuższym okresie czasu albo bezterminowo, rozliczane okresowo, nie
    rzadziej niż raz w roku.
    Analizując wspomniany przepis należy zauważyć, że:
    • dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie, ustawodawca w żaden
      sposób nie zawęził katalogu tych usług,
    • strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie,
    • wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów,
      nawet jeżeli ma ona charakter ciągły,
    • okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT,
    • okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż jeden rok,
    • w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest
      zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia ani data
      wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, rozpoznanie
    przychodu powinno następować nie rzadziej niż raz w roku. Sformułowanie „nie rzadziej
    niż raz w roku” oznacza, że okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 12 miesięcy.
    Istotnym dla wskazania daty powstania przychodu jest okoliczność ustalenia w umowie
    rozliczania w okresach rozliczeniowych i ustalenie tych okresów. Wystąpienie więc tej
    sytuacji – zależnej wyłącznie od woli stron – skutkuje rozliczaniem przychodu w zgodzie z
    przepisem art. 14 ust. 1e ustawy, tj. w okresach rozliczeniowych.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie
      stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.
    Ponadto stosownie do art. 765 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061):
      Przez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za
      wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do
      kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta),
      lecz w imieniu własnym.
    W myśl art. 766 Kodeksu cywilnego:
      Komisant powinien wydać komitentowi wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla
      niego uzyskał, w szczególności powinien przelać na niego wierzytelności, które nabył
      na jego rachunek. Powyższe uprawnienia komitenta są skuteczne także względem
      wierzycieli komisanta.

    Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do konkluzji, że w przypadku umowy komisu
    kwota uzyskana ze sprzedaży przez komisanta na rzecz komitenta stanowi przychód
    komitenta. Komisant działa na rachunek komitenta, a zatem jego czynności wywołują
    skutki u komitenta, w tym również skutki na gruncie podatku dochodowego.
    Z opisu zdarzenia wynika, że:
    · w ramach prowadzonej działalności zajmował się Pan sprzedażą towarów w postaci A.
      Obecnie wygasza swoją działalność w tym zakresie, jednak posiada jeszcze zapas ww.
      towarów (A) stanowiący majątek firmowy (towary te nie zostały wycofane z działalności
      gospodarczej do majątku prywatnego);
    · w celu sprzedaży pozostałych A zawarł Pan umowę komisu ze spółką z ograniczoną
      odpowiedzialnością, która jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą. Spółka ta
      (dalej: Komisant) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów i na
      mocy umowy komisu ma sprzedawać towary (A) należące do Pana;
    · Komisant będzie występował jako sprzedawca względem osób trzecich (klientów
      kupujących A), jednak sprzedaż będzie dokonywana na Pana rachunek (ryzyko i za
      korzyścią) jako właściciela towarów. Towary objęte umową komisu pozostają fizycznie
      w Pana magazynie, nie doszło do ich wydania (przekazania) Komisantowi – nie
      opuszczają magazynu do czasu znalezienia nabywców;
    · po sprzedaży towaru przez Komisanta na rzecz klienta, kwota uzyskana ze sprzedaży
      (pomniejszona o należną Komisantowi prowizję) zostanie przekazana Wnioskodawcy.
      Komisant otrzyma wynagrodzenie prowizyjne za świadczoną usługę pośrednictwa
      (komisu).
    Mając powyższe na względzie, w szczególności art. 14 ust. 1c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, za datę powstania przychodu należy przyjąć dzień
    wydania rzeczy, jednak nie później niż dzień wystawienia faktury lub zapłaty należności.
    Zatem zgodzić należy się z Pana stanowiskiem, że w sytuacji gdy wcześniej nie wystąpi
    żadne zdarzenie, takie jak wystawienie faktury, zapłata, obligujące do wcześniejszego
    rozpoznania przychodu, to przychód powstanie w dacie wydania towaru. Moment
    zawarcia umowy komisu czy przekazania (oddania) towarów w komis nie generuje w tym
    przypadku przychodu. W konsekwencji stwierdzam, że za moment powstania przychodu
    należy uznać moment wydania A przez komisanta na rzecz osoby trzeciej (finalnego
    nabywcy).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana sygnatur interpretacji stwierdzam, że tego
    rodzaju rozstrzygnięcia są wydawane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla
    organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.