Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.116.2025.2.AND
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-05
Teza: Wydatek poniesiony tytułem Kaucji będzie stanowić dla
Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów, o którym mowa
w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy
o CIT będzie to „pośredni koszt” potrącany w momencie ujęcia
koszty w księgach rachunkowych, jednakże nie wcześniej niż w
momencie, w którym Kaucja stała się bezzwrotna
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 22
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10
    kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    P. Sp. z o.o. jest polskim rezydentem podatkowym (tj. posiada w Polsce nieograniczony
    obowiązek podatkowy), prowadzącym działalność w zakresie (...). Spółka należy do grupy
    Z. (dalej: „Grupa”).
    Wnioskodawca jest spółką celową, dedykowaną do (...).
    Produkcja energii elektrycznej w ramach przedmiotowej inwestycji jest realizowana
    zgodnie z warunkami i zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o
    odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm., dalej: „Ustawa o OZE”).
    Wnioskodawca, poprzez realizowaną politykę wytwarzania energii z odnawialnych źródeł,
    uczestniczy w dążeniu do realizacji celów wyznaczonych podczas konferencji klimatycznej
    w Paryżu w 2015 r. Energia odnawialna, pochodząca z elektrowni wiatrowych, stanowi w
    tym wypadku skuteczną metodę ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, a tym samym
    ograniczenie wzrostu globalnej temperatury.
    Wnioskodawca (...).
    System aukcyjny jest instytucją prawa wprowadzoną przez Ustawę o OZE. Państwa
    członkowskie Unii Europejskiej poprzez system aukcyjny dopuszczają możliwość
    wspierania lokalnych wytwórców energii elektrycznej z odnawialnych źródeł na podstawie
    przepisów unijnych. W aukcjach organizowanych przez URE mogą brać udział wytwórcy
    energii, którzy spełniają warunki do składania ofert w ramach systemu aukcyjnego.
    Wytwórca po złożeniu oferty jest zobowiązany do sprzedaży określonej ilości energii
    elektrycznej w określonym czasie.
    W wyniku aukcji wyłaniani są przedsiębiorcy, którzy zaoferowali najkorzystniejszą cenę
    sprzedaży energii z odnawialnych źródeł. Zwycięzca aukcji zawiera kontrakt różnicowy,
    zgodnie z którym w okresie 15 lat realizuje efektywnie aukcyjną cenę sprzedaży energii,
    zgodnie ze zwycięską ofertą aukcyjną, podlegającą waloryzacji o wskaźnik inflacji (tj.
    otrzymuje wsparcie mające na celu pokrycie ujemnego salda w przypadku, gdy na rynku
    energii ze źródeł odnawialnych cena jest niższa niż określona w zwycięskiej ofercie. Z

    drugiej strony, zwycięzca ten odprowadza również nadwyżkę mającą na celu zniwelowanie
    dodatniego salda, w przypadku, gdy na rynku energii ze źródeł odnawialnych cena jest
    wyższa niż określona w zwycięskiej ofercie).
    Zgodnie z art. 78 ust. 4 Ustawy o OZE, jednym z warunków przystąpienia do systemu
    aukcyjnego jest uiszczenie kaucji (co do zasady zwrotnej, w przypadku niewygrania aukcji
    lub wypełnienia warunków aukcji).
    W myśl art. 81 ust. 4a Ustawy o OZE, wpłacona przez uczestnika aukcji kaucja nie zostaje
    jednak zwrócona (tj. podlega przepadkowi na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki)
    w sytuacji, gdy uczestnik aukcji nie wywiąże się ze zobowiązania do sprzedaży energii
    wytworzonej w ramach odnawialnego źródła energii w terminie określonym w Ustawie o
    OZE.
    Zgodnie z powyższym, Wnioskodawca, (...). W konsekwencji, (...).
    W międzyczasie, zmiany otoczenia rynkowego oraz znaczący wzrost kosztów budowy
    instalacji energetycznych spowodowały, że z perspektywy wytwórców energii z
    odnawialnych źródeł, system aukcyjny przestał zapewniać rozwiązania wystarczające dla
    osiągnięcia pozytywnej rentowności projektów OZE. Sytuacja na rynku energetycznym
    zmieniła się diametralnie w 2021, 2022 i aż do 2023 r. Ceny rynkowe prezentowane na (...),
    zaczęły gwałtownie rosnąć. Sytuacja na rynku energetycznym doprowadziła do tego, że
    cena rynkowa była znacznie wyższa niż cena ofertowa (z Aukcji). W takiej sytuacji, z uwagi
    na wystąpienie salda dodatniego, Spółka byłaby zobowiązana do zwrotu nadwyżek
    operatowi rozliczeń energii odnawialnej.
    Tym samym, z uwagi na znaczący wzrost cen rynkowych, Spółka pozostając w systemie
    aukcyjnym byłaby zmuszona do zwrotu znacznych kwot z tytułu rozliczenia dodatniego
    salda, które zgodnie z prognozą Spółki, byłoby znacznie wyższe niż przepadek Kaucji.
    Innymi słowy, zgodnie z przeprowadzonymi prognozami i analizami ekonomicznymi,
    uczestnictwo w systemie kaucyjnym wygenerowałoby dla Spółki w przyszłości większe
    koszty, niż przepadek Kaucji.
    Ponadto, w wyniku zmian sytuacji na rynku energii, Spółka postanowiła o zabezpieczeniu
    ryzyka ceny energii elektrycznej poprzez kontrakty: (...). Zawarcie takich kontraktów
    gwarantowało Wnioskodawcy stałą cenę za energię elektryczną, po jakiej będzie
    sprzedawał swoją produkcję, a jednocześnie taki sposób kontraktacji miał zapewnić
    Wnioskodawcy środki finansowe na spłatę zobowiązań wobec instytucji finansującej tę
    inwestycję. Instalacja OZE przyłączana do sieci, dla której Operator Sieci Dystrybucyjnej
    (OSD) wydał warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, jest inwestycją
    uwzględnioną przez OSD w planach dot. rozbudowy i modernizacji sieci, a w przypadku
    realizacji inwestycji przyłączenie źródła miało to wpływ na bezpieczeństwo pracy i
    parametry (...) w związku zabezpieczaniem zapotrzebowania na moc. Mając na uwadze
    wyżej przedstawione argumenty, realizacja tej inwestycji oraz zapewnienie przez źródło
    wytwarzania energii elektrycznej, do czego czynnikiem koniecznym jest zagwarantowanie
    rentowności prowadzenia produkcji, przyniosło korzyści zarówno Wnioskodawcy, jak i
    systemowi elektroenergetycznemu.
    Zawarcie ww. umów PPA było decyzją racjonalną i ekonomicznie uzasadnioną. Tym
    działaniem Spółka zagwarantowała sobie zabezpieczenie przychodów na znacznie
    wyższym poziomie cenowym, niż wynikało to z zabezpieczenia z tytułu uczestnictwa w
    systemie aukcyjnym. Konsekwentnie, Spółka z uwagi na ryzyko związane z warunkami
    cenowymi z wygranej Aukcji, które mogły skutkować nierentownością działań
    produkcyjnych oraz z uwagi na nie uzyskanie odpowiednich środków ze sprzedaży energii
    elektrycznej, które pozwalałaby na dalszy rozwój działalności, nie zdecydowała się
    przystąpić do systemu aukcyjnego. Tym samym, podjęcie decyzji o nie wchodzeniu do
    reżimu aukcyjnego również było zasadnym ekonomicznie podejściem z punktu widzenia
    Wnioskodawcy.

    Co więcej, w analizowanym stanie faktycznym (winno być: stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym), Spółka w wyniku decyzji biznesowej o nieprzystąpieniu do systemu aukcyjnego
    oraz podejmowanych w związku z tym wtórnych działaniach, nie była gotowa do produkcji
    energii w czasie i na warunkach wskazanych w Aukcji. Podkreślenia jednak wymaga, że z
    ekonomicznego punktu widzenia, spełnienie tych warunków na czas nie było dla niej
    konieczne, ponieważ przyjęcie nowej strategii biznesowej w zakresie sprzedaży energii, nie
    wymagało realizacji ww. warunków Aukcji, a ówcześnie produkowana przez nią energia „z
    rozruchu” była sprzedawana do podmiotu z Grupy o cenie rynkowej (co było dla Spółki
    opłacalne).
    W związku z tym, Spółka nie złożyła sprawozdania miesięcznego, o którym mowa w art. 93
    ust. 2 pkt 3 Ustawy o OZE w terminie przewidzianym w przepisach tej ustawy za pierwszy
    okres, w którym powinna dokonać sprzedaży w ramach systemu aukcyjnego. W rezultacie,
    w danym okresie nie nastąpiła sprzedaż energii elektrycznej w systemie aukcyjnym.
    Powyższe działania w praktyce oznaczały rezygnację Spółki z uczestnictwa w systemie
    aukcyjnym. W związku z rezygnacją z udziału w systemie aukcyjnym, Spółce, jako
    podmiotowi, który wygrał Aukcję, przepadła wpłacona Kaucja z mocy prawa. Zgodnie
    bowiem z art. 81 ust. 4a Ustawy o OZE, tj. w przypadku niewypełnienia przez wytwórcę
    zobowiązania, o którym mowa w art. 79 ust. 3 pkt 8, z uwzględnieniem przedłużenia
    terminu, o którym mowa w art. 79a ust. 1, kaucja, o której mowa w art. 78 ust. 3 i 4,
    podlega przepadkowi na rzecz Prezesa URE lub Prezes URE realizuje gwarancję bankową,
    o której mowa w art. 78 ust. 3 i 4.
    Sam przepadek Kaucji, jak i utrata możliwości udziału w Aukcji, nastąpiły automatycznie z
    mocy prawa z dniem następującym po ostatnim dniu na przystąpienie do Systemu
    Aukcyjnego, tj. (...). Co istotne – Spółka nie otrzymała faktury ani rachunku z tytułu
    przepadku Kaucji.
    Mając zatem na względzie panujące warunki rynkowe, po przeprowadzeniu stosownych
    analiz biznesowych i ekonomicznych, Spółka przewiduje, że rozliczenia z tytułu
    przystąpienia do Aukcji byłyby dla Spółki niekorzystne. Rezygnacja z systemu aukcyjnego,
    skutkująca przepadkiem Kaucji, miała zatem bezpośredni wpływ na zapewnienie
    rentowności Spółki poprzez zabezpieczenie jej przychodów.

## Pytanie

Czy Kaucja wpłacona przez Wnioskodawcę tytułem przystąpienia do Aukcji stanowi dla
    niego koszt uzyskania przychodu, potrącany podatkowo w dacie ujęcia wydatku w
    księgach rachunkowych, jednakże nie wcześniej niż w momencie, kiedy wydatek ten stał
    się definitywny?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony tytułem Kaucji będzie stanowić dla
    Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278
    ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), a zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT będzie to „pośredni
    koszt” potrącany w momencie ujęcia koszty w księgach rachunkowych, jednakże nie
    wcześniej niż w momencie, w którym Kaucja stała się bezzwrotna.
    Uzasadnienie:
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z ustawy o CIT – podstawą
    opodatkowania podatkiem dochodowym o osób prawnych jest dochód stanowiący
    różnicę pomiędzy osiągniętymi przychodami ze źródła przychód a kosztami jego uzyskania.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania

    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami ze źródła
    przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów wymienionych enumeratywnie w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów lub wydatków, których wysokość
      zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych została ustawowo ograniczona.
    Ogólny charakter definicji kosztów uzyskania przychodów wynika wprost z art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT, tj. wydatki ponoszone przez podatnika powinny każdorazowo podlegać
    indywidualnej ocenie co do ich kwalifikacji podatkowej jako kosztów uzyskania
    przychodów lub jako wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Dodatkowo zauważyć należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem a
    przychodem, podatnik musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami. W myśl
    art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami art. 16a- 16m ww. ustawy. Z tak
    udokumentowanych wydatków winno ponadto wynikać, że mają związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą i bezpośrednio lub pośrednio wpływają na wielkość osiąganych

    przez podatnika przychodów. W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego
    ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania
    przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy
    poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu, zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy.
    Z kolei, w celu ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W
    oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W roku podatkowym, w którym powstały odpowiadające im przychody, są również
    potrącalne bezpośrednie koszty uzyskania przychodów, odnoszące się do przychodów
    danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani
      do sporządzania sprawozdania finansowego (art. 15 ust. 4b ustawy o CIT).
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po upływie ww. terminów, są
    natomiast potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane
    jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie (art. 15 ust. 4c ustawy o CIT).
    Stosownie do treści art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z
    zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) albo dzień, na
    który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z
    wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Biorąc pod uwagę wymienione powyżej warunki uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, Wnioskodawca wskazuje, iż Kaucja została poniesiona przez Spółkę z własnych
    środków finansowych, tj. wydatek uszczuplił majątek Spółki. Zgodnie z ówczesnym
    brzmieniem art. 81 ust. 4a Ustawy o OZE, w przypadku niewypełnienia przez wytwórcę

    zobowiązania, o którym mowa w art. 79 ust. 3 pkt 8 Ustawy o OZE, kaucja podlega
    przepadkowi na rzecz Prezesa URE. A co za tym idzie, Kaucja dla Spółki ma charakter
    definitywny ponieważ nie została zwrócona. Należy zwrócić uwagę, iż (...). Jest to więc
    wydatek poniesiony bezspornie w związku z działalnością Spółki. Spółka w celu swojego
    istnienia od samego początku realizuje inwestycje z zakresu (...), a (...), uzyskuje przychody
    ze sprzedaży (...).
    W celu zabezpieczenia źródła przychodów ze sprzedaży energii elektrycznej, Spółka
    podjęła decyzję o przystąpieniu do systemu aukcyjnego w (...) r. Udział w tym systemie
    zapewnia bowiem odbiór wytworzonej energii elektrycznej oraz przede wszystkim
    zabezpiecza stałą cenę dla sprzedawanej energii elektrycznej.
    Przystąpienie do Aukcji w (...) r. miało pozwolić Wnioskodawcy na wykonywanie
    podstawowej działalności (w ramach systemu aukcyjnego) oraz zabezpieczać stałe i
    stabilnie źródło przychodów. Uczestnik aukcji OZE, aby do niej przystąpić, jest zobligowany
    do wniesienia kaucji do Prezesa URE. Jest to warunek konieczny, bez którego Spółka nie
    miałaby prawa przystąpienia do Aukcji. W konsekwencji poniesienie wydatku z tytułu
    Kaucji miało bezpośredni związek z działalnością Spółki. Zatem, uczestnictwo Spółki w
    Aukcji zabezpiecza źródło jej dochodu w przyszłości.
    Na gruncie przepisów ustawy o CIT oraz z zgodnie z orzecznictwem sądów
    administracyjnych należy przyjąć, iż koszty uzyskania przychodów to wszelkie racjonalnie i
    ekonomicznie uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,
    których głównym celem jest osiąganie przychodów, zabezpieczenie tych przychodów oraz
    zachowanie źródła przychodów, za wyjątkiem wydatków enumeratywnie wymienionych w
    art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Rozpatrując ten katalog zamknięty, można zwrócić szczególną uwagę na wydatki opisane
    w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. W świetle tego przepisu, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczaniu towaru wolnego od wad
    albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonania robót i usług. Zatem katalog kar
    umownych i odszkodowań określonych w powyższym przepisie jest katalogiem
    zamkniętym, a co za tym idzie, w myśl ustawodawcy, jedynie wymienione rodzaje kar i
    odszkodowań nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze powyższe, przepadek Kaucji w związku z
    rezygnacją przystąpienia do systemu aukcyjnego nie jest karą za nienależyte wykonanie
    umowy. Opisany we wniosku przepadek kaucji nie mieści się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt
    22 ustawy CIT, ponieważ nie wiąże się z wyrównaniem jakiejkolwiek szkody z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów, albo wykonanych robót i usług.
    Należy więc uznać, że nieprzystąpienie do systemu aukcyjnego i przepadek kaucji z tego
    tytułu nie wpisuje się w żaden ze wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT tytułów.
    Kwestię kar umownych w polskim prawodawstwie regulują postanowienia art. 483-484
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Z pr
    zepisów tych wynika, że można zastrzec w umowie, iż naprawienie szkody wynikłej z
    niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez
    zapłatę określonej sumy (kara umowna). Kara umowna charakteryzuje się tym, że:
    - bez zgody wierzyciela dłużnik nie może się zwolnić z zobowiązania przez zapłatę kary
      umownej,
    - w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy
      się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości, bez względu na
      wysokość poniesionej szkody,

    - żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary jest dopuszczalne
      wyłącznie, jeżeli strony zastrzegły to wcześniej w umowie,
    - dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej w przypadku wykonania już swojego
      zobowiązania w znacznej części lub rażącego zawyżenia kary umownej.
    Kary umowne są stosowane najczęściej w charakterze odszkodowawczym z tytułu
    wyrządzonej szkody, lecz mogą również wiązać się z wykonaniem świadczenia
    wzajemnego przez stronę otrzymującą zapłatę kary umownej.
    W opinii Wnioskodawcy, wpłaty Kaucji nie można uznać za karę umowną, ponieważ
    wpłacenie Kaucji umożliwia jedynie udział w aukcji OZE. Jednakże, przepadek Kaucji
    stanowi pewnego rodzaju okoliczność penalizującą, co sprawia, że Kaucja ma podobne
    cechy jak kara umowna. Zdaniem Spółki, z tego właśnie powodu, stosując zasadę per
    analogiam oraz podpierając się przykładami z praktyki orzeczniczej dotyczących
    podatkowego rozpoznania różnorodnych kar umownych, możliwe jest zastosowanie takiej
    analogii.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że „Kara umowna, co do zasady, wpisana
    jest w reżim odpowiedzialności odszkodowawczej, zatem, stanowiąc ryczałtowe
    odszkodowanie za niewykonanie (niewłaściwe wykonanie) zobowiązania, nie powinna być
    oderwana od przesłanek odpowiedzialności kontraktowej. Dłużnik może się zwolnić od
    obowiązku jej zapłaty wykazując, że niewykonanie zobowiązania było następstwem
    okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności” (wyrok SN z 16 stycznia 2013 r., sygn.
    akt II CSK 331/12).
    Zgodna z treścią ustawowej regulacji i właściwa kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
      - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
      - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu.
    Podejmując ocenę związku wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    Wnioskodawca powinien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do
    osiągnięcia przychodu. Jest to założenie racjonalnego przypisania związku przyczynowo-
    skutkowego poniesionego kosztu nad potencjalnymi zakładanymi przychodami,
    możliwymi do osiągniecia w przyszłości. Dodatkowo należy uwzględnić, iż podatnik,
    uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu, odnosi bezsporne korzyści w tego
    powodu, ponieważ o ten koszt zmniejsza się podstawę opodatkowania. Dlatego to na
    podatniku spoczywa ciężar udowodnienia zasadności poniesionego wydatku, w celu
    uznania go za podatkowy koszt uzyskania przychodu.
    Badając zasadność danego wydatku pod kątem jego racjonalnego poniesienia należy
    badać całokształt działań podmiotu, uwzględniając przy tym również zmiany otoczenia
    makro i mikroekonomicznego, a zmieniająca się szybko rzeczywistość wymusza zmianę i
    adaptację do otoczenia gospodarczego.
    Powyższe stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”)
    w wyroku z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 1728/12, w którym NSA doszedł do
    wniosku, że: „W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie
    pewnych wydatków (zapłata kary umownej nie wyłączonej z kosztów uzyskania
    przychodów w art. 16 ust. 1 pkt 22 PDOPrU czy odszkodowania) może ograniczać wydatki,
    które zachwiałyby możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności
    gospodarczej. Istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy,
    uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i

    konkretne działania podatnika (...) Należy zatem oceniać racjonalność określonego
    działania dla osiągnięcia przychodu, a fakt, że podatnik nie przewidywał określonego
    efektu gospodarczego, nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania
    przychodu”.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2021 r.,
    sygn. akt II FSK 3813/18, zgodnie z którym: „Kluczowe jest istnienie związku
    przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego
    kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na
    zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby
    ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy,
    dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą i wiedzy o związkach przyczynowych. Chodzi zatem o
    racjonalne rozstrzygnięcie w tym zakresie czy dany wydatek (koszt) może obiektywnie
    przyczynić się do realizacji pożądanego celu (osiągnięcia przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródła), co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie
    osiągnięty. Postuluje się przy tym interpretowanie prawa podatkowego w oparciu o tzw.
    wykładnię gospodarczą, czyli taką, która przewiduje m.in. przyjęcie, że podatnik działa i
    powinien działać w sposób typowy dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą
    i dąży do osiągnięcia zysku, a nie strat”.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II
    FPS 2/12 zwrócił uwagę na konieczność adekwatnych reakcji wobec realiów
    gospodarczych: „Procesy gospodarcze cechują się właściwą sobie dynamiką. W rezultacie
    konieczne, uzasadnione i racjonalne decyzje gospodarcze, pierwotnie podejmowane w
    określonych warunkach, determinujących ich treść i konsekwencje (również
    prawnopodatkowe), w związku ze zmianą warunków otoczenia ekonomicznego (wzrost
    kosztów, obniżenie popytu, niekorzystne zmiany koniunktury) z perspektywy negatywnych
    skutków tych zmian na przychód podatkowy mogą (wręcz muszą) powodować ich rewizję
    w nowych warunkach miejsca i czasu (...) Działając w warunkach rynkowych, podatnik
    musi podejmować racjonalne ze swego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych
    analizach i kalkulacjach działania zmierzające do uzyskania możliwie największej
    efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu
    określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z
    określonych segmentów działalności czy eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć.
    Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji, a
    prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić
    straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie
    działalności gospodarczej w jej całokształcie .W tym sensie, co do zasady, każde tego
    rodzaju przedsięwzięcie, zmierzające do zapobieżenia takiej sytuacji, powinno być
    postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a
    związane z tym koszty jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1
    PDOPrU”.
    Potwierdzenie powyższego stanowiska znajduje się również m.in. w wyrokach NSA z 26
    kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1248/17, z 17 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1365/10.
    Podobnie, w kwestii zaliczenia do kosztów podatkowych kwoty wadium, która przepadła
    na skutek nie zawarcia umowy zgodnie z wynikiem przetargu, wypowiedział się NSA w
    Gdańsku w wyroku sygn. akt I SA/Gd 2099/97 z 2 marca 2000 r., stwierdzając m.in.: „zatem
    jeśli podatnik poniósł koszty w ww. celu np. na pokrycie wadium aby uczestniczyć w
    przetargu, to brak jest uzasadnienia, żeby odmówić mu prawa zaliczenia takiego wydatku
    jako tych kosztów, nawet gdy mimo wygrania przetargu, w konsekwencji nie doszło do
    zawarcia umowy i wadium przepadło. (...) Okoliczność braku przychodu nie ma znaczenia
    w niniejszej sprawie, bowiem koszty mają być ponoszone owszem w celu osiągnięcia
    przychodu, jednakże nie oznacza to w żadnym razie tego, by w każdym wypadku cel ten
    musiał być osiągnięty. Bezsprzecznie wydatek ponosi osoba w celu osiągnięcia przychodu,

    ale jak słusznie podnosi skarżący, są takie sytuacje i zdarzenia gospodarcze, które z
    ekonomicznego punktu widzenia bardziej preferują rezygnację z zawarcia przyrzeczonej
    umowy i utratę wadium niż podejmowanie ekonomicznie nietrafnych i przynoszących
    straty decyzji gospodarczych w prowadzeniu przedsiębiorstwa. (...) Choć mieć należy na
    uwadze to, że zasadność poniesienia jakiegoś wydatku, np. jak w sprawie niniejszej
    wadium i jego utrata rozpoznawane być powinno w kontekście gospodarczego
    uzasadnienia przystąpienia do samego przetargu w dacie przetargu i takie samo
    gospodarcze uzasadnienie odmowy podpisania umowy i rezygnacja z uiszczonego
    wadium co najpóźniej w dacie wyznaczonego terminu podpisania umowy”.
    Należy w tym miejscu przytoczyć również stanowisko Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie przedstawione w wyroku z dnia 26 maja 2022r., sygn. akt I
    SA/Kr 418/22, zgodnie z którym „Realizowane przedsięwzięcie w zakresie budowy farmy
    wiatrowej niezależnie od rodzaju wytwarzanej energii ma istotne znaczenie z punktu
    widzenia polityki energetycznej każdego kraju w zakresie rozbudowy infrastruktury
    wytwórczej energii elektrycznej, kształtowania krajowej strategii energetycznej oraz
    zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego z uwzględnieniem wpływu na środowisko”.
    Warto przypomnieć, iż ustawę z dnia 6 października 2016 r. o ratyfikacji Porozumienia
    paryskiego do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu,
    sporządzonej w Nowym Jorku dnia 19 maja 1992 r., przyjętego w Paryżu w dniu 12
    grudnia 2015 r. podpisał prezydent RP. Natomiast zdaniem ówczesnego ministra
    środowiska cyt.: „Porozumienie paryskie jest szansą dla zrównoważonego rozwoju świata,
    w tym Polski. W odróżnieniu od Protokołu z Kioto stawia sobie ono za cel zmniejszenie
    koncentracji CO w atmosferze jak najszybciej, jak najtaniej i jak najbardziej efektywnie. 2
    Możemy tego dokonać na dwa sposoby – poprzez redukcję emisji dzięki nowym
    technologiom, ale także poprzez pochłanianie gazów cieplarnianych przez lasy”.
    Dodatkowo należy podkreślić, że uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodu
    jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnego udokumentowania zdarzeń
    gospodarczych wynika ponad wszelką wątpliwość, że dany wydatek został poniesiony oraz
    jego celowość poniesienia i racjonalność jest uzasadniona. W konsekwencji tego to
    podatnik jest zobowiązany do wykazania faktu poniesionego wydatku, jak też jego
    udowodnienie wskazując jego celowość, racjonalność i związek z prowadzoną
    działalnością. Taki stan rzeczy nie pozwala na uznawanie wydatków za koszty uzyskania
    przychodów, jeśli ich poniesienie budzi wątpliwość i sens bądź jest sprzeczne z
    prowadzoną działalnością.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „uchronić przed zapomnieniem”.

    Jak zostało to wskazane powyżej, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów
    przez Wnioskodawcę, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem
    bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie
    będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego
    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia” (por. wyrok
    NSA z 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r. sygn. akt
    II FPS 6/10 oraz uchwała z 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym, „przy
    ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w
    ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego
    związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje,
    w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według
    zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por.
    wyrok NSA z 9 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 4009/13).
    Decyzją Spółki była rezygnacja z przystąpienia do systemu aukcyjnego, którą należy uznać
    za uzasadnioną z punktu widzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez
    racjonalnego przedsiębiorcę, dążącego do uzyskania przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródeł uzyskania. Na moment przystąpienia do Aukcji, Wnioskodawca
    nie miał możliwości przewidzenia, iż sytuacja na rynku energii ulegnie tak drastycznym
    zmianom – notowania cen energii (...) z czasem osiągnęły bardzo wysoki pułap (co zostało
    spowodowane m.in. kryzysem energetycznym wywołanym wojną na Ukrainie), natomiast
    ceny (biorąc również pod uwagę poziom dopłat do ceny sprzedaży energii) proponowane
    w ramach systemu aukcyjnego nie uległy już tak dynamicznym zmianom i w konsekwencji
    zaczęły znacząco odbiegać od cen rynkowych.
    Stąd, rezygnując z przystąpienia do systemu aukcyjnego, Wnioskodawca ograniczył istotne
    ryzyko utraty potencjalnych przychodów z transakcji opartych o ceny rynkowe. Pozostając
    w systemie aukcyjnym, Spółka mogłaby narazić się nie tylko na brak wykorzystania
    alternatywnej opcji osiągnięcia wyższych przychodów, ale i na brak rentowności. W
    konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, decyzja o rezygnacji z przystąpienia do systemu
    aukcyjnego i tym samym – poniesieniu kosztu Kaucji była działaniem uzasadnionym
    biznesowo, ponieważ przychody, jakie Wnioskodawca uzyskuje i będzie uzyskiwać w
    wyniku zawarcia umów sprzedaży energii elektrycznej na rynku w porównaniu do
    przychodów osiąganych w momencie pozostania w systemie aukcyjnym są i będą
    znacząco wyższe, nawet uwzględniając ich pomniejszenie o wysokość wpłaconej Kaucji.
    Wnioskodawca stanął zatem przed koniecznością weryfikacji uprzednio podjętych decyzji
    biznesowych oraz dostosowania swoich działań do nowych realiów gospodarczych. Takie
    uwarunkowania, z punktu widzenia rentowności i kontynuacji działalności gospodarczej,
    zmusiły Wnioskodawcę do podjęcia wskazanych wyżej racjonalnych działań, opartych o
    dokonane uprzednio stosowne analizy biznesowe i ekonomiczne. W konsekwencji, decyzję
    Spółki o rezygnacji z przystąpienia do systemu aukcyjnego należy uznać za uzasadnioną z
    punktu widzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez racjonalnego
    przedsiębiorcę, dążącego do uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia

    jego źródeł uzyskania. Dlatego też rezygnacja z przystąpienia do systemu aukcyjnego nie
    powinna przekreślać możliwości uznania Kaucji za koszt podatkowy w rozumieniu ustawy
    o CIT. Decyzję tę w pełni uzasadniają gwałtowne zmiany otoczenia gospodarczego i
    biznesowego, w tym trudności spowodowane pandemią SARS-CoV-2 oraz wybuchem
    wojny na Ukrainie.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy wystąpią okoliczności
    powodujące przepadek Kaucji na rzecz Prezesa URE – kwota wpłacona tytułem
    zabezpieczenia na poczet uczestnictwa w Aukcji utraci swój zabezpieczający charakter i w
    ocenie Wnioskodawcy może zostać zaliczona do koszów podatkowych przez dającego
    kaucję jako wydatek.
    Kosztu z tytułu przepadku Kaucji nie sposób jednak bezpośrednio powiązać z przyszłymi,
    konkretnymi przychodami. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, przepadek Kaucji należy
    uznać za koszt pośrednio związany z przewidywanym przychodem. Co więcej – przepadek
    Kaucji nie dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy i należy go ująć w kosztach
    podatkowych jednorazowo. Regulacja dotycząca okresu przekraczającego rok podatkowy
    ma bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy wydatek jest ponoszony z góry, a dotyczy okresu
    dłuższego niż rok podatkowy. Kaucji nie sposób jednak przypisać do innego okresu
    rozliczeniowego niż okres, w którym stanie się definitywna i bezzwrotna.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna rozpoznać koszt
    uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, tj. jednorazowo w dacie, w
    której koszt zostanie ujęty w księgach rachunkowych na podstawie innego dowodu (z
    uwagi na brak faktury /rachunku), ale nie wcześniej niż w dacie jej przepadku na rzecz
    Prezesa URE, gdyż od tej daty nie będzie wątpliwości, że przedmiotowy wydatek jest
    definitywny (takie stanowisko zajął organ podatkowy m.in. w interpretacji indywidualnej z
    dnia 18 lipca 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.138.2023.2.AS oraz z dnia 17 grudnia 2024
    r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.707.2024.1.MF).
    Konkludując, zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony tytułem Kaucji będzie stanowić
    dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT od momentu, w którym Kaucja stała się bezzwrotna i powinien zostać rozpoznany
    zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT jako „koszt pośredni” potrącany w momencie jego
    poniesienia, tj. ujęcia w księgach rachunkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Zatem,
    przedmiotem niniejszego wniosku jest wyłącznie kwestia możliwości zaliczenia przez
    Państwa do kosztów uzyskania przychodów kaucji wpłaconej przez Spółkę tytułem
    przystąpienia do Aukcji OZE w dacie ujęcia wydatku w księgach rachunkowych, jednakże
    nie wcześniej niż w momencie, kiedy wydatek ten stał się definitywny.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowo wydatek poniesiony przez podatnika, powinien podlegać indywidualnej

    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Podatnik ma zatem prawo zaliczyć na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT do kosztów
    uzyskania przychodów wszystkie poniesione wydatki, za wyjątkiem kosztów ustawowo
    uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, o ile zostały one prawidłowo
    udokumentowane i pozostają one w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Zauważyć należy, że ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem
    ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu lub zabezpieczenie bądź zachowanie
    źródła przychodów. Cel ten musi być widoczny, zaś poniesione wydatki winny go
    bezpośrednio lub pośrednio realizować lub co najmniej winny go zakładać jako realny.
    Określenie „w celu” oznacza pozostawanie kosztu w takim związku z przychodami lub
    zachowaniem albo zabezpieczeniem ich źródła, że poniesienie go ma lub może mieć
    wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów, lub zachowanie albo zabezpieczenie ich
    źródeł.
    Przyjmuje się, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które
    poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu
    występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało.
    Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów, powinno się przyjmować koszty
    poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło fun
    kcjonowało w bezpieczny sposób.

    Oprócz powyższego, należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku, podatnik musi badać nie tylko to czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego,
    choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    kryteria normatywne.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
      tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
      dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
      wykonanych robót i usług.
    Do kosztów podatkowych nie zalicza się więc sankcji cywilnoprawnych w formie kar
    umownych czy odszkodowań z tytułów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Ustawodawca kierował się w tym względzie zasadą, aby nie premiować działań
    sprzecznych z istotą umów, zagrożonych karami i odszkodowaniami.
    W art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT ustawodawca wprost wylicza, jakiego rodzaju kary
    umowne i odszkodowania nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Są
    to kary czy odszkodowania wynikające z nienależytego wykonania zobowiązań,
    wymienione ściśle w tym przepisie, tj. kary umowne oraz odszkodowania z tytułu wad
    dostarczanych towarów, wykonanych robót i usług, zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego
    od wad lub też zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Mając na uwadze powyższe, zauważyć należy, że opisany przez Państwa przepadek kaucji
    w związku z rezygnacją przystąpienia do systemu aukcyjnego, nie jest karą za nienależyte
    wykonanie umowy. Opisany we wniosku przepadek kaucji nie mieści się w dyspozycji art.
    16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, ponieważ nie wiąże się z wyrównaniem jakiejkolwiek szkody
    z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
    dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów, albo
    wykonanych robót i usług. Należy więc uznać, że nieprzystąpienie do systemu aukcyjnego
    i przepadek kaucji z tego tytułu nie wpisuje się w żaden ze wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt
    22 ustawy o CIT tytułów.
    Natomiast zasady rozliczania kosztów uzyskania przychodu w czasie zawierają przepisy
    art. 15 ust. 4, 4b, 4c i 4d ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT,
    koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
    podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
      sporządzania sprawozdania finansowego

        - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające
          im przychody.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Natomiast art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT regulują zasady potrącalności
    kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,
      za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka w (...) r. przystąpiła do aukcji (...) i złożyła ofertę,
    o której mowa w art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm., dalej: „ustawa o OZE”) w ramach systemu
    aukcyjnego. Spółka, celem wzięcia udziału w Aukcji, wpłacił kaucję i (...) wygrała Aukcję. W
    konsekwencji, w celu przystąpienia do systemu aukcyjnego, Spółka była zobowiązana
    wprowadzić pierwszą energię do sieci przesyłowej w pierwotnym terminie do (...). (...). W
    międzyczasie, zmiany otoczenia rynkowego (...) spowodowały, że z perspektywy
    wytwórców energii z odnawialnych źródeł, system aukcyjny przestał zapewniać
    rozwiązania wystarczające dla osiągnięcia pozytywnej rentowności projektów OZE.
    Sytuacja na rynku energetycznym doprowadziła do tego, że cena rynkowa była znacznie
    wyższa niż cena ofertowa (z Aukcji). W takiej sytuacji, z uwagi na wystąpienie salda
    dodatniego, Spółka byłaby zobowiązana do zwrotu nadwyżek operatowi rozliczeń energii
    odnawialnej. Tym samym, z uwagi na znaczący wzrost cen rynkowych, Spółka pozostając
    w systemie aukcyjnym byłaby zmuszona do zwrotu znacznych kwot z tytułu rozliczenia
    dodatniego salda, które zgodnie z prognozą Spółki, byłoby znacznie wyższe niż przepadek
    Kaucji. Zgodnie z przeprowadzonymi prognozami i analizami ekonomicznymi,
    uczestnictwo w systemie kaucyjnym wygenerowałoby dla Spółki w przyszłości większe
    koszty, niż przepadek Kaucji. Ponadto, w wyniku zmian sytuacji na rynku energii, Spółka
    postanowiła o zabezpieczeniu ryzyka ceny energii elektrycznej poprzez kontrakty: (...).
    Zawarcie takich kontraktów gwarantowało Spółce stałą cenę za energię elektryczną, po
    jakiej będzie sprzedawała swoją produkcję oraz środki finansowe na spłatę zobowiązań
    wobec instytucji finansującej tę inwestycję. Spółka, z uwagi na ryzyko związane z
    warunkami cenowymi z wygranej Aukcji, które mogły skutkować nierentownością działań
    produkcyjnych oraz z uwagi na nie uzyskanie odpowiednich środków ze sprzedaży energii
    elektrycznej, które pozwalałaby na dalszy rozwój działalności, nie zdecydowała się
    przystąpić do systemu aukcyjnego. W związku z rezygnacją z udziału w systemie
    aukcyjnym, Spółce, jako podmiotowi, który wygrał Aukcję, przepadła wpłacona Kaucja z
    mocy prawa. Sam przepadek Kaucji, jak i utrata możliwości udziału w Aukcji, nastąpiły
    automatycznie z mocy prawa z dniem następującym po ostatnim dniu na przystąpienie do

    Systemu Aukcyjnego, tj. (...). Co istotne – Spółka nie otrzymała faktury ani rachunku z
    tytułu przepadku Kaucji.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia czy Kaucja wpłacona przez Państwa Spółkę
    tytułem przystąpienia do Aukcji stanowi dla Państwa koszt uzyskania przychodu,
    potrącany podatkowo w dacie ujęcia wydatku w księgach rachunkowych, jednakże nie
    wcześniej niż w momencie, kiedy wydatek ten stał się definitywny.
    W odniesieniu do powyższych wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 78 ust. 3 i 4
    ustawy o OZE,
    3. W aukcji na sprzedaż energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wytworzonej
      w instalacjach eksploatowanych przez wytwórców, o których mowa w art. 72 ust. 1
      pkt 1, mogą wziąć udział wytwórcy, którzy uzyskali potwierdzenie przyjęcia deklaracji,
      o którym mowa w art. 71 ust. 4, oraz posiadający ustanowioną gwarancję bankową
      lub kaucję wniesioną na rachunek bankowy wskazany przez Prezesa URE, przy czym
      wartość zabezpieczenia wynosi 30 złotych za każdy 1 kW mocy zainstalowanej
      elektrycznej danej instalacji odnawialnego źródła energii.
    4. W aukcji na sprzedaż energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wytworzonej
      w instalacji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 i 3, mogą wziąć udział wytwórcy,
      którzy posiadają zaświadczenie o dopuszczeniu do aukcji, o którym mowa w art. 76
      ust. 1, oraz posiadający ustanowioną gwarancję bankową lub kaucję wniesioną na
      rachunek bankowy wskazany przez Prezesa URE, przy czym wartość zabezpieczenia
      wynosi 60 złotych za każdy 1 kW mocy zainstalowanej elektrycznej danej instalacji
      odnawialnego źródła energii.
    Natomiast zgodnie z art. 81 ust. 4 ustawy o OZE,
    kaucja lub gwarancja, o których mowa w art. 78 ust. 3, podlegają zwrotowi w terminie:
      1) 90 dni od dnia wypełnienia przez wytwórcę zobowiązania, o którym mowa w art. 79
        ust. 3 pkt 8;
      2) 30 dni od dnia rozstrzygnięcia aukcji - w przypadku wytwórcy, którego oferta nie
        wygrała aukcji.
    Z kolei stosownie do treści art. 81 ust. 4a ustawy o OZE,
      w przypadku niewypełnienia przez wytwórcę zobowiązania, o którym mowa w art. 79
      ust. 3 pkt 8, z uwzględnieniem przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 79a ust.
      1, kaucja, o której mowa w art. 78 ust. 3 i 4, podlega przepadkowi na rzecz Prezesa
      URE lub Prezes URE realizuje gwarancję bankową, o której mowa w art. 78 ust. 3 i 4.
    We wniosku wskazali Państwo, że mając zatem na względzie panujące warunki rynkowe,
    po przeprowadzeniu stosownych analiz biznesowych i ekonomicznych, Spółka przewiduje,
    że rozliczenia z tytułu przystąpienia do Aukcji byłyby dla Spółki niekorzystne. Rezygnacja z
    systemu aukcyjnego, skutkująca przepadkiem Kaucji, miała zatem bezpośredni wpływ na
    zapewnienie rentowności Spółki poprzez zabezpieczenie jej przychodów.
    W opisanej przez Państwa sprawie udzielenie kaucji było jednym z warunków sprzedaży
    energii elektrycznej w systemie aukcyjnym − a co za tym idzie − osiągnięcia przychodów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia kaucji.
    Zgodnie ze słownikową definicją (według Internetowego Słownika Języka Polskiego
    http://www.sjp.pl): „kaucja” jest to: „suma pieniężna złożona jako gwarancja dotrzymania
    umowy; zastaw; zabezpieczenie; gwarancja”.

    Stwierdzić należy, że kaucja jest neutralna podatkowo, tzn. nie jest ani kosztem, ani
    przychodem, aż do wystąpienia okoliczności, które uprawniają wierzyciela do
    zaspokojenia się z kaucji.
    W sytuacji, gdy wystąpią okoliczności powodujące przepadek kaucji na rzecz Prezesa URE,
    wówczas kwota wpłacona tytułem zabezpieczenia na poczet uczestniczenia w aukcji utraci
    swój zabezpieczający charakter i może zostać zaliczona do koszów podatkowych przez
    dającego kaucję jako wydatek.
    Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że poniesiony koszt w postaci przepadku
    kaucji należy oceniać przede wszystkim pod kątem celowości, w świetle art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT. Przesłanka celowości poniesionego wydatku ma bowiem fundamentalne
    znaczenie dla konstrukcji podatkowych kosztów uzyskania przychodów. Skoro bowiem
    podstawą opodatkowania zgodnie z art. 7 ustawy o CIT jest, co do zasady, dochód
    rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w
    roku podatkowym, to tym samym pomiędzy podatkowym przychodem a podatkowym
    kosztem istnieje zależność tego rodzaju, iż poniesiony koszt musi w sposób bezpośredni
    albo pośredni wpływać na przychód podatkowy, jego osiągnięcie, zachowanie albo
    zabezpieczenie. Stwierdzenie braku takiej zależności powoduje, iż wydatek, mimo że
    został poniesiony w sensie ekonomicznym i uwidoczniony w rachunku bilansowym, nie
    będzie mógł zostać zaliczony do podatkowych kosztów uzyskania przychodów na gruncie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W świetle powyższego, należy więc zaakceptować Państwa argumentację uzasadniającą
    związek pomiędzy przepadkiem kaucji a uzyskaniem przychodów, jak również
    zabezpieczeniem ich źródła. Koszt w postaci kaucji był wydatkiem racjonalnym na
    moment podjęcia decyzji o nieprzystąpieniu do systemu aukcyjnego. Jak wynika z
    wniosku, zmiany otoczenia rynkowego oraz znaczący wzrost kosztów budowy instalacji
    energetycznych spowodowały, że – z perspektywy wytwórców energii z odnawialnych
    źródeł – system aukcyjny przestał zapewniać rozwiązania wystarczające dla osiągnięcia
    pozytywnej rentowności projektów OZE. Sytuacja na rynku energetycznym zmieniła się
    (...). Ceny rynkowe (...), zaczęły gwałtownie rosnąć, co doprowadziło do tego, że cena
    rynkowa była znacznie wyższa niż cena ofertowa (z aukcji). W takiej sytuacji, z uwagi na
    wystąpienie salda dodatniego, Spółka byłaby zobowiązana do zwrotu nadwyżek operatowi
    rozliczeń energii odnawialnej. Spółka, przeprowadzając prognozy i analizy ekonomiczne,
    zdecydowała się nie przystąpić do systemu aukcyjnego w związku z wygraną aukcją OZE i
    w związku z tym, dopuszczając do przepadku kaucji, poniosła koszt, który był celowy i
    zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.
    Spółka, pozostając w systemie aukcyjnym, byłaby zmuszona do zwrotu znacznych kwot z
    tytułu rozliczenia dodatniego salda, które zgodnie z prognozą Spółki byłoby znacznie
    wyższe niż przepadek Kaucji. Innymi słowy, zgodnie z przeprowadzonymi prognozami i
    analizami ekonomicznymi, uczestnictwo w systemie kaucyjnym dla wygranej Aukcji OZE
    wygenerowałoby dla Spółki w przyszłości większe koszty, niż przepadek Kaucji. W wyniku
    ww. zmian sytuacji na rynku energii, Spółka postanowiła, że jest ona w stanie osiągnąć
    najlepsze spodziewane wyniki finansowe poprzez sprzedaż energii na rynku po cenach
    rynkowych.
    Decyzja o odstąpieniu od systemu aukcyjnego była więc racjonalna i uzasadniona
    biznesowo w zmienionej sytuacji gospodarczej. Spółka ograniczyła ryzyko utraty
    potencjalnych przychodów. Gdyby Spółka pozostała w systemie aukcyjnym, mogłaby
    narazić się nie tylko na brak wykorzystania alternatywnej opcji osiągnięcia wyższych
    przychodów, ale i na brak rentowności. Dlatego kaucja stanowi koszt uzyskania
    przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT w momencie przepadku (...).
    Kosztu z tytułu przepadku Kaucji URE nie sposób jednak bezpośrednio powiązać z
    przyszłymi, konkretnymi przychodami. Tym samym przepadek Kaucji należy uznać za
    koszt pośrednio związany z przewidywanym przychodem. Co więcej – przepadek Kaucji

    nie dotyczy okresu przekraczającego roku podatkowego i należy go ująć w kosztach
    podatkowych jednorazowo. Regulacja dotycząca okresu przekraczającego rok podatkowy
    ma bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy wydatek jest ponoszony z góry, a dotyczy okresu
    dłuższego niż rok podatkowy. Kaucji nie sposób jednak przypisać do innego okresu
    rozliczeniowego niż okres, w którym stanie się definitywna i bezzwrotna. Spółka powinna
    zatem rozpoznać koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, tj.
    jednorazowo w dacie, w której koszt zostanie ujęty w księgach rachunkowych na
    podstawie innego dowodu (z uwagi na brak faktury/rachunku), ale nie wcześniej niż w
    dacie jej przepadku na rzecz Prezesa URE, gdyż od tej daty nie będzie wątpliwości, że
    przedmiotowy wydatek jest definitywny.
    Mając zatem powyższe na uwadze, zgodzić należy się z Państwa stanowiskiem, że wydatek
    poniesiony tytułem Kaucji będzie stanowić dla Państwa Spółki koszt uzyskania
    przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a zgodnie z art. 15 ust. 4d
    ustawy o CIT będzie to „pośredni koszt” potrącany w momencie ujęcia kosztu w księgach
    rachunkowych, jednakże nie wcześniej niż w momencie, w którym Kaucja stała się
    bezzwrotna.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz
    zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w
    dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.