Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.544.2025.1.BJ
1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-09
Teza: W zakresie ustalenia: 1. czy Spółka spełnia warunki dla
odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT dla
podatku u źródła potrącanego przez zagranicznego
kontrahenta w związku ze sprzedażą usług projektowych, 2.
jeżeli spełnione są warunki wynikające z pytania nr 1, to w jaki
sposób Wnioskodawca powinien określić limit odliczenia, 3.
według jakiego kursu powinna zostać przeliczona wartość
przysługującego Spółce odliczenia potrąconego przez
zagranicznego kontrahenta podatku u źródła, gdy faktura
wystawiona jest w walucie obcej innej niż waluta w której
kontrahent dokonuje zapłaty podatku u źródła, 4. w jakim
momencie przysługuje Spółce prawo do odliczenia
potrąconego przez zagranicznego kontrahenta podatku u
źródła, 5. czy Spółka może odliczyć od podatku polskiego CIT,
podatek „u źródła” zapłacony (pobrany) przy wypłacie
/otrzymaniu przychodów z zagranicznych należności z tytułu
usług projektowych do limitu obliczonego przy zastosowaniu
polskiej stawki podatku dochodowego w stosunku do tych
przychodów, bez ich pomniejszania o koszty uzyskania
przychodów, 6. czy powołane dokumenty są wystarczające do
udokumentowania kwoty podatku zapłaconego (pobranego)
przez kontrahenta zagranicznego, 7. czy kwota podatku u
źródła potrącanego przez zagranicznego kontrahenta w
związku ze sprzedażą usług projektowych w sytuacji gdy
przekraczać będzie limit odliczenia będzie mogła stanowić
koszt uzyskania przychodów w roku w którym podatek ten
zostanie ujęty w rozliczeniu podatkowym, tj. w roku w którym
składane jest zeznanie roczne.
Słowa kluczowe: dochód-dochody uzyskiwane za granicą
dokumenty
odliczenia-odliczenie od podatku
usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Dochody uzyskane za granicą-
Odliczenie podatku zapłaconego przez podatnika za
granicą
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 20-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 20-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 listopada 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Urząd Skarbowy wpłynął Państwa
    wniosek z 3 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

    1. czy Spółka spełnia warunki dla odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT
      dla podatku u źródła potrącanego przez zagranicznego kontrahenta w związku ze
      sprzedażą usług projektowych,
    2. jeżeli spełnione są warunki wynikające z pytania nr 1, to w jaki sposób Wnioskodawca
      powinien określić limit odliczenia,
    3. według jakiego kursu powinna zostać przeliczona wartość przysługującego Spółce
      odliczenia potrąconego przez zagranicznego kontrahenta podatku u źródła, gdy
      faktura wystawiona jest w walucie obcej innej niż waluta w której kontrahent
      dokonuje zapłaty podatku u źródła,
    4. w jakim momencie przysługuje Spółce prawo do odliczenia potrąconego przez
      zagranicznego kontrahenta podatku u źródła,
    5. czy Spółka może odliczyć od podatku polskiego CIT, podatek „u źródła” zapłacony
      (pobrany) przy wypłacie/otrzymaniu przychodów z zagranicznych należności z tytułu
      usług projektowych do limitu obliczonego przy zastosowaniu polskiej stawki podatku
      dochodowego w stosunku do tych przychodów, bez ich pomniejszania o koszty
      uzyskania przychodów,
    6. czy powołane dokumenty są wystarczające do udokumentowania kwoty podatku
      zapłaconego (pobranego) przez kontrahenta zagranicznego,
    7. czy kwota podatku u źródła potrącanego przez zagranicznego kontrahenta w związku
      ze sprzedażą usług projektowych w sytuacji gdy przekraczać będzie limit odliczenia
      będzie mogła stanowić koszt uzyskania przychodów w roku w którym podatek ten
      zostanie ujęty w rozliczeniu podatkowym, tj. w roku w którym składane jest zeznanie
      roczne.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, niezależnie
    od miejsca ich osiągania (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”). Spółka jest zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem VAT. Główną działalnością Spółki są usługi w zakresie montażu (...).
    Całość produkcji wykonywana jest na zlecenie spółek powiązanych [dalej: „Podmioty
    Powiązane”]. Spółka pełni ponadto rolę centrum usług wspólnych dla innych spółek
    powiązanych świadcząc usługi wsparcia m.in. administracyjnych, księgowych i innych dla
    spółek powiązanych.
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej przez zakład podatkowy. W
    szczególności Wnioskodawca nie posiada za granicą żadnej stałej placówki ani
    wyznaczonej osoby działającej w jego imieniu i na jego rzecz za granicą. Klientami Spółki
    są głównie kontrahenci zagraniczni będący podmiotami powiązanymi. W ramach
    wykonywanych usług zleconych Wnioskodawca świadczy m.in. usługi projektowe.
    Wsparcie projektowe obejmuje pomoc w przygotowaniu/tworzeniu specyfikacji wymagań
    koniecznych do produkcji paneli/systemów kontrolnych, modyfikacji projektów lub
    wymiany pewnych komponentów w celu optymalizacji produkcji.
    Zgodnie z treścią umowy zawartej pomiędzy stronami transakcji, czynności zlecane X
    mogą dotyczyć następujących obszarów:
    - pomoc w przygotowaniu specyfikacji;
    - modyfikacja projektu;
    - wymiana niektórych komponentów;
    - bieżąca współpraca i dostarczanie informacji na temat prowadzonych działań.

    Grupa w ramach której działa Wnioskodawca świadczy również usługi wsparcia w zakresie
    projektowania, rozliczane na zasadzie stawek godzinowych. W wyniku tej współpracy przy
    projektowaniu/opracowaniu produktów, klient uzyskuje wszelkie prawa własności do
    produktów. Świadczone przez Spółkę usługi świadczone są na podstawie wytycznych
    /rysunków technicznych.
    W ramach wykonywanych usług Spółka zrealizowała na rzecz podmiotu z siedzibą w
    Tajwanie usługę projektową. Zgodnie z lokalnymi przepisami (odpowiednikiem polskiej
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) kontrahent zagraniczny dokonał
    potrącenia podatku u źródła dokonując kwalifikacji przychodów do kategorii: Inne
    przychody. Podatek u źródła potrącany przez kontrahenta zagranicznego jest obliczany
    każdorazowo od kwoty widniejącej na fakturze wystawionej przez Spółkę w związku z
    wykonaniem usług projektowych.
    Podatek pobierany jest więc od kwoty przychodu realizowanego przez Wnioskodawcę, bez
    uwzględnienia kosztów jego uzyskania. Podatek u źródła będzie odprowadzany ze
    środków kontrahenta zagranicznego w walucie lokalnej (tj. dolara tajwańskiego w formie
    przelewu na konto bankowe właściwego urzędu podatkowego na Tajwanie. Walutą
    funkcjonalną rozliczeń (walutą zapłaty zobowiązania przez kontrahenta zagranicznego)
    jest euro.
    W celu prawidłowego wywiązania się z obowiązków podatkowych kontrahent zagraniczny
    poinformował, iż korzysta ze wsparcia lokalnego doradcy podatkowego, który
    przygotowuje formularz płatności podatku w oparciu o udostępnione mu dokumenty
    źródłowe. Na fundusz podatkowy do doradcy podatkowego przelewane są środki w
    wysokości wymaganego podatku u źródła, które doradca podatkowy wpłaca na rzecz
    organu podatkowego otrzymując pokwitowanie (tzw. paragon podatkowy). Składana jest
    ponadto deklaracja podatkowa informująca o podstawie opodatkowania, stawce podatku
    oraz wysokości podatku u źródła, do organu podatkowego przekazywane są również
    faktury będące podstawą obliczenia oraz paragon podatkowy (jako dokumenty
    pomocnicze).
    Zapłata podatku u źródła i złożenie zeznania podatkowego następuje w ciągu 10 dni od
    daty zapłaty faktury za usługi serwisowe. Zgodnie z przepisami lokalnymi nie występuje
    obowiązek złożenia deklaracji rocznej, w związku z powyższym kontrahent zobowiązany
    będzie do przekazania Wnioskodawcy dokumentów w postaci - złożonej deklaracji
    podatkowej, kalkulacji wysokości podatku u źródła oraz paragonu podatkowego. Spółka
    zastrzega, że w przyszłości nie wyklucza zawierania analogicznych transakcji do opisanych
    w niniejszym stanie faktycznym oraz opisie zdarzenia przyszłego (winno być: stanu
    faktycznego) wniosku również z innymi podmiotami nie posiadającymi siedziby
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Pytania
    1. Czy Spółka spełnia warunki dla odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych (dalej u.p.d.o.p.) dla podatku u źródła
      potrącanego przez zagranicznego kontrahenta w związku ze sprzedażą usług
      projektowych?
    2. Jeżeli spełnione są warunki wynikające z pytania nr 1, to w jaki sposób Wnioskodawca
      powinien określić limit odliczenia?
    3. Według jakiego kursu powinna zostać przeliczona wartość przysługującego Spółce
      odliczenia potrąconego przez zagranicznego kontrahenta podatku u źródła, gdy
      faktura wystawiona jest w walucie obcej innej niż waluta w której kontrahent
      dokonuje zapłaty podatku u źródła?

    4. W jakim momencie przysługuje Spółce prawo do odliczenia potrąconego przez
      zagranicznego kontrahenta podatku u źródła?
    5. Czy Spółka może odliczyć od podatku polskiego CIT, podatek „u źródła” zapłacony
      (pobrany) przy wypłacie/otrzymaniu przychodów z zagranicznych należności z tytułu
      usług projektowych do limitu obliczonego przy zastosowaniu polskiej stawki podatku
      dochodowego w stosunku do tych przychodów, bez ich pomniejszania o koszty
      uzyskania przychodów?
    6. Czy powołane dokumenty są wystarczające do udokumentowania kwoty podatku
      zapłaconego (pobranego) przez kontrahenta zagranicznego?
    7. Czy kwota podatku u źródła potrącanego przez zagranicznego kontrahenta w związku ze
      sprzedażą usług projektowych w sytuacji gdy przekraczać będzie limit odliczenia
      będzie mogła stanowić koszt uzyskania przychodów w roku w którym podatek ten
      zostanie ujęty w rozliczeniu podatkowym, tj. w roku w którym składane jest zeznanie
      roczne?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem:
    Ad 1
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych - dalej u.p.d.o.p., jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p.,
    osiągają również dochody (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody
    te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione
    w art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p., w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te
    łączy się z dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę
    równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak
    przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Łączna kwota odliczenia, o którym mowa powyżej - wedle art. 20 ust. 6 u.p.d.o.p. - nie
    może przekroczyć tej części podatku, która została obliczona przed dokonaniem
    odliczenia i która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.
    Powyższy przepis normuje zasadę zaliczenia proporcjonalnego jako metodę stosowaną w
    celu uniknięcia podwójnego opodatkowania. Podatnicy muszą uwzględnić w rozliczeniu
    podatku dochodowego w Polsce również dochody uzyskane za granicą, ale mogą odliczyć
    od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów podatek zapłacony za granicą. W
    takim przypadku kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części podatku obliczonego
    przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w
    obcym państwie.
    Należy mieć na uwadze art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 22a oraz art. 22b u.p.d.o.p., które
    wprowadzają dalsze warunki do zastosowania odliczenia tj.:
    - dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają opodatkowaniu
      w tych państwach i nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy
      międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, i tym samym nie ma
      zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p.

    - właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania (dalej: „UPO”) nie modyfikuje
      powyższych zasad unikania podwójnego opodatkowania,
    - istnieje podstawa, wynikająca z UPO lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej,
      której stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy
      informacji podatkowych od organu podatkowego państwa źródła.
    Spółka wskazuje, że jak potwierdzają organy podatkowe w wydawanych interpretacjach
    (tak np. interpretacja z 13 grudnia 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.553.2023.2.MK czy
    interpretacja z 20 października 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.363.2023.2.AK),
    podatnicy mogą dokonać odliczenia podatku zapłaconego w państwie źródła, jeśli
    spełnione zostaną następujące warunki:
    - podmiot podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (jest
      rezydentem);
    - podatnik ten osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i za granicą;
    - dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają opodatkowaniu
      w tych państwach;
    - dochody te nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy międzynarodowej,
      której stroną jest Rzeczpospolita Polska, i tym samym nie ma zastosowania art. 17 ust.
      1 pkt 3 u.p.d.o.p.;
    - podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych został
      faktycznie zapłacony w tych państwach;
    - z państwem obcym (na terytorium, którego został uzyskany dochód (przychód)
      podlegający tam opodatkowaniu), istnieje podstawa prawna do wymiany informacji
      podatkowej z organem tego państwa.
    W niniejszej sprawie w ocenie Wnioskodawcy powyższe warunki zostały spełnione,
    ponieważ:
    - spółka podlega nieograniczonemu obowiązkowemu podatkowemu w Polsce;
    - osiąga przychód (dochód) w postaci w innych przychodów podlegających
      opodatkowaniu na terytorium Tajwanu oraz osiąga dochód z pozostałych źródeł
      przychodów na terytorium Polski;
    - dochody osiągane przez Spółkę, nie są wolne od podatku na mocy postanowień UPO i
      nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.p.;
    - podatek od przychodów z tytułu usług projektowych został faktycznie zapłacony na
      terytorium Tajwanu;
    - z Tajwanem istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych.
    Ad 2
    W świetle powyższych regulacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 2 czerwca 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.175.2025.1.AW wyjaśnia, iż w
    celu dokonania prawidłowego obliczenia limitu podatku zapłaconego w obcym państwie
    podlegającego odliczeniu od podatku dochodowego od osób prawnych, należy:
    1. obliczyć podatek (zgodnie z regulacjami ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych) od sumy dochodów uzyskanych w kraju i zagranicą, tj.:
      (A+B) x 19% = C gdzie:
      A - dochód krajowy,
      B - dochód zagraniczny,
      C - wyliczona kwota podatku od łącznych dochodów.

    2. następnie wyliczony podatek (C) (od łącznych dochodów) należy pomnożyć przez
      dochód uzyskany zagranicą (B), a następnie podzielić przez łączny dochód z kraju i
      zagranicy, tj.:
      (CxB) / (A+B) = D - limit podatku zapłaconego w państwie źródła podlegający odliczeniu.
    Mając na uwadze, iż w przypadku przychodów z tytułu usług projektowych dochód
    zagraniczny oznacza przychód wynikający z wystawionej faktury sprzedaży. Nie należy
    utożsamiać z kwotą przychodu osiągniętego za granicą, w sytuacji gdy prawidłowa
    wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż dla celów ustalenia limitu odliczenia
    uwzględnić należy przychody uzyskane zagranicą; błędna wykładnia przepisu prowadzi
    zatem do niemożliwego do zaakceptowania z perspektywy ekonomicznej skutku w postaci
    podwójnego opodatkowania należności otrzymywanych z zagranicy.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć, że pojęcie dochodu użyte w tym przepisie (zdanie
    pierwsze in fine i zdanie trzecie) należy rozumieć ściśle i nie odnosi się ono do przychodów
    uzyskanych zagranicą, co prowadziłoby do nieracjonalnego i niemożliwego do
    zaakceptowania skutku, w którym przepis ten i przewidziane w nim odliczenie nie
    znalazłyby w ogóle zastosowania z uwagi na zawarty w zdaniu pierwszym warunek, iż
    „dochody te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu”, który co do zasady nie mógłby
    być spełniony, gdyż regułą jest opodatkowanie podatkiem u źródła przychodów a nie
    dochodów, co w konsekwencji prowadziłoby zatem do niemożliwego do zaakceptowania z
    perspektywy ekonomicznej skutku w postaci podwójnego opodatkowania należności
    otrzymywanych z zagranicy.
    Powyższa wykładnia ma również zastosowanie do pytania 5.
    Ad 3
    W art. 20 Ustawy o u.p.d.o.p. ustawodawca przewidział zasady opodatkowania dochodów
    uzyskanych poza terytorium Polski, a także sposób unikania podwójnego opodatkowania
    w przypadku, gdy dochód zagraniczny jest uzyskiwany (i opodatkowany) w kraju, z którym
    Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Przepis ten, w ust. 8 precyzuje w jaki sposób ustalić wielkość przysługującego podatnikowi
    odliczenia (podatku zagranicznego do podatku w Polsce). Zgodnie z jego treścią:
    „Określając wielkość odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, (...), kwotę podatku
    zapłaconego w obcym państwie oraz osiągniętego dochodu (przychodu) przelicza się na
    złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia
    roboczego poprzedzającego dzień zapłaty tego podatku lub dzień osiągnięcia dochodu
    (przychodu)”.
    Z art. 20 ust. 8 u.p.d.o.p. wynika więc, że aby prawidłowo ustalić wielkość odliczenia,
    podatnik jest zobowiązany przeliczyć na polskie złote zarówno wysokość osiągniętego
    przychodu (dochodu), jak i zagranicznego podatku.
    W związku z treścią przedmiotowej regulacji, po stronie Wnioskodawcy powstała
    wątpliwość w jaki sposób prawidłowo ustalić wielkość odliczenia w przypadku, gdy
    zagraniczny podatek jest pobierany przez płatnika. Innymi słowy, jaki dzień powinien być
    przez Wnioskodawcę uznany za „dzień zapłaty podatku”.
    Sięgając poza wykładnie językową tego pojęcia, w szczególności wynikającą z umieszczenia
    wskazanego zwrotu w art. 20 ust. 8 u.p.d.o.p. nie powinno budzić wątpliwości, że odnosi
    się ono do „kwoty podatku zapłaconego w obcym państwie”, czyli do daty w jakiej ten
    zagraniczny podatek został uiszczony.
    W ocenie Spółki odnosząc się do pojęcia zapłaty (uiszczenia) podatku należy uwzględnić
    fakt występowania w tym przypadku płatnika (zagranicznego kontrahenta). Działa on
    wprawdzie na zasadzie przepisów lokalnych (indyjskich) (winno być tajwańskich), lecz dla
    celów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. art. 20 ust. 8 u.p.d.o.p.), czyli
    ustalenia wysokości obciążenia podatkowego w Polsce należy stosować normy prawa
    polskiego. Interpretując budzącą wątpliwości Wnioskodawcy normę, w jego ocenie należy
    uwzględnić wykładnię systemową zewnętrzną, w szczególności normy zawarte w
    przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (tekst jedn.: Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; dalej: „Op.”).

    Zgodnie z art. 8 Op. płatnik to podmiot, którego rolą jest obliczenie, pobranie i wpłacenie
    podatku we właściwym terminie do organu podatkowego.
    W art. 60 Op. ustawodawca uregulował zasady ustalenia „terminu” zapłaty podatku.
    Stosownie do treści art. 60 § 1 pkt 1 Op., w przypadku zapłaty gotówką jest to dzień m.in.
    pobrania podatku przez płatnika. Natomiast w przypadku obrotu bezgotówkowego za
    termin zapłaty podatku uznaje się dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika (art.
    60 § 1 pkt 2). Przepisy te stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika (art.
    60 § 2 Op.).
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku, gdy pobór podatku jest dokonywany przez
    płatnika u źródła (tj. z należności, wypłacanej na rzecz podatnika), a następnie wpłacany
    na konto bankowe właściwego urzędu, stosownie do regulacji zawartej w art. 60 § 1 pkt 2
    w zw. z art. 60 § 2 Op. za termin zapłaty podatku należy uznać dzień, w którym obciążony
    został rachunek bankowy płatnika. Należy przy tym uwzględnić, że regulacje zawarte w
    Op. dotyczą sytuacji podatkowych na terenie Polski (nie obejmują płatnika podatku
    zagranicznego). Niemniej, ich treść powinna być pomocna do interpretacji normy zawartej
    w art. 20 ust. 8 u.p.d.o.p. która odnosi się do podatku zagranicznego
    Uwzględniając powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, należy przyjąć, że zwrot „dzień zapłaty
    podatku (zagranicznego)” zastosowany w art. 20 ust. 8 u.p.d.o.p. oznacza dzień, w który
    podatek zagraniczny został zapłacony przez płatnika (tj. kiedy został obciążony rachunek
    bankowy płatnika). W rezultacie, w celu ustalenia wielkości odliczenia podatku
    zapłaconego w obcym państwie (tu: Indiach), zgodnie z art. 20 ust. 8 u.p.d.o.p.
    Wnioskodawca powinien ustalić wartość podatku zagranicznego poprzez przeliczenie na
    polskie złote kwoty podatku odprowadzonego w walucie lokalnej przez płatnika na rzecz
    właściwego organu według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia
    roboczego poprzedzającego dzień dokonania przelewu (zapłaty podatku) - (obciążenia
    rachunku bankowego płatnika) na konto właściwego organu podatkowego na Tajwanie.
    Podkreślenia wymaga jednocześnie, że w stanie faktycznym (i zdarzeniu przyszłym) (winno
    być: stanie faktycznym) wskazanym przez Wnioskodawcę, będzie on otrzymywał od
    zagranicznego kontrahenta potwierdzenia dokonania płatności podatku pobranego u
    źródła. Takie rozwiązanie pozwala na zastosowanie interpretacji art. 20 ust. 8 u.p.d.o.p.
    zaprezentowanej przez Wnioskodawcę.
    W rezultacie w przypadku faktur wystawionych w walucie obcej np. euro gdy zapłata
    następuje w walucie lokalnej zagranicznego kontrahenta (tutaj: dolar tajwański)
    zastosowanie będzie miał kurs średni NBP z dnia poprzedzającego zapłatę wyrażoną w
    walucie lokalnej.
    Ad 4
    Użyte w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.p. pojęcie „w rozliczeniu za rok podatkowy” należy rozumieć
    w ten sposób, że w danym roku podatkowym uwzględnia się wszystkie przychody
    (dochody) osiągnięte w kraju i za granicą oraz wszystkie kwoty podatków zapłaconych od
    dochodów (przychodów) osiągniętych poza terytorium RP związanych z tym rokiem
    podatkowym. Potrącenia w Polsce zapłaconego podatku „u źródła” (zagranicznego)
    dokonuje się jedynie w rozliczeniu za ten rok podatkowy, w którym ujęto dochody
    (przychody) uzyskane w obcym państwie, od których podatek w obcym państwie został
    potrącony. - NSA 6 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2395/15.
    Dochody (przychody) uzyskane ze źródeł położonych poza terytorium Polski i
    opodatkowane w kraju ich powstania, należy łączyć z dochodami (przychodami)
    osiąganymi w Polsce dopiero w rozliczeniu (zeznaniu podatkowym) za rok podatkowy,
    którego te dochody (przychody) dotyczą. Stanowisko to potwierdzają organy podatkowe.
    Przykładem jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13
    grudnia 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.553.2023.2.MK. Organ podkreślił w niej, że
    zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.p. dochody (przychody) uzyskane ze źródeł położonych
    poza terytorium kraju i opodatkowane w kraju ich powstania, łączy się z dochodami
    (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dopiero w rozliczeniu

    (zeznaniu podatkowym) za rok podatkowy, którego te dochody (przychody) dotyczą. Tym
    samym przy obliczaniu należnych zaliczek na podatek dochodowy nie uwzględnia się
    takich dochodów, jak również podatku zapłaconego za granicą od tych dochodów.
    Podatek zapłacony za granicą może pomniejszyć wyłącznie podatek płacony w Polsce za
    rok uzyskania dochodu, od którego zapłacony został podatek za granicą. Nie ma
    przepisów pozwalających na odliczenie takiego podatku w kolejnych latach. Bez znaczenia
    pozostaje fakt, czy podatek został potrącony z faktur wystawionych w latach
    wcześniejszych, kluczowy jest bowiem moment dokonania potrącenia podatku u źródła i
    jego zapłaty.
    Innymi słowy, zdaniem Wnioskodawcy, tylko faktyczne „zapłacenie”, którego elementem
    składowym jest rzeczywiste poniesienie (ciężaru ekonomicznego) podatku zagranicznego
    umożliwia prawidłowe zastosowanie norm pozwalających wyeliminować podwójne
    opodatkowanie.
    Ad 5
    Analiza powyżej cytowanego przepisu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, że dla
    celów kalkulacji limitu odliczenia konieczne jest uwzględnienie dochodu uzyskanego w
    obcym państwie.
    Oznacza to, że do przychodu uzyskanego w obcym państwie powinny być przypisane
    odpowiadające mu koszty uzyskania, o ile koszty takie są rozliczane w rachunku
    podatkowym ustalanym na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej.
    Należy zauważyć, że zgodnie z powyższą regulacją podatek w Polsce oblicza się od sumy
    dochodów uzyskanych w kraju i za granicą (zgodnie z regulacjami polskiej ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych ), a następnie od obliczonego w ten sposób
    podatku odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Limitem
    odliczenia jest jednak ta część podatku obliczonego zgodnie z regulacjami polskimi, która
    proporcjonalnie przypada na dochód zagraniczny (uwzględniony do opodatkowania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej).
    Spółka uważa, że skoro podatek obliczany jest przez zagranicznego kontrahenta od
    przychodów, bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów, to kwota limitu
    odliczenia podatku zagranicznego powinna zostać skalkulowana wyłącznie w oparciu o
    kwotę osiągniętego przychodu zagranicznego, bez uwzględniania kosztów poniesionych w
    celu jego osiągnięcia. Aby potwierdzić swoje stanowisko, przywołała interpretację
    indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 września 2017 r., Znak: 0114-
    KDIP2-1.4010.184.2017.1.AJ.
    Tożsame stanowiska prezentują sądy administracyjne - jeśli podatek u źródła został
    pobrany od przychodu, to do wyliczenia limitu odliczenia należy uwzględnić przychód
    osiągnięty za granicą. Przykładowo WSA w Warszawie w wyroku z 16 maja 2023 r., sygn.
    akt III SA/Wa 2530/22 (orzeczenie nieprawomocne) stwierdził: „(...) dokonując wykładni
    analizowanego przepisu w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku, w
    którym przychód uzyskany za granicą, z uwagi na brak uwzględnienia kosztów przy
    ustaleniu podstawy opodatkowania, jest w istocie dochodem, należy przyjąć, że to właśnie
    ta sama wartość uwzględniona w rachunku podatkowym za granicą, musi być
    uwzględniona w obliczeniu limitu, o którym mowa w tym przepisie. W konsekwencji, mimo
    z pozoru jasnego rezultatu wykładni językowej użytego w art. 20 ust. 1 zd. 3 u.p.d.o.p.
    pojęcia dochodu, gdy opodatkowaniu za granicą podlega przychód (a nie dochód), to tę
    wartość należy uwzględnić przy obliczeniu limitu, o którym mowa w analizowanym
    przepisie. Kwota ta de facto stanowi bowiem »dochód uzyskany w obcym państwie«”.
    Tożsamo WSA w Gliwicach z 1 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 833/22, w Warszawie z 14
    czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2521/21 i z 28 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1049
    /21.
    W przypadku gdyby organ pragnie zająć inne stanowisko niż zaprezentowane przez
    Wnioskodawcę, należy zauważyć, iż:

    - Wnioskodawca dodatkową argumentację w ww. zakresie przedstawił również w części
      uzasadnienia do pytania nr 2
    - Wnioskodawca nie osiąga dochodów ze źródeł położonych zagranicą w postaci
      zagranicznego zakładu podatkowego. Opodatkowanie zakładu zagranicznego odbywa
      się wg przepisów obowiązujących w danym państwie, przy czym zysk zagranicznego
      oddziału jest zyskiem polskiej spółki i w zależności od zawartej w umowie o unikaniu
      podwójnego opodatkowania metodzie może podlegać również w Polsce. Dochód
      osiągnięty za pośrednictwem zagranicznego zakładu podlega opodatkowaniu w
      obcym kraju tylko w takim zakresie, w jakim przychody i koszty mogą być przypisane
      temu zakładowi. Zyski przypisuje się zakładowi w wysokości która byłaby tożsama
      gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych
      warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w
      stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem. Konsekwencją takiego
      podejścia jest również uwzględnienie alokacji poniesionych kosztów do zakładu
      podatkowego. Co do zasady, zakład może zostać obciążony kosztami ponoszonymi
      przez przedsiębiorstwo macierzyste w związku z działalnością zakładu łącznie z
      kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi, niezależnie od tego, czy
      powstały w tym państwie, w którym położony jest zakład, czy gdzie indziej.
      W analizowanej sytuacji podatnik nie dokonuje przypisania kosztów do przychodów
      względem których zagraniczny płatnik dokonał potrącenia podatku u źródła
      zaliczonego zgodnie z przepisami lokalnymi (Tajwanu) jako tzw. inne przychody,
      bowiem nie prowadzi zakładu podatkowego na Tajwanie,
    - Wnioskodawca koszty bezpośrednie dotyczące przychodów z tytułu usług projektowych
      wykazuje zgodnie z okresem za jaki została zrealizowana usługa, przy czym celem
      ustawodawcy poprzez wskazanie przychodu (dochodu) nie jest automatyczne
      zobowiązanie do ustalenia wysokości dochodu dla odliczenia.
    Wnioskodawca świadcząc usługi projektowe nie ma świadomości czy w rozumieniu
    przepisów innego kraju lub ich wykładni kontrahent zagraniczny nie będzie zobowiązany
    wejść w rolę płatnika i dokonać potrącenia podatku u źródła. Zapłata dokonywana przez
    zagranicznego kontrahenta może i niejednokrotnie jest dokonywana w innym roku niż
    Spółka rozpoznała moment powstania przychodu podatkowego. W związku z powyższym
    uwzględnienie dla celów obliczenia limitu odliczenia zapłaconego podatku u źródła
    kosztów podatkowych dotyczących realizowanej usługi by określić dochód stanowi błąd w
    rozumieniu konstrukcji przepisów, bowiem jak wyżej wskazano w analizowanej sytuacji
    mamy do czynienia z przychodem, a koszty związane z realizacją usługi poza RP nie są
    ponoszone, tym samym przychód równa się dochód. Inne podejście skutkowałoby
    koniecznością wykazania kosztów dwukrotnie, ew. zmuszałoby podatnika to dokonywania
    korekty kosztów podatkowych, które w momencie dokonania potrącenia podatku u źródła
    przez zagranicznego kontrahenta traciłyby charakter kosztu bezpośredniego w latach
    /okresach ubiegłych.
    Podkreślić przy tym należy, iż w przypadku Wnioskodawcy, ustalenie kwoty kosztów
    uzyskania przychodów dotyczących przychodów uzyskanych za granicą nie jest możliwe.
    Wynika to z faktu, iż - jak wskazano w opisie stanu faktycznego - Wnioskodawca uzyskuje
    przychody w zakresie usług projektowych w odniesieniu do kontrahentów z wielu krajów,
    ponosząc jednocześnie wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, które są
    związane z całością prowadzonej działalności bez rozróżnienia na poszczególne kraje.
    Spółka nie prowadzi odpowiedniej ewidencji, która pozwalałaby na przyporządkowanie
    kosztów do uzyskanego za granicą przychodu.
    Wnioskodawca wskazuje również, że koszty uzyskania przychodów, co do zasady są
    ponoszone i byłyby ponoszone na praktycznie niezmienionym poziomie niezależnie od
    tego, czy Wnioskodawca udzieliłby licencji kontrahentowi zagranicznemu czy też
    sprzedawał je jedynie na terytorium Polski. Wskazane wydatki są bowiem związane z

    prowadzoną działalnością w obszarze świadczenia usług projektowych niezależnie od
    ilości wykonanych zleceń.
    Wnioskodawca wskazuje, iż niewłaściwa ocena zastosowania art. 15 ust. 1, 2, 2a, 2b u.p.d.
    o.p. nie może prowadzić do wniosku, że Spółka jest zobowiązana do przypisania dla celów
    ustalenia limitu odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.p. wszystkich kosztów
    związanych z przychodem, zarówno bezpośrednich jak i pośrednich, podczas gdy alokacja
    ww. kosztów nie wynika z treści tych przepisów.
    Końcowo: przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód, czyli
    nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
    Z powyższych względów uznać należy, że zaliczanie kwot do kosztów uzyskania
    przychodów jest z punktu widzenia u.p.d.o.p. uprawnieniem podatników, a nie ich
    obowiązkiem (a zatem, przykładowo, nie wchodzi w grę zarzucenie podatnikom zaniżenia
    kosztów uzyskania przychodów; księgi, w których nie są uwzględniane niektóre koszty, nie
    mogą również zostać uznane za prowadzone w sposób wadliwy czy nierzetelny).
    Przesłanka ta powinna być również wzięta pod uwagę przy ocenie sposobu określenia
    limitu odliczenia potrąconego podatku u źródła w ramach opodatkowania osiągniętego
    przychodu w innym kraju niż Polska.
    Ad 6
    Przepisy podatkowe nie określają bliżej sposobu udokumentowania podatku zapłaconego
    zagranicą. W myśl art. 20 ust. 1 u.p.d.o.p., odliczeniu podlega podatek zapłacony za
    granicą. Obowiązkiem podatnika jest zatem odpowiednio udokumentować polskiemu
    organowi podatkowemu fakt zapłacenia podatku za granicą i jego wysokość.
    Zgodnie z ogólnymi regulacjami zawartymi w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.): „Jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.”
    Artykuł 181 Ordynacji podatkowej stanowi z kolei: „Dowodami w postępowaniu
    podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez
    stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku
    oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności
    analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli
    podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku
    postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub
    wykroczenia skarbowe.”
    Fakt zapłaty podatku powinien być wiarygodnie udokumentowany, ponieważ jest to
    warunek do odliczenia zapłaconego podatku pomimo, że ustawa o podatku dochodowym
    od osób prawnych nie stanowi wprost jakie dokumenty powinien posiadać podatnik, aby
    mógł skorzystać z omawianego odliczenia.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie budzącym wątpliwości potwierdzeniem faktu zapłaty podatku
    za granicą oraz jego wysokości, jest informacja sporządzona przez kontrahenta (opisana
    szczegółowo w stanie faktycznym wniosku), potwierdzona dodatkowo przez stosowny
    organ administracji podatkowej w państwie źródła, zawierająca wskazanie wysokości i
    rodzaju wpłaconego podatku oraz podmiotu za jaki uiszczany jest podatek, w tym
    otrzymanie tzw. paragonu podatkowego potwierdzającego dokonanie zapłaty.
    Dodatkowo, spółka dysponuje oświadczeniem kontrahenta wskazującym szczegółowo
    numery faktur wystawione przez Wnioskodawcę wraz z kwotą faktury oraz kwotą podatku
    odprowadzonego przez kontrahenta do właściwego organu podatkowego na Tajwanie.
    Zdaniem Spółki, dokumenty przedstawione w stanie faktycznym uzyskane od kontrahenta
    są wystarczające do udokumentowania kwoty podatku zapłaconego (pobranego) na
    Tajwanie. Dowód ten potwierdza zatem, od jakiego przychodu podatek został pobrany
    (faktycznie zapłacony) na Tajwanie. Przychody te zostały wykazane również jako
    podlegające opodatkowaniu w Polsce.
    Ad 7

    Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    W związku z powyższym, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie
      udokumentowany,
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika
      działalnością gospodarczą,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. stanowić mogą
    koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z
    osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Zdaniem Wnioskodawcy - co do zasady - zapłacony podatek dochodowy nie stanowi
    kosztu uzyskania przychodów, niemniej jednak w analizowanym przypadku cała wartość
    osiągniętego przychodu podlegającego opodatkowaniu poza RP została lub zostanie ujęta
    w kalkulacji podatku dochodowego za rok w którym zrealizowana jest usługa. Brak
    możliwości potrącenia nieodliczonej wysokości podatku dochodowego będzie powodował,
    iż Wnioskodawca nie otrzyma całości należności przysługującej mu od kontrahenta
    zagranicznego. Powoduje to, iż kwota potrąconego podatku u źródła przez kontrahenta
    zagranicznego zgodnie z lokalnymi przepisami podatkowymi (tutaj: odpowiednikiem na
    Tajwanie polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) powyżej limitu
    odliczenia w zeznaniu rocznym powinna stanowić koszt uzyskania przychodów;
    potrącenie następuje bowiem jako uszczerbek w majątku Wnioskodawcy. Spółce będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia ww. wartości podatku u źródła w kosztach uzyskania
    przychodów roku w którym podatek ten nie będzie odliczony (w roku za który podatek
    został obliczony, tj. zwykle w roku następnym po roku potrącenia tego podatku przez
    kontrahenta, co wynika z konstrukcji obliczenia limitu odliczenia podatku u źródła które
    następuje na etapie składania zeznania rocznego).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytań Nr 1, 3-4 i 6 jest
    prawidłowe.
    W zakresie pytań Nr 3-4 i 6 odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa
    stanowiska.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

w zakresie dot. pytań 1, 2, 5 i 7
    Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Polski prawodawca w przepisach ustawy o CIT regulujących problematykę dochodów
    uzyskiwanych przez podatników posiadających nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce (rezydentów), którzy uzyskują dochody ze źródeł położonych poza terytorium
    Polski unormował jako jedyną metodę eliminacji podwójnego opodatkowania tzw.
    metodę zaliczenia zwykłego (proporcjonalnego).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Stosownie do art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę
      opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku.
    Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy:
      Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę
      opodatkowania nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów, o których mowa
      w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
      prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      zagraniczny zakład uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w
      art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu
      dochodu przypadającego na zagraniczny zakład.
    Wskazać przy tym należy, że art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT stanowi, że:
      Wolne od podatku są dochody osiągane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników określonych w art. 3 ust. 1, jeżeli umowa międzynarodowa, której
      Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi.
    W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT:
      Jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody
      (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w
      obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 17

      ust. 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z
      dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W
      tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę
      równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może
      jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia,
      która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Powołany art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, ustanawia następujące przesłanki materialne
    pozwalające na dokonanie odliczenia podatku zapłaconego w państwie źródła, tj.:
    1. podmiot podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (jest
        rezydentem);
    2. podatnik ten osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i w obcym
        państwie;
    3. dochody (przychody) osiągane na terytorium obcego państwa podlegają
        opodatkowaniu w tym państwie;
    4. dochody te nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy międzynarodowej,
        której stroną jest Rzeczpospolita Polska, i tym samym nie ma zastosowania art. 17
        ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT;
    5. podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium obcego państwa został
        faktycznie zapłacony w tym państwie.
    Zgodnie z art. 20 ust. 6 ustawy o CIT:
      Łączna kwota odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć tej części
      podatku, która została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która
      proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.
    Jak stanowi art. 20 ust. 8 ustawy o CIT:
      Określając wielkość odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, oraz zwolnienia, o
      którym mowa w ust. 3, kwotę podatku zapłaconego w obcym państwie oraz
      osiągniętego dochodu (przychodu) przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień zapłaty tego podatku lub dzień osiągnięcia dochodu
      (przychodu).
    Stosownie do art. 22a ustawy o CIT:
      Przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zatem postanowienia tych umów mają pierwszeństwo w zastosowaniu przed
    ustawodawstwem krajowym, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
    Należy mieć na uwadze również art. 22b ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      Zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym
      podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zasadach unikania podwójnego
    opodatkowania oraz zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu stosowanych przez Rzeczpospolitą Polską i terytorium, do którego stosuje się
    prawo podatkowe należące do właściwości Ministra Finansów Tajwanu, podpisanej w
    Tajpej dnia 21 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 2244, dalej: UPO):
        Zasady unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania uchylaniu się od
        opodatkowania w zakresie podatków od dochodu stosowane przez Rzeczpospolitą

        Polską i terytorium, do którego stosuje się prawo podatkowe należące do
        właściwości Ministra Finansów Tajwanu, określa Porozumienie między
        Warszawskim Biurem Handlowym w Tajpej a Biurem Gospodarczym i Kulturalnym
        Tajpej w Warszawie w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
        zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu
        wraz z Protokołem, podpisane w Tajpej dnia 21 października 2016 r., zwane dalej
        "Porozumieniem", które stanowi załącznik do ustawy.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. porozumienia:
        Niniejsze Porozumienie dotyczy osób, które mają miejsce zamieszkania lub
        siedzibę na jednym lub obu terytoriach.
    W myśl art. 2 ust. 2 i 3 ww. porozumienia:
    2. Za podatki od dochodu uważa się wszystkie podatki pobierane od całego dochodu
      albo od części dochodu, włączając w to podatki od zysków z przeniesienia własności
      majątku ruchomego lub nieruchomego, podatki od całkowitych kwot pensji lub
      wynagrodzeń wypłacanych przez przedsiębiorstwa, jak również podatki od przyrostu
      majątku.
    3. Do obecnie istniejących podatków, których dotyczy Porozumienie, należą w
      szczególności:
        a) na terytorium, do którego stosuje się prawo podatkowe należące do właściwości
          polskiego Ministerstwa Finansów:
          (i) podatek dochodowy od osób fizycznych, oraz
          (ii) podatek dochodowy od osób prawnych;
        b) na terytorium, do którego stosuje się prawo podatkowe należące do właściwości
          Ministerstwa Finansów Tajwanu:
          (i) podatek dochodowy od zysków przedsiębiorstw,
          (ii) skonsolidowany podatek dochodowy od osób fizycznych, oraz
          (iii) podstawowy podatek dochodowy.
    Zgodnie z art. 22 ww. porozumienia:
    1. Z zastrzeżeniem postanowień prawa terytorium, o którym mowa w artykule 2 ustęp 3
      litera a), podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:
      a) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium, o którym
        mowa w artykule 2 ustęp 3 litera a) osiąga dochód, który, zgodnie z
        postanowieniami niniejszego Porozumienia może być opodatkowany na
        terytorium o którym mowa w artykule 2 ustęp 3 litera b), pierwsze wymienione
        terytorium zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby, kwoty
        równej podatkowi dochodowemu zapłaconemu na drugim terytorium. Jednakże
        takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed
        dokonaniem odliczenia, która przypada na dochód uzyskany na tym drugim
        terytorium.
      b) jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszego Porozumienia, dochód
        uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium o
        którym mowa w artykule 2 ustęp 3 litera a), jest zwolniony z opodatkowania na
        tym terytorium, wówczas to terytorium może przy obliczaniu kwoty podatku od
        pozostałego dochodu takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód.
    2. Z zastrzeżeniem postanowień prawa terytorium, o którym mowa w artykule 2 ustęp 3
      litera b), podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:

      jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium o którym mowa
      w artykule 2 ustęp 3 litera b) osiąga dochód na drugim terytorium, kwota podatku od
      takiego dochodu, zapłaconego na drugim terytorium (wyłączając, w przypadku
      dywidend, podatek zapłacony w odniesieniu do zysków, z których dywidendy są
      wypłacane) oraz zgodnie z postanowieniami niniejszego Porozumienia, będzie
      zaliczona na poczet podatku nałożonego na tę osobę w pierwszym wymienionym
      terytorium. Jednakże kwota odliczenia nie może przekroczyć kwoty podatku od
      dochodu, w pierwszym wymienionym terytorium, wyliczonego zgodnie z jego prawem
      i regulacjami podatkowymi.
    Stosownie do art. 26 ww. porozumienia:
    1. Właściwe organy terytoriów będą wymieniały takie informacje, które mogą mieć
      istotne znaczenie dla stosowania postanowień niniejszego Porozumienia albo dla
      wykonywania lub wdrażania wewnętrznego ustawodawstwa terytoriów dotyczącego
      podatków bez względu na ich rodzaj i nazwę, nałożonych przez terytoria lub ich
      jednostki terytorialne albo władze lokalne w zakresie, w jakim opodatkowanie to nie
      jest sprzeczne z niniejszym Porozumieniem. Wymiana informacji nie jest ograniczona
      postanowieniami artykułu 1.
    2. Wszelkie informacje uzyskane przez terytorium zgodnie z ustępem 1 będą stanowiły
      tajemnicę na takiej samej zasadzie, jak informacje uzyskane zgodnie z
      ustawodawstwem wewnętrznym tego terytorium i będą mogły być ujawnione
      jedynie osobom lub organom (w tym sądom i organom administracyjnym)
      zajmującym się wymiarem lub poborem, egzekucją lub ściganiem albo
      rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków, których dotyczy ustęp 1, lub
      sprawowaniem nad nimi nadzoru. Takie osoby lub organy będą wykorzystywać
      informacje wyłącznie w takich celach. Mogą one ujawniać te informacje w jawnym
      postępowaniu sądowym lub w orzeczeniach sądowych.
    3. Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane jako
      zobowiązujące terytorium do:
        a) stosowania środków administracyjnych, które są sprzeczne z ustawodawstwem
          lub praktyką administracyjną tego lub drugiego terytorium;
        b) udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie
          własnego ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej
          tego lub drugiego terytorium;
        c) udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą,
          przemysłową, kupiecką lub zawodową albo działalność handlową lub
          informacji, których udzielanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym
          (ordre public).
    4. Jeżeli terytorium występuje o informację zgodnie z niniejszym artykułem, drugie
      terytorium użyje środków służących zbieraniu informacji, aby ją uzyskać, nawet jeżeli
      to drugie terytorium nie potrzebuje tej informacji dla własnych celów podatkowych.
      Wymóg, o którym mowa w zdaniu poprzednim podlega ograniczeniom, o których
      mowa w ustępie 3, lecz w żadnym przypadku takie ograniczenia nie mogą być
      rozumiane jako zezwalające terytorium na odmowę dostarczenia informacji jedynie
      dlatego, że nie ma ono wewnętrznego interesu w odniesieniu do takiej informacji.
    5. Postanowienia ustępu 3 w żadnym przypadku nie będą interpretowane jako
      zezwalające terytorium na odmowę dostarczenia informacji wyłącznie z takiego
      powodu, że informacja jest w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej,

      przedstawiciela, agenta lub powiernika albo dotyczy relacji właścicielskich w danym
      podmiocie.
    Zgodnie z art. 27 ust. 2 ww. porozumienia:
    Niniejsze Porozumienie będzie miało zastosowanie:
      a) w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu osiągniętego w dniu
        1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym
        niniejsze Porozumienie wejdzie w życie; oraz
      b) w odniesieniu do pozostałych podatków, do dochodu osiągniętego w jakimkolwiek
        roku podatkowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku
        kalendarzowym następującym po roku, w którym niniejsze Porozumienie wejdzie w
        życie.
    W konsekwencji, podstawę prawną do uzyskania potrzebnych informacji przez polskie
    organy podatkowe stanowi art. 26 porozumienia.
    Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wnioskodawca jest uprawniony do
    odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych kwoty równej podatkowi
    zapłaconemu w Tajwanie, do wysokości limitu.
    Z opisu sprawy m.in. wynika, że
      - podlegają Państwo nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce;
      - osiągają Państwo przychód (dochód) zarówno na terytorium Polski, jak i za granicą;
      - dochody (przychody) osiągane na terytorium Tajwanu podlegają opodatkowaniu w
        tym państwie;
      - dochody osiągane przez Państwa, nie są wolne od podatku na mocy postanowień
        UPO i nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT;
      - podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Tajwanu został
        faktycznie zapłacony w tym państwie.
    W świetle powyższego, spełniacie Państwo warunki dla odliczenia, o którym mowa w art.
    20 ust. 1 ustawy o CIT dla podatku u źródła potrącanego przez zagranicznego kontrahenta
    w związku ze sprzedażą usług projektowych.
    Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku Nr 1, należało uznać za prawidłowe.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytań oznaczonych we wniosku:
    - Nr 2 jest kwestia ustalenia, czy jeżeli spełnione są warunki wynikające z pytania Nr 1, to
      w jaki sposób Wnioskodawca powinien określić limit odliczenia,
    - Nr 5 jest kwestia ustalenia, czy Spółka może odliczyć od podatku polskiego CIT, podatek
      „u źródła” zapłacony (pobrany) przy wypłacie/otrzymaniu przychodów z zagranicznych
      należności z tytułu usług projektowych do limitu obliczonego przy zastosowaniu
      polskiej stawki podatku dochodowego w stosunku do tych przychodów, bez ich
      pomniejszania o koszty uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze wyżej cytowane przepisy stwierdzić należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1
    ustawy o CIT, Spółce przysługuje prawo do odliczenia od podatku obliczonego od
    łącznej sumy dochodów, kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Tajwanie. Kwota

    odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
    dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym
    państwie.
    W celu dokonania prawidłowego obliczenia limitu podatku zapłaconego za granicą
    podlegającego odliczeniu od podatku dochodowego od osób prawnych, należy:
    1. obliczyć podatek (zgodnie z regulacjami ustawy o CIT) od sumy dochodów
    uzyskanych w kraju i za granicą, tj.:
    (A+B) x 19% = C
    gdzie:
    A - dochód krajowy,
    B - dochód zagraniczny,
    C - wyliczona kwota podatku od łącznych dochodów;
    2. następnie wyliczony podatek (C) (od łącznych dochodów) należy pomnożyć przez
    dochód uzyskany za granicą (B), a następnie podzielić przez łączny dochód z kraju i
    zagranicy, tj.:
    (C x B) / (A+B) = D - limit podatku zapłaconego w państwie źródła podlegający
    odliczeniu.
    Analiza powyżej cytowanego przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, prowadzi do wniosku,
    że dla celów kalkulacji limitu odliczenia konieczne jest uwzględnienie dochodu
    uzyskanego w obcym państwie podlegajacego tam opodatkowaniu. Oznacza to, że do
    przychodu uzyskanego w obcym państwie powinny być przypisane odpowiadające mu
    koszty uzyskania, o ile koszty takie są rozliczane w rachunku podatkowym ustalanym na
    terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej.
    Należy zauważyć, że zgodnie z powyższą regulacją podatek w Polsce oblicza się od
    sumy dochodów uzyskanych w kraju i za granicą (zgodnie z regulacjami polskiej ustawy
    CIT), a następnie od obliczonego w ten sposób podatku odlicza się kwotę równą
    podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Limitem odliczenia jest jednak ta część
    podatku obliczonego zgodnie z regulacjami polskimi, która proporcjonalnie przypada
    na dochód zagraniczny (uwzględniony do opodatkowania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej).
    Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że ustalając limit kwoty odliczenia
    zapłaconego Podatku zagranicznego, w sytuacji, gdy ten Podatek zagraniczny zostanie
    pobrany od Przychodu zagranicznego (tj. kwoty wynikającej z faktury dokumentujących
    sprzedaż usług) bez uwzględnienia jakichkolwiek kosztów zagranicznych, Spółka
    powinna przyjąć, że dochód uzyskany w obcym państwie, o który mowa w art. 20 ust. 1
    zdanie 3 in fine ustawy o CIT, jest równy przychodowi Wnioskodawcy. Jak już wskazano
    powyżej przychód uzyskany w obcym państwie należy pomniejszyć o koszty uzyskania
    przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww.
    ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma
    lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub

    zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której
    pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek
    przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem
    jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-
    skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną
    szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi
    zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na
    powstanie lub zwiększenie jego przychodu.
    Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o
    kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    1) bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    2) inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

    Stosownie do postanowień art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
    podatkowego do dnia:
      1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
        później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
        podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
      2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
        złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
        obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
      - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
        przychody.
    W mysl art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o CIT:
      Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z
      przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
      przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim
      stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
      w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do art. 15 ust. 2a ustawy o CIT:
      Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik
      ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego

      opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
      odpowiednio.
    Zgodnie z ww. art. 15 ust. 2b ustawy o CIT:
      W przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz
      przychody z innych źródeł przychodów, przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do
      przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów innych niż bezpośrednio związane z
      przychodami.
    Z treści powyższych przepisów regulujących zasady alokacji kosztów pośrednich do
    przychodów nie wynika, aby koszty te miały być alokowane tylko do przychodów
    uzyskiwanych w Polsce. Gdyby zamiarem ustawodawcy było, żeby alokacja kosztów
    pośrednich dotyczyła tylko przychodów polskich, a nie uzyskiwanych za granicą, norma
    art. 15 ust. 2, 2a lub 2b ustawy o CIT przybrałaby z pewnością inne brzmienie.
    Jak już wskazano powyżej dla celów kalkulacji limitu odliczenia konieczne jest
    uwzględnienie dochodu uzyskanego w obcym państwie. Oznacza to, że do przychodu
    uzyskanego w obcym państwie powinny być przypisane odpowiadające mu koszty
    uzyskania, o ile koszty takie są rozliczane w rachunku podatkowym ustalanym na
    terytoriom Polski.
    Należy zauważyć, że podatek w Polsce oblicza się od sumy dochodów uzyskanych w kraju i
    za granicą (zgodnie z regulacjami polskiej ustawy o CIT), a następnie od obliczonego w ten
    sposób podatku odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie.
    Limitem odliczenia jest jednak ta część podatku obliczonego zgodnie z regulacjami
    polskimi, która proporcjonalnie przypada na dochód zagraniczny (uwzględniony do
    opodatkowania na terytorium Polski).
    Odnosząc powyższe rozważania do opisu sprawy stwierdzić należy, że Spółka, ustalając
    dochód zagraniczny, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT i przypisując koszty
    podatkowe do przychodów podlegających opodatkowaniu za granicą, powinna uwzględnić
    wszystkie koszty związane z tym przychodem zarówno bezpośrednie jak i pośrednie.
    Natomiast w odniesieniu do kosztów pośrednich, które będą wspólne dla całej
    działalności należy dokonywać alokacji odpowiedniej części tych kosztów do przychodów
    pochodzących z danego kraju, zgodnie z zasadami zawartymi w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku
    Nr 2 i 5 należało uznać za nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu oznaczonym we wniosku Nr 7 dotyczą kwestii
    ustalenia, czy kwota podatku u źródła potrącanego przez zagranicznego kontrahenta w
    związku ze sprzedażą usług projektowych w sytuacji gdy przekraczać będzie limit
    odliczenia będzie mogła stanowić koszt uzyskania przychodów w roku w którym podatek
    ten zostanie ujęty w rozliczeniu podatkowym, tj. w roku w którym składane jest zeznanie
    roczne.
    Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Z powyższego wynika, że kosztem uzyskania przychodów będzie m.in. taki koszt, który nie
    będzie znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT wskazano katalog wydatków niestanowiących kosztów
    uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT:

      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego oraz wpłat z
      zysku określonych w odrębnych przepisach.
    Powyższy przepis nie obejmuje podatku dochodowego odprowadzonego przez podmiot w
    konsekwencji pełnienia roli płatnika podatku dochodowego. Zakres ww. przepisu dotyczy
    tylko tego podatku dochodowego, który jest uiszczany przez podatnika.
    W rozpatrywanej sprawie otrzymują Państwo wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług
    od Kontrahenta z Tajwanu. Otrzymywane wynagrodzenie podlega w Tajwanie
    opodatkowaniu podatkiem u źródła. Z uwagi na powyższe Państwa kontrahent jest
    zobowiązany do pobrania i zapłaty Podatku Zagranicznego z wynagrodzenia należnego
    Wnioskodawcy.
    W związku z powyższym, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 15
    ustawy CIT, bowiem Spółka będzie podatnikiem Podatku Zagranicznego, do którego
    pobrania zobowiązany jest Państwa kontrahent, pełniący rolę płatnika tego podatku.
    W konsekwencji, Spółka nie będzie mogła zaliczyć kwoty zapłaconego podatku
    dochodowego (Podatku Zagranicznego) do podatkowych kosztów uzyskania przychodu.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 7 jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń
    sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla
    organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Aby
    interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.