Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.466.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, miejsce opodatkowania
Usług Logistycznych w Polsce oraz prawo do odliczenia
podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
magazyn
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
usługi-usługi związane z nieruchomościami
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski, miejsca opodatkowania Usług Logistycznych oraz prawa do odliczenia
    podatku naliczonego. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 16
    września 2025 r. (wpływ 16 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. S.p.A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest włoską spółką, która należy do
    międzynarodowej grupy kapitałowej B (dalej: „Grupa”). Spółka jest zarejestrowana jako
    aktywny podatnik VAT we Włoszech oraz w kilku innych krajach UE, w tym także w Polsce.
    Spółka jest (...) w branży (...), zajmującej się dystrybucją i marketingiem (...) oraz produktów
    pomocniczych produkowanych lub sprzedawanych przez Grupę B (dalej: „Produkty”).
    W ramach swojej działalności Spółka, w 2025 roku, rozpoczęła korzystanie z magazynu w
    Polsce w celach logistycznych. Produkty (które przez cały czas są własnością Spółki) są tam
    przechowywane.
    Planowana działalność w Polsce polega na zakupie towarów zarówno poprzez zakupy
    lokalne, nabycia wewnątrzwspólnotowe towarów, jak i import towarów oraz dalszą
    sprzedaż Produktów do podmiotów powiązanych w Polsce, innych państwach
    członkowskich UE oraz krajach trzecich.
    W tym celu Spółka postanowiła nawiązać współpracę z kilkoma dostawcami usług w
    Polsce – w tym między innymi:
        profesjonalnym dostawcą usług logistycznych i magazynowych (dalej: „Dostawca”),
        z którym Spółka podpisała kompleksową umowę logistyczną (dalej: „Umowa
        Logistyczna”) – więcej szczegółów poniżej;
        dodatkowym dostawcą, który będzie odpowiedzialny za dystrybucję Produktów na
        rynku polskim;

        Organizacją Odzysku – która będzie odpowiedzialna za usługi związane z odzyskiem
        i recyklingiem odpadów pokonsumpcyjnych;
        oraz lokalnym podmiotem z Grupy B.
    Ze względu na charakter tego wniosku (który ma na celu potwierdzenie opodatkowania
    polskim podatkiem VAT usług logistycznych oraz możliwej obecności stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce) Spółka wskazuje – dla
    jasności – że wszędzie tam, gdzie poniżej odnosi się do „Dostawcy”, ma na myśli dostawcę
    usług logistycznych, z którym Spółka podpisała Umowę Logistyczną.
      I. Magazyn i Usługi Logistyczne
    Kompleksowe usługi logistyczne i magazynowe świadczone przez Dostawcę (dalej: „Usługi
    Logistyczne”) są realizowane w magazynie zlokalizowanym w (...), Polska (dalej:
    „Magazyn”), który jest własnością Dostawcy.
    Dostawca jest doświadczonym dostawcą profesjonalnych usług logistycznych z
    odpowiednią siecią, obiektami magazynowymi, przewoźnikami zewnętrznymi oraz
    wszystkimi licencjami i kwalifikacjami niezbędnymi do świadczenia usług logistycznych.
    Dostawca dysponuje odpowiednią struktura pod względem zasobów i personelu.
    Usługi Logistyczne świadczone przez Dostawcę obejmują przechowywanie i obsługę
    towarów w magazynie w Polsce. Korzystanie z magazynu przez Spółkę jest wliczone w
    opłatę za usługę płaconą Dostawcy. Dostawca będzie również odpowiedzialny za
    dystrybucję na inne rynki poza Polską od 2026 roku, ale nie jest/nie będzie
    odpowiedzialny za dystrybucję w Polsce.
    Zgodnie z Umową Logistyczną, Dostawca będzie zarządzał Magazynem i zapewni
    wszystkie niezbędne meble, archiwa, urządzenia komunikacyjne, sprzęt, materiały
    eksploatacyjne, przenośniki (i/lub sortery) oraz inne przedmioty, które mogą być
    wymagane. Palety jednak będą własnością Spółki lub wynajmowane Spółce przez lokalny
    podmiot z Grupy B.
    Planowany okres obowiązywania Umowy Logistycznej został ustalony przez strony w taki
    sposób, że Usługi Logistyczne rozpoczną się 1 lipca 2025 roku i będą ważne do 31 grudnia
    2028 roku. Po tym okresie Umowa Logistyczna będzie automatycznie przedłużana na
    kolejny rok do 31 grudnia 2029 roku, chyba ze zostanie rozwiązana wcześniej. W
    przypadku odnowienia Umowy Logistycznej na kolejny rok, strony zgadzają się, że taryfy
    zostaną zaktualizowane na podstawie procedury zawartej w Umowie Logistycznej.
    Zgodnie z Umową Logistyczną, celu prawidłowego świadczenia Usług Logistycznych:
        Dostawca zobowiązuje się do wyznaczenia dedykowanej części Magazynu, aby
        zapewnić odpowiednie warunki przechowywania i wypełnić postanowienia
        umowne między stronami.
        Dostawca zobowiązuje się do dostosowania wyznaczonej części Magazynu do
        przechowywania Produktów Spółki, zapewniając:
        obszary regałów paletowych;
        obszary wyposażone w półki i regały do przechowywania luzem Produktów;
        obszary do układania palet jedna na drugą;
        obszary do przechowywania produktów dużych rozmiarów.
    Dostawca jest zobowiązany do przechowywania w Magazynie wyłącznie Produktów Spółki,
    chyba, że uzyska wcześniej pisemną zgodę Wnioskodawcy na przechowywanie innych
    produktów, która może być wstrzymana według wyłącznego uznania Spółki.

    Przechowywanie Produktów, w celu zapewnienia odpowiedniej konserwacji, będzie
    prowadzone zgodnie z procedurami i standardami konserwacji określonymi przez Spółkę
    w Umowie Logistycznej. Całkowita gwarantowana pojemność Magazynu zgodnie z Umową
                    2Logistyczna wynosi 16,118 m (w 2025 roku minimalna powierzchnia Magazynu
                              2dedykowana Wnioskodawcy wyniesie 8,051 m, natomiast w 2026 roku minimalna
                                2powierzchnia dedykowana Spółce wyniesie 16,118 m). Powierzchnia Magazynu będzie
    dostępna wyłącznie Spółce (to znaczy, że Spółka będzie jedynym podmiotem, dla którego
    Dostawca świadczy Usługi Logistyczne w tym Magazynie Dostawcy).
    Usługi Logistyczne nabyte przez Wnioskodawcę od Dostawcy będą obejmować między
    innymi (ale nie ograniczając się do):
        przyjmowanie, rozładunek i sprawdzanie Produktów;
        sprawdzanie i przechowywanie Produktów;
        zarządzanie Produktami zwróconymi przez klientów do Magazynu;
        zarządzanie Produktami reklamowanymi w Magazynie;
        świadczenie Spółce usług pomocniczych w Magazynie;
        przygotowanie Produktów w Magazynie z należytą starannością, zapewniając usługi
        i sprzęt ochrony;
        inwentaryzację przechowywanych Produktów w Magazynie;
        kompletowanie i wysyłkę Produktów do odbiorców towarów Spółki i klientów;
        realizację zamówień transportowych i załadunek Produktów z Magazynu
        /Magazynów;
        przygotowywanie dokumentów transportowych;
        zarządzanie, przechowywanie i utrzymanie palet Spółki.
    Dodatkowo, Dostawca jest również zobowiązany do wykonywania działań pomocniczych,
    takich jak: skanowanie etykiet, aplikacja (...), obsługa zwrotów, zarządzanie utylizacją (...),
    przeładunek, konserwacja palet, układanie/rozkładanie (...), czyszczenie brudnych (...), itp.
    Ponadto, Dostawca rozwija i utrzymuje efektywny system komputerowy do zarządzania
    Usługami Logistycznymi, który zapewni skutecznie wykonanie Umowy Logistycznej oraz
    dostarczy niezbędne elementy do kontroli i monitorowania oraz będzie współpracować z
    systemem komputerowym Spółki.
    Oprócz powyższego, Dostawca jest obowiązany organizować bezpieczny transport
    produktów z Magazynu do odbiorców lub klientów, przestrzegając procedur Spółki oraz
    wszelkich ograniczeń dotyczących rozmiaru, wagi lub obsługi. Jak wskazano powyżej,
    Dostawca będzie odpowiedzialny za dystrybucję Produktów na rynki poza Polską - jednak
    podkreślono, że te same zasady dotyczące transportu będą miały zastosowanie również
    do innego dostawcy dystrybucji, który będzie odpowiedzialny za dystrybucję Produktów
    na rynku polskim.
      II. Kontrola i Dostęp do Magazynu
    Zgodnie z ustaleniami, Spółka ma prawo swobodnego dostępu do wszystkich obszarów, w
    których przechowywane są Produkty, w normalnych godzinach pracy, a także w innych
    porach po wcześniejszym powiadomieniu.
    Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentacji potwierdzającej działania i usługi
    świadczone przez Dostawcę, takie jak listy wysyłkowe czy dowody nadania. Dostawca jest
    zobowiązany do prowadzenia i utrzymywania rejestrów inspekcji, które będą dostępne dla
    Spółki na żądanie.

    Spółka zastrzega sobie prawo do przeprowadzania inspekcji w dowolnym momencie, z
    minimalnym wyprzedzeniem, w celu oceny jakości obsługi klienta, bezpieczeństwa osób i
    produktów oraz efektywności operacyjnej. W przypadku potrzeby sprawdzenia poziomu
    bezpieczeństwa, Spółka ma również prawo do dostępu do Magazynu po wcześniejszym
    powiadomieniu Dostawcy.
    Dodatkowo, Spółka ma prawo do przeprowadzania inspekcji w siedzibie Dostawcy lub w
    miejscach, w których świadczone są Usługi Logistyczne, przez okres trzech miesięcy po
    rozwiązaniu Umowy Logistycznej. W przypadku rejestrów związanych z celami
    antykorupcyjnymi, Dostawca musi udostępnić te informacje do audytu po pisemnym
    powiadomieniu z piętnastodniowym wyprzedzeniem. Taki dostęp do informacji i
    współpraca w audytach są niezbędne do zapewnienia przejrzystości oraz zgodności z
    obowiązującymi regulacjami i standardami branżowymi.
      III. Pracownicy i Podwykonawcy
    Spółka nie planuje w przyszłości zatrudniać pracowników w Polsce ani na ten moment nie
    planuje wysyłać do Polski żadnego ze swoich pracowników.
    Jednak obecnie w Polsce (od 2021 roku) przebywa jeden oddelegowany pracownik –
    Menedżer Logistyki. Pracownik ten jest zatrudniony przez Spółkę, ale oddelegowany do
    lokalnego podmiotu w Grupy B. Oznacza to, że Menedżer Logistyki jest prawnie
    zatrudniony przez Spółkę, ale formalnie oddelegowany do lokalnego podmiotu w Grupy B.
    Działania Menedżera Logistyki obejmują koordynację logistyki w Europie Wschodniej.
    Główne obowiązki obejmują koordynację logistyki lokalnej w tym regionie, wspieranie
    różnych rynków w dostępności (...) oraz zarządzanie relacjami z magazynami i
    przewoźnikami. W związku z tym rola ta nie jest związana z Magazynem w Polsce, lecz
    obejmuje cały obszar Europy Wschodniej, w tym rynki, które nie są bezpośrednio
    obsługiwane przez Magazyn. Rola ta pozostaje niezależna od fizycznej lokalizacji
    Magazynu. Rola nie jest bezpośrednio dedykowana Magazynowi w Polsce, ale część jej
    obowiązków polega także na zarządzaniu i koordynowaniu Magazynu w Polsce.
    Ten pracownik nie ma żadnej mocy decyzyjnej w imieniu Wnioskodawcy. W szczególności,
    Menedżer Logistyki nie może wybierać dostawców i nie ma uprawnień do podpisywania
    umów na podstawie pełnomocnictwa. Koordynuje jedynie logistykę w imieniu centralnego
    zespołu we Włoszech, gdzie podejmowane są wszystkie działania zarządcze i decyzyjne.
    Spółka nie planuje zawierać żadnych umów o pracę ani cywilnoprawnych w Polsce, na
    podstawie których jakiekolwiek osoby fizyczne wykonywałyby pracę w Polsce na jej rzecz.
    Zatrudnienie pracowników Magazynu będzie realizowane przez Dostawcę, co oznacza, że
    wszyscy pracownicy będą podlegać wyłącznie władzy kierowniczej i hierarchicznej
    Dostawcy. Spółka nie będzie miała żadnych bezpośrednich relacji z tytułu zatrudnienia
    pracowników. Dostawca będzie odpowiedzialny za wynagrodzenia oraz składki na
    ubezpieczenia pracownicze i społeczne.
    Wnioskodawca, mimo braku bezpośredniego zatrudnienia, jest otwarty na współpracę w
    zakresie szkoleń dla pracowników. W relacjach między Spółka a Dostawcą, wszelka
    komunikacja będzie prowadzona przez wyznaczonych przedstawicieli obu stron. Jednak
    Spółka zastrzega sobie prawo do żądania usunięcia wszelkich podwykonawców
    zaangażowanych w świadczenie Usług Logistycznych. Dostawca i Spółka będą regularnie
    organizować co najmniej następujące spotkania: Przegląd Jakości, Spotkanie Operacyjne
    oraz Spotkanie Operacyjne z trybem spotkań ustalanym indywidualnie, tj. online lub
    osobiście w Polsce.
    Wspominany powyżej Dostawca (ani żaden inny dostawca usług w Polsce) nie będzie
    pełnił funkcji kierowniczych w imieniu Spółki – w szczególności nie będzie posiadać ani
    faktycznie wykonywać pełnomocnictw do zawierania umów w imieniu Spółki. Spółka
    podkreśla, że wszystkie decyzje biznesowe dotyczące działalności Spółki (w tym decyzje
    zarządcze, decyzje o składaniu zamówień, sprzedaży Produktów, negocjowaniu i

    podpisywaniu umów) podejmowane są poza Polską, w kraju, w którym znajduje się
    Spółka, tj. we Włoszech. Spółka nie działa również w Polsce za pośrednictwem agenta.
    Wnioskodawca nie będzie prowadził (i nie zamierza prowadzić) żadnej działalności
    gospodarczej w Polsce w formie oddziału, przedstawicielstwa, biura lub innej podobnej
    struktury. Spółka nie będzie również posiadać żadnych innych zasobów technicznych
    umożlwiających jej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych na terytorium
    Polski.
    Obecnie spółka nie jest (i nie planuje być w przyszłości) właścicielem żadnych lokali
    znajdujących się w Polsce. Wnioskodawca nie będzie miał żadnych zasobów materialnych
    w postaci maszyn czy sprzętu w Polsce. Spółka będzie korzystać wyłącznie z Magazynu,
    będącego własnością Dostawcy, który zostanie dostosowany do wymagań Spółki w celu
    prawidłowego wykonania Usług Logistycznych, zgodnie z Umową Logistyczną. Ten
    Magazyn będzie wyłącznie dedykowany działalności Spółki, ale Spółka nie będzie
    sprawować nieograniczonej i bezwarunkowej kontroli nad Magazynem.
    W wyniku planowanego modelu biznesowego, Wnioskodawca powziął wątpliwości co do
    opodatkowania polskim podatkiem VAT nabywanych Usług Logistycznych oraz możliwości
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce.
    Uzupełnienie opisu stanu fatycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
  1) w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana Państwa działalność gospodarcza w kraju
    siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów, lecz w
    sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak prowadzicie Państwo działalność we
    Włoszech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy
    w kraju siedziby korzystacie Państwo z jakichś magazynów, w sposób ogólny jakie zasoby
    osobowe i techniczne posiada Spółka w kraju siedziby itp.).
    Spółka jest głównym podmiotem Grupy B, do którego odnoszą się wszystkie działania
    związane z projektowaniem, rozwojem, produkcją i marketingiem (...).
    Spółka jest operacyjną spółka w holdingu Grupy B i obejmuje około (...) bezpośrednio
    kontrolowanych spółek, trzy spółki stowarzyszone oraz łącznie (...) spółek powiązanych na
    całym świecie, działających głównie w zakresie produkcji i dystrybucji (...).
    Główna działalność Spółki (oraz cała decyzyjność operacyjna) prowadzona jest we
    Włoszech, tj. w kraju, w którym Spółka ma swoją siedzibę główną, ale również magazyny i
    prowadzi działalność produkcyjną w modelu produkcji na zlecenie (Spółka zleca produkcję
    (...)). Średnia liczba pracowników Spółki w 2024 r. wynosiła (...) osób, zatrudnionych
    głównie w siedzibie głównej w (...) we Włoszech, poprzez którą Spółka prowadzi wszystkie
    wymienione poniżej działania.
    Spółka jest licencjobiorcą marki (...), a także posiada pewne znaki towarowe
    instytucjonalne i produktowe.
    Spółka od lat zajmuje się projektowaniem i rozwojem (...) do (...). Większość patentów w
    ramach Grupy jest zgłaszana pod nazwą Spółki.
    Oprócz powyższego, Spółka zajmuje się koordynacją i integracją różnych etapów łańcucha
    dostaw Grupy. Spółka (w kraju swojej siedziby) zarządza i nadzoruje cały proces produkcji,
    od etapu zakupów do dostawy gotowego produktu, poprzez planowanie popytu,
    zarządzanie i planowanie zapotrzebowania, zintegrowaną logistykę oraz bezpośrednią
    współpracę z siecią dystrybucji i sprzedaży, którą obsługują jej spółki zależne utworzone
    na głównych rynkach zagranicznych (w tym także w Polsce).
  2) czy w odniesieniu do dostawców usług w Polsce, w tym do Dostawcy, dodatkowego
    dostawcy odpowiedzialnego za dystrybucję Produktów na rynku polskim, podmiotu
    odpowiedzialnego za usługi związane z odzyskiem i recyklingiem odpadków
    konsumpcyjnych oraz lokalnego podmiotu z Grupy B, Spółka ma bezpośrednią kontrolę

    nad ich zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać
    na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana.
    Spółka wyjaśnia, że w przypadku:
        dostawcy usług logistycznych (tj. Dostawcy) – nie ma bezpośredniej kontroli nad
        zasobami ludzkimi/technicznymi/materialnymi,
        dodatkowego dostawcy odpowiedzialnego za dystrybucję Produktów na rynku
        polskim – nie ma bezpośredniej kontroli nad zasobami ludzkimi/technicznymi
        /materialnymi,
        podmiotu odpowiedzialnego za usługi związane z odzyskiem i recyklingiem
        odpadów konsumenckich – nie ma bezpośredniej kontroli nad zasobami ludzkimi
        /technicznymi/materialnymi,
        lokalnego podmiotu z Grupy B – nie ma bezpośredniej kontroli nad zasobami
        ludzkimi/technicznymi/materialnymi.
  3) czy Państwa Spółka ma wpływ jaka część zasobów technicznych/rzeczowych/osobowych
    dostawców usług w Polsce, w tym do Dostawcy, dodatkowego dostawcy
    odpowiedzialnego za dystrybucję Produktów na rynku polskim, podmiotu
    odpowiedzialnego za usługi związane z odzyskiem i recyklingiem odpadków
    konsumpcyjnych oraz lokalnego podmiotu z Grupy B ma zostać wykorzystana do
    świadczenia Usług Logistycznych, w tym należało wskazać/opisać na czym ten wpływ
    polega i w jaki sposób jest realizowany.
    Spółka wskazuje, że podmioty zewnętrzne świadczą swoje usługi niezależnie, więc do
    świadczenia Usług Logistycznych (wykonywanych przez Dostawcę) wykorzystywane są
    wyłącznie zasoby Dostawcy.
    Jeśli jednak chodzi o to, jak część jest wykorzystywana do ogólnego świadczenia usług na
    rzecz Spółki, potwierdzają Państwo, że w przypadku:
        Dostawcy (usług logistycznych) – brak wpływu na to, jaka część zasobów
        technicznych/materialnych/ludzkich dostawcy jest wykorzystywana na rzecz Spółki
        (z wyjątkiem wykorzystywanej przestrzeni magazynowej – zostało to uzgodnione ze
        Spółką),
        dodatkowego dostawcy odpowiedzialnego za dystrybucję Produktów na rynku
        polskim – brak wpływu na to, jaka część zasobów technicznych/materialnych
        /ludzkich dostawcy jest wykorzystywana na rzecz Spółki,
        podmiotu odpowiedzialnego za usługi związane z odzyskiem i recyklingiem
        odpadów konsumenckich – brak wpływu na to, jaka część zasobów technicznych
        /materialnych/ludzkich dostawcy jest wykorzystywana na potrzeby Spółki,
        lokalnego podmiotu z Grupy B – brak wpływu na to, jaka część zasobów
        technicznych/materialnych/ludzkich dostawcy jest wykorzystywana na potrzeby
        Spółki.
  4) czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakichś przedstawicieli/handlowców
    (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego
    przez Państwa pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów.
    Nie – jak wskazano we wniosku, Spółka nie planuje zatrudniać pracowników w Polsce w
    przyszłości, ani nie planuje obecnie wysyłać żadnego ze swoich pracowników do Polski.

    Jedynym wyjątkiem jest Menedżer Logistyki (oddelegowany do lokalnego podmiotu
    należącego do Grupy B), ale pracownik ten nie ma uprawnień decyzyjnych w imieniu
    Spółki. W szczególności Menedżer Logistyki nie może wybierać dostawców i nie jest
    upoważniony do podpisywania umów na podstawie pełnomocnictwa.
  5) co konkretnie jest intencją/celem nabycia przez Państwa Spółkę od Dostawcy (jakiego
    dokładnie świadczenia oczekuje Państwa Spółka w związku z zawartą Umową Logistyczną)
    Zamiarem Spółki jest uzyskanie kompleksowych usług logistycznych – przy czym ogólnym
    celem biznesowym jest przechowywanie towarów w Magazynie, zarządzanie nimi przez
    Dostawcę usług logistycznych, a następnie dalsza dystrybucja w Polsce i innych krajach
    Europy Wschodniej w celu dalszej obsługi Grupy B w tym regionie.
    Dokładny zakres działań Dostawcy został określony we wniosku w punktach i obejmuje
    między innymi (ale nie wyłącznie):
        przyjmowanie, rozładunek i sprawdzanie Produktów;
        sprawdzanie i przechowywanie Produktów;
        zarządzanie Produktami zwróconymi przez klientów do Magazynu;
        zarządzanie Produktami reklamowanymi w Magazynie;
        świadczenie Spółce usług pomocniczych w Magazynie;
        przygotowanie Produktów w Magazynie z należytą starannością, zapewniając usługi
        i sprzęt ochrony;
        inwentaryzację przechowywanych Produktów w Magazynie;
        kompletowanie i wysyłkę Produktów do odbiorców towarów Spółki i klientów;
        realizację zamówień transportowych i załadunek Produktów z Magazynu
        /Magazynów;
        przygotowywanie dokumentów transportowych;
        zarządzanie, przechowywanie i utrzymanie palet Spółki.
    Dodatkowo, Dostawca jest również zobowiązany do wykonywania działań pomocniczych,
    takich jak: skanowanie etykiet, aplikacja (...), obsługa zwrotów, zarządzanie utylizacją (...),
    przeładunek, konserwacja palet, układanie/rozkładanie (...), czyszczenie (...), itp.
  6) czy w ramach Umowy Logistycznej Dostawca zobowiązany jest do transportu Produktów z
    Magazynu do odbiorców lub klientów, jeśli tak, to należało wskazać cały przebieg trasy
    transportu, w tym państwo rozpoczęcia wysyłki i państwo zakończenia wysyłki.
    Tak, Dostawca (usług logistycznych) jest również zobowiązany do organizacji transportu
    Produktów z Magazynu do odbiorców lub klientów na rynkach poza Polską – od 2026 r.
    Wskazują Państwo natomiast, że Dostawca nie będzie odpowiedzialny za dystrybucję na
    terytorium Polski – jedynie na rynki w innych krajach, takich jak (przykładowo, ale nie
    wyłącznie): Czechy, Węgry, Słowacja, Słowenia oraz Chorwacja. Spółka nie wyklucza
    dystrybucji również na rynki w innych krach UE oraz poza UE.
    Spółka podkreśla, że – tak jak wskazała we wniosku – Usługi Logistyczne (świadczone
    przez Dostawcę) oraz usługi transportowe (świadczone – jak wskazano we wniosku –
    zarówno przez Dostawcę – na rynki poza Polską jak i przez dodatkowego dostawcę – na
    rynek Polski) będą oddzielnymi świadczeniami i w opinii Spółki powinny one być
    oddzielnie traktowane (z perspektywy Spółki Usługi Logistyczne świadczone przez
    Dostawcę w zakresie wskazanych wyżej aktywności będą jednym świadczeniem (a kwestia
    opodatkowania ich VAT jest przedmiotem pytania nr 2 we wniosku), a usługi transportowe
    będą oddzielnym świadczeniem (i nie są one przedmiotem pytania nr 2 wniosku)).

  7) czy w ramach Umowy Logistycznej Dostawca zobowiązany jest również do dystrybucji
    Produktów na rynki poza Polską, jeśli tak to na czym polega ta usługa dystrybucji, tj. na
    jakich  warunkach  jest  dokonywana,  w  jaki  sposób  jest  wykonywana,  do  czego
    zobowiązane są strony w związku z zawartą umową.
    Jak wyjaśniono powyżej oraz we wniosku, Dostawca jest zobowiązany do organizacji
    transportu Produktów z Magazynu do odbiorców lub klientów na rynkach poza Polską –
    od 2026 r.
    Umowa między stronami określa dokładnie obowiązki Dostawcy Usług Logistycznych w
    zakresie dystrybucji Produktów. Usługi obejmują wszystkie działania oraz związane z nimi
    koszty niezbędne do dostarczenia produktów Spółki na wyznaczonym terytorium, w tym
    odprawę celną (jeśli dotyczy), sortowanie w punktach tranzytowych oraz końcową
    organizację dostaw do odbiorców (ale bez samej usługi transportu).
    Zgodnie z tą umową zlecenia załadunkowe (przygotowane przez Spółkę) muszą być
    wysyłane do Dostawcy co najmniej godzinę przed czasem załadunku przez Dostawcę, a
    dostawy bezpośrednie są preferowane, gdy uzasadniają to odległości lub wolumeny.
    Pojazdy i punkty tranzytowe wykorzystywane do dystrybucji muszą spełniać surowe
    normy bezpieczeństwa, czystości i wydajności, a dostawy muszą być dostosowane do
    godzin pracy odbiorców towarów w różnych krajach. Pojazdy wykorzystywane do
    końcowej dostawy oraz personel muszą odzwierciedlać wizerunek marki (...) i wspierać
    płynną współpracę z odbiorcami. Dostawca musi zapewnić zgodność swoich działań z
    powyższymi wymogami.
    Dostawca jest odpowiedzialny za codzienne raportowanie, pełną identyfikowalność
    przesyłek oraz zapewnienie dostępności podpisanych potwierdzeń dostawy (POD) online,
    a w przypadku niemożności uzyskania podpisów wymagane są alternatywne metody
    potwierdzenia.
  8) w związku z wskazaniem w opisie sprawy, że Dostawca świadczy kompleksowe usługi
    logistyczne i magazynowe, proszę wskazać jakie zależności między tymi świadczeniami
    występują,  co  jest  świadczeniem  głównym  i  dominującym,  a  które  świadczenie  ma
    charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania świadczenia głównego i z czego to wynika.
  9) na  podstawie  jakich  przesłanek,  warunków  i  współzależności  występujących  między
    poszczególnymi usługami wchodzącymi w skład Usługi Logistycznej, wywiedliście Państwo,
    że jest to świadczenie kompleksowe, tzn. jakie elementy decydują o tym, że opisane usługi
    powinny być rozliczane jako jedna kompleksowa usługa magazynowania.
    Spółka wskazuje, że jej intencją jest otrzymanie pełnej usługi logistycznej od Dostawcy w
    zakresie wskazanych we wniosku świadczeń. Z perspektywy Spółki istotny jest cały proces,
    gdzie składowanie, rozładunek, sprawdzanie produktów itd. jest elementem całościowego
    świadczenia. Z punktu widzenia Spółki usługa logistyczna jest główną usługą świadczoną
    na rzecz Spółki. Spółce chodzi o całościową obsługę jej produktów na terenie Polski, gdzie
    składowanie jest jednym z elementów (nie chodzi przy tym o dostęp do jakiejś
    nieruchomości, ale to, żeby produkty były właściwie przyjmowane, składowane i
    przygotowywane do wysyłki). Spółka potrzebuje całościowej obsługi i poszczególne
    element nie są wystarczające, ponieważ nie prowadzą do realizacji celu biznesowego
    (Spółka nie ma jak uzupełnić sobie poszczególnych elementów, ponieważ nie ma swoich
    zasobów, w szczególności personelu, który mógłby sprawować pieczę nad produktami
    znajdującymi się w Polsce).
  10) czy Dostawca od którego Spółka będzie nabywać Usługi Logistyczne to podatnik
    posiadający siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski - należało wyjaśnić.
    Tak, Dostawca (usług logistycznych) jest podmiotem z siedziba w Polsce.

  11) czy Dostawca wystawia faktury za wykonane Usługi Logistyczne na Państwa rzecz oraz czy
    faktury te zawierają kwotę polskiego podatku VAT naliczonego.
    Tak, za świadczone Usługi Logistyczne Dostawca wystawia faktury, które zawierają 23%
    VAT.
  12) czy nabywane usługi od Dostawcy służą do czynności opodatkowanych w Polsce,
    niepodlegających zwolnieniu z opodatkowania, czy do czynności dających prawo do
    odliczenia podatku od wartości dodanej w kraju siedziby Spółki.
    Zakupione usługi są wykorzystywane do działalności podlegającej opodatkowaniu w
    Polsce (nieobjęte zwolnieniem) – w tym do sprzedaży lokalnej, dostaw
    wewnątrzwspólnotowych i eksportu.
    Pytania
      1. Czy w związku z nabywaniem na terytorium Polski usług opisanych w stanie
        faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym, Spółka powinna być uznana za posiadającą
        stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w
        rozumieniu przepisów ustawy o VAT, w szczególności art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
        Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego
        środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu
        podatku od wartości dodanej?
      2. Czy miejscem świadczenia Usług Logistycznych, opisanych w stanie faktycznym
        oraz w zdarzeniu przyszłym, świadczonych na rzecz Spółki, jest terytorium Polski
        zgodnie z art. 28e ustawy o VAT i w konsekwencji, czy Usługi Logistyczne powinny
        podlegać opodatkowaniu polskim podatkiem VAT?
      3. Jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 2 zostanie
        uznane za prawidłowe, czy Spółka będzie posiadać prawo do odliczenia VAT z
        faktur dokumentujących nabycie Usług Logistycznych opisanych w stanie
        faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym?
    Państwa stanowisko
      1. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku nabywania usług na terytorium Polski usług
        należy uznać, że Spółka nie posiada stałego miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, w
        szczególności art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z
        dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112
        /WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
      2. Zdaniem Wnioskodawcy, Usługi Logistyczne, opisane w stanie faktycznym oraz w
        zdarzeniu przyszłym, świadczone na rzecz Spółki, powinny być uznane jako
        związane z nieruchomością zgodnie z art. 28e ustawy o VAT i w konsekwencji
        Usługi Logistyczne powinny podlegać opodatkowaniu polskim podatkiem VAT.
      3. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w
        odniesieniu do pytania nr 2 za prawidłowe, Spółka będzie posiadać prawo do
        odliczenia VAT z faktur dokumentujących nabycie Usług Logistycznych opisanych
        w stanie faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1
      A. Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w
    przepisach ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. z 2025 r.
    poz. 775 ze zm.; dalej: „Ustawa o VAT”), w przepisach wykonawczych do tej ustawy, ani w
    przepisach Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VAT”).
    Definicja ta została wprowadzona Rozporządzeniem Wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie
    Wykonawcze”), a jej brzmienie odnosi się w znacznym stopniu do linii orzeczniczej
    wypracowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”).
    Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce, które nie jest miejscem siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, a które charakteryzuje się wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto, zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania
    numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Powyższe kryteria, które definiują pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, są również potwierdzone i rozwinięte w orzecznictwie TSUE.
    Na przykład, w orzeczeniu TSUE w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz z dnia 4 lipca 1984
    r., TSUE stwierdził, że podstawową lokalizacją dla potrzeb ustalenia miejsca
    opodatkowania świadczenia usług powinno być miejsce siedziby podatnika, natomiast
    inna lokalizacja może zostać przyjęta, jeżeli odwołanie do miejsca siedziby nie prowadzi do
    racjonalnych rezultatów bądź mogłoby doprowadzić do konfliktu pomiędzy
    ustawodawstwami dwóch państw członkowskich. Dodatkowo Trybunał zauważył, iż usługi
    nie mogą być postrzegane jako świadczone na rzecz miejsca innego niż miejsce siedziby
    podatnika, chyba że to miejsce charakteryzuje się swoistym minimalnym rozmiarem i
    posiada odpowiednie zaplecze personalne oraz infrastrukturę techniczną. W
    rozpatrywanej sprawie uznano, że instalacja automatów do gier na pokładzie okrętu, przy
    których na stałe zatrudnionych jest dwóch pracowników zajmujących się ich naprawami,
    opróżnianiem i innymi cyklicznymi czynnościami nie spełnia przedmiotowych wymagań.
    Należy przy tym zwrócić uwagę, iż automaty te stanowiły środki trwałe przynoszące stały
    dochód ich właścicielom a dodatkowo ich obsługą zajmowali się nieprzerwanie dwaj
    pracownicy. Z uwagi na powyższe można by stwierdzić, że spółka będąca stroną
    postępowania posiadała podstawy infrastruktury technicznej i ludzkiej przynoszące jej
    stały dochód, a mimo to TSUE uznał, że ich niezależność i samodzielność jest
    niewystarczająca do wykreowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w rozumieniu przepisów VAT. Z wyroku tego wynika więc, że samo posiadanie na
    terytorium danego państwa należących do podatnika składników materialnych oraz
    pracowników może nie być wystarczające dla wykreowania w tym kraju stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli składniki te nie tworzą struktury
    wystarczająco samodzielnej, by samoistnie - bez wsparcia jednostki dominującej -
    sprzedawać lub nabywać usługi.
    Kolejnym istotnym wyrokiem, wydanym przez Trybunał w kwestii stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej jest wyrok TSUE w sprawie C-190/95 ARO Lease BV
    z dnia 17 lipca 1997 r., dotyczący oceny posiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności przez spółkę leasingową oddającą pojazdy w leasing na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż państwo członkowskie jej siedziby. Odwołując się do wydanego
    uprzednio rozstrzygnięcia w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz TSUE zauważył, że stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno posiadać odpowiedni poziom
    stabilności wywodzący się z trwałej obecności zaplecza personalnego i infrastruktury

    technicznej niezbędnych do świadczenia usług. Do występujących już wcześniej
    przesłanek Trybunał dodał również przesłankę niezależności prowadzonej działalności,
    określoną jako istnienie na terenie danego państwa członkowskiego ram, w których
    możliwe jest zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych w stosunku do tego
    miejsca. Dodatkowo, TSUE wskazał również, iż samozatrudnieni pośrednicy
    doprowadzający do zawarcia umowy leasingu pomiędzy spółką a jej klientami nie mogą
    być uznani za trwałe zaplecze personalne. Wyrok w sprawie ARO Lease BV jest
    orzeczeniem TSUE, w którym Trybunał wywiódł, że przez „strukturę w zakresie zaplecza
    personalnego” nie może być rozumiana jakakolwiek grupa osób świadcząca usługi dla
    zagranicznego podatnika w danym państwie członkowskim, ale tylko taka, która posiada
    pewne cechy nadające jej charakter jednostki do pewnego stopnia niezależnej, zdolnej do
    podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (w tym przypadku m.in. zawierania
    umów leasingu).
    Istotnym orzeczeniem dotyczącym stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    wydanym przez TSUE jest również wyrok w sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o. z dnia 16
    października 2014 r., w którym TSUE wskazał, iż podstawowym łącznikiem pozwalającym
    na określenie miejsca świadczenia usług powinna być siedziba usługobiorcy. Jedynie
    pomocniczo, w sytuacjach wyjątkowych, może być stosowanym łącznik stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    W ostatnim czasie Trybunał wiele razy dokonywał wykładni pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku posiadania spółki zależnej w innym
    państwie członkowskim, co umożliwiło wypracowanie dokładniejszych przesłanek jakimi
    należy się kierować przy ocenie posiadania takiego miejsca przez podatnika.
    Przykładami wyroków TSUE odnoszącymi się do kwestii stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, w przypadku posiadania spółki zależnej w innym państwie
    członkowskim są orzeczenia TSUE w sprawie C-547/18 Dong Yang Electronics z dnia 7
    maja 2020 r. oraz w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL z dnia 7 kwietnia
    2022 r.
    W wyroku w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL z dnia 7 kwietnia 2022 r.
    Trybunał wskazał, że: „spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim
    ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie zawieranych umów
    udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na
    zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji,
    mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.”
    Mając na uwadze całościowe orzecznictwo TSUE w zakresie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, praktyka ukształtowała następujące warunki, których łączne
    spełnienie powinno świadczyć o powstaniu takiego miejsca:
        istnienie odpowiedniej struktury technicznej (infrastruktury),
        istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego,
        dokonywanie w tym miejscu czynności noszących znamiona stałości oraz
        samodzielności w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie
        decyzji dotyczących działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w
        sposób podobny do działalności prowadzonej w kraju siedziby podatnika.
    Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości
    zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    danego kraju. Tym samym w celu określenia, czy dany podmiot zagraniczny posiada w
    Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, należy każdorazowo
    przeanalizować, czy działalność podejmowana przez ten podmiot na terytorium Polski

    charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego
    oraz odpowiednim poziomem stałości i samodzielności.
      B. Warunki posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
      (i) Odpowiednia struktura techniczna (infrastruktura)
    Pierwszą niezbędną przesłanką do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce jest warunek dysponowania odpowiednim wyposażeniem
    technicznym, którego charakter i rozmiar musi pozwalać na wykonywanie działalności
    gospodarczej na terytorium kraju.
    W ocenie Wnioskodawcy, nie będzie on dysponować odpowiednią strukturą techniczną,
    która umożliwiałyby mu samodzielne wykonywanie działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, Spółka nie jest
    właścicielem żadnej powierzchni znajdującej się w Polsce. W związku z tym, nie ma
    żadnego tytułu prawnego do jakiejkolwiek powierzchni w kraju, poza prawem do
    korzystania z Magazynu w celach logistycznych. Spółka nie planuje również w przyszłości
    posiadać żadnego tytułu prawnego do jakichkolwiek lokali w Polsce.
    Wnioskodawca nie będzie również posiadał żadnych zasobów materialnych w Polsce w
    postaci maszyn czy sprzętu (wynajmuje jedynie palety od lokalnego podmioty z Grupy B).
    W ramach Umowy Logistycznej między Spółką a Dostawcą, Spółka nabywa Usługi
    Logistyczne. W ramach świadczenia tych usług, Dostawca wyznaczy i dostosuje Magazyn w
    ten sposób (całą powierzchnię dedykowanego Magazynu), aby zapewnić odpowiednie
    warunki przechowywania i realizować postanowienia umowne między stronami zgodnie
    ze specyfikacją usług określoną w Umowie Logistycznej i opisanej powyżej.
    Jednakże, Spółka, nie ma i nie będzie miała nieograniczonej i bezwarunkowej kontroli nad
    Magazynem. Specyficzny dostęp Spółki do powierzchni Magazynu Dostawcy nie jest na
    poziomie porównywalnym z zarządzaniem nim jak właściciel, lecz wynika z koniecznych
    działań związanych z prawidłowym przebiegiem transakcji handlowych (przechowywanie
    Produktów) i będzie jedynie elementem realizacji planowanego modelu biznesowego
    Spółki.
    Spółka będzie miała również swobodny dostęp do wszystkich obszarów, w których
    przechowywane są Produkty, w normalnych godzinach pracy, a także w innych godzinach
    po wcześniejszym powiadomieniu Dostawcy. Jak podkreślono wcześniej, prawo dostępu i
    kontroli będzie również przysługiwało Wnioskodawcy w odniesieniu do dokumentacji
    prowadzonej przez Dostawcę, po wcześniejszym powiadomieniu Dostawcy.
    W świetle powyższego, w opinii Wnioskodawcy, cała struktura techniczna znajdująca się
    na terytorium Polski nie powinna prowadzić do spełnienia warunku posiadania
    odpowiedniej struktury technicznej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    Wykonawczego.
    Podobne wnioski zawarto w następujących interpretacjach podatkowych i orzecznictwie
    analizujących kwestię stałego prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w
    zbliżonych do sytuacji Spółki stanach faktycznych:
      1) W uzasadnieniu do wyroku NSA z dnia 13 kwietnia 2023 r., I FSK 761/19 wskazano:
        Organ podkreśl, że działalność skarżącej na terenie Polski będzie miała charakter
        stały i zorganizowany, a przy jej wykonywaniu skarżąca będzie korzystać z zasobów
        technicznych i personalnych innych podmiotów (zwłaszcza polskiej spółki
        powiązanej) w sposób umożlwiający skarżącej odbiór i wykorzystywanie usług
        świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności.
        Choć trafnie organ podkreśla, że wskazane zasoby nie muszą być stricte „własnymi
        zasobami” skarżącej, w świetle orzecznictwa unijnego wykorzystywane zaplecze
        techniczne i personalne musi pozostawać w dyspozycji podatnika na poziomie
        porównywalnym z kontrolą właścicielską. Organ podnosi co prawda, że z całości

        przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skarżąca „będzie posiadała
        faktyczne władztwo nad zapleczem technicznym i personalnym usługodawców”,
        jednak uzasadnia to wyłącznie poprzez odwołanie się do możliwości
        wykorzystywania tego zaplecza przez skarżącą przy nabywaniu usług, obsłudze
        towarów oraz realizowaniu dostaw do klientów oraz wskazanie, że polska spółka
        powiązana będzie w ramach zawartej umowy stosować się do instrukcji udzielanych
        przez skarżącą. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to jednak za mało
        by uznać, że skarżąca dysponuje zapleczem personalnym czy technicznym polskiej
        spółki powiązanej na poziomie porównywalnym do kontroli właścicielskiej,
        tymczasem taki poziom kontroli jest wymagany w świetle najnowszego
        orzecznictwa unijnego.”
      2) W interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.184.2019.15.RST organ wskazał, że: „(...) dla istnienia stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego
        zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione
        również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury
        technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne
        dla usługobiorcy jak jego własne tj. Usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę
        porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednak w
        analizowanej sprawie Usługodawcy są niezależni w organizacji prac magazynowych
        i dysponowaniu powierzchniami magazynowymi. Usługodawcy ponoszą pełną
        odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę nad swoim personelem, który prawnie
        podlega wyłącznie Usługodawcom. Spółka nie posiada żadnych uprawnień
        względem personelu Usługodawców ani nie jest uprawniona do wydawania
        jednostronnych instrukcji formalnych wobec Usługodawców, ich pracowników albo
        podwykonawców w związku z wykonywaniem usług. Również w stosunku do
        infrastruktury rzeczowej Usługodawców Spółka nie posiada nad nią żadnego
        nadzoru i infrastruktura ta może być wykorzystywana również do świadczenia
        analogicznych usług na rzecz innych podmiotów. (...) Również dostępności zaplecza
        nie można wywodzić z faktu, że przedstawiciele Spółki mogą w godzinach pracy
        magazynu dokonywać inspekcji towarów po uprzednim zawiadomieniu
        Usługodawcy. Należy odróżnić świadczenie usług magazynowania towarów i obsługi
        wysyłki towarów od udostępniania Spółce infrastruktury magazynowej, które w
        analizowanej sprawie nie ma miejsca. (...) Ponadto, uwzględniając wskazane
        przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony
        przez Spółkę stan faktyczny i zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że Spółka jedynie
        nabywa w Polsce usługi pomocnicze, dla głównej działalności prowadzonej poza
        Polską. Natomiast prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie
        powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”
      3) W interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.496.2022.2.RST stwierdzono: „A. nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce
        jakiejkolwiek infrastruktury do prowadzenia niezależnej działalności. W
        szczególności A. nie jest (i nie planuje być) właścicielem, nie wynajmuje ani nie
        używa (i nie planuje w przyszłości) w ramach własnej działalności gospodarczej w
        Polsce: nieruchomości takich jak biuro lub punkt sprzedaży; jakichkolwiek maszyn,
        urządzeń lub narzędzi. Wnioskodawca nie posiada w Polsce infrastruktury, na swój
        własny, wyłączny użytek koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej w
        Polsce. Co prawda, towary Wnioskodawcy będą przemieszczane do magazynu w
        Polsce w celu świadczenia usług logistycznych oraz transportu – jednak ze względu
        na charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności, nie można uznać, że
        będzie on posiadał zaplecze techniczne wystarczające dla powstania stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Fakt przechowywania towarów w
        magazynie na terytorium Polski pozostaje w ścisłym związku z przyjętym modelem
        dystrybucji towarów, zaś proces sprzedaży Wnioskodawcy jest w całości zarządzany

        w jego siedzibie w Niemczech.. (...) Nie sposób uznać, że sam fakt obsługi towarów
        w magazynie oraz ich transportu może być uznany za wystarczające zaplecze,
        zwłaszcza zważywszy na fakt, iż procesy te będą obsługiwane w całości przez
        podmiot, nad którego zasobami Spółka nie ma jakiejkolwiek kontroli.”
      4) W interpretacji indywidualnej z dnia 26 września 2024 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.356.2024.2.RST „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego
        zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione
        również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury
        technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne
        dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę
        porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej
        sprawie Spółka co prawda będzie nabywać usługi od usługodawców, tj. D., C. oraz A.
        PL, jednak Wnioskodawca nie będzie miał bezpośredniej ani pośredniej kontroli nad
        zasobami technicznymi i rzeczowymi dostawców usług. Wnioskodawca nie będzie
        miał wpływu na to, która część zasobów technicznych/rzeczowych dostawców usług
        zostanie wykorzystana do świadczenia usług na jej rzecz. Będzie to standardowa
        współpraca gospodarcza, w której odbiorca usługi, tj. Wnioskodawca informuje, jak
        usługa powinna być wykonana i jakie są jego oczekiwania co do jakości usług.
        Współpraca będzie opierać się na standardowych instrukcjach i relacjach
        biznesowych. Ponadto Spółka nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad
        zasobami osobowymi usługodawców. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na
        czas pracy personelu dostawców usług i nie będzie miał wpływu na to, który
        personel dostawców usług wykonuje konkretne usługi dla Wnioskodawcy w danym
        momencie.”
    Biorąc pod uwagę powyższe, w opinii Wnioskodawcy, Spółka nie spełnia warunku
    posiadania odpowiednich zasobów technicznych w Polsce.
    Jak wskazano powyżej, Spółka:
        nie jest (i nie zamierza być) właścicielem żadnej nieruchomości zlokalizowanej na
        terytorium Polski,
        nie ma i nie planuje posiadać również żadnej stałej infrastruktury, takiej jak
        pojazdy, budynki czy inne nieruchomości,
        nie wynajmuje żadnego biura, budynku ani powierzchni w Polsce (Magazyn nie jest
        wynajmowany lecz jedynie wykorzystywany do odbioru Usług Logistycznych
        niezbędnych do realizacji działalności Spółki).
    Dodatkowo, Spółka nie będzie miała nieograniczonej kontroli nad Magazynem Dostawcy
    ani żadną jego częścią. Spółka ma jedynie prawo do swobodnego dostępu do wszystkich
    obszarów, w których przechowywane są Produkty, oraz w określonych godzinach po
    wcześniejszym powiadomieniu – podobnie w odniesieniu do prawa dostępu do
    dokumentacji lub przeprowadzania inspekcji w Magazynie Dostawcy, na ściśle
    określonych warunkach.
    W rezultacie, w opinii Wnioskodawcy, nie można uznać, że Spółka posiada/będzie
    posiadać odpowiednią strukturę techniczną w Polsce u dlatego ten warunek nie powinien
    zostać uznany za spełniony.
      (ii) Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego
    Kolejną przesłanką do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce jest warunek dysponowania odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego.

    W ocenie Wnioskodawcy, nie będzie on posiadał odpowiedniej struktury personalnej,
    która umożliwiałaby mu samodzielne wykonywanie działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Przesłanka posiadania struktury w zakresie zaplecza personalnego, która powinna być
    „odpowiednia”, zawęża ramy rozumienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający swojej siedziby
    w Polsce dysponuje zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do permanentnego i
    samodzielnego wykonywania działalności w danym kraju.
    Jak stwierdzono w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, zatrudnienie
    pracowników Magazynu będzie miało miejsce poprzez Dostawcę, a zatem wszyscy
    pracownicy Magazynu będą podlegać wyłącznie władzy kierowniczej i hierarchicznej
    Dostawcy. Spółka nie będzie miała bezpośrednich relacji zatrudnienia z pracownikami i nie
    będzie miała wpływu na warunki umowy uzgodnione między pracownikami swojego
    Dostawcy a ich pracodawcą (np. wynagrodzenie). Wnioskodawca zastrzega sobie jedynie
    prawo do żądania usunięcia wszelkich podwykonawców zaangażowanych w świadczenie
    Usług Logistycznych.
    Spółka nie planuje zatrudniać ludzi bezpośrednio w Polsce ani wysyłać żadnych swoich
    pracowników do Polski w przyszłości.
    Jednakże Spółka ma jednego oddelegowanego pracownika do lokalnego podmiotu w
    Grupie B (Menedżer Logistyki). Działania tego pracownika obejmują koordynację logistyki
    w Europie Wschodniej, wspieranie różnych rynków w dostępności (...) oraz zarządzanie
    relacjami z magazynami i przewoźnikami. W związku z tym ta rola nie jest związana z
    Magazynem w Polsce, lecz obejmuje cały obszar Europy Wschodniej, w tym rynki, które
    nie są bezpośrednio obsługiwane przez nowy magazyn. Ta rola pozostaje niezależna od
    fizycznej lokalizacji Magazynu.
    Ponadto, wskazany Menedżer Logistyki nie posiada (i nie będzie posiadać) żadnych
    uprawnień decyzyjnych w imieniu Spółki – nie może wybierać pracowników/dostawców i
    nie ma uprawnień do podpisywania oddzielnych umów w imieniu Spółki. Koordynuje
    jedynie logistykę w imieniu centralnego, gdzie podejmowane są wszystkie decyzje
    zarządzające (tj. w siedzibie Spółki we Włoszech).
    Co więcej, oddelegowany Menedżer Logistyki/Dostawca/ani żaden inny dostawca usług w
    Polsce nie są i nie będą uprawnieni do działania w imieniu Spółki w jakikolwiek sposób – w
    szczególności nie będą posiadać ani faktycznie wykonywać pełnomocnictw do zawierania
    umów w imieniu Spółki.
    W związku z tym, biorąc pod uwagę całą planowaną strukturę personalną na terytorium
    Polski, w opinii Wnioskodawcy, nie powinno to prowadzić do spełnienia warunku
    posiadania odpowiedniej struktury personalnej w Polsce w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia Wykonawczego.
    Kwestia posiadania odpowiedniej struktury personalnej, mająca znaczenie dla analizy
    przestawionego stanu fatycznego oraz zdarzenia przyszłego, została poruszona w
    poniższych wyrokach i interpretacjach:
        W wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. (C-232/22) wskazano: „Nie posiada
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim,
        w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym
        odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w
        zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik
        świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w
        wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z

        materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub
        uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika
        będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim.”
        W wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 506/20 podkreślono: „Jak
        słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, z koniecznej kontroli skarżącej nad
        personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można, wbrew stanowisku
        organu interpretacyjnego, wywodzić z ustalonych między skarżącą a A1.
        standardów jakości, które – co oczywiste – określane są pomiędzy stronami każdej
        umowy o świadczenie usług. (...) Uwzględniając zatem wskazane przesłanki
        ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony przez
        stronę stan faktyczny Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że strona
        jedynie nabywa w Polsce usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzone
        poza Polską. Nie ulega wątpliwości, że bez towarów zakupionych i sprzedanych w
        innym kraju niż Polska nie byłoby potrzeby zakupu usług świadczonych na rzecz
        skarżącej w Polsce. Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności
        zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza
        własnego nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwe
        bowiem zakup każdej usługi nabywanej przez podmiot gospodarczy
        ukierunkowany jest na określone korzyści ekonomiczne, co jednak nie kreuje
        automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności w kraju, na terenie którego
        usługodawca świadczy usługi.”
        W interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r. sygn. akt 0114-KDIP1-
        2.4012.496.2022.2.RST wskazano: „Niezależnie od powyższego, należy również
        podkreślić, że zważywszy na fakt, iż przedmiotem działalności gospodarczej A. jest
        handel towarami (...) (globalne zaopatrzenie Grupy), to nie sposób byłoby przyjąć,
        że pracownicy C mogą stanowić zaplecze personalne dla potrzeb działalności
        wykonywanej przez Spółkę. W szczególności, w ramach usług logistycznych
        dokonywane będą czynności związane w przeważającej mierze z fizyczną obsługą
        towarów (ich przyjmowaniem do magazynu, przechowywaniem, przygotowaniem
        do transportu i transportem) co stanowi jednak ułamek wykonywanej działalności
        gospodarczej Wnioskodawcy. Globalne zaopatrzenie obejmuje bowiem, poza
        magazynowaniem i transportem, szereg czynności związanych m.in. z
        wyszukiwaniem dostawców, przyjmowaniem zamówień, strategią rynkową, które to
        działania wykonywane są poza granicami Polski.”
        W interpretacji indywidualnej z dnia 31 maja 2022 r. sygn. akt 0112-KDIL1-
        3.4012.581.2021.1.MR wskazano: „Podobnie w przypadku biura Xy – pracownicy
        spółki amerykańskiej zostaną oddelegowani do pracy na rzecz Xy, a nie
        Wnioskodawcy (w ramach usług świadczonych przez X na rzecz Xy), z kolei Xy
        świadczy usługi „wsparcia” na rzecz X, które są nadzorowane przez
        oddelegowanych pracowników. Podkreślić przy tym należy, iż kluczowe decyzje
        zarządcze zapadają w USA. Jak bowiem wskazał Wnioskodawca – zarówno
        pracownicy oddelegowani do czasowej pracy w Polsce, jak i specjaliści odbywający

        podróże służbowe do Polski nie są uprawnieni do podejmowania w imieniu Spółki
        decyzji zarządczych, kluczowych z perspektywy realizacji Transakcji. Decyzje takie
        będą podejmowane przez osoby zarządzające Spółką, wykonujące swoje obowiązki
        w Stanach Zjednoczonych. Skoro w analizowanej sprawie kluczowe decyzje
        zarządcze zapadają w USA, nie są zatem podejmowane w sposób niezależny w
        stosunku do działalności głównej prowadzonej przez dany podmiot (tj. decyzje te
        nie są podejmowane z ponoszeniem ryzyka ekonomicznego). Ponadto, stosownie
        do ww. orzeczenia TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. spółka mająca siedzibę w
        jednym państwie nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
        innym państwie, tylko ze względu na fakt, iż posiada tam spółkę zależną
        wspierającą jej działalność.”
    Jak wskazano powyżej, Spółka:
        nie będzie zatrudniać ani wysyłać żadnych własnych pracowników na terytorium
        Polski (jak wyjaśniono wcześniej, jest tylko Menedżer Logistyki już oddelegowany
        przez Spółkę do lokalnego podmiotu z Grupy B),
        nie będzie sprawować bezpośredniej kontroli nad pracownikami Dostawcy,
        w przypadku oddelegowanego Menedżera Logistyki, wszystkie strategiczne decyzje
        w zakresie działalności będą podejmowane na terytorium Włoch.
    W rezultacie w opinii Wnioskodawcy, nie można uznać, że Spółka posiada/będzie posiadać
    odpowiednią strukturą w Polsce, w zakresie zaplecza personalnego, która charakteryzuje
    się wystraczającą stałością, w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej i dlatego
    ten warunek nie powinien zostać uznany za spełniony.
      (iii) Stałość oraz samodzielność prowadzonych działań w Polsce
    Ostatnią przesłanką konieczną do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej jest możliwość dokonywania w tym miejscu czynności noszących znamiona
    stałości i samodzielności w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie
    decyzji dotyczących działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w sposób
    podobny do działalności prowadzonej w kraju siedziby podatnika.
    Pojęcie stałości należy rozumieć jako zamiar permanentnego prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie stałość w odniesieniu do
    kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej odnosi się
    również do konieczności utworzenia określonego stopnia zaangażowania środków
    osobowych i technicznych, wystarczających dla prowadzenia działalności gospodarczej w
    sposób stały, a nie wyłącznie przemijający.
    Ponadto, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi przejawiać się w
    posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożlwiającej zawieranie umów i
    podejmowanie decyzji zarządczych – tj. niezależności decyzyjnej. Musi zatem zachodzić
    możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem
    siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku generowania po stronie
    podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy (zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy opisanym w pkt i-ii)
    powyżej), już przez sam fakt braku posiadania odpowiednich zasobów technicznych, jak
    również personalnych, warunek samodzielnego działania takich struktur na terytorium
    Polski nie jest możliwy do spełnienia.

    Niemniej jednak, nawet gdyby Wnioskodawca dysponował odpowiednimi zasobami, które
    mogłyby działać w granicach powyżej opisanej samodzielności decyzyjnej, w ocenie
    Wnioskodawcy brak jest argumentów świadczących o istnieniu odpowiedniego stopnia
    stałości oraz samodzielności działalności Spółki w Polsce.
    Biorąc pod uwagę aspekt stałości, należy wskazać, że przede wszystkim planowany okres
    obowiązywania Umowy Logistycznej między Spółką a Dostawcą ma być określony na kilka
    lat (okres między 2025 a 2029 rokiem). Zatem planowana relacja między stronami ma być
    ograniczona w czasie.
    W związku z tym, nie można stwierdzić, że planowane działania prowadzone na
    terytorium Polski mogą mieć charakter trwały.
    Jak przedstawiono w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, wszystkie decyzje
    biznesowe dotyczące działalności Wnioskodawcy (w tym decyzje zarządcze, decyzje o
    sprzedaży towarów i podpisywanie umów) podejmowane będą poza Polską (na terytorium
    Włoch).
    Biorąc pod uwagę planowaną działalność Spółki na terytorium Polski, w opinii
    Wnioskodawcy, nie powinno to prowadzić do spełnienia warunku stałości oraz
    samodzielności działań prowadzonych w Polsce w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia Wykonawczego.
    Kwestia stałości i samodzielności działań podmiotów zagranicznych w kontekście
    posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski była również
    przedmiotem licznych wyroków i interpretacji podatkowych:
        W wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. (C-333/20) Trybunał stwierdził, że
        „Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy oceniać w
        kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego
        zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że
        podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą
        stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie
        członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do
        dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sposób, jak gdyby
        było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie
        usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji
        podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
        W orzeczeniu NSA z dnia 3 października 2019 r., sygn. akt I FSK 980/17 poruszono
        kwestię niezależności działania podmiotu zagranicznego: „To, czy posiadane w
        danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
        kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają
        być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych
        usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie
        struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
        struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie
        skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku
        stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
        prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w
        stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do

        sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
        działalności”.
        W interpretacji indywidualnej z dnia 31 maja 2022 r. sygn. akt 0112-KDIL1-
        3.4012.581.2021.1.MR wskazano: „Jak bowiem wskazał Wnioskodawca – zarówno
        pracownicy oddelegowani do czasowej pracy w Polsce, jak i specjaliści odbywający
        podróże służbowe do Polski nie są uprawnieni do podejmowania w imieniu Spółki
        decyzji zarządczych, kluczowych z perspektywy realizacji Transakcji. Decyzje takie
        będą podejmowane przez osoby zarządzające Spółką, wykonujące swoje obowiązki
        w Stanach Zjednoczonych. Skoro w analizowanej sprawie kluczowe decyzje
        zarządcze zapadają w USA, nie są zatem podejmowane w sposób niezależny w
        stosunku do działalności głównej prowadzonej przez dany podmiot (tj. decyzje te
        nie są podejmowane z ponoszeniem ryzyka ekonomicznego).”
    W świetle powyższego, należy stwierdzić, że przesłanka stałości oraz samodzielności
    działań prowadzonych w Polsce również nie powinna zostać uznana za spełnioną przy
    realizacji modelu biznesowego Spółki opisanego w stanie faktycznym oraz zdarzeniu
    przyszłym.
    Biorąc pod uwagę wszystkie warunki, które mogłyby prowadzić do powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, tj. infrastruktura, zaplecze
    personalne stałość i samodzielność działań prowadzonych w Polsce, w ocenie
    Wnioskodawcy, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    na terytorium Polski na potrzeby VAT.
    W związku z tym, w przypadku nabywania usług przedstawionych we Wniosku – Spółka nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w
    rozumieniu przepisów VAT, w szczególności art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego.
    Ad 2
    Spółka chciałaby również potwierdzić swoje stanowisko co do tego, czy miejscem
    świadczenia Usług Logistycznych, opisanych w stanie faktycznym oraz w zdarzeniu
    przyszłym, świadczonych na rzecz Spółki, powinno być terytorium Polski w rozumieniu art.
    28e ustawy o VAT (tj. powinny być uznawane za związane z nieruchomością), i tym samym,
    czy powinny one podlegać opodatkowaniu polskim podatkiem VAT.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia
    usług świadczonych na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.
    Natomiast, zgodnie z wyjątkiem od ww. reguły ogólnej, o której mowa w art. 28e ustawy o
    VAT, miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
    świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług
    zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe
    lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania
    nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich
    jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
    Kwestia pojmowania pojęcia miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami
    została poruszona na gruncie legislacyjnym organów Unii Europejskiej, ale także była
    przedmiotem licznego orzecznictwa oraz praktyki interpretacyjnej.
    Zgodnie z art. 13b Rozporządzenia Wykonawczego, za „nieruchomość” uznaje się:
        każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;

        każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
        zdemontować lub przenieść;
        każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
        każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    Co więcej, zgodnie z art. 31a ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, usługi związane z
    nieruchomościami obejmują tylko te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni
    związek z daną nieruchomością, takie usługi uznawane są za mające wystarczająco
    bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      1) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
        usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      2) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
        na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że miejscem świadczenia usług związanych
    z nieruchomościami jest kraj, w którym zlokalizowane są te nieruchomości.
    Pojęcie kwalifikacji usług magazynowania jako usług związanych z nieruchomościami
    zostało poruszone w wyroku TSUE C-155/12 w sprawie RR Donnelley Global Turnkey
    Solutions Poland Sp. z o.o. z dnia 27 czerwca 2013 r. W tym wyroku TSEUE orzekł, że
    kompleksowe usługi w dziedzinie magazynowania towarów spełniają te przesłanki jedynie
    wówczas, gdy przechowywanie towarów stanowi główne świadczenie jednolitej usługi i
    gdy jest ono związane z prawem używania konkretnej nieruchomości lub konkretnej
    części nieruchomości. W uzasadnieniu do tego orzeczenia zostało wskazane: „Z
    powyższego wynika, że usługa magazynowania, tego rodzaju jak usługa sporna w
    postępowaniu głównym, której nie można uznać za związaną z urządzaniem,
    zarządzaniem lub wyceną nieruchomości, może być objęta zakresem stosowaniem
    wskazanego w art. 47 jedynie pod warunkiem, że usługobiorcy jest przyznane prawo
    używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości. (...) W konsekwencji na
    zdane pytanie należy udzielić odpowiedzi, że art. 47 dyrektywy 2006/112/WE powinien być
    interpretowany w ten sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania,
    obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, ich umieszczanie na odpowiednich
    półkach magazynowych, przechowywanie, pakowanie, wydawanie, rozładunek i załadunek
    są objęte tym artykułem jedynie wówczas, gdy magazynowanie stanowi świadczenie
    główne czynności jednolitej i usługobiorcom jest przyznane prawo używania całości lub
    części wyraźnie określonej nieruchomości.”
    Podobne konkluzje wynikają z wyroku TSUE C-215/19 w sprawie A Oy z dnia 2 lipca 2020 r.
    Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, art. 47 Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób,
    że usługi przechowywania w centrum danych, w ramach których świadczący je
    usługodawca udostępnia swoim klientom szafy serwerowe, by mogli oni zainstalować w
    nich własne serwery, oraz dostarcza im dodatkowe towary i świadczy na ich rzecz
    dodatkowe usługi, takie jak energia elektryczna i różne usługi w celu zapewnienia
    użytkowania tych serwerów w optymalnych warunkach, nie stanowią usług związanych z
    nieruchomością w rozumieniu tych przepisów, jeżeli owym klientom nie przysługuje –
    czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – wyłączne prawo do używania części
    nieruchomości, w której zainstalowano szafy serwerowe.

    Co więcej, kwestia kwalifikacji miejsca świadczenia usług magazynowych jako usług
    związanych z nieruchomościami, zgodnie z art. 28e Ustawy o VAT, została poruszona w
    poniższych interpretacjach przez polskie organy podatkowe w zbliżonych stanach
    faktycznych:
        W uzasadnieniu interpretacji podatkowej sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.630.2023.2.JSZ
        z dnia 6 listopada 2023 r. wskazano, że: „Z okoliczności sprawy wynika, że
        zamierzają Państwo zawrzeć ze Składającym umowę na usługi logistyczno-
        magazynowe na czas nieokreślony. Świadczyć będą Państwo na rzecz Składającego
        usługi logistyczno-magazynowe polegające na tymczasowym przechowywaniu
        towarów w magazynie należącym do Państwa (znajdującym się na terenie Polski).
        (...) Magazyn, z wykorzystaniem którego będą Państwo świadczyć usługi na rzecz
        Składającego, nie jest własnością Składającego, ani nie jest przez nią wynajmowany
        czy dzierżawiony. Składający nie ma również prawa do swobodnego wstępu na
        teren magazynu w dowolnym czasie. Będą Państwo świadczyć usługi z
        wykorzystaniem tego magazynu także na rzecz innych podmiotów niż Zlecający.
        Zgodnie z Umową, Składającemu nie przysługuje prawo do decydowania o
        sposobie wykorzystania powierzchni magazynowej. Decyzje o tym, jak i w którym
        miejscu w magazynie produkty są składowane, podejmowane są przez Państwa.
        Składający nie posiada swobodnego dostępu do powierzchni magazynu, w którym
        przechowywane są towary Składającego, lecz ma jedynie ograniczone prawo
        wstępu do pomieszczeń, wyłącznie w celu przeprowadzenia kontroli (np. w celu
        kontroli liczby sztuk towarów). (...) Składający nie sprawuje kontroli nad tym, czy i
        jakie osoby trzecie przebywają w pomieszczeniach magazynowanych, gdzie
        składowane są jej towary, a także nie może odmówić im do nich wstępu. Jesteście
        Państwo zobowiązani do zapewnienia i utrzymania sprzętu i wyposażenia (np.
        odpowiedniego miejsca do składowania, wózki widłowe, sprzęt do załadunku,
        owijarki) niezbędnych do świadczenia powyższych usług logistyczno-
        magazynowych. (...) Składający nie ma również możliwości kierowania Państwa
        działaniami ani wydawania jakichkolwiek wiążących poleceń Państwa pracownikom.
        Zawarta umowa nie przewiduje, by Państwa pracownicy biorący udział w
        świadczeniu usług na rzecz Składającego byli zobowiązani do wykonywania
        czynności wyłącznie na jego rzecz, innymi słowy nie są wyłączeni z udziału w
        świadczeniu usług na rzecz innych podmiotów. Składający nie decyduje o tym,
        którzy Państwa pracownicy są faktycznie zaangażowani w świadczenie usług na
        rzecz Składającego, ani o poziomie zatrudnienia niezbędnego do świadczenia usług.
        (...) Zatem biorąc pod uwagę powyższe informacje należy stwierdzić, że usługi
        logistyczno-magazynowe świadczone na rzecz Składającego nie mają
        bezpośredniego związku z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy.”
        W interpretacji indywidualnej sygn. 0114-KDIP1-2.4012.267.2023.1.RST z dnia 24
        lipca 2023 r. wskazano, że: „Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy
        wskazać, że usługi magazynowania i składowania będące częścią usługi logistycznej
        wykonywane są w (...) w jednym z budynków parku logistycznego Spółki. Klient nie

        posiada żadnych własnych lub wynajętych/wydzierżawionych nieruchomości w
        Polsce. Z wniosku wynika również, że Klient nie ma możliwości wejścia do
        magazynu o dowolnej porze. (...) Ponadto Spółka jest jedynym podmiotem
        uprawnionym do zarządzania częścią magazynu przeznaczoną na przechowywanie
        towarów należących do Klienta. Klient nie decyduje o konkretnej dystrybucji
        /magazynowaniu towarów i przestrzeni, gdzie konkretnie są one składowane
        wewnątrz magazynu oraz gdzie ma się odbyć odbiór procesu skanowania. Spółka
        jest pod tym względem niezależna. Zatem biorąc pod uwagę powyższe informacje
        należy stwierdzić, że usługi świadczone przez Spółkę nie mają/ nie będą miały
        bezpośredniego związku z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy.”
        W uzasadnieniu interpretacji indywidualnej z dnia 11 kwietnia 2022 r., sygn. 0114-
        KDIP1-2.4012.12.2022.2.PC stwierdzono, że: „Pomimo, że określona i dedykowana
        przestrzeń jest przeznczona wyłącznie do przechowywania i obsługi produktów
        Państwa Spółki, jednakże Spółka nie ma prawa do decydowania o rozmieszczeniu
        towarów bądź prawa do zarządzania powierzchnią magazynową, w której
        przechowywane są towary. Co istotne, Państwa Spółka ma ograniczony dostęp do
        magazynu Usługodawcy. Zatem należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku
        kompleksowa usługa magazynowo-logistyczna świadczona przez Usługodawcę na
        rzecz państwa Spółki nie jest usługą związaną z nieruchomością. W konsekwencji
        do przedmiotowej usługi art. 28e ustawy nie znajduje zastosowania. (...) Zatem,
        skoro Państwa Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Danii oraz jak
        wskazano w interpretacji nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej, to kompleksowe usługi magazynowo logistyczne,
        świadczone przez Usługodawcę, do których to usług ma zastosowanie art. 28b
        ustawy nie są opodatkowane na terytorium Polski stosownie do art. 28b ust. 2
        ustawy. Ww. usługi nabywane przez Spółkę od Usługodawcy są opodatkowane
        stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy w kraju siedziby Spółki, tj. w Danii.”
    W świetle powyższego, należy stwierdzić, że w przypadku Spółki, w ramach świadczenia
    Usług Logistycznych, Dostawca wyznaczy i dostosuje całą powierzchnię Magazynu,
    stanowiącą niezależną strukturę, która jest częścią kompleksu przemysłowego Dostawcy,
    w którym budowany jest Magazyn, aby zapewnić odpowiednie warunki przechowywania i
    realizację postanowień umownych między stronami zgodnie z zawartą Umową
    Logistyczną.
    Spółka będzie miała prawo do swobodnego dostępu do wszystkich obszarów, w których
    przechowywane są Produkty, w normalnych godzinach pracy, a także w innych godzinach
    po wcześniejszym powiadomieniu.
    Dodatkowo, Spółka będzie miała również dostęp do dokumentacji potwierdzającej
    działania i usługi świadczone przez Dostawcę. Dostawca jest zobowiązany do
    opracowywania i utrzymywania dokumentacji audytowej, która będzie dostępna dla
    Spółki na żądanie.
    Jednocześnie Wnioskodawca zastrzega sobie prawo do przeprowadzania inspekcji w
    dowolnym momencie, z minimalnym wyprzedzeniem, w celu oceny jakości obsługi klienta
    (tj. Usług Logistycznych),bezpieczeństwa osób i produktów oraz efektywności operacyjnej.
    W przypadku konieczności sprawdzenia poziomu bezpieczeństwa, Spółka ma również
    prawo do dostępu do Magazynu po wcześniejszym powiadomieniu Dostawcy.

    Ponadto, Spółka ma prawo do przeprowadzenia inspekcji w siedzibie Dostawcy lub w
    miejscach, w których świadczone są Usługi Logistyczne, nawet po rozwiązaniu umowy w
    określonym czasie.
    W związku z tym, Spółka będzie jedynym podmiotem, dla którego Dostawca świadczy
    Usługi Logistyczne w Magazynie Dostawcy (wyłączne użytkowanie). Oznacza to, że
    Dostawca nie będzie świadczył podobnych usług (jak Usługi Logistyczne świadczone na
    rzecz Wnioskodawcy) innym kontrahentom w tym samym Magazynie.
    Jak zatem wynika z art. 31a ust. 2 lit. h Rozporządzenia Wykonawczego, usługa jest
    związana z nieruchomością, jeśli obejmuje wynajem nieruchomości, łącznie z
    przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości
    przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    W analizowanym przypadku, przedmiotem zawartej Umowy Logistycznej są usługi ściśle
    związane z nieruchomością, a Wnioskodawca otrzymuje prawo do wyłącznego korzystania
    z Magazynu. Dlatego warunki uznania przedmiotowych Usług Logistycznych za usługę
    związaną z nieruchomością, o której mowa w art. 28e ustawy o VAT, powinny zostać
    uznane za spełnione.
    Podsumowując, w opinii Spółki, Usługi Logistyczne świadczone na rzecz Spółki opisane w
    stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym powinny zostać uznane za związane z
    nieruchomością zgodnie z art. 28e ustawy o VAT i w związku z tym usługi te powinny
    podlegać opodatkowaniu polskim podatkiem VAT.
    Ad. 3
    Spółka chciałaby również potwierdzić swoje stanowisko, w przypadku uznania stanowiska
    Wnioskodawcy dotyczącego pytania nr 2 za prawidłowe, tj. jeśli Usługi Logistyczne opisane
    w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym świadczone na rzecz Spółki opisane zostaną
    uznane za związane z nieruchomością zgodnie z art. 28e ustawy o VAT i w konsekwencji
    będą podlegać opodatkowaniu polskim podatkiem VAT.
    W opinii Spółki należy stwierdzić, że Spółka będzie posiadać prawo do odliczenia VAT z
    faktur dokumentujących nabycie Usług Logistycznych opisanych we wniosku.
    Zgodnie z zasadą ogólną określoną w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim
    towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120
    ust. 17 i 19 oraz art. 124
    Kolejno na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym
    powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez
    podatnika towarów i usług.
    Takie prawo może być wykonywane na podstawie art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT nie
    wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument
    celny.
    Jednocześnie żaden z warunków wymienionych w art. 88 ustawy o VAT, który przewiduje
    przypadki wyłączające prawo do odliczenia VAT, nie może mieć zastosowania.
    W związku z tym, aby móc skorzystać z prawa do odliczenia VAT, muszą być spełnione
    następujące przesłanki łącznie:
        towary i usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania działalności
        opodatkowanej,
        powstał obowiązek podatkowy oraz
        podatnik otrzymał fakturę.

    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Dostawca będzie
    świadczył Wnioskodawcy Usługi Logistyczne.
    Planowana działalność Spółki w Polsce będzie polegać na zakupie towarów zarówno
    poprzez zakupy lokalne, nabycia wewnątrzwspólnotowe towarów, jak i import towarów
    oraz dalszą sprzedaż Produktów do podmiotów powiązanych w Polsce, innych państwach
    członkowskich UE oraz krajach trzecich.
    W związku z tym, Usługi Logistyczne świadczone przez Dostawcę będą wykorzystywane
    przez Wnioskodawcę do wykonywania działalności podlegającej VAT na podstawie art. 5
    ustawy o VAT. Nabywane Usługi Logistyczne będą niezbędne do przechowywania i
    dystrybucji Produktów. Bez Usług Logistycznych, ich dalsza sprzedaż nie byłaby możliwa,
    dlatego te świadczone Usługi Logistyczne będą ściśle związane z działalnością
    opodatkowaną VAT Spółki.
    W konsekwencji, wszystkie warunki materialne warunkujące nabycie prawa do odliczenia
    VAT od zakupu powyższych Usług Logistycznych, określone w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT
    będą spełnione.
    Podsumowując, w ocenie Spółki, jeśli zostanie stwierdzone, że Usługi Logistyczne opisane
    w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym świadczone na rzecz Spółki powinny podlegać
    opodatkowaniu polskim podatkiem VAT (jako związane z nieruchomością zgodnie z art.
    28e ustawy o VAT), wówczas Spółce będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT z tytułu
    nabywanych Usług Logistycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).

    Przy czym wskazać należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka
    świadczeń, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy. Na
    świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli
    nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem
    jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego
    jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać
    świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego. Jeżeli jednak w skład
    realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Powyższy przepis jest odzwierciedleniem art. 44 Dyrektywy 112, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze
      jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności
      gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym
      niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
      stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej
      siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem
      świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady miejscem świadczenia usług na rzecz
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą jest miejsce, w którym podatnik ten
    posiada swoją siedzibę. Odstępstwem od tej ogólnej zasady jest opodatkowanie
    świadczonej temu nabywcy usługi z uwzględnieniem jego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym kraju niż jego siedziba.
    A zatem bardzo istotne jest dla prawidłowego ustalenia miejsca świadczenia danej usługi
    przez usługodawcę zbadanie kwestii czy usługobiorca danej usługi posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i czy nabyta usługa jest wykorzystywana dla celów
    prowadzenia działalności gospodarczej przez to miejsce.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest włoską spółką, należącą do międzynarodowej Grupy
    B. Spółka jest (...) w branży (...) zajmującej się dystrybucją i marketingiem (...) oraz
    produktów pomocniczych produkowanych lub sprzedawanych przez Grupę B („Produkty”).
    W ramach swojej działalności Spółka rozpoczęła w 2025 r. korzystanie z magazynu w
    Polsce w celach logistycznych. Produkty (które przez cały czas są własnością Spółki) są tam
    przechowywane. Planowana działalność w Polsce polega na zakupie towarów zarówno
    poprzez zakupy lokalne, nabycia wewnątrzwspólnotowe towarów, jak i import towarów
    oraz dalszą sprzedaż Produktów do podmiotów powiązanych w Polsce, innych państwach
    członkowskich UE oraz krajach trzecich.
    W tym celu Spółka postanowiła nawiązać współpracę z kilkoma dostawcami usług w
    Polsce, w tym m.in.:
        profesjonalnym dostawcą usług logistycznych i magazynowych („Dostawca”), z
        którym Spółka podpisała kompleksową umowę logistyczną;
        dodatkowym dostawcą, który będzie odpowiedzialny za dystrybucję Produktów na
        rynku polskim;
        Organizacją Odzysku odpowiedzialną za usługi związane z odzyskiem i recyklingiem
        odpadów pokonsumpcyjnych;
        oraz lokalnym podmiotem z Grupy B.

    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka będzie posiadała
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski dla celów VAT.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.)
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Natomiast
    na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-
    931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA),
    wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy
    zawiera orzecznictwo krajowe, np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce

    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Z
    przywołanych wyroków TSUE wynika, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19 (Titanium),
    w którym Sąd uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje się
    wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania przez
    wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem
    nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne
    działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...).
    Natomiast w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A. Menarini
    SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą
    Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady
    (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować
    w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze
    względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej
    zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach
    wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć
    bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    Należy także zwrócić uwagę na ostatni wyrok TSUE w zakresie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22
    TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla
    celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki
    należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług
    (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne

    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada i nie będzie posiadała w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje
    bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Jak wynika z wniosku w związku z
    prowadzoną działalnością Spółki w Polsce, Spółka nabywa usługi od Dostawcy,
    dodatkowego dostawcy odpowiedzialnego za dystrybucję Produktów na rynku polskim,
    podmiotu odpowiedzialnego za usługi związane z odzyskiem i recyklingiem odpadków
    konsumpcyjnych oraz lokalnego podmiotu z Grupy B.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak
    wynika z wniosku Spółka nie będzie prowadzić ani nie zamierza prowadzić żadnej
    działalności gospodarczej w postaci oddziału, przedstawicielstwa, biura lub innej podobnej
    struktury. Spółka nie będzie również posiadać żadnych innych zasobów technicznych
    umożliwiających jej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych na terytorium
    Polski. Dodatkowo, Spółka nie jest i nie planuje być w przyszłości właścicielem żadnych
    lokali znajdujących się w Polsce, jedynie będzie korzystać z Magazynu Dostawcy
    dostosowanego do wymagań Spółki w celu prawidłowego wykonania Usług Logistycznych,
    zgodnie z Umową Logistyczną. Spółka również nie będzie miała żadnych zasobów
    materialnych w postaci maszyn i sprzętu w Polsce, posiadać będzie tylko palety
    stanowiące jej własność lub będzie je wynajmować od lokalnego podmiotu z Grupy B.
    Ponadto, Spółka nie planuje w przyszłości zatrudniać pracowników w Polsce ani nie
    planuje na ten moment wysyłać do Polski żadnego ze swoich pracowników. Obecnie od
    2021 r. w Polsce przebywa jeden pracownik Spółki – Menedżer Logistyki, oddelegowany
    do lokalnego podmiotu z Grupy B. Działania tego pracownika obejmują koordynację
    logistyki w Europie Wschodniej, przy czym jego rola nie jest związana z Magazynem w
    Polsce, lecz obejmuje obszar całej Europy Wschodniej, w tym rynki, które nie są
    obsługiwane bezpośrednio przez Magazyn. Wprawdzie cześć obowiązków Menedżera
    Logistyki polega także na zarządzaniu i koordynowaniu Magazynu w Polsce, jednak
    pracownik ten nie ma żadnej mocy decyzyjnej w imieniu Spółki, nie może wybierać
    dostawców, jak również nie ma uprawnienia do podpisywania umów na podstawie
    pełnomocnictwa. Menedżer Logistyki kieruje jedynie logistyką w imieniu centralnego
    zespołu we Włoszech, gdzie podejmowane są wszystkie działania zarządcze i decyzyjne.
    Zatem nie sposób uznać, że Spółka posiada/będzie posiadała na terytorium Polski własne
    zaplecze osobowe oraz techniczne.

    Zauważyć jednak należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. W opisanej we wniosku sprawie Spółka nie ma bezpośredniej
    kontroli nad zasobami ludzkimi/technicznymi/materialnymi Dostawcy, dodatkowego
    dostawcy odpowiedzialnego za dystrybucję Produktów na rynku polskim, podmiotu
    odpowiedzialnego za usługi związane z odzyskiem i recyklingiem odpadków
    konsumpcyjnych oraz lokalnego podmiotu z Grupy B, jak również nie ma możliwości
    bezpośredniego decydowania o tym jaka część zasobów technicznych/materialnych
    /ludzkich ww. podmiotów jest wykorzystana do świadczenia usług na rzecz Spółki.
    Podmioty zewnętrzne świadczą swoje usługi niezależnie, więc do świadczenia Usług
    Logistycznych (wykorzystywanych przez Dostawcę) wykorzystywane są wyłącznie zasoby
    Dostawcy. Jak Państwo wskazali, zatrudnienie pracowników Magazynu będzie realizowane
    przez Dostawcę, co oznacza, że wszyscy pracownicy będą podlegać wyłącznie władzy
    kierowniczej i hierarchicznej Dostawcy. Spółka nie będzie miała żadnych bezpośrednich
    relacji z tytułu zatrudnienia pracowników, to Dostawca będzie odpowiedzialny za
    wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenia pracownicze i społeczne. Przy czym Spółka
    jest otwarta na współpracę w zakresie szkoleń dla pracowników. W relacjach między
    Spółką a Dostawcą, wszelka komunikacja będzie prowadzona przez wyznaczonych
    przedstawicieli obu stron. Jednak Spółka zastrzega sobie prawo do żądania usunięcia
    wszelkich podwykonawców zaangażowanych w świadczenie Usług Logistycznych.
    Dostawca i Spółka będą regularnie organizować co najmniej następujące spotkania:
    Przegląd Jakości, Spotkanie Operacyjne oraz Spotkanie Operacyjne z trybem spotkań
    ustalanym indywidualnie, tj. online lub osobiście w Polsce. Zatem nie można wywieść
    bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym usługodawcy na
    podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami
    każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych
    przez strony umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i żądania świadczenia
    określonej jakości usług nie można wywodzić, że jest sprawowana bezpośrednia kontrola
    nad personelem i zapleczem technicznym Dostawcy, dodatkowego dostawcy
    odpowiedzialnego za dystrybucję Produktów na rynku polskim, podmiotu
    odpowiedzialnego za usługi związane z odzyskiem i recyklingiem odpadków
    konsumpcyjnych oraz lokalnego podmiotu z Grupy B w Polsce. Również Dostawca (ani
    żaden inny dostawca usług w Polsce) nie będzie pełnił funkcji kierowniczych w imieniu
    Spółki – w szczególności nie będzie posiadać ani faktycznie wykonywać pełnomocnictw do
    zawierania umów w imieniu Spółki. Wszystkie decyzje biznesowe dotyczące działalności
    Spółki (w tym decyzje zarządcze, decyzje o składaniu zamówień, sprzedaży Produktów,
    negocjowaniu i podpisywaniu umów) podejmowane są poza Polską, w kraju, w którym
    znajduje się Spółka, tj. we Włoszech. Również Spółka nie działa w Polsce za pośrednictwem
    agenta.
    Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej powinna występować w sposób stały tj. na stałe dysponować takimi
    środkami, które pozwalają na faktyczne świadczenie usług z danego miejsca. Zatem,
    decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się
    wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. W analizowanej
    sprawie Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów osobowych ani technicznych (z
    wyjątkiem palet) niezbędnych do prowadzenia działalności nie można zatem uznać, że

    spełnione jest kryterium stałości, bowiem, jak wskazano powyżej, kryterium to należy
    odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytanie nr 1 jest prawidłowe.
    Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie miejsca opodatkowania
    świadczonych przez Dostawcę Usług Logistycznych, które Państwa zdaniem należy uznać
    za usługi związane z nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT i w związku z
    tym powinny podlegać opodatkowaniu polskim podatkiem VAT.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości wskazać należy, że według art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące -
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną
    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w art. 47
    przewiduje, że:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
      rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze
      hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w
      miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania
      nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest
      miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1)
    zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) –
    zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 – dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak
    również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;

      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy
        sposób zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne
      niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do
      tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez
      usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie
      nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do
      wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    W tym miejscu należy wskazać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 27
    czerwca 2013 r. sygn. akt C-155/12 w prawie Ministerstwo Finansów Rzeczpospolitej
    Polskiej przeciwko RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland sp. z o.o. Powyższy
    wyrok sprecyzował orzecznictwo Trybunału dotyczące miejsca świadczenia usług
    związanych z nieruchomościami oraz wyjaśnił dla celów stosowania prawa, co Trybunał
    rozumie pod pojęciem „wystraczająco bezpośredniego” związku.
    Ww. wyrok dotyczył pytanie prejudycjalnego skierowanego przez sąd krajowy
    zmierzającego do ustalenia, czy art. 47 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten
    sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania, obejmujące przyjmowanie
    towarów do magazynu, ich umieszczanie na odpowiednich półkach magazynowych,
    przechowywanie, pakowanie, wydawanie, rozładunek, załadunek oraz w stosunku do
    niektórych klientów przepakowywanie materiałów dostarczonych w opakowaniach
    zbiorczych do indywidualnych zestawów, są usługami związanymi z nieruchomościami w
    rozumieniu tego przepisu.
    W zapadłym wyroku Trybunał w pierwszej kolejności odniósł się do zagadnienia usług
    kompleksowych i orzekł, że świadczenie należy uznać za jednolite, gdy co najmniej dwa
    albo co najmniej dwie czynności dokonywane przez podatnika są ze sobą tak ściśle
    związane, że obiektywnie tworzą jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. W tym względzie trybunał opierając się na opinii
    rzecznika generalnego stwierdził, że z akt przedstawionych Trybunałowi wynika, że w
    postępowaniu głównym magazynowanie towarów należy zasadniczo uznać za świadczenie

    główne, natomiast przyjmowanie towarów, ich rozmieszczanie, wydawanie, rozładunek i
    załadunek stanowią jedynie świadczenia dodatkowe.
    W dalszej części ww. wyroku TSUE uznał, że kompleksowe usługi w zakresie
    magazynowania są objęte art. 47 dyrektywy Rady 2006/112 jedynie wówczas, gdy
    pozostają w wystarczająco bezpośrednim związku z konkretną nieruchomością. W ocenie
    Trybunału, ze związkiem takim mamy do czynienia, gdy usługobiorcom jest przyznane
    prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości.
    Z wniosku wynika, że Dostawca świadczy na rzecz Spółki kompleksowe Usługi Logistyczne
    realizowane w magazynie zlokalizowanym w Polsce (Magazyn), które obejmują m.in.:
    przyjmowanie, rozładunek i sprawdzanie Produktów; sprawdzanie i przechowywanie
    Produktów; zarządzanie Produktami zwróconymi przez klientów do Magazynu;
    zarządzanie Produktami reklamowanymi w Magazynie; świadczenie usług pomocniczych
    w Magazynie; przygotowanie Produktów w Magazynie z należytą starannością,
    zapewniając usługi i sprzęt ochrony; inwentaryzację przechowywanych Produktów w
    Magazynie; kompletowanie i wysyłkę Produktów do odbiorców towarów Spółki i klientów;
    realizację zamówień transportowych i załadunek Produktów z Magazynu/Magazynów;
    przygotowywanie dokumentów transportowych; zarządzanie, przechowywanie i
    utrzymanie palet Spółki. Dodatkowo, Dostawca jest również zobowiązany do wykonywania
    działań pomocniczych, takich jak: skanowanie etykiet, aplikacja (...), obsługa zwrotów,
    zarządzanie utylizacją (...), przeładunek, konserwacja palet, układanie/rozkładanie (...),
    czyszczenie (...), itp. Z punktu widzenia Spółki usługa logistyczna jest główną usługą
    świadczoną na rzecz Spółki, gdyż Spółce chodzi o całościową obsługę jej produktów na
    terenie Polski, gdzie składowanie jest jednym z elementów (Spółce zależy na tym, żeby
    produkty były właściwie przyjmowane, składowane i przygotowywane do wysyłki). Spółka
    potrzebuje całościowej obsługi i poszczególne, pojedyncze elementy wchodzące w skład
    przedmiotowej usługi, nie są wystarczające, ponieważ nie prowadzą do realizacji celu
    biznesowego (Spółka nie ma jak uzupełnić sobie poszczególnych elementów, ponieważ nie
    ma swoich zasobów, w szczególności personelu, który mógłby sprawować pieczę nad
    produktami znajdującymi się w Magazynie w Polsce). Jednocześnie, jak sami Państwo
    wskazaliście, celem biznesowym Spółki jest przechowywanie towarów w Magazynie i co z
    tym związane zarządzanie nimi przez Dostawcę Usług Logistycznych, a następnie dalsza
    dystrybucja w Polsce i Europie Wschodniej w celu lepszej obsługi klientów Grupy B w tym
    regionie. Przy czym, jak sami Państwo wskazują usługi transportowe będą odrębnymi
    świadczeniami i nie są przedmiotem wątpliwości w sprecyzowanym pytaniu odnośnie
    Usług Logistycznych. Z perspektywy Spółki istotny jest cały proces, gdzie składowanie,
    rozładunek, sprawdzanie produktów itd. jest elementem całościowego świadczenia.
    Dostawca, który będzie świadczył tą kompleksową usługę na Państwa rzecz, będzie w tym
    celu wykorzystywał Magazyn będący jego własnością, który zostanie dostoswany do
    wymagań Spółki w celu prawidłowego wykonania Usług Logistycznych. Dostawca jest
    zobowiązany do przechowywania w Magazynie wyłącznie Produktów Spółki, chyba, że
    uzyska wcześniej pisemną zgodę Spółki na przechowywanie innych produktów, która
    może być wstrzymana według wyłącznego uznania Spółki. Przechowywanie Produktów, w
    celu zapewnienia odpowiedniej konserwacji, będzie prowadzone zgodnie z procedurami i
    standardami konserwacji określonymi przez Spółkę w Umowie Logistycznej. Powierzchnia
    Magazynu będzie dostępna wyłącznie Spółce (to znaczy, że Spółka będzie jedynym
    podmiotem, dla którego Dostawca świadczy Usługi Logistyczne w tym Magazynie
    Dostawcy). Spółka ma prawo swobodnego dostępu do wszystkich obszarów, w których
    przechowywane są Produkty, w normalnych godzinach pracy, a także w innych porach po
    wcześniejszym powiadomieniu. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentacji
    potwierdzającej działania i usługi świadczone przez Dostawcę, takie jak listy wysyłkowe czy
    dowody nadania. Dostawca jest zobowiązany do prowadzenia i utrzymywania rejestrów
    inspekcji, które będą dostępne dla Spółki na żądanie.
    Odnośnie ustalenia miejsca opodatkowania Usług Logistycznych świadczonych przez
    Dostawcę w pierwszej kolejności należy zastrzec, że art. 28e ustawy, na który powołujecie

    się Państwo w swoim uzasadnieniu, jest przepisem szczególnym, którego zakres nie może
    być interpretowany rozszerzająco. Z powołanych przepisów prawa oraz orzecznictwa
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że aby świadczenie usług mogło
    zostać uznane za związane z nieruchomością w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest,
    by świadczenie to było związane z wyraźnie określoną nieruchomością i by sama
    nieruchomość stanowiła przedmiot owego świadczenia. Tak jest w szczególności wówczas,
    gdy wyraźnie określoną nieruchomość należy uznać za konstytutywny element
    świadczenia usług, jako że stanowi ona centralny i nieodzowny element tego świadczenia.
    Aby uznać, że kompleksowa usługa, w ramach której w Magazynie Dostawcy wykonywane
    są określone świadczenia, jest związana z nieruchomością istotne jest, aby określona
    część nieruchomości, w której przechowywane są towary została wyznaczona do
    wyłącznego użytku przez usługobiorcę, tj. przestrzeń, w której towary są przechowywane
    jest określona, znana usługobiorcy i przydzielona wyłącznie w celu zaspokojenia jego
    potrzeb (co ma miejsce w przedmiotowym przypadku). Usługobiorca powinien mieć także
    możliwość dostępu do Magazynu, w którym składowane są towary, co również w
    analizowanej sprawie jest spełnione, pod określonymi warunkami. Jak wynika z wniosku
    Spółka ma prawo swobodnego dostępu do wszystkich obszarów, w których
    przechowywane są Produkty, w normalnych godzinach pracy, a także w innych porach po
    wcześniejszym powiadomieniu. Ponadto, co istotne, powierzchnia Magazynu będzie
    dostępna wyłącznie dla Spółki, gdyż będzie jedynym podmiotem, dla którego Dostawca
    świadczy Usługi Logistyczne w tym Magazynie. Odnośnie zaś dostępu do Magazynu, który
    wymaga wcześniejszego powiadomienia Dostawcy o tym fakcie, należy wskazać na noty
    wyjaśniające w sprawie unijnych przepisów o VAT w zakresie miejsca świadczenia usług
    związanych z nieruchomościami. Choć nie są one prawnie wiążące i nie mają charakteru
    ostatecznego to stanowią pewną wskazówkę jak należy rozumieć i definiować usługi
    związane z nieruchomościami. I tak w przypadku usług związanych z najmem i
    przechowywaniem towarów wynika, że sytuację, w której usługobiorca korzysta z
    wyłącznie z wyznaczonego obszaru do przechowywania towarów (tj. obszaru, w którym
    jedynie usługobiorca może przechowywać towary z wyłączeniem jakiejkolwiek innej
    osoby), można by zatem zakwalifikować jako usługę związaną z nieruchomością, nawet
    jeśli usługobiorca może uzyskać dostęp do tego obszaru jedynie w określonych
    momentach lub pod określonymi warunkami jak ma to miejsce w przedmiotowym
    przypadku.
    Zatem biorąc pod uwagę powyższe informacje należy stwierdzić, że kompleksowe Usługi
    Logistyczne świadczone przez Dostawcę (gdzie Spółka posiada prawo swobodnego
    wstępu do Magazynu po wcześniejszym powiadomieniu oraz cała powierzchnia
    Magazynu, gdzie będą przechowywane Produkty będące własnością Spółką będzie
    dostępna wyłącznie do użytku Spółki) mają bezpośredni związek z nieruchomością w
    rozumieniu art. 28e ustawy w zw. z art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia.
    Tym samym świadczone przez Dostawcę na rzecz Państwa Spółki kompleksowe Usługi
    Logistyczne stanowią usługi, do których znajduje zastosowanie art. 28e ustawy. Zatem,
    skoro Usługi Logistyczne świadczone są w oparciu o zlokalizowany na terytorium kraju
    Magazyn to miejscem opodatkowania Usług Logistycznych jest terytorium Polski.
    W konsekwencji należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania nr 2, że
    miejscem świadczenia Usług Logistycznych świadczonych na rzecz Spółki jest miejsce
    położenia nieruchomości i tym samym będą one podlegać opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w Polsce i uznaje je za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego z
    tytułu nabycia Usług Logistycznych, należy wskazać, że w myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści art. 86 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem
    możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Ponadto, biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy w kontekście prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem kompleksowych usług logistycznych
    należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku spełnione są przesłanki uprawniające
    Spółkę do odliczenia podatku naliczonego.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w kwestii prawa do odliczenia kwoty podatku prawa
    do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę VAT naliczonego wykazaną na
    fakturach od Dostawcy należy wskazać, że istotne znaczenie ma fakt, czy nabywane usługi
    podlegają opodatkowaniu w Polsce i czy będą wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych przez zarejestrowanego podatnika podatku VAT. Spółka jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce i jak już ustaliłem wcześniej
    nabywane Usługi Logistyczne podlegają opodatkowaniu w Polsce gdyż znajdzie do nich
    zastosowanie art. 28e ustawy w zw. z art. 31a ust. 2 lit. h Rozporządzenia 282. Przy tym,
    jak wskazano we wniosku Usługi Logistyczne są wykorzystywane przez Spółkę do
    działalności podlegającej opodatkowaniu w Polsce (sprzedaży lokalnej, dostaw
    wewnątrzwspólnotowych i eksportu). Spełnione więc będą przesłanki, o których mowa w
    art. 86 ust. 1 ustawy. Prawo to przysługuje pod warunkiem, że nie znajdują zastosowania
    wyłączenia, o których mowa w art. 88 ustawy. W związku z tym Spółka będzie uprawniona
    do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od Dostawcy dokumentujących
    nabycie Usług Logistycznych.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

        zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.