Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.417.2025.2.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Skutki podatkowe dla spółki wykorzystywania przez
pracowników służbowych telefonów komórkowych w celach
prywatnych.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
telefon-telefon komórkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili
    go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 sierpnia 2025 r. (wpływ 22
    sierpnia 2025 r.).
    Opis stanu faktycznego

    Są Państwo spółką zarejestrowana w KRS, która posiada siedzibę na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlega w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Specjalizują się Państwo co do zasady w oferowaniu zintegrowanych usług w modelu
    outsourcingu (...), (...) oraz (...), a także prowadzą działalność w zakresie świadczenia usług
    (...).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej udostępniają Państwo swoim
    pracownikom telefony komórkowe w celu wykonywania obowiązków służbowych. Zasady
    przekazywania pracownikom telefonów komórkowych i korzystania z nich są określone w
    wewnętrznej procedurze: (...). Zgodnie z dokumentem, Użytkownik może wnioskować o
    przyznanie mu nowego telefonu komórkowego raz w ciągu okresu obowiązywania Umowy
    (24 miesiące). Aparat przez cały ten czas pozostaje Państwa własnością. Pracownicy mają
    prawo wykupu użytkowanego sprzętu raz na 24 miesiące. Użytkownicy telefonów
    służbowych są zobowiązani do dbania o ich należyty stan, do ich ochrony przed kradzieżą,
    zniszczeniem, uszkodzeniem, zgubieniem lub utratą w inny sposób oraz do ich zwrotu na
    każde Państwa żądanie. Przekazanie telefonu służbowego następuje na podstawie
    protokołu przekazania pracownikowi aparatu telefonicznego.
    Sprzęt GSM przeznaczony jest do indywidualnego służbowego użytku Państwa
    pracowników i jest ściśle powiązany z charakterem pracy, jednak zgodnie z wewnętrznymi
    regulacjami nie wykluczają Państwo korzystania przez pracowników z udostępnionych im
    telefonów także w celach prywatnych. Pracownicy nie ponoszą odpłatności za korzystanie
    z telefonów służbowych do celów prywatnych.
    Telefony komórkowe zastępują u większości pracowników telefony stacjonarne w biurze.
    Koszty związane z użytkowaniem telefonów komórkowych ponoszą w całości Państwo na
    podstawie umowy zawartej z operatorem sieci komórkowej. W ramach abonamentu
    pracownicy mogą wykonywać nielimitowane połączenia do krajowych sieci krajowych i
    stacjonarnych, wysyłać krajowe SMS i MMS, korzystać z transmisji danych. Umowa określa
    abonament w sposób zryczałtowany (nie określa stawki za minutę połączenia krajowego
    ani za wysyłanie krajowej wiadomości SMS/MMS oraz transmisję danych), nie można
    jednoznacznie określić kosztów rozmów prywatnych wykonanych przez poszczególnych
    pracowników w danym okresie rozliczeniowym. Zgodnie z umową z operatorem opłaty
    ponad abonament naliczane są w wyjątkowych przypadkach np. za połączenia
    międzynarodowe czy połączenia w roamingu. W tym przypadku gdy zostaną doliczane
    dodatkowe koszty, pracownik obciążany jest tymi kosztami. W uzasadnionych
    przypadkach pracodawca może odstąpić od obciążenia pracownika kosztami użytkowania
    telefonu komórkowego.
    Pojawiły się interpretacje indywidualne wydane dla innych płatników, w których Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że w sytuacji braku możliwości
    jednoznacznego określenia przychodu przypadającego na konkretnego pracownika w
    związku z wykorzystaniem przez pracownika telefonu służbowego zarówno do celów
    służbowych jak i prywatnych, po stronie takiego pracownika nie powstaje przychód w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych podlegający opodatkowaniu tym podatkiem.

## Pytanie

Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym, pracownicy uzyskują przychód w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych z tytułu korzystania z telefonów komórkowych w celach prywatnych, a na
    Państwu ciąży w tym zakresie obowiązek obliczania i pobierania zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie

    W Państwa ocenie, możliwość korzystania ze służbowych telefonów komórkowych
    zarówno do celów służbowych jak i prywatnych, nie powoduje powstania dla pracownika
    przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, a w konsekwencji na Państwu nie ciąży w
    tym zakresie obowiązek obliczania i pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na
    podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego
    rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
    czasu i miejsca ich uzyskania (art. 11 ust. 2 omawianej ustawy). Wartość pieniężną innych
    nieodpłatnych świadczeń ustala się według cen zakupu w przypadku, gdy przedmiotem
    świadczeń są usługi zakupione (art. 11 ust. 2a pkt 2 cytowanej ustawy).
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem
    przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
    członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
    produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie natomiast do treści art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku
    służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa
    się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze
    bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Powyższy przepis wskazuje, że za przychody ze stosunku pracy należy uznać każdą formę
    przysporzenia majątkowego, zarówno w formie pieniężnej jak i niepieniężnej, w tym
    nieodpłatne świadczenia otrzymane przez pracownika.
    Definiując pojęcie nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy PIT należy mieć na
    uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, w
    którym Trybunał Konstytucyjny określił istotne cechy nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z
    wyrokiem: za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    1) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Żadna z powyższych przesłanek nie jest spełniona w opisanym stanie faktycznym. Jak
    wskazano w opisie stanu faktycznego, pracownicy otrzymują służbowe telefony
    komórkowe przede wszystkim w celu wykonywania obowiązków służbowych, a decyzję o

    przekazaniu pracownikowi telefonu komórkowego podejmuje pracodawca. Pracownicy
    mogą wykorzystywać służbowy telefon zarówno do celów służbowych jak i prywatnych.
    Wewnętrzne procedury nie dają natomiast możliwości wybrania innego sposobu
    korzystania z telefonu służbowego.
    Możliwość korzystania z telefonu służbowego do celów prywatnych leży nie tylko w
    interesie pracowników, ale także w interesie pracodawcy. Jest to bowiem dodatkowy
    benefit, który zachęca do pracy i jest wyrazem starań pracodawcy o zapewnienie dobrej
    atmosfery, co pozytywnie wpływa na wydajność pracy, w szczególności, że opłata za
    abonament, jaką ponosi Wnioskodawca jest stała i niezależna od faktu wykorzystywania
    telefonu do celów prywatnych. Zakaz używania telefonów służbowych do celów
    prywatnych nie zmniejszyłby kwoty abonamentu jaką ponosi Spółka, tym samym
    możliwość korzystania z telefonu służbowego do celów prywatnych nie wiąże się z
    dodatkowym obciążeniem dla pracodawcy.
    Ze względu na zapisy umowy z operatorem sieci komórkowej również trzecia przesłanka
    mówiąca o powstaniu przychodu z nieodpłatnych świadczeń nie jest spełniona. Z uwagi na
    brak określenia w umowie kosztu za minutę połączenia krajowego, za wysłanie krajowej
    wiadomości SMS lub MMS czy jednostkę transmisji danych, nie jest możliwe jednoznaczne
    ustalenie kosztów ponoszonych w związku z wykorzystywaniem telefonu służbowego do
    celów prywatnych. W takich okolicznościach nie jest możliwe ustalenie wysokości
    uzyskanego przez pracownika przychodu.
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w interpretacjach indywidualnych, m.
    in. interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 listopada 2018
    r., nr 0113-KDIPT2-3.4011.485.2018.1.KS oraz z 20 lipca 2018 r. nr 0114-KDIP3-
    2.4011.308.2018.2.AK1.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

    Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przepis ten wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym
    użycie słowa „w szczególności”, co oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia
    majątkowego, o ile w istocie mają swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Na mocy art. 12 ust. 3 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera w swej
    treści zdefiniowania pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do
    znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym
    nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym –
    generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i

    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną
    formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź
    uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wyjaśniam że podstawowym kryterium, które
    powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy
    stanowi przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika
    przysporzenia w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku.
    Ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w
    konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji
    pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz.
    947) dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do
    zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
    W ocenie Trybunału, za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    – po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    – po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    – po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W uzasadnieniu ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że świadczenia w naturze i
    inne nieodpłatne świadczenia – w przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych – są
    traktowane jako przychód wyłącznie pod warunkiem, że są „otrzymane”, co ma wskazywać
    na bezwzględnie – w odniesieniu do tego przychodu – wymagany realny charakter
    świadczenia. Zakresy znaczeniowe pojęć „postawione do dyspozycji” i „otrzymane”,
    którymi operuje ustawodawca definiując przychód w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie pokrywają się. Przychód stanowią otrzymane lub
    postawione do dyspozycji pieniądze i wartości pieniężne. Wartości świadczeń w naturze są

    przychodem tylko wtedy, gdy są „otrzymane”, a nie – jak ma to miejsce w odniesieniu do
    pieniędzy i wartości pieniężnych – również postawione do dyspozycji podatnika. Ustawa
    nie zna bowiem takiego pojęcia jak postawienie świadczeń w naturze do dyspozycji
    podatnika (zob. Podatek dochodowy od osób fizycznych. Komentarz, J. Marciniuk (red.),
    Warszawa 2012, s. 122).
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzam, że w opisanym
    we wniosku stanie faktycznym, o nieodpłatnym świadczeniu można mówić tylko wówczas,
    gdy pracownik istotnie nie został obciążony równowartością świadczeń z tytułu
    wykorzystania telefonu do celów prywatnych. Przy czym, nawet gdy takie obciążenie nie
    miało miejsca, to pomimo możliwości zindywidualizowania świadczenia i przypisania go
    do konkretnego pracownika, nie można mówić o przychodzie z nieodpłatnych świadczeń.
    Nie ma bowiem możliwości określenia wysokości powstałego przychodu dla danego
    pracownika. Z uwagi na brak – jak Państwo wskazują – określenia w umowie kosztu za
    minutę połączenia krajowego, wysłanie SMS/MMS, ani za jednostkę transferu danych, nie
    można jednoznacznie określić kosztów rozmów prywatnych wykonanych przez
    poszczególnych pracowników w danym okresie rozliczeniowym. Z kolei podzielenie
    ryczałtowej kwoty abonamentu przez ilość wykazanych w bilingu rozmów, SMS, MMS i
    jednostek transferu danych, prowadziłoby do nieuprawnionego różnicowania wartości
    tego samego świadczenia, bowiem w zależności od ilości przeprowadzonych rozmów,
    wysłanych SMS, MMS, wykorzystanych jednostek transferu danych wartość ta byłaby
    różna, podczas gdy ogólna kwota abonamentu jest taka sama.
    Zatem, w sytuacji braku możliwości jednoznacznego określenia przychodu
    przypadającego na konkretnego pracownika w związku z wykorzystaniem przez
    pracownika telefonu służbowego do celów prywatnych, po stronie takiego pracownika nie
    powstaje przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ww. ustawy
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tego tytułu.
    W konsekwencji, na Państwu nie ciążą obowiązki płatnika – zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych – z tytułu wykorzystania przez pracownika
    telefonu służbowego do celów prywatnych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnej wyjaśniam, że
    dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie
    faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą
    przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.