Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.472.2021.12.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-05
Teza: W zakresie ustalenia, czy środki otrzymane przez
Wnioskodawcę z FGŚP na podstawie art. 15g Ustawy o Covid; 19 jako dofinansowanie Wynagrodzeń pracowników
zatrudnionych w ramach działalności strefowej.
Słowa kluczowe: fundusz-Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych
przychód
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia
(SSE)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17  września  2021  r.,  wpłynął  Państwa  wniosek  z  15  września  2021  r.,  o  wydanie
    interpretacji  indywidualnej,  który  dotyczył  ustalenia,  czy  środki  otrzymane  przez
    Wnioskodawcę  z  FGŚP  na  podstawie  art.  15g  Ustawy  o  Covid-19  jako  dofinansowanie
    Wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w ramach działalności strefowej, tj. działalności
    prowadzonej na terenie SSE na podstawie udzielonego Zezwolenia stanowią przychód z
    działalności zwolnionej z opodatkowania PDOP zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Sp. z o. o. („Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób
    prawnych (dalej: „PDOP”) i prowadzi działalność przede wszystkim w zakresie produkcji (...).
    Spółka prowadzi działalność na terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: „SSE”).
    Spółka posiada zezwolenie nr (...) zmienione w drodze Decyzji nr (...) Ministra właściwego
    do spraw gospodarki (dalej: „Zezwolenie”).
    Poza  prowadzeniem  działalności  na  terenie  SSE,  Spółka  prowadzi  również  działalność
    poza ternem SSE, w zakładzie zlokalizowanym w (...).
    W ubiegłym roku, w związku z pandemią Covid-19 wywołaną koronawirusem SARS-CoV-2
    Wnioskodawca doświadczał poważnych ekonomicznych konsekwencji, które obejmowały
    m.in.  znaczący  spadek  obrotów  gospodarczych  i  co  za  tym  idzie,  zmniejszenie
    przychodów.  Zaistniała  sytuacja  była  niemożliwa  do  przewidzenia,  Spółka  nie  mogła
    powziąć  wcześniej  żadnych  kroków  zapobiegawczych.  Decyzje  o  zamykaniu  zakładów
    producentów  (...)  w  obawie  o  rozprzestrzenianie  się  koronawirusa  w  Europie  były
    podejmowane  albo  przez  lokalne  władze,  bądź  zarządzających  tymi  firmami  bez
    wcześniejszego powiadomienia Wnioskodawcy.
    W celu ograniczenia negatywnych konsekwencji ekonomicznych związanych z pandemią
    Covid-19,  w  tym  przede  wszystkim  w  celu  utrzymania  stworzonych  miejsc  pracy,
    Wnioskodawca skorzystał z dostępnych form wsparcia przewidzianych m.in. w ustawie o
    Covid-19.  Dotyczy  to  przede  wszystkim  przewidzianego  w  art.  15g  Ustawy  o  Covid-19
    dofinansowania  wynagrodzeń  pracowników  ze  środków  Funduszu  Gwarantowanych
    Świadczeń Pracowniczych (dalej: „FGŚP”).
    Spółce  zostało  przyznane  ww.  dofinansowanie  do  wynagrodzeń  pracowników.  Część
    pracowników Wnioskodawcy, których wynagrodzenie zostało objęte dofinansowaniem ze
    środków FGŚP, określonym w art. 15g Ustawy o Covid-19, w ramach swoich obowiązków
    wykonuje  zadania  związane  z  działalnością  gospodarczą  prowadzoną  na  terenie  SSE
    (dalej: „Działalność strefowa”). W konsekwencji, koszty wynagrodzeń tych pracowników i
    uiszczane  składki  na  ubezpieczenie  społeczne  (dalej:  „Wynagrodzenia”)  stanowią
    zasadniczo  koszty  związane  z  działalnością  podlegającą  zwolnieniu  z  opodatkowania
    PDOP  na  podstawie  art.  17  ust.  1  pkt  34  ustawy  o  PDOP,  jako  koszty  bezpośrednio
    alokowane do wyniku z działalności strefowej, bądź jako koszty wspólne przypisywane do
    tego wyniku za pomocą klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o
    PDOP  (w  odniesieniu  do  wynagrodzeń  pracowników  pełniących  funkcje  wspólne  dla
    działalności zwolnionej i opodatkowanej).

    Spółka  otrzymała  przedmiotowe  dofinansowanie,  a  następnie  złożyła  oświadczenie  do
    Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy, że uzyskane przez nią środki otrzymane na rzecz
    ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP zostały przez nią wykorzystane zgodnie z celem i
    na  warunkach,  na  jakich  zostały  uzyskane,  tj.  na  opłacenie  wynagrodzeń  pracowników
    oraz  składek  na  ubezpieczenia  społeczne  pracowników.  Przyznane  środki  zostały  już  w
    całości wykorzystane.
    Spółka podkreśla, że przedmiot zapytania przedstawionego w niniejszym wniosku stanowi
    wyłącznie dofinansowanie do Wynagrodzeń ze środków FGŚP otrzymane dla pracowników
    wykonujących pracę w SEE. Nie dotyczy ono natomiast dofinansowania do pozostałych
    wynagrodzeń  pracowników  wraz  ze  składkami  na  ubezpieczenie  społeczne,  które
    związane są z działalnością opodatkowaną.

## Pytanie

Czy środki otrzymane przez Wnioskodawcę z FGŚP na podstawie art. 15g Ustawy o Covid-
    19 jako dofinansowanie Wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w ramach działalności
    strefowej,  tj.  działalności  prowadzonej  na  terenie  SSE  na  podstawie  udzielonego
    Zezwolenia stanowią przychód z działalności zwolnionej z opodatkowania PDOP zgodnie z
    art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, środki otrzymane z FGŚP na podstawie art. 15g Ustawy o Covid-
    19 jako dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w ramach
    działalności strefowej, tj. działalności prowadzonej na terenie SSE na podstawie
    udzielonego Zezwolenia stanowią przychód z działalności zwolnionej z opodatkowania
    PDOP zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z regulacją art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP, wolne od podatku są dochody, z
    zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1
    ustawy o SSE, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia
    nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla
    obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z
    odrębnymi przepisami.
    Z kolei, stosownie do art. 17 ust. 4 ustawy o PDOP, wskazane zwolnienie przysługuje
    podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Z powyższych regulacji wynika, że zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych
    podlegają dochody z działalności gospodarczej, która spełnia łącznie dwa zasadnicze
    warunki:
    1. określona jest w zezwoleniu.
    2. prowadzona jest na terenie SSE.
    Jeżeli natomiast jakiś rodzaj działalności gospodarczej nie jest przedmiotowo wskazany w
    treści zezwolenia strefowego, to dochód z takiej działalności zwolnieniu nie podlega.
    Dotyczy to również sytuacji, gdy działalność taka jest wykonywana na terenie SSE.
    Z powyższych regulacji można wywnioskować, że zwolnieniu z PDOP na podstawie art. 17
    ust. 4 ustawy o PDOP, podlegają wszelkie kategorie przychodów, z których dochód, a więc
    nadwyżka tych przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięty został w wyniku
    działalności wymienionej w zezwoleniu strefowym, prowadzonej na terenie SSE.
    Z kolei, w myśl art. 12 ust. 1 ustawy o PDOP, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe. Otrzymane przez Spółkę dofinansowanie (w formie środków pieniężnych
    wypłacanych z FGŚP) stanowi więc, w ocenie Wnioskodawcy, przychód na gruncie ustawy
    o PDOP.

    W ocenie Spółki, otrzymanie środków z FGŚP jest natomiast bezpośrednio związane z
    działalnością prowadzoną na terenie SSE i wskazaną w Zezwoleniu. W szczególności
    bowiem otrzymane dofinansowanie dotyczy Wynagrodzeń wypłacanych pracownikom
    zatrudnionym w ramach Działalności strefowej, tj. działalności prowadzonej na terenie SSE
    i przedmiotowo zgodnej z zakresem PKWiU wskazanym w treści Zezwolenia, które
    zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art.
    15 ust. 4g ustawy o PDOP. Koszty te są uwzględniane w kalkulacji dochodu z Działalności
    strefowej, tj. dochodu zwolnionego z opodatkowania PDOP na podstawie art. 17 ust. 1 pkt
    34 ustawy o PDOP.
    W tym miejscu Spółka zwraca uwagę, że w kontekście ustalenia zakresu zwolnienia
    określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP, kluczowe znaczenie ma definicja
    pojęcia „dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej
    strefy ekonomicznej”. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów
    administracyjnych zaakcentowane zostało, że powyższego wyrażenia nie można
    utożsamiać jedynie z dochodami ze sprzedaży towarów i usług pochodzących z
    działalności prowadzonej na terenie strefy. Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyroku z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 312/18 uznał, że: Należy także zauważyć, że
    przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. nie mówi o dochodach ze sprzedaży towarów i
    usług, ale o „dochodach uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia”, który to zwrot jest niewątpliwe
    szerszy aniżeli zwrot - dochód ze sprzedaży towarów i usług.
    Ponadto, ponieważ regulacje ustawy o PDOP nie zawierają odrębnej definicji działalności
    gospodarczej, w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na konieczność
    odwołania się w tym zakresie do ogólnej definicji działalności gospodarczej zawartej w
    aktach prawnych regulujących zasady podejmowania i wykonywania działalności
    gospodarczej (np.: wyrok NSA z 9 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 3433/18). Obecnie taka
    definicja zawarta jest w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.
    U. z 2021 r. poz. 162). Zgodnie z powyższą regulacją działalnością gospodarczą jest
    zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób
    ciągły. Z przytoczonej regulacji wynika, że aby dana działalność traktowana była jako
    działalność gospodarcza musi posiadać cztery cechy: zorganizowanie, ciągłość, zarobkowy
    charakter oraz wykonywana powinna być we własnym imieniu. Dodatkowo, konkretyzacji
    przedmiotu działalności gospodarczej, która spełnia powyższe kryteria dokonuje się na
    podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej
    Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885 ze zm.). Brak ujęcia określonej
    aktywności w PKD wskazuje, że dana działalność, nawet jeśli będzie spełniała przesłanki
    zorganizowania zarobkowości, wykonywania we własnym imieniu oraz ciągłości, nie jest
    zaliczana przez polski porządek prawny do kategorii działalności gospodarczej (tak:
    Kruszewski Artur Krzysztof. Art. 3. W: Prawo przedsiębiorców. Komentarz. Wolters Kluwer
    Polska, 2019).
    Przenosząc powyższe argumenty na grunt zaistniałego w niniejszej sprawie stanu
    faktycznego wskazać należy, że choć przyznane dofinansowanie przedmiotowo nie zostało
    uwzględnione w treści Zezwolenia (jako rodzaj działalności wykonywanej na terenie SSE),
    Spółka nie prowadziła i nie prowadzi działalności, której celem jest pozyskiwanie wsparcia
    finansowego (w tym wsparcia ze środków wypłacanych z FGŚP). Taki rodzaj działalności
    nie został zresztą przewidziany zarówno w PKD, jak i PKWiU, co potwierdza, że nie może
    on stanowić samodzielnego przedmiotu działalności gospodarczej. Fakt otrzymania
    dofinansowania stanowi bowiem rezultat działalności podstawowej przedsiębiorcy, która
    została wskazana w ramach klasyfikacji PKWiU uwzględnionej w treści Zezwolenia.
    Dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników ze środków FGŚP przewidziane w art. 15g
    Ustawy o Covid-19 ma charakter przychodu incydentalnego (akcesoryjnego), wynikającego
    ze zdarzenia losowego, jednak bezpośrednio związanego z podstawową działalnością
    gospodarczą przedsiębiorcy. Otrzymane środki pieniężne stanowią bowiem
    dofinansowanie do Wynagrodzeń pracowników wykonujących swoje funkcje w ramach
    Działalności strefowej. Jednocześnie zaznaczyć należy, że otrzymanie wsparcia
    finansowego w formie dofinansowania do Wynagrodzeń nie byłoby możliwe, gdyby
    Wnioskodawca nie prowadził podstawowej działalności, przy której zatrudnieni zostali
    pracownicy objęci dofinansowaniem i których miejsca pracy zobowiązał się on utrzymać.

    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, przychód uzyskany w formie środków
    otrzymanych z FGŚP na podstawie art. 15g Ustawy o Covid-19, w części odnoszącej się do
    Wynagrodzeń, należy uznać za będący bezpośrednim następstwem działalności
    gospodarczej prowadzonej na terenie SSE w ramach Zezwolenia i w związku z tym będzie
    on stanowić przychód z Działalności strefowej, w ramach której generowany jest dochód
    korzystający ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP
    (z uwzględnieniem limitu dostępnej pomocy publicznej).
    Ponadto, Wnioskodawca wskazuje, że związek przychodu powstałego po stronie
    Wnioskodawcy z tytułu dofinansowania ze środków FGŚP z działalnością gospodarczą
    prowadzoną przez niego na terenie SSE ma charakter bezpośredni. Związek ten wynika z
    okoliczności, że pracownicy, których Wynagrodzenia objęte są dofinansowaniem ze
    środków FGŚP, zatrudnieni są przy realizacji zadań wskazanych w treści Zezwolenia.
    Dodatkowo wskazać należy, że gdyby nie doszło do pandemii Covid-19 i wynikłego z niej
    pogorszenia sytuacji ekonomicznej Wnioskodawcy, Wynagrodzenia pracowników w całości
    sfinansowane zostałyby przychodami ze sprzedaży wyrobów gotowych wyprodukowanych
    przez Wnioskodawcę w ramach Działalności strefowej. Ponadto, koszty Wynagrodzeń tych
    pracowników stanowią dla Spółki koszty działalności, z której dochód podlega zwolnieniu z
    PDOP na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP.
    Uzupełniająco wskazać należy, że sytuacja, w której zostałoby przyjęte, że środki
    otrzymane przez Wnioskodawcę z FGŚP, jako przewidziane w art. 15g Ustawy o Covid-19,
    dofinansowanie do Wynagrodzeń pracowników nie stanowią przychodu z działalności
    gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie Zezwolenia i tym samym nie
    korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust.
    1 pkt 34 ustawy o PDOP prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego różnicowania sytuacji
    podatników. Powodowałoby to bowiem, że przedsiębiorcy prowadzący działalność na
    terenie Specjalnych Stref Ekonomicznych w oparciu o udzielone zezwolenie traktowani
    byliby gorzej niż przedsiębiorcy nieprowadzący takiej działalności, (dla nich efektywnie
    otrzymanie dofinansowania z FGŚP jest neutralne podatkowo), co stałoby w oczywistej
    sprzeczności z celem, któremu ma służyć zwolnienie strefowe przewidziane w art. 17 ust.
    1 pkt 34 ustawy o PDOP, a także z celem pomocy z tytułu Covid-19.
    W powyższym zakresie należy bowiem wskazać, że dla podatnika nieprowadzącego
    działalności na terenie SSE środki otrzymane z FGŚP jako przewidziane w art. 15g Ustawy
    o Covid-19, dofinansowanie wynagrodzeń pracowników stanowić będą przychód zgodnie
    z ogólną zasadą przewidzianą w art. 12 ust. 1 ustawy o PDOP. Jednocześnie,
    wynagrodzenia wypłacane pracownikom, które objęte są dofinansowaniem stanowić będą
    dla niego koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 4g ustawy o PDOP, tj.
    pomniejszą one podstawę opodatkowania PDOP. Powyższa zasada została potwierdzona
    m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 6 lipca 2016
    r., sygn. IBPB-1-2/4510-403/16/MSO, dotyczącej kwalifikacji środków otrzymanych z
    Funduszu Pracy na dofinansowanie miejsc prac w oparciu o regulacje ustawy z dnia 20
    kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dalszej kolejności
    wskazać należy, że zasada ta została potwierdzona również w wyjaśnieniach
    zamieszczonych na stronie internetowej Ministerstwa Finansów (https://www.podatki.gov.
    pl/covid-19/faq-covid-19/#b6), z których wynika, że w przypadku, gdy u danego podatnika
    koszty wynagrodzeń zaliczone zostały do kosztów uzyskania przychodów, kwota
    otrzymanego dofinansowania wypłaconego w oparciu o regulację art. 15g Ustawy o Covid-
    19 stanowić będzie przychód podatkowy.
    W przypadku natomiast podatnika prowadzącego działalność na terenie SSE w oparciu o
    udzielone zezwolenie strefowe, powyższe ogólne zasady ulegają modyfikacji z uwagi na
    regulację art. 7 ust. 3 ustawy o PDOP. Zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o
    PDOP przy ustalaniu dochodu będącego przedmiotem opodatkowania nie uwzględnia się
    przychodów i kosztów ze źródeł niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym. W konsekwencji, w przypadku przyjęcia, że dopłaty do wynagrodzeń
    otrzymane z FGŚP w oparciu o regulację art. 15g Ustawy o Covid-19 nie korzystają ze
    zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt
    34 ustawy o PDOP, stanowiłyby one dla podatnika przychód podatkowy, przy czym
    jednocześnie wynagrodzenia wypłacone pracownikom objętym tym dofinansowaniem nie

    pomniejszałyby podstawy opodatkowania jako koszty związane z działalnością, z której
    dochód podlega zwolnieniu z PDOP. Niniejsze bezpośrednio wpływałoby na zróżnicowanie
    sytuacji podatników prowadzących wyłącznie działalność opodatkowaną, dla których
    otrzymane dofinansowanie cechowałoby się neutralnością z perspektywy podatkowej od
    podatników prowadzących działalność zwolnioną na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34
    ustawy o PDOP, dla których dofinansowanie stanowiłoby w istocie dodatkowy dochód
    podlegający w pełni opodatkowaniu. Takie rozwiązanie stałoby w sprzeczności z celami
    wprowadzenia mechanizmów pomocowych w formie m.in. dofinansowania z FGŚP, gdyż
    powodowałoby konieczność zapłaty dodatkowego podatku od otrzymanych środków.
    Tymczasem, jak wskazuje uzasadnienie do Ustawy o Covid - 19: Z dnia na dzień liczba
    zleceń ulega drastycznemu zmniejszeniu, a te, które zostały już podjęte, są często
    przerywane w trakcie ich wykonywania. Wobec powyższego zaistniała potrzeba
    wprowadzenia szczególnych rozwiązań mających na celu przeciwdziałanie negatywnym
    skutkom gospodarczym tej sytuacji. Konieczne stało się opracowanie pakietu osłonowego
    dla firm, zapobiegającego zwłaszcza utracie płynności w ramach prowadzonych przez nie
    działalności. Przedkładany projekt ustawy pozwoli na uruchomienie nadzwyczajnych
    instrumentów wspierających przedsiębiorców w tym okresie. (str. 1 Uzasadnienia do
    projektu Ustawy o Covid-19 dostępnego pod adresem: http://www.sejm.gov.pl/Sejm9.nsf
    /druk.xsp?nr=299). Otrzymanie dofinansowania, od którego konieczne byłoby zapłacenie
    dodatkowego podatku dochodowego przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w
    SSE, z pewnością nie służy zachowaniu płynności finansowej w taki sam sposób, jak
    dofinansowanie pozostające neutralne podatkowo dla podatników nieprowadzących
    działalności w oparciu o zezwolenie SSE, gdyż generowałoby ono dodatkowe obciążenie
    publicznoprawne. Tymczasem, mechanizmy wprowadzane w związku z pandemią Covid-
    19 służyły w dużym stopniu właśnie minimalizacji tego rodzaju obciążeń celem
    zachowania płynności finansowej przedsiębiorstw.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, środki otrzymane z FGŚP jako przewidziane w
    art. 15g Ustawy o Covid-19, dofinansowanie Wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w
    ramach działalności strefowej, tj. działalności prowadzonej na terenie SSE na podstawie
    udzielonego Zezwolenia, w niniejszej sprawie powinny stanowić przychód z działalności
    podlegającej zwolnieniu z PDOP zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP.
    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko prezentowane przez Spółkę, zostało
    potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 29
    kwietnia 2021 r. (sygn. I SA/Sz 125/21), w którym WSA przychylił się do stanowiska
    wnioskodawcy, zgodnie z którym dofinansowanie otrzymywane z FGŚP stanowi przychód
    z działalności strefowej, jak również w szeregu interpretacji dotyczących zbliżonych
    stanów faktycznych, w tym w szczególności dotyczących kwestii kwalifikowania
    odszkodowań otrzymanych przez podatników prowadzących działalność na terenie
    specjalnych stref ekonomicznych:
    1. interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z
      27 stycznia 2016 r., sygn. ITPB3/4510-588/15/MK, zgodnie z którą odszkodowanie od
      ubezpieczyciela uzyskane w związku z powstałą stratą w majątku Spółki znajdującym
      się na terenie SSE oraz odszkodowanie uzyskane z tytułu utraconego zysku w
      związku z przerwą w działalności produkcyjnej objętej zezwoleniem stanowią
      przychód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej
      strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia i tym samym korzystają ze zwolnienia
      z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o
      PDOP.
    2. interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 25
      sierpnia 2015 r., sygn. IPTPB3/4510-184/15-2/IR, zgodnie z którą przychód z (...)
      odszkodowania jest związany z działalnością produkcyjną wykonywaną na terenie
      specjalnej strefy ekonomicznej, z której dochód korzysta ze zwolnienia z podatku
      dochodowego od osób prawnych określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ww. ustawy. A

      zatem, odszkodowanie od ubezpieczyciela uzyskane przez Spółkę w związku z
      powstałą stratą losową w jej majątku znajdującym się na terenie Strefy, stanowi
      przychód strefowy.
    3. interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z
      20 lutego 2013 r. sygn. IBPBI/2/423-1511/12/CzP, zgodnie z którą: odszkodowania (...)
      jako związane ściśle ze składnikami majątku wykorzystywanymi przez Spółkę
      wyłącznie do działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej
      objęte są zwolnieniem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych.
    Przykładowo w wyroku z 22 marca 2019 r., sygn. II FSK 896/17, wydanym w zbliżonym
    stanie faktycznym (w odniesieniu do płatności o charakterze rekompensaty) NSA uznał, że:
    Jeżeli zatem rekompensata pozostaje w ścisłym, bezpośrednim i racjonalnym związku z
    przedmiotem działalności gospodarczej określonym w zezwoleniu i prowadzonej przez
    Spółkę na obszarze SSE, to nie ma przeszkód, aby uznać, że rekompensata ta powinna być
    rozliczona w ramach dochodu strefowego.
    Końcowo, Spółka wskazuje, że również w wydanych przez Ministra Finansów
    objaśnieniach podatkowych z 6 marca 2020 r. dotyczących sposobu ustalania dochodu
    zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności
    gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu (instrument podobny do zezwoleń SSE), o
    której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (dalej:
    „Objaśnienia”), zaprezentowane zostało podobne stanowisko w kontekście zakresu
    dochodu zwolnionego uzyskiwanego z działalności prowadzonej na podstawie decyzji o
    wsparciu stanowiącej instrument analogiczny do zezwolenia strefowego. Bowiem jak
    wskazano w Objaśnieniach: Nie oznacza to jednak, że dochód zwolniony na podstawie art.
    17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT lub art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PIT, powinien być przy
    tym utożsamiany wyłącznie z ceną uzyskaną za sprzedaż produktów czy usług,
    wynikających z działalności wskazanej w decyzji o wsparciu. Artykuł 17 ust. 1 pkt 34a
    ustawy o CIT lub art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PIT nie odnosi się bowiem wyłącznie do
    dochodów ze sprzedaży towarów i usług, lecz do dochodów uzyskanych z działalności
    gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Inne kategorie
    dochodów niż sprzedaż produktów/usług, które są nierozłącznie związane z prowadzoną
    na podstawie decyzji o wsparciu działalnością produkcyjną lub usługową, również objęte
    są zwolnieniem na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT lub art. 21 ust. 1 pkt 63b
    ustawy o PIT (np. kwota pieniężna wypłacona przez kontrahenta przedsiębiorcy za
    niezrealizowanie ustalonego w umowie poziomu zamówień czy różnice kursowe powstałe
    w związku ze sprzedażą produktów).
    Ze względu na znaczne podobieństwo regulacji odnoszących się do zezwoleń strefowych
    oraz decyzji o wsparciu, zdaniem Wnioskodawcy, różnicowanie podejścia w określeniu za
    kresu dochodu zwolnionego wynikającego z prowadzonej na ich podstawie działalności,
    nie znajduje uzasadnienia.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem  Państwa  wniosek  -  8  października  2021  r.  wydałem  interpretację
    indywidualną  Znak:  0111-KDIB1-3.4010.472.2021.1.BM,  w  której  uznałem  Państwa
    stanowisko w zakresie ustalenia, czy środki otrzymane przez Wnioskodawcę z FGŚP na
    podstawie art. 15g Ustawy o Covid-19 jako dofinansowanie Wynagrodzeń pracowników
    zatrudnionych  w  ramach  działalności  strefowej,  tj.  działalności  prowadzonej  na  terenie
    SSE na podstawie udzielonego Zezwolenia stanowią przychód z działalności zwolnionej z
    opodatkowania PDOP zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, jako nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 14 października 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    10 listopada 2021 r. złożyli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o:

    1. uchylenie interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c
      PPSA,
    2. zasądzenie  na  rzecz  Skarżącej  kosztów  postępowania,  w  tym  kosztów  zastępstwa
      procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 200 w związku z art. 205
      § 2 PPSA.
    Odpowiedzi na skargę udzieliłem pismem z 15 grudnia 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.
    472.2021.2.BM.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił skarżoną interpretację wyrokiem z 10
    marca 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 709/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z 19 lutego 2025 r. sygn. akt II FSK
    651/22 oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 19 lutego 2025 r. i
    wpłynął do mnie 29 kwietnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena  prawna  i  wskazania  co  do  dalszego  postępowania  wyrażone  w  orzeczeniu
      sądu  wiążą  w  sprawie  organy,  których  działanie,  bezczynność  lub  przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oraz Naczelny Sąd Administracyjny
      w Warszawie w ww. wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
      ustalenia, czy środki otrzymane przez Wnioskodawcę z FGŚP na podstawie art. 15g
      Ustawy o Covid-19 jako dofinansowanie Wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w
      ramach działalności strefowej, tj. działalności prowadzonej na terenie SSE na
      podstawie udzielonego Zezwolenia stanowią przychód z działalności zwolnionej z
      opodatkowania PDOP zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, za prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawą z dnia z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach
    związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób z
    akaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
    z 2020 r., poz. 568 ze zm.), dokonano zmian m.in. w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o
    szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
    zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji
    kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej „ustawa o COVID”).
    Dokonując powyższej nowelizacji ustawodawca m.in. dodał (poprzez art. 1 pkt 14) art. 15g,
    zgodnie z którym (ust. 1) przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6
    marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, u którego wystąpił spadek obrotów
    gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID może zwrócić się z wnioskiem o
    przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, świadczeń na dofinansowanie
    wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym
    wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID, na zasadach określonych w ust.

    7 i 10. Przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia
    społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13
    października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 266 i 321)
    od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (art. 15g ust. 2 ustawy o COVID).
    Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, są wypłacane
    w okresach przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy, o których
    mowa w art. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach zw
    iązanych z ochroną miejsc pracy (pkt 5).
    Zgodnie z pkt 6, pracownikowi objętemu przestojem ekonomicznym pracodawca wypłaca
    wynagrodzenie obniżone nie więcej niż o 50%, nie niższe jednak niż w wysokości
    minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym
    wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy. Wynagrodzenie to,
    zgodnie z pkt 7, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
    Pracowniczych, w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na
    podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru
    czasu pracy. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których
    wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony
    wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego
    wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu
    Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
    Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
    Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, może obniżyć wymiar czasu pracy o 20%, nie
    więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie nie może być niższe niż
    minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów o minimalnym
    wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy (pkt 8). Wynagrodzenie
    to, zgodnie z pkt 10, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych
    Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 8,
    jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego
    kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie
    przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego
    na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Dofinansowanie nie przysługuje do
    wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym
    miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300%
    przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez
    Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i
    rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
    Zgodnie z pkt 16, świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w
    ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy przypadających od daty złożenia wniosku,
    o którym mowa w ust. 1. Do wypłaty i rozliczania tych świadczeń, i środków stosuje się
    odpowiednio przepisy art. 7-16 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych
    rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, z wyjątkiem art. 8 ust. 3 pkt 8 tej
    ustawy, oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy (pkt 17).
    Z kolei, zgodnie z pkt 18 przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z
    Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie
    uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych
    tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
    Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania skutkom gospodarczym COVID-19, w
    drodze rozporządzenia, przedłużyć okres, o którym mowa w ust. 16, mając na względzie
    okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki
    nimi wywołane (pkt 19).
    Zgodnie z art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID:
      starosta  może,  na  podstawie  zawartej  umowy,  przyznać  przedsiębiorcy  w
      rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców
      dofinansowanie  części  kosztów  wynagrodzeń  pracowników  w  rozumieniu  art.  15g
      ust.  4  zdanie  pierwsze  oraz  należnych  od  tych  wynagrodzeń  składek  na

      ubezpieczenia  społeczne  w  przypadku  spadku  obrotów  gospodarczych  w
      następstwie wystąpienia COVID-19.
    Podsumowując,  dofinansowanie  z  FGŚP  przyznawane  na  podstawie  art.  15g  ustawy  o
    COVID, co do zasady, stanowi bezzwrotną pomoc finansową, która ma na celu obniżenie
    kosztów  pracodawcy  związanych  z  zatrudnieniem  pracowników  (wynagrodzeń
    pracowniczych) w okresie zastoju gospodarczego, spowodowanego kryzysem wywołanym
    pandemią wirusa SARS-CoV-2.
    W złożonym wniosku wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy środki otrzymane
    przez  Wnioskodawcę  z  FGŚP  na  podstawie  art.  15g  Ustawy  o  Covid-19  jako
    dofinansowanie  Wynagrodzeń  pracowników  zatrudnionych  w  ramach  działalności
    strefowej,  tj.  działalności  prowadzonej  na  terenie  SSE  na  podstawie  udzielonego
    Zezwolenia stanowią przychód z działalności zwolnionej z opodatkowania PDOP zgodnie z
    art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 800, dalej „updop”):
    przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
    1. otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
    2. wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w
      tym  wartość  rzeczy  i  praw  otrzymanych  nieodpłatnie  lub  częściowo  odpłatnie,  a
      także  wartość  innych  nieodpłatnych  lub  częściowo  odpłatnych  świadczeń,  z
      wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o
      finansach  publicznych  oraz  spółki  użyteczności  publicznej  z  wyłącznym  udziałem
      jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie;
    3. wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych:
        a.  zobowiązań,  w  tym  z  tytułu  zaciągniętych  pożyczek  (kredytów),  z  wyjątkiem
          umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy,
        b. środków na rachunkach bankowych - w bankach.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 updop:
      za  przychody  związane  z  działalnością  gospodarczą  i  z  działami  specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt  1,  uważa  się  także  należne  przychody,  choćby  nie  zostały  jeszcze  faktycznie
      otrzymane,  po  wyłączeniu  wartości  zwróconych  towarów,  udzielonych  bonifikat i
      skont.
    Co  do  zasady  zatem  wsparcie  przedsiębiorców  w  formie  dofinansowania  wynagrodzeń
    będzie  stanowić  przychód  z  prowadzonej  działalności  gospodarczej  podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 updop.
    Jednocześnie,  wskazać  należy,  że  skoro  kwota  dofinansowania  stanowi  przychód
    przedsiębiorcy podlegający opodatkowaniu, to wydatki nią sfinansowane mogą stanowić
    koszty uzyskania przychodu, o ile spełniają warunki wskazane w art. 15 updop.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop:
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze  źródła  przychodów  lub  w  celu  zachowania  albo  zabezpieczenia  źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    W  tym  miejscu  należy  wskazać,  że  ogólnym  celem  ustawy  o  COVID  jest  wprowadzenie
    korzystnych z punktu widzenia podatnika rozwiązań, będących odpowiedzią na trudności

    gospodarcze wywołane stanem epidemii COVID-19. Środki z FGŚP uzyskane w trybie art.
    15g  ustawy  o  COVID,  stanowią  dofinansowanie  wynagrodzenia  pracowników  objętych
    przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Wydatki poniesione
    na  wynagrodzenia  pracowników,  zgodnie  z  ustawą  CIT,  mogą  stanowić  dla  podatnika
    koszt uzyskania przychodów. Widoczna zatem jest celowościowa wykładnia przepisu art.
    15  ust.  1  updop,  która  nie  uzależnia  skuteczności  zaliczenia  jako  koszt  wydatku,  od
    kolejności  jego  poniesienia  i  zwrotu.  W  ten  sposób  przy  zachowaniu  powyżej  wykładni
    uzyskane środki są podatkowo neutralne dla podatnika, ma on bowiem oprócz obowiązku
    wykazania  przychodu  prawo  rozliczenia  jako  koszt  wydatków  sfinansowanych  z  tego
    źródła.
    Wskazać  również  należy,  że  specjalne  strefy  ekonomiczne  są  częścią  terytorium  kraju
    wyodrębnioną  administracyjnie,  na  której  możliwe  jest  prowadzenie  działalności
    gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia
    z  podatku  dochodowego  od  osób  prawnych  lub  podatku  dochodowego  od  osób
    fizycznych,  o  czym  stanowi  art.  12  ust.  1  ustawy  z  dnia  20  października  1994  r.  o
    specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 167 ze zm., dalej: „ustawa o
    SSE”).
    Zgodnie z ww. przepisem, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na
    terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne
    lub  osoby  fizyczne  prowadzące  działalność  gospodarczą  są  zwolnione  od  podatku
    dochodowego,  odpowiednio  na  zasadach  określonych  w  przepisach  o  podatku
    dochodowym  od  osób  prawnych  lub  w  przepisach  o  podatku  dochodowym  od  osób
    fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie
    może  przekroczyć  jej  maksymalnej  wielkości  określonej  w  przepisach  wydanych  na
    podstawie art. 4 ust. 4.
    Zasady zwolnienia dotyczące osób prawnych określa art. 17 ust. 1 pkt 34 updop:
      wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie
      zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o
      specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 482 i 2020 oraz z 2020 r.
      poz. 284 i 1086), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego
      zwolnienia  nie  może  przekroczyć  wielkości  pomocy  publicznej  dla  przedsiębiorcy,
      dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej
      wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Pomocą publiczną udzielaną przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na
    terenie strefy jest niezapłacony przez tego przedsiębiorcę podatek obliczony od dochodu
    osiąganego wyłącznie z działalności prowadzonej na terenie strefy na podstawie
    właściwego Zezwolenia.
    Równocześnie art. 17 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że:
      zwolnienia  podatkowe,  o  których  mowa  w  ust.  1  pkt  34  i  34a,  przysługują
      podatnikowi  wyłącznie  z  tytułu  dochodów  uzyskanych  z  działalności  gospodarczej
      prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Jak wynika z powyższych przepisów omawiane zwolnienie jest formą pomocy publicznej,
    której celem jest skłonienie przedsiębiorców do rozpoczęcia działalności na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej. Przepisy te wyznaczają jednocześnie granice korzystania z
    tej pomocy. Zarówno art. 12 ustawy o SSE, jak i art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, odwołujący się
    w swej treści do art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, wiążą prawo do zwolnienia z posiadaniem
    zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy
    ekonomicznej oraz respektowaniem warunków określonych w tym zezwoleniu.
    Oznacza to, że zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa
    w art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, podlega tylko dochód z działalności gospodarczej,
    prowadzonej na terenie strefy, stosownie do uzyskanego zezwolenia na prowadzenie
    działalności w granicach strefy. Jeżeli zatem dany rodzaj działalności gospodarczej nie
    został wymieniony w zezwoleniu, to uzyskany z tej działalności dochód nie korzysta ze
    zwolnienia podatkowego. Istotnym jest również podkreślenie, że ze zwolnienia nie

    korzystają dochody związane z działalnością na terenie strefy, bowiem ustawodawca w
    przepisie ustanawiającym zwolnienie świadomie użył określenia „dochody z działalności
    gospodarczej” a nie sformułowania „dochody związane z wykonywaniem działalności
    gospodarczej”.
    Fakt, że podmiot prowadzący działalność strefową otrzymuje z tytułu swojej działalności
    dodatkowe wynagrodzenie inne niż cena za wykonane usługi/sprzedawane towary nie
    oznacza, że takie wynagrodzenie nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania.
    Dochód zwolniony to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej na podstawie Zezwolenia, albo też stanowi nieodłączne (nie
    dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności
    gospodarczej.
    Zwolnienie przewidziane treścią art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, nie ma wprawdzie
    charakteru podmiotowego, jednak przesłanka zezwolenia winna odnosić się do
    prowadzonej działalności, nie zaś do rodzajów przychodów osiąganych z działalności
    gospodarczej.
    W rezultacie uznać należy, że pomiędzy analizowanym dofinansowaniem do wynagrodzeń
    i składek pracowników ze środków FGŚP, a działalnością strefową występuje ścisły,
    funkcjonalny i nierozerwalny związek, który pozwala na uwzględnienie tego przychodu w
    kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie
    art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.
    Zatem, uznałem Państwa stanowisko za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazuję,  że  niniejszą  interpretację  oparto  na  przepisach  prawa podatkowego
    obowiązujących  w  dniu  wydania  interpretacji  indywidualnej,  bowiem  niniejsza
    interpretacja  stanowi  ponowne  rozstrzygnięcie  tej  samej  sprawy  w  wyniku  orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 10 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Ke
    709/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2025 r. sygn.
    akt II FSK 651/22.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania skarżonej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Końcowo, w odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę orzeczeń stwierdzić należy,
    że wydane zostały w odmiennych od Wnioskodawcy stanach faktycznych lub zdarzeniach
    przyszłych oraz nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa podatkowego. Powołane
    orzeczenia nie są źródłem prawa i nie mogą stanowić podstawy prawnej działań organów
    administracji. Organy administracji są związane oceną prawną i wskazaniami co do
    dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu administracyjnego, jednakże to
    związanie istnieje tylko w ramach tej sprawy, która była rozpoznawana przez sąd
    administracyjny - zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja  będzie  mogła  pełnić  funkcję  ochronną,  jeśli  Państwa  sytuacja  będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w
      decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają  Państwo  prawo  do  zaskarżenia  tej  interpretacji  indywidualnej  do  Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę  do  Sądu  wnosi  się  za  pośrednictwem  Dyrektora  KIS  (art.  54  §  1  PPSA).  Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w  formie  papierowej,  w  dwóch  egzemplarzach  (oryginał  i  odpis)  na  adres:  Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w  formie  dokumentu  elektronicznego,  w  jednym  egzemplarzu  (bez  odpisu),  na  adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.