Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.580.2025.2.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-30
Teza: Skutki podatkowe zbycia udziałów celem ich umorzenia.
Słowa kluczowe: spółki-spółka kapitałowa
udział-sprzedaż udziałów
udział-umorzenie udziałów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, w tym także usługi
pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w
spółkach oraz innych podmiotach
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 15
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 16
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych zbycia udziałów celem ich
    umorzenia. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

1) A. spółka akcyjna (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest polskim rezydentem podatkowym
    zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce, posiada w Polsce siedzibę i miejsce
    działalności gospodarczej. Przedmiotem podstawowej działalności Spółki jest działalność
    deweloperska podlegająca opodatkowaniu VAT.
    2) Spółka jest 100% udziałowcem spółki B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (B.).
    B. jest polskim rezydentem podatkowym zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w
    Polsce, posiada w Polsce siedzibę i miejsce działalności gospodarczej. B. jest właścicielem
    hotelu B. położonego w (...) (dalej: Hotel). Aktualnie (od roku 2019) Hotel jest
    wydzierżawiony operatorowi, który prowadzi w nim działalność hotelarską, w
    konsekwencji głównym przedmiotem działalności gospodarczej B. jest dzierżawa
    posiadanego majątku w postaci Hotelu.
    3) Hotel został wybudowany w latach 2003-2005 i stanowi podstawowy majątek B., jest
    także środkiem trwałym w B.
    4) W okresie budowy Hotelu, jak również w początkowej fazie rozruchu Hotelu, jedyny
    wspólnik, którym jest Wnioskodawca sukcesywnie dokapitalizował B., poprzez wnoszenie
    środków pieniężnych na kapitał zakładowy B.
    5) Aktualnie działalność prowadzona przez B. jest stabilna i rentowna i nie wymaga już
    wsparcia właściciela. Tym samym Spółka rozważa wycofanie zaangażowanych środków z
    B. W tym celu planowane jest umorzenie części udziałów posiadanych przez Spółkę w B.
    za wynagrodzeniem odpowiadającym ich nominalnej wartości. Umorzenie udziałów
    będzie połączone z obniżeniem kapitału zakładowego B.
    6) Z perspektywy podatkowej umorzenie udziałów połączone z obniżeniem kapitału
    zakładowego B. stanowić będzie zbycie udziałów przez Wnioskodawcę na rzecz B. celem
    ich umorzenia, na co pozwala umowa spółki B.
    7) Po umorzeniu udziałów, Wnioskodawca nadal pozostanie 100% udziałowcem B.
    8) Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, prowadzi obsługę
    księgową i administracyjną B. poprzez wyodrębniony w strukturze Spółki
    wyspecjalizowany dział księgowo-finansowy. Świadczenie usług w tym obszarze przez
    Spółkę na rzecz B. podlega opodatkowaniu VAT.
    9) Do sprzedaży udziałów przez Wnioskodawcę nie będą w sposób istotny angażowane
    zasoby Spółki.
    10) Wynagrodzenie otrzymane za zbycie udziałów celem ich umorzenia zostanie określone
    w kwocie nie niższej, niż kwota wydatków poniesionych na ich nabycie.
    11) Umorzenie udziałów nastąpi w ramach umorzenia dobrowolnego.
    12) B, w której Wnioskodawca posiada udziały zarządza powołany dwuosobowy zarząd.
    Osoby wchodzące w skład zarządu B, są także (obok innych osób) powołane do zarządu
    Wnioskodawcy. Nie zmienia to jednak faktu, że spółką B. zarządza zarząd, a nie
    Wnioskodawca.
    13) Zgodnie z założeniami, umorzenie udziałów a w konsekwencji sprzedaż udziałów
    nastąpi po otrzymaniu interpretacji indywidualnych prawa podatkowego, o które w
    zakresie CIT i VAT wystąpił Wnioskodawca, zaś w zakresie PCC - B. Wnioskodawca zakłada,
    iż nastąpi to w 2025 r. / na początku 2026 r., tj. po otrzymaniu interpretacji
    rozstrzygających zasady opodatkowania umorzenia udziałów.
    14) Wnioskodawca sprawuje kontrolę nad B. w takim zakresie, w jakim przepisy prawa
    (kodeksu spółek handlowych) przyznają Wnioskodawcy takie uprawnienia jako
    właścicielowi. W szerszym zakresie kontrola nie jest sprawowana.
    15) Wszelkie koncepcje inwestycyjne B. proponuje i akceptuje zarząd B. Wnioskodawca nie
    ma prawnych i faktycznych kompetencji w tym zakresie.

    16) Wnioskodawca nie uczestniczy w zarządzaniu B, w której posiada udziały w zakresie
    wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki udziałowca.
    17) Wnioskodawca posiada udziały w B, gdyż historycznie podjęto decyzję o rozszerzeniu
    głównego profilu działalności gospodarczej (jaką jest działalność deweloperska) o
    działalność w obszarze wybudowania hoteli. Wnioskodawca powołał w tym zakresie dwie
    spółki celowe B. oraz C. sp. z o.o., a każda z nich wybudowała hotel – B. - hotel (...) zaś C.
    sp. z o.o. - Hotel (...). Aktualnie obydwa hotele są wydzierżawione a działalność hotelarską,
    prowadzi w nich dzierżawca.
    W kontekście powyższego, posiadanie przez Wnioskodawcę udziałów w B. można uznać za
    bezpośrednie i stałe rozszerzenie działalności gospodarczej Wnioskodawcy, nie było to
    jednak konieczne rozszerzenie. Z kolei, samej sprzedaży udziałów celem umorzenia nie
    sposób uznać za bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności gospodarczej.
    Jest to zdarzenie o charakterze incydentalnym.
    18) Wykonywane przez Wnioskodawcę czynności nie będą obejmowały usług, o których
    mowa w art. 43 ust. 15 ustawy o VAT.
    19) Podstawowym majątkiem B. jest nieruchomość (Hotel wybudowany w latach 2003-
    2005) stanowiący środek trwały B.
    Mimo wszystko jednak zbycie udziałów w B. przez Wnioskodawcę nadal powinno
    korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy o VAT, a
    wyłączenie wskazane w art. 43 ust. 16 ustawy o VAT nie powinno mieć zastosowania. Jak
    bowiem wskazuje się w doktrynie (Jacek Matarewicz, w komentarzu do Ustawy o podatku
    od towarów i usług (LEX/el. 2025) w odniesieniu do wyłączenia z art. 43 ust. 16 ustawy o
    VAT: „wyłączenie to obejmie transakcje pozorne, które w istocie dotyczą zbycia
    wymienionych powyżej aktywów, a nie jak twierdzą strony umowy - zbycia udziałów.
    Przykładowo może chodzić o sprzedaż akcji/udziałów w spółce, której jedynym aktywem
    jest właśnie nieruchomość, poza którą nie wyróżnia się m.in. żadnych pracowników,
    sprzętu, kontraktów czy jakiejkolwiek historii prowadzonej działalności”.
    Wnioskodawca w ramach planowanej czynności zbycia udziałów na rzecz B. - w żadnym
    wypadku nie zamierza zbywać aktywów w postaci nieruchomości (Hotelu) a jedynym
    celem transakcji jest zbycie udziałów w B. celem ich umorzenia. Po transakcji
    Wnioskodawca nadal pozostaje 100% udziałowcem B.
    20) Poza udziałami w B. - Wnioskodawca posiada:
    - 100% udziałów w spółce C. sp. z o.o.,
    - 80,32% udziałów w spółce D. sp. z o.o.,
    - 100% udziałów w spółce E. sp. z o.o.,
    - 69,13% udziałów w spółce F. sp. z o.o.,
    - 100% udziałów w spółce G. sp. z o.o.
    Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać udziałów w powyższych spółkach. Aktualnie
    planowana sprzedaż udziałów celem ich umorzenia jest czynnością o charakterze
    incydentalnym.
    21) Wnioskodawca nie zamierza prowadzić działalności w zakresie nabywania i zbywania
    udziałów. Planowana sprzedaż udziałów celem ich umorzenia podyktowana jest faktem,
    że w B. występuje nadwyżka środków pieniężnych, która w żaden sposób nie zostanie
    zwrócona w postaci dywidendy, a jedynie będzie się kumulowała.
    22) Czynność zbycia udziałów celem ich umorzenia jest czynnością incydentalną. W
    konsekwencji nie stanowi uzupełnienia działalności zasadniczej.

    23) Przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów zgodnie ze
    sprawozdaniem finansowym za rok 2024 to (...) zł, zaś obrót z tytułu planowanego zbycia
    udziałów celem umorzenia nie przekroczy (...) zł.
    24) Do sprzedaży udziałów przez Wnioskodawcę nie będą w sposób istotny angażowane
    zasoby Spółki. Dokumentacja prawna zostanie przygotowana przez zewnętrzną kancelarię
    prawną. Spółka podejmie jedynie stosowną uchwałę oraz zaksięguje transakcję.
    25) Czynności związane ze zbywaniem udziałów nie mają i nie będą miały charakteru
    stałego i powtarzalnego.
    Pytania
    2. Czy zbycie przez Wnioskodawcę udziałów celem ich umorzenia podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT, ale jest z tego podatku zwolnione?
    3. Czy zbycie przez Wnioskodawcę udziałów celem ich umorzenia należy uznać za usługę
    pomocniczą z art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zbycie udziałów celem ich umorzenia podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT, ale jest z tego podatku zwolnione (dalej: Stanowisko w zakresie Pytania 2).
    Zdaniem Wnioskodawcy, zbycie przez Wnioskodawcę udziałów celem ich umorzenia
    należy uznać za usługę pomocniczą z art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT (dalej: Stanowisko w
    zakresie Pytania 3).
    Stanowisko w zakresie Pytania 2
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT - przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, wynika, że ustawodawca
    przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące
    dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, ze definicja „świadczenia usług” ma
    charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych
    przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT jest spełnienie dwóch
    przesłanek łącznie; po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT - podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Artykuł 15 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter,
    że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Dlatego też, nie każda czynność dokonana przez podmiot mający status podatnika, będzie
    podlegać opodatkowaniu. Status podatnika podatku od towarów i usług nie powoduje
    automatycznie rozciągnięcia skutków podatkowych na całą sferę aktywności danego
    podmiotu. Zatem za działalność rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług należy
    uznać tylko tę działalność, którą można zidentyfikować i zaliczyć do zawodowej
    płaszczyzny jednostki.
    Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na
    posiadaniu i zbywaniu udziałów była przedmiotem orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyrokach w sprawach C-60/90 i C-155/94 oraz w
    sprawie C-80/95 TSUE podkreślał, że samo posiadanie, czy też emisja udziałów i innych
    papierów wartościowych co do zasady nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 4 VI Dyrektywy, która pozwalałaby na uznanie posiadacza takich udziałów
    za podatnika.
    Natomiast w wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 Empresa de
    Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że zwykłe nabycie udziałów w innych podmiotach
    nie stanowi wykorzystania majątku w celu osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ
    dywidenda uzyskana z udziału jest skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem
    uzyskanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy.
    Podobnie transakcje finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych
    papierów wartościowych, np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w
    ogóle działalności gospodarczej.
    Podobnie w orzeczeniu z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 Kretztechnik AG przeciwko
    Finanzamt Linz, Trybunał odwołał się do swego utrwalonego już orzecznictwa, że samo
    nabycie lub dzierżenie akcji nie może być traktowane jak działalność gospodarcza w
    rozumieniu VI Dyrektywy. Samo nabycie wkładów finansowych w innych
    przedsiębiorstwach nie stanowi wykorzystywania dobra w celach zarobkowych w sposób
    ciągły, jako że ewentualna dywidenda, stanowiąca pożytek tego wkładu, wynika z prawa
    własności, a nie jest świadczeniem wzajemnym z tytułu jakiejkolwiek działalności
    gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy.
    Posiłkując się tym orzecznictwem należy stwierdzić, że co do zasady, czynności sprzedaży
    udziałów nie stanowią działalności gospodarczej, a zatem podmiot dokonujący tych
    czynności nie ma statusu podatnika, nawet jeżeli z tytułu innej działalności jest
    podatnikiem.

    Należy zatem zauważyć, że w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot
    działalności gospodarczej nie wchodzi obrót papierami wartościowymi, to czynność
    samego nabycia/sprzedaży udziałów innych spółek nie jest traktowana jako działalność
    gospodarcza w rozumieniu ustawy o VAT. Są to czynności polegające na zarządzaniu
    własnym portfelem w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji. Nie można również samego
    nabycia czy sprzedaży udziałów finansowych w innych przedsiębiorstwach traktować jako
    wykorzystywanie majątku do uzyskiwania z niego dochodów w sposób ciągły.
    Od tej zasady orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje
    pewne wyjątki, które pozwalają łączyć z faktem posiadania i zbywania papierów
    wartościowych (akcji, udziałów) wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy, w określonych okolicznościach, a mianowicie gdy:
    - posiadacz papierów wartościowych uczestniczy w zarządzaniu spółką, której udziały
      posiada,
    - sprzedaż akcji, udziałów, prowadzona jest w ramach działalności maklerskiej i
      brokerskiej,
    - posiadanie udziałów jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem
      działalności gospodarczej.
    Aby obrót ten podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonywany przez
    podatnika w rozumieniu ustawy o VAT w ramach jego profesjonalnej aktywności.
    Podkreślić należy, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza czynnik
    przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług oraz czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez
    podatnika działającego w takim charakterze.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 14 listopada 2000 r. w sprawie
    C-142/99 Floridienne S.A. Beginvest przeciwko Państwu belgijskiemu stwierdził, że
    zaangażowanie w zarządzanie spółkami zależnymi (w holdingu) należy uznać za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 (2) VI Dyrektywy, ale tylko w zakresie, w jakim
    pociąga to za sobą dokonywanie transakcji podlegających VAT na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy, takich jak świadczenie przez Floridienne usług administracyjnych,
    rachunkowych i informatycznych na rzecz swoich spółek zależnych.
    Również w orzeczeniu z 12 lipca 2001 r. w sprawie C-102/00 Welthgrove BV (także spółka
    holdingowa) przeciwko Staatssecretaris van Financien TSUE wyraźnie wskazał, że samo
    zaangażowanie spółki holdingowej w zarządzanie jej spółkami zależnymi, lecz bez
    dokonywania transakcji podlegających VAT w rozumieniu art. 2 VI Dyrektywy, nie może
    być traktowane jak działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 (2) tej Dyrektywy. Wobec
    tego, działalnością gospodarczą będzie tylko takie zarządzanie spółkami zależnymi, które
    pociąga za sobą dokonywanie transakcji podlegających opodatkowaniu na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy.
    W orzeczeniu TSUE z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations, Trybunał
    podtrzymał stanowisko, że udział spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, których
    udziały nabyła, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy,
    ale tylko w przypadku, gdy pociąga to za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających
    opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 1 tej Dyrektywy, takich jak świadczenie przez spółkę
    holdingową na rzecz spółek zależnych usług administracyjnych, finansowych, handlowych
    lub technicznych.
    W związku z powyższym, zdaniem TSUE, samo nabycie i posiadanie akcji spółki nie
    powinno być traktowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI
    Dyrektywy, nadająca ich posiadaczowi status podatnika. Trybunał powtórzył tu wyrażone
    wcześniej w orzeczeniu z 20 czerwca 1996 r. C-155/94 stanowisko, że jeżeli objęcie akcji
    nie stanowi działalności gospodarczej, to również nie ma takiego charakteru ich zbycie
    (także orzeczenie TSUE z 26 czerwca 2003 r. w sprawie C#442/01).

    Tak samo w wyroku C-320/17 TSUE wskazał, że samo nabycie i posiadanie udziałów nie
    powinno być uznane, w rozumieniu dyrektywy VAT, za działalność gospodarczą
    przyznającą nabywcy lub posiadaczowi status podatnika. Trybunał podkreślił przy tym, że
    z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że uczestniczenie spółki holdingowej w
    zarządzaniu spółkami, w których nabyła ona udział lub akcje, stanowi działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, w zakresie, w jakim skutkuje ono
    dokonywaniem transakcji podlegających opodatkowaniu VAT na podstawie art. 2 tej
    dyrektywy, takich jak świadczenie usług administracyjnych, księgowych, finansowych,
    handlowych, informacyjnych i technicznych przez spółkę holdingową na rzecz spółek.
    WSA w Opolu w wyroku z 25 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Op 176/10, wyjaśnił że
    interpretując wskazany w tym orzecznictwie wyjątek od powyższej zasady, sprowadzający
    się do możliwości uznania za działalność gospodarczą posiadania (zbywania) udziałów,
    jeżeli towarzyszyłoby temu uczestnictwo w zarządzaniu spółką, stwierdził że taka
    możliwość ograniczona jest do sytuacji szczególnych, w których udział w zarządzaniu
    pociąga za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu, takich jak
    świadczenie usług na rzecz spółki. Ponadto WSA wskazał, że samo pełnienie funkcji
    członka zarządu, powiązane z posiadaniem udziałów i ich sprzedażą, nie czyni z
    wnioskodawcy podatnika tego podatku, gdyż w opisanym stanie faktycznym brak jest
    podstaw do stwierdzenia, by zarządzanie spółką wynikające z członkostwa w jej zarządzie
    miało jakiegokolwiek związek ze sprzedażą udziałów w tej spółce. Sąd podkreślił, że
    przypadki, w których TSUE uznawał posiadanie udziałów i obrót nimi za działalność
    gospodarczą dotyczyły tych szczególnych sytuacji, gdzie w związku z posiadaniem
    udziałów spółki holdingowe wykonywały szereg usług na rzecz podmiotów
    kontrolowanych i cały sens i cel ich działalności oparty był na kontroli podmiotów
    gospodarczych przez posiadanie ich udziałów (np. wyrok ETS w sprawie C-16/00 z 27
    września 2001 r.). Sąd przyjął, że w odniesieniu do sprzedaży udziałów w spółce
    dokonywane przez podmiot, który nie trudni się działalnością polegającą na pośrednictwie
    finansowym, tego rodzaju czynności nie stanowią działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112/2006. Nie będzie
    również miało takiego charakteru zbycie udziałów w warunkach opisanych przez
    wnioskodawcę, który wprawdzie w zarządzaniu spółką uczestniczy, lecz nie posiada
    portfela udziału spółek i ich nie kontroluje, nie prowadzi działalności zarobkowej w
    oparciu o te udziały, nie wykonuje w ramach działalności gospodarczej różnego rodzaju
    usług na rzecz spółki, której udziały posiada.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego - Wnioskodawca zamierza przeprowadzić
    czynność zbycia udziałów na rzecz B. w celu ich dobrowolnego umorzenia za
    wynagrodzeniem. Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej,
    prowadzi obsługę księgową i administracyjną B. poprzez wyodrębniony w strukturze
    Spółki wyspecjalizowany dział księgowo-finansowy. Świadczenie usług w tym obszarze
    przez Spółkę na rzecz B. podlega opodatkowaniu VAT.
    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz powołanych przepisów prawa jak
    również orzecznictwa TSUE pozwala stwierdzić, że skoro - jak wynika z treści wniosku -
    Wnioskodawca wykonuje na rzecz B. czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    VAT, w szczególności świadczy usługi administracyjne i księgowe - to czynność zbycia
    udziałów przez Wnioskodawcę na rzecz B. za wynagrodzeniem powinna być traktowana
    jako działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o VAT a Wnioskodawca będzie działał
    w tym zakresie jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Powyższe nie oznacza jednak jeszcze efektywnego opodatkowania VAT sprzedaży
    udziałów przez Wnioskodawcę na rzecz B.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy o VAT - zwalnia się od podatku VAT usługi, w tym
    także usługi pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w:
    a) spółkach,

    b) innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną
    - z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi;
    Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 16 ustawy o VAT - zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a
    i 41, nie ma zastosowania do usług dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
    1) tytuł prawny do towarów;
    2) tytuł własności nieruchomości;
    3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
    4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo
    własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
    5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
    wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
    zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z
    podatku.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego podstawowym majątkiem B. jest
    nieruchomość (Hotel wybudowany w latach 2003-2005) stanowiący środek trwały B.
    Mimo wszystko jednak zbycie udziałów w B. przez Wnioskodawcę nadal powinno
    korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy o VAT a wyłączenie
    wskazane w art. 43 ust. 16 ustawy o VAT nie powinno mieć zastosowania. Jak bowiem
    wskazuje się w doktrynie (Jacek Matarewicz, w komentarzu do Ustawy o podatku od
    towarów i usług (LEX/el. 2025) w odniesieniu do wyłączenia z art. 43 ust. 16 ustawy o VAT:
    „wyłączenie to obejmie transakcje pozorne, które w istocie dotyczą zbycia wymienionych
    powyżej aktywów, a nie jak twierdzą strony umowy - zbycia udziałów. Przykładowo może
    chodzić o sprzedaż akcji/udziałów w spółce, której jedynym aktywem jest właśnie
    nieruchomość, poza którą nie wyróżnia się m.in. żadnych pracowników, sprzętu,
    kontraktów czy jakiejkolwiek historii prowadzonej działalności”.
    Wnioskodawca w ramach planowanej czynności zbycia udziałów na rzecz B. - w żadnym
    wypadku nie zamierza zbywać aktywów w postaci nieruchomości (Hotelu) a jedynym
    celem transakcji jest zbycie udziałów w B. celem ich umorzenia. Po transakcji
    Wnioskodawca nadal pozostaje 100% udziałowcem B.
    Podsumowując, w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, zbycie udziałów przez
    Wnioskodawcę celem ich umorzenia podlega opodatkowaniu podatkiem VAT ale jest z
    tego podatku zwolnione.
    Stanowisko w zakresie Pytania 3
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT:
    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Generalna zasada określona w art. 86 ust. 1 ustawy stanowi, że prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przysługuje podatnikom podatku od towarów i usług w takim
    przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi.
    Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Ustawa wyłącza możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z
    towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających
    opodatkowaniu.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:

    W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
    wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
    podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych
    z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego.
    Stosownie do art. 90 ust. 2 ustawy:
    Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1,
    podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
    naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem
    ust. 10.
    Jak stanowi art. 90 ust. 3 ustawy:
    Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
    czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego,
    w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z
    którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Według art. 90 ust. 4 ustawy:
    Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
    podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do
    którego jest ustalona proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby
    całkowitej.
    Stosownie do art. 90 ust. 5 ustawy:
    Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i
    usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez
    podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających
    amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do
    środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.
    Na podstawie art. 90 ust. 6 ustawy:
    Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji dotyczących:
    1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
    finansowych;
    2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te
    mają charakter pomocniczy.
    Należy wskazać, że ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach
    wykonawczych do ustawy o podatku od towarów i usług nie zdefiniował pojęcia „charakter
    pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową,
    która jest podstawą komunikacji z adresatem normy. Dopiero kiedy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych wykładni. Według słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego
    „pomocniczy” to „służący jako pomoc, wspomagający co, współdziałający w czym
    ubocznie, dodatkowo; posiłkowy, dodatkowy”. Należy zauważyć, że przepis art. 174 (1)
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.)
    wskazuje, w jaki sposób w oparciu o dane dotyczące struktury wszystkich transakcji
    podatnika, należy obliczyć kwotę odliczeń przysługujących podatnikowi wykonującemu

    czynności wywierające różne skutki w zakresie prawa do odliczenia podatku. Natomiast
    zgodnie z przepisem art. 174 (2) Dyrektywy 2006/112/WE, niektóre kategorie przychodów
    wyłączane są z obrotów uwzględnianych przy obliczeniu proporcji, o której mowa w ust. 1.
    Oznacza to, że dokonywanie niektórych transakcji zarówno opodatkowanych, jak i
    zwolnionych od podatku nie wpływa na wysokość podatku naliczonego podlegającego
    proporcjonalnemu rozliczeniu. Na podstawie przepisu art. 174 (2) Dyrektywy 2006/112/WE:
    Przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:
    a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
    podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
    b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w
    zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi;
    c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g),
    jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (wydanie internetowe: sjp.pwn.pl) oznacza przy
    tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin
    „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje
    o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile
    ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia
    „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych” (...) nie powinien decydować
    jeden wskaźnik, punkt odniesienia czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt
    wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności
    gospodarczej podatnika. Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy
    obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały
    obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i zwolnione)
    rzutujących na zakres prawa do odliczania podatku naliczonego (...).
    Interpretując termin transakcji pomocniczych należy także wskazać, na orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie
    Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01) Trybunał rozstrzygał kwestię możliwości
    uznania za transakcje incydentalne (pomocnicze) w rozumieniu art. 19 ust. 2 (który był
    odpowiednikiem art. 174 ust. 2 w VI Dyrektywie) różnych transakcji finansowych,
    dokonywanych przez spółkę holdingową. Transakcje finansowe, które były przedmiotem
    rozważań TSUE obejmowały udzielanie pożyczek, lokowanie środków na rachunkach
    depozytów bankowych lub w papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub
    certyfikaty depozytowe, przy czym wysokość wpływów z takiej działalności finansowej
    przewyższała wpływy z działalności operacyjnej.
    W świetle powyższego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za
    pomocniczą w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy,
    powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym
    dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku
    naliczonego.
    Ponadto jak wskazał Trybunał w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise (C-
    306/94) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90
    ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i
    konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa lub
    związana z transakcjami nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny element

    wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą
    być uznane za pomocnicze.
    Zatem transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, to transakcje,
    które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników
    majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu.
    Drugim z kryteriów ukształtowanym przez orzecznictwo TSUE jest warunek, aby nie mogły
    być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności
    podatnika. Aby dojść do wniosku, że czynności te mają taki charakter, konieczne jest ich
    zestawienie według różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć zatem pod uwagę wartość, ilość,
    częstotliwość czynności, stopień zaangażowania aktywów podatnika itd., na tle
    całokształtu jego działalności. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność jest incydentalna
    należy wziąć pod uwagę całokształt działalności podatnika. Jeśli okoliczności wskazują, że
    podatnik wykonuje dany typ transakcji jako element prowadzonej przez siebie działalności
    gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje takie nie są pomocnicze. Transakcjami,
    które nie mogą być uznane za pomocnicze będą takie, które z założenia mają być
    wykonane jako element głównej działalności.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca planuje zbyć udziały na rzecz B.
    celem ich umorzenia.
    Planowana transakcja zbycia udziałów na rzecz B. jest wykonywana w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu VAT, jednak nie jest to główna i
    podstawowa działalność Spółki którą to działalnością jest działalność deweloperska.
    Będzie to transakcja o charakterze sporadycznym, nie mająca wpływu na ogólną sytuację
    finansową Spółki i nie angażująca jej aktywów. Ponadto realizacja transakcji nie wiąże się z
    wykorzystaniem składników majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegały
    opodatkowaniu VAT.
    Stopień zaangażowania zasobów Spółki, a także stopień powiązania czynności zbycia
    udziałów z podstawową działalnością (opodatkowaną), przemawia za uznaniem tej
    czynności za pomocniczą (sporadyczną) w rozumieniu ustawy o VAT. W przypadku
    bowiem zbycia udziałów, stopień zaangażowania zasobów własnych Spółki jest niewielki.
    Wobec powyższego należy uznać, że czynność ta nie stanowi bezpośredniego, stałego i
    koniecznego rozszerzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy i należałoby uznać ją
    za transakcję o charakterze pomocniczym.
    W konsekwencji, usługa zbycia udziałów na rzecz B. spełnia kryteria uznania jej za
    transakcję pomocniczą, o której mowa w art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o podatku VAT, co
    oznacza, że uzyskany z nich obrót w postaci wynagrodzenia nie powinien być
    uwzględniany przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego korzyść.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter,
    że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Dlatego też, nie każda czynność dokonana przez podmiot mający status podatnika będzie
    podlegać opodatkowaniu. Status podatnika podatku od towarów i usług nie powoduje
    automatycznie rozciągnięcia skutków podatkowych na całą sferę aktywności danego
    podmiotu. Za działalność rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług należy uznać
    tylko tę działalność, którą można zidentyfikować i zaliczyć do zawodowej płaszczyzny
    jednostki.
    Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na
    posiadaniu i sprzedaży akcji oraz udziałów była przedmiotem orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W wyrokach w sprawach C-60/90 i C-155/94 oraz w sprawie C-80/95 TSUE podkreślał, że
    samo posiadanie, czy też emisja udziałów i innych papierów wartościowych co do zasady
    nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 VI Dyrektywy, która pozwalałaby
    na uznanie posiadacza takich udziałów za podatnika. Natomiast w wyroku z 29 kwietnia
    2004 r. w sprawie C#77/01 Empresa de Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że zwykłe
    nabycie udziałów w innych podmiotach nie stanowi wykorzystania majątku w celu
    osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ dywidenda uzyskana z udziału jest
    skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem uzyskanym w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy. Podobnie transakcje
    finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych papierów wartościowych,
    np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w ogóle działalności
    gospodarczej.
    Posiłkując się tym orzecznictwem należy stwierdzić, że co do zasady, czynności sprzedaży
    udziałów nie stanowią działalności gospodarczej, a zatem podmiot dokonujący tych
    czynności nie ma statusu podatnika, nawet jeżeli z tytułu innej działalności jest
    podatnikiem.
    Od tej zasady orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje
    pewne wyjątki, które pozwalają łączyć z faktem posiadania i zbywania papierów
    wartościowych (akcji, udziałów) wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy, w określonych okolicznościach, a mianowicie gdy:
    - posiadacz papierów wartościowych uczestniczy w zarządzaniu spółką, której akcje
      posiada,
    - sprzedaż akcji, udziałów prowadzona jest w ramach działalności maklerskiej i
      brokerskiej,
    - posiadanie udziałów jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem
      działalności gospodarczej.
    Zatem, w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej nie
    wchodzi obrót papierami wartościowymi, to czynność samego nabycia/sprzedaży
    udziałów innych spółek nie jest traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu
    ustawy o podatku od towarów i usług. Są to czynności polegające na zarządzaniu własnym
    portfelem w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji. Nie można również samego nabycia
    czy sprzedaży udziałów finansowych w innych przedsiębiorstwach traktować jako
    wykorzystywanie majątku do uzyskiwania z niego dochodów w sposób ciągły.
    Aby obrót ten podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonywany przez
    podatnika w rozumieniu ustawy w ramach jego profesjonalnej aktywności. Podkreślić
    należy, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza czynnik przedmiotowy –
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz
    czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika działającego w
    takim charakterze.

    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 14 listopada 2000 r. w sprawie
    C 142/99 Floridienne S.A. Beginvest przeciwko Państwu belgijskiemu stwierdził, że
    zaangażowanie w zarządzanie spółkami zależnymi (w holdingu) należy uznać za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 (2) VI Dyrektywy, ale tylko w zakresie, w jakim
    pociąga to za sobą dokonywanie transakcji podlegających VAT na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy, takich jak świadczenie przez Floridienne usług administracyjnych,
    rachunkowych i informatycznych na rzecz swoich spółek zależnych.
    Również w orzeczeniu z 12 lipca 2001 r. w sprawie C-102/00 Welthgrove BV (także spółka
    holdingowa) przeciwko Staatssecretaris van Financien TSUE wyraźnie wskazał, że samo
    zaangażowanie spółki holdingowej w zarządzanie jej spółkami zależnymi, lecz bez
    dokonywania transakcji podlegających VAT w rozumieniu art. 2 VI Dyrektywy, nie może
    być traktowane jak działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 (2) tej Dyrektywy. Wobec
    tego, działalnością gospodarczą będzie tylko takie zarządzanie spółkami zależnymi, które
    pociąga za sobą dokonywanie transakcji podlegających opodatkowaniu na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy.
    W orzeczeniu TSUE z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations, Trybunał
    podtrzymał stanowisko, że udział spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, których
    udziały nabyła, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy,
    ale tylko w przypadku, gdy pociąga to za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających
    opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 1 tej Dyrektywy, takich jak świadczenie przez spółkę
    holdingową na rzecz spółek zależnych usług administracyjnych, finansowych, handlowych
    lub technicznych.
    W związku z powyższym, zdaniem TSUE, samo nabycie i posiadanie akcji spółki nie
    powinno być traktowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI
    Dyrektywy, nadająca ich posiadaczowi status podatnika. Trybunał powtórzył tu wyrażone
    wcześniej w orzeczeniu z 20 czerwca 1996 r. C-155/94 stanowisko, że jeżeli objęcie akcji
    nie stanowi działalności gospodarczej, to również nie ma takiego charakteru ich zbycie
    (także orzeczenie TSUE z 26 czerwca 2003 r. w sprawie C#442/01).
    Również w wyroku C-320/17 TSUE wskazał, że samo nabycie i posiadanie udziałów nie
    powinno być uznane, w rozumieniu dyrektywy VAT, za działalność gospodarczą
    przyznającą nabywcy lub posiadaczowi status podatnika. Trybunał podkreślił przy tym, że
    z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że uczestniczenie spółki holdingowej w
    zarządzaniu spółkami, w których nabyła ona udział lub akcje, stanowi działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, w zakresie, w jakim skutkuje ono
    dokonywaniem transakcji podlegających opodatkowaniu VAT na podstawie art. 2 tej
    dyrektywy, takich jak świadczenie usług administracyjnych, księgowych, finansowych,
    handlowych, informacyjnych i technicznych przez spółkę holdingową na rzecz spółek.
    Interpretując wskazany w tym orzecznictwie wyjątek od omawianej zasady, sprowadzający
    się do możliwości uznania za działalność gospodarczą posiadania (zbywania) udziałów,
    jeżeli towarzyszyłoby temu uczestnictwo w zarządzaniu spółką – WSA w Opolu w wyroku z
    25 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 176/10, stwierdził, że taka możliwość ograniczona
    jest do sytuacji szczególnych, w których udział w zarządzaniu pociąga za sobą
    przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu, takich jak świadczenie usług
    na rzecz spółki.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo polskim rezydentem podatkowym zarejestrowanym
    jako czynny podatnik VAT w Polsce, posiadają Państwo w Polsce siedzibę i miejsce
    działalności gospodarczej. Przedmiotem Państwa podstawowej działalności jest
    działalność deweloperska podlegająca opodatkowaniu VAT.
    Są Państwo 100% udziałowcem spółki B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. B. jest
    polskim rezydentem podatkowym zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT w Polsce,
    posiada w Polsce siedzibę i miejsce działalności gospodarczej. B. jest właścicielem hotelu
    B. położonego w (...). Aktualnie, od roku 2019, Hotel jest wydzierżawiony operatorowi,

    który prowadzi w nim działalność hotelarską, w konsekwencji głównym przedmiotem
    działalności gospodarczej B. jest dzierżawa posiadanego majątku w postaci Hotelu. Hotel
    został wybudowany w latach 2003-2005 i stanowi podstawowy majątek, jest także
    środkiem trwałym w B.
    W okresie budowy Hotelu, jak również w początkowej fazie rozruchu Hotelu, jedyny
    wspólnik, którym są Państwo, sukcesywnie dokapitalizował B., poprzez wnoszenie
    środków pieniężnych na kapitał zakładowy. Aktualnie działalność prowadzona przez B. jest
    stabilna i rentowna i nie wymaga już wsparcia właściciela. Tym samym rozważają Państwo
    wycofanie zaangażowanych środków. W tym celu planowane jest umorzenie części
    udziałów posiadanych przez Państwa w B. za wynagrodzeniem odpowiadającym ich
    nominalnej wartości. Umorzenie udziałów będzie połączone z obniżeniem kapitału
    zakładowego B.
    Z perspektywy podatkowej umorzenie udziałów połączone z obniżeniem kapitału
    zakładowego B. stanowić będzie zbycie udziałów przez Państwa na rzecz B. celem ich
    umorzenia, na co pozwala umowa spółki. Po umorzeniu udziałów, nadal pozostaną
    Państwo 100% udziałowcem B.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, prowadzą Państwo obsługę księgową i
    administracyjną B. poprzez wyodrębniony w Państwa strukturze wyspecjalizowany dział
    księgowo-finansowy. Świadczenie usług w tym obszarze przez Państwa na rzecz B.
    podlega opodatkowaniu VAT.
    Do sprzedaży udziałów przez Państwa nie będą w sposób istotny angażowane Państwa
    zasoby.
    Wynagrodzenie otrzymane za zbycie udziałów celem ich umorzenia zostanie określone w
    kwocie nie niższej, niż kwota wydatków poniesionych na ich nabycie.
    Umorzenie udziałów nastąpi w ramach umorzenia dobrowolnego.
    B., w którym posiadają Państwo udziały, zarządza powołany dwuosobowy zarząd. Osoby
    wchodzące w skład zarządu B., są także obok innych osób powołane do Państwa zarządu.
    Nie zmienia to jednak faktu, że spółką B. zarządza zarząd, a nie Państwo.
    Zgodnie z założeniami, umorzenie udziałów a w konsekwencji sprzedaż udziałów nastąpi
    w 2025 r. / na początku 2026 r.
    Sprawują Państwo kontrolę nad B. w takim zakresie, w jakim przepisy prawa kodeksu
    spółek handlowych przyznają Państwu takie uprawnienia jako właścicielowi. W szerszym
    zakresie kontrola nie jest sprawowana. Wszelkie koncepcje inwestycyjne B. proponuje i
    akceptuje zarząd B. Państwo nie mają prawnych i faktycznych kompetencji w tym zakresie.
    Nie uczestniczą Państwo w zarządzaniu B, w którym posiadają udziały w zakresie
    wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki udziałowca.
    Posiadają Państwo udziały w B, gdyż historycznie podjęto decyzję o rozszerzeniu
    głównego profilu działalności gospodarczej (jaką jest działalność deweloperska) o
    działalność w obszarze wybudowania hoteli. Powołali Państwo w tym zakresie dwie spółki
    celowe: B. oraz C. sp. z o.o., a każda z nich wybudowała hotel – B. - hotel (...) zaś C. sp. z o.
    o. - Hotel (...). Aktualnie obydwa hotele są wydzierżawione a działalność hotelarską
    prowadzi w nich dzierżawca.
    W kontekście powyższego, posiadanie przez Państwa udziałów w B. można uznać za
    bezpośrednie i stałe rozszerzenie Państwa działalności gospodarczej, nie było to jednak
    konieczne rozszerzenie. Z kolei samej sprzedaży udziałów celem umorzenia nie sposób
    uznać za bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności gospodarczej. Jest to
    zdarzenie o charakterze incydentalnym.
    Wykonywane przez Państwa czynności nie będą obejmowały usług, o których mowa w art.
    43 ust. 15 ustawy o VAT.

    Podstawowym majątkiem B. jest nieruchomość (Hotel wybudowany w latach 2003-2005)
    stanowiący środek trwały B.
    W ramach planowanej czynności zbycia udziałów na rzecz B. - w żadnym wypadku nie
    zamierzają Państwo zbywać aktywów w postaci nieruchomości (Hotelu) a jedynym celem
    transakcji jest zbycie udziałów w celem ich umorzenia. Po transakcji nadal pozostaną
    Państwo 100% udziałowcem B.
    Poza udziałami w B. – posiadają Państwo:
    - 100% udziałów w spółce C. sp. z o.o.,
    - 80,32% udziałów w spółce D. sp. z o.o.,
    - 100% udziałów w spółce E. sp. z o.o.,
    - 69,13% udziałów w spółce F. sp. z o.o.,
    - 100% udziałów w spółce G. sp. z o.o.
    Nie zamierzają Państwo sprzedawać udziałów w powyższych spółkach. Aktualnie
    planowana sprzedaż udziałów celem ich umorzenia jest czynnością o charakterze
    incydentalnym.
    Nie zamierzają Państwo prowadzić działalności w zakresie nabywania i zbywania udziałów.
    Planowana sprzedaż udziałów celem ich umorzenia podyktowana jest faktem, że w B.
    występuje nadwyżka środków pieniężnych, która w żaden sposób nie zostanie zwrócona
    w postaci dywidendy, a jedynie będzie się kumulowała.
    Czynność zbycia udziałów celem ich umorzenia jest czynnością incydentalną. W
    konsekwencji nie stanowi uzupełnienia działalności zasadniczej. Przychody netto ze
    sprzedaży produktów, towarów i materiałów zgodnie ze sprawozdaniem finansowym za
    rok 2024 to (...) zł, zaś obrót z tytułu planowanego zbycia udziałów celem umorzenia nie
    przekroczy (...) zł. Do sprzedaży udziałów przez Państwa nie będą w sposób istotny
    angażowane Państwa zasoby. Dokumentacja prawna zostanie przygotowana przez
    zewnętrzną kancelarię prawną. Państwo podejmą jedynie stosowną uchwałę oraz
    zaksięgują transakcję. Czynności związane ze zbywaniem udziałów nie mają i nie będą
    miały charakteru stałego i powtarzalnego.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności tego, czy zbycie przez Państwa
    udziałów celem ich umorzenia podlega opodatkowaniu podatkiem VAT ale jest z tego
    podatku zwolnione.
    W analizowanej sytuacji zamierzają Państwo przeprowadzić czynność zbycia udziałów na
    rzecz B. w celu ich umorzenia za wynagrodzeniem. Prowadzą Państwo obsługę księgową i
    administracyjną B. poprzez wyodrębniony w Państwa strukturze wyspecjalizowany dział
    księgowo-finansowy. Świadczenie usług w tym obszarze przez Państwa na rzecz B.
    podlega opodatkowaniu VAT.
    W analizowanej sprawie, w sytuacji kiedy wykonują Państwo na rzecz B, którego udziały
    planują Państwo zbyć czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT (obsługa
    księgowa i administracyjna B.) to Państwa działania w takim zakresie wpisują się w
    definicję prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2
    ustawy, a zbycie udziałów będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Świadcząc na rzecz B, w którym posiadają
    Państwo udziały, czynności podlegające opodatkowaniu VAT, działają Państwo w zakresie
    wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki związane z posiadaniem udziałów. Tym
    samym Państwa rola nie ogranicza się do biernego modelu realizacji praw
    własnościowych.
    Zatem, biorąc pod uwagę opis sprawy i powołane orzeczenia TSUE należy wskazać, że
    zbycie udziałów B. w sytuacji, kiedy dokonują Państwo na rzecz tego B. transakcji
    podlegających opodatkowaniu VAT, prowadzone będzie w ramach działalności

    gospodarczej, a dokonując sprzedaży udziałów B. na rzecz B. będą Państwo działali w
    charakterze podatnika VAT w rozumieniu ustawy o VAT. Tym samym czynność zbycia
    udziałów B. będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku. Zakres i zasady
    zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w
    art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których
      przedmiotem są udziały w:
      a) spółkach,
      b) innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną,
      – z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi.
    Zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy, nie jest uzależnione od
    rodzaju podmiotu świadczącego te usługi. Sam zakres usług jest bardzo szeroki, jedynym
    bowiem kryterium przedmiotowego zwolnienia jest świadczenie usług, których
    przedmiotem są udziały w spółkach lub innych podmiotach, jeżeli mają one osobowość
    prawną (a także usługi pośrednictwa w tym zakresie). W efekcie usługi dotyczące obrotu
    udziałami oraz pośrednictwa w tym zakresie korzystają ze zwolnienia od podatku na
    podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.
    UE L z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.). Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. f) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z
      wyłączeniem przechowywania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały
      w spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem
      dokumentów ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw do papierów
      wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2.
    Na podstawie art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Zgodnie z art. 43 ust. 16 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do usług
      dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
      1) tytuł prawny do towarów;
      2) tytuł własności nieruchomości;
      3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo
        własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
      5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
        wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
        zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
        zwolnione z podatku.

    Co istotne, pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy,
    winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej
    usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne
    prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami
    członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście
    wspólnego systemu VAT.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust.
      1 pkt 7, 12 i 38–41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie,
      pod warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
        opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
        rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie zaś do ust. 23 ww. przepisu:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
      od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
      których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
      podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
      pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. właśnie usług
    których przedmiotem są udziały w spółkach, przy czym możliwość wyboru opcji
    opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników, przy
    zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    Z okoliczności sprawy wynika, że zamierzają Państwo sprzedać posiadane udziały w B. na
    rzecz tego podmiotu w celu ich umorzenia. Przedmiotem podstawowej Państwa
    działalności jest działalność deweloperska podlegająca opodatkowaniu VAT. Z wniosku nie
    wynika, że sprzedaż udziałów odbędzie się w ramach działalności maklerskiej czy
    brokerskiej. Jedynym celem zbycia tych udziałów jest ich umorzenie. Nie świadczą
    Państwo usług przechowywania udziałów ani zarządzania nimi. Z wniosku nie wynika
    również, aby chcieli Państwo skorzystać z możliwości określonej w art. 43 ust. 22 ustawy i
    zrezygnować ze zwolnienia od podatku opisanej transakcji zbycia udziałów.
    Wskazali Państwo, że wykonywane czynności nie będą obejmowały usług, o których mowa
    w art. 43 ust. 15 ustawy, również wyłączenie wskazane w art. 43 ust. 16 ustawy nie
    powinno mieć tu zastosowania.
    Wobec tego, sprzedaż udziałów B. w celu ich umorzenia będzie spełniała przesłanki
    wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy i będzie korzystała ze zwolnienia od podatku
    VAT na podstawie ww. artykułu.
    Państwa stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy zbycie przez Państwa udziałów celem ich
    umorzenia należy uznać za usługę pomocniczą z art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

    Generalna zasada określona w art. 86 ust. 1 ustawy stanowi, że prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przysługuje podatnikom podatku od towarów i usług w takim
    przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi.
    Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Ustawa wyłącza możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z
    towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających
    opodatkowaniu.
    Należy ponadto zauważyć, że w przypadku wykonywania w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych
    z opodatkowania tym podatkiem, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90
    ustawy. Powyższe przepisy stanowią również uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Jak stanowi art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Według art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Stosownie do art. 90 ust. 5 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
      1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych;

      2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Z powołanych przepisów wynika, że proporcja wyliczana jest jako udział rocznego obrotu z
    tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w
    związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Zasada proporcjonalnego
    odliczania podatku ma zastosowanie do tej kategorii zakupów, których nie da się
    jednoznacznie w całości lub w części przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży.
    Podkreślić należy, że przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90
    ustawy, znajdują zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w
    ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy a zatem dotyczą czynności
    podlegających opodatkowaniu. Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie
    powoduje konsekwencji podatkowych.
    Należy wskazać, że ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach
    wykonawczych do ustawy o podatku od towarów i usług nie zdefiniował pojęcia „charakter
    pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową,
    która jest podstawą komunikacji z adresatem normy. Dopiero kiedy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych wykładni. Według internetowego słownika synonimów (strona
    internetowa: https://www.synonimy.pl/ synonim/pomocniczy/), synonimami do słowa
    „pomocniczy” są pojęcia: „wspomagający, posiłkowy, usługowy, rezerwowy, doradczy,
    orientacyjny, towarzyszący, dodatkowy, uzupełniający, służebny”.
    Według słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego „pomocniczy” to „służący
    jako pomoc, wspomagający co, współdziałający w czym ubocznie, dodatkowo; posiłkowy,
    dodatkowy”.
    Należy zauważyć, że przepis art. 174 (1) Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje, w jaki sposób
    w oparciu o dane dotyczące struktury wszystkich transakcji podatnika, należy obliczyć
    kwotę odliczeń przysługujących podatnikowi wykonującemu czynności wywierające różne
    skutki w zakresie prawa do odliczenia podatku. Natomiast zgodnie z przepisem art. 174 (2)
    Dyrektywy 2006/112/WE, niektóre kategorie przychodów wyłączane są z obrotów
    uwzględnianych przy obliczeniu proporcji, o której mowa w ust. 1. Oznacza to, że
    dokonywanie niektórych transakcji zarówno opodatkowanych, jak i zwolnionych od
    podatku nie wpływa na wysokość podatku naliczonego podlegającego proporcjonalnemu
    rozliczeniu.
    Na podstawie przepisu art. 174 (2) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących
      kwot:
      a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
        podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
      b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
        transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
        finansowymi;
      c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-
        g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (wydanie internetowe: sjp.pwn.pl) oznacza przy
    tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin

    „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje
    o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile
    ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego wykładni pojęcia
    „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych” (...) nie powinien decydować
    jeden wskaźnik, punkt odniesienia czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt
    wyznaczający miejsce, znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności
    gospodarczej podatnika. Chodzi więc zasadniczo o to, aby tego rodzaju transakcje (przy
    obliczaniu proporcji stosowanej do odliczenia podatku naliczonego) nie zniekształcały
    obrazu i istoty działalności danego podmiotu (czynności opodatkowane i zwolnione)
    rzutujących na zakres prawa do odliczania podatku naliczonego (...).
    Interpretując termin transakcji pomocniczych należy także wskazać na orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie
    Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01) Trybunał rozstrzygał kwestię możliwości
    uznania za transakcje incydentalne (pomocnicze) w rozumieniu art. 19 ust. 2 (który był
    odpowiednikiem art. 174 ust. 2 w VI Dyrektywie) różnych transakcji finansowych,
    dokonywanych przez spółkę holdingową. Transakcje finansowe, które były przedmiotem
    rozważań TSUE obejmowały udzielanie pożyczek, lokowanie środków na rachunkach
    depozytów bankowych lub w papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub
    certyfikaty depozytowe, przy czym wysokość wpływów z takiej działalności finansowej
    przewyższała wpływy z działalności operacyjnej.
    W świetle powyższego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za
    pomocniczą w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy,
    powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym
    dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku
    naliczonego.
    Ponadto jak wskazał Trybunał w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise
    (C#306/94) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90
    ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i
    konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa lub
    związana z transakcjami nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny element
    wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą
    być uznane za pomocnicze.
    Zaznaczyć przy tym należy, że Trybunał orzekał na tle konkretnego stanu faktycznego,
    indywidualnego dla danej sprawy. Jakkolwiek więc w obu tych orzeczeniach Trybunał
    sformułował określone tezy, to jednak nie można stwierdzić, aby kwestia rozumienia i
    zakresu stosowania przepisów odnoszących się do czynności sporadycznych, była już w
    orzecznictwie ustalona w sposób jednoznaczny. Ocena omawianego pojęcia
    „pomocniczości” świadczonych usług nie jest z pojęciem uniwersalnym, dającym się
    odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu
    różnorodnych przesłankach. Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego
    wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych”, co wynika
    również z przytoczonych orzeczeń TSUE, nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt
    odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce,
    znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika.
    Zatem transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, to transakcje,
    które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników
    majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu.

    Drugim z kryteriów ukształtowanym przez orzecznictwo TSUE jest warunek, aby nie mogły
    być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności
    podatnika.
    Jeżeli zatem, działalność finansowa stanowi stały i niezbędny element wbudowany w
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za
    pomocnicze. Ani ilość udzielanego finansowania w formie poręczeń, gwarancji, pożyczek,
    ani rodzaje zawieranych transakcji na instrumentach finansowych, czy też liczba
    kontrahentów, którym udzielono tego finansowania, same w sobie nie świadczą o tym, czy
    można i należy traktować ww. czynności, jako czynności incydentalne (pomocnicze) w
    rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. Aby dojść do wniosku, że czynności te mają taki
    charakter, konieczne jest ich zestawienie według różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć
    zatem pod uwagę wartość, ilość, częstotliwość czynności, stopień zaangażowania aktywów
    podatnika itd., na tle całokształtu jego działalności. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność
    jest incydentalna należy wziąć pod uwagę całokształt działalności podatnika. Jeśli
    okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ transakcji jako element
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas należy uznać, że transakcje
    takie nie są pomocnicze. Transakcjami, które nie mogą być uznane za pomocnicze będą
    takie, które z założenia mają być wykonane jako element prowadzonej działalności.
    Z opisu sprawy wynika, że działalność prowadzona przez B. jest stabilna i rentowna i nie
    wymaga już wsparcia właściciela. Rozważają Państwo więc wycofanie zaangażowanych
    środków. W tym celu planowane jest umorzenie części udziałów posiadanych przez
    Państwa w B. za wynagrodzeniem odpowiadającym ich nominalnej wartości. Umorzenie
    udziałów będzie połączone z obniżeniem kapitału zakładowego B. Na zbycie udziałów w
    celu ich umorzenia pozwala umowa spółki B. Po umorzeniu udziałów, Państwo nadal
    pozostaną 100% udziałowcem B. Wynagrodzenie otrzymane za zbycie udziałów celem ich
    umorzenia zostanie określone w kwocie nie niższej, niż kwota wydatków poniesionych na
    ich nabycie. Umorzenie udziałów nastąpi w ramach umorzenia dobrowolnego. Państwa
    zdaniem samej sprzedaży udziałów celem umorzenia nie sposób uznać za bezpośrednie,
    stałe i konieczne rozszerzenie działalności gospodarczej. Jest to zdarzenie o charakterze
    incydentalnym.
    Nie zamierzają Państwo sprzedawać udziałów w innych Spółkach, w których posiadają
    Państwo udziały. Aktualnie planowana sprzedaż udziałów celem ich umorzenia jest
    czynnością o charakterze incydentalnym. Nie zamierzają Państwo prowadzić działalności
    w zakresie nabywania i zbywania udziałów. Planowana sprzedaż udziałów celem ich
    umorzenia podyktowana jest faktem, że w B. występuje nadwyżka środków pieniężnych,
    która w żaden sposób nie zostanie zwrócona w postaci dywidendy, a jedynie będzie się
    kumulowała.
    Sprzedaż udziałów będzie stanowiła bardzo niewielki procent Państwa obrotów. Do
    sprzedaży udziałów nie będą w sposób istotny angażowane Państwa zasoby.
    Dokumentacja prawna zostanie przygotowana przez zewnętrzną kancelarię prawną.
    Państwo podejmą jedynie stosowną uchwałę oraz zaksięgują transakcję. Czynności
    związane ze zbywaniem udziałów nie mają i nie będą miały charakteru stałego i
    powtarzalnego.
    Z uwagi na wskazany opis sprawy, powołane przepisy prawa i wyroki TSUE, należy
    stwierdzić, że opisana we wniosku sprzedaż udziałów B. w celu ich umorzenia nie będzie
    mogła zostać uznana za czynność wpisaną w Państwa zasadniczą działalność.
    Przedmiotowa transakcja nie będzie miała cech powtarzalności oraz nie zamierzają
    Państwo sprzedawać udziałów w innych spółkach w których mają Państwo udziały. Z
    Państwa perspektywy transakcja ta będzie miała charakter jednorazowy.
    Rozpatrując sprzedaż udziałów B. na gruncie całokształtu Państwa działalności, będzie ona
    zdarzeniem incydentalnym (jednostkowym). Dokonanie sprzedaży ww. udziałów nie
    wymaga istotnego zaangażowania Państwa zasobów ludzkich lub rzeczowych. Państwa

    przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów zgodnie ze
    sprawozdaniem finansowym za rok 2024 wynosiły (...) zł, zaś obrót z tytułu planowanego
    zbycia udziałów celem umorzenia nie przekroczy (...) zł. Zatem, istotnym we wskazanej
    sprawie jest fakt, że świadczenie usług finansowych nie ma charakteru Państwa
    podstawowej działalności i nie jest konieczne do prowadzenia Państwa działalności
    głównej.
    Z uwagi na opis przedstawionego zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że
    przedstawiona we wniosku transakcja sprzedaży udziałów B. może zostać uznana za
    czynność pomocniczą w rozumieniu art. 90 ust. 6 w związku z art. 90 ust. 3 ustawy.
    Przedmiotowa transakcja nie jest wpisana w Państwa zasadniczą działalność i nie będzie
    miała cech powtarzalności. Zatem, kwoty obrotu uzyskanego z tytułu tej sprzedaży,
    zgodnie z powołanym art. 90 ust. 6 ustawy, nie należy uwzględniać przy wyliczaniu
    proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy.
    Tym samym, wartość obrotu uzyskanego przez Państwa z tytułu sprzedaży udziałów B,
    należy uznać za obrót uzyskany z tytułu transakcji mających charakter pomocniczy w
    rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy. W związku z powyższym, transakcji tej, nie powinni
    Państwo uwzględniać w proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa,
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o
    ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.