Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.142.2025.3.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-30
Teza: Prawo do odliczenia VAT naliczonego (w wysokości 50%) z
faktur otrzymanych od emitentów kart paliwowych za
zrealizowane usługi i zakup towarów w kraju, objętych
umowami z emitentami
Słowa kluczowe: karta-karty paliwowe
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo pismem z 12 marca 2025 r. –
    w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest przedsiębiorstwem, którego przedmiotem działalności jest:
    1. Przedmiot przeważającej działalności przedsiębiorcy:
      1) (...);
    2. Przedmiot pozostałej działalności:
      1) (...)
    Formą prawną Wnioskodawcy jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością działająca od
    zawarcia umowy spółki w dniu (...) 2005, (wpis do KRS dnia (...) 2025). Od 10.05.2005
    Wnioskodawca jest czynnym podatkiem VAT. Całą sprzedaż Wnioskodawcy z tytułu
    dostawy towarów i usług opodatkowana jest podatkiem od towarów i usług.
    Dodatkowo poza podstawową działalnością podlegającą opodatkowaniu Wnioskodawca
    dokonuje sprzedaży zwolnionej od podatku towarów i usług z tytułu odsprzedaży
    pakietów medycznych dla pracowników i współpracowników B2B.
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i w Polsce ma nieograniczony
    obowiązek podatkowy w podatku dochodowym.
    Wnioskodawca dysponuje flotą samochodów osobowych, niezbędnych do wykonywania
    swojej działalności gospodarczej.
    Samochody oddano do dyspozycji:
    - członków zarządu,
    - dyrektora,
    - przedstawicieli handlowych (kilkanaście osób) - pracownicy oraz osoby
        współpracujące na zasadzie b2b prowadzący własną działalność gospodarczą,
    - kierowników sklepów stacjonarnych.
    Samochody wykorzystywane są na terenie kraju oraz za granicą.
    Wydatki związane z wykorzystywaniem samochodów związane są wyłącznie ze sprzedażą
    opodatkowaną. Wnioskodawca zdecydował, że VAT naliczony od wydatków związanych z
    użytkowaniem samochodów będzie rozliczał na podstawie przepisu art. 86a ust. 1 ustawy,
    tj. w wysokości 50%.
    Wnioskodawca zamierza podpisać umowy o udostępnienie kart paliwowych z ich
    emitentami, tj. polskimi spółkami „córkami” (...) podmiotów X i Y. Polskie spółki są
    zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT w Polsce i wystawiają faktury według
    polskich przepisów. Karty będą służyły do zakupu paliwa, usług myjni, płynów
    eksploatacyjnych np. spryskiwaczy do szyb, akcesoriów samochodowych oraz innych
    towarów i usług oferowanych przez stacje benzynowe. Należy dodać, że karty będą służyły
    głównie do zakupu paliwa do samochodów, a zakup innych towarów lub usług będzie miał
    wymiar marginalny w stosunku do zakupu paliw.
    Podmioty będące emitentami kart paliwowych nie są koncernami paliwowymi.
    Każdy samochód Wnioskodawcy będzie miał przypisaną kartę paliwową.
    Za pomocą karty paliwowej osoby użytkujące samochody będą mogły na stacjach
    benzynowych dokonywać bezgotówkowych zakupów, a w okresach rozliczeniowych

    Wnioskodawca będzie otrzymywał od emitenta kart paliwowych zbiorcze faktury za
    wszelkie zakupy dokonane kartami w danym okresie. Zakupy krajowe objęte są podatkiem
    VAT w wysokości określonej przepisami.
    Zasady użytkowania kart paliwowych wspominanych emitentów są następujące:
    a) ceny zakupionych usług i towarów (np. paliwa) mogą korzystać z rabatów udzielonych
      przez emitenta kart zgodnie z indywidualnymi uzgodnieniami z użytkownikiem,
    b) w przypadku zaległości płatniczych na rzecz emitenta, jest on uprawniony do
      zablokowania kart i postawienia wszystkich swoich należności w stan natychmiastowej
      wymagalności; blokada kart może tez nastąpić „z ważnych powodów”; w przypadku
      przekroczenia terminów płatności klient traci wszelkie ustalone przywileje np. zniżki i
      rabaty,
    c) emitent przyznaje użytkownikowi limit kredytowy na dokonywanie zakupów kartami;
      limity te emitent może zmieniać,
    d) klient nie może zrealizować zakupów kartami w dowolnych punktach, a jedynie w
      placówkach (w szczególności stacjach benzynowych) sieci wskazanych przez emitenta
      tzw. partnerów serwisowych,
    e) skargi i reklamacje w odniesieniu do towarów i usług zakupionych przy użyciu kart ,
      użytkownik zgłasza do emitenta, który następnie rozpatruje te reklamacje,
    f) karty nie są środkiem płatniczym, lecz służą jedynie do identyfikacji i
      ewidencjonowania dokonywanych przez użytkownika transakcji,
    g) poza opłatami za użytkowanie kart, klient może być obciążany za dodatkowe usługi i
      czynności emitenta np. opłaty za transakcje zagraniczne lub świadczone na szczególne
      zlecenia klienta.
    Pismem z 12 marca 2025 r. uzupełniono opis sprawy następująco.
    Ad.1.
    Proszę wymienić jakie towary i usługi będą przedmiotem nabycia przy użyciu kart
    paliwowych, o których mowa w stwierdzeniu innych towarów i usług oferowanych przez
    stacje benzynowe.
    Niemożliwe wymienić wszystkie towary i usługi, które można nabyć w związku z
    eksploatacją samochodów, lecz poza tymi określonymi w opinii zdarzenia przyszłego
    można wymienić kontrolę i uzupełnianie ciśnienia powietrzna w oponach, zawieszki
    zapachowe, płyny do czyszczenia różnych części samochodów, oleje, smary a także inne
    podobne towary pozostające w bezpośrednim związku z używaniem samochodów, które
    mogą pojawić się w przyszłości. Należy wyraźne podkreślić, że warunki i okoliczności ich
    zakupu będą identyczne, jak opisane w opnie zdarzenia przyszłego.
    Ad.2.
    Od kogo Emitenci będą nabywać towary i usługi, które następnie będą mogli Państwo
    nabyć przy użyciu kart paliwowych?
    Emitenci będą nabywać towary i usługi, które będziemy nabywać przy użyciu kart
    paliwowych, bezpośrednio od dostawców tych towarów i usług, najczęściej będą to stacje
    benzynowe, myjnie samochodowe oraz partnerzy serwisowi.
    Ad.3.
    Podanie nazw kontrahentów - Emitentów, z którym zawrą Państwo umowy o
    udostępnianie kart paliwowych.
    Informacja ta została zawarta pośrednio we wniosku, ale precyzujemy:
    a) A „A” lub
    b) B - dalej „A”, lub
    c) C, dalej „C”.

    Nie można też wykluczyć, że w przyszłości zostaną zawarte umowy z innymi emitentami, w
    tym z przedsiębiorstwami będącymi powiązanymi z korporacjami emitującymi karty
    paliwowe - „matkami/córkami” spółek wymienianych powyżej, działającymi na
    identycznych warunkach, jak opisane w niniejszym wniosku i uzupełnieniu.
    Wszyscy emitenci będą podmiotami zarejestrowanymi do VAT w Polsce. Za

## Pytanie

wniosku dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego wyłącznie z faktur
    wystawionych z polskim podatkiem od towarów i usług.
    Ad. 4.
    Czy opisane w zdarzeniu przyszłym zasady użytkowania kart paliwowych emitentów będą
    takie same, czy będą się różnić w zależności od umowy zawartej z emitentem?
    Zasadnicze postanowienia są takie same, mogą się różnić nieznacznymi szczegółami,
    kolejny punkt uzupełnienia precyzuje najistotniejsze zasady współpracy.
    Ad. 5.
    a) Czy Emitent będzie miał rzeczywiście realny wpływ na kształtowanie cen towarów i
    usług nabywanych przy pomocy kart paliwowych, jeśli tak to w jaki sposób, proszę
    opisać?
    W odniesieniu do każdego Emitenta wskazali Państwo:
    Emitenci mają wpływ na kształtowanie cen poprzez negocjacje z użytkownikiem kart.
    Poniżej fragmenty warunków ogólnych umów:
      - C
        (...)
      - A
        (...)
    b) Czy Państwo za wydane na stacji towary i usługi będą płacić cenę obowiązującą na stacji
    czy też cenę inną – jaką i z kim ustaloną, proszę opisać?
    Odpowiedź na to pytanie jest taka sama, jak na pytanie a). Ceny płacone przez klienta
    mogą różnić się od cen na stacjach – zgodnie z warunkami przedstawionymi powyżej.
    c) Kto będzie ustalał limity (kwotowe, ilościowe) na karcie paliwowej i kto będzie miał
    możliwość dokonania ich zmian?
    Emitent generalnie ustala i ma możliwość zmiany wysokości limitów. W przypadku C
    limit zależy jest od wysokości zabezpieczeń. Poniżej fragmenty warunków ogólnych
    umów:
      - C
        Karty są wydawane po ustanowieniu przez Klienta zabezpieczeń przewidzianych w
        umowie. W przypadku nieprzestrzegania przez Klienta warunków umowy, C nie jest
        zobowiązana do wydania kolejnych kart.
      - A
        A przyznaje Klientowi w piśmie potwierdzającym/umowie określony limit kredytowy
        (...) i wyznacza określony termin zapłaty. Klient może korzystać z (...) określonych w
        punkcie 3 tylko w ramach udzielonego przez A limitu kredytowego i odpowiednio
        do stopnia swojej wypłacalności.

        A ma prawo do jednostronnego powiększenia lub zmniejszenia (...) w oparciu o
        zasadę słuszności zgodnie z § 315 niemieckiego Kodeksu Cywilnego BGB i
        poinformuje o tym Klienta w odpowiedniej formie po dokonaniu przez A wyboru
        telefonicznie, mailowo lub w innej formie tekstowej.
    Klient może uzgodnić z A również zwiększenie (...). Zwiększenie limitu kredytowego
    wymaga pisemnego potwierdzenia przez A.
    d) Czy używanie karty paliwowej będzie ograniczone w jakikolwiek sposób np. limitem
    kwotowym lub ilościowym, zakresem wyboru produktów na stacjach paliw?
    Ograniczenia sprowadzają się do zakupu usług i towarów do wysokości przyznanego
    limitu oraz do sieci punktów akceptacji (stacji paliwowych).
    e) Czy karty paliwowe będą stanowić środki płatnicze, przy użyciu których dokonywana
    będzie płatność na stacjach paliw?
    Karty paliwowe nie są środkiem płatniczym, tylko „legitymacją” uprawniającą do
    dokonywania zakupów towarów i usług zgodnie z umową. Poniżej fragmenty warunków
    ogólnych umów:
      - C
        Wskazane karty serwisowe uprawniają Klienta oraz jego pełnomocników do
        zakupu w kraju i za granicą różnorodnych towarów i usług związanych z pojazdem.
        Dostawy i usługi dokonywane są w imieniu i na rachunek C lub C na podstawie
        odpowiednich umów zawartych z partnerami serwisowymi C, ...
        Zobowiązania płatnicze Klienta powstają z chwilą zakupu towarów i usług. Klient
        ma obowiązek zapłaty za wszystkie towary i usługi zakupione w oparciu o zawartą
        umowę (termin ważności kart nie ma wpływu na ważność transakcji).
      - A
        Do wykonania celu umowy A udostępni Klientowi na podstawie informacji
        zawartych we wniosku Klienta samodzielnie lub wspólnie z partnerami
        powiązanymi jedną lub więcej kart, aplikacje E („aplikacja”) lub inny sprzęt i
        urządzenia umożliwiające ewidencjonowanie wykorzystywanych dostaw i usług,
        które w które w niniejszych OWH A łącznie są nazywane obiektami legitymującymi
        („OL”).
    f) Czy Emitent (a jeśli nie On, to kto?) będzie obciążany ponoszeniem obowiązków
    reklamacyjnych w stosunku do np. wadliwego towaru (usługi) nabywanego przy użyciu
    karty paliwowej, czy też wyłącznie będzie pośredniczyć w ich przekazywaniu do
    podmiotu faktycznie odpowiedzialnego (kogo)?
    Emitent jest odpowiedzialny merytorycznie za realizację obowiązków reklamacyjnych w
    stosunku do wadliwych produktów lub usług. Poniżej fragmenty warunków ogólnych
    umów:
      - C
        Reklamacje dotyczące: jakości i/lub ilości towaru, jakości i/lub zakresu usługi, w
        przypadku wad widocznych należy składać pisemnie niezwłocznie, jednak nie
        później niż w ciągu 24 h od momentu pobrania towaru lub wykonania usługi, a w
        przypadku wad ukrytych – pisemnie w ciągu 24 h od ich

        wykrycia.
      - A
        Reklamacje dotyczące jakości i/lub ilości dostaw i usług należy niezwłocznie zgłosić
        pisemnie w przypadku stwierdzenia widocznych wad, najpóźniej jednak w ciągu
        24 godzin od przejęcia/odbioru dostaw i usług, w przypadku niewidocznych wad w
        ciągu 24 godzin od wykrycia wady.
    g) W jaki sposób określana będzie wysokość dokonywanej wpłaty na konto Emitenta
    stanowiącej podstawę do wystawienia faktury?
    Należność kalkulowana jest na podstawie rejestru wykorzystanych w danym okresie
    usług i towarów wykorzystanych przez klienta przy zastosowaniu kart paliwowych oraz
    cen stosowanych przez dostawców (stacje paliwowe) z uwzględnieniem upustów oraz
    dodatkowych opłat emitenta. Zakup towarów lub usług dokonanych z wykorzystaniem
    kart paliwowych jest podstawą do wystawienia faktur. Poniżej fragmenty warunków
    ogólnych umów:
      - C
        Zobowiązania płatnicze Klienta powstają z chwilą zakupu towarów i usług. Klient
        ma obowiązek zapłaty za wszystkie towary i usługi zakupione w oparciu o zawartą
        umowę (termin ważności kart nie ma wpływu na ważność transakcji).
        Zakupy paliwa / towarów / usług (w tym także odpłatne korzystanie z dróg),
        pokwitowane na dowodach dostawy, jak również zarejestrowane elektronicznie
        przy użyciu kart, uważa się za potwierdzone.
      - A
        Dostawy i/lub usługi naliczane przez A na bieżąco lub za ustalone przedziały
        czasowe są płatne natychmiast bez potrąceń (wymagalność). Jeżeli A i Klient
        uzgodnią odmienny od powyższego termin spełnienia świadczenia według
        kalendarza (termin płatności), A wskaże go na fakturze osobno.
    Ad.6.
    Czy nabywane towary i usługi, o których mowa w pytaniu, przez Państwa za pomocą kart
    paliwowych będą służyć wykonywaniu wyłącznie działalności opodatkowanej Państwa
    (jeżeli tak to jaką stawką podatku), czy też będą służyć celom innym niż działalność
    gospodarcza?
    We wniosku napisano, że „Wydatki związane z wykorzystywaniem samochodów związane
    są wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną”. Należy przez to rozumieć, że wydatki związane
    z wykorzystywaniem samochodów są związane wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną.
    Dotyczy to w szczególności zakupu paliwa i innych towarów i usług wymienionych w treści
    wniosku i uzupełnionych w p. 1 niniejszego uzupełnienia. Nie będą one służyć celom
    innym niż działalność gospodarcza. Spółka dokonuje sprzedaży opodatkowanej stawkami
    23% oraz 8% (8% dotyczy wyrobów medycznych).
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
    Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia VAT naliczonego (w wysokości 50%) z faktur
    otrzymanych od emitentów kart paliwowych za zrealizowane usługi i zakup towarów w
    kraju, objętych umowami z emitentami?

    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Tak, Wnioskodawca ma prawo do odliczenia VAT naliczonego (w wysokości 50%) z faktur
    otrzymanych od emitentów kart paliwowych za zrealizowane usługi i zakup towarów w
    kraju, objętych umowami z emitentami.
    Uzasadnienie:
    W dniu 15 maja 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie
    C-235/18, który ma bardzo duże znaczenie dla firm oferujących karty paliwowe (w zakresie
    opodatkowania podatkiem VAT) oraz dla użytkowników tych kart (w zakresie prawa do
    odliczenia podatku VAT).
    Należy podkreślić, iż nie dotyczy on kart paliwowych wystawianych bezpośrednio przez
    koncerny paliwowe (wówczas bowiem pomiędzy wystawcą karty - koncernem, a klientem
    dochodzi bezpośrednio do dostawy towaru). W sytuacji, gdy karty emituje inny podmiot
    niż koncern paliwowy, np. towarzystwo leasingowe czy firma zarządzająca flotami
    służbowych samochodów, w transakcji uczestniczą trzy podmioty: koncern paliwowy,
    podmiot udostępniający karty paliwowe (emitent) oraz ich użytkownicy. Towar wydaje
    wówczas koncern paliwowy bezpośrednio użytkownikowi kart, a zatem emitent nie
    wchodzi w posiadanie towaru i nie przekazuje go fizycznie klientowi - użytkownikowi kart.
    W celu wyjaśnienia wątpliwości w omawianej materii, zwłaszcza wobec usunięcia przepisu
    art. 8 ust. 7 ustawy VAT, Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej w dniu dnia 17
    lutego 2021 r. wydał interpretację ogólną nr PT9.8101.3.2020 w sprawie prawidłowego
    kwalifikowania dla celów podatku od towarów i usług transakcji z wykorzystaniem kart
    paliwowych, realizowanych w modelu trójstronnym jako dostawy towarów albo
    świadczenia usług.
    Zgodnie z powyższą interpretacją, w rozliczeniach z tytułu kart paliwowych emitent kart
    może być traktowany dwojako:
    A) jako aktywny pośrednik, który nabywa od dostawców (partnerów serwisowych) towary
      i usługi, a następnie odsprzedaje je użytkownikom;
    B) wyłącznie jako dostawca usług finansowych (o charakterze kredytowym) na rzecz
      użytkownika; w tym przypadku użytkownik nie ma prawa do odliczenia VAT
      naliczonego, gdyż usługi finansowe - co do zasady - zwolnione są z podatku (art. 43
      ust. 1 pkt 38 ustawy VAT).
    Ten drugi model rozliczeń następuje, gdy mamy do czynienia z przeniesieniem
    uprawnienia do dysponowania towarem jak właściciel przez dostawcę towaru
    (prowadzącego stację paliw) bezpośrednio na rzecz odbiorcy w ramach transakcji z
    wykorzystaniem kart paliwowych. Zgodnie z zapisami ogólnej interpretacji fakt ten
    powinien zostać stwierdzony w przypadku kumulatywnego spełnienia poniższych
    przesłanek:
    1) nabywanie towaru przez odbiorcę (posiadacza karty) bezpośrednio od dostawców;
    2) decydowanie wyłącznie przez odbiorcę w szczególności o sposobach nabycia towaru
      (wybór miejsca nabycia), ilości oraz jakości towaru, momencie zakupu i sposobie
      wykorzystania towaru;
    3) ponoszenie przez odbiorcę (z wyłączeniem podmiotu pośredniczącego) całości
      kosztów związanych z nabyciem towaru;
    4) ograniczenie się podmiotu pośredniczącego do udostępnienia odbiorcy instrumentu
      finansowego pozwalającego nabyć towar.
    A zatem analiza powyższych okoliczności pozwala na określenie, czy mamy do czynienia z
    modelem A czy B. Można posiłkowo posłużyć się interpretacją ogólną przy analizy

    omawianej sytuacji. Na wstępie warto przytoczyć regulacje ustawy dające podstawy
    prawne do odliczenia 50% VAT naliczonego od wydatków związanych z użytkowaniem
    samochodów osobowych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary - na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Zarówno dostawa towarów jak i świadczenie usług mieszczą się w definicji sprzedaży,
    określonej w art. 2 pkt 22 ustawy, według której sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z kolei art. 8 ust. 2a ustawy stanowi, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym
    imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że
    ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Powołany przepis obejmuje sytuację, w której podmiot świadczący (odsprzedający) daną
    usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw
    jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru
    kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako
    świadczenie usługi w tym samym zakresie.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług lub dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
    usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, wszelkie zakupy
    związane z eksploatacja samochodów związane są ze sprzedażą opodatkowaną
    wnioskodawcy.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę

    podatku naliczonego. W odniesieniu do zakupów związanych z samochodami, w
    przypadku opisanym we wniosku negatywne przesłanki nie występują.
    W kwestii prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków dotyczących pojazdów
    samochodowych ustawa zawiera szereg przepisów szczególnych. W tym zakresie należy
    przede wszystkim zwrócić uwagę na art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym, w
    przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
    naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z
    faktury otrzymanej przez podatnika.
    W myśl art. 86a ust. 2 tego artykułu, do wydatków związanych z pojazdami
    samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:
    - nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części
      składowych;
    - używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej
      umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;
    - nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do
      napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych
      towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.
    Wprawdzie ust. 3 ww. artykułu, stanowi lex specialis, w myśl którego możliwe jest
    odliczenie 100% VAT naliczonego, lecz - biorąc pod uwagę decyzję wnioskodawcy o
    odliczenia 50% podatku naliczonego - przytaczanie tego przepisu jest bezprzedmiotowe.
    Przechodząc do analizy sytuacji przestawionej we wniosku, stwierdzić należy, że:
    - emitent kart paliwowych umożliwia Wnioskodawcy skorzystanie ze świadczeń
      związanych z eksploatacją pojazdu silnikowego u partnerów serwisowych emitenta,
      którzy współpracują z emitentem na podstawie zawartej umowy. Świadczenia takie
      obejmują m.in.: sprzedaż oleju silnikowego i napędowego, sprzedaż paliw, a także
      czyszczenie pojazdu, sprzedaż akcesoriów do pojazdów, usługi przejazdów drogami
      płatnymi itp. Wnioskodawca nie ma wpływu na wybór partnerów serwisowych przez
      emitenta.
    - emitent udostępnia nośniki akceptacji (karty paliwowe), za pomocą których
      przedstawiciele wnioskodawcy mogą korzystać z bezgotówkowego nabycia usług i
      towarów u partnerów serwisowych emitenta; nie ma możliwości realizacji zakupu
      towarów i usług w dowolnych punktach według uznania użytkownika kart. Oznacza to,
      iż o rodzaju towarów i usług dostępnych dla użytkownika oraz ich ilości decyduje
      dostawca kart paliwowych, który wskazuje ich kategorie i udostępnia te informacje
      klientom. Jedynie wnioskodawca decyduje o momencie wykorzystania i sposobie
      przeznaczenia nabytych towarów i usług.
    - Jeśli usługa partnera serwisowego została wykonana nienależycie lub doszło do innego
      naruszenia umowy, wówczas użytkownik kart kieruje swoje roszczenia do emitenta,
      który wszczyna odpowiednią procedurę reklamacyjną. Emitentowi przysługują
      odpowiednie prawa w stosunku do partnera serwisowego.
    - emitent ma realny wpływ na kształtowanie cen towarów i usług nabywanych przy
      pomocy kart paliwowych. Przede wszystkim emitent jest uprawniony do naliczania
      rabatów i dodatkowych opłat serwisowych, co ma wpływ na ostateczną cenę towarów
      i usług nabywanych przez Wnioskodawcę. Cena, jaką Wnioskodawca płaci za towary i
      usługi jest - co do zasady - inna niż dla klienta partnerów serwisowych
      niekorzystającego z kart paliwowych.
    Reasumując, dostawca kart paliwowych nie ogranicza się wyłącznie do wydania kart
    paliwowych, ale pełni rolę aktywnego pośrednika, mającego wpływ na warunki, w jakich
    dokonywane są transakcje - określa miejsca nabycia towarów i usług, udziela rabatów,
    wystawia faktury na rzecz klienta w oparciu o rozliczenia ze stacjami paliwowymi, w
    których dochodzi do sprzedaży towarów i usług w wykorzystaniem kart paliwowych.

    W związku z tym, że w analizowanej sprawie w transakcjach występują trzy wskazane
    podmioty to kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy
    transakcje dokonywane pomiędzy emitentem a wnioskodawcą, czyli podmiotem
    dokonującym zakupów na podstawie kart paliwowych, stanowią czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W powyższym zakresie należy wskazać na orzeczenie TSUE z 6 lutego 2003 r. w sprawie C-
    185/01 (Auto Lease Holland BV), którego tezy mają istotne znaczenie dla analizy
    przedmiotowej sprawy. W ww. orzeczeniu Trybunał podkreślił, że pojęcie „dostawa
    towarów” należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania majątkiem
    rzeczowym jak właściciel, nawet jeśli nie występuje przeniesienie prawa własności tego
    majątku w sensie prawnym. Przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel
    nie musi wiązać się z cywilnoprawnym przeniesieniem własności, lecz polega na
    przeniesieniu władztwa ekonomicznego (rozporządzanie, dysponowanie, posiadanie) nad
    towarami. W punkcie 32 swojego uzasadnienia Trybunał stwierdził, że „z literalnego
    brzmienia przepisu wynika wprost, że „dostawa towarów” nie odnosi się do przeniesienia
    własności, przewidzianego wewnętrznymi przepisami państw członkowskich.
    Jednocześnie podkreślił, że pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje swoim
    zakresem każde przeniesienie aktywów materialnych przez jedną stronę w ten sposób, że
    uprawnia to drugą stronę takiej transakcji do faktycznego rozporządzania tą rzeczą, na
    takich prawach jakby był właścicielem”.
    Powyższe, zaakceptowano również w wyroku TSUE z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie C 235
    /18 Vega International Car Transport and Logistic - Trading GmbH dotyczącym zasad
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji przeprowadzanych przy użyciu
    kart paliwowych. Trybunał stwierdził, że rozważania przedstawione w orzeczeniu C-185/01
    w odniesieniu do art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy znajdują zastosowanie do okoliczności
    niniejszej sprawy w odniesieniu do wykładni pojęcia „dostawy towarów” w rozumieniu art.
    14 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Należy zatem zbadać, czy dostawcy paliw faktycznie
    przenieśli na Vega International lub Vega Poland uprawnienie do dysponowania paliwem
    jak właściciel.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo Trybunału, w celu określenia statusu
    podatkowego danej czynności każdorazowo należy dokonać analizy istotnych
    postanowień umowy zawartej pomiędzy stronami. W odniesieniu do możliwości
    zakwalifikowania opisanych transakcji z udziałem kart paliwowych jako transakcji (dostaw)
    łańcuchowych należy podkreślić, że warunkiem niezbędnym zaistnienia omawianego
    unormowania jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w
    kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w
    fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Wskazany przepis bazuje na konstrukcji opartej
    na fikcji prawnej, zgodnie z którą - dla potrzeb VAT - przyjmuje się, że dostawy towarów
    dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, mimo że wydanie
    towaru ma miejsce tylko raz.
    W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdym z podmiotów
    uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania
    rzeczą jak właściciel, czyli - w istocie - przeniesienie (uznanie, że dokonało się takie
    przeniesienie) praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz
    ustalania warunków takiego korzystania. W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu
    podmiot (pośrednik) ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, a
    ponadto obciążony jest ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np.
    wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego
    rozporządzania rzeczą jak właściciel.
    Jeżeli zatem z zawartych postanowień wynika, że drugi w łańcuchu podmiot (pośrednik)
    ma wpływ na wspomniane wyżej istotne elementy kształtujące obrót danym towarem, to
    wówczas należy uznać, że rozporządza on daną rzeczą jak właściciel, czyli jest czynną
    stroną transakcji, w ramach której kolejna w szeregu dostawa na rzecz nabywcy będzie
    dokonana (uznana za dokonaną) przez niego.

    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że schemat transakcji
    realizowanych za pośrednictwem emitenta przy wykorzystaniu kart paliwowych (w
    przypadku wystąpienia w transakcji trzech podmiotów: partnerów serwisowych, emitenta
    i użytkownika kart) we wskazanym przez Wnioskodawcę modelu „drop shipment”,
    odpowiada modelowi transakcji łańcuchowych opisanych powyżej. W pierwszej transakcji
    pomiędzy Partnerem serwisowym a emitentem, dochodzi do dostawy towaru i
    świadczenia usługi a następnie emitent odsprzedaje nabywane towary i usługi na rzecz
    klienta. Fizyczne wydanie towarów lub świadczenie usług ma natomiast miejsce pomiędzy
    partnerami serwisowymi (pierwszy podmiot w łańcuchu) a Wnioskodawcą (ostatni
    podmiot w łańcuchu). Zatem emitent występuje tu jako pośrednik, który uczestniczy w
    łańcuchu dostaw, będąc zarówno nabywcą, jak i dostawcą towarów i usług.
    Przedstawione w opisie sprawy informacje przemawiają za uznaniem, że emitent posiada
    prawo dysponowania towarami jak właściciel, jest aktywnym uczestnikiem w łańcuchu
    dostaw towarów, które nabywane są przez Wnioskodawcę z wykorzystaniem karty
    paliwowej. Za powyższym stwierdzeniem przemawiają poniższe okoliczności, z których
    wynika, że:
    - emitent emituje karty paliwowe, które przekazywane są klientom.
    - emitent bierze udział w kształtowaniu ceny towaru/usługi nabywanego przez klientów za
      pomocą kart paliwowych - emitent jest uprawniony do naliczania rabatów i
      dodatkowych opłat serwisowych co ma wpływ na ostateczną cenę towarów i usług
      nabywanych przez użytkownika. Cena, jaką użytkownicy płacą za towary i usługi jest
      inna niż dla klienta partnerów serwisowych niekorzystającego z kart paliwowych.
    - emitent ustala limity na karcie paliwowej (łącznie lub dla poszczególnych kart
      paliwowych) i ma możliwość dokonywania zmian według własnego uznania w
      określonych przypadkach.
    - emitent odpowiada za jakość sprzedawanych towarów i usług i rozpatruje reklamacje w
      tym zakresie oraz jest odpowiedziany za obsługę reklamacji i zastrzeżeń zgłaszanych
      przez klientów w związku z transakcjami dokonanymi przy użyciu kart paliwowych -
      Każdorazowo odpowiedzialny za reklamację jest emitent. Jedynie w niektórych
      przypadkach dla ułatwienia procesu, w sprawach, które nie wymagają interwencji, są
      niesporne i mogą być załatwione „od ręki” klienci zgłaszają reklamację do partnera
      serwisowego. Jednakże takie działanie jest podejmowane za uprzednią zgodą
      emitenta, który niejako upoważnia klienta do podjęcia czynności. Gdyby jednak
      okazało się, że reklamacja nie jest uznana, w takim przypadku klienci kierują swoje
      żądania bezpośrednio do emitenta, który jest odpowiedzialny za eskalację problemu.
    - emitent uczestniczy w ustalaniu warunków finansowych i rozliczeń transakcji, które
      zawiera wnioskodawca za pomocą kart paliwowych.
    - użytkownicy mogą korzystać z kart paliwowych wyłącznie w czasie obowiązywania
      umowy, w punktach, z którymi emitent zawarł stosowną umowę oraz w zakresie
      asortymentu oferowanego przez emitenta.
    Zatem, biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że emitent nie ogranicza się
    wyłącznie do wydania Wnioskodawcy kart, za pośrednictwem których możliwy jest zakup
    towarów i usług, ale pełni rolę aktywnego pośrednika, mającego wpływ na warunki, w
    jakich dokonywane są transakcje. Tym samym, w ramach wskazanego w opisie sprawy
    schematu współpracy pomiędzy stronami z wykorzystaniem ww. kart paliwowych,
    dochodzi do sprzedaży towarów/usług przez Partnerów serwisowych na rzecz dostawcy
    emitenta, a następnie odsprzedaży tych towarów/usług przez emitenta na rzecz
    użytkownika kart.
    W konsekwencji należy uznać, że transakcje dokonywane pomiędzy emitentem a
    Wnioskodawcą w zakresie zakupów towarów i usług, dokonywanych przy pomocy kart,
    stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. odpłatną dostawę

    towarów lub odpłatne świadczenie usług, które w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    opodatkowane będą według właściwych stawek podatku VAT dla danego przedmiotu
    sprzedaży.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi są wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku
    VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług.
    W omawianej sprawie warunki do odliczenia będą spełnione, gdyż jak wynika z
    okoliczności sprawy, Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym działalność
    opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, a nabywane przy wykorzystaniu Kart
    paliwowych towary i usługi wykorzystywane będą do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT. W związku z tym będzie przysługiwało Wnioskodawcy
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez emitenta,
    dokumentujących nabycie towarów i usług za pośrednictwem kart paliwowych zgodnie z
    art. 86 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 86a i art. 88 ustawy
    w zakresie odliczania podatku naliczonego od zakupu paliwa oraz towarów i usług
    związanych z eksploatacją samochodów osobowych.
    Reasumując, w omawianym przypadku mamy do czynienia z modelem współpracy A, a
    zatem Wnioskodawca ma prawo do odliczania 50% VAT naliczonego z faktur emitowanych
    przez dostawcę kart paliwowych w sytuacji przedstawionej we wniosku.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza utrwalona praktyka interpretacyjna mająca wyraz
    miedzy innymi w poniższych interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS:
    - z dnia 5 lutego 2024 r. 0111-KDIB3-1.4012.742.2023.2.KO,
    - z dnia 26 listopada 2024 r. 0112-KDIL1-1.4012.678.2024.1.HW,
    - z dnia 2 sierpnia 2024 r. 0114-KDIP1-2.4012.261.2024.2.JO,
    - z dnia 7 maja 2024 r. 0111-KDIB3-1.4012.70.2024.1.KO.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.

    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W kwestii prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków dotyczących pojazdów
    samochodowych ustawa zawiera szereg przepisów szczególnych. W tym zakresie należy
    przede wszystkim zwrócić uwagę na art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym:
    W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
    naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z
    faktury otrzymanej przez podatnika.
    W myśl art. 86a ust. 2 tego artykułu:
    Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza
    się wydatki dotyczące:
      1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
        części składowych;
      2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w
        pkt 3;
      3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu,
        wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych
        pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem
        tych pojazdów.
    Na podstawie ust. 3 ww. artykułu:
    Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
      1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:

        a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
        b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z
          kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu
          drogowym wynika takie przeznaczenie;
      2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
        towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych
        towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do
        działalności gospodarczej podatnika.
    W myśl art. 86a ust. 4 ustawy:
    Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
    gospodarczej podatnika, jeżeli:
      1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
        ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony
        prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu,
        wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
      2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą jest nieistotne.
    Z opisu sprawy wynika, że dysponują Państwo flotą samochodów osobowych,
    niezbędnych do wykonywania swojej działalności gospodarczej. Wydatki związane z
    wykorzystywaniem samochodów związane są wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną.
    Zdecydowali Państwo, że VAT naliczony od wydatków związanych z użytkowaniem
    samochodów będą rozliczać na podstawie przepisu art. 86a ust. 1 ustawy, tj. w wysokości
    50%.
    Zamierzają Państwo podpisać umowy o udostępnienie kart paliwowych z ich emitentami
    tj.:
    - A - dalej „A” lub
    - B - dalej „A”, lub
    - C, dalej „C”.
    Podmioty będące emitentami kart paliwowych nie są koncernami paliwowymi. Karty będą
    służyły do zakupu paliwa, usług myjni, płynów eksploatacyjnych np. spryskiwaczy do szyb,
    akcesoriów samochodowych oraz innych towarów i usług oferowanych przez stacje
    benzynowe.
    Niemożliwe wymienić wszystkie towary i usługi, które można nabyć w związku z
    eksploatacją samochodów, lecz poza tymi określonymi można wymienić kontrolę i
    uzupełnianie ciśnienia powietrzna w oponach, zawieszki zapachowe, płyny do czyszczenia
    różnych części samochodów, oleje, smary a także inne podobne towary pozostające w
    bezpośrednim związku z używaniem samochodów, które mogą pojawić się w przyszłości.
    Zasady użytkowania kart paliwowych ww. emitentów są następujące:
    a) ceny zakupionych usług i towarów (np. paliwa) mogą korzystać z rabatów udzielonych
      przez emitenta kart zgodnie z indywidualnymi uzgodnieniami z użytkownikiem,
    b) w przypadku zaległości płatniczych na rzecz emitenta, jest on uprawniony do
      zablokowania kart i postawienia wszystkich swoich należności w stan natychmiastowej
      wymagalności; blokada kart może tez nastąpić „z ważnych powodów”; w przypadku
      przekroczenia terminów płatności klient traci wszelkie ustalone przywileje np. zniżki i
      rabaty,
    c) emitent przyznaje użytkownikowi limit kredytowy na dokonywanie zakupów kartami;
      limity te emitent może zmieniać,

    d) klient nie może zrealizować zakupów kartami w dowolnych punktach, a jedynie w
      placówkach (w szczególności stacjach benzynowych) sieci wskazanych przez emitenta
      tzw. partnerów serwisowych,
    e) skargi i reklamacje w odniesieniu do towarów i usług zakupionych przy użyciu kart ,
      użytkownik zgłasza do emitenta, który następnie rozpatruje te reklamacje,
    f) karty nie są środkiem płatniczym, lecz służą jedynie do identyfikacji i ewidencjonowania
      dokonywanych przez użytkownika transakcji,
    g) poza opłatami za użytkowanie kart, klient może być obciążany za dodatkowe usługi i
      czynności emitenta np. opłaty za transakcje zagraniczne lub świadczone na szczególne
      zlecenia klienta.
    W celu udzielenia odpowiedzi na Państwa pytanie w pierwszej kolejności należy
    rozstrzygnąć, czy pomiędzy Emitentem a Państwem dochodzi do powstania czynności
    podlegającej opodatkowaniu na gruncie przepisów podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zarówno dostawa towarów jak i świadczenie usług mieszczących się w definicji sprzedaży,
    określonej w art. 2 pkt 22 ustawy, według której:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z kolei art. 8 ust. 2a ustawy stanowi, że:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Powołany przepis obejmuje sytuację, w której podmiot świadczący (odsprzedający) daną
    usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw
    jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru
    kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako
    świadczenie usługi w tym samym zakresie.
    W przypadku występowania w transakcji trzech podmiotów kwestią wymagającą
    rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy
    transakcje dokonywane pomiędzy Emitentem a Państwem, dokonującym zakupów przy
    użyciu kart paliwowych, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W powyższym zakresie należy wskazać na orzeczenie TSUE z 6 lutego 2003 r. w sprawie C-
    185/01 (Auto Lease Holland BV), którego tezy mają istotne znaczenie dla analizy
    przedmiotowej sprawy. W ww. orzeczeniu Trybunał podkreślił, że pojęcie „dostawa
    towarów” należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania majątkiem
    rzeczowym jak właściciel, nawet jeśli nie występuje przeniesienie prawa własności tego
    majątku w sensie prawnym. Przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel

    nie musi wiązać się z cywilnoprawnym przeniesieniem własności, lecz polega na
    przeniesieniu władztwa ekonomicznego (rozporządzanie, dysponowanie, posiadanie) nad
    towarami. W punkcie 32 swojego uzasadnienia Trybunał stwierdził, że „z literalnego
    brzmienia przepisu wynika wprost, że „dostawa towarów” nie odnosi się do przeniesienia
    własności, przewidzianego wewnętrznymi przepisami państw członkowskich”.
    Jednocześnie podkreślił, że pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje swoim
    zakresem każde przeniesienie aktywów materialnych przez jedną stronę w ten sposób, że
    uprawnia to drugą stronę takiej transakcji do faktycznego rozporządzania tą rzeczą, na
    takich prawach jakby był właścicielem”.
    Powyższe zaakceptowano również w wyroku TSUE z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie C-235
    /18 Vega International Car Transport and Logistic -Trading GmbH dotyczącym zasad
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji przeprowadzanych przy użyciu
    kart paliwowych. Trybunał stwierdził, że rozważania przedstawione w orzeczeniu C-185/01
    w odniesieniu do art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy znajdują zastosowanie do okoliczności
    niniejszej sprawy w odniesieniu do wykładni pojęcia „dostawy towarów” w rozumieniu art.
    14 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Należy zatem zbadać, czy dostawcy paliw faktycznie
    przenieśli na Vega International lub Vega Poland uprawnienie do dysponowania paliwem
    jak właściciel.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo Trybunału, w celu określenia statusu
    podatkowego danej czynności każdorazowo należy dokonać analizy istotnych
    postanowień umowy zawartej pomiędzy stronami. W odniesieniu do możliwości
    zakwalifikowania opisanych transakcji z udziałem kart paliwowych jako transakcji (dostaw)
    łańcuchowych należy podkreślić, że warunkiem niezbędnym zaistnienia omawianego
    unormowania jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w
    kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w
    fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Wskazany przepis bazuje na konstrukcji opartej
    na fikcji prawnej, zgodnie z którą - dla potrzeb VAT - przyjmuje się, że dostawy towarów
    dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, mimo że wydanie
    towaru ma miejsce tylko raz.
    W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdym z podmiotów
    uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania
    rzeczą jak właściciel, czyli - w istocie - przeniesienie (uznanie, że dokonało się takie
    przeniesienie) praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz
    ustalania warunków takiego korzystania. W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu
    podmiot (pośrednik) ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, a
    ponadto obciążony jest ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np.
    wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego
    rozporządzania rzeczą jak właściciel.
    Jeżeli zatem z zawartych postanowień wynika, że drugi w łańcuchu podmiot (pośrednik)
    ma wpływ na wspomniane wyżej istotne elementy kształtujące obrót danym towarem, to
    wówczas należy uznać, że rozporządza on daną rzeczą jak właściciel, czyli jest czynną
    stroną transakcji, w ramach której kolejna w szeregu dostawa na rzecz nabywcy będzie
    dokonana (uznana za dokonaną) przez niego.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że schemat transakcji
    realizowanych za pośrednictwem Emitenta przy wykorzystaniu kart paliwowych (w
    przypadku wystąpienia w transakcji trzech podmiotów: Partnerów Serwisowych, Emitenta
    i Państwa), odpowiada modelowi transakcji łańcuchowych opisanych powyżej. W pierwszej
    transakcji pomiędzy Partnerem serwisowym a Emitentem, dochodzi do dostawy towaru i
    świadczenia usługi a następnie Emitent odsprzedaje nabywane towary i usługi na Państwa
    rzecz. Fizyczne wydanie towarów lub świadczenie usług ma natomiast miejsce pomiędzy
    Partnerami serwisowymi (pierwszy podmiot w łańcuchu) a Państwem (ostatni podmiot w
    łańcuchu). Zatem Emitent występuje tu jako pośrednik, który uczestniczy w łańcuchu
    dostaw, będąc zarówno nabywcą, jak i dostawcą towarów i usług.

    Przedstawione w opisie sprawy informacje przemawiają za uznaniem, że Emitent posiada
    prawo dysponowania towarami jak właściciel, jest aktywnym uczestnikiem w łańcuchu
    dostaw towarów, które nabywane są przez Państwa z wykorzystaniem karty paliwowej. Za
    powyższym stwierdzeniem przemawiają poniższe okoliczności, z których wynika, że:
    - emitent emituje karty paliwowe, które przekazywane są klientom,
    - emitent bierze udział w kształtowaniu ceny towaru/usługi nabywanego przez klientów za
      pomocą kart paliwowych - emitent jest uprawniony do naliczania rabatów i
      dodatkowych opłat serwisowych co ma wpływ na ostateczną cenę towarów i usług
      nabywanych przez użytkownika. Cena, jaką użytkownicy płacą za towary i usługi jest
      inna niż dla klienta partnerów serwisowych niekorzystającego z kart paliwowych.
    - emitent ustala limity na karcie paliwowej (łącznie lub dla poszczególnych kart
      paliwowych) i ma możliwość dokonywania zmian według własnego uznania w
      określonych przypadkach,
    - emitent odpowiada za jakość sprzedawanych towarów i usług i rozpatruje reklamacje w
      tym zakresie oraz jest odpowiedziany za obsługę reklamacji i zastrzeżeń zgłaszanych
      przez klientów w związku z transakcjami dokonanymi przy użyciu kart paliwowych -
      Każdorazowo odpowiedzialny za reklamację jest emitent. Jedynie w niektórych
      przypadkach dla ułatwienia procesu, w sprawach, które nie wymagają interwencji, są
      niesporne i mogą być załatwione „od ręki” klienci zgłaszają reklamację do partnera
      serwisowego. Jednakże takie działanie jest podejmowane za uprzednią zgodą
      emitenta, który niejako upoważnia klienta do podjęcia czynności. Gdyby jednak
      okazało się, że reklamacja nie jest uznana, w takim przypadku klienci kierują swoje
      żądania bezpośrednio do emitenta, który jest odpowiedzialny za eskalację problemu,
    - emitent uczestniczy w ustalaniu warunków finansowych i rozliczeń transakcji, które
      zawiera wnioskodawca za pomocą kart paliwowych,
    - użytkownicy mogą korzystać z kart paliwowych wyłącznie w czasie obowiązywania
      umowy, w punktach, z którymi emitent zawarł stosowną umowę oraz w zakresie
      asortymentu oferowanego przez emitenta.
    Zatem, biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że Emitent nie ogranicza się
    wyłącznie do wydania Państwu kart, za pośrednictwem których możliwy jest zakup
    towarów i usług, ale pełni rolę aktywnego pośrednika, mającego wpływ na warunki, w
    jakich dokonywane są transakcje. Tym samym, w ramach wskazanego w opisie sprawy
    schematu współpracy pomiędzy stronami z wykorzystaniem ww. kart paliwowych,
    dochodzi do sprzedaży towarów/usług przez Partnerów serwisowych na rzecz dostawcy
    Emitenta, a następnie odsprzedaży tych towarów/usług przez Emitenta na rzecz Państwa.
    W konsekwencji należy uznać, że transakcje dokonywane pomiędzy Emitentem a
    Państwem w zakresie zakupów towarów i usług, dokonywanych przy pomocy kart,
    stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług, które w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    opodatkowane będą według właściwych stawek podatku VAT dla danego przedmiotu
    sprzedaży.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi są wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku
    VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług.
    W omawianej sprawie warunki do odliczenia będą spełnione, gdyż jak wynika z
    okoliczności sprawy Państwo są podmiotem prowadzącym działalność opodatkowaną
    podatkiem od towarów i usług, a nabywane przy wykorzystaniu Kart paliwowych towary i
    usługi wykorzystywane będą do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    W związku z tym będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego
    z faktur wystawionych przez Emitenta, dokumentujących nabycie towarów i usług za
    pośrednictwem kart paliwowych zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem

    ograniczeń wynikających z art. 86a i art. 88 ustawy w zakresie odliczania podatku
    naliczonego od zakupu paliwa oraz towarów i usług związanych z eksploatacją
    samochodów osobowych.
    Zatem stanowisko Państwa jest prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do wskazanej przez państwa interpretacji ogólnej z dnia 15 lutego
    2021 r. znak: PT9.8101.3.2020 należy stwierdzić, że nie będzie ona mieć zastosowania w
    sprawie gdyż dotyczy ona innego stanu faktycznego aniżeli opisany we wniosku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.