Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.366.2020.2.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-01-20
Teza: Brak zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tymczasowego cła antydumpingowego oraz możliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconego cła tymczasowego jeśli zostanie ono przekształcone w cło ostateczne
Słowa kluczowe: cła; decyzja-decyzja ostateczna; komisja-komisja europejska; koszt-koszty uzyskania przychodów; towar-sprowadzenie towarów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 20 października 2020 r. (data wpływu 20 października 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 30 grudnia 2020 r. (data wpływu 30 grudnia 2020 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie nr 0114-KDIP2-1.4010.366.2020.1.SP z dnia 22 grudnia 2020 r. (data nadania 22 grudnia 2020 r., data doręczenia 29 grudnia 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   braku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tymczasowego cła antydumpingowego – **jest prawidłowe,** oraz

*   możliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconego cła tymczasowego jeśli zostanie ono przekształcone w cło ostateczne – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 sierpnia 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie braku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tymczasowego cła antydumpingowego oraz możliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconego cła tymczasowego jeśli zostanie ono przekształcone w cło ostateczne.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Sp. z o.o. (dalej także „Spółka” lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą obejmującą między innymi import i sprzedaż hurtową towarów. Zgłoszenia celne są dokonywane za pośrednictwem agencji celnych. Importowane towary są następnie w całości odsprzedawane. Wśród importowanych przez Spółkę towarów znalazły się towary objęte przez Komisję Europejską w dniu 14 lutego 2020 r. dochodzeniem antydumpingowym, dotyczącym przywozu do Unii Europejskiej elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Następnie na podstawie Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2020/1215 z dnia 21 sierpnia 2020 r. (Dz.U. L 275 z 24.8.2020, s. 16) przywóz tych towarów z ChRL na terytorium UE został poddany rejestracji, w następstwie czego KE wydała Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2020/1428 z dnia 12 października 2020 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 336 z 13.10.2020, s. 8). W wyniku tego Rozporządzenia Spółka otrzymała za pośrednictwem agencji celnej informację o konieczności zapłaty przed odprawą towarów tymczasowego cła antydumpingowego i różnicy VAT (na SADzie oznaczonych literą D) na konto sum depozytowych Centrum Rozliczeń Administracji Celno Skarbowej. Sprzedaż towarów z tej dostawy, objętych tymczasowym cłem antydumpingowym rozpocznie się natychmiast po przyjęciu ich do magazynu Spółki i będzie trwała do wyczerpania zapasów w bieżącym roku podatkowym, ale może się przeciągnąć również i na następny rok podatkowy. Natomiast decyzja KE o ostatecznej wysokości cła antydumpingowego, zgodnie z planowanymi terminami dla sprawy (Case AD664 - Aluminium extrusions) ma nastąpić 13 kwietnia 2021 roku, czyli już po sporządzeniu sprawozdania finansowego za rok 2020 i po złożeniu zeznania podatkowego za ten rok podatkowy, w którym miała miejsce dostawa i odprawa celna towarów objętych w/w decyzją. Oczywiście przy założeniu, że ustawowy termin na sporządzenie sprawozdania finansowego, a także złożenie zeznania podatkowego za dany rok podatkowy zostanie utrzymany do końca trzeciego miesiąca roku następnego i nie będzie przesuwany z powodu pandemii.

Pismem z dnia 30 grudnia 2020 r. Wnioskodawca uzupełnił przedstawiony we wniosku stan faktyczny poprzez stwierdzenie, że:

We wniosku z dnia 20 października 2020 r. Wnioskodawca zadał dwa pytania dotyczące tej samej sprawy, a mianowicie nałożenia cła antydumpingowego na niektóre towary sprzedawane przez Wnioskodawcę, które do czasu decyzji KE o ustanowieniu ostatecznego cła antydumpingowego, jako cło tymczasowe jest wpłacane przez Wnioskodawcę w formie zabezpieczenia na konto depozytowe Centrum Rozliczeń Administracji Celno-Skarbowej, a po decyzji KE 13 kwietnia 2021 r. zapłacona kwota najprawdopodobniej – a nawet można twierdzić z pewnością stanie się ostatecznym cłem antydumpingowym. Stąd w rzeczywistości pomimo, że pytania odnośnie interpretacji przepisów postawione we wniosku dotyczą tej samej sprawy to w rzeczywistości dotyczą dwóch stanów: obecnego (traktowania wniesionego dotychczas cła tymczasowego) oraz przyszłego (traktowania ostatecznego cła antydumpingowego po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego i po złożeniu deklaracji podatkowej za rok podatkowy 2020).

Zakupione towary na które zostało nałożone cło antydumpingowe (obecnie traktowane jako tymczasowe i wpłacone przez Wnioskodawcę w formie zabezpieczenia na konto depozytowe Centrum Rozliczeń Administracji Celno-Skarbowej) zostały przyjęte do magazynu Wnioskodawcy w cenie ich nabycia bez uwzględnienia wartości zapłaconego cła tymczasowego. Zwiększyły one stany magazynowe tych samych asortymentów towarów, które znajdowały się już w zapasach magazynowych przed 13 października 2020 r. tj. przed dniem decyzji KE o nałożeniu tymczasowych ceł antydumpingowych. Przedmiotowe towary, niezależnie kiedy były zaimportowane (przed decyzją KE czy po decyzji) znajdują się w ciągłej ofercie sprzedażowej Wnioskodawcy i są sprzedawane w zależności od zamówień nabywców. Jednakże z uwagi, iż towary z magazynu Wnioskodawcy są rozchodowywane zgodnie z przyjętą metodą FIFO (pierwsze weszło, pierwsze wyszło), nie ma możliwości ustalenia w jakiej ilości towary objęte tymczasowym cłem antydumpigowym (import po 13 października 2020 r.) zostaną/zostały sprzedane w 2020 roku i czy Wnioskodawca uzyska/uzyskał przychód z ich sprzedaży i w jakiej wysokości. Stąd również nie będzie wiadomo w jakiej części towary objęte obecnie cłem tymczasowym, a po 13 kwietnia 2021 roku cłem ostatecznym zostaną sprzedane w 2021 roku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy kwota zapłaconego tymczasowego cła antydumpingowego będzie stanowić koszt uzyskania przychodu sprzedanych towarów, przed odprawą celną których Spółka zmuszona była je zapłacić?
2.  Czy w momencie rozpoczęcia obowiązywania przepisów o ostatecznym cle antydumpingowym po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego i po złożeniu deklaracji podatkowej za rok podatkowy 2020 Spółka będzie mogła zaliczyć dotychczas zapłacone tymczasowe cło antydumpingowe po przekształceniu jego na ostateczne do kosztów uzyskania przychodów w dacie przekształcenia cła z tymczasowego na ostateczne?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zapłata tymczasowego cła antydumpingowego - jako koszt poniesiony przez Spółkę i nieujęty w zamkniętym katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - mógłby stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile miałoby charakter ostateczny. Powołane Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2020/1428 z dnia 12 października 2020 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wprowadza tymczasowe cło antydumpingowe, a więc nie cło ostatecznie należne, co do którego decyzja zostanie ostatecznie podjęta w trakcie postępowania antydumpingowego, zakończonego zgodnie z ogłoszonymi ramami czasowymi dla sprawy (Case AD664 - Aluminium extrusions) nastąpi 13 kwietnia 2021 roku. Cło tymczasowe jest więc środkiem warunkowym, jeszcze nienależnym i podlegającym zabezpieczeniu w formie jednorazowego zabezpieczenia wpłacanego na konto depozytowe Centrum Rozliczeń Administracji Celno Skarbowej, od którego wykonania uzależnione jest objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Na marginesie stawka ustalonego tymczasowego cła antydumpingowego zgodnie z ww. Rozporządzeniem KE wynosi od 30,4% do 38,2% w stosunku do towarów wyprodukowanych przez producentów wymienionych w rozporządzeniu oraz 48,0% dla towarów pochodzących od pozostałych producentów.

W opinii wnioskodawcy zapłacone cło tymczasowe jest cłem jeszcze nienależnym, zabezpieczonym na poczet przyszłych możliwych do powstania należności z tytułu ostatecznego cła antydumpingowego i nie może stanowić kosztu bezpośredniego uzyskania przychodu ze sprzedanych towarów.

Ad. 2

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie takie koszty, które spełniają kumulatywnie warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1, tj.:

*   zostały poniesione przez podatnika,

*   ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,

*   nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając - oczekiwać takiego efektu. Katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów, określony w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ma charakter zamknięty. Wśród wydatków nie uważanych za koszty uzyskania przychodów, ustawodawca nie wymienił cła antydumpingowego jako należności celnych.

Pozostaje jedynie kwestia momentu ujęcia wydatku z tytułu cła antydumpingowego w kosztach podatkowych w stosunku do uzyskanych przychodów podatkowych. Z uwagi na to, że decyzja o ostatecznym cle antydumpingowym nastąpi 13 kwietnia 2021 roku, to jest już po sporządzeniu sprawozdania finansowego i po złożeniu zeznania podatkowego, w którym zostały ujęte przychody ze sprzedaży towarów objętych postępowaniem antydumpingowym, to koszty ustalonego ostatecznie cła antydumpingowego zostaną potrącone w roku podatkowym 2021.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. Wskazany przepis ust. 4b precyzuje, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1.  sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
2.  złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po upływie ww. terminów, są natomiast potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie (art. 15 ust. 4c tej ustawy).

Biorąc pod uwagę powyższe unormowania prawne zdaniem Spółki koszty ostatecznego cła antydumpingowego, pomimo zapłacenia jako tymczasowego w roku podatkowym 2020 r. i osiągniętych w tym roku podatkowym przychodów z tytułu sprzedaży towarów objętych tym cłem będą stanowić koszt uzyskania przychodu w następnym roku podatkowym po wejściu w życie przepisów o ustaleniu ostatecznego cła antydumpingowego tj. po 13 kwietnia 2021 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie:

*   braku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tymczasowego cła antydumpingowego – **jest prawidłowe,** oraz

*   możliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconego cła tymczasowego jeśli zostanie ono przekształcone w cło ostateczne – **jest prawidłowe.**

Ad.1.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1.

Ad. 2

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm., dalej „updop”, „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przechodów są koszty poniesione w celu osiągniecia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

1.  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty ze środków podatnika,
2.  jest definitywny, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
3.  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
4.  poniesiony został w celu uzyskania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
5.  został właściwie udokumentowany,
6.  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Na podstawie art. 9 updop, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Wspomniane powyżej prowadzenie ewidencji rachunkowej może wynikać m.in. z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U.2019.351, z późn. zm.)

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów:

1.  koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, tj. takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów – w ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód (np. wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru handlowego);
2.  koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), tj. takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia – są to wydatki związane z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczyniające się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów, w przypadku których nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy (np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną), różnicując moment ich potrącalności (art. 15 ust. 4, 4b-4e updop).

Moment potrącalności kosztów został uregulowany przez ustawodawcę w art. 15 ust. 4-4e updop.

Na podstawie art. 15 ust. 4 updop, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Zgodnie natomiast z treścią art. 15 ust. 4b tej ustawy, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1.  sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
2.  złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

– są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Na podstawie art. 15 ust. 4c updop, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d updop, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W myśl art. 15 ust. 4e updop, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą obejmującą między innymi import i sprzedaż hurtową towarów. Importowane towary są następnie w całości odsprzedawane. Wśród importowanych towarów znalazły się towary objęte dochodzeniem antydumpingowym, w wyniku czego zostały one objęte tymczasowym cłem antydumpingowym. Decyzja Komisji Europejskiej o ostatecznej wysokości cła antydumpingowego m.in. w zakresie towarów zaimportowanych przez Wnioskodawcę ma nastąpić 13 kwietnia 2021 r. (po sporządzeniu sprawozdania finansowego za rok 2020 i po złożeniu zeznania podatkowego za rok 2020 – według obowiązujących przepisów, które mogą ulec zmianie z powodu trwającej pandemii). Wnioskodawca stwierdził, że towary objęte cłem antydumpingowym mogły być sprzedawane zarówno w 2020 r., jak i w 2021 r. i nie jest On w stanie określić ilości sprzedanych towarów objętych cłem, przypadających na te lata.

Odnosząc powołane wcześniej przepisy prawa do przedstawionego stanu faktycznego należy stwierdzić, że w przypadku cła związanego z zakupionymi towarami handlowymi należy mówić o bezpośrednim związku tego rodzaju wydatku z przychodami ze sprzedaży tych towarów.

Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z powołanymi wyżej przepisami updop, Wnioskodawca ma obowiązek prowadzenia dokumentacji w sposób pozwalający na prawidłowe ustalanie przychodów i związanych z nimi kosztów uzyskania przychodów.

Jak wskazano wyżej, w roku podatkowym, w którym powstały odpowiadające im przychody, są również potrącalne bezpośrednie koszty uzyskania przychodów, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

*   sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

*   do dnia złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po upływie ww. terminów, są natomiast potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że ostateczne cło antydumpingowe w stosunku do towarów:

*   sprzedanych w poprzednim roku podatkowym – stanowi koszt uzyskania przychodu w bieżącym roku podatkowym, w momencie ostatecznego poniesienia wydatku (na podstawie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 kwietnia 2021 r. o ostatecznej wysokości cła antydumpingowego), to jest zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

*   sprzedawanych w bieżącym roku podatkowym – będzie stanowić koszt uzyskania przychodu w momencie osiągnięcia przychodu ze sprzedaży.

Zgodnie z powyższym uzasadnieniem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.