Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.705.2024.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-31
Teza: Ustalenie, czy wynagrodzenie stałe oraz wynagrodzenie prowizyjne wypłacane zagranicznemu Kontrahentowi z tytułu świadczenia przez niego usług pośrednictwa handlowego będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem u źródła.
Słowa kluczowe: handlowiec; kontrahent-kontrahent zagraniczny; podatek-podatek pobierany u źródła; pośrednictwo; usługi-usługi pośrednictwa; wynagrodzenia-wynagrodzenie prowizyjne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie ustalenia czy wynagrodzenie stałe oraz wynagrodzenie prowizyjne wypłacane
    zagranicznemu Kontrahentowi z tytułu świadczenia przez niego usług będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem u źródła na terytorium Polski w oparciu o unormowania:
    - art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy podatku dochodowym od osób prawnych,
    - art. 21 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Wnioskodawca
    posiada rezydencję podatkową na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Wnioskodawca
    produkuje na terenie Polski między innymi (...) (dalej: „Produkty”).
    Wnioskodawca zawarł umowę na czas nieoznaczony z kontrahentem prowadzącym
    działalność gospodarczą na terenie Węgier (dalej: „Kontrahent”). Zgodnie z
    postanowieniami zawartej umowy strony zobowiązały się do współpracy w zakresie
    pośredniczenia przy sprzedaży Produktów poprzez nawiązywanie kontraktów handlowych
    przez „Kontrahenta” na terytorium Węgier, pomiędzy Wnioskodawcą, a potencjalnymi
    klientami Wnioskodawcy (dalej: „Klienci”).
    W związku z powyższym Kontrahent będzie poszukiwał potencjalnych Klientów dla
    Wnioskodawcy przede wszystkim na terytorium Węgier, wykorzystując znajomość języka,
    posiadając wiedzę w zakresie rynku zagranicznego oraz wykorzystując możliwość
    osobistego kontaktu z potencjalnymi Klientami bez konieczności pokonywania znacznych
    odległości. Dokonywanie i rozliczanie wszystkich transakcji zawartych dzięki działaniu
    Kontrahenta będzie odbywało się bezpośrednio pomiędzy Wnioskodawcą, a Klientami.
    Wnioskodawca będzie dostarczał Kontrahentowi wszelkich niezbędnych informacji
    dotyczących Produktów (takich jak specyfikacja techniczna Produktów, wyniki badań,
    próbki Produktów, certyfikaty jakościowe).
    Kontrahent będzie otrzymywał od Wnioskodawcy zarówno stałe miesięczne
    wynagrodzenie (przysługujące niezależne od ilości pozyskanych Klientów i wartości
    sprzedaży Produktów na rzecz Klientów) jak i prowizję, w przypadku spełnienia warunku
    przekroczenia określonej w treści umowy wartości sprzedaży (bez podatku VAT) w danym
    roku obowiązywania umowy, która będzie wynikiem działań Kontrahenta. Wysokość
    prowizji określona jest jako procent od nadwyżki ponad wskazaną powyżej wartość
    sprzedaży określoną w treści umowy. Warunkiem otrzymania prowizji przez Kontrahenta
    jest faktyczna zapłata za Produkty przez Klientów na rzecz Wnioskodawcy. Wynagrodzenie
    prowizyjne ma obowiązywać z tytułu wszystkich transakcji zawartych pomiędzy
    Wnioskodawcą, a pozyskanymi przez Kontrahenta Klientami, w czasie obowiązywania
    umowy oraz w okresie dwóch lat kalendarzowych po jej ewentualnym rozwiązaniu.
    Dane przedsiębiorstwa prowadzonego przez kontrahenta są następujące: (...)
    Wnioskodawca pozyskał od Kontrahenta dokument z dnia (...) 2024 r. oznaczony jako
    „certyfikat rezydencji” zawierający między innymi:
    - pełną nazwę działalności gospodarczej prowadzonej przez Kontrahenta.
    - adres siedziby działalności prowadzonej przez Kontrahenta.
    - numer VAT UE Kontrahenta, wraz z informacją, że numer ten jest ważny od 2011 r.

    Kontrahent nie posiada w Polsce zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”) oraz art. 5 Konwencji z dnia 23 września
    1992 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Węgierską w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1995 r. nr 125 poz. 602 ze zm.).
    Kontrahent jest rzeczywistym właścicielem wskazanych we wniosku należności, w
    rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Kontrahent w ramach wskazanych we wniosku usług pośredniczenia przy sprzedaży nie
    świadczy na rzecz Wnioskodawcy na podstawie zawartej umowy regulującej zasady
    współpracy usług:
    a) doradczych, przez które należy rozumieć udzielanie fachowych zaleceń, porad,
    b) badania rynku, przez które należy rozumieć zespół czynności polegających na
      gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
      aktualnym i tendencjach rozwojowych,
    c) reklamowych, przez które należy rozumieć działalność promocyjną, w wyniku której lub
      w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o
      istnieniu lub cechach oferowanych usług w celu zwiększenia ich sprzedaży.
    Pytania
    1. Czy wynagrodzenie stałe oraz wynagrodzenie prowizyjne wypłacane zagranicznemu
      Kontrahentowi z tytułu świadczenia przez niego usług opisanych z zaprezentowanym
      stanie faktycznym będzie podlegało opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła na
      terytorium Polski w oparciu o unormowania z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 15
      lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805
      ze zm.)?
    2. Czy wynagrodzenie prowizyjne wypłacane zagranicznemu Kontrahentowi z tytułu
      świadczenia przez niego usług opisanych z zaprezentowanym stanie faktycznym będzie
      podlegało opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła na terytorium Polski w oparciu o
      unormowania z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
      dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Według stanowiska Wnioskodawcy wynagrodzenie stałe oraz wynagrodzenie prowizyjne
    wypłacane zagranicznemu Kontrahentowi z tytułu świadczenia przez niego usług
    opisanych w zaprezentowanym stanie faktycznym nie będzie podlegało opodatkowaniu
    tzw. podatkiem u źródła na terytorium Polski w oparciu o unormowania z art. 21 ust. 1 pkt
    2a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U.
    2023 r. poz. 2805 ze zm.).
    Uzasadniając powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że usługi świadczone przez
    Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy należy zakwalifikować jako usługi pośrednictwa.
    Zgodnie z art. 758 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023 r. poz.
    1610 ze zm.) przez umowę agencyjną przyjmujący zlecenie (agent) zobowiązuje się, w
    zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do stałego pośredniczenia za
    wynagrodzeniem, przy zawieraniu z klientami umów na rzecz dającego zlecenie
    przedsiębiorcy albo do zawierania ich w jego imieniu.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust.

    1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i
    2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z
    uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki
    podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo
    niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika
    certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
    określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
    podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie
    dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
    prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z
    podatnikiem.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatek
    dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników,
    o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych,
    badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania
    danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz
    świadczeń o podobnym charakterze ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Jak stanowi art. 4a ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ilekroć w
    ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu siedziby
    podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej
    państwa miejsca siedziby podatnika.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych miejsce
    siedziby podatnika dla celów podatkowych może zostać potwierdzone kopią certyfikatu
    rezydencji, jeżeli informacje wynikające z przedłożonej kopii certyfikatu rezydencji nie
    budzą uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym.
    Usługi pośrednictwa w sprzedaży nie zostały wymienione we wskazanym powyżej
    przepisie. Powołany przepis odnosi się również do „świadczeń o podobnym charakterze”
    co oznacza, że zawiera on katalog otwarty usług - co nie znaczy, iż katalog ten jest
    nieograniczony. W szczególności nieuprawnionym byłoby uznanie, że przepis ten odnosi
    się do wszystkich usług niematerialnych. W związku z tym należy w każdym odrębnym
    przypadku badać, czy dana usługa ma podobny charakter do jakiejkolwiek z usług
    wymienionych w tym przepisie.
    Takie stanowisko potwierdza szereg interpretacji, tj.:
    - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 maja 2023 r. (znak: 0111-
      KDIB1-2.4010.113.2023.2.EJ);
    - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 stycznia 2019 r. (znak: 0111-
      KDIB1-3.4010.533.2018.2.BM);
    - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 lutego 2019 r. (znak 0111-
      KDIB2-1.4010.526.2018.3.BKD);
    - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 kwietnia 2018 r. (znak: 0111-
      KDIB2-3.4010.21.2018.1.KB);
    - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 marca 2017 r. (znak: 0111-
      KDIB1-3.4010.8.2017.1.TS);
    - interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 18 lutego 2015 r. (znak: IBPBI/2
      /423-1397/14/BG);
    - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 października 2017 r. (znak:
      0114-KDIP3-1.4011.282.2017.2.IF), oraz

    - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 2369/15.
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia
    18 maja 2023 r. znak: 0111-KDIB1-2.4010.113.2023.2.EJ w celu określenia czy usługi
    pośrednictwa mieszczą się w katalogu wskazanym w art. 21 ust. 1 pkt 2a „Istotne będzie
    odkodowanie znaczenia pojęć: „usług pośrednictwa”, „usług doradczych”, „usług badania
    rynku”, „usług reklamowych”, „usług zarządzania i kontroli” oraz „usług przetwarzania
    danych”. Przepisy ustawy o CIT nie definiują ww. pojęć. Wobec braku w ustawie definicji
    należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej tych pojęć.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, przez pojęcie „pośrednictwo” należy rozumieć:
    działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub
    załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, kojarzenie kontrahentów w transakcjach
    handlowych i doprowadzenie do zawarcia umowy”.
    Literatura przedmiotu wskazuje, że: „Podstawowym zadaniem (...) wyspecjalizowanych
    „pośredników” jest wywieranie wpływu na pozycję prawną angażujących ich
    zleceniodawców poprzez „wprowadzenie” ich w określony stosunek umowny (zobacz
    Michał Romanowski, Charakter prawny umowy o pośrednictwo. Monitor Prawniczy Nr 2
    /1997)”.
    „Z kolei „doradztwo” zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN oznacza udzielanie
    fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o CIT termin „usługi doradztwa” należy
    rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 10
    października 2013 r. sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt
    I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w
    Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z 28
    marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt
    I SA/Łd 168/13).
    Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego
    można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad.
    Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma
    udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten co udziela fachowych zaleceń czy
    porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie
    najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do
    zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów
    administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie
    swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych
    rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu”.
    „Z kolei przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż badania te nie wykluczają w
    sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w
    działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w
    mniejszym zakresie obarczone błędami”.
    „Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe
    PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach,

    wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez
    prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu
    celowi”.
    „Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w
    wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie
    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów”.
    „Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza „kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub
    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
    W opinii Wnioskodawcy, usług świadczonych przez Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy
    nie można zakwalifikować do zdefiniowanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej we wskazanej interpretacji indywidualnej usług doradztwa, reklamy, usług
    reklamowych oraz zarządzania. W szczególności należy podkreślić, że przedmiotowe
    usługi nie stanowią zorganizowanej formy udzielania porad w danym zakresie, czy też
    wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań w oparciu o posiadaną
    przez usługodawcę wiedzę (usługi doradztwa).
    Usługi te nie mieszczą się również pod pojęciem usług badania rynku rozumianych jako
    zespół czynności polegających na gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na
    rynku, ich przyczynach, stanie aktualnym i tendencjach rozwojowych mających na celu
    zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów rynkowych takich, jak popyt, podaż,
    ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje, lojalność oraz wrażliwość cenowa
    konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie systemu dystrybucji, sprzedaży itp.
    Usługi świadczone przez Kontrahenta, zdaniem Wnioskodawcy mieszczą się w pojęciu
    usług pośrednictwa rozumianych jako „kojarzenie kontrahentów w transakcjach
    handlowych i doprowadzenie do zawarcia umowy”. W związku z powyższym
    przedmiotowych usług nie można uznać za usługi reklamowe. Usługi pośrednictwa nie są
    jednak wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, usług opisanych w stanie faktycznym przedmiotowego wniosku
    nie można przypisać także do pozostałych rodzajów usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt
    2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co oznacza, iż nie jest konieczne
    odkodowanie pojęć „kontroli”, „przetwarzania danych”, „doradczych”, „księgowych”, czy
    „usług prawnych”.
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na treść interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 lutego 2024 r., znak: 0114-KDIP2-
    1.4010.709.2023.3.MW. W interpretacji organ ten wskazał, że: „Zasadniczym celem usługi
    pośrednictwa handlowego jest doprowadzenie przez pośrednika do zawarcia umowy
    sprzedaży między zleceniodawcą, a podmiotem trzecim. Zlecający usługę pośrednictwa
    jest bowiem zainteresowany osiągnięciem takiego właśnie efektu, a nie uzyskaniem
    porady, nabyciem usługi reklamowej lub promocyjnej (która wcale nie musi prowadzić do
    wzrostu sprzedaży produktów/usług na danym rynku), czy uzyskaniem informacji o
    zjawiskach i procesach na danym rynku (informacje te posiada i wykorzystuje sam
    pośrednik w prowadzonej działalności i w praktyce nie musi się nimi dzielić ze
    zleceniodawcą traktując je jako swoją tajemnicę handlową). Wobec powyższego, usługi
    pośrednictwa mają na celu wygenerowanie wyższych przychodów poprzez pozyskanie
    nowych klientów, którzy dzięki pośrednikowi nabędą usługi.
    Mając na uwadze powyższe, nie ulega wątpliwości, że usług pośrednictwa nie można
    utożsamiać z usługami doradztwa np. prawnego, podatkowego, czy gospodarczego. Usługi
    pośrednictwa handlowego nie powinny być również utożsamiane z usługami

    reklamowymi, czy usługami badania rynku. Jak zostało wykazane powyżej, istotą usług
    pośrednictwa handlowego jest świadczenie kompleksowe polegające na pozyskaniu
    zamówienia od klienta dla zleceniodawcy, a nie samo wypromowanie usługi dzięki akcji
    reklamowej, czy przekazanie zleceniodawcy wyniku badań rynkowych.
    Natomiast nawet w przypadku, gdy w ramach świadczenia usług pośrednictwa wystąpią
    elementy z art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy o CIT czy odpowiednio art. 29 ust. 1 pkt 5 Ustawy o
    PIT (np. promocja) to nie będą one miały charakteru przeważającego nad cechami
    charakterystycznymi dla świadczeń niewymienionych wprost w tym przepisie i tym samym
    nie będą mogły być uznane za świadczenie podobne. Przy świadczeniu usług
    pośrednictwa handlowego (sprzedaży), pośrednik może podejmować działania mające na
    celu m.in. przedstawienie pozytywnych opinii o towarze czy promowanie towaru.
    Podejmowane przez pośrednika działania mają charakter pomocniczy w stosunku do
    świadczenia głównego, jakim jest pośrednictwo sprzedaży.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r. sygn.
    II FSK 2470/20: „Oczywistym jest, że pośrednik oferujący do sprzedaży określone towary
    może w związku z tym podejmować działania w celu przedstawienia pozytywnych cech
    tych towarów w tym choćby poprzez aktywność na platformie biznesowej, udzielanie
    informacji potencjalnym klientom. Trudno jednak uznać, że czynności podejmowane w
    celu sprzedaży towaru mają zasadniczy charakter i przesądzają o tym, że usługa staje się
    usługą reklamy lub doradztwa, skoro mają one charakter pomocniczy. Z tych względów
    należy uznać, że pośrednictwo w sprzedaży nie jest żadnym ze świadczeń wymienionych
    wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. lub świadczeń o podobnym do nich charakterze.
    Zwrócić trzeba uwagę, że na zasadniczy cel świadczeń agenta, którym jest pośrednictwo w
    sprzedaży wskazuje także sposób ustalenia wynagrodzenia za tę usługę, którego wysokość
    uzależniona jest od wyników sprzedaży, a nie określona ryczałtowo niezależnie od
    wyników działania agenta (jak zazwyczaj bywa przy umowach oświadczenie usług
    reklamowych czy doradczych”.
    Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia
    2022 r. sygn. II FSK 1083/20 wskazał, że: „Oczywistym jest, że pośrednik oferujący do
    sprzedaży określone towary może w związku z tym podejmować działania w celu
    przedstawienia pozytywnych cech tych towarów w tym choćby poprzez ich
    pozycjonowanie. Trudno jednak uznać, że czynności podejmowane w celu sprzedaży
    towaru mają zasadniczy charakter i przesądzają o tym, iż usługa staje się usługą reklamy
    lub doradztwa, skoro mają one charakter pomocniczy. Z tych względów należy uznać, że
    usługa pośrednictwa w sprzedaży nie jest żadną z usług wymienionych wprost w art. 15e
    ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. lub usługą o podobnym do niej charakterze. Zarzut naruszenia art.
    15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię jest zatem uzasadniony”.
    „Chociaż wyrok odnosi się do już nie obowiązującego art. 15e ust. 1 ustawy o CIT, to
    wyrażone przez NSA stanowisko w tym wyroku ma istotne znaczenie w odniesieniu do
    zakresu działań jakie pośrednik oferujący sprzedaż określonego towaru (czy usługi) może
    podejmować działania, aby doprowadzić do sprzedaży towaru (usługi)”.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz wskazane przepisy prawa
    podatkowego, a także treść przytoczonych interpretacji i orzeczeń stwierdzić należy, że w
    przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 2a w związku z art. 21
    ust. 2 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z
    czym wynagrodzenie stałe oraz wynagrodzenie prowizyjne wypłacane zagranicznemu
    Kontrahentowi z tytułu świadczenia przez niego usług opisanych z zaprezentowanym
    stanie faktycznym nie będzie podlegało opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła na
    terytorium Polski.
    Ad 2.
    Według stanowiska Wnioskodawcy wynagrodzenie prowizyjne wypłacane zagranicznym
    Kontrahentowi z tytułu świadczenia przez niego usług opisanych w zaprezentowanym

    stanie faktycznym nie będzie podlegało opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła na
    terytorium Polski w oparciu o unormowania z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.).
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust.
    1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i
    2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z
    uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki
    podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo
    niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika
    certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
    określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
    wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie
    dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
    prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z
    podatnikiem.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatek
    dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników,
    o których mowa w art. 3 ust. 2 przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw
    pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów
    zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie
    tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia
    handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).
    Jak stanowi art. 4a ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ilekroć w
    ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu siedziby
    podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej
    państwa miejsca siedziby podatnika.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1n ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, miejsce
    siedziby podatnika dla celów podatkowych może zostać potwierdzone kopią certyfikatu
    rezydencji, jeżeli informacje wynikające z przedłożonej kopii certyfikatu rezydencji nie
    budzą uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym.
    Punktem wyjścia dla uzasadnienia wskazanego stanowiska jest treść przepisu art. 21 ust.
    2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym przepisy ust. 1 (w
    tym oczywiście również art. 21 ust. 1 pkt 1) stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W tym celu należy przytoczyć definicję należności licencyjnych zawartą w Konwencji
    między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Węgierską w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, sporządzona w Budapeszcie dnia 23 września 1992 r. (dalej:
    „Konwencja”).
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 tej Konwencji określenie „należności licencyjne” użyte w tym
    artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub
    prawa do użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego
    lub naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia lub telewizji,
    patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu

    produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, handlowego lub naukowego, lub za informacje związane z
    doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej i naukowej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, usług świadczonych przez Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy
    nie można zakwalifikować do usług wskazanych w powyższej definicji. W tym miejscu
    warto zwrócić uwagę na okoliczność, iż w sposób szeroki powołana we własnym
    stanowisku Wnioskodawcy, w odpowiedzi na pytanie nr 1 interpretacja indywidualna z
    dnia (...) r., znak: (...) obejmowała swoim zakresem usługi pośrednictwa zawierane z
    podmiotami zagranicznymi zarówno z krajów należących do Unii Europejskiej, jak i krajów
    trzecich, a zatem również z podmiotami z Węgier. Natomiast powołana interpretacja
    indywidualna z dnia 18 maja 2023 r. znak: 0111-KDIB1-2.4010.113.2023.2.EJ dotyczyła
    zawierania umów pośrednictwa z podmiotem ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich.
    Należy również podkreślić, że definicja należności licencyjnych zawarta w umowie między
    Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 81
    poz. 373 ze zm.) jest bardzo zbliżona do tej zawartej w Konwencji (pomiędzy
    Rzeczpospolitą Polską a Republiką Węgier). Zgodnie z art. 12 ust. 3 umowy z
    Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi określenie „należności licencyjne” użyte w tym
    artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności wypłacane w związku z użytkowaniem lub
    prawem do użytkowania wszelkich praw autorskich, patentu, znaku towarowego, wzoru
    lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie
    lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za
    informacje (know-how) związane z doświadczeniem zawodowym w dziedzinie
    przemysłowej, handlowej lub naukowej; określenie to oznacza również wszelkiego rodzaju
    należności otrzymywane w związku z użytkowaniem lub prawem do użytkowania
    wszelkich praw dotyczących filmów dla kin oraz filmów lub taśm do transmisji w radiu lub
    telewizji. Na koniec wystąpienia należy wskazać, że usług świadczonych przez Kontrahenta
    na rzecz Wnioskodawcy nie można również uznać za „dywidendy”, czy też „odsetki” w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lub w rozumieniu
    przepisów Konwencji.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz wskazane przepisy prawa
    podatkowego, a także treść przytoczonych interpretacji stwierdzić należy, że w
    przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 21
    ust. 2 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z
    czym wynagrodzenie prowizyjne wypłacane zagranicznemu Kontrahentowi z tytułu
    świadczenia przez niego usług opisanych w zaprezentowanym stanie faktycznym nie
    będzie podlegało opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła na terytorium Polski w oparciu
    o unormowania z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: updop):

    Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 updop:
    Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
    5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
    potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania
    świadczenia.
    Jak stanowi art. 3 ust. 5 updop:
    Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione
    w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której
    znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania
    podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów
    uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których
    źródło położone jest na terytorium Polski.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wynagrodzenie stałe oraz wynagrodzenie
    prowizyjne wypłacane zagranicznemu Kontrahentowi z tytułu świadczenia przez niego
    usług będzie podlegało opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła na terytorium Polski w
    oparciu o unormowania zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a updop.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a updop:
    Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
    należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka
    transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 updop:
    Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Na podstawie art. 22b updop:
    Zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
    istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
    Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od
    organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym podatnik ma
    swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.

    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania, pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym należy
    podkreślić, że zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie
    podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca
    siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem
    (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej oraz
    spełnieniem innych przesłanek, o których mowa we wskazanym niżej art. 26 ust. 1 updop.
    W art. 21 updop, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.
    W myśl art. 26 ust. 1 updop:
    Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki
    podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków
    niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę
    działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt
    5 płatnika z podatnikiem.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że wynagrodzenie wypłacane zagranicznemu
    Kontrahentowi z tytułu świadczonych usług nie zostało literalnie wymienione w art. 21 ust.
    1 updop.
    Ponadto, zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 1 updop wyliczenia odnośnie rodzajów przychodów
    uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w
    art. 3 ust. 2, z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how), nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania.
    Nabywane usługi nie mieszczą się zatem w katalogu przychodów objętych regulacją art.
    21 ust. 1 pkt 1 updop.
    W odniesieniu do treści art. 21 ust. 1 pkt 2a updop zauważyć należy, że katalog usług w
    nim wskazanych jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie „oraz
    świadczeń o podobnym charakterze”. W ramach tego katalogu za świadczenia o
    podobnym charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do
    wymienionych w updop. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować
    do katalogu wskazanego powyżej, winno ono spełnić takie same przesłanki, albo winny

    wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń wymienionych w
    cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również świadczenia, które
    zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane. Niemniej
    jednak sama nazwa umowy o świadczenie usługi nie może być wyłącznym czynnikiem,
    który kwalifikuje daną usługę jako należącą do katalogu świadczeń podlegających
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść
    postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim,
    charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.
    Należy pamiętać, że podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania
    dokonywanych czynności. Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju
    czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności.
    W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności.
    W przedmiotowej sprawie istotne będzie odkodowanie znaczenia pojęć: „usług
    pośrednictwa”, „usług doradczych”, „usług badania rynku”, „usług reklamowych”, „usług
    zarządzania i kontroli” oraz „usług przetwarzania danych”. Przepisy updop nie definiują
    ww. pojęć.
    Wobec braku w ustawie definicji należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej tych
    pojęć. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, przez pojęcie „pośrednictwo” należy
    rozumieć: działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub
    załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, kojarzenie kontrahentów w transakcjach
    handlowych i doprowadzenie do zawarcia umowy.
    Literatura przedmiotu wskazuje, że: „Podstawowym zadaniem (...) wyspecjalizowanych
    „pośredników” jest wywieranie wpływu na pozycję prawną angażujących ich
    zleceniodawców poprzez „wprowadzenie” ich w określony stosunek umowny (zobacz:
    Michał Romanowski, Charakter prawny umowy o pośrednictwo, Monitor Prawniczy Nr 2
    /1997)”.
    W zgodnej opinii orzecznictwa sądowego oraz doktryny prawa nie może być mowy o
    pośrednictwie wówczas, gdy jedna ze stron umowy zleca podwykonawcy cześć czynności
    faktycznych (czynności o charakterze fizycznym, technicznym czy administracyjnym)
    związanych z umową.
    Z kolei „doradztwo” zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN oznacza udzielanie
    fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o CIT termin „usługi doradztwa” należy
    rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z 10
    października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt
    I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w
    Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z 28
    marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt
    I SA/Łd 168/13). Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka
    polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych
    zaleceń, porad. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to
    „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten co udziela
    fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na
    wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej
    usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania.
    Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako
    wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych,
    najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.

    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze.
    Według przedstawicieli nauki doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą
    świadczoną przez jedną osobę/instytucję na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca
    wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są
    zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
    - przejęcie zadań,
    - pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
    - pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
    - pomoc w rozwiązywaniu problemów,
    - pomoc w podejmowaniu decyzji,
    - przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
    - przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
      problemów,
    - przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
    - identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
    - przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich wdrożeniu,
    - dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu
    problemów, usprawnieniu działania itp.
    Z kolei przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż badania te nie wykluczają w
    sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w
    działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w
    mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe
    PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach,
    wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez
    prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu
    celowi.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z 12 czerwca 1997 r.
    sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to
    działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o
    towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub
    zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje,
    które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka
    kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w
    podatku dochodowym od osób prawnym orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).
    Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w
    wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie

    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów.
    Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie
    zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie
    usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności
    gospodarczej.
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub
    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
    Z kolei kontrola, to:
    - porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
      odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,
    - nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś,
      wpływ na rozwój wydarzeń.
    Istotą usług przetwarzania danych jest pozyskanie przez zlecającego określonych
    informacji mających zastosowanie w procesie zarządzania przedsiębiorstwem.
    Przetwarzanie danych stanowi przekształcanie treści i postaci danych wejściowych metodą
    wykonywania systematycznych operacji w celu uzyskania wyników w postaci z góry
    określonej. Przez przetwarzanie danych zwyczajowo rozumie się bieżącą działalność
    informatyczną związaną z poddawaniem danych procesom przekształcenia w celu np.
    zasilania bazy danych, tworzenia raportów, tabel, formularzy np. umów itp. (por.: Greg
    Wilson ,,Przetwarzanie danych dla programistów”, Wydawnictwo Helion 2006 r.).
    Przetwarzanie danych dotyczy zarówno operacji w systemach informatycznych, jak i
    papierowych kartotekach.
    Zauważyć należy, że o tym, czy dane świadczenie ma charakter usług doradczych, usług
    pośrednictwa, usług badania rynku, usług reklamowych, usług zarządzania i kontroli czy
    usług przetwarzania danych nie decyduje sposób, w jaki strony nazwały to świadczenie w
    umowie, lecz jego rzeczywisty charakter. Innymi słowy, nie nazwa, lecz treść świadczenia
    decyduje o tym jaki ma ono charakter, gdyż ocena prawnego charakteru danego
    świadczenia powinna nastąpić na podstawie obiektywnej analizy całokształtu okoliczności
    faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz wskazane przepisy prawa
    podatkowego, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania
    art. 21 ust. 1 pkt 2a updop.
    Jak wskazano we wniosku, działania Kontrahenta będą polegały na nawiązywaniu
    kontraktów handlowych na terytorium Węgier, pomiędzy Wnioskodawcą, a potencjalnymi
    klientami Wnioskodawcy. Zatem, Kontrahent będzie poszukiwał potencjalnych Klientów
    dla Wnioskodawcy przede wszystkim na terytorium Węgier, wykorzystując znajomość
    języka, posiadając wiedzę w zakresie rynku zagranicznego oraz wykorzystując możliwość
    osobistego kontaktu z potencjalnymi Klientami bez konieczności pokonywania znacznych
    odległości. Dokonywanie i rozliczanie wszystkich transakcji zawartych dzięki działaniu
    Kontrahenta będzie odbywało się bezpośrednio pomiędzy Wnioskodawcą, a Klientami.
    Wnioskodawca będzie dostarczał Kontrahentowi wszelkich niezbędnych informacji
    dotyczących Produktów. Kontrahent w ramach usług pośredniczenia przy sprzedaży nie
    świadczy na rzecz Wnioskodawcy na podstawie zawartej umowy usług doradczych,
    badania rynku, czy reklamowych. Kontrahent będzie otrzymywał od Wnioskodawcy stałe
    miesięczne wynagrodzenie jak i prowizję w przypadku przekroczenia określonej wartości
    sprzedaży.

    Powyżej przywołane definicje usług objętych zakresem art. 21 ust. 1 pkt 2a updop oraz
    przedstawione okoliczności sprawy prowadzą do wniosku, że usługi nabywane przez
    Spółkę nie obejmują czynności wymagających podjęcia koniecznych działań z zakresu
    usług: doradztwa, badania rynku, reklamowych oraz zarządzania i kontroli.
    Usługi pośrednictwa handlowego, nabywane od podmiotu zagranicznego nie są
    świadczeniami o podobnym charakterze do usług doradczych, reklamowych, zarządzania i
    kontroli oraz badania rynku, wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a updop. Przy czym,
    podkreślić należy, że istotną kwestią z punktu widzenia objęcia ww. świadczeń podatkiem
    u źródła jest zakres faktycznie wykonanych w ich ramach czynności, a nie nazwania ich
    „usługami pośrednictwa”.
    W rezultacie usługi pośrednictwa, nabywane przez Spółkę od zagranicznego Kontrahenta,
    nie mieszczą się w katalogu świadczeń wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a updop, w
    związku z czym Spółka nie jest zobowiązana jako płatnik do poboru zryczałtowanego
    podatku dochodowego od wypłacanych na rzecz zagranicznego pośrednika
    wynagrodzenia.
    Zatem, Państwa stanowisko wskazujące, że wynagrodzenie stałe oraz wynagrodzenie
    prowizyjne wypłacane zagranicznemu Kontrahentowi z tytułu świadczenia przez niego
    usług opisanych w zaprezentowanym stanie faktycznym nie będzie podlegało
    opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła na terytorium Polski w oparciu o unormowania z
    art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a updop jest prawidłowe.
    Tym samym, Państwa stanowisko do pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.