Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1013/08-5/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-02-27
Teza: Czy zapłacone odsetki od kredytów stanowią koszty uzyskania Wnioskodawczyni (art. 23 pkt 8a)?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odsetki-odsetki od kredytu
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 5 grudnia 2008 r. (data wpływu 8 grudnia 2008 r.), uzupełnionym w dniach 28 stycznia 2009 r. oraz 24 i 25 lutego 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconych odsetek od kredytów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 grudnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconych odsetek od kredytów.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 19 stycznia 2009 r. znak ILPB1/415-1013/08-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 22 stycznia 2009 r., a w dniach 28 stycznia 2009 r. oraz 24 i 25 lutego 2009 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni z dniem 1 kwietnia 2007 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą „XXXX”, w skład której wchodzą dwa obiekty znajdujące się na jednej posesji: A oraz B. Działalność polega na krótkotrwałym zakwaterowaniu osób, prowadzeniu wyżywienia oraz dostarczaniu gotowych dań dla odbiorców zewnętrznych. Z Urzędem Skarbowym Wnioskodawczyni rozlicza się na zasadach ogólnych, prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W 1997 roku Wnioskodawczyni otrzymała od rodziców nieruchomość rolną wraz z zabudowaniami na zasadzie darowizny. Zabudowania obejmowały budynek mieszkalny, stajnię, stodołę oraz szopę. Wartość całej darowizny to kwota 22.000 zł, w tym wartość budynku mieszkalnego na kwotę 15.000 zł. Powyższą nieruchomość ojciec Wnioskodawczyni nabył 13 listopada 1990 r.

W latach 1995-2005 trwała przebudowa i rozbudowa przejętych zabudowań. Dawny budynek mieszkalny został przebudowany na pokoje gościnne oraz mieszkalne dla właścicieli. Cała powierzchnia użytkowa to 305,7 m2, z tego pokoje gościnne 272 m2, mieszkanie prywatne 33,7 m2. Stajnie zaadaptowano na budynek mieszkalny dla rodziców, budynek nie jest użytkowany w działalności gospodarczej. Natomiast dawna stodoła w latach 2004-2005 została całkowicie przebudowana na budynek z pokojami gościnnymi o powierzchni użytkowej 463, m2.

Środki na sfinansowanie inwestycji pochodziły z kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Wnioskodawczynię oraz jej konkubenta. Na adaptację stodoły na budynek przeznaczony na działalność gospodarczą Wnioskodawczyni musiała zaciągnąć kredyt hipoteczny. W związku z tym, że z tytułu umowy o pracę Wnioskodawczyni nie posiada odpowiedniej zdolności kredytowej, Jej współkredytobiorcą jest konkubent.

Fundusze uzyskane z kredytu w całości przeznaczone zostały na sfinansowanie inwestycji w celu przebudowania dawnej stodoły na budynek z pokojami gościnnymi. Pieniądze wypłacane były transzami po zrealizowaniu odpowiedniego zadania. Zabezpieczeniem kredytu jest hipoteka ustanowiona na majątku Wnioskodawczyni, a konkretnie na A. Kredyt spłaca tylko i wyłącznie Wnioskodawczyni ze środków uzyskanych z działalności gospodarczej. Z konkubentem Wnioskodawczyni pozostaje w faktycznym pożyciu, prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe, posiadają dziecko, które wspólnie wychowują, mieszkają razem.

Uzupełniając wniosek Zainteresowana podała, że kredyty hipoteczne zaciągnięte zostały w 2005 oraz 2006 roku. Raty kredytu (kapitał + odsetki) spłacane były jeszcze przed rozpoczęciem przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej.

Rozbudowa, przebudowa i modernizacja obiektu – A należącego do kompleksu XXX, na którą to zostały zaciągnięte kredyty, została ukończona 18 lipca 2006 r.

Od 1 kwietnia 2007 r. Wnioskodawczyni rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej i od tego dnia budynki zdatne do użytkowania wraz z gruntami zostały przekazane na środki trwałe. Ustalenie wartości początkowej budynku nastąpiło w czerwcu 2007 roku przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego. Natomiast od dnia 1 lipca 2007 r. została ustalona i naliczona stawka amortyzacji za środki trwałe. Odsetki ustalone przez bank wraz z kapitałem nie są zaliczone do amortyzacji, jednak są cały czas spłacane według harmonogramów wyznaczonych przez bank.

Budynek, w którym mieszkają rodzice Wnioskodawczyni należy do B, którego jest właścicielką. Rodzice zamieszkują budynek jako lokatorzy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zapłaconych odsetek od kredytów.

Czy naliczone i zapłacone odsetki od kredytów, od momentu przekazania obiektu na środki trwałe i wyznaczenia kwoty amortyzacji, czyli od lipca 2007 roku, stanowią koszty uzyskania przychodów (art. 23 pkt 8a)?

Zdaniem Wnioskodawczyni, odsetki od kredytów wspólnych są kosztem uzyskania przychodów z działalności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego przepisu wynika, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione nakłady i wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest poprawienie wyniku finansowego oraz osiągnięcie przychodu – z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).

Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 32 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).

Stosownie natomiast do treści art. 23 ust. 1 pkt 33 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.

W myśl art. 22g ust. 3 ww. ustawy, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Zatem odsetki od kredytu zaciągniętego na zakup środka trwałego, naliczone przed datą wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podwyższają wartość początkową tego środka. Natomiast odsetki naliczone i zapłacone po dacie wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych stanowić będą bezpośrednio koszty uzyskania przychodów.

Kredyt zaciągnięty przez współkredytobiorców w celu ,,sfinansowania przebudowy pomieszczenia niemieszkalnego na cele mieszkaniowe” ma związek z prowadzoną przez Wnioskodawczynię pozarolniczą działalnością gospodarczą. Odsetki od kredytu zaciągniętego w tym celu po rozpoczęciu przez Wnioskodawczynię prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej stanowią koszty uzyskania przychodów tej działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, że w zakresie pozostałej problematyki dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych (tj. uznania inwestycji za środek trwały oraz rozliczenia wydatków na media) wniosek rozstrzygnięto w dniu 27 lutego 2009 r. interpretacjami indywidualnymi nr ILPB1/415-1013/08-6/AG oraz ILPB1/415-1013/08-7/AG.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.