Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.109.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-25
Teza: Konsekwencje odstąpienia, na podstawie art. 560 kodeksu
cywilnego (stwierdzenie wad ukrytych), od umowy sprzedaży
nieruchomości przez kupującego.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
odstąpienie-odstąpienie od umowy
prawa-przeniesienie prawa-przeniesienie prawa
własności
wady
zbycie-odpłatne zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 10 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni zawarła w dniu (...) września 2024 r. umowę, na mocy której nabyła
    prawo własności lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość oraz udział
    wynoszący 2/32 w nieruchomości obejmującej drogę dojazdową do budynku, w którym
    znajduje się lokal. Z prawem własności lokalu związany był udział we współwłasności
    nieruchomości wspólnej (gruntu i części budynku i urządzenia nie służące wyłącznie do
    użytku właścicieli lokali).
    Po zawarciu umowy sprzedaży ustalono przy pomocy rzeczoznawcy budowlanego, że
    nabyty lokal mieszkalny i nieruchomość wspólna ma wady fizyczne. W związku z tym
    faktem, Wnioskodawczyni wezwała stronę sprzedającą do usunięcia wad fizycznych
    przedmiotu umowy z zagrożeniem, że brak ich usunięcia w wyznaczonym terminie,
    skutkował będzie złożeniem oświadczenia o odstąpieniu od umowy.
    Zobowiązania z zawartej umowy sprzedaży nie zostały wykonane w całości, albowiem
    tylko Wnioskodawczyni zrealizowała swoje zobowiązanie do zapłaty ceny sprzedaży,
    natomiast strona sprzedająca nie zrealizowała zobowiązania do wydania przedmiotu
    umowy sprzedaży.
    Wobec bezskutecznego upływu terminu do usunięcia wad, Wnioskodawczyni na
    podstawie art. 560 § 1 k.c., złożyła w dniu (...) listopada 2024 r. w formie aktu notarialnego,
    oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży z dnia (...) września 2024 r., a strona
    sprzedająca oświadczenie to przyjęła.
    Wskutek odstąpienia od umowy sprzedaży, własność nieruchomości została zwrotnie
    przeniesiona na stronę sprzedającą, zaś środki pieniężne stanowiące cenę zakupu zostały
    Wnioskodawczyni zwrócone.
    Przed dniem (...) września 2024 r. Wnioskodawczyni nie zawierała żadnej umowy,
    skutkiem której nabyłaby prawo własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość, prawo własności budynku mieszkalnego jednorodzinnego, spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu dotyczące lokalu mieszkalnego albo domu
    jednorodzinnego. Wnioskodawczyni nie zawierała także żadnych takich umów, po dniu (...)
    września 2024 r., wyłączywszy opisaną wyżej umowę z dnia (...) września 2024 r., od której
    odstąpiła na skutek wadliwości przedmiotu umowy.

## Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego, złożenie w dniu (...) listopada
    2024 r. przez Wnioskodawczynię jako stronę kupującą, na podstawie art. 560 §1 k.c.,
    oświadczenia o odstąpieniu od umowy sprzedaży wadliwej nieruchomości z dnia (...)
    września 2024 r. oraz zwrotne przeniesienie własności nieruchomości, jako konsekwencji
    oświadczenia o odstąpieniu od umowy, stanowi odpłatne zbycie, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit a Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, złożenie przez nią jako stronę kupującą oświadczenia o
    odstąpieniu od umowy sprzedaży nieruchomości oraz dokonanie wzajemnego zwrotu
    świadczeń nie stanowi „odpłatnego zbycia”, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a
    Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej „Ustawa PIT”).
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a Ustawy PIT źródłem przychodu jest odpłatne zbycie
    nieruchomości lub jej części lub udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie
    następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku
    odpłatnego zbycia nieruchomości (...) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Należy podkreślić, że zawarcie w dniu (...) września 2024 r. umowy, której przedmiotem był
    lokal mieszkalny nie zaspokoiło potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni, lokal nie
    został jej wydany, a jego stan fizyczny, dał podstawę do złożenia oświadczenia o
    odstąpieniu od umowy. Należy zwrócić uwagę, że odstąpienie od umowy na gruncie
    cywilnoprawnym, skutkuje uznaniem, że umowa nigdy nie została zawarta. Na skutek
    złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy, powstaje jedynie konieczność
    dopełnienia skutku rzeczowego, polegającego na wzajemnym zwrocie przedmiotu
    świadczeń, co nie przekreśla charakteru i skutku oświadczenia o odstąpieniu od umowy.
    Jak bowiem wskazuje autor w Komentarzu do Kodeksu Cywilnego (red. serii prof. dr hab.
    Konrad Osajda, red. tomu dr Witold Borysiak, Wyd. 33, Warszawa 2024), rozważając skutki
    odstąpienia od umowy, wskazane w art. 494 k.c.:
    „Skutkiem odstąpienia od umowy jest uznanie tej umowy za niezawartą (argument z art.
    395 in principio KC) ex tunc (tak m.in. Czachórski, Zobowiązania, 2009, s. 347; Radwański,
    Olejniczak, Zobowiązania, 2012, s. 335; W. Popiołek, w: Pietrzykowski, Komentarz, t. II,
    2011, art. 494, Nb 1 oraz wyr. SN z 17.3.2010 r., III CSK 454/09, OSNC 2010, Nr 10, poz. 142.
    (...) Strony powinny zwrócić sobie to, co świadczyły. Podstawą zwrotu świadczeń jest
    ustawa. Nie są to zatem świadczenia wzajemne. Zwrot świadczenia przez jedną ze stron
    nie jest ekwiwalentem świadczenia drugiej strony. Granicą świadczenia polegającego na
    zwrocie otrzymanego świadczenia jest zasadniczo to otrzymane świadczenie.”

    Jak z kolei wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 lutego 2018 r. (VII AGa
    183/18): „Roszczenia przewidziane w art. 494 KC nie są roszczeniami wynikającymi z
    umowy wzajemnej, od której odstąpiono, lecz powstają niezależnie od niej, ponieważ z
    istoty swej odstąpienie od umowy rodzi skutki jakby umowa nigdy nie była zawarta.”
    Jeśli więc Wnioskodawczyni najpierw zawarła jako kupująca umowę sprzedaży prawa
    własności nieruchomości, a następnie skutecznie od tej umowy odstąpiła, to w wyniku tej
    sekwencji czynności, umowa sprzedaży, na mocy której nabyła własność nieruchomości,
    jest traktowana tak, jak gdyby nie została nigdy zawarta. Na mocy oświadczenia o
    odstąpieniu od umowy restytuowany więc został stan jaki istniał przed zawarciem umowy
    sprzedaży nieruchomości.
    Powyższej sekwencji czynności nie można więc zakwalifikować jako „odpłatnego zbycia”
    nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a Ustawy PIT.
    Przede wszystkim określenie „odpłatne zbycie” oznacza, że musielibyśmy mieć do
    czynienia z czynnością prawną wzajemną, czyli dwustronnie zobowiązującą przewidującą
    ekwiwalentność świadczeń, gdzie z jednej strony mamy świadczenie polegające na zbyciu
    prawa, a z drugiej odpowiadające mu (!) świadczenie polegające na zapłacie odpowiedniej
    ceny. Wysokość tej ceny byłaby więc uzależniona od zakresu świadczenia wzajemnego,
    którym jest zbycie prawa. Istnienie zobowiązania do zapłaty ceny oznaczałoby zaś, że
    mamy do czynienia z odpłatnością zbycia. W przypadku jaki zaistniał w stanie faktycznym
    opisanym przez Wnioskodawczynię, nie mamy do czynienia z umową wzajemną, nie
    mamy do czynienia w ogóle z umową jako źródłem zobowiązania. Przysługujące
    Wnioskodawczyni jako stronie kupującej roszczenie o zwrot ceny sprzedaży jest
    roszczeniem niezależnym od istnienia roszczenia strony sprzedającej, roszczeniem
    powstałym na podstawie ustawy, na skutek jednostronnego oświadczenia woli
    Wnioskodawczyni, wskutek którego umowa traktowana jest jak niezawarta. Przysługujące
    stronie sprzedającej roszczenie o zwrotne przeniesienie własności nieruchomości jest
    również niezależne od roszczenia strony kupującej, roszczeniem powstałym na podstawie
    ustawy, na skutek jednostronnego oświadczenia woli Wnioskodawczyni. Roszczenia nie
    obejmują świadczeń względem siebie ekwiwalentnych.
    Na skutek takiego stanu rzeczy nie można uznać, że zwrotne przeniesienie własności
    nieruchomości, które jest wykonaniem samoistnego zobowiązania jest odpłatnym
    zbyciem prawa własności. Do zbycia nie dochodzi bowiem odpłatnie, w tym znaczeniu, że
    druga strona ma obowiązek zapłaty odpowiadający zakresowi świadczenia
    Wnioskodawczyni. Obowiązek obciążający stronę sprzedającą po oświadczeniu o
    odstąpieniu od umowy jest samodzielnym zobowiązaniem o określonej wartości, którą
    wyznacza, nie zakres świadczenia zwrotnego strony sprzedającej, ale uprzednio
    otrzymana wysokość ceny sprzedaży nieruchomości.
    Konkludując, zwrotne przeniesienie przez Wnioskodawczynię na rzecz strony sprzedającej
    prawa własności nieruchomości do czego doszło w dniu (...) listopada 2024 r. na skutek

    oświadczenia z dnia (...) listopada 2024 r. o odstąpieniu od umowy sprzedaży
    nieruchomości z dnia (...) września 2024 r., nie stanowi „odpłatnego zbycia” w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a Ustawy PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega co do zasady każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11
    ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń, a w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą
    kwoty należne, chociażby nie zostały faktycznie otrzymane. Niemniej jednak z definicji
    tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (rozumianym zarówno jako
    zwiększenie aktywów, jak i zmniejszenie pasywów) o charakterze definitywnym,
    niemające charakteru zwrotnego.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      1) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      2) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

      3) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną
    zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości,
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, przed upływem 5 lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie
    rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym,
    jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości,
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nastąpi po upływie 5 lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a co za tym idzie, kwota uzyskana z tego zbycia nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
    mieszkalnego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych mają moment i sposób ich nabycia.
    W celu udzielenia odpowiedzi na Pani pytanie należy odnieść się do przepisów ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), dotyczących
    nabycia i utraty własności. Zauważyć bowiem należy, że pomiędzy prawem
    podatkowym a cywilnym istnieje wiele powiązań, wynikających chociażby z faktu, że
    następstwa zdarzeń bądź czynności prawnych związanych z określonymi instytucjami
    prawa cywilnego wywołują również skutki wypływające z przepisów prawa
    podatkowego. Prawo cywilne i prawo podatkowe posługują się zatem podobnymi
    określeniami. Jeżeli nie są one odmiennie zdefiniowane dla celów prawa podatkowego,
    należy je, biorąc pod uwagę fakt, że obie te dziedziny prawa składają się na jeden
    system prawny, interpretować tak, jak czyni to prawo cywilne.
    Przeniesienie (nabycie) własności na podstawie umowy stanowi podstawowy
    cywilnoprawny sposób nabycia własności właściwy prawu rzeczowemu.
    Stosownie do art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W myśl art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Zgodnie z art. 566 § 1 ww. ustawy:
      Jeżeli z powodu wady fizycznej rzeczy sprzedanej kupujący złożył oświadczenie o
      odstąpieniu od umowy albo obniżeniu ceny, może on żądać naprawienia szkody,
      którą poniósł przez to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady, choćby
      szkoda była następstwem okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi
      odpowiedzialności, a w szczególności może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy,
      kosztów odebrania, przewozu, przechowania i ubezpieczenia rzeczy oraz zwrotu
      dokonanych nakładów w takim zakresie, w jakim nie odniósł korzyści z tych

      nakładów. Nie uchybia to przepisom o obowiązku naprawienia szkody na zasadach
      ogólnych.
    Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 494 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej
      stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana
      jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego,
      co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z
      niewykonania zobowiązania.
    Umowa sprzedaży w ujęciu przepisów Kodeksu jest umową dwustronnie
    zobowiązującą. W związku z jej zawarciem sprzedawca staje się zobowiązany do
    przeniesienia własności rzeczy lub prawa na kupującego oraz do wydania przedmiotu
    sprzedaży kupującemu. Z kolei treścią zobowiązania kupującego jest zapłacenie ceny
    oraz odebranie rzeczy. Tym samym umowa sprzedaży jest umową wzajemną, gdyż
    świadczenie jednej strony jest z założenia odpowiednikiem świadczenia drugiej strony.
    Z istoty umowy sprzedaży wynika jedynie zobowiązanie do spowodowania, aby
    własność rzeczy została przeniesiona na nabywcę. Za wykonanie tego zobowiązania
    sprzedawca będzie odpowiadał według przepisów Kodeksu cywilnego o wykonaniu
    zobowiązań i skutkach ich niewykonania.
    Podkreślenia wymaga, że cechą umowy sprzedaży jest także jej konsensualność. W
    zakresie skutków obligacyjnych umowa sprzedaży dochodzi do skutku mocą samego
    porozumienia stron, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności realnych.
    Tym samym z chwilą złożenia zgodnych oświadczeń woli w zakresie zawarcia umowy
    sprzedaży każda ze stron uzyskuje odpowiednie roszczenie w stosunku do drugiej
    strony. Przeniesienie własności i wydanie rzeczy, jak również odebranie rzeczy i zapłata
    ceny są jedynie przejawem wykonania umowy przez strony; nie warunkują natomiast w
    żadnym wypadku jej ważności lub skuteczności (W. Katner, [w:] System Prawa
    Prywatnego, t. 7, Nb 20; Z. Banaszczyk, [w:] Pietrzykowski, Komentarz 2011, t. II, Nb 10).
    W przypadku gdy umowa sprzedaży przyjmuje z mocy prawa charakter czynności
    zobowiązująco-rozporządzającej, przeniesienie własności następuje bezpośrednio w
    wyniku zawarcia samej umowy. Taki charakter ma właśnie umowa sprzedaży
    nieruchomości, co wynika z przywołanego powyżej art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. W
    takim przypadku samo zawarcie umowy powoduje skutek rozporządzający.
    Oznacza to, że umowa sprzedaży rzeczy oznaczonej co do tożsamości jest umową
    zobowiązującą do przeniesienia własności, która co do zasady przenosi własność –
    przeniesienie własności następuje z chwilą zawarcia umowy.
    Mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie doszło do odstąpienia od umowy
    sprzedaży oraz przeniesienia własności nieruchomości na sprzedającego, w wyniku
    zaistnienia istotnej wady fizycznej sprzedawanej nieruchomości wskazać należy, że
    zgodnie z art. 560 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu
      ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez
      nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od
      wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już
      wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość
      obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.
    Przy czym samo oświadczenie nabywcy nieruchomości o odstąpieniu od umowy jej
    zbycia samo przez się nie wywołuje skutku w postaci przeniesienia własności
    nieruchomości z powrotem na zbywcę, lecz rodzi jedynie obowiązek nabywcy do
    zwrotu nieruchomości. Do wykonania tego obowiązku może dojść w drodze umowy
    między nabywcą nieruchomości i jej zbywcą (zawartej w formie aktu notarialnego), lub –

    gdy do umowy takiej nie dojdzie – w drodze orzeczenia sądu stwierdzającego, na
    żądanie zbywcy, obowiązek nabywcy złożenia stosownego oświadczenia woli. Tak więc
    w przypadku odstąpienia od umowy konieczne jest dokonanie zwrotnego przeniesienia
    własności nieruchomości na wcześniejszego zbywcę.
    Z zacytowanych przepisów wynika, że w przypadku skorzystania z ustawowego prawa
    do odstąpienia od umowy wzajemnej z powodu wady fizycznej rzeczy sprzedanej strony
    tej umowy zobowiązane są do wzajemnych świadczeń, którymi po stronie
    odstępującego od umowy nabywcy rzeczy są nie tylko koszty nabycia, ale również inne
    poniesione przez niego, w tym wydatki związane z nabyciem tej rzeczy oraz nakłady na
    niej poniesione. Przy czym świadczenia te stanowią co do zasady zwrot wcześniej
    poniesionych wydatków związanych z nabyciem rzeczy oraz jej posiadaniem.
    Z opisu sprawy wynika, że (...) września 2024 r. zawarła Pani umowę, na mocy której
    nabyła prawo własności lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość
    oraz udział wynoszący 2/32 w nieruchomości obejmującej drogę dojazdową do
    budynku, w którym znajduje się lokal. Z prawem własności lokalu związany był udział
    we współwłasności nieruchomości wspólnej (gruntu i części budynku i urządzenia nie
    służące wyłącznie do użytku właścicieli lokali). Po zawarciu umowy sprzedaży ustalono
    przy pomocy rzeczoznawcy budowlanego, że nabyty lokal mieszkalny i nieruchomość
    wspólna mają wady fizyczne. W związku z tym faktem, wezwała Pani stronę sprzedającą
    do usunięcia wad fizycznych przedmiotu umowy z zagrożeniem, że brak ich usunięcia w
    wyznaczonym terminie, skutkował będzie złożeniem oświadczenia o odstąpieniu od
    umowy. Zobowiązania z zawartej umowy sprzedaży nie zostały wykonane w całości,
    albowiem tylko Pani zrealizowała swoje zobowiązanie do zapłaty ceny sprzedaży,
    natomiast strona sprzedająca nie zrealizowała zobowiązania do wydania przedmiotu
    umowy sprzedaży. Wobec bezskutecznego upływu terminu do usunięcia wad, na
    podstawie art. 560 § 1 k.c., złożyła Pani (...) listopada 2024 r. w formie aktu notarialnego,
    oświadczenie o odstąpieniu od umowy sprzedaży z (...) września 2024 r., a strona
    sprzedająca oświadczenie to przyjęła. Wskutek odstąpienia od umowy sprzedaży,
    własność nieruchomości została zwrotnie przeniesiona na stronę sprzedającą, zaś
    środki pieniężne stanowiące cenę zakupu zostały Pani zwrócone.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam że w opisanej sytuacji w związku z
    odstąpieniem od umowy sprzedaży z powodu wad fizycznych nieruchomości oraz
    zwrotnym przeniesieniem własności nieruchomości na podstawie oświadczenie
    złożonego w formie aktu notarialnego o odstąpieniu od umowy sprzedaży, nie powstaje
    przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Nie uzyskuje Pani bowiem świadczenia, które mogłoby zostać uznane
    za trwałe przysporzenie w Pani majątku, powodujące zwiększenie Pani aktywów czy też
    zmniejszenie pasywów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.