Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.396.2025.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Opodatkowanie odprawy i rekompensaty.
Słowa kluczowe: odprawy-odprawa pieniężna
odprawy-odprawa pracownicza
pracownik
rekompensata
sądy
ugody-ugoda sądowa
umowa-wypowiedzenie umowy
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 2 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 20 maja 2025 r. (wpływ 21 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanów faktycznych
    Wnioskodawczyni była pracownikiem spółki (...) sp. z o.o. w (...) (dalej „pracodawca”).
    Umowa o pracę na czas nieokreślony została zawarta pomiędzy stronami 11 września
    2011 r. Następnie 7 listopada 2023 r. pracodawca wręczył Wnioskodawczyni oświadczenie
    o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie natychmiastowym na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.
    p.
    Na skutek odwołania (pozwu) wniesionego przez Wnioskodawczynię, od otrzymanego
    oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, prowadzono postępowanie sądowe przed
    Sądem Rejonowym (...), V Wydziałem Pracy pod sygn. akt (...). W pozwie Wnioskodawczyni
    domagała się m.in. zasądzenia odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za
    trzymiesięczny okres wypowiedzenia, tj. w wysokości (...) zł. Pozew Wnioskodawczyni
    oparty był na przepisie art. 56 § 1 k.p., zgodnie z którym, pracownikowi, z którym
    rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o
    rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do
    pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub
    odszkodowaniu orzeka sąd pracy. Z kolei na podstawie przepisu art. 58 zdanie 1 k.p.
    odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres wypowiedzenia.
    8 listopada 2024 r. Wnioskodawczyni podpisała z pracodawcą ugodę przed mediatorem
    sądowym, która to ugoda została następnie zatwierdzona przez Sąd Rejonowy (...), Wydział
    V Pracy (dalej „ugoda”).
    Stosownie do przepisu art. 183 (15) § 1 k.p.c. ugoda zawarta przed mediatorem, po jej
    zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną ugody zawartej przed sądem. Ugoda zawarta
    przed mediatorem, którą zatwierdzono przez nadanie jej klauzuli wykonalności, jest
    tytułem wykonawczym. Na mocy powołanej ugody pracodawca zobowiązał się do
    wypłacenia Wnioskodawczyni dwóch świadczeń pieniężnych:
    1) w terminie do dnia 31 stycznia 2025 r. jednorazowej odprawy w łącznej kwocie (...)
      netto z tytułu rozwiązania z Powódką w dniu 7 listopada 2023 r. w trybie
      natychmiastowym umowy o pracę przez pracodawcę oraz
    2) w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody, rekompensaty pieniężnej w kwocie (...)
      netto. Rekompensatę, o której mowa w zdaniu poprzedzającym pracodawca wypłacił
      jako następstwo zrzeczenia się przez Wnioskodawczynię wszelkich roszczeń
      wynikających ze stosunku pracy.
    Z kolei w § 1 ust. 8 ugody strony doprecyzowały, że kwoty opisane w ust. 1 i 2 niniejszej
    ugody („odprawa” oraz „rekompensata”) w pełni zaspokajają wszelkie roszczenia
    Wnioskodawczyni względem pracodawcy, w tym objęte pozwem w sprawie o sygn. akt: (...)
    i potencjalnymi innymi roszczeniami dotyczącymi relacji Wnioskodawczyni z pracodawcą.

    W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawczyni zamierza prawidłowo rozliczyć
    ewentualny podatek dochodowy od osób fizycznych, stojąc jednak na stanowisku, że w
    niniejszej sprawie obydwa świadczenia pieniężne („odprawa” / „rekompensata”) podlegają
    zwolnieniu z przedmiotowego podatku, a co najmniej część otrzymanej „odprawy”
    odpowiadająca wysokości odszkodowania za trzymiesięczny okres wypowiedzenia (...).
    W uzupełnieniu wniosku podała Pani następujące informacje:
    Rekompensatę pracodawca wypłacił 18 listopada 2024 r. odprawę natomiast 23 stycznia
    2025 r.
    W zawartej ugodzie wskazano, że pracodawca wypłaci Wnioskodawczyni odprawę oraz
    rekompensatę z uwagi na rozwiązanie z Wnioskodawczynią w trybie natychmiastowym
    umowy o pracę przez Spółkę. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie natychmiastowym
    reguluje przepis art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.
    Przeważająca - całościowa kwota jaką na mocy ugody otrzymała Wnioskodawczyni
    (odprawa oraz rekompensata) w wysokości (...) zł nie została określona dowolnie przez
    strony ugody, lecz na podstawie przepisów Kodeksu pracy oraz regulacji
    wewnątrzzakładowych, o których mowa w przepisie art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Wypłacone
    kwoty zawierały;
    - odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia należnego Wnioskodawczyni za
      trzymiesięczny okres wypowiedzenia w wysokości (...) zł (...). W dacie wręczenia
      Wnioskodawczyni przez pracodawcę oświadczenia z przepisu art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu
      pracy, Wnioskodawczyni otrzymywała bowiem miesięczne wynagrodzenie brutto w
      wysokości (...) zł. Wysokość odszkodowania ustalana jest na podstawie przepisu art. 56
      § 1 Kodeksu pracy w związku z przepisem art. 58 Kodeksu pracy oraz była dochodzona
      przez Wnioskodawczynię w ramach postępowania sądowego o sygn. akt (...), które to
      postępowanie zakończono analizowaną ugodą zawartą przed mediatorem i
      zatwierdzoną przez Sąd;
    - odprawę w wysokości wynagrodzenia należnego Wnioskodawczyni za pięciomiesięczny
      okres wypowiedzenia oraz jednomiesięczne wynagrodzenie, w łącznej wysokości (...)
      zł, zostały ustalone w oparciu o postanowienie § 9 ust. 1 i 2 lit. b) i ust. 3 Zakładowego
      Układu Zbiorowego Pracy. Zgodnie z powołanymi postanowieniami Zakładowego
      Układu Zbiorowego Pracy w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę przez
      pracodawcę na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników, pracodawca wypłaci pracownikowi (którego jak Wnioskodawczyni okres
      zatrudnienia wynosił co najmniej 10 lat), odprawę w wysokości wynagrodzenia za
      pięciomiesięczny okres wypowiedzenia przy zachowaniu jednomiesięcznego okresu
      wypowiedzenia. Tym samym w oparciu o przywołane postanowienia Zakładowego
      Układu Zbiorowego Pracy strony wyliczyły kwotę (...); następnie w drodze wzajemnych
      ustępstw pracodawca „zaokrąglił” całość kwot wypłaconych Wnioskodawczyni
      (odprawa + rekompensata) do kwoty (...) zł. dopłacając Wnioskodawczyni (poza
      Kodeksem pracy oraz Zakładowym Układowym Zbiorowym Pracy) kwotę (...) zł;
    - zatem kwota (...) zł dopłacona przez pracodawcę została dowolnie ustalona przez
      strony, tak samo jak na prośbę pracodawcy w ugodzie określono, że tytułem odprawy
      Wnioskodawczyni otrzyma kwotę (...) zł, a tytułem rekompensaty kwotę (...) zł
      (dowolnie określono nazewnictwo obydwu świadczeń niezależnie od faktycznych
      ustaleń stron). Faktycznie jednak ustalając łączną wysokość kwot wypłaconych
      Wnioskodawczyni strony bazowały na ww. przepisach Kodeksu pracy oraz powołanych
      postanowieniach Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy.
    Zarówno odprawa, jak i rekompensata, jak wskazano powyżej dotyczą szkody
    rzeczywistej. Gdyby bowiem pracodawca rozwiązał z Wnioskodawczynią umowę o pracę w
    normalnym trybie (z zachowaniem okresu wypowiedzenia), z uwagi na przyczyny leżące
    po stronie pracodawcy, to zgodnie z przepisami Kodeksu pracy oraz postanowień

    Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy, Wnioskodawczyni otrzymałaby kwotę (...) zł
    (wynagrodzenie za trzymiesięczny okres wypowiedzenia / odprawa w wysokości
    pięciomiesięcznego wynagrodzenia oraz jednomiesięczne wynagrodzenie). Tym samym na
    skutek rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę w trybie natychmiastowym,
    Wnioskodawczyni poniosła szkodę rzeczywistą poprzez utratę możliwości otrzymania ww.
    świadczeń pieniężnych (związek przyczynowy).
    Wypłacone świadczenia nie było ustalane w oparciu o korzyści jakie Wnioskodawczyni
    mogła uzyskać z tytułu zatrudnienia (świadczenia otrzymywane od pracodawcy np.
    premie, dodatek funkcyjny etc. ). Natomiast w ramach ugody Wnioskodawczyni
    oświadczyła, że pokrycie szkody rzeczywistej rekompensuje też utracone korzyści
    (potencjalnie inne roszczenia wynikające ze stosunku pracy).
    Pytania
    1) Czy z uwagi na odszkodowawczy charakter odprawy i rekompensaty wypłaconej przez
      pracodawcę Wnioskodawczyni, na mocy ugody zawartej przed mediatorem sądowym i
      zatwierdzonej następnie przez sąd, świadczenia te w całości podlegają zwolnieniu z
      podatku dochodowego od osób fizycznych do wysokości określonej w tej ugodzie na
      podstawie art. 21 ust. 1 pkt. 3b) PDOFizU, tj. odpowiednio (...) zł oraz (...) zł?
    2) Czy mając na uwadze, że Wnioskodawczyni otrzymała w ramach odprawy także
      świadczenie odpowiadające wysokości ustawowego odszkodowania za
      nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, to czy zwolnieniu z
      podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 PDOFizU,
      podlegałaby część tej odprawy w wysokości (...) zł?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, dokonując wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b PDOFizU należy
    mieć na uwadze, że o charakterze danego świadczenia nie przesądza sama jego nazwa, a
    rzeczywisty charakter świadczenia. Na gruncie zastosowania powołanych przepisów
    należy badać oprócz ich podstawy prawnej także charakter i funkcje świadczeń żeby
    ocenić, czy są one zwolnione od podatku.
    W orzecznictwie sądowym w odniesieniu do pojęcia odszkodowania na gruncie art. 21 ust.
    1 pkt 3 PDOFizU ukształtował się pogląd, że dotyczy ono wyłącznie odszkodowania
    mającego na celu naprawienie szkody rzeczywistej (damnum emergens). Specyfika prawa
    podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych strat
    (damnum emergens) i odszkodowanie z tytułu utraconego zysku (lucrum cessans). To
    pierwsze służy przywróceniu stanu majątku, który istniał przed wystąpieniem szkody.
    Celem drugiego jest natomiast doprowadzenie do uzyskania przysporzenia, które
    wcześniej nie zostało otrzymane (mimo że powinno). Faktyczny przyrost majątku
    następuje więc w drugim z opisanych przypadków, gdyż tylko w nim dochodzi do
    otrzymania (po raz pierwszy) określonego przysporzenia. Rekompensata poniesionych
    strat ma natomiast służyć nie uzyskaniu, lecz odzyskaniu utraconego majątku. Celem
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 PDOFizU jest więc uniknięcie sytuacji, w której do
    poszkodowanego nie trafiłaby w całości równowartość uszczerbku w majątku, a stałoby
    się tak wówczas, gdyby odszkodowanie w tym zakresie podlegało opodatkowaniu. Co
    więcej, biorąc pod uwagę fakt, że odszkodowanie służy naprawieniu szkody w majątku
    obejmującym z reguły dochód opodatkowany, brak zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3
    PDOFizU mógłby wiązać się z opodatkowaniem po raz kolejny tego samego dochodu. W
    związku z tym uznać trzeba, że powołany przepis ma zastosowanie w przypadku
    otrzymania odszkodowania z tytułu poniesionych strat. Jednocześnie nie stanowi on
    podstawy do zwolnienia odszkodowania służącego zrekompensowaniu utraconych
    korzyści. Takie odszkodowanie powinno być bowiem opodatkowane, gdyż w przeciwnym
    razie podatnik, który korzyść utracił, znalazłby się w sytuacji korzystniejszej niż podatnik,
    który korzyść osiągnął (zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 13 września 2018
    r., I ACa 207/18, LEX nr 2574966, wyrok NSA z 20 września 2017 r. II FSK 2517/16).

    Z kolei przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b mówi o „innych odszkodowaniach lub
    zadośćuczynieniach”, stanowiąc, że wolne od podatku dochodowego są inne
    odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej
    do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub
    zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Przez określenie „inne” należy rozumieć te odszkodowania czy też zadośćuczynienia,
    których wprost nie wymieniono w katalogu zwolnień podatkowych. Przyjmuje się, że
    przepisy prawa podatkowego podlegają wykładni, w której co do zasady stosuje się
    wykładnię językową, a dopiero gdy brak jest możliwości ustalenia zakresu normy prawnej
    na podstawie jej literalnego brzmienia, możliwe jest sięgnięcie do wykładni systemowej,
    czy funkcjonalnej (por. uchwała NSA z 17 stycznia 2011 r., II FPS 2/10). W uchwale tej NSA
    wyjaśnił, że na gruncie prawa podatkowego ze względu na jego tetyczny i z istoty swojej
    ingerencyjny charakter, przyznać należy pierwszeństwo zasadzie wykładni gramatycznej
    (językowej), ograniczając dyrektywy odstępstwa od językowego sensu interpretowanego
    przepisu do przesłanek klasycznych gdy wykładnia językowa prowadzi do rozstrzygnięcia
    absurdalnego, niedorzecznego, gdy godzi w cel instytucji prawnej (podważa ratio legis
    przepisu), gdy pomija oczywisty błąd legislacyjny oraz gdy prowadzi do sprzeczności z
    fundamentalnymi wartościami konstytucyjnymi (por L. Morawski, „Zasady wykładni
    prawa”, Toruń 2006. s. 78-79). Tak więc inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
    otrzymane na podstawie ugody sądowej, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b obejmują
    każde odszkodowanie lub zadośćuczynienie, a nie tylko te, które wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw. Pojęcie „innych odszkodowań lub zadośćuczynień” należy rozumieć jako
    odszkodowania lub zadośćuczynienia niewymienione w poprzednich jednostkach
    redakcyjnych i obejmujące szerszy pojęciowo zakres, wykraczający poza regulacje przyjęte
    w Kodeksie cywilnym.
    Dokonanie kwalifikacji materialnoprawnej danego zdarzenia prawnego wymaga
    uprzedniego jego odtworzenia w postępowaniu dowodowym przy zachowaniu wszelkich
    reguł wyznaczonych przepisami prawa procesowego W niniejszej sprawie, zasadniczą
    kwestią, w kontekście wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b PDOFizU jest ustalenie
    rzeczywistego charakteru świadczeń jakie Wnioskodawczyni otrzymała na mocy ugody z 8
    listopada 2024 r zawartej przed mediatorem sądowym i zatwierdzonej następnie przez
    Sąd Rejonowy (...). Wydział V Pracy. Wskazać bowiem należy, że pierwsze z tych dwóch
    roszczeń tj. „odprawa” wypłacona Wnioskodawczyni na podstawie § 1 ust. 3 ugody nie
    spełnia cech odpraw wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt. 3 lit. a)-g) PDOFizU. W szczególności
    otrzymana przez Wnioskodawczynię „odprawa” nie została wypłacona przez pracodawcę
    w następstwie skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę bądź na podstawie
    przepisów o szczególnych zasadach rozwiązania z pracownikiem stosunków pracy z
    przyczyn niedotyczących pracowników. Wyraźnie bowiem w treści ugody wskazano, że
    wypłacenie „odprawy” jest następstwem rozwiązania z Wnioskodawczynią (7 listopada
    2023 r.), przez pracodawcę umowy o pracę w trybie natychmiastowym. W tym znaczeniu
    strony ugody odwołały się do pojęć charakterystycznych dla przepisów Kodeksu pracy,
    uzależniając wypłacenie Wnioskodawczyni „odprawy” od nieuzasadnionego zastosowania
    przez pracodawcę trybu określonego w przepisie art. 52 § 1 pkt 1) k.p. Z kolei drugie ze
    świadczeń pieniężnych otrzymanych przez Wnioskodawczynię, to „rekompensata” z § 1
    ust. 4 ugody pracodawca wypłacił jako następstwo zrzeczenia się przez Wnioskodawczynię
    wszelkich roszczeń wynikających ze stosunku pracy. W postępowaniu sądowym
    prowadzonym przed Sądem Rejonowym (...) Wydziałem V Pracy Wnioskodawczyni
    dochodziła bowiem od pracodawcy przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach
    oraz zapłaty odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia za okres

    wypowiedzenia, tj. w ustawowej wysokości (...) zł. Nadto, Wnioskodawczyni zgłaszała
    pracodawcy roszczenie o zapłatę odszkodowania uzupełniającego wynikającego z
    bezprawnego uniemożliwienia wnioskodawczyni dalszego świadczenia stosunku pracy.
    Łączną wysokość swoich roszczeń wyliczonych zarówno w oparciu o przepisy Kodeksu
    Pracy (art. 56 i 58 k.p). jak i przepisy wewnątrzzakładowe Wnioskodawczyni określiła na
    łączną kwotę (...) zł i taką kwotę ostatecznie wypłacił pracodawca na mocy zawartej ugody.
    Powyższe wynika także z § 1 ust. 8 ugody, w którym to strony tej ugody wskazały, że strony
    zgodnie oświadczają, że kwoty opisane w ust. 1 i 2 niniejszej ugody („odprawa” /
    „rekompensata”) w pełni zaspokajają wszelkie roszczenia Wnioskodawczyni względem
    pracodawcy, w tym objęte pozwem w sprawie o sygn. akt: (...) i potencjalnymi innymi
    roszczeniami dotyczącymi relacji Wnioskodawczyni z pracodawcą. Wnioskodawczyni stoi
    zatem na stanowisku, że wszystkie kwoty wypłacone przez pracodawcę na podstawie
    ugody zawartej przed mediatorem sądowym 8 listopada 2024 r. powinny podlegać
    zwolnieniu przedmiotowemu od podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym
    mowa w art 21 ust. 1 pkt 3b) PDOFizU. Decydujący bowiem jest charakter świadczeń
    wypłaconych przez pracodawcę Wnioskodawczyni, a konkretnie ich odszkodowawczy
    charakter. Nadto, obydwa świadczenia zostały zawarte w ugodzie zawartej przed
    mediatorem sądowym, która to ugoda została następnie zatwierdzona przez Sąd
    Rejonowy (...), Wydział V Pracy.
    Stosownie do przepisu art. 183(15) § 1 k.p.c. ugoda zawarta przed mediatorem, po jej
    zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną ugody zawartej przed sądem. Zatem spełnione
    zostały wszystkie przesłanki warunkujące uzyskanie zwolnienia przedmiotowego z art. 21
    ust. 1 pkt 3b) PDOFizu. Niezależnie od powyższego, Wnioskodawczyni z ostrożności zadaje
    pytanie czy mając na uwadze, że Wnioskodawczyni otrzymała w ramach odprawy także
    świadczenie odpowiadające wysokości ustawowego odszkodowania za nieuzasadnione
    rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, to czy zwolnieniu z podatku
    dochodowego od osób fizycznych podlegałaby część wypłaconej odprawy w kwocie (...) zł?
    Zdaniem Wnioskodawczyni za takim stanowiskiem przemawiają następujące argumenty.
    Treść § 1 ust. 3 ugody nie pozostawia wątpliwości, że odprawa została wypłacona
    Wnioskodawczyni w związku z nieuzasadnionym rozwiązaniem umowy o pracę w trybie
    natychmiastowym. Z kolei pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie,
    przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o
    odszkodowanie. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia (art. 56 i art. 58 k.p.).
    W przypadku Wnioskodawczyni trzymiesięczny okres wypowiedzenia odpowiada kwocie
    (...) zł. W pozwie jaki Wnioskodawczyni wniosła do Sądu Rejonowego (...), Wnioskodawczyni
    domagała się też od pracodawcy zapłaty odszkodowania w wysokości (...) zł. Niewątpliwie
    też § 1 ust. 8 ugody wskazuje, że wypłacona „odprawa" obejmuje roszczenia jakie
    Wnioskodawczyni dochodziła w ramach postępowania sądowego prowadzonego pod
    sygn. akt (...), a zatem także kwotę odszkodowania w wysokości określonej przepisami
    prawa pracy.
    W ocenie Wnioskodawczyni nie ma w tej sytuacji znaczenia fakt, że ugoda posługuje się
    pojęciami „odprawy" i „rekompensaty", skoro z przywołanych postanowień ugody
    jednoznacznie wynika, że świadczenia te zostały wypłacone jako następstwa
    nieuzasadnionego rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę w trybie
    natychmiastowym. Nadto, świadczenia te dochodzone były przez Wnioskodawczynię w
    ramach postępowania sądowego o sygn. akt (...), a wysokość odszkodowania jest
    ustawowo limitowana w zakresie wskazanym w przepisach art. 56 i art. 58 k.p.
    W tych okolicznościach Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że zwolnieniu
    przedmiotowemu z podatku dochodowego, na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3)
    PDOFizU, powinna podlegać co najmniej część otrzymanej „odprawy” w wysokości (...) zł.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    W myśl art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
    1) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    2) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub
    zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować

    odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów
      zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Podkreślić trzeba, że zwolnienie z opodatkowania przychodów jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą
    bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.
    W związku z tym tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art.
    21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na
    zastosowanie tego zwolnienia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    - otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    - odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art.
      9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    - wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    - nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:
      Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób
      oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w
      orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to
      należy uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie
      treści. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
      rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
      fizycznych miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne
      staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do
      przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz.
      1360 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez
    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu

    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej - wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 50,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                      1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41
      ; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:

      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz w Kodeksie cywilnym pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym
    Trybunał Konstytucyjny uznał, że:
      Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
      stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji
      (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne
    pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego
    wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do
    ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy,
    niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała.
    Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania
    ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z
    prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym
    lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w
    przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu
    charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego
    pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    W opisie stanów faktycznych wskazała Pani, że 7 listopada 2023 r. pracodawca wręczył
    Pani oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie natychmiastowym na podstawie
    art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Wniosła Pani pozew do sądu stanowiący odwołanie od
    otrzymanego oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, w którym domagała się Pani m.
    in. zasądzenia odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za trzymiesięczny okres
    wypowiedzenia. Pozew oparty był na przepisie art. 56 § 1 Kodeksu pracy. 8 listopada 2024
    r. podpisała Pani z pracodawcą ugodę przed mediatorem sądowym, która to ugoda
    została następnie zatwierdzona przez sąd, na mocy której pracodawca zobowiązał się do
    wypłacenia Pani dwóch świadczeń pieniężnych:
    1) jednorazowej odprawy w łącznej kwocie 90 000 zł netto, z tytułu rozwiązania w trybie
      natychmiastowym umowy o pracę przez pracodawcę oraz
    2) rekompensaty pieniężnej w kwocie 30 000 zł netto, jako następstwo zrzeczenia się
      przez Panią wszelkich roszczeń wynikających ze stosunku pracy.
    Dodatkowo w ugodzie zapisano, że ww. kwoty w pełni zaspokajają Pani wszelkie
    roszczenia względem pracodawcy, w tym objęte pozwem i potencjalnymi innymi
    roszczeniami dotyczącymi Pani relacji z pracodawcą.
    W ugodzie wskazano również, że pracodawca wypłaci Pani odprawę oraz rekompensatę z
    uwagi na rozwiązanie z Panią w trybie natychmiastowym umowy o pracę przez Spółkę.
    Rozwiązanie umowy o pracę w trybie natychmiastowym reguluje przepis art. 52 § 1 pkt 1
    Kodeksu pracy.
    Pomimo że w opisie stanów faktycznych wskazała Pani na podstawie jakich przepisów
    Kodeksu pracy oraz postanowień Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy została ustalona
    wysokość odprawy i rekompensaty, to nie można uznać, że świadczenia te zostały

    wypłacone na podstawie tych przepisów. Powołane przez Panią przepisy Kodeksu pracy
    oraz postanowienia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy były jedynie podstawą do
    określenia wysokości Pani roszczenia w stosunku do pracodawcy, a nie podstawą prawną
    do ustalenia wysokości świadczeń określonych w ugodzie.
    Dlatego nie ma możliwości sprecyzowania na gruncie powołanego powyżej Kodeksu pracy
    podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. Wobec tego zawarta między Panią
    a byłym pracodawcą ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odprawy i rekompensaty wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody,
    których wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku
    pracy, ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku ostatecznego
    rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Kwoty te nie stanowią rekompensaty za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego)
    sposobu rozwiązania umowy o pracę, w ugodzie ujęto – jak wskazano w opisie zdarzenia –
    że kwoty opisane w ust. 1 i 2 niniejszej ugody („odprawa” oraz „rekompensata”) w pełni
    zaspokajają Pani wszelkie roszczenia względem pracodawcy, w tym objęte pozwem i
    potencjalnymi innymi roszczeniami dotyczącymi Pani relacji z pracodawcą.
    Odszkodowanie to ma więc – de facto – zrekompensować zarobek, jaki mogłaby Pani
    otrzymać, gdyby do sporu prowadzącego w efekcie do rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe stwierdzam, że otrzymane przez Panią odprawa i rekompensata
    wynikające z zawartej ugody sądowej, nie stanowią odszkodowania/zadośćuczynienie,
    którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust.
    1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do wypłaconych kwoty nie ma
    również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej
    ustawy. Świadczenia te, co prawda zostały wypłacone na podstawie ugody sądowej,
    jednak nie stanowią odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym
    przepisie. Nie dotyczą one, bowiem szkody rzeczywistej, lecz mają rekompensować
    pracownikowi utracone przez niego spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za
    pracę. Zatem, wypłacona na Pani rzecz kwota, wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie
    korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota ta powinna
    być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego świadczenia
    miała źródło w uprzednio łączącym Panią z pracodawcą stosunku pracy. Tym samym
    wypłacona kwota stanowi dla Pani przychód ze stosunku pracy podlegający
    opodatkowaniu.
    W konsekwencji, jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku od kwot odprawy i
    rekompensaty wypłaconych na podstawie ugody z pracodawcą.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzeń.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią wyroków , wskazać należy, że stanowisko
    przyjęte w tych orzeczeniach nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej naszego
    stanowiska. Powyższe wynika przede wszystkim z przeszkód natury formalnoprawnej.
    Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w
    orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub
    przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.