Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDWPT.4011.206.2025.2.SK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-29
Teza: Ustalenie obowiązku podatkowego w Polsce; przychód z
tytułu zawartej z polskim zleceniodawcą umowy zlecenia,
która była wykonywana zdalnie na terytorium Norwegii i
Szwecji.
Słowa kluczowe: Norwegia
Szwecja
nierezydent
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-certyfikat rezydencji
rezydent podatkowy
umowa-umowa zlecenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2b-pkt 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. złożyła Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 22 września 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem z 24
    września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Posiada Pani obywatelstwo polskie. W 2024 r. nie miała Pani w Polsce nieograniczonego
    obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o PIT. Nie przebywała Pani
    w Polsce ponad 183 dni i nie posiadała tu ośrodka interesów życiowych. Miejsca pobytu w
    2024 r.: Norwegia - styczeń do końca kwietnia 2024 r. (ok. 120 dni); Szwecja - od maja do
    końca 2024 r. (ok. 210 dni); Polska - łącznie ok. 2 miesiące w różnych krótkich pobytach. W
    żadnym z państw nie przebywała Pani w 2024 r. nieprzerwanie powyżej 183 dni.
    Zatrudnienie i rezydencja podatkowa: Od 1 października 2021 r. jest Pani zatrudniona w
    Norwegii. Do 12 listopada 2024 r. mieszkała Pani pod adresem: ..., ..., ..., Norwegia. Od 13
    listopada 2024 r. wskazany został adres korespondencyjny: ..., ... ... (nie miejsce
    faktycznego zamieszkania). Od 1 czerwca 2024 r. faktycznie zamieszkuje Pani w Szwecji w
    ramach oddelegowania na staż naukowy. Mieszkanie w Szwecji ma charakter tymczasowy.
    Norwegia traktowała Panią jak rezydenta podatkowego - była Pani tam zatrudniona,
    ubezpieczona i opodatkowana z tytułu miejsca zamieszkania. Nie posiadała Pani
    certyfikatu rezydencji podatkowej, ale w maju 2024 r. wystąpiła o jego wydanie. Norweski
    urząd poinformował, że będzie to możliwe po zakończeniu rozliczenia za lata 2022/2023.
    Powiązania osobiste i majątkowe: Polska - brak centrum interesów życiowych; brak
    nieruchomości; rachunek bankowy; ubezpieczenia; kredyt studencki; samochód o niskiej
    wartości; pobyt wyłącznie czasowy. Norwegia - miejsce stałego zamieszkania do maja 2024
    r.; zatrudnienie; rachunek bankowy; ubezpieczenia. Szwecja - od czerwca 2024 r. pobyt
    czasowy; wynajem mieszkania na czas oddelegowania; brak nieruchomości i aktywów
    trwałych. Aktywność społeczna/polityczna/kulturalna: w 2024 r. brak działalności tego typu
    w Polsce, Norwegii i Szwecji. Umowa zlecenia z polską Spółką: Od 11 marca 2024 r. do 31
    stycznia 2025 r. wykonywała Pani pracę badawczo-analityczną na podstawie umowy
    zlecenia (1/2 etatu) zawartej ze Spółką siedzibą w ..., ok. 90% prac wykonywano zdalnie -
    do końca kwietnia z Norwegii, od czerwca z mieszkania w Szwecji; ok. 10% prac
    wykonywano w Polsce, w siedzibie spółki, podczas incydentalnych wizyt służbowych.
    Spółka nie posiada siedziby ani zakładu poza Polską. Wynagrodzenie wypłacała polska
    spółka. W 2024 r. nie prowadziła Pani działalności gospodarczej, nie posiadała w Polsce
    stałej placówki. Incydentalne wizyty w laboratorium w Polsce nie miały charakteru stałego
    miejsca prowadzenia działalności.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W piśmie z 22 września 2025 r. udzieliła Pani odpowiedzi na następujące pytania:

      a) Kiedy (należy wskazać datę) wyjechała Pani do Norwegii?
        Odpowiedź: Wyjechała Pani do Norwegii 1 października 2021 r., w związku z
        podjęciem zatrudnienia.
      b) Czy wyjechała Pani do Norwegii z zamiarem stałego pobytu, czy tylko w związku z
        możliwością korzystniejszego zarobkowania?
      Odpowiedź: Wyjechała Pani do Norwegii z zamiarem stałego pobytu, w związku z
      długoterminowym zatrudnieniem. Nie był to wyjazd krótkoterminowy ani tymczasowy
      w celu uzyskania korzystniejszych zarobków.
      c) Czy w związku z wyjazdem do Norwegii nastąpiło Pani trwałe przesiedlenie na pobyt
        stały, czy jednak zamierza Pani wrócić do Polski – jeżeli tak, to od kiedy?
      Odpowiedź: W związku z wyjazdem do Norwegii nastąpiło Pani trwałe przesiedlenie na
      pobyt stały. Nie zamierza Pani wrócić do Polski.
      d) Czy posiada Pani dokumenty potwierdzające miejsce Pani zamieszkania w Norwegii
        w okresie obejmującym wniosek? Jeśli tak, jakie są to dokumenty?
      Odpowiedź: Tak, posiada Pani umowę o pracę w Norwegii oraz umowę najmu
      mieszkania w Norwegii, obowiązującą do momentu wyjazdu do Szwecji.
      e) Od kiedy (należy wskazać konkretną datę) zamieszkuje Pani w Szwecji?
        Prosimy o jednoznaczną odpowiedź na zadane powyżej pytanie.
        Zauważyć bowiem należy, że we wniosku z 11 sierpnia 2025 r. podała Pani, że:
        (...) Miejsca pobytu w 2024 r.: (...), Szwecja – od maja do końca 2024 r. (ok. 210 dni)
        (...)
        Następnie w dalszej części opisu wskazała Pani że:
        (...) Od 1 czerwca 2024 r. Wnioskodawca faktycznie zamieszkuje w Szwecji (...)
        Stwierdzić należy, że wyżej wymienione informacje są niespójne i wzajemnie się
        wykluczają, z ich treści bowiem nie wynika jednoznacznie od kiedy przebywa Pani w
        Szwecji.
        W związku z powyższym, uzupełniając wniosek należy jednoznacznie i w sposób
        niebudzący wątpliwości doprecyzować opis stanu faktycznego o powyższą
        informację.
      Odpowiedź: Umowę najmu mieszkania w Szwecji zawarła Pani od 1 maja 2024 r.,
      natomiast faktyczne zamieszkanie rozpoczęła 1 czerwca 2024 r. Okres przeprowadzki
      obejmował czas urlopu oraz wyjazd na konferencję w Kanadzie, dlatego rzeczywiste
      zamieszkanie nastąpiło od 1 czerwca 2024 r.
      f) Czy miała Pani w Norwegii, Szwecji, czy w Polsce, osoby bliskie (męża, partnera,
        dzieci, inne osoby z rodziny, przyjaciół)? Czy z kimś z tych osób prowadziła Pani
        wspólne gospodarstwo domowe?
      Odpowiedź: W Norwegii miała Pani przyjaciół, w Szwecji przyjaciół, a w Polsce mamę. Z
      żadną z tych osób nie prowadziła Pani wspólnego gospodarstwa domowego.
      g) W którym państwie (Norwegii, Szwecji czy w Polsce) miała Pani większe zobowiązania
        handlowe i gospodarcze, np. z tytułu korzystania z mediów, różnego rodzaju umów
        i jakiego rodzaju to były zobowiązania?
      Odpowiedź: Do końca maja 2024 r. - Norwegia: umowa najmu mieszkania, opłaty za
      media i Internet, abonament telefoniczny, ubezpieczenia osobiste, ubezpieczenie dla
      psa i samochodu. Od maja 2024 r. - Szwecja: umowa najmu mieszkania (zamieszkanie
      od 1 czerwca). Polska: kredyt studencki, rachunek bankowy oraz samochód o niskiej
      wartości z ubezpieczeniem OC.

      h) Czy i w którym państwie (Norwegii, Szwecji, czy w Polsce) realizowała Pani swoje
        zainteresowania, hobby, wypoczynek itp.?
      Odpowiedź: Realizowała Pani je w krajach faktycznego miejsca zamieszkania, tj. w
      Norwegii do końca maja 2024 r. oraz w Szwecji od czerwca 2024 r. W Polsce nie
      realizowała Pani tych aktywności, poza krótkimi wizytami prywatnymi.
      i) Czy i w którym państwie (Norwegii, Szwecji, czy w Polsce) przynależała Pani do
        organizacji czy klubów – prosimy podać jakich i gdzie?
      Odpowiedź: W 2024 r. nie przynależała Pani do żadnych organizacji ani klubów w
      Norwegii, Szwecji czy w Polsce.
      j) Czy i w którym z krajów (Norwegia, Szwecja, czy Polska) w okresie obejmującym
        przedmiotowy wniosek korzystała/korzysta Pani ze świadczeń zdrowotnych lub
        społecznych tych krajów?
      Odpowiedź: W 2024 r. korzystała Pani ze świadczeń zdrowotnych w Norwegii, gdzie
      była objęta ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym. W Norwegii korzystała Pani
      także ze zwolnienia lekarskiego. W Szwecji i w Polsce nie korzystała ze świadczeń
      zdrowotnych ani społecznych.
      k) W którym z krajów – Norwegii, Szwecji, czy w Polsce – miała Pani stałe miejsce
        zamieszkania w 2024 r.?
        Wyjaśniam, że według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD uważa się, że
        miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe
        ognisko domowe. Zgodnie z ww. Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość
        tego ogniska, co oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego
        trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu,
        ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki
        okres.
    Odpowiedź: Stałe miejsce zamieszkania (ognisko domowe) miała Pani w Norwegii do 31
    maja 2024 r. Od 1 czerwca 2024 r. przebywa Pani w Szwecji, gdzie wynajmuje
    mieszkanie w związku z oddelegowaniem, ale pobyt ma charakter czasowy. W Polsce
    nie posiada Pani stałego miejsca zamieszkania ani ogniska domowego.
      l) Czy umowę zlecenia w 2024 r., którą realizowała Pani z terenów Norwegii i Szwecji
        wykonywała Pani poprzez zakład położony w którymś z tych krajów, tj. miejsce
        zarządu, biuro, pomieszczenie? Jeśli tak, to czy placówka ta miała charakter stały,
        tzn. była utworzona w określonym miejscu, z pewnym stopniem trwałości?
      Odpowiedź: Nie. Umowę zlecenia wykonywała Pani wyłącznie z miejsca zamieszkania,
      bez posiadania zakładu ani stałej placówki działalności w Norwegii czy Szwecji.
      m) Czy w Polsce nadal ma Pani swoje stałe miejsce zamieszkania?
      Odpowiedź: Nie. W Polsce posiada Pani jedynie adres korespondencyjny,
      wykorzystywany wyłącznie do celów administracyjnych (m.in. kontakt z bankiem w
      sprawie kredytu studenckiego).
      n) Czy przed wyjazdem do Norwegii złożyła Pani do właściwego urzędu skarbowego
        formularz ZAP-3 informując o zmianie miejsca zamieszkania, wskazując w tym
        zakresie adres norweski?
      Odpowiedź: Nie, nie składała Pani formularza ZAP-3. W Polsce pozostawiła Pani adres
      korespondencyjny wyłącznie do celów administracyjnych.
      Pytania
      1) Czy w opisanym stanie faktycznym w 2024 r. posiadała Pani w Polsce wyłącznie
        ograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy o PIT?

      2) Czy dochód uzyskany w 2024 r. z umowy zlecenia zawartej z polską spółką,
        wykonywanej w ok. 90% z terytorium Norwegii i Szwecji (z wyjątkiem incydentalnych
        wizyt w Polsce), stanowi dochód osiągnięty na terytorium RP w rozumieniu art. 3
        ust. 2b ustawy o PIT i podlega opodatkowaniu w Polsce?
      3) W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 2 - czy jest Pani zobowiązana do
        złożenia w Polsce deklaracji podatkowej wykazującej brak dochodu do
        opodatkowania w zakresie tej umowy zlecenia?
      Pani stanowisko w sprawie
      Ad 1.
      W 2024 r. spełniała Pani przesłanki ograniczonego obowiązku podatkowego w
      rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy o PIT: nie przebywała w Polsce ponad 183 dni, nie
      posiadała tu centrum interesów życiowych ani gospodarczych, a Pani stałe miejsce
      zamieszkania znajdowało się w Norwegii (do maja 2024 r.) oraz czasowo w Szwecji (od
      czerwca 2024 r.).
      Ad 2.
      Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o PIT, dochód osiągnięty na terytorium RP obejmuje m.
      in. pracę wykonywaną fizycznie w Polsce. Praca zdalna wykonywana z Norwegii i
      Szwecji nie stanowi dochodu osiągniętego w Polsce. Opodatkowaniu w Polsce mogłaby
      podlegać jedynie część wynagrodzenia odpowiadająca pracy wykonywanej fizycznie w
      Polsce (ok. 10% czasu). Pozostała część dochodu z umowy zlecenia wykonywanej za
      granicą nie podlega opodatkowaniu w Polsce.
      Ad 3.
      Jeżeli dochód z umowy zlecenia wykonywanej z zagranicy nie podlega opodatkowaniu
      w Polsce, brak jest obowiązku składania w Polsce deklaracji podatkowej w zakresie tej
      części dochodu. Ewentualny obowiązek mógłby dotyczyć wyłącznie części
      wynagrodzenia przypadającej na pracę faktycznie wykonywaną w Polsce.
      Wniosek: Wnosi Pani o potwierdzenie, że w 2024 r. podlegała w Polsce wyłącznie
      ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, a dochód z umowy zlecenia wykonywanej
      w całości poza terytorium RP (z wyjątkiem incydentalnych wizyt) nie podlega
      opodatkowaniu w Polsce ani wykazaniu w zeznaniu podatkowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę
    i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce
    od całości swoich dochodów.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ww. ustawy, jest
    uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.

    Natomiast osoby fizyczne, które nie spełniają żadnego z kryteriów określonych w
    cytowanym wyżej art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli:
      1) nie posiadają na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych
        (ośrodka interesów życiowych) ani
      2) nie przebywają na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym,
    nie mają miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu
    omawianej ustawy, a tym samym posiadają w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy,
    czyli są zobowiązane do zapłaty podatku tylko od dochodów uzyskanych w danym roku na
    terytorium Polski.
    Z informacji przedstawionych w treści wniosku wynika, że posiada Pani obywatelstwo
    polskie. W 2024 r. nie miała Pani w Polsce nieograniczonego obowiązku podatkowego w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 i 1a ustawy o PIT. Nie przebywała Pani w Polsce ponad 183 dni i
    nie posiadała tu ośrodka interesów życiowych. Miejsca pobytu w 2024 r.:
      · Norwegia - styczeń do końca kwietnia 2024 r. (ok. 120 dni);
      · Szwecja - od maja do końca 2024 r. (ok. 210 dni);
      · Polska - łącznie ok. 2 miesiące w różnych krótkich pobytach.
    W żadnym z państw nie przebywała Pani w 2024 r. nieprzerwanie powyżej 183 dni.
    Wyjechała Pani do Norwegii 1 października 2021 r., w związku z podjęciem zatrudnienia i
    zamiarem stałego pobytu, w związku z długoterminowym zatrudnieniem. Nie był to
    wyjazd krótkoterminowy ani tymczasowy w celu uzyskania korzystniejszych zarobków. W
    związku z wyjazdem do Norwegii nastąpiło Pani trwałe przesiedlenie na pobyt stały. Nie
    zamierza Pani wrócić do Polski.
    Zatrudnienie i rezydencja podatkowa: Od 1 października 2021 r. jest Pani zatrudniona w
    Norwegii na podstawie umowy o pracę. Do 12 listopada 2024 r. mieszkała Pani pod
    adresem: ..., ..., ..., Norwegia. Od 13 listopada 2024 r. wskazany został adres
    korespondencyjny: ..., ... ... (nie miejsce faktycznego zamieszkania). Posiada Pani umowę
    najmu mieszkania w Norwegii obowiązującą do momentu wyjazdu do Szwecji. Od 1
    czerwca 2024 r. faktycznie zamieszkuje Pani w Szwecji w ramach oddelegowania na staż
    naukowy. Mieszkanie w Szwecji ma charakter tymczasowy. Umowę najmu mieszkania w
    Szwecji zawarła Pani od 1 maja 2024 r., natomiast faktyczne zamieszkanie rozpoczęła 1
    czerwca 2024 r. Okres przeprowadzki obejmował czas urlopu oraz wyjazd na konferencję
    w Kanadzie, dlatego rzeczywiste zamieszkanie nastąpiło od 1 czerwca 2024 r. Norwegia
    traktowała Panią jak rezydenta podatkowego - była tam Pani zatrudniona, ubezpieczona i
    opodatkowana z tytułu miejsca zamieszkania. Nie posiadała Pani certyfikatu rezydencji
    podatkowej, ale w maju 2024 r. wystąpiła o jego wydanie. Norweski urząd poinformował,
    że będzie to możliwe po zakończeniu rozliczenia za lata 2022/2023.
    Powiązania osobiste i majątkowe: Polska - brak centrum interesów życiowych; brak
    nieruchomości; rachunek bankowy; ubezpieczenia; kredyt studencki; samochód o niskiej
    wartości; pobyt wyłącznie czasowy. Norwegia - miejsce stałego zamieszkania do maja 2024
    r., zatrudnienie, rachunek bankowy, ubezpieczenia, umowa najmu mieszkania, opłaty za
    media i Internet, abonament telefoniczny, ubezpieczenia osobiste, ubezpieczenie dla psa i
    samochodu. Szwecja - od maja 2024 r.: umowa najmu mieszkania (zamieszkanie od 1
    czerwca), od czerwca 2024 r. pobyt czasowy, wynajem mieszkania na czas oddelegowania,
    brak nieruchomości i aktywów trwałych. Polska: kredyt studencki, rachunek bankowy oraz
    samochód o niskiej wartości z ubezpieczeniem OC.
    Stałe miejsce zamieszkania (ognisko domowe) miała Pani w Norwegii do 31 maja 2024 r.
    Od 1 czerwca 2024 r. przebywa Pani w Szwecji, gdzie wynajmuje mieszkanie w związku z
    oddelegowaniem, ale pobyt ma charakter czasowy. W Polsce nie posiada Pani stałego
    miejsca zamieszkania ani ogniska domowego. W Polsce nie ma Pani nadal swojego stałego
    miejsca zamieszkania - posiada Pani jedynie adres korespondencyjny, wykorzystywany

    wyłącznie do celów administracyjnych (m.in. kontakt z bankiem w sprawie kredytu
    studenckiego). Przed wyjazdem do Norwegii nie składała Pani formularza ZAP-3. W Polsce
    pozostawiła Pani adres korespondencyjny wyłącznie do celów administracyjnych. W
    Norwegii miała Pani przyjaciół, w Szwecji przyjaciół, a w Polsce mamę. Z żadną z tych osób
    nie prowadziła Pani wspólnego gospodarstwa domowego. Swoje zainteresowania, hobby,
    wypoczynek, etc. realizowała Pani w krajach faktycznego miejsca zamieszkania, tj. w
    Norwegii do końca maja 2024 r. oraz w Szwecji od czerwca 2024 r. W Polsce nie
    realizowała Pani tych aktywności, poza krótkimi wizytami prywatnymi.
    Aktywność społeczna/polityczna/kulturalna: w 2024 r. brak działalności tego typu w
    Polsce, Norwegii i Szwecji. W 2024 r. nie przynależała Pani do żadnych organizacji ani
    klubów w Norwegii, Szwecji czy w Polsce.
    Korzystała Pani ze świadczeń zdrowotnych w Norwegii, gdzie była objęta ubezpieczeniem
    społecznym i zdrowotnym. W Norwegii korzystała Pani także ze zwolnienia lekarskiego. W
    Szwecji i w Polsce nie korzystała ze świadczeń zdrowotnych ani społecznych.
    Umowa zlecenia z polską Spółką: Od 11 marca 2024 r. do 31 stycznia 2025 r. wykonywała
    Pani pracę badawczo-analityczną na podstawie umowy zlecenia (1/2 etatu) zawartej ze
    Spółką z siedzibą w ..., ok. 90% prac wykonywano zdalnie - do końca kwietnia z Norwegii,
    od czerwca z mieszkania w Szwecji; ok. 10% prac wykonywano w Polsce, w siedzibie spółki,
    podczas incydentalnych wizyt służbowych. Spółka nie posiada siedziby ani zakładu poza
    Polską. Wynagrodzenie wypłacała polska spółka. W 2024 r. nie prowadziła Pani
    działalności gospodarczej, nie posiadała w Polsce stałej placówki. Incydentalne wizyty w
    laboratorium w Polsce nie miały charakteru stałego miejsca prowadzenia działalności.
    Umowę zlecenia wykonywała Pani wyłącznie z miejsca zamieszkania, bez posiadania
    zakładu ani stałej placówki działalności w Norwegii, czy Szwecji.
    Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że w 2024 r. nie posiadała Pani miejsca
    zamieszkania w Polsce, lecz za granicą, tj. w Norwegii i tymczasowo w Szwecji. Ponadto,
    nie posiadała Pani na terytorium Polski centrum interesów osobistych (ośrodka interesów
    życiowych) ani nie przebywała na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
    Zatem w Polsce podlegała Pani ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym
    mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wyłącznie od
    dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Wobec powyższego, Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Z kolei ustalając Pani obowiązek podatkowy w Polsce z tytułu zawartej umowy zlecenia z
    polskim zleceniodawcą wykonywaną zdalnie z zagranicy stwierdzić należy, że na
    podstawie art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody)
      z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
      służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
      papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium

      Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
      ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
      instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym
      charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów
      (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej
      50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu
      inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
      wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Przy czym, stosownie do treści art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się przychody
      wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
      mowa w ust. 2b pkt 1-6.
    Wskazana powyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że
    Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej
    rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła
    przychodów położonych na jej terytorium. Przy czym, za dochody uzyskane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody pochodzące od polskiego płatnika,
    wypłacone osobie, która usługi określone w umowie zawartej pomiędzy stronami
    wykonuje za granicą. Zatem pod pojęciem „dochody (przychody) osiągnięte na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej” należy rozumieć również dochody (przychody) uzyskiwane na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osobę mającą ograniczony obowiązek
    podatkowy, np. dochód z tytułu wykonywania usługi (zlecenia) za granicą przez tę osobę
    na rzecz podmiotu polskiego. Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest miejscem wypłaty
    wynagrodzenia, które stanowi dochód podatnika. W tej sytuacji miejsce wypłaty stanowi
    jedno z kryteriów oceny miejsca położenia źródła przychodów.
    Jak wskazała Pani we wniosku, od 11 marca 2024 r. do 31 stycznia 2025 r. wykonywała
    Pani pracę badawczo-analityczną na podstawie umowy zlecenia (1/2 etatu) zawartej ze
    Spółką z siedzibą w Toruniu, ok. 90% prac wykonywano zdalnie - do końca kwietnia z
    Norwegii, od czerwca z mieszkania w Szwecji. Spółka nie posiada siedziby ani zakładu poza
    Polską. Wynagrodzenie wypłacała polska spółka. W 2024 r. nie prowadziła Pani
    działalności gospodarczej, nie posiadała w Polsce stałej placówki. Umowę zlecenia
    wykonywała Pani wyłącznie z miejsca zamieszkania, bez posiadania zakładu ani stałej
    placówki działalności w Norwegii, czy Szwecji.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że wynagrodzenie wypłacone przez polskiego
    zleceniodawcę na Pani rzecz (jako nierezydenta) z tytułu zawartej umowy zlecenia, która
    była wykonywana w ok. 90% z terytorium Norwegii i Szwecji, stanowi przychody osiągane
    „ze źródeł” położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 3
    ust. 2b pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należność za wykonane
    usługi regulowana była bowiem przez zleceniodawcę będącego polskim rezydentem.

    Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydenta z tytułu
    umowy zlecenia reguluje art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 29 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:
      1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w
      art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
      tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego,
      handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje
      związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
      naukowej (know-how) – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;
      2) z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej,
      wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
      przychodu;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych – pobiera się w formie ryczałtu w
      wysokości 10% przychodów;
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera – pobiera się w formie ryczałtu w
      wysokości 10% przychodów;
      5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
    Przy czym, zgodnie z art. 13 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub
      umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność
      gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie
      umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności
      gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Na podmiotach dokonujących wypłaty wynagrodzeń z powyższego tytułu ciążą natomiast
    obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Dodatkowo stosownie do art. 29 ust. 2 cyt. ustawy:

      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie
      stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
      lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
      warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania
      podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    Ponadto zgodnie z art. 29 ust. 4 powołanej ustawy:
      Jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a:
      1) mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż Rzeczpospolita
      Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
      Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej i
      2) udokumentowali certyfikatem rezydencji miejsce zamieszkania dla celów
      podatkowych
      - uzyskane przychody, o których mowa w ust. 1, podlegające opodatkowaniu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą, na wniosek wyrażony w zeznaniu
      podatkowym składanym za dany rok podatkowy, opodatkować na zasadach
      określonych w art. 27 ust. 1. W tym przypadku pobrany od tych przychodów
      zryczałtowany podatek dochodowy, o którym mowa w ust. 1, traktuje się na równi z
      pobraną przez płatnika zaliczką na podatek dochodowy.
    Zgodnie zaś z art. 29 ust. 5 ww. ustawy:
      Przepis ust. 4 stosuje się, jeżeli istnieje podstawa prawna wynikająca z umowy o
      unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów
      międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez
      organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego państwa, w którym
      osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
    Stosownie zaś do art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ
      administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Certyfikat rezydencji jest dokumentem potwierdzającym określony stan faktyczny –
    miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest miejsce zamieszkania. Wydając takie
    zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że – na moment wydania tego dokumentu,
    bądź na moment w nim określony – stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze
    stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ
    bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
    Certyfikatu rezydencji nie może zastąpić inny dowód (np. oświadczenie w formie mailowej
    czy papierowej, oświadczenie podatnika, odpis z właściwego rejestru, a nawet informacja
    o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej, czy też decyzja podatkowa). Certyfikat
    stanowi środek dowodowy (wyłączny) posiadania rezydencji podatkowej w określonym
    kraju, czego stwierdzenie umożliwia zastosowanie postanowień stosownej umowy w
    sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Uzależnienie stosowania
    opodatkowania przewidzianego w odpowiedniej umowie w sprawie zapobieżenia
    podwójnemu opodatkowaniu (we wskazanym zakresie), od przedstawienia certyfikatu
    rezydencji oznacza, że fakt posiadania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na
    terytorium określonego państwa, nie może być dowodzony w inny sposób, aniżeli za
    pomocą tegoż certyfikatu.
    Jeżeli zatem do przychodów uzyskiwanych przez osobę zatrudnioną na podstawie umowy
    zlecenia ma zastosowanie przepis art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, płatnik stosuje stawkę podatku wynikającą z właściwej umowy o unikaniu

    podwójnego opodatkowania lub nie pobiera podatku zgodnie z taką umową, jeżeli
    podatnik przedstawi certyfikat rezydencji potwierdzający jego miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych w innym kraju.
    W przypadku braku certyfikatu rezydencji płatnik dokonując wypłaty należności za
    wykonane na jego rzecz usługi przez osobę podlegającą ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu na terytorium Polski, w związku z usługami wykonanymi na podstawie
    umowy zlecenia, jest obowiązany do pobrania podatku dochodowego w formie ryczałtu w
    wysokości 20% przychodu stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w 2024 r. nie posiadała Pani certyfikatu rezydencji
    podatkowej Norwegii, ale w maju 2024 r. wystąpiła Pani o jego wydanie. Norweski urząd
    poinformował Panią, że będzie to możliwe po zakończeniu rozliczenia za lata 2022/2023.
    Zatem w 2024 r. nie posiadała Pani certyfikatu rezydencji podatkowej potwierdzającego
    miejsce Pani zamieszkania w Norwegii. Od czerwca 2024 r. faktycznie zamieszkuje Pani w
    Szwecji w ramach oddelegowania na staż naukowy, jednakże mieszkanie w Szwecji ma
    charakter tymczasowy.
    Tym samym, zapisy umowy międzynarodowej w analizowanym przypadku nie znajdą
    zastosowania, a przychód uzyskiwany przez Panią z tytułu zawartej z polskim
    zleceniodawcą umowy zlecenia podlegał opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 29
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, w okolicznościach analizowanej sprawy, podlegała Pani w 2024 r.
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Uzyskany przez Panią w 2024 r.
    przychód z tytułu zawartej umowy zlecenia z polskim zleceniodawcą - wykonywanej w ok.
    90% z terytorium Norwegii i Szwecji -stanowi przychód osiągnięty „ze źródeł” położonych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 3 ust. 2b pkt 7 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ nie posiadała Pani certyfikatu
    rezydencji podatkowej potwierdzającego Pani miejsce zamieszkania w Norwegii, zaś pobyt
    w Szwecji miał charakter tymczasowy, polski zleceniodawca, jako płatnik dokonując
    wypłaty należności z tytułu zawartej umowy zlecenia z Panią jako nierezydentem,
    zobowiązany był w 2024 r. do pobrania podatku dochodowego w formie ryczałtu w
    wysokości 20% przychodu, stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Zatem, przychodów uzyskanych z tytułu umowy zlecenia wykonywanej z
    terytorium Norwegii i Szwecji, które w Polsce były opodatkowane w formie ryczałtu, nie
    wykazuje Pani w zeznaniu podatkowym za rok 2024.
    Wobec powyższego, Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście zadanych pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu
    sprawy i Pani stanowiska, które nie były przedmiotem Pani pytań.
    Podkreślamy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Należy wskazać, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonaliśmy
    wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie,
    czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli
    zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnić się od stanu
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w
    zakresie przedstawionego stanu faktycznego.

    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.