Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-462/09/ASz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-09-10
Teza: Opodatkowanie transakcji przejęcia długu.
Słowa kluczowe: dług; opodatkowanie; usługi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 18 czerwca 2009r. (data wpływu 19 czerwca 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji przejęcia długu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 czerwca 2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji przejęcia długu.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca ma siedzibę w Polsce i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej „VAT”). Zgodnie z wpisem w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (dalej "KRS"), zakres działalności Podatnika obejmuje m.in. pośrednictwo finansowe (PKD 2004: 65.2 - "pośrednictwo finansowe pozostałe”, 67.13 - "działalność pomocnicza finansowa, gdzie indziej niesklasyfikowana"), kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, zarządzanie nieruchomościami na zlecenie, doradztwo w zakresie sprzętu komputerowego, działalność w zakresie oprogramowania, badanie rynku i opinii publicznej oraz doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania.

Wnioskodawca planuje zawrzeć ze Spółką S. SA (dalej: „S."),. francuskim rezydentem podatkowym i spółką z grupy L., umowę przejęcia zobowiązania S. wobec L. SA (innej spółki z grupy będącej także francuskim rezydentem podatkowym). Zobowiązanie przejmowane przez Wnioskodawcę będzie wynikać z zaciągniętej przez S. pożyczki od L. SA.

Umowa odpowiadać będzie instytucji „przejęcia długu" uregulowanej w art. 519 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej: „KC"), która polega na zawarciu umowy, poprzez którą osoba trzecia wstępuje w stosunek zobowiązaniowy w miejsce dłużnika, który z kolei zostaje z długu zwolniony. W przedmiotowej sprawie Podatnik wstąpi w miejsce S., który tym samym zostanie zwolniony ze zobowiązania wynikającego z pożyczki zaciągniętej od spółki L. SA. W rezultacie całej transakcji Wnioskodawca stanie się dłużnikiem L. SA z tytułu przejętego zobowiązania pożyczkowego i będzie zobowiązany do jego spłaty zgodnie z zapisami umowy pożyczki.

Jednocześnie S. jest w chwili obecnej jedynym akcjonariuszem L. C. S.A. (dalej: „L. C."). W związku z opisanym powyżej przejęciem długu (tj. zobowiązania pożyczkowego w stosunku do L. SA) S. zobowiązana będzie do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty kapitału pożyczki otrzymanej uprzednio od L. SA Strony ustaliły, że przedmiotowe rozliczenie nastąpi w formie niepieniężnej, poprzez przeniesienie przez S. na Wnioskodawcę własności akcji spółki L. C. Wartość rynkowa akcji odpowiadać będzie wartości przejętego zobowiązania pożyczkowego, tj. kwocie kapitału pożyczki otrzymanej uprzednio przez S. od L. SA.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy opisana w stanie faktycznym transakcja przejęcia długu przez Podatnika podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, że opisana w stanie faktycznym transakcja przejęcia długu (tj. zobowiązania pożyczkowego wobec L. SA) nie podlega opodatkowaniu VAT.

Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Ponadto, w związku z brzmieniem art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega również nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie jest ono związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami.

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, dla stwierdzenia, czy analizowana transakcja przejęcia długu podlega opodatkowaniu VAT, zdaniem Wnioskodawcy, konieczne jest rozstrzygnięcie, czy stanowi ona jedną z czynności opodatkowanych VAT, tj.:

1.  odpłatną dostawę towarów,
2.  odpłatne świadczenie usług lub
3.  nieodpłatne świadczenie usług, nie związane z prowadzeniem przez Podatnika swojego przedsiębiorstwa.

**Ad. A.**

Zgodnie z Art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jednocześnie, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, jako „towary” rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Istotą analizowanej umowy jest przejęcie zobowiązania pożyczkowego. Tym samym, przedmiot umowy zawieranej pomiędzy Wnioskodawcą i Spółką S. nie odpowiada powyższej definicji towaru.

**Ad. B.**

Przejęcie długu i transfer akcji L. C. jest transakcją o charakterze finansowym, związaną z planowaną restrukturyzacją grupy L. w Polsce. Celem tych czynności jest przeniesienie długu z jednej spółki z grupy L. do innej spółki z grupy L. i w rezultacie, wcześniejsze uwolnienie się z długu przez spółkę S.

Zdaniem Wnioskodawcy, czynność dokonywana przez niego w ramach analizowanej transakcji (tj. przejęcie długu), w określonych okolicznościach może zostać uznana za świadczenie usług w rozumieniu Ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT "przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie prawdo wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa".

Jak wynika z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, zasadą jest, że opodatkowaniu podlega jedynie świadczenie usług o charakterze odpłatnym. Odpłatność oznacza w tym przypadku wykonanie usługi za wynagrodzeniem.

W związku z powyższym, dla ustalenia czy usługa świadczona przez Podatnika może, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, podlegać opodatkowaniu VAT kluczowe jest ustalenie, czy wartość świadczenia otrzymywanego przez Podatnika (obejmowanych akcji) w związku z przedmiotową transakcją należy na gruncie VAT potraktować jako wynagrodzenie za usługę polegającą na przejęciu długu.

Ustawa o VAT nie zawiera definicji pojęcia „wynagrodzenia”. Na gruncie wykładni językowej pojęcie „wynagrodzenia” rozumie się m.in. jako zapłatę za pracę, należność, a także odszkodowanie, nagrodę. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Należy jednak podkreślić, że nie każda płatność, jaką otrzymuje świadczeniodawca, może być uznana za płatność (wynagrodzenie) za usługę, którą świadczy. W konsekwencji, niektóre kwoty otrzymywane przez wykonującego usługę nie będą wynagrodzeniem, zapłatą za usługę. Stąd też niektóre świadczenia, mimo że łączy się z nimi transfer środków pieniężnych, czy też innych korzyści materialnych, nie mogą zostać uznane za odpłatne dla potrzeb rozliczeń z tytułu VAT.

Zdaniem Spółki, przejecie przez nią długu S., należy uznać za takie właśnie świadczenie. Przyjęcie takiego podejścia wynika z okoliczności wskazanych poniżej.

1.  Istotą usługi świadczonej przez Wnioskodawcę jest zapłata zobowiązania pieniężnego za usługobiorcę, tj. spółkę S. W takim przypadku, wartość akcji otrzymanych przez Wnioskodawcę należy uznać za środki, przy pomocy których Wnioskodawca będzie wykonywał omawianą usługę, tj. za kwotę zobowiązania, które podatnik będzie spłacał na rzecz L. SA w miejsce spółki S.
2.  Biorąc pod uwagę powyższe, nie ulega wątpliwości, że przeniesienie akcji na rzecz Wnioskodawcy jest jedynie techniczną czynnością, która ma umożliwić mu wywiązanie się z przyjętego zobowiązania; brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wartość przedmiotowych akcji stanowi wynagrodzenie należne za świadczoną usługę w postaci przejęcia długu.
3.  W doktrynie wskazuje się, iż pomiędzy otrzymaną zapłatą a wykonanym świadczeniem (dostawą towarów czy też usługą) powinien istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne w zamian za wykonanie tego świadczenia. Kwoty przekazane przez świadczeniobiorcę w ramach świadczenia usług, które nie są należne za świadczenie i w związku z jego wykonaniem nie są zapłatą za usługę, nie mogą przesądzać o odpłatności danej umowy (Zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wyd. III, 2009). W analizowanej sytuacji świadczenia S. (przekazywane akcje) nie są należne w zamian za wykonanie usługi, ale są przekazywane w ramach transakcji jako równowartość długu. Z tego względu, brak jest podstaw do uznania wartości przekazanych akcji za wynagrodzenie za usługę polegającą na przejęciu długu.
4.  Biorąc pod uwagę fakt, że wartość aktywów przeniesionych na Podatnika jest równa wartości przejętego długu (tj. wartość otrzymanych akcji, Wnioskodawca będzie musiał efektywnie spłacić pożyczkodawcy w związku z przejęciem długu), należy przyjąć, że z tytułu samej transakcji przejęcia długu brak jest po stronie Wnioskodawcy jakiegokolwiek wynagrodzenia. Zdaniem Wnioskodawcy, o wynagrodzeniu w odniesieniu do omawianej usługi można byłoby zasadnie mówić jedynie w przypadku, w którym środki otrzymane od S. przewyższałyby wartość przejętego długu. W takiej sytuacji, nadwyżka stanowiłaby wynagrodzenie za wykonywaną usługę. Niemniej jednak, w opisywanym stanie faktycznym wartość rynkowa obejmowanych przez Wnioskodawcę akcji jest równa wartości przejmowanego długu, który Wnioskodawca będzie zobowiązany spłacić. W związku z tym, z tytułu samej usługi w postaci przejęcia długu brak jest po stronie Wnioskodawcy jakiegokolwiek należnego wynagrodzenia.

Konkludując, zdaniem Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym nie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług i brak jest podstawy opodatkowania VAT. Tym samym, należy stwierdzić, że na podstawie przytoczonego przepisu art. 5 ustawy o VAT brak jest podstaw do uznania omawianej transakcji przejęcia długu za odpłatne świadczenie usług przez Wnioskodawcę, podlegające opodatkowaniu VAT.

**Ad.C.**

Jak Wnioskodawca wskazywał powyżej, zasadniczo opodatkowaniu podlega wyłącznie odpłatne świadczenie usług przez podatnika występującego w takim charakterze. W drodze wyjątku od zasady opodatkowania czynności wykonywanych pod tytułem odpłatnym, w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT ustawodawca postanowił, iż nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.

Ze wskazanego wyżej unormowania wynika zatem, iż opodatkowaniu VAT podlega nieodpłatne świadczenie usług jedynie w sytuacji, gdy:

*   nie jest ono związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a
*   podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, przy czym wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie.

Na konieczność łącznego wystąpienia wskazanych wyżej przesłanek wskazał m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 4 listopada 2008r., sygn. akt IPPP2/443-1228/08-2/MK. Stwierdził bowiem, iż: „(\`(...)\`) nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika podlega opodatkowaniu w przypadku łącznego spełnienia dwóch warunków zawartych w art. 8 ust. 2 Ustawy o VAT:

*   świadczenie danej usługi nie jest związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, czyli nie wiąże się z zakresem przedmiotowym funkcjonowania przedsiębiorstwa podatnika (\`(...)\`)
*   podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi czynnościami czy usługami, w całości lub w części.

Stanowisko takie potwierdzone zostało również w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych.

Przykładowo, w sprawie o sygn. akt: III SA/Wa 3537/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż: „wykonane przez skarżącą roboty budowlane stanowią usługi o charakterze nieodpłatnym. Zgodnie zatem z art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, aby świadczenia te podlegały opodatkowaniu, muszą zostać łącznie spełnione określone w tym przepisie trzy warunki:

1.  świadczenia muszą być wykonane na potrzeby osobiste (i jedynie takie) podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszania,
2.  usługi te nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa,
3.  podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części.

Jest to więc konstrukcja analogiczna do zastosowanej w przypadku dostawy towarów określonej w art. 7 ust. 2.(\`(...)\`)".

Podobnie, w wyroku z dnia 16 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (sygn. akt: I SA/Bk 166/07) stwierdził, iż:

„Interpretując wspomniany art. 8 ustawy o VAT zgodnie z VI Dyrektywą Rady z 17 maja 1977r. (77/388/EWG) (Dz U. UE 1.347.11) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy pamiętać, że opodatkowanie nieodpłatnie świadczonych usług może pojawić się dopiero, gdy świadczone usługi nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części. Tym samym należy uznać, że w przypadku, gdy świadczone usługi są konieczne w prowadzonej przez podatnika działalności, to nawet, gdy nie wiążą się z jakąkolwiek odpłatnością ze strony potencjalnych beneficjentów, nie mogą podlegać opodatkowaniu VAT z uwagi na ich charakter związany z prowadzeniem przedsiębiorstwa podatnika".

W związku z powyższym, kluczowe dla stwierdzenia, czy opisane w stanie faktycznym przejęcie zobowiązania pożyczkowego podlega opodatkowaniu VAT jest stwierdzenie, czy było one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Przejecie długu jako zdarzenie związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa przez Podatnika.

Zgodnie z wpisem do KRS, zakres działalności Wnioskodawcy obejmuje m.in. pośrednictwo finansowe (PKD 2004: 65.2 - "pośrednictwo finansowe pozostałe", 67 13 - "działalność pomocnicza finansowa, gdzie indziej niesklasyfikowana"). Obecnie Wnioskodawca nie prowadzi żadnej innej działalności. Jego zdaniem, dokonana transakcja, polegająca na wstąpieniu do stosunku zobowiązaniowego w miejsce dłużnika, który z kolei zostaje z długu zwolniony, wpisuje się w zakres działalności Wnioskodawcy, wskazany we właściwym rejestrze.

Niezależnie od powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, nie należy utożsamiać pojęcia prowadzenia przedsiębiorstwa jedynie z zakresem przedmiotowym funkcjonowania przedsiębiorstwa. W doktrynie podkreśla się, iż za usługi niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy uznać te wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności (Zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Komentarz do art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wyd, III, 2009). A contrario. wszystkie usługi, które zachowują związek z potrzebami prowadzonej działalności powinny zostać uznane za związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Zdaniem Wnioskodawcy, związek z prowadzeniem przedsiębiorstwa zachowują nie tylko czynności, które mieszczą się w zakresie działalności podatnika (zgodnie z wpisem do KRS), ale również, a nawet przede wszystkim te czynności, które mają wpływ na wysokość majątku bądź strukturę aktywów i pasywów podatnika. Będące przedmiotem wniosku przejęcie długu pożyczkowego przez Wnioskodawcę jest niewątpliwie tego typu czynnością. W szczególności, przy okazji operacji przejęcia długu, przeprowadzonej zgodnie z art. 519 § 1 KC, na Wnioskodawcę zostanie przeniesiona własność akcji spółki L. C. -czołowego producenta cementu na polskim rynku. Akcje L. C. zostaną wykazane w bilansie Podatnika po stronie aktywów w pozycji „długoterminowe aktywa finansowe”. Dodatkowo, objęcie przez Wnioskodawcę akcji spółki L. C. ma się w założeniu wiązać z dodatkowymi korzyściami dla przedsiębiorstwa prowadzonego przez Wnioskodawcę. Korzyści te mogą potencjalnie wynikać z otrzymywanych dywidend albo z zysku ze sprzedaży papierów wartościowych.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, iż analizowaną transakcję przejęcia długu należy uznać, na gruncie przepisów z zakresu VAT, za związaną z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem. Tym samym, na podstawie przytoczonego przepisu art. 8 ust. 2 Ustawy o VAT brak jest podstaw do uznania omawianej transakcji przejęcia długu za nieodpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, opisana w stanie faktycznym transakcja przejęcia długu, przeprowadzona w trybie art. 519 § 1 KC, nie podlega opodatkowaniu VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za **nieprawidłowe.**

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Dostawą towarów w rozumieniu art. 7 cyt. powyżej ustawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej lub prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

\- art. 8 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak wynika z powyższego w obowiązującej ustawie o podatku od towarów i usług pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo uniwersalnie. Usługa została oderwana od klasyfikacji statystycznych. Do opodatkowania usługi nie jest już bowiem konieczne wymienienie jej w tych klasyfikacjach. Jednakże w przypadku usług wymienionych w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są one identyfikowane, w myśl art. 8 ust. 3 ww. ustawy o VAT, za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Usługą jest świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy. Nie ma więc znaczenia osoba odbiorcy świadczenia. Usługami są zarówno świadczenia wykonane na rzecz konsumentów, jak i dla przedsiębiorców.

Mając na uwadze ogólne reguły konstrukcyjne systemu VAT wskazać należy na jedną istotną cechę usługi. Otóż usługą będzie takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść. Powyższe oznacza, że świadczeniem usług podlegającym opodatkowaniu podatkiem VAT jest każde świadczenie odpłatne, które powoduje powstanie przysporzenia po stronie odbiorcy na skutek działania wykonawcy świadczenia. Zwrócić również należy uwagę, iż w odniesieniu do każdej płatności pieniężnej rozpatrywać należy, czy nie stanowi ona otrzymanego wynagrodzenia za jakieś świadczenia wykonane przez dany podmiot. Jeśli można zidentyfikować takie świadczenie, to wówczas otrzymaną płatność należałoby potraktować jako wynagrodzenie za usługę. W przypadku więc, gdy podmiot płacący uzyskuje korzyść z pewnego rodzaju sytuacji zobowiązanie takie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako świadczenie usługi. W konsekwencji powinno być ono opodatkowane podatkiem VAT.

Z wniosku wynika, iż Wnioskodawca ma siedzibę w Polsce i jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej „VAT”). Zgodnie z wpisem w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (dalej "KRS"), zakres działalności Podatnika obejmuje m.in. pośrednictwo finansowe (PKD 2004: 65.2 - "pośrednictwo finansowe pozostałe”, 67.13 - "działalność pomocnicza finansowa, gdzie indziej niesklasyfikowana"), kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, zarządzanie nieruchomościami na zlecenie, doradztwo w zakresie sprzętu komputerowego, działalność w zakresie oprogramowania, badanie rynku i opinii publicznej oraz doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Wnioskodawca planuje zawrzeć ze Spółką S. SA (dalej: „S."), francuskim rezydentem podatkowym i spółką z grupy L., umowę przejęcia zobowiązania S. wobec L. SA (innej spółki z grupy będącej także francuskim rezydentem podatkowym). Zobowiązanie przejmowane przez Wnioskodawcę będzie wynikać z zaciągniętej przez S. pożyczki od L. SA.

Umowa odpowiadać będzie instytucji „przejęcia długu" uregulowanej w art. 519 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej: „KC"), która polega na zawarciu umowy, poprzez którą osoba trzecia wstępuje w stosunek zobowiązaniowy w miejsce dłużnika, który z kolei zostaje z długu zwolniony. W przedmiotowej sprawie Podatnik wstąpi w miejsce S., który tym samym zostanie zwolniony ze zobowiązania wynikającego z pożyczki zaciągniętej od spółki L. SA. W rezultacie całej transakcji Wnioskodawca stanie się dłużnikiem L. SA z tytułu przejętego zobowiązania pożyczkowego i będzie zobowiązany do jego spłaty zgodnie z zapisami umowy pożyczki.

Jednocześnie S. jest w chwili obecnej jedynym akcjonariuszem L. S.A. (dalej: „L. C."). W związku z opisanym powyżej przejęciem długu (tj. zobowiązania pożyczkowego w stosunku do L. SA) S. zobowiązana będzie do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty kapitału pożyczki otrzymanej uprzednio od L. SA Strony ustaliły, że przedmiotowe rozliczenie nastąpi w formie niepieniężnej, poprzez przeniesienie przez S. na Wnioskodawcę własności akcji spółki L. C. Wartość rynkowa akcji odpowiadać będzie wartości przejętego zobowiązania pożyczkowego, tj. kwocie kapitału pożyczki otrzymanej uprzednio przez S. od L. SA.

Przestawioną we wniosku czynność, wobec cech jaki wynikają z jej opisu, należy uznać, w ocenie tut. organu, za usługę w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. W czynności tej bowiem występuje zarówno świadczący – czyli Wnioskodawca, odbiorca - czyli Spółka S., a także ma miejsce jej ekwiwalentność przejawiająca się tym, iż przejęcie zobowiązania pożyczkowego odbiorcy przez Wnioskodawcę następuje w zamian za przeniesienie na tego ostatniego własności akcji będących w posiadaniu Spółki S.

Mając zatem na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w sytuacji przedstawionej we wniosku, czynność przejęcia przez Wnioskodawcę zobowiązania pożyczkowego firmy S. należy znać za świadczenie usług w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.

Zauważa się, iż powyższe stanowisko zgodne jest z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, m.in. w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia). W wyroku tym ETS wskazał, iż świadczenie usług podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za **nieprawidłowe.**

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.