Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.295.2025.1.MST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-29
Teza: Skutki podatkowe planowanego zawarcia ugody z bankiem –
nierezydent.
Słowa kluczowe: Wielka Brytania
banki
klauzule
koszt-koszty procesowe
kredyt-kredyt hipoteczny
lokal-prawo do lokalu-spółdzielcze własnościowe prawo
do lokalu
nierezydent
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
przychód-powstanie przychodu
ugody
umowa-umowa o kredyt
wypłata-wypłata pieniężna
zobowiązanie-umorzenie zobowiązania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    skutków podatkowych planowanego zawarcia ugody z bankiem. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani osobą fizyczną niebędącą aktualnie polskim rezydentem podatkowym. Mieszka
    Pani w Wielkiej Brytanii. Aktualnie w Polsce posiada Pani ograniczony obowiązek
    podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy z 26 lipca 1991 roku o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W (...) 2008 roku zawarła Pani jako jedyny kredytobiorca umowę nr (...) o kredyt hipoteczny
    waloryzowany kursem CHF z X. z siedzibą w (...). Do chwili obecnej jest Pani jedynym
    kredytobiorcą. Działalność tego Banku podlegała oraz podlega nadzorowi państwowego
    organu nadzoru nad rynkiem finansowym, a Bank jest uprawniony do udzielania kredytów
    na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Umowa została zawarta do września 2038 roku. Kwota w PLN w dniu wypłaty kredytu była
    przeliczona na CHF (franki szwajcarskie) według kursu kupna z tabeli Banku. Bank wypłacił
    251.500 PLN, co stanowiło równowartość 114.562,93 CHF. Umowa została zawarta celem
    nabycia spółdzielczego własnościowego mieszkania w miejscowości A (powiat (...)) i nie
    miała związku z jakąkolwiek działalnością gospodarczą – została zawarta z Panią jako
    konsumentem, na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, której celem było
    zaspokojenie Pani potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego, tj. kredyt
    został w całości wydatkowany na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mieszkanie nabyła Pani w 2008 roku i mieszkała w nim przez kilka lat, zaspokajając własne
    potrzeby mieszkaniowe jednego gospodarstwa domowego. Obecnie w związku z
    przeprowadzeniem się do Wielkiej Brytanii nie mieszka Pani w tej nieruchomości, tylko ją
    wynajmuje. Nie wyklucza Pani jednak w bliżej nieokreślonej przyszłości powrotu do Polski i
    ponownego zamieszkiwania w tej nieruchomości. Corocznie składa Pani deklarację PIT-28

    oraz płaci zryczałtowany podatek. Otrzymane w ramach kredytu środki w całości zostały
    wydatkowane na wskazany powyżej cel. Kredyt został zabezpieczony hipoteką
    ustanowioną na nabytej nieruchomości. Nie posiadała Pani innych kredytów
    mieszkaniowych, ani nie korzystała z innych kredytów mieszkaniowych niż opisane we
    wniosku. Nie korzystała Pani do tej pory z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    tej, jak i innej inwestycji mieszkaniowej.
    Pozwem z (...) 2025 roku zostało zainicjowane przez Panią postępowanie sądowe celem
    stwierdzenia nieważności ww. umowy kredytowej oraz zwrotu spłaconych należności m.in.
    w związku z występowaniem w umowie klauzul abuzywnych. Bank proponuje ugodę
    pozasądową, zgodnie z którą:
    1. Pani zadłużenie z tytułu niespłaconego kapitału kredytu wynoszące 55.809,74 CHF
      (stan na 17.03.2025, tj. na dzień zaproponowania ugody) oraz odsetek 6,99 CHF
      zostanie zmienione na walutę zadłużenia w PLN po kursie średnim NBP walut obcych
      na dzień zawarcia ugody (na 17.03.2025 r. kwota ta łącznie wynosiła 242.372,98 PLN,
      przy czym uznać ją należy za nieaktualną w związku z tym, iż nie doszło do zawarcia
      ugody w dniu 17.03.2025 r.) i Bank zwolni Panią ze wskazanego w powyższej kwocie
      długu, natomiast Pani zwolnienie z długu przyjmie, w wyniku czego Pani zadłużenie
      uznane zostanie za spłacone w całości (dalej: „zadłużenie”);
    2. Dodatkowo zwróci na Pani rzecz ustaloną przez strony ugody kwotę (Bank
      zaproponował w tym miejscu kwotę 38.000 PLN, która w wyniku dalszych negocjacji
      może ulec zwiększeniu). Ugoda nie precyzuje z jakiego dokładnie tytułu Bank zwróci
      kwotę 38.000 PLN. Niemniej jednak jest to zwrot części nadpłaconego przez Panią
      kapitału i odsetek, przy czym faktycznie nadpłacony przez Panią kapitał z odsetkami
      wynosi co najmniej 45.000 PLN (dalej: „dodatkowa kwota”) wg wyliczenia dokonanego
      w listopadzie 2024 roku;
    3. Ponadto w ramach ugody może dojść do zwrotu przez Bank na Pani rzecz
      poniesionych przez Panią kosztów postępowania sądowego (m.in. opłaty sądowej), w
      tym kosztów zastępstwa procesowego – na chwilę obecną Bank tego nie
      zaproponował, ponieważ nie otrzymał jeszcze pozwu z sądu (dalej: „koszty procesu i
      zastępstwa”). Niemniej jednak koszty te wystąpiły i ich ewentualny zwrot przez Bank w
      drodze ugody nie będzie przewyższał wysokości kosztów rzeczywiście przez Panią
      poniesionych.
    Zgodnie z ugodą zachowana zostanie tożsamość i ciągłość wierzytelności wynikającej z
    umowy kredytowej z uwzględnieniem zmian wynikających z ugody. Zawarcie ugody nie
    będzie stanowiło odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego. Ugoda
    wyczerpywać będzie wszelkie wzajemne roszczenia stron. Do końca 2025 roku planuje
    Pani zawarcie ugody z Bankiem. Do tego czasu nie będzie Pani posiadać w Polsce
    rezydencji podatkowej i nieograniczonego obowiązku podatkowego. Postanowienia
    zawarte w treści ugody nie ulegną zasadniczej zmianie, poza kwotami wynikającymi z
    aktualnego zadłużenia, jak i zastosowanego kursu oraz kwotą zwrotu kosztów
    postępowania sądowego i zastępstwa procesowego.
    Pytania
    1. Jeżeli dojdzie do zawarcia przez Panią opisanej ugody z Bankiem, w ramach której
      Bank m.in. umorzy całą pozostałą na dzień zawarcia ugody do spłaty kwotę wynikającą
      z kredytu, tj. „zadłużenie”, o którym mowa we wniosku, czy umorzona kwota
      („zadłużenie”) będzie stanowiła dla Pani przychód podlegający opodatkowaniu na
      terytorium RP?
    2. W przypadku, gdy odpowiedź na pierwsze pytanie okaże się twierdząca, czy powstały
      przychód z tytułu umorzenia „zadłużenia” jako podlegający opodatkowaniu na
      terytorium RP będzie objęty zwolnieniem podatkowym, o którym mowa w § 1

      rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
      poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
      kredytem hipotecznym na cele mieszkaniowe?
    3. Jeżeli dojdzie do zawarcia przez Panią opisanej ugody z Bankiem, w ramach której
      Bank (oprócz umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego, tj. „zadłużenia”)
      zwróci „dodatkową kwotę” oraz „koszty procesu i zastępstwa”, czy otrzymane przez
      Panią kwoty będą stanowić przychód i czy w związku z tym po Pani stronie powstanie
      zobowiązanie podatkowe na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1 i 2
    Pani zdaniem, w opisanym stanie faktycznym umorzone „zadłużenie” nie będzie objęte
    zwolnieniem podatkowym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym na cele mieszkaniowe,
    ponieważ umorzone „zadłużenie” – z uwagi na Pani ograniczony obowiązek podatkowy na
    terytorium RP – nie będzie w ogóle podlegało opodatkowaniu w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za
    dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników,
    o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z położonej na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w
    tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej
    nieruchomości.
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art.
    17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów

    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłami
    przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa. Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny: Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika
    z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Tak więc dla umorzenia wierzytelności
    koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Jak stanowi art. 917 ustawy Kodeks cywilny: Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala
    wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze zauważyć należy, że umowa ta
    może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje
    niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem
    zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą
    do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody
    są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem
    mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje
    żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się
    uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp. Zarówno
    w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody.
    Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do
    istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć

    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe: Przez
    umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). Tym samym umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu
    zaciągniętego kredytu należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe:
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku
      od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia: Ilekroć w rozporządzeniu jest
    mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia zmieniony rozporządzeniem z dnia 20 grudnia 2022 r. (Dz.
    U. z 2022 r. poz. 2743), które weszło w życie 24 grudnia 2022 r., stanowi, że: Zaniechanie, o
    którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od
    dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,

    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub
      udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
    należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego. Należy
    wskazać, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe zrezygnowano z
    wymogu zaciągnięcia kredytu na „własne” cele mieszkaniowe. Określając kredyt
    mieszkaniowy objęty zaniechaniem rozporządzenie odwołuje się do wydatków, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie
    zastosowanie do umorzonych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele
    mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r.
    przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty
    mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej
    oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W literze a) art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostało wymienione m.in. nabycie
    lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Zatem uważa Pani, że
    zaciągnięty przez Panią kredyt wypełnia przesłanki do uznania go za kredyt mieszkaniowy,
    o którym mowa w rozporządzeniu, jednakże w niniejszej sprawie kluczowa jest analiza
    przychodu z tytułu umorzenia wierzytelności w świetle właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Z uwagi na fakt, że na planowany dzień podpisania ugody z Bankiem (do końca 2025 roku)
    Pani stałym miejscem zamieszkania będzie Wielka Brytania i w Polsce będzie Pani
    posiadać ograniczony obowiązek podatkowy, kwestie opodatkowania dochodów
    uzyskanych w związku z umorzeniem wierzytelności należy rozpatrywać z uwzględnieniem
    Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej
    Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
    zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 r.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji: W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą
    osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej
    miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo

    inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek
    jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby,
    która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub
    zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.
    Ww. Konwencja w swej treści nie zawiera przepisu, który regulowałby sposób
    opodatkowania dochodów w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu,
    zatem zastosowanie znajdzie art. 21 tej Konwencji dotyczący opodatkowania tzw. „innych
    dochodów”. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej: Części dochodu, inne niż
    dochód wypłacany przez trust lub z majątku spadkowego w wyniku zarządzania tym
    majątkiem, bez względu na to gdzie powstają, osiągane przez osobę mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, które nie zostały objęte
    postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej Konwencji, podlegają opodatkowaniu
    tylko w tym Państwie.
    W myśl art. 21 ust. 2 Konwencji: Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie mają
    zastosowania do dochodu, nie będącego dochodem z majątku nieruchomego, o którym
    mowa w artykule 6 ustęp 2 niniejszej Konwencji, jeżeli osoba osiągająca taki dochód,
    posiadająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w
    drugim Umawiającym się Państwie działalność poprzez zakład w nim położony i gdy
    prawo lub majątek, z tytułu których dochód jest wypłacany, są faktycznie związane z
    działalnością takiego zakładu. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7
    niniejszej Konwencji.
    Mając na uwadze powyższe – w związku z tym, że na dzień umorzenia Pani stałym
    miejscem zamieszkania będzie Wielka Brytania i tam będzie Pani posiadała
    nieograniczony obowiązek podatkowy – to przychód z tytułu umorzenia wierzytelności
    jako przychód z „innych źródeł” będzie podlegał opodatkowaniu tylko w miejscu
    zamieszkania i nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce. W konsekwencji zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe uregulowane w rozporządzeniu
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. nie będzie miało zastosowania w Pani sprawie.
    Potwierdzeniem zaprezentowanego stanowiska jest interpretacja indywidualna Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 8 października 2024 r. (znak: 0114-KDIP3-
    2.4011.648.2024.2.MN).
    Ad 3
    Pani zdaniem, w opisanym stanie faktycznym zwrot „dodatkowej kwoty” oraz „kosztów
    procesu i zastępstwa” nie będą stanowić przychodu podlegającemu opodatkowaniu na
    podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionych powyżej przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez
    osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze
    źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11
    ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można więc mówić w
    każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Wobec powyższego uważa Pani, że zwrot części nadpłaconego przez Panią kapitału i
    odsetek jako uzyskanie „dodatkowej kwoty” nie spowoduje uzyskania przez Panią
    przysporzenia majątkowego (wzrostu majątku). Otrzymana przez Panią kwota stanowić
    więc będzie zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła Pani wcześniej do
    Banku. Pieniądze te nie będą dla Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkować po Pani stronie
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej przez
    Bank kwoty, a gdyby jednak zwrot „dodatkowej kwoty” stanowił przychód, to i tak na
    podstawie przywołanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie podlegałby
    opodatkowaniu w Polsce.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego:
    Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
    koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego: Do niezbędnych kosztów
    procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest
    adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią
    koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz
    równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość
    utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata
    wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego: Do niezbędnych kosztów
    procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie
    wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata,
    koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego: Wysokość kosztów sądowych,
    zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w
    sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego
    regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Mając zatem na uwadze
    zwrotny charakter kosztów procesu sądowego należy uznać, że zwrot ten nie rodzi
    obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała
    faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Wynika to z tego, że koszty te w
    pierwszej kolejności zostały sfinansowane z własnych środków powoda, a następnie na
    podstawie wyroku zostały mu zwrócone. W takim wypadku kwota ta stanowi jedynie zwrot
    poniesionych wcześniej nakładów – nie jest więc dochodem podlegającym
    opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów
    postępowania sądowego jest obojętna podatkowo.
    Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem kosztów procesu (m.in.
    opłaty od pozwu sądowego), to należy uznać, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Pani

    przychodu. W konsekwencji uważa Pani, że nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tytułu zwrotu przez Bank kwoty m.in. opłaty od pozwu
    sądowego.
    W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionych z
    Pani środków, a które jeśli Bank zwróci na Pani konto lub konto kancelarii w wysokości
    100%, zwrot ten także nie będzie stanowił przysporzenia majątkowego i nie będzie
    podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w
    związku z dokonanym zwrotem kosztów nie wystąpi po Pani stronie realne przysporzenie
    majątkowe. Wynika to z tego, że koszty te w pierwszej kolejności zostały sfinansowane z
    Pani własnych środków, a następnie na podstawie ugody zostaną Pani zwrócone. W takim
    wypadku kwota ta stanowić będzie jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków – nie
    jest więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana
    kwota tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego będzie obojętna podatkowo.
    Podsumowując, wartość umorzonych kwot wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    (kwoty kapitału i odsetek), na podstawie planowanej ugody z Bankiem, będzie stanowiła
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z
    tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Jednakże w stosunku do tego przychodu
    związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego (kwoty kapitału i
    odsetek) w części zaciągniętego na sfinansowanie zakupu nieruchomości mieszkalnej w
    celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych Pani gospodarstwa domowego nie znajdzie
    zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, ponieważ
    przychód ten, w związku z tym, iż posiada Pani na terytorium Wielkiej Brytanii miejsce
    zamieszkania i nieograniczony obowiązek podatkowy, nie będzie podlegał opodatkowaniu
    w Polsce. Ponadto nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym zwrot „kosztów procesu i zastępstwa”, a także „dodatkowej kwoty”
    stanowiącej zwrot pochodzący z części nadpłaconego kapitału i odsetek.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Pani stanowiska.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.