Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.425.2025.2.DT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Skutki podatkowe przeniesienia udziału w nieruchomości w
zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum).
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość mieszkalna
nieruchomości-odrębna nieruchomość
nieruchomości-zbycie nieruchomości
zbycie-odpłatne zbycie
świadczenie-świadczenie w miejsce wypełnienia (Datio in
solutum)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie rzeczy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismem z 10 września 2025 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zawarł Pan w 2023 r. dwie umowy pożyczki.
    22 kwietnia 2024 r. w celu zwolnienia się z obowiązku zapłaty wierzytelności (zwrotu ww.
    pożyczek) przeniósł Pan na rzecz każdego z wierzycieli udziały w nieruchomości o
    rynkowej wartości odpowiadającej niespłaconym kwotom pożyczek, na co wierzyciele
    wyrazili zgodę. Przeniesienie udziałów nastąpiło zatem w ramach tzw. umowy o
    świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum).
    Pozostałe udziały w nieruchomości sprzedał Pan w ramach umowy sprzedaży.
    Nieruchomość będąca przedmiotem umów o świadczenie w miejsce wykonania oraz
    umów sprzedaży została nabyta przez Pana w 2023 r.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Nie prowadzi i nie prowadził Pan wcześniej działalności gospodarczej.
    Nabycie nieruchomości nastąpiło w drodze umowy sprzedaży od osób fizycznych –
    małżonków A i B.A posiadających nieruchomość na zasadach współwłasności majątkowej
    małżeńskiej. Nabycie zostało dokonane w formie aktu notarialnego, a Pan odprowadził od
    tej transakcji za pośrednictwem notariusza podatek od czynności cywilnoprawnych.
    Nieruchomość została przez Pana nabyta na własne cele mieszkaniowe.
    Nieruchomość położona jest w X, gm. (...) woj. (...) przy ul. C1. Ma ona powierzchnię 0,0445
    ha i jest zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni (...) m2 wraz z wiatą o pow.
    (...) m2.
    Przysługiwało Panu prawo własności do tej nieruchomości.
    Był Pan jedynym właścicielem tej nieruchomości.
    Nieruchomość wykorzystywał Pan na własne cele mieszkaniowe.
    Nieruchomość nie była wykorzystywana na potrzeby związane z działalnością
    gospodarczą. Nieruchomość nie była wykorzystywana przy prowadzeniu działów
    specjalnych produkcji rolnej.
    Obie pożyczki zostały zawarte 15 września 2023 r.
    Pożyczki zostały udzielone na podstawie umowy pożyczki sporządzonej w formie
    pisemnej. Zostały wykonane w formie przelewu bankowego, a Pan zgłosił obie pożyczki do
    właściwego Urzędu Skarbowego i odprowadził od nich podatek od czynności
    cywilnoprawnych.
    Pożyczki zostały zaciągnięte u osób fizycznych. Osoby te nie są z Panem spokrewnione.
    Osoby te posiadały udziały w tej samej spółce kapitałowej co Pan.
    Pożyczki zostały udzielone na okres do 31 października 2023 r.
    Pożyczki były oprocentowane.
    Pożyczki nie były zabezpieczone hipoteką na nieruchomości.
    Były to klasyczne umowy pożyczki i w odróżnieniu od umowy kredytu cel nie musiał być
    określony.
    Środki z pożyczek zostały przeznaczone na zakup nieruchomości.

    Świadczenie w miejsce wykonania nastąpiło na podstawie art. 453 Kodeksu cywilnego, co
    wyraźnie zostało wskazane w akcie notarialnym.
    Zawarcie obu umów o świadczenie w miejsce wykonania nastąpiło 22 kwietnia 2024 r.

## Pytanie

Czy przeniesienie prawa własności udziałów w nieruchomości w zamian za zwolnienie z
    długu (datio in solutum) stanowi przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie przeniesienie prawa własności udziałów w nieruchomości w zamian za
    zwolnienie z długu (datio in solutum) nie stanowi przychodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W kontekście powyższych twierdzeń wskazuje Pan na aktualne orzecznictwo sądów
    administracyjnych, w którym dość jednolicie wskazuje się, że o możliwości zaliczenia
    danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje to, czy faktycznie powiększa
    ono aktywa podatnika. Z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem
    publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako
    źródłem dochodu - jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może
    powiększyć jego aktywa.
    Przywołuje Pan także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2014 r. w
    sprawie II FSK 835/12, w którym sąd orzekł, że: "istotną cechą odpłatności jest
    wzajemność, a więc uzyskanie przez zbywającego od nabywcy stanowiącego
    przysporzenie świadczenia ekwiwalentnego w stosunku do jego świadczenia. W sytuacji
    natomiast, gdy świadczenie zbywającego ma charakter jednostronny, to jest taki, któremu
    nie odpowiada ekwiwalentne świadczenie wzajemne nabywcy, nie ma ono charakteru
    odpłatnego. Za ekwiwalentne świadczenie wzajemne nie może przy tym być uznane
    zwolnienie się z długu wskutek wykonania zobowiązania. Zobowiązanie to może mieć
    bowiem charakter jednostronny, a więc taki, któremu nie odpowiada jakiekolwiek
    świadczenie wzajemne wierzyciela".
    Zauważa Pan również, że wykonanie zobowiązania może nastąpić między innymi w
    wyniku zastosowania wskazanej konstrukcji prawnej przewidzianej w art. 453 Kodeksu
    cywilnego. Zgodnie z treścią zdania pierwszego tego artykułu, jeżeli dłużnik w celu
    zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie,
    zobowiązanie wygasa. Oznacza to, że spełnienie za zgodą wierzyciela przez dłużnika
    innego świadczenia w miejsce tego, do którego dłużnik był pierwotnie zobowiązany
    powoduje wygaśnięcie zobowiązania. Wymieniony przepis znajduje się w Dziale I Tytułu
    VII, Księgi trzeciej Kodeksu cywilnego, zatytułowanym Wykonanie zobowiązań. Pana
    zdaniem wykonanie zobowiązania, w tym przez świadczenie zamienne (datio in solutum) o
    jakim mowa w art. 453 Kodeksu cywilnego, jest formą jego zaspokojenia i co do zasady nie
    powoduje żadnego przysporzenia po stronie spełniającego świadczenie dłużnika.
    Roszczenie wierzyciela, wynikające z umowy zobowiązaniowej zostaje zaspokojone
    wskutek spełnienia przez dłużnika na jego rzecz świadczenia zastępczego. Podkreśla Pan,
    że jest to sytuacja zasadniczo inna niż zwolnienie z długu, o jakim mowa w art. 508
    Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, że zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia
    dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. W Pana ocenie nie ma podstaw do
    zrównania tych dwóch instytucji prawa cywilnego w zakresie skutków podatkowych. W
    opisanym stanie faktycznym wierzyciel (pożyczkodawca) w miejsce pierwotnie ustalonego
    świadczenia w postaci spłaty określonej sumy pieniężnej przyjmie świadczenie innego
    rodzaju, a mianowicie udziały w nieruchomości. Spełnił Pan więc inne świadczenie w
    miejsce pieniężnego. W Pana ocenie nie ma tu zatem przysporzenia po Pana stronie, gdyż
    wykonanie zobowiązania nie powoduje przysporzenia skutkującego obowiązkiem
    podatkowym, tak jak i kwota zwróconej pożyczki nie powodowałaby przysporzenia w
    postaci zwolnienia z długu z tytułu zwrotu udzielonej pożyczki.
    We wskazanym stanie faktycznym Pana wierzyciel (pożyczkodawca) w miejsce pierwotnie
    ustalonego świadczenia w postaci spłaty określonej sumy pieniężnej (zwrot pożyczki)

    przyjął świadczenie innego rodzaju, tj. udziały w nieruchomości. Spełnił więc Pan inne
    świadczenie w miejsce pieniężnego. Według Pana, nie może być tu zatem mowy o żadnym
    przysporzeniu po Pana stronie, gdyż wykonanie zobowiązania nie powoduje
    przysporzenia skutkującego obowiązkiem podatkowym, tak jak i kwota zwróconej pożyczki
    nie powodowałaby powstania przychodu.
    Podkreśla Pan, że wartość rynkowa przeniesionych przez Pana w ramach datio in solutum
    udziałów w nieruchomości odpowiadała wysokości świadczenia do jakiego był Pan
    względem wierzycieli zobowiązany.
    Podkreśla Pan także, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoich wyrokach wielokrotnie
    zajmował stanowisko, że datio in solutum nie stanowi przysporzenia majątkowego
    tworzącego przychód u zbywcy. Jako przykład wskazuje Pan wyroki: z 8 lutego 2012 r.
    sygn. II FSK 1384/10; z 12 czerwca 2012 r. sygn. II FSK 1260/11; z 9 lipca 2013 r. sygn. II FSK
    2312/11; z 20 kwietnia 2016 r. sygn. II FSK 669/14; z 10 listopada 2022 r. sygn. II FSK 597
    /20; z 28 marca 2023 r. sygn. II FSK 2373/20; z 17 maja 2023 r., sygn. II FSK 2798/20; z 6
    lutego 2024 r. sygn. II FSK 595/21.
    Mając na względzie powyższe w Pana ocenie przeniesienie prawa własności udziałów w
    nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum) nie stanowi przychodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a w zaistniałym stanie faktycznym jako przychód winny
    być rozpoznane kwoty otrzymane wyłącznie z tytułu sprzedaży udziałów w nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego
    treści wynika, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości oraz ww. praw nastąpi przed upływem
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie i nie zostaje dokonane w ramach wykonywania działalności gospodarczej –
    jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym uzyskany dochód podlega opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy, decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu
    dochodu ma moment ich nabycia.

    W tym miejscu należy wskazać, że moment przeniesienia prawa własności został
    określony przepisami prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Podkreślić zatem należy, że użyty w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych termin „nabycie” oznacza każde przeniesienie na nabywcę własności
    rzeczy lub prawa w ramach spadku, innej jednostronnej czynności, na podstawie aktu
    prawnego, umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do
    przeniesienia własności. Tak więc, jednym ze sposobów nabycia nieruchomości lub praw
    majątkowych jest nabycie własności nieruchomości lub praw majątkowych w zamian za
    zwolnienie z długu.
    We wniosku wskazał Pan, że 15 września 2023 r. zawarł Pan dwie umowy pożyczki z
    niespokrewnionymi z Panem osobami fizycznymi. Pożyczki zostały udzielone na okres do
    31 października 2023 r., były oprocentowane i nie były zabezpieczone hipoteką. Pieniądze
    z pożyczek wydatkował Pan w tym samym roku na zakup nieruchomości w celu
    wykorzystywania jej na własne potrzeby mieszkaniowe.
    22 kwietnia 2024 r. w celu zwolnienia się z obowiązku zapłaty wierzytelności (zwrotu
    pożyczek) przeniósł Pan na rzecz każdego z wierzycieli udziały w nieruchomości o
    rynkowej wartości odpowiadającej niespłaconym kwotom pożyczek, na co wierzyciele
    wyrazili zgodę. Przeniesienie udziałów nastąpiło zatem w ramach tzw. umowy o
    świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum). Pozostałe udziały w nieruchomości
    sprzedał Pan w ramach umowy sprzedaży.
    Pana wątpliwość budzi kwestia, czy przeniesienie prawa własności udziałów w
    nieruchomości dokonane w ramach czynności świadczenia w miejsce wykonania w
    zamian za zwolnienie z długu stanowi odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu
    cytowanego powyżej przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Nawiązując do pojęcia „odpłatnego zbycia” (o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww.
    ustawy) – oznacza ono każde przeniesienie prawa własności lub praw majątkowych w
    zamian za korzyść majątkową. Termin ten obejmuje zatem szeroki zakres umów i
    pozostaje bez znaczenia, czy do odpłatnego zbycia dochodzi w drodze zniesienia
    współwłasności, działu spadku, umowy zamiany lub sprzedaży, czy też – jak to ma miejsce
    w omawianym przypadku – w drodze przeniesienia na rzecz wierzycieli prawa własności
    udziałów w nieruchomości w zamian za zwolnienie z obowiązku zwrotu wymagalnych
    wierzytelności. „Płatność” bowiem nie musi mieć charakteru pieniężnego w postaci
    konkretnego przepływu gotówkowego, może oznaczać także uzyskanie świadczenia
    wzajemnego w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw),
    działania, zaniechania lub znoszenia. Innymi słowy, pod pojęciem płatności nie należy
    rozumieć wyłącznie zapłaty w pieniądzu. Płatnością może także być zwolnienie z długu, czy
    potrącenie wzajemnych, wymagalnych wierzytelności (zmniejszenie pasywów zbywcy).
    Zatem, do stwierdzenia powstania przychodu warunkiem koniecznym jest uzyskanie
    przysporzenia majątkowego. Wskazać należy w tym miejscu na definicję przywołaną w
    komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a wywiedzioną przez
    Adama Bartosiewicza, który definiuje odpłatne zbycie jako:
      „przeniesienie prawa własności rzeczy lub praw, o których mowa, na inną osobę za
      wynagrodzeniem. Podstawową formą odpłatnego zbycia będzie sprzedaż oraz
      zamiana. Zgodnie z zasadą swobody umów, odpłatne zbycie może nastąpić także w
      innej formie”, po czym dodaje: „cena odpłatnego zbycia wyrażona w umowie nie musi

      być wyrażona w pieniądzu (wartościach pieniężnych). Nie jest bowiem wykluczone, że
      zapłatą za przeniesienie własności rzeczy lub przeniesienie praw będzie inna forma
      przysporzenia majątkowego”.
    (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Podatek dochodowy od osób fizycznych. Komentarz, Lex,
    2010, wyd. II).
    Tym samym wynagrodzenie można określić nie tylko w pieniądzu, ale także poprzez inne
    określenie jego wartości, np. zwolnienie z długu, czy potrącenie wzajemnych wymagalnych
    wierzytelności.
    Natomiast zgodnie z art. 453 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum) jest umową, na mocy której obie
    strony (dłużnik i wierzyciel) wyrażają zgodę na umorzenie istniejącego dotąd
    zobowiązania, jeśli dłużnik zamiast pierwotnie ustalonego, spełni inne świadczenie.
    Przyjmuje się, że umowa, o której mowa w ww. przepisie ma charakter odpłatnej umowy
    rozporządzającej, gdyż wierzyciel w miejsce dotychczasowego roszczenia uzyskuje inne.
    Płatność za świadczenie (wynagrodzenie) nie musi mieć bowiem charakteru pieniężnego,
    może oznaczać również uzyskanie świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty w naturze
    (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw), działania, zaniechania lub znoszenia. Tym
    samym, w zamian za zwolnienie Pana z długu, Pana wierzyciele nabyli własność udziałów
    w nieruchomości. Przeniesienie na wierzycieli udziałów we własności rzeczy lub praw w
    zamian za zwolnienie z długu jest więc odpłatnym zbyciem tej rzeczy lub prawa, nie
    następuje bowiem pod tytułem darmym.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że w zamian za przeniesienie na rzecz wierzycieli
    udziałów w prawie własności nieruchomości otrzymał Pan świadczenie wzajemne
    polegające na zwolnieniu z ciążącego na Panu długu z tytułu nieuregulowanych
    zobowiązań. Innymi słowy, dokonał Pan zbycia udziałów w prawie własności
    nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu. Zwolnienie z długu ma więc w niniejszej
    sytuacji dla Pana określoną wartość majątkową, gdyż w jego wyniku przestał Pan być
    zobowiązany wobec wierzycieli do zapłaty określonej kwoty pieniężnej – wartości
    niespłaconych pożyczek.
    W przedstawionym stanie faktycznym, nabycie przez Pana nieruchomości miało miejsce w
    2023 r. Oznacza to, że termin 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 upłynąłby wraz z
    końcem 2028 r. Tymczasem udziały w nieruchomości będące przedmiotem Pana
    zapytania zbył Pan odpłatnie (przeniósł prawo ich własności otrzymując świadczenie
    wzajemne polegające na zwolnieniu z długu wynikającego z umów pożyczek) 22 kwietnia
    2024 r., czyli przed upływem pięcioletniego okresu, o którym mowa w przytoczonym wyżej
    przepisie.
    W konsekwencji powyższego, dokonane przez Pana odpłatne zbycie – przeniesienie
    udziałów we własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu – stanowi dla Pana
    źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Mając to na uwadze, Pana stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku wyroków informuję, że zostały one wydane w
    indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.