Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.354.2025.4.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Przekazanie nieodpłatnie towarów, które będą stanowiły
koszty uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
moment
przekazanie-przekazanie nieodpłatne rzeczy
towar
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Koszty
reprezentacji
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,
    czy w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym towary przekazane nieodpłatnie
    mogą stanowić dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu w momencie ich
    nieodpłatnego przekazania.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 5 sierpnia 2025 r. (wpływ do organu 5 sierpnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) jest wpisana
    do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS (...), NIP: (...), REGON: (...) jest polskim
    rezydentem podatkowym, posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium
    Polski oraz jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca
    prowadzi sprzedaż towarów sklasyfikowaną jako przedmiot przeważającej działalności
    pod kodem 47.11.Z - sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach
    z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Działalność wnioskodawcy polega
    na prowadzeniu kilku stacji paliw, w ramach których dokonywana jest również sprzedaż
    artykułów spożywczych, w tym również wyrobów tytoniowych.
    Klienci, którzy kupują większe ilości wyrobów tytoniowych otrzymują nieodpłatnie towary
    pochodzące z oferty sklepu, dla których zbliża się upływ terminu przydatności do spożycia
    o wartości do 20 zł oraz towary będące zapalniczkami.
    Zakupy powyższych towarów stanowią dla Wnioskodawcy zakup towarów oraz
    Wnioskodawcy przy nabyciu przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o
    podatek naliczony od tych zakupów. Ilość przekazanych nieodpłatnie towarów jest
    uzależniony od ilości nabytych wyrobów tytoniowych.
    Na koniec każdego miesiąca Wnioskodawca podsumowuje nieodpłatne przekazanie takich
    towarów poprzez dokument RW zatytułowany „gratisy dla wybranych klientów” na
    zapalniczki oraz inne towary. Ilość wydanych w powyższy sposób towarów w miesiącu
    oscyluje w granicach ok. 1000 szt. towarów oraz 800 szt. zapalniczek w jednym punkcie
    sprzedaży.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego
    1. Wydatki na zakup wskazanych towarów są ponoszone ze środków finansowych spółki i
    nie są w żaden sposób zwracane.
    2. Towary spożywcze które otrzymują nieodpłatnie klienci Spółki to: batony, czekoladki,
    inne słodycze, napoje gazowane.
    3. Towary spożywcze i zapalniczki nabywane są w ramach działalności gospodarczej Spółki.
    4. Towary spożywcze i zapaliczki stanowią w momencie ich zakupu towary handlowe.

    5. Wartość jednorazowego przekazanego towaru klientowi nie przekracza 20 zł. Spółka
    zatem nie prowadzi ewidencji klientów, którzy otrzymali nieodpłatnie takie towary.
    6. Cena zapaliczki i towaru spożywczego nie przekroczy 20 zł.
    7. Spółka oczekuje, że klienci w związku z akcją promocyjną będą wracać i będą
    dokonywać większych zakupów, co ma przełożyć się na wyższą sprzedaż. Głównym celem
    jest zachęcenie klientów do ponownych zakupów i tym samym istnieje bezpośredni
    związek przyczynowo skutkowy poniesionych wydatków z osiągniętymi przychodami.
    8. Na pytanie o przesłanki świadczące o związku przyczynowo-skutkowym poniesionych
    wydatków z osiągnięciem przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów Spółka odpowiedziała, że oczekuje, że klienci w
    związku z akcją promocyjną będą wracać i będą dokonywać większych zakupów, co ma
    przełożyć się na wyższą sprzedaż.
    9. Na pytanie w jaki sposób przekazywanie towarów nieodpłatnie klientom w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą wpłynie na osiągane przez Państwa przychody
    Spółka odpowiedziała, że oczekuje, że klienci w związku z akcją promocyjną będą wracać i
    będą dokonywać większych zakupów, co ma przełożyć się na wyższą sprzedaż.
    10. Na pytanie czy nieodpłatne przekazanie towarów klientom, będzie związane z
    promocją i reklamą Państwa Spółki, Spółka odpowiedziała, że tak. W ten sposób Spółka
    zachęca klientów do ponownych zakupów.
    11. Jest to akcja promocyjna, która nie jest ograniczona w czasie i nie posiada regulaminu.
    12. Grono klientów jest nieograniczone co do grupy. Jedyną przesłanką otrzymania
    towarów w drodze nieodpłatnego przekazania jest kwota dokonanych zakupów.
    13. Łączna kwota otrzymanych przez każdego z klientów towarów i zapalniczek nie
    przekroczy 200 zł.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nieodpłatne przekazanie
      towarów o małej wartości rodzi skutki w postaci konieczności naliczenia podatku
      należnego VAT?
    2. Czy w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym towary przekazane nieodpłatnie
      mogą stanowić dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu w momencie ich
      nieodpłatnego przekazania?
    3. Czy w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym przekazane towary stanowią dla
      kontrahentów przysporzenie w postaci świadczeń nieodpłatnych? Jeżeli tak czy można
      do takich świadczeń zastosować zwolnienie z opodatkowania, o którym mowa w art.
      21 ust. 1 pkt 68a u.p.d.o.f.?
    Niniejsza interpretacja dotyczy rozstrzygnięcia w zakresie pytania nr 2 dotyczącego
    podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytania nr 1 odnośnie podatku od
    towarów i usług oraz pytania nr 3 odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych
    zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 2
    Towary przekazane nieodpłatnie klientom w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, jako element strategii marketingowej lub działań lojalnościowych, mogą
    zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich nieodpłatnego
    przekazania.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania

    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Jeśli przekazywane towary nie mają charakteru reprezentacyjnego (np. luksusowe
    prezenty, alkohol itp.), a ich celem jest zwiększenie sprzedaży oraz budowanie relacji z
    klientami, to można je uznać za koszt uzyskania przychodu.
    Towary takie, jak żywność bliska końcowi terminu przydatności czy zapalniczki, nie mają
    charakteru reprezentacyjnego, a służą promocji sprzedaży, więc spełniają przesłanki
    uznania ich za koszt podatkowy.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, kosztem uzyskania przychodu będzie
    wartość przekazanych towarów wynikająca z ceny zakupu netto, pomniejszona o
    odliczony VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy
    tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań
    lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie
    danego źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,

    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 updop, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że uznając dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu
    zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej
    oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy
    zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i
    powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub
    zabezpieczenia przychodu.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie
    przychodów zalicza się między innymi koszty reklamy. Wydatki poniesione na reklamę,
    jako niewymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w pełnej wysokości mogą stanowić
    koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że wydatki te spełniają kryteria określone
    w art. 15 ust. 1 tej ustawy.
    Przez reklamę rozumie się działania podmiotu gospodarczego, mające na celu
    kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak
    największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu
    gospodarczego. Może być ona realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz
    przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danego
    towaru lub usługi, jego cech jakościowych, użytkowych, zalet technicznych, a także
    poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Każda z tych form, jeżeli jest stosowana w
    określonych okolicznościach, spełnia funkcje reklamowe. Identyfikowana bowiem jest z
    daną firmą i oferowanymi przez nią towarami lub usługami, zwiększając ich
    rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia. Jednocześnie zauważyć
    należy, że można rozróżnić reklamę towaru, usługi, reklamę marki, a także reklamę samej
    firmy (przedsiębiorcy).
    Katalog wydatków wyłączonych z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1
    ustawy, o którym mowa powyżej, ma charakter zamknięty. Należy wskazać, że wśród
    wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów ustawodawca wymienił m.in. –
    w pkt 28 tego przepisu – koszty reprezentacji.
    Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w
      szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz
      napojów, w tym alkoholowych.
    Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera
    legalnej definicji terminu reprezentacja. Próbę zdefiniowania tego pojęcia podejmowały
    wielokrotnie sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z
    dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11. Sąd ten stwierdził, że celem kosztów
    reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego
    obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami
    (klientami).
    Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez
    pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest
    wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny.
    Wymienienie jako przykładowych kosztów reprezentacyjnych wydatków na usługi
    gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie oznacza, że

    wydatki te zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Nie są one
    kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny.
    Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odwołanie się do etymologii
    terminu reprezentacja. Wyraz „reprezentacja” pochodzi od łacińskiego „repraesentatio”
    oznaczającego wizerunek. Upływ czasu nie zmienił jego znaczenia i formy. Oznacza to, że ,,
    reprezentacja” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku
    podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede
    wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów
    podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla
    potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W
    takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu
    wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności,
    profesjonalizmu. Przy tak zdefiniowanym terminie „reprezentacji” kwestia wystawności,
    okazałości czy też ponadprzeciętności nie ma żadnego znaczenia.
    Dokonując zatem oceny zakresu pojęciowego „reprezentacji” i „reklamy” (marketingu)
    wywieść z powyższego należy, że reprezentacja dotyczy działań zmierzających do
    kształtowania i rozpowszechniania wizerunku podatnika, jako podmiotu gospodarczego,
    natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się
    także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich
    nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot
    gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy. Ocena charakteru wydatku
    (cel reprezentacyjny, czy reklamowy) możliwa jest na podstawie całokształtu działalności
    prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków, ich jednostkowej wartości, ustalenia
    kręgu osób, do których jest skierowana, okoliczności wręczania prezentów, itp. Ocena ta
    powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność
    gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem
    funkcji jaką będzie spełniać w firmie.
    Z opisu stanu faktycznego przedstawionych we wniosku wynika, że Spółka prowadzi
    sprzedaż towarów sklasyfikowaną jako przedmiot przeważającej działalności pod kodem
    47.11.Z - sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą
    żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Działalność wnioskodawcy polega na
    prowadzeniu kilku stacji paliw, w ramach których dokonywana jest również sprzedaż
    artykułów spożywczych, w tym również wyrobów tytoniowych.
    Klienci, którzy kupują większe ilości wyrobów tytoniowych otrzymują nieodpłatnie towary
    pochodzące z oferty sklepu, dla których zbliża się upływ terminu przydatności do spożycia
    o wartości do 20 zł oraz towary będące zapalniczkami.
    Zakupy powyższych towarów stanowią dla Wnioskodawcy zakup towarów. Ilość
    przekazanych nieodpłatnie towarów jest uzależniony od ilości nabytych wyrobów
    tytoniowych.
    Na koniec każdego miesiąca Wnioskodawca podsumowuje nieodpłatne przekazanie takich
    towarów poprzez dokument RW zatytułowany „gratisy dla wybranych klientów” na
    zapalniczki oraz inne towary. Ilość wydanych w powyższy sposób towarów w miesiącu
    oscyluje w granicach ok. 1000 szt. towarów oraz 800 szt. zapalniczek w jednym punkcie
    sprzedaży.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że Spółka oczekuje, że klienci w związku z
    akcją promocyjną będą wracać i będą dokonywać większych zakupów, co ma przełożyć się
    na wyższą sprzedaż.

    W ten sposób Spółka zachęca klientów do ponownych zakupów. Jest to akcja promocyjna,
    która nie jest ograniczona w czasie i nie posiada regulaminu. Grono klientów jest
    nieograniczone co do grupy. Jedyną przesłanką otrzymania towarów w drodze
    nieodpłatnego przekazania jest kwota dokonanych zakupów.
    W rozpatrywanej sprawie Państwa wątpliwości budzi kwestia ustalenia, czy w
    przedstawionym we wniosku stanie faktycznym towary przekazane nieodpłatnie mogą
    stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodu w momencie ich nieodpłatnego
    przekazania?
    Wskazane w opisie sprawy towary przekazane nieodpłatnie, noszą znamiona reprezentacji
    w myśl art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT. Kosztami reprezentacji są wydatki, których
    wyłącznym bądź dominującym celem jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika,
    stworzenie dobrego obrazu jego firmy czy działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z
    kontrahentem. Zgodnie z opisem stanu faktycznego, stworzenie dobrego obrazu Spółki,
    wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami jest celem poniesienia ww. wydatków.
    Cel ten, w ocenie organu podatkowego, przesądza o zakwalifikowaniu ich do kosztów
    reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 28 updop.
    Mając zatem powyższe na względzie stwierdzić należy, że ww. wydatki noszą znamiona
    reprezentacji, mają na celu wykreowanie pozytywnego wizerunku firmy, uwypuklenie
    zasobności i profesjonalizmu Spółki, czyli stworzenie oczekiwanego wizerunku. Trudno
    zatem uznać, że ww. wydatki są niezbędne dla poznania oferty Spółki, z którą przecież
    swobodnie mogliby się zapoznać klienci firmy bez ww. wydatków.
    Tym samym, zdaniem organu nie może budzić wątpliwości, że towary przekazane
    nieodpłatnie nie mogą stanowić dla Spółki kosztów uzyskania przychodu w momencie ich
    nieodpłatnego przekazania oraz że kształtują one przede wszystkim wizerunek firmy,
    powodują pozytywne postrzeganie przedsiębiorcy przez osoby, do których ten przekaz
    jest kierowany. Możliwość zaoferowania przez Spółkę nieodpłatnych towarów przy
    zakupie wyrobów tytoniowych wpływa na tworzenie i poprawę wizerunku firmy na
    zewnątrz ale nie przekłada się, w wymiarze opisanym w stanie faktycznym wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej, bezpośrednio na reklamę i promocje konkretnego
    produktu lub usługi.
    Zatem Państwa stanowisko w tej części należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu
    pytania. Inne kwestie wynikające z przedstawionego stanu faktycznego i z własnego
    stanowiska, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1
    Ordynacji Podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,

    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
      element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.