Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-522/09-2/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-07-13
Teza: 1. Czy Wnioskodawca prawidłowo zakwalifikował świadczone usługi oraz stawki podatku VAT? 2. Jaka stawką podatku VAT powinno być opodatkowane szkolenie taneczne wyjazdowe? 3. Czy za takie szkolenia wyjazdowe Wnioskodawca powinien wystawić fakturę VAT ze stawką ZW?
Słowa kluczowe: marża; opodatkowanie; stawka-stawki podatku; usługi-usługi turystyczne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 3-art. 119

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana , przedstawione we wniosku z dnia 17 kwietnia 2009 r. (data wpływu 23 kwietnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest:

*   **prawidłowe** – w zakresie opodatkowania świadczonych usług,

*   **nieprawidłowe** – w zakresie opodatkowania i dokumentowania szkolenia tanecznego wyjazdowego.

UZASADNIENIE

W dniu 23 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania świadczonych usług oraz opodatkowania i dokumentowania szkolenia tanecznego wyjazdowego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest szkoła tańca. Oprócz zajęć tanecznych udziela się w komisjach sędziowskich turniejów tanecznych, realizuje pokazy taneczne, jak również kompleksowo organizuje turnieje taneczne na poziomie rywalizacji sportowej i rekreacyjnej. Dodatkowo obsługuje technicznie imprezy taneczne w zakresie nagłośnienia i oświetlenia sal, realizacji oprawy muzycznej oraz przygotowania scenografii.

Wnioskodawca następujące usługi zakwalifikował jako:

1.  Usługi zwolnione od podatku VAT i zastosował następujące grupowania PKWiU - PKWiU 92.34.12 – szkolenie taneczne (główny przedmiot działalności), - PKWiU 92.34.13 – obsługa nagłośnienia na turniejach tańca, - PKWiU 92.62.13 – praca w Komisjach Sędziowskich w turniejach tańca, - PKWiU 92.62.13 – prowadzenie turniejów tańca, - PKWiU 92.31.21 – usługi rozrywkowe – pokazy tańca (faktura jest wystawiana dla organizatora imprezy).
2.  Usługi opodatkowane 7% podatkiem VAT i zastosował następujące grupowanie PKWiU 92.31.21 – prowadzenie imprez okolicznościowych, turniejów tańca (opodatkowanie wstępu na przedstawienia – pokazy tańca) gdy Wnioskodawca jest organizatorem imprezy.
3.  Usługi opodatkowane 22% podatkiem VAT - opłaty startowe i wpisowe na imprezy okolicznościowe.

Oprócz ww. usług Wnioskodawca zamierza raz do roku dla swoich uczniów zorganizować szkolenie taneczne wyjazdowe. W związku z tym przedsięwzięciem będzie musiał skorzystać z następujących usług firm zewnętrznych:

*   od ośrodka wypoczynkowego zamierza wykupić kompleksowe wyżywienie oraz nocleg,

*   od firmy transportowej zamierza wykupić transport.

Opieką uczestników obozu szkoleniowego będą się zajmować pracownicy Zainteresowanego. Podczas trwania obozu szkoleniowego 80% czasu będzie przeznaczone na szkolenie taneczne i choreograficzne.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy Wnioskodawca prawidłowo zakwalifikował świadczone usługi oraz zastosował prawidłowe stawki podatku VAT?
2.  Jaką stawką podatku VAT powinno być opodatkowane szkolenie taneczne wyjazdowe?
3.  Czy za takie szkolenia wyjazdowe Wnioskodawca powinien wystawić fakturę VAT ze zwolnieniem?

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowo opodatkował podatkiem VAT wykonywane przez siebie usługi. Szkolenia taneczne wyjazdowe, które będą zorganizowane przez niego powinny korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, ponieważ szkolenia taneczne są usługą (PKWiU ex 92) związaną z kulturą. W trakcie takiego obozu tanecznego będą realizowane wyłącznie rozszerzone zajęcia taneczne. Ponadto, Zainteresowany uważa, iż nie ma żadnej różnicy pod względem podatkowym pomiędzy realizowaniem zajęć tanecznych w wynajętych salach gimnastycznych, a realizowaniem tych samych zajęć tanecznych w wynajętym ośrodku wypoczynkowym. Na szkolenia taneczne wyjazdowe wystawia faktury VAT ze zwolnieniem od podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za

*   **prawidłowe** w zakresie opodatkowania świadczonych usług oraz
*   **nieprawidłowe** w zakresie opodatkowania i dokumentowania szkolenia tanecznego wyjazdowego.

Ad. 1

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki o których mowa w art. 119.

Należy zauważyć, iż obowiązek prawidłowego zaklasyfikowania świadczonej usługi do właściwego grupowania statystycznego spoczywa wyłącznie na wykonawcy usługi.

Co do zasady stawka podatku – na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2–12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy.

W pozycji 11 tego załącznika wymieniono usługi oznaczone symbolem PKWiU ex 92, tj. usługi związane z kulturą, w tym również usługi twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania, usługi związane z rekreacją i sportem1) z wyłączeniem:

1) usług związanych z taśmami wideo oraz z wszelkimi filmami reklamowymi i promocyjnymi, 2) usług związanych z wyświetlaniem filmów i taśm wideo, wyświetlaniem filmów na innych nośnikach oraz filmów reklamowych i promocyjnych, 3) usług w zakresie działalności stadionów i innych obiektów sportowych (PKWiU 92.61), 4) wstępu na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego (PKWiU 92.31.2), związane z funkcjonowaniem obiektów kulturalnych (PKWiU 92.32.10), świadczone przez wesołe miasteczka, parki rozrywki, cyrki, dyskoteki, sale balowe (PKWiU 92.33, 92.34.11, 92.34.12) oraz wstępu na imprezy sportowe, 5) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw (PKWiU 22.11, 22.12, 22.13) w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą (PKWiU 92.5), 5a) usług związanych z produkcją filmów i nagrań wideo (PKWiU 92.11), usług związanych z dystrybucją filmów i nagrań wideo (PKWiU 92.12) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na innych nośnikach, usług związanych z dystrybucją filmów i nagrań na innych nośnikach, 5b) wstępu do parków rekreacyjnych, plaż i innych miejsc o charakterze kulturalnym (PKWiU ex 92.72), 6) działalności agencji informacyjnych, 7) usług wydawniczych, 8) usług radia i telewizji (PKWiU 92.2), z zastrzeżeniem poz. 12.

Z treści objaśnienia do załącznika nr 4 wynika, iż wskazany symbol PKWiU w pozycji nr 11 wraz z oznaczeniem „ex” dotyczy tylko danej usługi z danego grupowania. Umieszczenie tego dopisku przy konkretnym symbolu statystycznym ma na celu zawężenie stosowania zwolnienia lub obniżonej stawki VAT, tylko do usług należących do wymienionego grupowania statystycznego, spełniającego określone warunki sprecyzowane przez ustawodawcę w rubryce „nazwa usługi”. Zatem wynikająca z konkretnego załącznika stawka VAT lub zwolnienie od podatku dotyczy wyłącznie danej usługi z danego grupowania.

Natomiast odnośnik 1 – dotyczy wyłącznie usług związanych z rekreacją i sportem świadczonych przez podmioty, które nie mają jako celu systematycznego dążenia do osiągania zysków, zaś wszelkie zyski, które mimo wszystko osiągną, przeznaczą na utrzymanie lub poprawę świadczonych usług.

W świetle powyższych przepisów ze zwolnienia z podatku nie korzystają usługi wymienione enumeratywnie w treści pozycji nr 11 załącznika nr 4 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz te usługi związane z rekreacją i sportem, które nie spełniają warunku podanego w objaśnieniu. Należy zauważyć, że objaśnienia te stosuje się jedynie do usług związanych ze sportem i rekreacją, a nie dotyczą kultury i szeroko pojętej rozrywki. Oznacza to, że usługi związane z kulturą i rozrywkowe, nawet jeśli przynoszą systematyczny zysk, są zwolnione od podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. W załączniku tym, w pozycji 156, wymieniono, sklasyfikowane w grupowaniu PKWiU ex 92.3, usługi rozrywkowe pozostałe – wyłącznie wstęp na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy:

1.  w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego (PKWiU 92.31.2),
2.  związane z funkcjonowaniem obiektów kulturalnych (PKWiU 92.32.10),
3.  świadczone przez wesołe miasteczka, parki rozrywki, cyrki, dyskoteki, sale balowe (PKWiU 92.33, 92.34.11 i 92.34.12).

Zatem z opisu zdarzenia przyszłego oraz analizy powołanych przepisów wynika, że usługi świadczone przez Wnioskodawcę, sklasyfikowane przez niego do grupowania:

*   PKWiU 92.34.12 – szkolenie taneczne,

*   PKWiU 92.34.13 – obsługa nagłośnienia na turniejach tańca,

*   PKWiU 92.62.13 – praca w Komisjach Sędziowskich w turniejach tańca,

*   PKWiU 92.62.13 – prowadzenie turniejów tańca,

*   PKWiU 92.31.21 – usługi rozrywkowe – pokazy tańca,

– jako niewymienione w wyłączeniach zawartych w treści poz. 11 załącznika nr 4 do ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Natomiast usługi wstępu na przedstawienia – pokazy tańca organizowane przez Wnioskodawcę, sklasyfikowane przez niego do grupowania PKWiU 92.31.21 – jako wymienione w treści poz. 156 załącznika nr 3 podlegają opodatkowaniu stawką 7% podatku od towarów i usług.

Ustawodawca, ani w załącznikach do ustawy, ani w rozporządzeniach do niej nie uwzględnił zwolnień czy też stawek preferencyjnych dla usług opłaty startowej i wpisowej na imprezy okolicznościowe. W związku z powyższym podlegają one opodatkowaniu na zasadach ogólnych stawką 22%.

Organ podatkowy nie jest organem uprawnionym do dokonywania klasyfikacji statystycznych usług wymienionych we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Obowiązek prawidłowego zaklasyfikowania usługi do właściwego grupowania statystycznego spoczywa na wykonawcy usługi.

W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do postanowień § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.), dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2009 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.). W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania prowadzonej działalności, wyrobu, usługi, towaru, środka trwałego lub obiektu budowlanego zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, ul,. Suwalska 29, 93-176 Łódź, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych.

Ad. 2

Z opisu sprawy wynika, iż Zainteresowany zamierza raz do roku dla swoich uczniów zorganizować szkolenie taneczne wyjazdowe. W związku z tym przedsięwzięciem będzie musiał skorzystać z następujących usług firm zewnętrznych:

*   od ośrodka wypoczynkowego zamierza wykupić kompleksowe wyżywienie oraz nocleg,

*   od firmy transportowej zamierza wykupić transport.

Opieką uczestników obozu szkoleniowego będą się zajmować pracownicy Zainteresowanego. Podczas trwania obozu szkoleniowego 80% czasu będzie przeznaczone na szkolenie taneczne i choreograficzne.

Zatem, świadczone przez Wnioskodawcę usługi zaliczają się do usług złożonych, składających się z kombinacji różnych czynności. Możemy mówić więc o jednym świadczeniu (złożonym z kilku innych świadczeń składowych). Pojedyncze świadczenie ma miejsce wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, usługa ta nie powinna być dzielona dla celów podatkowych. Wynika to z samego charakteru usługi, która składa się z różnych świadczeń, prowadzących jednak do jednego celu, jakim w sytuacji Wnioskodawcy jest organizacja usługi szkolenia tanecznego wyjazdowego.

W związku z powyższym wszystkie świadczenia powinny być zaklasyfikowane i opodatkowane tak, jak usługa podstawowa, która nadaje całości zasadniczy charakter.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Ponadto ustawodawca przewidział obniżone stawki podatku w wysokości 7%, 3%, 0% oraz zwolnienia od podatku wyszczególnione w ustawie oraz rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336) dla dostaw niektórych towarów i świadczenia niektórych usług albo dla części tych dostaw lub części świadczenia usług oraz określił warunki stosowania obniżonych stawek.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

Powyższe oznacza, iż o opodatkowaniu usługi podatkiem VAT daną stawką podatku (lub jej zwolnieniem od podatku) decyduje co do zasady, zaliczenie jej do właściwego – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami – grupowania Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Jednakże usługi turystyki zostały wyłączone spod zakresu stosowania przepisów ustawy o statystyce publicznej, tym samym klasyfikacja świadczonych usług nie będzie decydowała o uznaniu wykonywanej usługi za usługę turystyki.

Należy przy tym zauważyć, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia usług turystki. Jednak przez usługę turystyki należy rozumieć kompleksową usługę świadczoną na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Takie rozumienie tego pojęcia potwierdza również treść niżej wymienionego przepisu art. 119 ustawy. Zatem za usługi turystyki należy uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez). Zgodne jest to także z potocznym rozumieniem słowa turystyka – w słowniku języka polskiego „turystyka” to dłuższe lub krótsze wyjazdy wypoczynkowe, połączone zwykle ze zwiedzaniem, uprawianiem sportu, wycieczkami itp. (Słownik języka polskiego, Wydawnictwo PNN Biblioteka Gazety Wyborczej).

W myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 ze zm.), przez usługi turystyczne należy rozumieć usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzajacycm. Natomiast impreza turystyczna to co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu (art. 3 pkt 2). Turysta w myśl ww. ustawy to osoba, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu przynajmniej przez jedną noc (art. 3 pkt 9).

Przepis art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług określa szczególną procedurę opodatkowania usług turystyki. W myśl ust. 1 tego artykułu podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Z kolei art. 119 ust. 2 ustawy, przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.

Chodzi zatem o usługi, które w całości składają się na usługę turystyczną świadczoną przez organizatora turystyki. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, iż jest to katalog otwarty. Konsekwentnie inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również powinny być uwzględnione. Podkreślić przy tym należy, iż czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ponieważ ustawa nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.

Stosownie do art. 119 ust. 3 przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

1.  ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju;
2.  działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
3.  przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Łączne spełnienie przedmiotowych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Ponadto treść art. 119 ust. 3a ustawy stanowi, że podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty.

Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

W myśl art. 119 ust. 5 ustawy, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki podatnik oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty część świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29.

Zauważyć należy, że podstawowym kryterium zasadności zastosowania specjalnych zasad opodatkowania marży, jest uznanie całego pakietu świadczeń za jedną usługę turystyki. Usługa turystyki jest kompleksową usługą, realizowaną przez podatnika, obejmującą swym zakresem różne usługi składowe świadczone dla bezpośredniej korzyści turysty, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć, przy czym muszą one być nabywane od innych podatników.

Jeżeli więc, usługa świadczona przez Wnioskodawcę w postaci organizowania szkolenia tanecznego wyjazdowego będzie się składać również z usług i towarów nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy.

Zatem, mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz przytoczony stan prawny należy przyjąć, że organizacja przedmiotowego wyjazdu, w ramach którego uczestnikom zostanie zapewniony transport, zakwaterowanie, wyżywienie i opieka, jest świadczeniem złożonym, składającym się z usług własnych i nabytych i w konsekwencji stanowi usługę turystyki.

Reasumując, w przypadku świadczenia usługi turystyki, wynagrodzenie z tytułu świadczenia przedmiotowych usług – ustalane w sposób określony w powołanych wyżej przepisach – podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 22%. Zatem na Wnioskodawcę zostanie nałożony obowiązek prowadzenia szczególnej ewidencji oraz obowiązek zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marży.

Ad. 3

Art. 106 ust. 1 ustawy wskazuje, iż podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy, podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury.

Uregulowania dotyczące szczegółowych zasad wystawiania faktur, danych, które powinny zawierać, oraz sposobie i okresie ich przechowywania, zawarte są w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337), zwanego dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami „FAKTURA VAT”.

Faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży – § 5 ust. 1 rozporządzenia – powinna zawierać co najmniej:

1.  imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
2.  numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11;
3.  numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT”;
4.  dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury;
5.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
6.  miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług;
7.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
8.  wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
9.  stawki podatku;
10.  sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu;
11.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
12.  kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.

W myśl § 5 pkt 8 rozporządzenia, w fakturach dokumentujących czynności, których podstawą opodatkowania jest marża, zgodnie z art. 119 lub art. 120 ustawy:

1.  w miejsce oznaczenia „FAKTURA VAT” stosuje się oznaczenie „FAKTURA VAT marża” lub
2.  umieszcza się odesłanie odpowiednio do: a) przepisów art. 119 ustawy lub art. 306 dyrektywy, b) przepisów art. 120 ustawy lub art. 313 dyrektywy oraz
3.  zawiera się dane określone w ust. 1 pkt 1-6 i 12.

Zgodnie z art. 119 ust. 10 ustawy, podatnik, o którym mowa w ust. 3, w wystawionych przez siebie fakturach nie wykazuje kwot podatku.

Biorąc pod uwagę powyżej powołane przepisy stwierdzić należy, iż usługa świadczona przez Wnioskodawcę w postaci organizowania szkolenia tanecznego wyjazdowego jest usługą turystyczną. Zatem Zainteresowany nie powinien wystawiać faktury VAT ze zwolnieniem, natomiast obowiązany będzie do wystawienia faktury VAT marża.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.