Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.446.2025.3.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-21
Teza: Brak uznania za podatników podatku od towarów i usług oraz
zwolnienia od podatku z tytułu sprzedaży udziałów w
działkach.
Słowa kluczowe: nieruchomości-zbycie nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
udział-zbycie udziałów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowanym będącym stroną postępowania oraz zainteresowaną niebędącą stroną
    postępowania są osoby fizyczne pozostające w ustroju małżeńskiej wspólności
    majątkowej (dalej: „Zainteresowani”). Zainteresowany nie prowadzi działalności
    gospodarczej i nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Natomiast
    Zainteresowana prowadzi działalność gospodarczą (kantor wymiany walut) podlegającą
    zwolnieniu z podatku VAT oraz prowadzi działalność rolniczą (jest rolnikiem ryczałtowym
    korzystającym ze zwolnienia z podatku VAT).
    W 2010 r. Zainteresowani nabyli do wspólnego majątku niezabudowaną nieruchomość
                                                  2rolną oznaczoną jako działka numerem geodezyjnym 1 o powierzchni 1 ha 9948 m
    (stanowiącą łąki klasy IV, pastwiska klasy IV, grunty orne klasy IVb, V, rowy) położoną w (...)
    (województwo (...)).
    W 2012 r. zgłosiła się do Zainteresowanych spółka handlowa prowadząca działalność
    gospodarczą w zakresie odnawialnych źródeł energii (dalej: „Spółka OZE 1”)
    zainteresowana dzierżawą części nieruchomości w celu budowy instalacji
    fotowoltaicznych. Umowa została zawarta, jednakże z uwagi na brak możliwości uzyskania
    niezbędnych decyzji i pozwoleń właściwych organów administracyjnych pozwalających na
    realizację projektu na oczekiwanych przez Spółkę OZE 1 warunkach, umowa w następnym
    roku została rozwiązana.
    W 2018 r. Zainteresowani rozważali sprzedaż nieruchomości uprzednio podzielonej na 4
    mniejsze. W związku z tym wystąpili o warunki zabudowy, co było niezbędne do
    przeprowadzenia podziału. Decyzja o warunkach zabudowy została wydana w 2018 r.
    Ostatecznie Zainteresowani nie dokonali podziału nieruchomości i nie wystawiali
    nieruchomości na sprzedaż.
    Pod koniec 2019 r. zgłosiła się do Zainteresowanych inna spółka handlowa prowadząca
    działalność gospodarczą w zakresie odnawialnych źródeł energii (dalej: „Spółka OZE 2”)
    zainteresowana dzierżawą części nieruchomości w celu budowy instalacji
    fotowoltaicznych o mocy do 1 MW, przy jednoczesnym umożliwieniu Zainteresowanej
    prowadzenia działalności rolniczej na pozostałym terenie nieruchomości.
    Z uwagi, że Zainteresowana nie wykorzystywała w całości posiadanej nieruchomości oraz
    potrzebowała dodatkowego źródła pieniędzy, zdecydowała się zawrzeć zaproponowaną
    jej umowę dzierżawy. Spółka OZE 2 w sierpniu 2021 r. wypowiedziała ww. umowę z uwagi,
    że planowana przez nią budowa instalacji fotowoltaicznej na nieruchomości
    Zainteresowanych okazała się niemożliwa ze względów technicznych i środowiskowych, a
    Spółka OZE 2 nie uzyskała niezbędnych decyzji i pozwoleń właściwych organów

    administracyjnych pozwalających na realizację projektu na oczekiwanych przez Spółkę
    OZE 2 warunkach. Spółka OZE 2 w 2020 r. uzyskała w imieniu Zainteresowanych warunki
    zabudowy dla budowy ww. farmy fotowoltaicznej, jednak jak wskazano powyżej,
    inwestycja nie została zrealizowana.
    Zainteresowani z uwagi, że nie mają planów co do wykorzystywania posiadanej
    nieruchomości, zdecydowali się przeznaczyć ją na sprzedaż. Z uwagi jednak na dużą
    powierzchnię działki Zainteresowani w 2024 r. dokonali jej podziału, celem ułatwienia i
    przyspieszenia procesu sprzedaży. Działka nr 1 została podzielona na działki o numerach
    2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17. Powyższy podział działek był możliwy tylko
    pod warunkiem uprzedniego uzyskania przez Zainteresowanych decyzji o warunkach
    zabudowy (decyzja została wydana w 2024 r.). Na potrzeby niniejszego wniosku powyższe
    działki będą zwane dalej „Działkami”.
    Zainteresowani wskazują, że przez cały okres posiadania powyższych Działek
    wykorzystywali je wyłącznie do działalności rolniczej (Zainteresowany jest rolnikiem
    ryczałtowym w rozumieniu ustawy o VAT). Zainteresowani nie wykorzystywali Działek do
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Zainteresowani nie ponosili żadnych nakładów zwiększających wartość Działek, w
    szczególności nie doprowadzali do nich prądu, ani nie utwardzali gruntu. Do Działek
    doprowadzona jest jedynie woda.
    Zainteresowani nigdy wcześniej nie sprzedawali żadnych nieruchomości, to będzie ich
    pierwsza sprzedaż. Zainteresowani nie zamierzają podejmować żadnych
    wyspecjalizowanych działań marketingowych celem ich sprzedaży, ograniczą się wyłącznie
    do publikacji ogłoszeń na portalach typu (...). Zainteresowani nie zamierzają korzystać z
    usług biura nieruchomości. Jeżeli jednak będą mieli trudności ze sprzedażą Działek,
    rozważą skorzystanie z pomocy profesjonalisty - biura nieruchomości.
    Zainteresowani na chwilę obecną nie posiadają żadnych kupców zainteresowanych
    nabyciem Działek. Nie zawarli w związku z tym żadnych przedwstępnych umów sprzedaży
    ani nie udzielali żadnych pełnomocnictw. Zainteresowani nie mogą jednak wykluczyć
    sytuacji, w której zawrą przedwstępne umowy sprzedaży z przyszłymi kupcami Działek,
    jeżeli nabywcy jako warunek zakupu będą stawiali zawarcie takich umów.
    Zainteresowani na chwilę obecną nie posiadają innych nieruchomości przeznaczonych na
    sprzedaż. Celem Zainteresowanych nie jest prowadzenie działalności deweloperskiej, a
    zarząd majątkiem prywatnym. Środki uzyskane ze sprzedaży Zainteresowani zamierzają
    przeznaczyć na zabezpieczenie finansowe swojej rodziny i przyszłości swoich
    dorastających dzieci (w szczególności na ich edukację i mieszkanie).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.
    Działka 1, tak jak Państwo wskazali we wniosku, jest składnikiem wspólnego majątku
    małżeńskiego, dlatego niezrozumiałe jest dla Zainteresowanego udzielanie odrębnych
    odpowiedzi dla Zainteresowanego i jego żony, odpowiedzi będą tożsame.
    Odpowiedzi w odniesieniu do Zainteresowanego - A.A.:
    1.  Działkę nr 1 nabył w drodze kupna od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności
      gospodarczej.
    2.  Działkę nr 1 nabył w celu ulokowania oszczędności oraz w celu prowadzenia na niej
      działalności rolniczej przez żonę.
    3.  W związku z nabyciem działki nr 1 nie była wystawiona faktura, z której wynikał
      podatek naliczony do odliczenia. Nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia
      podatku VAT naliczonego – nabyli Państwo działkę od osoby fizycznej
      nieprowadzącej działalności gospodarczej, do majątku prywatnego.

    4.  Działka nr 1 nie była przez Pana w żaden sposób wykorzystywana.
    5.  Działka nr 1 w całym okresie jej posiadania nie była przez Pana w żaden sposób
      wykorzystywana.
    6.  Stroną umów dzierżawy nieruchomości był Pan wraz z żoną. Przysporzenie z tego
      tytułu otrzymywał Pan z żoną. Przychody z tego tytułu nie przekraczały w roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł, dlatego Pan oraz żona korzystali ze zwolnienia z VAT
      na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Podatek dochodowy z tytułu
      udostępniania działki został przez małżonków rozliczony (na podstawie art. 10 ust. 1
      pkt 6 ustawy o PIT).
    7.  Działka nr: 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 do dnia zbycia nie będzie
      przez Pana wykorzystywana. Będzie wykorzystywana wyłącznie przez Pana żonę w
      działalności rolniczej (działalność zwolniona z VAT).
    8.  Żadna z działek wydzielonych z działki nr 1 mających być przedmiotem zbycia nie
      będzie do dnia zbycia udostępniana innym osobom na podstawie umów
      cywilnoprawnych (najem, dzierżawa, użyczenie ani inna umowa).
    Jak wskazano we wniosku, na tą chwilę nie posiadają Państwo żadnych kupców
    zainteresowanych nabyciem Działek. Nie wiedzą Państwo więc kto to będzie, czy będzie to
    osoba fizyczna, czy będzie to przedsiębiorca zajmujący się naprawianiem aut, czy może
    będzie to deweloper. Nie wiedzą Państwo też czy potencjalny nabywca będzie chciał w
    ramach jednej transakcji kupić jedną, dwie czy więcej działek. Nie wiedzą też Państwo w
    jakich odstępach czasu uda się sprzedać działki, czy będzie to w ciągu roku, czy może w
    ciągu 10 lat. Skoro na ten moment nie mają Państwo potencjalnych kupców na działki, to
    nie wiedzą Państwo czy wszystkie transakcje odbędą się na takich samych warunkach. Nie
    znane są Państwu, na ten moment, warunki sprzedaży poszczególnych działek.
    Przed zawarciem umowy bądź umów przedwstępnych (jeżeli będą), nie zamierzają
    Państwo udzielać innej osobie pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do
    działania w Państwa imieniu w związku z transakcją sprzedaży działek. Jak wskazano
    zarówno we wniosku, jak i w odpowiedziach udzielanych powyżej, na ten moment nie
    mają Państwo żadnego kupca zainteresowanego nabyciem działek. Jeżeli taki się pojawi i
    za warunek zawarcia z Państwem umowy sprzedaży postawi w pierwszej kolejności
    zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży - taką umowę Państwo zawrą. Będą to z
    pewnością standardowe postanowienia zabezpieczające obie strony umowy, w tym
    wpłata zadatku i ustalenie daty zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli za warunek zawarcia
    z Państwem umowy sprzedaży kupujący postawi udzielenie mu jakiegokolwiek
    pełnomocnictwa, rozważą Państwo taką propozycję, w zależności do czego miałoby to
    służyć.
    Na ten moment nie zamierzają Państwo udzielać żadnemu podmiotowi, np. deweloperowi
    prawa do dysponowania działkami na cele budowlane, dlatego, że nie posiadają Państwo
    na ten moment żadnego potencjalnego kupca.
    Przed sprzedażą działek z Państwa inicjatywy nie zostaną zawarte żadne przedwstępne
    umowy sprzedaży. Jak wskazano zarówno we wniosku i w odpowiedziach udzielanych
    powyżej, na ten moment nie ma żadnego kupca zainteresowanego nabyciem działek.
    Jeżeli taki się pojawi i za warunek zawarcia z Państwem umowy sprzedaży postawi w
    pierwszej kolejności zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży - taką umowę Państwo
    zawrą. Będą to z pewnością standardowe postanowienia zabezpieczające obie strony
    umowy, w tym wpłata zadatku i ustalenie daty zawarcia umowy przyrzeczonej. Nie wiedzą

    Państwo jaki kupiec będzie zainteresowany jaką działką i czy będzie chciał zawrzeć
    przedwstępną umowę sprzedaży. Nie są Państwo w stanie przewidzieć przyszłości i
    udzielić odpowiedzi na takie pytania organu.
    Odpowiedzi w odniesieniu do żony Zainteresowanego – S.D.
    1.  Działkę nr 1 Pana żona nabyła w drodze kupna od osoby fizycznej nieprowadzącej
      działalności gospodarczej.
    2.  Działkę nr 1 Pana żona nabyła w celu ulokowania oszczędności oraz w celu
      prowadzenia przez nią działalności rolniczej.
    3.  W związku z nabyciem działki nr 1 nie była wystawiona faktura, z której wynikał
      podatek naliczony do odliczenia. Żonie nie przysługiwało prawo do odliczenia
      podatku VAT naliczonego – nabyli Państwo tą działkę od osoby fizycznej
      nieprowadzącej działalności gospodarczej, do majątku prywatnego - co wskazano we
      wniosku.
    4.  Działka nr 1 była przez żonę wykorzystywana w działalności rolniczej.
    5.  Działka nr 1 w całym okresie jej posiadania była przez żonę wykorzystywana w
      działalności rolniczej.
    6.  Stroną umów dzierżawy nieruchomości był Pan oraz żona. Przysporzenie z tego
      tytułu otrzymywali Państwo razem. Przychody z tego tytułu nie przekraczały w roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł, dlatego korzystali Państwo ze zwolnienia z VAT na
      podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Podatek dochodowy z tytułu udostępniania
      działki został przez Państwa rozliczony (na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
      PIT).
    7.  Działka nr: 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17 do dnia zbycia będzie
      wykorzystywana przez żonę do działalności rolniczej (zwolnionej z VAT). Nikt inny nie
      będzie jej wykorzystywał do żadnych innych celów.
    8.  Żadna z działek wydzielonych z działki nr 1 mających być przedmiotem zbycia nie
      będzie do dnia zbycia udostępniana innym osobom na podstawie umów
      cywilnoprawnych (najem, dzierżawa, użyczenie ani inna umowa).
    Jak wskazano we wniosku, na tą chwilę nie posiadają Państwo żadnych kupców
    zainteresowanych nabyciem Działek. Nie wiedzą Państwo więc kto to będzie, czy będzie to
    osoba fizyczna, czy będzie to przedsiębiorca zajmujący się naprawianiem aut czy może
    będzie to deweloper. Nie wiedzą Państwo też czy potencjalny nabywca będzie chciał w
    ramach jednej transakcji kupić jedną, dwie czy więcej działek. Nie wiedzą Państwo też w
    jakich odstępach czasu uda się sprzedać działki, czy będzie to w ciągu roku, czy może w
    ciągu 10 lat. Skoro na ten moment nie mają Państwo potencjalnych kupców na działki, to
    nie wiedzą Państwo czy wszystkie transakcje odbędą się na takich samych warunkach. Nie
    znane są Państwu, na ten moment, warunki sprzedaży poszczególnych działek.
    Przed zawarciem umowy bądź umów przedwstępnych (jeżeli będą) nie zamierzają
    Państwo udzielać innej osobie pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do
    działania w Państwa imieniu w związku z transakcją sprzedaży działek. Jak wskazano
    zarówno we wniosku, jak i w odpowiedziach udzielanych powyżej, na ten moment nie
    mają Państwo żadnego kupca zainteresowanego nabyciem działek. Jeżeli taki się pojawi i
    za warunek zawarcia z Państwem umowy sprzedaży postawi w pierwszej kolejności
    zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży - taką umowę Państwo zawrą. Będą to z
    pewnością standardowe postanowienia zabezpieczające obie strony umowy, w tym

    wpłata zadatku i ustalenie daty zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli za warunek zawarcia
    z Państwem umowy sprzedaży kupujący postawi udzielenie mu jakiegokolwiek
    pełnomocnictwa, rozważą Państwo taką propozycję, w zależności do czego miałoby to
    służyć.
    Na ten moment nie zamierzają Państwo udzielać żadnemu podmiotowi, np. deweloperowi
    prawa do dysponowania działkami na cele budowlane, dlatego, że nie posiadają Państwo
    na ten moment żadnego potencjalnego kupca.
    Przed sprzedażą działek z Państwa inicjatywy nie zostaną zawarte żadne przedwstępne
    umowy sprzedaży. Jak wskazano zarówno we wniosku i w odpowiedziach udzielanych
    powyżej, na ten moment nie mam żadnego kupca zainteresowanego nabyciem działek.
    Jeżeli taki się pojawi i za warunek zawarcia z Państwem umowy sprzedaży postawi w
    pierwszej kolejności zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży - taką umowę Państwo
    zawrą. Będą to z pewnością standardowe postanowienia zabezpieczające obie strony
    umowy, w tym wpłata zadatku i ustalenie daty zawarcia umowy przyrzeczonej. Nie wiedzą
    Państwo jaki kupiec będzie zainteresowany jaką działką i czy będzie chciał zawrzeć
    przedwstępną umowę sprzedaży. Nie są Państwo w stanie przewidzieć przyszłości i
    udzielić odpowiedzi na takie pytania organu.
    Pytania
    1.  Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w świetle art. 15 ust. 1-2 ustawy o VAT,
      sprzedaż Działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a Zainteresowanych
      należy uznać za podatników podatku VAT z tytułu tej transakcji?
    2.  Czy w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, tj. w przypadku uznania, że
      sprzedaż Działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a Zainteresowanych
      należy uznać za podatnika podatku VAT z tytułu tej transakcji, sprzedaż ta korzysta
      ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT?
    Stanowisko Zainteresowanych
    Podatnikami - według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy - są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Ad. 1
    W ocenie Zainteresowanych, w świetle art. 15 ust. 1-2 ustawy o VAT, sprzedaż Działek nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a Zainteresowanych nie należy uznać za
    podatników podatku VAT z tytułu tej transakcji.
    W świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast
    przez dostawę towarów, o której mowa powyżej, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel (...) (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT). Z kolei przez
    towary - w zgodzie z art. 2 pkt 6 ustawy - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii. Zgodnie z ww. przepisami, grunty spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów na terytorium kraju.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów - w rozumieniu art. 7 ustawy -
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. „Określony w ustawie zakres opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało
    opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu

    wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik.” (interpretacja
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 marca 2025 r. nr 0111-KDIB3-
    1.4012.6.2025.2.MG).
    W rezultacie, żeby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana
    przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Natomiast jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, nie pozwala jednoznacznie sprecyzować sytuacji, w
    których aktywność danej osoby można kwalifikować jako zwykłe odpłatne zbycie majątku
    prywatnego, a w jakim momencie działania te przeradzają się w działalność gospodarczą
    podlegającą opodatkowaniu VAT (zob. wyrok WSA w Łodzi z 16 stycznia 2024 r. sygn. akt I
    SA/Łd 870/23).
    Zdaniem A. Bartosiewicza: „należy przyjąć, że działalnością gospodarczą jest w zasadzie
    tylko ta aktywność, która wykonywana jest zawodowo, w sposób profesjonalny.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności.” (zob. A. Bartosiewicz, VAT. Komentarz, wyd. XVIII, art. 15, dostęp LEX z 18
    kwietnia 2025 r.).
    Zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami, nigdy nie zamierzali i nie zamierzają trudnić się obrotem
    nieruchomościami. Planowana sprzedaż Działek wynika z faktu, iż Zainteresowani nie
    mają planów co do wykorzystywania posiadanej nieruchomości, a uzyskane ze sprzedaży
    środki pieniężne chcieliby przeznaczyć na zabezpieczenie finansowe swojej rodziny i
    swoich dzieci (w szczególności ich edukację i mieszkanie).
    Zainteresowani przedmiotowe Działki nabyli w 2010 r., w 2024 r. dokonali ich podziału, a
    sprzedaż planują dopiero teraz. Natomiast jak wyjaśnił WSA w Bydgoszczy w wyroku z I SA
    /Bd 451/23 „Typowa działalność w zakresie obrotu nieruchomościami polega na tym, że w
    stosunkowo krótkim czasie nabywa się nieruchomość, podejmuje się czynności w bliskim
    okresie czasu mające na celu przekształcenie na cele budowlane, podział nieruchomości,
    doprowadzenie mediów oraz przeprowadza się szeroką akcję marketingową mająca na
    celu jak najszybszą sprzedaż nieruchomości z dużym zyskiem. Czyniąc to, angażuje się
    przy tym znaczne środki.” Nie można zatem uznać, że okoliczności niniejszej sprawy
    pokrywają się z tymi wskazanymi przez WSA w Bydgoszczy.
    Podkreślić należy, że Zainteresowani nie podejmowali i nie podejmują żadnych działań
    charakterystycznych dla profesjonalisty zajmującego się obrotem nieruchomościami. Nie
    ponosili żadnych nakładów zmierzających do zwiększenia wartości Działek, czy też ich
    atrakcyjności. Zainteresowani nie uzbrajali ich, nie utwardzali dróg wewnętrznych, nie
    doprowadzali ani prądu ani gazu.
    Ad. 2.
    W ocenie Zainteresowanych w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, tj. w
    przypadku uznania, że sprzedaż Działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, a
    Zainteresowanych należy uznać za podatnika podatku VAT z tytułu tej transakcji, sprzedaż
    ta korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

    Zwolnienie przedmiotowe z podatku VAT przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT
    dotyczy dostawy towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od
    podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało
    dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego. Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    VAT, dotyczy wszystkich towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy
    nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do
    odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez
    podatnika - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy
    o VAT, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    a.  towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    b.  przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Powyższe dwa warunki muszą zostać spełnione łącznie. Jak wynika z treści wniosku,
    Zainteresowany jest rolnikiem ryczałtowym zwolnionym z podatku VAT prowadzącym
    działalność rolniczą w ramach gospodarstwa rolnego. Zainteresowany wykorzystywał
    zatem nieruchomość rolną wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Pierwsza z powyższych przesłanek jest zatem bezwzględnie spełniona.
    W kwestii odliczenia podatku VAT wskazać należy, że Zainteresowany jest rolnikiem
    ryczałtowym prowadzącym działalność rolniczą. Oznacza to, że wykonuje czynności
    zwolnione z podatku VAT, a zatem nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT, o
    którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Drugi warunek przewidziany w art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy o VAT również zatem należy uznać za spełniony.
    Mając powyższe na względzie, w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, tj. w
    przypadku uznania, że sprzedaż nieruchomości rolnej podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT, a Zainteresowanych należy uznać za podatnika podatku VAT z tytułu tej transakcji,
    sprzedaż ta korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
        6. towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
          energii,
    22. sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
      usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę
    towarów. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów
    z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Zatem, na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości
    (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy:
    1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.

    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie odpłatna dostawa towarów na
      terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży Nieruchomości istotne jest, czy w
    świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży udziałów w
    działkach, Sprzedający podjęli aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania
    Sprzedających za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że:
      „(...) czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same
      z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Należy dodać, że
      sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma
      charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może
      stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
      które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
      stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji
      sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie

      okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w
      celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
      takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani
      wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
      bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego”.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym udziału
    nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać
    znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu
    przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć
    miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania
    czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia
    częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w
    jakich ją wykonano. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować
    całokształt działań, jakie Sprzedający podjęli/podejmą w odniesieniu do działek będących
    przedmiotem sprzedaży.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowali Państwo działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Państwa wątpliwości w sprawie w pierwszej kolejności dotyczą braku uznania za
    podatników podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży udziałów w działkach.

    Aby rozstrzygnąć, czy sprzedaż udziałów w działkach będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, należy ustalić, czy w odniesieniu do tej czynności
    Sprzedający spełniają przesłanki do uznania ich za podatników podatku od towarów i
    usług.
    Zgodnie z art. 693 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      § 1. Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy
      rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
      § 2. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju.
      Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.
    Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wynika z tego, że
    umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie nieruchomości przez
    jej dzierżawcę. Podstawową usługą świadczoną na rzecz dzierżawcy jest natomiast usługa
    dzierżawy.
    Zatem, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, dzierżawa nieruchomości, z
    uwagi na fakt, że wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych skutkujących
    uzyskiwaniem korzyści majątkowych (w pieniądzu lub w świadczeniu innego rodzaju),
    stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z
    powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że z tytułu sprzedaży udziałów w
    działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, będą Państwo podatnikami
    podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        w 2010 r. nabyli Państwo do wspólnego majątku niezabudowaną nieruchomość
        rolną w celu ulokowania oszczędności oraz w celu prowadzenia na niej działalności
        rolniczej przez Panią,
        w 2012 r. zgłosiła się do Państwa spółka zainteresowana dzierżawą części
        nieruchomości w celu budowy instalacji fotowoltaicznych (umowa została zawarta,
        jednakże z uwagi na brak możliwości uzyskania niezbędnych decyzji i pozwoleń,
        umowa w następnym roku została rozwiązana,
        w 2018 r. rozważali Państwo sprzedaż nieruchomości uprzednio podzielonej na 4

        w 2024 r. dokonali Państwo podziału nieruchomości (wydzielonej z działki nr 1),
        celem ułatwienia i przyspieszenia procesu sprzedaży, na działki o nr: 2, 3, 4, 5, 6, 7,
        8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17. Powyższy podział działek był możliwy tylko pod
        warunkiem uprzedniego uzyskania przez Zainteresowanych decyzji o warunkach
        zabudowy (decyzja została wydana w 2024 r.).
        przez cały okres posiadania działek wykorzystywali je Państwo wyłącznie do
        działalności rolniczej (jest Pani rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu ustawy o VAT),
        działki nie były wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
        nie ponosili Państwo żadnych nakładów zwiększających wartość działek, w
        szczególności nie doprowadzali do nich prądu, ani nie utwardzali gruntu. Nie
        zamierzają Państwo podejmować żadnych wyspecjalizowanych działań
        marketingowych celem sprzedaży działek, ograniczą się Państwo wyłącznie do
        publikacji ogłoszeń na portalach.
        nie zawierali Państwo żadnych przedwstępnych umów sprzedaży ani nie udzielali
        żadnych pełnomocnictw. Nie mogą jednak Państwo wykluczyć sytuacji, w której
        zawrą przedwstępne umowy sprzedaży z przyszłymi kupcami działek, jeżeli
        nabywcy jako warunek zakupu będą stawiali zawarcie takich umów.
    Podali Państwo, że stroną umów dzierżawy nieruchomości był Pan wraz z żoną.
    Przysporzenie z tego tytułu otrzymywał Pan z żoną. Działki do dnia zbycia nie będą przez
    Pana wykorzystywane. Będą wykorzystywane wyłącznie przez Pana żonę w działalności
    rolniczej (działalność zwolniona z VAT). Żadna z działek nie będzie do dnia zbycia
    udostępniana innym osobom na podstawie umów cywilnoprawnych (najem, dzierżawa,
    użyczenie ani inna umowa).
    Należy w tym miejscu ponownie wskazać, że dzierżawa części nieruchomości (działki nr 1
    przed podziałem) stanowi czynność, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i
    usług wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług, a w konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, stwierdzić należy, że z tytułu dzierżawy części działki nr 1, straciła ona
    charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania nieruchomości (działki nr 1,
    z której zostały wydzielone działki mające być przedmiotem sprzedaży) spowodował, że
    była ona wykorzystywana w działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku
    osobistego.
    W kontekście omawianej sprawy istotny jest ww. wyrok TSUE C-291/92. Z orzeczenia tego
    wynika bowiem, że aby uznać daną nieruchomość za majątek osobisty muszą istnieć
    obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do
    celów prywatnych w całym okresie jej posiadania. W analizowanej sprawie część
    nieruchomości (działki nr 1) była przedmiotem dzierżawy, co mieści się w pojęciu
    wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Dzierżawa
    polega bowiem na wykorzystywaniu przedmiotu umowy w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Tym samym, wydzierżawienie przez Państwa części ww. działki
    spowodowało, że utraciła ona charakter majątku prywatnego (osobistego).
    Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    przykładowo w sprawie C-186/89 (W.N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën), uznał
    on, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego
    użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności
    gospodarczej.

    Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK
    1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się
    zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. NSA wskazał przy tym, że dla oceny, czy dana osoba
    prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma znaczenia to, czy w tym
    zakresie zarejestrowała ona działalność czy też nie, nie ma też znaczenia jej subiektywne
    przekonanie w tym zakresie.
    Zatem, już sam fakt oddania przez Państwa części działki nr 1 w odpłatną dzierżawę
    sprawił, że nie jest to składnik majątku osobistego (prywatnego), ponieważ stanowi
    majątek wykorzystywany w działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu przez
    Państwa usług odpłatnej dzierżawy. W momencie oddania ww. składnika majątku w
    dzierżawę, utracił on status majątku prywatnego, czyli takiego który w całym okresie jego
    posiadania jest wykorzystywany na cele osobiste. Wskazali także Państwo, że przychód z
    tytułu dzierżawy korzystał ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy, co potwierdza, że dzierżawa przez Państwa części nieruchomości na podstawie
    umów zawartych ze spółkami odbywała się w ramach czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT (korzystających ze zwolnienia od podatku).
    Ponadto zamiar podziału w 2018 r. na 4 działki oraz zrealizowany podział nieruchomości
    (działki nr 1) na 16 działek oraz pozyskanie warunków zabudowy dla każdej z nowo
    powstałych działek, po dokonanym podziale, nie oznacza, że są to działania, które
    pozostaną bez wpływu na Państwa sytuację prawną. Działania te wpływają generalnie na
    podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i wzrost ich wartości. Istotne jest
    również to, że działka nr 1 nabyta została w celu ulokowania oszczędności oraz
    prowadzenia przez Panią działalności rolniczej. Nabycie nieruchomości w celu lokaty
    kapitału to zasadniczo nabycie o charakterze inwestycyjnym. A zatem już w momencie
    nabycia, nie planowali Państwo jej wykorzystania na cele prywatne/osobiste. Całokształt
    okoliczności sprawy wskazuje, że działkę 1, z której wydzielone zostało 16 działek,
    będących przedmiotem planowanej sprzedaży, wykorzystywali Państwo w całym okresie
    posiadania w sposób, któremu nie można przypisać znamion wykorzystywania majątku w
    celach prywatnych. Świadomie podejmowali Państwo działania mające na celu
    wykorzystywanie opisanej nieruchomości w celach gospodarczych (zarobkowych), których
    nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W
    analizowanej sprawie nie istnieją obiektywne okoliczności potwierdzające przeznaczenie
    posiadanej przez Państwa nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie
    jej posiadania. Poza dzierżawą nieruchomości, która wypełnia określoną w art. 15 ust. 2
    ustawy definicję działalności gospodarczej, podejmowali Państwo szereg działań, które
    spowodowały wyłączenie nieruchomości z majątku prywatnego, ale również podniesienie
    ich atrakcyjności oraz wzrost ich wartości. Już w 2018 r. rozważali Państwo sprzedaż
    nieruchomości uprzednio podzielonej na 4 mniejsze nieruchomości i w wyniku
    dokonanych czynności uzyskali Państwo decyzję o warunkach zabudowy. W 2020 r. spółka
    handlowa prowadząca działalność gospodarczą w zakresie odnawialnych źródeł energii
    uzyskała w Państwa imieniu warunki zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej. Z kolei
    w 2024 r. dokonali Państwo podziału nieruchomości - działki nr 1 na 16 działek po
    uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy (decyzja została wydana w 2024 r.).
    A zatem żadnych z podejmowanych przez Państwa aktywności w odniesieniu do
    posiadanej nieruchomości nie można przypisać do czynności, jakie podejmują osoby
    fizyczne w celu zaspokojenia swoich potrzeb osobistych. Przypomnieć należy, że nabyta
    przez Państwa nieruchomość stanowiła w momencie zakupu nieruchomość rolną o
                  2powierzchni 1 ha 9948 m stanowiącą łąki, pastwiska, grunty orne oraz rowy. Natomiast w
    wyniku podjętych przez Państwa działań na przestrzeni kilku lat, oferują Państwo 16
    działek posiadających warunki zabudowy, a więc zbyciu będzie podlegał grunt o zupełnie
    innym charakterze, niż w momencie jego nabycia. Grunt ten w okresie jego posiadania był
    dodatkowo wykorzystywanych do świadczenia usług dzierżawy, która wypełnia określoną

    w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej i bez wątpienia nie był
    wykorzystywany wyłącznie w celu zaspokojenia Państwa potrzeb osobistych.
    Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła
    majątek prywatny, to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar
    wykorzystywania danej nieruchomości czy jej części, w ramach majątku osobistego.
    Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę wewnętrzną, ale
    wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia
    okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach
    zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające
    przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z
    powyższego w analizowanej sprawie nie miało to miejsca.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    planowana przez Państwa sprzedaż udziałów w działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12,
    13, 14, 15, 16, 17, będzie zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną
    przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, skoro w analizowanej wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę
    uznania Państwa za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących
    działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy udziałów w
    ww. działkach będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa
    towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również zwolnienia od podatku od towarów i usług,
    sprzedaży udziału w ww. działkach.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, obejmuje zbycie
    nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one
    przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z
    ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów, jest przeznaczenie gruntu na cele
    inne niż budowlane. Przy czym, o tym, że dany teren jest terenem budowlanym
    przesądzają zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach
    zabudowy.

    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu wskazania wymaga, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente
    Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany
    przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w
    świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać
    przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
    wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane.
    Z opisu sprawy wynika, że dla działek nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17,
    została wydana decyzja o warunkach zabudowy.
    Zatem, ww. działki na moment dostawy będą stanowiły teren budowlany zdefiniowany w
    art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie ich sprzedaż nie będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości nie wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania;
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Przy czym, jak wskazał NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną
      od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak
      odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w
      ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok TSUE z 8 grudnia 2005 r. w sprawie
      C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku
      naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Przenosząc powyższą analizę na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że zgodnie
    z opisem sprawy, w związku z nabyciem działki nr 1, z której zostały wydzielone działki
    mające być przedmiotem sprzedaży, nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego – nabyli Państwo działkę od osoby fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej.
    Dodatkowo, jak wynika z opisu sprawy, działka nr 1 nie była wykorzystywana przez
    Państwa przez cały okres jej posiadania wyłącznie na cele działalności zwolnionej od
    podatku od towarów i usług, gdyż była przedmiotem umów dzierżawy.
    Wobec tego, w omawianej sytuacji, zwolnienie od podatku VAT na podstawie przepisu art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie będzie miało miejsca, gdyż nie zostaną spełnione warunki
    zawarte w tym przepisie. Dostawa udziałów w działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12,
    13, 14, 15, 16, 17, powstałych z podziału działki nr 1, nie będzie więc mogła korzystać także
    ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu.

    Wobec powyższego, dokonując sprzedaży udziałów w ww. działkach, Państwo jako
    Sprzedający będą działać w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzących działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, planowana
    przez Państwa sprzedaż udziałów w działkach nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15,
    16, 17, będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1, która nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9 ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.
    W odniesieniu do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej oraz wyroków
    sądów administracyjnych należy zaznaczyć, że każde rozstrzygnięcie dotyczy unikalnego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza.
    Ocena omawianej kwestii, tj. braku uznania za podatników podatku od towarów i usług
    oraz zwolnienia od podatku z tytułu sprzedaży udziałów w działkach, nie jest kwestią
    uniwersalną dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz
    opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna
    być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego.
    Należy zwrócić uwagę na to, że we wskazanej interpretacji oraz wyrokach zakres
    okoliczności faktycznych nie jest tożsamy do sprawy będącej przedmiotem wydanego
    rozstrzygnięcia. Ponadto specyfika działalności podmiotów jest na tyle różnorodną, że
    niekiedy nawet podobne pozornie okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych
    konsekwencji dla przedsiębiorcy, a tym samym nie mogą być tożsamo traktowane.
    Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w
    każdej z indywidualnych spraw, powołana przez Państwa interpretacja indywidualna oraz
    wyroki nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji
        ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.