Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-1035/12/BK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-11-23
Teza: w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków, z tytułu wskazanych we wniosku usług
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; outsourcing
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2012 r. (data wpływu do tut. Biura 30 sierpnia 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków, z tytułu wskazanych we wniosku usług – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 sierpnia 2012 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków, z tytułu wskazanych we wniosku usług.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca, jest wspólnikiem spółki cywilnej, która jest właścicielem sklepu branży spożywczo – przemysłowej. Sklep prowadzony jest w obiekcie, którego spółka jest właścicielem. W sklepie zatrudnionych jest 18 pracowników.

Zamiarem spółki jest zawarcie z firmą zewnętrzną X (dalej: „Firma X”) umowy zawierającej m.in. następujące ustalenia:

*   Firma X zobowiązuje się świadczyć własnymi pracownikami usługi na rzecz przedsiębiorstwa Wnioskodawcy (tj. sklepu), sprowadzające się w istocie do zapewnienia personelu ludzkiego do obsługi klientów, prowadzenia kas, przyjmowania towarów na magazyn, układania towarów na półkach i innych podobnych czynności związanych z prowadzeniem sklepu,
*   z dniem podpisania umowy o świadczeniu usług z Firmą X, 18 dotychczasowych pracowników, stanowiących personel sklepu, z mocy art. 231 Kodeksu pracy stanie się pracownikami Firmy X, którzy będą świadczyć usługi wymienione powyżej,
*   przejęcie pracowników nastąpi na podstawie umowy, która nosi nazwę umowy o świadczeniu usług i do której będą miały zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego o zleceniu (art. 750 K.C.). Zawarcie tej umowy nie będzie się wiązało z przejęciem jakichkolwiek składników majątkowych przedsiębiorstwa spółki. Firma X przejmie pracowników, a jednocześnie przejmie część dotychczasowych zadań prowadzonego przez spółkę zakładu pracy, polegających na obsłudze klientów, prowadzeniu kas, przyjmowaniu towarów na magazyn, układaniu towarów na półkach i innych podobnych czynnościach związanych z prowadzeniem sklepu. Przejmowanie pracowników jest coraz częściej wykorzystywane, jako element usługi outsourcingowej. Jest to możliwe z uwagi na to, że wynikająca z kodeksu pracy procedura przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę oparta jest na funkcjonalnej koncepcji zakładu pracy. Oznacza to, że wykorzystanie tej procedury możliwe jest nie tylko w razie sprzedaży części przedsiębiorstwa, ale także w razie wyodrębnienia i przekazania innemu podmiotowi zewnętrznemu pewnych funkcji przedsiębiorstwa, co jest właśnie istotą kontraktu outsourcingowego,
*   po zawarciu umowy pracodawcą „przekazanych” pracowników będzie Firma X, która zapewni im takie same warunki pracy i płacy. Pracownicy zostaną oddelegowani do świadczenia usług w przedsiębiorstwie prowadzonym przez spółkę. Natomiast spółka będzie obciążana przez Firmę X fakturami VAT zawierającymi określoną kwotę wynagrodzenia powiększoną o należny podatek VAT,
*   kwota netto faktury będzie sumą wynagrodzenia brutto pracowników, składek ZUS na ubezpieczenie społeczne finansowanych przez pracodawcę, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Suma ta jednak zostanie pomniejszona o kwotę wyliczoną w następujący sposób: (składki ZUS na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne finansowane przez pracownika + zaliczka podatku + składka ZUS na ubezpieczenie społeczne finansowana przez pracodawcę + FP + FGŚP) x 40%,
*   w związku z prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą spółka jest podatnikiem podatku od towarów i usług (nie korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług),

Wnioskodawczyni korzysta z opodatkowania na „zasadach ogólnych”.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wynagrodzenie za świadczone przez Firmę X usługi w kwocie netto, będzie mogło stanowić koszt uzyskania przychodu przedsiębiorstwa prowadzonego przez spółkę cywilną?

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie netto za usługi świadczone przez Firmę X, w opisanych warunkach, będzie stanowić koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, że przejęcie pracowników przez Firmę X nie łączy się z przejęciem przedsiębiorstwa lub jego części.

Istotne elementy stanowiska Wnioskodawcy przedstawiono również w części G. poz. 68 wniosku ORD-IN, gdzie wskazano, iż wydatki ponoszone na zapłatę faktury VAT otrzymywanej od Firmy X za usługi świadczone przez „przekazanych” pracowników będą kosztem uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy, w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Usługi świadczone przez pracowników, tj. obsługa klientów, prowadzenie kas, przyjmowania towarów na magazyn, układanie towarów na półkach, w głównej mierze pozwalają na funkcjonowanie sklepu, co pozwala na zabezpieczenie źródła przychodów spółki. „Przekazanie” pracowników firmie X pozwoli na ograniczenie kosztów związanych z zatrudnianiem pracowników, co w konsekwencji będzie skutkowało zwiększeniem dochodu spółki. Jak wskazuje Wnioskodawca, wnioski takie nasuwają się po analizie przedstawionych warunków przez Firmę X.

Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska Wnioskodawca powołał wyroki Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2004 r. sygn. akt I PK 362/03 oraz z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt I PK 103/04.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien kierować się podstawową zasadą związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, bo to na nim w ostateczności spoczywa ciężar udowodnienia, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów). Ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu.

Definicja kosztów uzyskania przychodów, sformułowana przez ustawodawcę w cytowanym powyżej art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowo wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Z treści złożonego wniosku wynika m.in., iż Wnioskodawca, jako wspólnik spółki cywilnej jest właścicielem sklepu branży spożywczo – przemysłowej. Sklep prowadzony jest w obiekcie, którego spółka jest właścicielem. W sklepie zatrudnionych jest 18 pracowników, których na mocy art. 231 Kodeksu pracy spółka zamierza przekazać do firmy zewnętrznej. Spółka zamierza zawrzeć z firmą zewnętrzną umowę o świadczenie usług (tzw. umowę outsourcingu), w ramach której dotychczasowi jej pracownicy (a po przekazaniu pracownicy firmy zewnętrznej) zajmować się będą obsługą klientów, prowadzeniem kas, przyjmowaniem towarów na magazyn, układaniem towarów na półkach, które to czynności w głównej mierze pozwolą na funkcjonowanie sklepu. Do dnia zawarcia umowy ww. pracownicy będą świadczyć ww. usługi w ramach stosunku pracy z Wnioskodawcą. Po zawarciu umowy o świadczenie usług, pracodawcą „przekazanych” pracowników będzie firma zewnętrzna, która zapewni im takie same warunki pracy i płacy. Pracownicy zostaną oddelegowani do świadczenia usług w spółce. Z przejęciem pracowników przez firmę zewnętrzną nie będzie się łączyć przejęcie jakichkolwiek składników majątkowych spółki. Z tytułu świadczenia usług firma zewnętrzna będzie obciążać spółkę fakturami VAT zawierającymi określoną kwotę wynagrodzenia powiększoną o należny podatek VAT. Zawarcie umowy o świadczenie usług pozwoli spółce na ograniczenie kosztów związanych z zatrudnianiem pracowników, co w konsekwencji będzie skutkowało zwiększeniem dochodu przedsiębiorstwa Wnioskodawcy.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji terminu „outsourcing”. Wobec powyższego, znaczenie tego terminu należy ustalić stosując wykładnię językową. Zgodnie z definicją słownikową, termin ten jest angielskim skrótem od outside-resource-using, oznaczającym korzystanie z zasobów zewnętrznych. Outsourcing jest to strategia zarządzania polegająca na zlecaniu wyspecjalizowanej zewnętrznej firmie wykonania określonych zadań.

Wydatki związane z zakupem od firmy zewnętrznej usług świadczonych na rzecz przedsiębiorcy, przez przejętych przez tą firmę wszystkich dotychczasowych jego pracowników, w zakresie tożsamym z podstawowym profilem jego działalności, nie zostały ujęte w katalogu zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Dla uzyskania takiego statusu konieczne jest również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem, a celem, jakim jest osiągnięcie przychodu lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.

Zauważyć przy tym należy, iż to na podatniku spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami, a osiąganymi przychodami oraz okoliczności, iż ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, bądź na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Wykazanie takiego związku jest warunkiem koniecznym dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu, podlegającym weryfikacji w toku ewentualnego postępowania podatkowego, prowadzonego przez uprawniony organ podatkowy.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, przekazani na rzecz firmy zewnętrznej pracownicy wykonywać będą w istocie tożsame czynności do wykonywanych uprzednio w ramach stosunków zawartych ze spółką Wnioskodawcy, czynności te są związane z podstawowym profilem jego działalności. Jeżeli zatem w istocie zawarcie umowy o świadczenie usług z firmą zewnętrzną pozwoli Wnioskodawcy na ograniczenie kosztów związanych z zatrudnianiem pracowników, co w konsekwencji będzie skutkowało zwiększeniem Jego dochodu, to do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej możliwym będzie zaliczenie wydatków ponoszonych tytułem tych usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.