Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/415-633/14-4/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2015-02-20
Teza: 1)Czy do przychodu uzyskanego przez Wnioskodawcę ze sprzedaży udziału w przedmiotowej nieruchomości, stosować się będzie zasady określone dla przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, czy zasady określone dla przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)? 2)W przypadku przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, na podstawie aktu administracyjnego, jaka data jest uznana za datę nabycia nieruchomości, od której upływa 5-letni termin określony w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy jest to data nabycia prawa użytkowania wieczystego, czy też data, kiedy aktem administracyjnym zostało ono przekształcone w prawo własności?
Słowa kluczowe: nieruchomości; prawo; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste; zbycie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 3 listopada 2014 r. (data wpływu 10 listopada 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. (data wpływu 3 luty 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zakwalifikowania przychodu ze sprzedaży udziału w nieruchomości do źródła przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa m.in. w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 20 stycznia 2015 r., Nr IPTPB1/415-633/14-2/MM, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 20 stycznia 2015 r. (data doręczenia 26 stycznia 2015 r.). Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. (data wpływu 3 lutego 2015 r.), nadanym za pośrednictwem polskiej placówki operatora wyznaczonego w dniu 31 stycznia 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie działalności wspomagającej transport lądowy. Wnioskodawca dokonał sprzedaży nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w .. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze \`(...)\` Nieruchomość położona jest w .. przy ul. .. i ma powierzchnię … ha (obręb …, działka nr …). Nieruchomość była własnością Gminy .. i została oddana w użytkowanie wieczyste w dniu 1 września 1994 r. na okres do dnia 5 grudnia 2089 r. na rzecz Wnioskodawcy – … oraz …. Każdemu z użytkowników wieczystych przysługiwał udział w wysokości ½ w ww. prawie. Powyższe użytkowanie zostało przekształcone decyzją Prezydenta Miasta … w dniu 3 lutego 2014 r. w prawo własności. Własność powyższej nieruchomości została zbyta przez Wnioskodawcę w dniu 29 sierpnia 2014 r. Z zapisów w księdze wieczystej wynika, że nieruchomość miała charakter działki zabudowanej, a jako przeznaczenie budynków wpisano jedynie „budynki”, bez bliższego określenia. Na nieruchomości znajdowały się budynki gospodarcze (blaszane garaże), które nie były trwale związane z gruntem, a dla opiniowanego terenu nie został sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego, ani studium. Kilka lat temu Wnioskodawca uzyskał decyzję o warunkach zabudowy na usytuowanie na terenie nieruchomości budynku lub budynków usługowo-gospodarczych. Nie doszło jednak do realizacji inwestycji. Na terenie nieruchomości, będącej przedmiotem sprzedaży, znajdowały się budynki gospodarcze (blaszane garaże), które przed jej sprzedażą zostały rozebrane i zbyte przez Wnioskodawcę. Ww. garaże zostały postawione ze środków Wnioskodawcy w trakcie użytkowania przez Niego nieruchomości. Użytkownikami przedmiotowej nieruchomości były dwie osoby fizyczne, jednakże była ona wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej jedynie przez Wnioskodawcę (z zapisów ewidencji gruntów wynika, że nieruchomość przy ul. … była wskazana jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę). Zarówno udział Wnioskodawcy w prawie użytkowania wieczystego, jak i powstałej w wyniku jego przekształcenia własności nieruchomości, stanowił środek trwały, który nie został wprowadzony przez Wnioskodawcę do prowadzonej przez Niego ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 29 stycznia 2015 r. Wnioskodawca wskazał, że w wyniku decyzji Prezydenta Miasta … z dnia 3 lutego 2014 r., stał się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w udziale wnoszącym 50%. Przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana w całości na cele działalności gospodarczej związanej z prowadzeniem parkingu strzeżonego przez Wnioskodawcę. Natomiast drugi współwłaściciel nie prowadził działalności gospodarczej, w której wykorzystywał tę nieruchomość. W obrębie nieruchomości współwłaściciel ten posiadał boks garażowy, w którym magazynował prywatne rzeczy. Cała nieruchomość była wykorzystywana przez Wnioskodawcę na cele działalności gospodarczej. Drugi współwłaściciel (na początku współużytkownik wieczysty) przekazał Wnioskodawcy nieodpłatnie w użytkowanie swoją część działki, na podstawie umowy użyczenia. W związku z tym, Wnioskodawca wykorzystywał na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zarówno swoją część nieruchomości, jak i część należącą do współwłaściciela. Nieruchomość była w całości i nieprzerwanie użytkowana przez Wnioskodawcę na cele Jego działalności gospodarczej od 1994 r., aż do momentu jej sprzedaży. Przedmiotem umowy sprzedaży z dnia 29 sierpnia 2014 r. była cała nieruchomość obejmująca zarówno udział należący do Wnioskodawcy, jak i współwłaściciela. Umowa sprzedaży przewidywała, że wszelkie naniesienia budowlane znajdujące się na działce zostaną przez sprzedających usunięte. I tak, wzniesione na terenie przedmiotowej nieruchomości, w całości ze środków Wnioskodawcy, blaszane garaże oraz zadaszenia, wprowadzone przez Niego do ewidencji środków trwałych, przed sprzedażą zostały zdemontowane i złomowane, bądź sprzedane przez Wnioskodawcę innym podmiotom.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy do przychodu uzyskanego przez Wnioskodawcę ze sprzedaży udziału w przedmiotowej nieruchomości, stosować się będzie zasady określone dla przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych, czy zasady określone dla przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)?
2.  W przypadku przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, na podstawie aktu administracyjnego, jaka data jest uznana za datę nabycia nieruchomości, od której upływa 5-letni termin określony w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy jest to data nabycia prawa użytkowania wieczystego, czy też data, kiedy aktem administracyjnym zostało ono przekształcone w prawo własności?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

1.  środkami trwałymi,
2.  składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,
3.  wartościami niematerialnymi i prawnymi

\- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c.

Co za tym idzie, aby przychód ze sprzedaży składników majątku wykorzystywanych przez Wnioskodawcę mógł zostać zakwalifikowany jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków.

Składnik majątku musi:

1.  stanowić środek trwały, składnik majątku o wartości nieprzekraczającej 3 500 zł lub wartość niematerialną i prawną, oraz
2.  podlegać ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Udział w nieruchomości, który Wnioskodawca zbył, był przez Niego wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże nie ujął go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Co za tym idzie nie została spełniona druga z przesłanek wymienionych w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czego skutkiem przychód ze sprzedaży ww. nieruchomości wykorzystywanej przez Wnioskodawcę dla celów działalności gospodarczej nie będzie stanowić przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy (pozarolnicza działalność gospodarcza), ale będzie stanowić przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości).

Wnioskodawca wskazał, że przedstawiony wyżej tok rozumowania został potwierdzony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1545/10, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1151/10, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2196/08 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 października 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 300/09, które dotyczyły analogicznych stanów faktycznych.

Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, którego przedmiotem może być grunt stanowiący własność Skarbu Państwa, gminy lub związku międzygminnego. Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i sposób określenia treści tego prawa zbliża je bardziej do prawa własności niż praw rzeczowych ograniczonych.

Na podstawie wyraźnych odesłań do art. 234 i 237 Kodeksu cywilnego, do rozważanego prawa stosuje się odpowiednio przepisy o własności. Z powyższych względów prawo użytkowania wieczystego nie zostało wymienione w art. 244 Kodeksu cywilnego wśród innych praw rzeczowych ograniczonych, lecz zostało uregulowane odrębnie, jako tytuł II księgi drugiej Kodeksu cywilnego.

Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa, o której mowa wyżej, zwiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela. Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji. Użytkownik wieczysty może rozporządzać swoim prawem, zarówno w drodze czynności prawnej inter vivos, jak mortis causa.

Nie można być natomiast jednocześnie właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania wieczystego (Kodeks cywilny, Komentarz pod red. Krzysztofa Pietrzykowskiego, Wyd. Beck, Warszawa 1997).

Możliwe jest jednak przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, przysługującego osobom fizycznym, będącym dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, w prawo własności. Zasady i tryb takiego przekształcenia reguluje ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83).

Zgodnie z art. 3 ww. ustawy, decyzję w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wydaje właściwy organ, do którego wypłynął wniosek o dokonanie takiego przekształcenia.

Wnioskodawca ponadto wskazał, że art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że źródłem przychodu jest między innymi sprzedaż nieruchomości lub jej części oraz udziału nieruchomości, jeżeli ta nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości.

Za datę nabycia nieruchomości, od której upływa 5-letni termin określony w powołanym przepisie, nie można uznać momentu przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności na podstawie aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna. Jest to bowiem tylko zmiana formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zwarcia umowy o ustanowieniu prawa wieczystego użytkowania.

W związku z powyższym, sprzedaż nieruchomości nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy, jeżeli minął okres 5-letni, liczony w sposób wskazany w powołanym artykule, od końca roku kalendarzowego, w którym zostało nabyte prawo użytkowania wieczystego, a nie od końca roku kalendarzowego, w którym prawo to zostało przekształcone w prawo własności w rozumieniu ustawy z dnia 1 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, przysługującego osobom fizycznym, w prawo własności.

Analogiczny stan faktyczny i tok rozumowania został zaprezentowany w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi dnia 22 czerwca 2012 r., Nr IPTPB2/415-288/12-2/AK.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Stosownie natomiast do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat (art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy).

Jednak stosownie do art. 10 ust. 3 ww. ustawy, przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.

Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego wyżej wskazanym przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, spełnione winny zostać, co najmniej dwie podstawowe przesłanki:

*   nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,

*   nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych).

Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, pozarolnicza działalność gospodarcza.

W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozarolniczą działalnością gospodarczą jest działalność zarobkowa:

1.  wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa,
2.  polegająca na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
3.  polegająca na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

\- prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 powołanej ustawy, za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Przychodem z działalności gospodarczej – w myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy – jest również przychód uzyskany z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących:

1.  środkami trwałymi,
2.  składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,
3.  wartościami niematerialnymi i prawnymi

\- ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

W przywołanym wyżej przepisie ustawodawca ustanowił reguły, w oparciu o które do przychodu z działalności gospodarczej zalicza się przychód z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku będących środkami trwałymi, wartościami niematerialnymi i prawnymi, składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1 (składniki majątku, od których podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych), z wyłączeniem składników majątku o określonej wartości początkowej.

W teorii prawa podkreśla się, że powszechnie stosowane i zalecane reguły interpretacyjne wskazują, że dokonując interpretacji tekstu prawnego należy przede wszystkim mieć na uwadze zasady wykładni językowej. Dopiero w przypadku wyczerpania reguł językowych, może mieć miejsce stosowanie pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych (np. wykładni systemowej i celowościowej), nakazujących spośród dopuszczalnych na gruncie reguł znaczeniowych danego języka etnicznego sensów tekstu prawnego wybrać takie znaczenie zespołu przepisów, przy którym odtworzone na jego podstawie normy miałyby najsilniejsze znaczenie aksjologiczne w przyjmowanym systemie wartości.

W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że „wykładnia językowa ma podstawowe znaczenie we wszystkich dziedzinach prawa; jej treścią jest interpretacja tekstów prawnych w celu rekonstrukcji zakodowanych w nich norm prawnych” (tak B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 39). Przy stosowaniu wykładni językowej obowiązuje zasada, że to co jest jasne, nie wymaga interpretacji (clara non sunt interpretanda). Do przekonania o tym, że przepis jest jasny można dojść poprzez jego rozumienie bezpośrednie, które „uzyskuje się w trakcie pierwszego czytania przepisu lub bezpośrednio po nim, bez dokonywania jakiejkolwiek analizy, nawet bez uruchamiania pełnego zakresu wykładni językowej, bez poddawania, oczywiście, tego rozumowania weryfikacji przy pomocy innych wykładni, systemowej i celowościowej” (zob. E. Smoktunowicz, Kodeks postępowania administracyjnego w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego. Wykładnia prawa administracyjnego, Warszawa 1995, s. 19).

Mając na uwadze treść zacytowanego przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1, należy stwierdzić, że ustawodawca w sposób jasny (jednoznaczny) wskazuje, że niezbędne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek do uznania przychodu z odpłatnego zbycia za przychód z działalności gospodarczej:

*   odpłatne zbycie musi dotyczyć środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej (przesłanka pierwsza),

*   ujętego w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (przesłanka druga).

Użyte przez ustawodawcę pojęcia w ramach przesłanki pierwszej nie pozostawiają jakichkolwiek dwuznaczności natury interpretacyjnej, gdyż zarówno pojęcie „odpłatne zbycie”, jak też określenie „środek trwały lub wartość niematerialna i prawna” pozostaje dostatecznie zdefiniowane w przepisach prawa. Również w zakresie przesłanki drugiej, tj. konieczności „ujęcia” w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, odczytanie zwrotu „ujęcie” prowadzi do jednoznacznych rezultatów.

Według Słownika języka polskiego „ująć” oznacza „sformułować, przedstawić coś w pewien sposób” (http://sjp.pwn.pl). Dlatego też, aby dokonanie odpłatnego zbycia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej można było uznać za źródło przychodu, bezwzględnie powinno być poprzedzone uprzednim właściwym „sformułowaniem go – ujęciem” w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Odpłatne zbycie rzeczy i określonych praw może następować w ramach działalności gospodarczej lub poza nią. Szczegółowego wskazania, co jest przychodem z wykonywania działalności gospodarczej, dokonuje ustawodawca w powołanym wyżej art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze legalną definicję działalności gospodarczej z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazać należy, że przychodami uzyskiwanymi z takiej działalności, w tym m.in. z tytułu sprzedaży rzeczy i określonych praw są przede wszystkim te, które pochodzą ze sprzedaży towarów handlowych, kupowanych z zamiarem ich dalszej odsprzedaży. Ponadto zaznaczyć należy, że profesjonalny obrót w ramach działalności gospodarczej, ma charakter obiektywny i niezależny od subiektywnego przekonania osoby fizycznej prowadzącej działalność zarobkową we własnym imieniu, bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły. Podkreślić należy, że ustawodawca wyraźnie odróżnia jako odrębne źródło przychodów sprzedaż określonych rzeczy i praw (art. 10 ust. 1 pkt 8), wymagając jedynie, aby nie następowało to „w wykonaniu działalności gospodarczej”.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że nieruchomość została przez Gminę oddana Wnioskodawcy i drugiej osobie fizycznej w użytkowanie wieczyste na okres od dnia 1 września 1994 r. do dnia 5 grudnia 2089 r. Każdemu z użytkowników przysługiwał udział w wysokości ½ nieruchomości. Nieruchomość ta była wykorzystywana przez Wnioskodawcę na potrzeby prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej – parking strzeżony. W dniu 3 lutego 2014 r. użytkowanie wieczyste zostało przekształcone decyzją Prezydenta Miasta w prawo własności. W dniu 29 sierpnia 2014 r. dokonano sprzedaży ww. nieruchomości. Udział w prawie użytkowania wieczystego, jak i powstałej w wyniku przekształcenia własności nieruchomości, stanowił środek trwały, który nie został wprowadzony przez Wnioskodawcę do prowadzonej przez Niego ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, że w przypadku sprzedaży w 2014 r. udziału w nieruchomości, wykorzystywanej na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, która nie została ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie powstanie przychód w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie będzie stanowił przychodu z działalności gospodarczej. Skutki podatkowe tej sprzedaży należy ocenić w kontekście przesłanek, określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podnieść należy, że za datę nabycia nieruchomości, od której upływa 5-letni termin określony w powołanym przepisie, nie można uznać momentu przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności na podstawie aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna. Jest to tylko zmiana formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy o ustanowieniu prawa wieczystego użytkowania.

Odnosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że sprzedaż w 2014 r. przez Wnioskodawcę udziału w przedmiotowej nieruchomości nastąpiła po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce jego nabycie (1994 r.). Zatem, w świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpłatne zbycie udziału w ww. nieruchomości nie będzie stanowiło źródła przychodów, co oznacza, że uzyskany przez Wnioskodawcę przychód/dochód z tego tytułu nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Tutejszy Organ zastrzega, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, a zatem niniejsza interpretacja indywidualna skierowana jest wyłącznie do Wnioskodawcy i skutki prawne wywołuje tylko w stosunku do Niego, nie wywołuje skutków prawnych dla drugiego współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.