Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.930.2024.3.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Zwolnienie z opodatkowania otrzymanego odszkodowania i zasądzonych odsetek.
Słowa kluczowe: dekret; nieruchomości; odsetki; odszkodowania; opodatkowanie; wywłaszczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 2 stycznia 2024 r. (wpływ 2 stycznia 2024 r.) oraz z 8 stycznia 2024 r.
    (wpływ 8 stycznia 2024 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zwraca się Pan z prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczącej
    sytuacji, w której na mocy wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) Wydział VI Cywilny (...) z 15
    października 2024 r. przyznano Panu odszkodowanie oraz odsetki za nieruchomość
    wywłaszczoną na mocy Dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu
    gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. 1945 nr 50 poz. 279).
    W wyniku postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (...)
    Wydział VI Cywilny z 15 października 2024 r. sygn. akt (...) otrzymał Pan:
        odszkodowanie w wysokości (...) zł;
        odsetki w wysokości (...) zł za opóźnienie w wypłacie odszkodowania.
    Kwota odszkodowania oraz odsetek została wypłacona przez Ministerstwo Finansów 5
    listopada 2024 r.
    Na podstawie umowy z pełnomocnikiem prawnym, połowa otrzymanych odsetek, tj. (...) zł
    została przekazana na pokrycie honorarium prawnika, który reprezentował Pana w
    sprawie.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Przedmiotem pozwu złożonego do sądu było zasądzenie odszkodowania za szkodę
    powstałą w wyniku wydania decyzji administracyjnej, która została później uznana za
    nieważną lub obarczoną istotną wadą prawną.
    We wniosku wskazano, że szkoda polegała na:
      1. utracie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości (lub innej straty wynikającej z
        wadliwej decyzji administracyjnej);
      2. stracie wartości majątkowej, wynikającej z braku możliwości korzystania lub
        dysponowania nieruchomością.
    Pozew zawierał żądanie:
      1. zasądzenia konkretnej kwoty odszkodowania odpowiadającej wartości poniesionej
        szkody;

      2. ewentualnie dodatkowych kosztów, jeśli były związane z utratą nieruchomości (np.
        utracone korzyści).
    Podstawa prawna pozwu obejmowała:
      1. przepisy Kodeksu cywilnego (art. 361 § 1 k.c.) w zakresie odpowiedzialności za
        szkodę;
      2. wskazanie na nieważność decyzji administracyjnej zgodnie z art. 160 Kodeksu
        postępowania administracyjnego (jeśli miało zastosowanie).
    Podstawą prawną przedstawionego pozwu o odszkodowanie jest przede wszystkim art.
    417 § 1 Kodeksu cywilnego (k.c.), który przewiduje odpowiedzialność odszkodowawczą
    Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie władzy
    publicznej, w tym wydanie decyzji administracyjnej.
    Dodatkowo powodowie odwołują się do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej
    na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), który reguluje
    przesłanki nieważności decyzji administracyjnych.
    W kontekście dekretu warszawskiego, sprawa dotyczy również art. 215 ust. 2 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), który przewiduje możliwość dochodzenia
    odszkodowania za nieruchomości przejęte na mocy tego dekretu, jeśli zwrot
    nieruchomości w naturze nie jest możliwy.
    Odszkodowanie zostało przyznane na podstawie art. 160 § 1 i 2 Kodeksu postępowania
    administracyjnego (k.p.a.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2004 roku, w zw.
    z art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego (k.c.).
    Szczegółowe uzasadnienie:
    Art. 160 k.p.a. (w brzmieniu przed 1 września 2004 r.):
      § 1: Umożliwia stronie, która poniosła szkodę w wyniku wydania decyzji z
      naruszeniem prawa (np. uznanej za nieważną zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a.),
      dochodzenie odszkodowania za rzeczywistą szkodę.
      § 2: Odwołuje się do zasad ogólnych odpowiedzialności odszkodowawczej z Kodeksu
      cywilnego, z wyłączeniem art. 418 k.c.
    Art. 361 § 1 k.c. - określa zakres odpowiedzialności odszkodowawczej, ograniczając ją do
    szkody rzeczywistej i normalnego związku przyczynowego między zdarzeniem (wadliwą
    decyzją) a szkodą.
    Decyzja administracyjna (...) z (...) r. została uznana za nieważną decyzją (...) w (...) r.
    Powodowie wykazali, że jej wydanie spowodowało szkodę, ponieważ pozbawiło ich prawa
    użytkowania wieczystego nieruchomości.
    Wysokość lub zasady ustalania przyznanego odszkodowania nie wynikały wprost z
    przepisów odrębnych ustaw, przepisów wykonawczych lub aktów administracyjnych.
    Wynikały one przede wszystkim z:
    1. ogólnych zasad odpowiedzialności odszkodowawczej wynikających z Kodeksu cywilnego
    (art. 361 § 1 k.c.), które odwołują się do: rzeczywistej szkody (damnum emergens),
    normalnego związku przyczynowego między bezprawnym działaniem (wadliwą decyzją
    administracyjną) a szkodą;
    2. wyroku sądu, który w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania
    administracyjnego (art. 160 k.p.a.) ustalił zasady i wysokość odszkodowania, opierając się
    na konkretnych okolicznościach sprawy, w tym:
        wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, które zostało utracone;
        stanie nieruchomości na dzień wydania wadliwej decyzji;

        wycenach rynkowych lub eksperckich (opinie biegłych).
    Pytania
    1. Czy otrzymane odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną na podstawie Dekretu
      z 26 października 1945 r. przyznane na mocy wyroku sądu podlega opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy odsetki przyznane za opóźnienie w wypłacie tego odszkodowania podlegają
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    3. Czy przekazanie połowy kwoty odsetek na pokrycie honorarium prawnika ma wpływ
      na ewentualną wysokość opodatkowania w zakresie PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Uważa Pan, że otrzymane odszkodowanie nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, który zwalnia
    od opodatkowania odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych.
    Ad. 2 i 3
    Pana zdaniem, całość otrzymanych odsetek, tj. (...) zł również korzysta ze zwolnienia
    podatkowego, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, który jednoznacznie
    przewiduje zwolnienie od opodatkowania odsetek za zwłokę w wypłacie odszkodowania
    za wywłaszczenie nieruchomości.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1209 ze zm.), odsetki za zwłokę w wypłacie odszkodowania
    za wywłaszczenie nieruchomości są zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych, co – Pana zdaniem – obejmuje całość kwoty odsetek przyznanych w
    Pana sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz

        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-

    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z informacji przedstawionych przez Pana wynika, że:
      1. na mocy wyroku sądu otrzymał Pan odszkodowanie oraz odsetki od tego
        odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną na mocy dekretu Bieruta;
      2. część kwoty z zasądzonych odsetek przekazała Pan na pokrycie honorarium
        prawnika, który zajmował się Pana sprawą.
    Powziął Pan wątpliwość, czy powyższe odszkodowanie oraz wypłacone odsetki podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wypłata odszkodowania
    Odszkodowanie stanowi – co do zasady – przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie
    odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od
    podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w
    tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie
    przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy
    zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich
    znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień
    przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania
    wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności,
    kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że jakkolwiek ustawodawca nie
    zdefiniował w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia szkody czy
    odszkodowania, to rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od przyjętego w systemie
    prawa cywilnego ich znaczenia.
    Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) także
    nie zawiera legalnej definicji odszkodowania, jednakże można ją wywieść z jej regulacji.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia, które ma na celu naprawienie
    wyrządzonej szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego
    rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy,
    jak i niemajątkowy.

    Odszkodowanie według przepisów prawa cywilnego jest świadczeniem, które ma na celu
    naprawienie wyrządzonej szkody. Z pojęciem szkody mamy do czynienia na gruncie
    zobowiązań umownych, bowiem w myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Przy czym szkodą jest zarówno uszczerbek w istniejącym mieniu, jak i utrata przyszłych
    korzyści.
    Odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej mogą korzystać ze
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak
    również art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy - zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3
    ww. ustawy ma „pierwszeństwo” przed zastosowaniem zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ww. ustawy.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
      niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    1. otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    2. odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
      a. ustawy,
      b. przepisów wykonawczych do ustawy,

      c. układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień
      zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks
      pracy,
    3. wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
    wynikać z ww. aktów,
    4. nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powołane uregulowania prawne wskazują jednoznacznie, że nie wszystkie odszkodowania
    otrzymane przez osoby fizyczne wolne są od podatku dochodowego. Ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, korzystają jedynie te
    odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów
    odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw bądź
    postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień
    zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z
    wyjątkiem wyłączonych ze zwolnienia wolą ustawodawcy. Nie jest więc wystarczające, aby
    w przepisach prawa określone były same tylko przesłanki powodujące powstanie
    roszczenia o odszkodowanie.
    Natomiast stosownie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a. otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b. dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    W myśl art. 160 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2004 r.:
      Stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu
      art. 156 § 1 Kodeksu albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o
      odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że ponosi ona winę za
      powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie.
    Natomiast zgodnie z art. 160 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego:
      Do odszkodowań stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem art. 418
      tego Kodeksu.
    Odszkodowanie przysługuje od organu, który wydał decyzję z naruszeniem przepisu art.
    156 § 1, chyba że winę za powstanie okoliczności wymienionych w ww. przepisie ponosi
    inna strona postępowania dotyczącego tej decyzji; w tym ostatnim przypadku roszczenie o
    odszkodowanie służy w stosunku do strony winnej powstania tych okoliczności, o czym
    stanowi art. 160 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
    Jednocześnie zgodnie z § 4 tego artykułu o odszkodowaniu przysługującym od organu
    wymienionego w § 1 orzeka organ administracji publicznej, który stwierdził nieważność
    decyzji z powodu naruszenia przepisu art. 156 § 1 albo stwierdził - w myśl art. 158 § 2 - że
    decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1. Dochodzenie odszkodowania
    od strony winnej powstania okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 następuje w
    postępowaniu przed sądem powszechnym.

    Przepis art. 160 został jednakże uchylony z dniem 1 września 2004 r. przez art. 2 pkt 2
    ustawy z 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. Nr 162 poz. 1692). Jednocześnie na mocy art. 5 ww. nowelizacji stosuje się go
    w tych sprawach, w których decyzja nieważnościowa (art. 156 § 1 Kodeksu postępowania
    administracyjnego) stała się ostateczna przed dniem 1 września 2004 r. Natomiast
    wydanie w tym trybie decyzji po tej dacie skutkuje objęciem wniosku odszkodowawczego
    regulacją art. 417 § 2 Kodeksu cywilnego, a zatem jego rozpoznanie następuje przed
    sądem powszechnym.
    W myśl art. 417 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy
      wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub
      jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z
      mocy prawa.
      § 2. Jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie
      porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej,
      solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz
      zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa.
    Na podstawie prawomocnego wyroku sądu otrzymał Pan odszkodowanie, które miało na
    celu naprawienie wyrządzonej rzeczywistej szkody, rozumianej jako zmniejszenie aktywów
    Pana majątku. Odszkodowanie to nie zostało otrzymane w związku z działalnością
    gospodarczą ani nie dotyczyło korzyści, które mógłby Pan osiągnąć, gdyby szkody nie
    wyrządzono.
    Wysokość lub zasady ustalania przyznanego odszkodowania nie wynikały wprost z
    przepisów odrębnych ustaw, przepisów wykonawczych lub aktów administracyjnych.
    Wynikały one przede wszystkim z:
    1. ogólnych zasad odpowiedzialności odszkodowawczej wynikających z Kodeksu cywilnego
    (art. 361 § 1 k.c.), które odwołują się do: rzeczywistej szkody (damnum emergens),
    normalnego związku przyczynowego między bezprawnym działaniem (wadliwą decyzją
    administracyjną) a szkodą;
    2. wyroku sądu, który w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania
    administracyjnego (art. 160 k.p.a.) ustalił zasady i wysokość odszkodowania, opierając się
    na konkretnych okolicznościach sprawy, w tym:
        wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, które zostało utracone;
        stanie nieruchomości na dzień wydania wadliwej decyzji;
        wycenach rynkowych lub eksperckich (opinie biegłych).
    Zatem przyznane Panu odszkodowanie za szkodę rzeczywistą będzie korzystać ze
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie
    jak Pan wskazał z art. 21 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.
    W konsekwencji, w myśl zasady, że wadliwa argumentacja prawna, przy prawidłowo
    wywiedzionym skutku prawnym, powinna skutkować uznaniem stanowiska podatnika za
    nieprawidłowe, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Skutki podatkowe wypłaty odsetek
    Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z
    którym:

      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z
    opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami,
    które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro zasądzone na Pana rzecz odszkodowanie nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki nie będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia
    wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Nie ma przy tym znaczenia, czy „technicznie” zasądzone odsetki zostały wypłacone Panu w
    całości, a Pan sfinansował z tej wypłaty wynagrodzenia prawnika, czy też część odsetek
    została od razu wypłacona prawnikowi prowadzącemu Pana sprawę. Zwolnieniu z
    opodatkowania podlega całość odsetek za zwłokę, jeśli – jak już wyżej wskazano –
    zwolnieniu podlega należność główna, od której je zasądzono.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.