Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.666.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Usługi dodatkowe świadczone razem z najmem pojazdu; świadczenie kompleksowe.
Słowa kluczowe: karta-karty paliwowe
kasa-kasa rejestrująca
najem
pojazdy
pojazdy-pojazd samochodowy
samochód
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących-§ 4-ust. 1-pkt 1-lit. g
[VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
przy zastosowaniu kas rejestrujących-§ 4-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 17 listopada 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”), jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością mającą
    siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest
    świadczenie usług leasingu i najmu samochodów osobowych. Wnioskodawca świadczy
    usługi najmu samochodów na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalnością
    gospodarczej (dalej: „Usługa najmu”, „Najem”).
    Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawiera umowy Najmu
    z osobami fizycznymi (dalej: „Klienci”). Zasady i warunki świadczonej przez Spółkę usługi
    określone są w umowie najmu zawieranej z Klientem (dalej: „Umowa najmu”, „Umowa”).
    Integralną część Umowy najmu stanowią Ogólne Warunki Najmu Długoterminowego
    określające prawa i obowiązki Stron (dalej: „OW”). W ramach Umowy, Wnioskodawca
    zobowiązuje się do zakupu i przekazania Klientowi do używania pojazdu wybranego przez
    Klienta (dalej: „Pojazd”), zgodnie ze specyfikacją określającą dane i właściwości Pojazdu.
    Dodatkowo, Spółka zobowiązuje się do następujących świadczeń na rzecz Klienta
    związanych z eksploatacją i obsługą Pojazdu, obejmującej m.in. czynności serwisowe,
    obsługę szkód komunikacyjnych, udostępnienie pojazdu zastępczego, pomoc assistance,
    ubezpieczenie, obsługę ogumienia oraz dostarczenie kart paliwowych (dalej: „Usługa”).
    W zamian za świadczoną przez Spółkę Usługę najmu Klient zobowiązany jest uiszczać na
    rzecz Spółki miesięczne opłaty (dalej: „Wynagrodzenie”), do których doliczana jest
    comiesięcznie opłata za Usługi (dalej: „Opłaty serwisowe”).
    Umowa najmu dla danego Pojazdu jest zawierana pod warunkiem (warunek zawieszający)
    spełnienia następujących przesłanek: (i) dokonania przez Wnioskodawcę pozytywnej
    oceny sytuacji finansowej Klienta, (ii) otrzymania specyfikacji od Klienta, (iii) zapłaty opłaty
    wstępnej i ustanowienia przez Klienta zabezpieczeń wymaganych Umową najmu. Z chwilą
    spełnienia warunków zawieszających Umowa najmu staje się skuteczna i wiążąca dla
    stron, bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń.
    Wnioskodawca jest zobowiązany do świadczenia na rzecz Klienta następujących czynności
    wskazanych w Umowie najmu oraz OW w odniesieniu do danego Pojazdu:
    a) administracji przeglądami Pojazdu,
    b) administracji naprawami usterek eksploatacyjnych powstałych wskutek normalnego
      używania Pojazdu i uszkodzeń powstałych z innych przyczyn,
    c) usługi assistance wraz z zapewnieniem pojazdu zastępczego,
    d) usługi zarządzania oponami do Pojazdu,
    e) zapewnienia ubezpieczenia Pojazdu i likwidacji szkód.
    Zgodnie z Umową najmu Wnioskodawca zobowiązuje się do organizacji badań
    technicznych rejestracyjnych oraz przeglądów okresowych Pojazdu zgodnie z
    harmonogramem i zakresem czynności wskazanych przez producenta Pojazdu.

    W ramach administracji przeglądami Pojazdu Wnioskodawca organizuje badanie
    techniczne rejestracyjne Pojazdu oraz przeglądy okresowe zgodnie z planem i zakresem
    czynności ustalonym przez producenta Pojazdu określonym w instrukcji obsługi Pojazdu
    oraz ponosi koszty obowiązkowych badań technicznych oraz przeglądów obejmujących
    podstawowe elementy eksploatacyjne Pojazdu. Wnioskodawca ponadto pokrywa w
    całości koszty badań technicznych i przeglądów okresowych.
    W zakresie administracji naprawami usterek eksploatacyjnych Wnioskodawca organizuje
    naprawy, wskazuje serwisy, koordynuje przebieg czynności oraz weryfikuje ich koszty.
    Ponadto, Wnioskodawca nie tylko organizuje naprawy usterek eksploatacyjnych (wskazuje
    stację obsługi, koordynuje naprawy i weryfikuje koszty), ale również samodzielnie ponosi
    koszty tych napraw. W przypadku powstania usterki eksploatacyjnej lub uszkodzenia
    Pojazdu, Wnioskodawca przekazuje Klientowi wiążące wytyczne co do dalszego
    postępowania, a Klient ponosi odpowiedzialność za skutki niezastosowania się do tych
    wytycznych.
    W ramach administracji naprawami uszkodzeń Wnioskodawca organizuje naprawy i
    ponosi ich koszty.
    Wnioskodawca zapewnia Klientowi pojazd zastępczy na czas naprawy usterki
    eksploatacyjnej lub uszkodzenia pojazdu.
    Wszelkie przeglądy i naprawy Pojazdu, w tym dotyczące usterek eksploatacyjnych lub
    uszkodzeń Pojazdu, mogą być wykonywane wyłącznie w stacjach serwisowych
    wskazanych przez Wnioskodawcę na terytorium Polski. Wyjątek w ramach, którego Klient
    może samodzielnie zlecić naprawę Pojazdu stanowią sytuacje wymagające naprawy
    Pojazdu poza granicami Polski. W przypadku napraw dokonywanych poza Polską, ich
    zakres i koszt muszą być uprzednio uzgodnione z Wnioskodawcą a zwrot kosztów
    następuje w granicach kosztorysu opartego na stawkach obowiązujących w Polsce.
    Klient nie ma prawa do samodzielnego zlecania napraw na koszt Wnioskodawcy.
    Naruszenie tego zakazu skutkuje obowiązkiem zapłaty kary umownej. Wnioskodawca nie
    ponosi odpowiedzialności za koszty napraw usterek eksploatacyjnych lub uszkodzeń
    wynikających z winy Klienta ani za naprawy nieobjęte zakresem napraw. W przypadku
    wystąpienia usterki, która nie podlega rękojmi ani gwarancji, za którą Wnioskodawca nie
    ponosi odpowiedzialności, i której usunięcie byłoby ekonomicznie nieuzasadnione,
    Wnioskodawca ma prawo zrezygnować z naprawy, informując o tym Klienta, a Umowa
    najmu ulega wówczas wygaśnięciu.
    Wnioskodawca zobowiązuje się zapewnić Klientowi świadczenie usługi assistance
    dotyczącej Pojazdu, w tym do zapewnienia Pojazdu Zastępczego ekwiwalentnego do
    Pojazdu, w przypadkach określonych Umową najmu.
    W ramach zarządzania oponami Wnioskodawca, zapewnia zakup, sezonową wymianę,
    przechowywanie oraz wymianę opon zużytych w wyniku normalnej eksploatacji (z
    wyłączeniem uszkodzeń mechanicznych). W ramach Umowy najmu stosowany jest
    program limitowany - wymiana opon na koszt Wnioskodawcy odbywa się po ich
    normatywnym zużyciu, potwierdzonym przez wskazany serwis, do liczby określonej w
    Umowie.
    W ramach Umowy najmu Wnioskodawca zapewnia ubezpieczenie Pojazdu na czas trwania
    Najmu, obejmujące obowiązkowe OC, autocasco (AC) od szkody całkowitej i kradzieży, a
    także - na wniosek Klienta - ubezpieczenie NNW. Koszt ubezpieczenia ponosi Klient w
    ramach Opłaty serwisowej, a potwierdzenie polisy OC przekazywane jest przy odbiorze
    Pojazdu.
    Klient zobowiązany jest do niezwłocznego zgłaszania szkód oraz ponosi odpowiedzialność
    w przypadku odmowy lub ograniczenia wypłaty odszkodowania z przyczyn leżących po
    jego stronie. Na wniosek Klienta, Wnioskodawca może wyrazić zgodę na samodzielne
    zawarcie polis OC i AC przez Klienta, pod warunkiem spełnienia szczegółowych wymogów,

    w tym pisemnej akceptacji warunków ubezpieczenia przez Wnioskodawcę i ujęcia
    Wnioskodawcy jako uprawnionego do odszkodowania. W takim wypadku Klient jest
    zobowiązany do terminowego opłacania składek ubezpieczeniowych i każdorazowego
    przesyłania Wnioskodawcy potwierdzenia zapłaty tych składek niezwłocznie po dokonaniu
    takiej zapłaty przez cały okres najmu. Ponadto, Klient może dokonać zmiany
    ubezpieczyciela bądź warunków ubezpieczenia wyłącznie za uprzednią, pisemną zgodą
    Wnioskodawcy. Klient zobowiązany jest dostarczyć Wnioskodawcy, bez osobnego
    wezwania, kopie polis ubezpieczeniowych Pojazdu, wraz z ogólnymi warunkami
    ubezpieczenia, najpóźniej w dniu rejestracji Pojazdu, wraz z potwierdzeniem opłacenia
    składek ubezpieczeniowych. W przypadku wznowienia ubezpieczenia, dokumenty
    wznowienia i dowód zapłaty składki Klient jest zobowiązany dostarczyć Wnioskodawcy
    najpóźniej na 14 dni przed zakończeniem okresu ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z
    poprzedniej umowy ubezpieczenia. W przypadku niespełnienia przez Klienta
    któregokolwiek z powyższych zobowiązań, Wnioskodawca dokonuje ubezpieczenia
    Pojazdu i obciąża Klienta składkami oraz wszelkimi kosztami, jakie poniósł w tym celu, co
    nie wyłącza odpowiedzialności odszkodowawczej Klienta w przypadku braku zawarcia
    umów ubezpieczenia Pojazdów. W przypadku zapewnienia ubezpieczenia Pojazdu przez
    Klienta we własnym zakresie, Klient zobowiązuje się podjąć wszelkie czynności związane z
    likwidacją szkody w Pojeździe zgodnie z procedurą likwidacji szkód wskazaną przez
    Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca świadczy usługi odbioru Pojazdu od Klienta i dostarczenia Pojazdu do
    Klienta po wykonaniu określonej usługi na terenie większych aglomeracji miejskich na
    terytorium Polski określonych przez Wnioskodawcę (usługa door-to-door). Usługa ta
    świadczona jest w przypadku wyboru przez Klienta wariantu usługi odbioru i dostarczenia
    Pojazdu w Umowie najmu.
    Ponadto Wnioskodawca udostępnia Klientom karty paliwowe, umożliwiające nabycie
    określonych towarów i usług (np. paliwa, myjni, akcesoriów) od operatorów w imieniu i na
    rzecz Wnioskodawcy. Zakres usług dostępnych za pomocą karty jest określony w Umowie
    najmu i może być modyfikowany za zgodą Wnioskodawcy. Klient zobowiązany jest do
    korzystania z karty zgodnie z jej przeznaczeniem - wyłącznie na potrzeby Pojazdu, do
    którego została przypisana. W razie utraty, kradzieży lub nieautoryzowanego użycia karty,
    Klient ponosi odpowiedzialność do momentu zgłoszenia tego faktu Wnioskodawcy.
    W ramach Usługi Klient może również dobrowolnie skorzystać ze świadczenia w postaci
    abonamentu radiowego.
    W ramach prowadzonej działalności, Spółka nie oferuje możliwości nabycia pojedynczych
    elementów pakietu składających się na Usługę - takich jak same usługi serwisowe,
    wyłącznie Najem Pojazdu (finansowanie), samodzielne ubezpieczenie czy dokonywanie
    zakupów za pomocą karty paliwowej. Wszystkie elementy przewidziane w Umowie najmu
    oferowane są wyłącznie jako spójny i nierozerwalny pakiet świadczony przez
    Wnioskodawcę w ramach jednej, kompleksowej Usługi.
    Co istotne, taka właśnie konstrukcja oferty stanowi jeden z kluczowych elementów
    wyróżniających Spółkę na rynku. Klient, wybierając ofertę Wnioskodawcy, poszukuje nie
    tylko usługi polegającej na możliwości korzystania z Pojazdu, lecz przede wszystkim
    kompleksowego rozwiązania, które obejmuje pełną obsługę związaną z użytkowaniem
    Pojazdu bez konieczności angażowania się w kwestie serwisowe, ubezpieczeniowe czy
    organizacyjne. Oferta Wnioskodawcy została skonstruowana w taki sposób, aby Klient
    mógł korzystać z Pojazdu w sposób maksymalnie uproszczony, bez potrzeby
    podejmowania dodatkowych działań, zarówno operacyjnych, jak i formalnych. W praktyce
    oznacza to, że Klient otrzymuje gotowe rozwiązanie. Taki model współpracy odpowiada
    oczekiwaniom współczesnych Klientów, którzy poszukują jednej zintegrowanej Usługi,
    eliminującej konieczność samodzielnego zarządzania poszczególnymi elementami
    związanymi z eksploatacją Pojazdu, co stanowi istotny czynnik decydujący o wyborze
    właśnie oferty Wnioskodawcy.

    Z tytułu korzystania z Pojazdu Klient jest zobowiązany płacić na rzecz Wnioskodawcy
    miesięczne Wynagrodzenie. Do tego Wynagrodzenia doliczana jest Opłata serwisowa za
    Usługi. Opłata serwisowa kalkulowana jest jako łączna kwota należna za świadczone
    Usługi. Wynagrodzenie za poszczególne czynności wchodzące w skład Usługi nie jest
    kalkulowane odrębnie. W ramach kompleksowego świadczenia Wnioskodawca zapewnia
    również świadczenie w postaci umożliwienia Klientowi korzystania z kart paliwowych jako
    narzędzia, które usprawnia bieżące rozliczanie kosztów eksploatacyjnych związanych z
    użytkowaniem Pojazdu. Świadczenie jest rozliczane z Klientem w sposób odpowiadający
    rzeczywiście poniesionym wydatkom, bez narzutu ze strony Wnioskodawcy, w ramach
    jednolitego modelu współpracy.
    Wszystkie powyższe elementy, obok prawa do korzystania z Pojazdu, składają się na
    spójną Usługę realizowaną przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta. Wysokość
    Wynagrodzenia z tytułu Najmu oraz Opłaty serwisowej ustalana jest w oparciu o
    właściwości i cenę wybranego Pojazdu, zakładany roczny i całkowity przebieg, okres
    Najmu, koszty rejestracji i dostawy, koszt finansowania ponoszony przez Wnioskodawcę,
    zakres wybranych Usług, koszty ubezpieczenia oraz przewidywane koszty potencjalnych
    uszkodzeń Pojazdu.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy najmu oraz OW, Wnioskodawcy przysługuje prawo do
    jednostronnego rozwiązania Umowy w trybie natychmiastowym w określonych
    przypadkach naruszenia jej warunków przez Klienta. W szczególności, Wnioskodawca
    może rozwiązać Umowę w odniesieniu do danego Pojazdu, jeżeli: (i) kiedy klient
    dopuszcza się opóźnienia w zapłacie kwoty odpowiadającej dwóm ratom Najmu, pomimo
    uprzedniego pisemnego wezwania do zapłaty i bezskutecznego upływu dodatkowego 7-
    dniowego terminu, (ii) Klient używa Pojazdu niezgodnie z postanowieniami Umowy lub
    jego przeznaczeniem, a także zaniedbuje Pojazd w sposób narażający go na utratę lub
    uszkodzenie, (iii) Klient podał nieprawdziwe lub zataił istotne informacje przy zawieraniu
    lub wykonywaniu Umowy najmu, lub (iv) przekazał Pojazd do użytkowania osobie trzeciej
    wbrew warunkom Umowy. Uprawnienie to stanowi istotny element ochrony interesów
    Wnioskodawcy jako właściciela Pojazdu, umożliwiający mu zachowanie kontroli nad jego
    użytkowaniem oraz minimalizację ryzyk związanych z niewłaściwym wykonaniem Umowy
    przez Klienta. Rozwiązanie Umowy uniemożliwia Klientowi dalsze korzystanie ze
    wszystkich świadczeń objętych Umową najmu. Wypowiedzenie i rozwiązanie Umowy
    najmu nie jest możliwe jedynie w odniesieniu do wybranych świadczeń.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    W odpowiedzi na poniższe pytania, doprecyzowali Państwo opis sprawy o informacje::
    1) Czy są Państwo zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym?
    Spółka wskazuje, że jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym.
    2) Czy nabycie opisanych we wniosku usług dodatkowych związanych z eksploatacją i
    obsługą najmowanego pojazdu jest/będzie przez klienta obligatoryjne czy fakultatywne/
    dobrowolne?
    Proszę odnieść się odrębnie do każdej usługi dodatkowej objętej wnioskiem i określić
    jednoznacznie czy jej nabycie przez klienta jest obligatoryjne czy dobrowolne.
    A. poniżej wskazuje usługi dodatkowe związane z eksploatacją i obsługą najmowanego
    Pojazdu wraz z identyfikacją, czy ich nabycie przez Klienta jest obligatoryjne czy
    fakultatywne (zależy od jego decyzji).
        administracja przeglądami pojazdu - usługa obligatoryjna;
        administracja naprawami usterek eksploatacyjnych powstałych wskutek
        normalnego używania pojazdu i uszkodzeń powstałych z innych przyczyn - usługa
        obligatoryjna;

        usługa assistance wraz z zapewnieniem pojazdu zastępczego - usługa
        obligatoryjna;
        usługi zarządzania oponami do pojazdu - usługa obligatoryjna;
        zapewnienie ubezpieczenia pojazdu i likwidacji szkód - co do zasady jest to usługa
        obligatoryjna, jednak Klient może - po wyrażeniu zgody przez A. - samodzielnie
        zawrzeć polisę ubezpieczeniową pod warunkiem spełnienia szczegółowych
        wymogów, w tym pisemnej akceptacji warunków ubezpieczenia przez Spółkę i
        wskazania jej jako uprawnionego do odszkodowania;
        ubezpieczenie NNW - usługa fakultatywna;
        usługa door-to-door - usługa fakultatywna;
        udostępnienie karty paliwowej - usługa fakultatywna;
        abonament radiowy - usługa fakultatywna.
    3) Czy poszczególne usługi dodatkowe w związku z najmem pojazdu są/będą nabywane
    przez klienta dobrowolnie wg własnego wyboru, czy istnieją konkretne warianty (katalogi
    usług) oferowane przez Państwa?
    Poszczególne usługi dodatkowe o charakterze obligatoryjnym nabywane są przez każdego
    Klienta przy zawarciu Umowy najmu. Nie występują one w różnych wariantach, a więc
    klient nie ma możliwości skorzystania, np. z usługi zarządzania oponami w wariancie
    podstawowym lub rozszerzonym.
    Także w przypadku usług fakultatywnych nie występują różne ich warianty. Klient
    decydując się na daną usługę nie ma co do zasady możliwości modyfikacji jej zakresu.
    Niemniej, w przypadku kart paliwowych Klient może złożyć wniosek do A. o zmianę
    zakresu towarów i usług dostępnych za okazaniem karty paliwowej. Zmiana jest jednak
    możliwa tylko w przypadku akceptacji wniosku przez Spółkę.
    4) Czy opisane we wniosku usługi dodatkowe są/będą obiektywnie niezbędne w związku z
    nabyciem usługi najmu pojazdu i usługa ta nie może być bez usług dodatkowych
    wyświadczona?
    Jeśli tak, proszę wymienić, które konkretnie usługi dodatkowe są/będą niezbędne w
    związku ze świadczeniem usługi najmu pojazdu i bez których usługa najmu pojazdu nie
    może zostać wyświadczona.
    Spółka wskazuje, że wszystkie usługi dodatkowe - tak fakultatywne, jak i obligatoryjne - są
    obiektywnie niezbędne w związku z nabyciem usługi najmu pojazdu i usługa ta nie może
    być bez nich wyświadczona.
    Powyższe twierdzenia Spółka opiera na wnioskach płynących z orzecznictwa TSUE, w
    którym wskazuje się, że „dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w
    stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w
    sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi
    usługodawcy” (wyrok z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07). Taka bowiem dokładnie
    sytuacja występuje w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym.
    Dla Klientów A. świadczenia pomocnice (tu usługi dodatkowe) nie stanowią przecież -
    niezależnie czy mowa o usługach obligatoryjnych czy fakultatywnych - celu samego w
    sobie. Ich wybór, bądź zapewnienie w Umowie najmu służy realizacji celu głównego jakim
    jest najem Pojazdu. Są więc obiektywnie niezbędne dla realizacji Usługi najmu.
    5) Czy ponoszenie przez klienta kosztów ubezpieczenia w ramach Opłaty serwisowej jest
    /będzie warunkiem zawarcia umowy najmu? Czy w przypadku gdyby klient nie zdecydował
    się na pokrycie kosztów ubezpieczenia w ramach Opłaty serwisowej, umowa najmu
    doszłaby do skutku? Jak wskazano już powyżej, Klient w ramach zawieranej Umowy najmu

    co do zasady korzystać będzie z ubezpieczenia zapewnianego przez Spółkę. W
    wyjątkowych sytuacjach jednak może - po wyrażeniu zgody przez A. - samodzielnie
    zawrzeć polisę ubezpieczeniową pod warunkiem spełnienia szczegółowych wymogów, w
    tym pisemnej akceptacji warunków ubezpieczenia przez Spółkę i wskazania jej jako
    uprawnionego do odszkodowania.
    W obu przypadkach jednak dokonanie zapłaty za ubezpieczenie pojazdu - na co Spółka
    wskazywała już w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego - nie jest warunkiem
    zawarcia umowy. Są nimi (i) dokonanie przez A. pozytywnej oceny sytuacji finansowej
    Klienta, (ii) otrzymanie specyfikacji od Klienta, (iii) zapłata opłaty wstępnej i ustanowienia
    przez Klienta zabezpieczeń wymaganych umową najmu.
    6) Kto jest/będzie wystawcą kart paliwowych udostępnianych przez Państwa razem z
    wynajmowanym samochodem? Kto zawiera/będzie zawierał umowy z wystawcą kart
    paliwowych?
    Wystawcą kart paliwowych udostępnianych Klientom razem z wynajmowanym
    samochodem będzie podmiot trzeci - operator (PKN Orlen lub BP). Umowy z wystawcą
    kart zawierać będzie Spółka.
    7) Czy karta paliwowa jest/będzie przypisana do konkretnego pojazdu? Czy klient może
    /będzie mógł dokonywać zakupów za pomocą kart na określonych przez Państwa stacjach
    paliw?
    Karta paliwowa będzie przypisana do konkretnego Pojazdu. Klient będzie mógł za jej
    pośrednictwem dokonywać zakupów na stacjach paliw ww. operatorów.
    8) Czy w ramach transakcji dokonywanych przez najemców za pomocą kart paliwowych na
    określonych stacjach paliw ustalą Państwo:
    a) rodzaj, ilość (limity) oraz jakość towarów i usług (paliwa, płynów eksploatacyjnych oraz
    myjni) nabywanych przez najemcę na wskazanych stacjach paliw;
    b) moment zakupu i cel oraz sposób dalszego wykorzystania nabywanych towarów i usług?
    Jeżeli zostanie to ustalone, to proszę opisać, w jaki sposób i w jakiej formie.
    Spółka ustali limity i rodzaje towarów, które będą mogły być nabywane z wykorzystaniem
    kart paliwowych. Na podstawie informacji przekazywanych przez operatorów Spółka
    będzie znała moment (dzień) zakupu danego towaru / usługi.
    Sposób wykorzystania towaru / usługi będzie A. znany z uwagi na fakt, iż zgodnie z
    zawieranymi Umowami najmu każdy Klient zobowiązuje się, że nabywane (z
    wykorzystaniem karty) towary i usługi wykorzystywane będą wyłącznie na potrzeby
    Pojazdu, dla którego wydana została dana karta paliwowa.
    9) Czy karty paliwowe udostępnione są/będą dla klienta tylko i wyłącznie do najmowanego
    pojazdu na czas obowiązywania umowy najmu? Jeżeli nie, to w jaki sposób rozwiązana
    będzie przez Państwa kwestia użytkowania karty po wygaśnięciu/wypowiedzeniu umowy
    najmu? - proszę opisać.
    Karty paliwowe są/będą udostępnione tylko i wyłącznie do najmowanego Pojazdu na czas
    obowiązywania Umowy najmu.
    10) Czy pobierają/będą pobierali Państwo opłatę od najemcy za wydanie/aktywację karty
    paliwowej, bądź inne opłaty związane z obsługą karty?
    Spółka nie pobiera i nie będzie pobierać od Klientów żadnych opłat za korzystanie z kart
    paliwowych.
    11) Czy mają Państwo/będą Państwo mieli możliwość zablokowania karty paliwowej
    uniemożliwiając najemcy nabywanie towarów i usług? - jeżeli tak, to proszę wymienić i
    opisać te sytuacje wskazując, w jakich okolicznościach to nastąpi.

    A. zgodnie z treścią Umowy najmu przysługuje prawo do zablokowania możliwości
    korzystania z karty paliwowych w przypadkach określonych w umowie np.:
        w razie wystąpienia szkody całkowitej w Pojeździe;
        w razie utraty Pojazdu;
        w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy, gdy klient dopuszcza się m.
        in.:
        o opóźnienia w zapłacie kwoty odpowiadającej dwóm ratom najmu;
        o używa Pojazdu w sposób sprzeczny z Umową najmu lub z jego przeznaczeniem;
        o zatajenia lub podania nieprawdziwych informacji dot. jego osoby w treści
        dokumentów najmu;
        o oddania Pojazdu do używania osobie trzeciej niezgodnie z postanowieniami
        Umowy najmu;
        w razie zalegania przez Klienta z zapłatą za towary i usługi dostarczone za
        okazaniem karty paliwowej w terminie przekraczającym 30 dni.
    12) W jaki sposób uregulowane są/będą skutki niewykonania lub nienależytego wykonania
    umowy związanej z nabyciem towarów i usług za pomocą karty paliwowej? W
    szczególności:
      a) kto będzie ponosił odpowiedzialność za wady nabywanych produktów;
      b) kto będzie rozpatrywać zgłaszane przez najemcę reklamacje dotyczące zakupionych
        towarów i usług?
    Zgodnie z Umowami najmu wszelkie reklamacje jakościowe i ilościowe związane z
    towarami i usługami dostarczanymi na podstawie karty paliwowej Klient powinien wnosić
    do A..
    Wniesione reklamacje oraz roszczenia nie mogą stanowić podstawy do odmowy lub
    wstrzymania się z zapłatą faktury wystawionej klientowi przez Spółkę.
    W oparciu o zgłoszone reklamacje co do ilości paliw oraz innych towarów i usług nabytych
    na podstawie karty paliwowej, A. podda weryfikacji ilości i kwoty wykazane w fakturze
    wystawionej przez operatora dla A. z uwzględnieniem stosownych raportów
    przygotowanych przez danego operatora. Reklamacje w zakresie jakości dostarczanych
    paliw, towarów i usług będą każdorazowo przekazywane przez A. właściwemu
    operatorowi, który będzie je rozpatrywać. To na tym podmiocie więc ostatecznie ciąży
    odpowiedzialność za wady produktów / usług nabywanych za pośrednictwem karty
    paliwowej.
    13) Czy odbiornik radiowy w wynajmowanym samochodzie stanowi element wyposażenia,
    czy odrębny przedmiot umowy najmu?
    Odbiornik radiowy w wynajmowanym Pojeździe stanowić będzie każdorazowo element
    jego wyposażenia.
    14) Jeśli odbiornik radiowy w wynajmowanym samochodzie jest elementem wyposażenia,
    czy najemca jest obowiązany pokrywać koszt w postaci abonamentu radiowego czy jest to
    wybór dobrowolny najemcy?
    Najemca jest na mocy Umowy najmu zobowiązany do pokrycia kosztu w postaci
    abonamentu radiowego. Może to robić samodzielnie lub w ramach usługi abonamentu
    radiowego - w takim przypadku koszt ten będzie przez Spółkę doliczany do jej
    wynagrodzenia z tytułu Umowy najmu.

    15) Jeśli koszt w postaci abonamentu radiowego nie zostanie przez klienta uiszczony,
    odbiornik radiowy nie będzie udostępniony w najmowanym pojeździe?
    Taka sytuacja nie wystąpi, ponieważ Umowa najmu zobowiązuje klienta do pokrycia
    kosztu abonamentu radiowego.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku):
    Czy w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku usługi
    świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta na podstawie Umowy najmu stanowią
    na gruncie Ustawy o VAT jednolite świadczenie kompleksowe, w ramach którego usługą
    dominującą pozostaje odpłatne oddanie Pojazdu do używania (Usługa najmu), zaś
    pozostałe świadczenia mają względem tej usługi charakter pomocniczy, a tym samym
    obowiązki ciążące na Spółce - jako podmiocie dokonującym sprzedaży na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - w zakresie ewidencjonowania tej
    sprzedaży przy wykorzystaniu kas rejestrujących powinny być rozpatrywane przez
    pryzmat świadczenia usługi najmu (jako jednej usługi kompleksowej) i w związku z tym
    Spółka będzie mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 111 ust. 8 ustawy o
    VAT w zw. z § 2 ust. 1 w zw. z pkt 42 załącznika rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
    zastosowaniu kas rejestrujących w przypadku, gdy Wnioskodawca otrzyma w całości
    zapłatę za wykonaną Usługę najmu za pośrednictwem banku (na swój rachunek bankowy)
    i z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę będzie jednoznacznie wynikało jakiej
    konkretnie czynności ta płatność dotyczyła?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenia, o których mowa w stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, mają charakter kompleksowy i
    powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako jednolita
    kompleksowa usługa, w ramach której świadczeniem głównym pozostaje Usługa najmu
    Pojazdu. Wszystkie świadczenia związane z wynajmem Pojazdu, takie jak ubezpieczenie,
    assistance, naprawy, zarządzanie oponami, karty paliwowe, usługa door-to-door,
    abonament radiowy jako świadczenia pomocnicze, są funkcjonalnie powiązane z główną
    Usługą najmu i służą wyłącznie realizacji celu tej usługi, jakim jest umożliwienie Klientowi
    pełnego i bezproblemowego korzystania z Pojazdu. Z tego względu należy je traktować
    jako część jednego kompleksowego świadczenia.
    W świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: „Ustawa o VAT”) Ustawy, odpłatne
    świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium
    kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 Ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel.
    Art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT definiuje świadczenie usług jako każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Zgodnie z zasadą ogólną opodatkowania podatkiem od towarów i usług, każde
    świadczenie powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Niemniej jednak, w
    przypadkach, w których świadczenie obejmuje dwie lub więcej czynności tworzące z
    ekonomicznego punktu widzenia jedną całość i stanowiące element całościowego
    zobowiązania, nie powinno się ich sztucznie dzielić dla celów VAT.
    W orzecznictwie przyjmuje się, że świadczenie kompleksowe stanowi zestaw różnych
    czynności, które razem tworzą spójną usługę ukierunkowaną na osiągnięcie jednego celu
    gospodarczego. W takiej strukturze, jedno ze świadczeń pełni rolę świadczenia głównego,
    a pozostałe pełnią funkcje pomocnicze, służące wsparciu lub umożliwieniu pełnego

    korzystania ze świadczenia głównego. Nie stanowią one celu samego w sobie, lecz środek
    do jego realizacji i dopiero w powiązaniu ze świadczeniem dominującym nabierają sensu
    dla nabywcy.
    Przepisy Ustawy o VAT oraz Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347
    str. 1 ze. zm.) nie regulują kwestii świadczeń kompleksowych, zatem kluczowe dla
    zrozumienia zagadnienia pozostaje orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej jako: „TSUE”, „Trybunał”). Na podstawie wyroków TSUE dot. świadczenia
    usług kompleksowych, istnieje możliwość wskazania zasady ogólnej zgodnie z którą, każde
    świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Niemniej w
    przypadkach, w których świadczenie usługodawcy obejmuje dwie lub więcej czynności,
    które z ekonomicznego punktu widzenia tworzą jedną całość i stanowią element
    całościowego zobowiązania strony transakcji, nie powinno się ich sztucznie dzielić w celu
    opodatkowania VAT.
    Taka koncepcja została wypracowana w orzecznictwie Trybunału, który w wydawanych
    wyrokach wielokrotnie podkreślał, że jeżeli świadczenia są tak ściśle powiązane, że
    obiektywnie tworzą jedną całość gospodarczą, to należy je traktować jako jedno
    świadczenie dla celów VAT. Przykładem takiego podejścia jest wyrok TSUE z 25 lutego
    1999 r. w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd.), w którym Trybunał uznał, że jeżeli
    dwa lub więcej świadczenia wykonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle
    powiązane, że tworzą jedną całość gospodarczą, której rozdzielenie miałoby sztuczny
    charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla
    celów podatku od towarów i usług. Kluczowym elementem przy ocenie, czy mamy do
    czynienia ze świadczeniem kompleksowym, jest cel gospodarczy, jaki dana usługa ma
    realizować z perspektywy nabywcy. To właśnie ten cel, który rozumiany jest jako
    oczekiwany rezultat ekonomiczny transakcji powinien determinować sposób kwalifikacji
    świadczenia na gruncie podatku od towarów i usług. Pogląd ten znajduje również
    potwierdzenie w wyroku w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC), czy też w
    sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV.
    W wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen TSUE
    analizował przypadek, w którym podatnik dostarczał klientowi standardowe
    oprogramowanie, a następnie w ramach tej samej umowy dostosowywał je do
    indywidualnych potrzeb odbiorcy. Mimo, że teoretycznie możliwe było wyodrębnienie
    dwóch odrębnych świadczeń, Trybunał uznał, że z perspektywy klienta stanowiły one
    jedną usługę, ponieważ nabywca nie był zainteresowany samym standardowym
    programem, lecz kompletnym rozwiązaniem dostosowanym do jego potrzeb. W
    orzeczeniu tym TSUE wyraźnie wskazał, że dla oceny, czy dane świadczenie ma charakter
    kompleksowy, zasadnicze znaczenie ma sposób postrzegania usługi przez przeciętnego
    nabywcę. Jeżeli poszczególne elementy są ze sobą funkcjonalnie powiązane i służą
    realizacji jednego celu gospodarczego, to nie powinny być sztucznie rozdzielane. W takim
    przypadku rozdzielanie tych czynności byłoby sztuczne i nie oddawałoby rzeczywistego
    celu transakcji. Trybunał podkreślił, że klienta nie interesuje każda czynność z osobna, ale
    efekt końcowy jakim jest spójna usługa zaspokajająca jego konkretne potrzeby. Podobne
    stanowisko TSUE wyraził w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 (Part Service
    Srl).
    Z kolei, w wyroku TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 (Tellmer Property sro.),
    Trybunał wskazał, iż w pewnych okolicznościach nawet formalnie odrębne świadczenia,
    które mogą być traktowane osobno i mogą prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia z
    podatku od towarów usług, jeśli są od siebie zależne, uznaje się za świadczenia jednolite.
    Trybunał orzekł, iż taką koncepcję można zastosować w sytuacji, gdy jedno lub więcej
    świadczeń uznaje się za świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia mają

    charakter pomocniczy, dzielący los podatkowy świadczenia głównego. Jest to sytuacja, w
    której świadczenia pomocnicze nie pełnią dla usługobiorcy funkcji wiodącej, lecz stanowią
    środek do pełnego korzystania ze świadczenia głównego.
    Z kolei, w wyroku z 4 marca 2021 r. w sprawie Frenetikexito sygn. C-581/19TSUE wskazał,
    że cechą usługi kompleksowej jest nierozerwalność jej elementów. Jeżeli klient nie może
    otrzymać jednego elementu bez drugiego lub zależy mu właśnie na ich połączeniu,
    przemawia to za świadczeniem złożonym. TSUE wskazał również na jednolity cel
    gospodarczy jako istotną przesłankę wskazującą na kompleksowość świadczenia. Z kolei
    odrębny lub wspólny dostęp do danych usług, fakturowanie odrębne lub łączne może
    mieć pomocniczy charakter przy kwalifikacji danych świadczeń jako odrębnych lub jako
    jednego świadczenia kompleksowego, choć nie jest to przesłanka decydująca. W
    następstwie utrwalonej linii orzeczniczej TSUE, również sądy administracyjne w Polsce
    przyjmują, że z usługą kompleksową mamy do czynienia wtedy, gdy poszczególne
    elementy świadczenia realizowanego na rzecz jednego nabywcy pozostają ze sobą w takiej
    relacji, że można wyodrębnić świadczenie główne oraz świadczenia pomocnicze, czyli
    takie, które służą wykonaniu świadczenia zasadniczego lub są konieczne do jego pełnego
    wykorzystania. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego. W wyroku z 6 maja 2015 r., sygn. I FSK 2105/13, NSA wskazał, że
    świadczenie może zostać uznane za kompleksowe, jeżeli relacja pomiędzy jego
    elementami pozwala wyodrębnić świadczenie główne oraz świadczenia pomocnicze, które
    umożliwiają lub ułatwiają skorzystanie ze świadczenia głównego, bądź są niezbędne dla
    jego realizacji. Dla prawidłowego określenia charakteru transakcji należy kierować się
    celem gospodarczym usługi oraz oceną z perspektywy przeciętnego nabywcy. Natomiast
    ocena kompleksowości powinna odbywać się na podstawie tego, czy dokonywane
    czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie
    gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter (wyrok
    NSA z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1443/18; wyrok NSA z 29 września 2022 r., sygn.
    akt I FSK 1047/21).
    Z przywołanego orzecznictwa TSUE oraz polskich sądów administracyjnych wynika, że
    świadczenie kompleksowe posiada następujące cechy:
    1) składają się na nie co najmniej dwa świadczenia, z których jedno ma charakter
      świadczenia głównego, a drugie ma charakter świadczenia pomocniczego;
    2) świadczenie pomocnicze ma służyć wykonaniu świadczenia głównego, tj. ma
      umożliwiać lub ułatwiać skorzystanie ze świadczenia głównego;
    3) świadczenia muszą być ze sobą powiązane na tyle, że ich rozdzielenie miałoby
      sztuczny charakter;
    4) istotny jest cel gospodarczy świadczenia;
    5) świadczenie, aby mogło zostać uznane za kompleksowe musi z punktu widzenia
      przeciętnego nabywcy stanowić jedną całość, tj. nabycie poszczególnych świadczeń nie
      jest celem nabywcy, lecz celem takim jest nabycie świadczenia (usługi) kompleksowej.
    Ad 1) i 2) W stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem niniejszego
    wniosku występuje kilka świadczeń. Świadczeniem głównym pozostaje oddanie Pojazdu
    do korzystania Klientowi. Oprócz usługi głównej Wnioskodawca zapewnia również
    świadczenia pomocnicze. Każde z tych świadczeń wiąże się z korzystaniem z samochodu.
    Świadczenia te umożliwiają korzystanie z Pojazdu (np. organizacja napraw lub
    zapewnienie ubezpieczenia, nabywanie paliwa za pomocą kart paliwowych) lub ułatwiają
    korzystanie z Pojazdu (np. organizacja przeglądów, usługi assistance, zarządzanie
    oponami, usługa door-to-door, abonament radiowy).
    Naprawy usterek eksploatacyjnych oraz uszkodzeń są konieczne, aby Pojazd mógł
    poruszać się po drogach i aby mógł być wykorzystywany przez Klienta zgodnie ze swym
    przeznaczeniem.

    Ubezpieczenie OC jest zaś obowiązkowe i tym samym również jest świadczeniem
    umożliwiającym korzystanie z pojazdu.
    Należy tu wskazać na interpretację indywidualną z 23 listopada 2020 r. (sygn. 0114-KDIP4-
    2.4012.488.2020.1.AS) oraz w interpretacji indywidualnej z 27 grudnia 2024 r. (sygn. 0112-
    KDIL3.4012.645.2024.2.MC) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że
    ubezpieczenie pojazdu (OC, AC, NNW, Assistance) stanowi element pomocniczy względem
    świadczenia głównego, jakim jest leasing pojazdu. Skoro zawarcie umowy leasingu, a więc
    analogicznie również Umowy Najmu, nie byłoby możliwe bez uprzedniego objęcia pojazdu
    ochroną ubezpieczeniową należy wliczyć ją do podstawy opodatkowania usługi leasingu i
    objąć jednolitą stawką podatku od towarów i usług właściwą dla świadczenia głównego.
    Praktyka interpretacyjna wskazuje również karty paliwowe jako świadczenie pomocnicze
    względem usługi najmu. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 8 stycznia 2025 r.
    (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.544.2024.1.PM) oraz w interpretacji indywidualnej z 19 sierpnia
    2024 r. (sygn. 0112-KDIL3.4012.462.2024.1.MBN) za element usługi kompleksowej uznano
    udostępnienie najemcy karty paliwowej, umożliwiającej nabywanie paliwa oraz
    dokonywanie opłat drogowych wyłącznie w związku z użytkowaniem konkretnego,
    najmowanego pojazdu. W tych sprawach podkreślono, że możliwość tankowania paliwa
    lub uiszczania opłat drogowych przy użyciu karty powiązanej z wynajmowanym pojazdem
    jest warunkiem niezbędnym dla pełnego korzystania z pojazdu, a zatem pozostaje w
    bezpośrednim związku z usługą najmu. Również tego rodzaju wydatki stanowią element
    kalkulacyjny wynagrodzenia za najem i powinny być objęte jednolitą stawką podatku od
    towarów i usług.
    Potwierdza to również wiążąca informację stawkowa z 30 listopada 2022 r. (znak: 0112-
    KDSL2-2.440.142.2022.4.IP), w której Dyrektor KIS uznał, iż świadczenie polegające na
    najmie pojazdów samochodowych wraz z udostępnieniem karty paliwowej umożliwiającej
    najemcy nabywanie paliwa, płynów eksploatacyjnych oraz korzystanie z myjni
    samochodowej stanowi jedno, nierozerwalne świadczenie kompleksowe. W wydanej
    Wiążącej Informacji Stawkowej podkreślono, że elementy te są ze sobą funkcjonalnie i
    gospodarczo powiązane, a ich wspólnym celem jest zapewnienie najemcy możliwości
    pełnego i prawidłowego korzystania z pojazdu będącego przedmiotem najmu. Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej wskazał także, że to wynajmujący zachowuje kontrolę nad
    sposobem realizacji świadczeń dodatkowych - określa zasady, zakres oraz limity
    korzystania z karty paliwowej, która może być wykorzystywana wyłącznie w związku z
    konkretnym pojazdem i tylko przez czas trwania najmu. W konsekwencji całość
    świadczenia została uznana za usługę najmu pojazdu o charakterze dominującym.
    Pozostałe świadczenia, o których mowa w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    niniejszego wniosku, ułatwiają korzystanie z pojazdu poprzez zapewnienie dbałości o stan
    pojazdu (organizacja przeglądów, zarządzanie oponami), zapewnienie pomocy w razie
    problemów z pojazdem (ubezpieczenia w innym zakresie niż OC, assistance) oraz
    podniesienie komfortu korzystania z pojazdu (usługa door-to-door, abonament radiowy).
    Ad 3) W stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem niniejszego
    wniosku związek usług pomocniczych ze świadczeniem głównym (usługą najmu) ma
    nierozerwalny charakter. Ich rozdzielenie, w szczególności z punktu widzenia Klienta
    byłoby działaniem nieracjonalnym. W wyroku z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 (Card
    Protection Plan Ltd.), TSUE orzekł, że jeżeli dane świadczenia są ze sobą tak ściśle
    powiązane, że tworzą jedną nierozdzielną całość gospodarczą, to ich sztuczne
    wyodrębnianie dla celów podatkowych jest niedopuszczalne. W stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku Klient Wnioskodawcy nie oczekuje
    możliwości nabycia poszczególnych Usług. Wnioskodawca oferuje Usługę, której elementy
    są powiązane, a więc obejmują nie tylko sam Najem, lecz także obsługę serwisową, pomoc
    assistance, zarządzanie oponami, ubezpieczenie oraz kartę paliwową, których nie można
    nabyć oddzielnie. Każdy z tych składników ma charakter pomocniczy i pozostaje w
    bezpośrednim związku funkcjonalnym i gospodarczym z usługą główną, jaką jest Najem.

    Można stwierdzić, że istnienie Najmu jako świadczenia głównego wręcz warunkuje sens
    pozostałych świadczeń. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozdzielenie usług pomocniczych
    od Najmu dla potrzeb podatkowych miałoby sztuczny charakter.
    Ad 4) W stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku celem
    gospodarczym jest zapewnienie świadczenia polegającego na umożliwieniu korzystania z
    Pojazdu przez Klienta przy jednoczesnym zdjęciu z niego obowiązku troszczenia się o
    elementy konieczne dla korzystania z Pojazdu oraz o zapewnienie komfortu korzystania z
    Pojazdu. Istotą świadczenia jest, aby Klient mógł czerpać pożytek z jazdy przy jak
    najmniejszym własnym osobistym zaangażowaniu w czynności służące utrzymaniu
    pojazdu w należytym stanie. Należy ponadto wskazać, że Wnioskodawca nie świadczy
    osobno żadnego ze świadczeń, które uznaje za świadczenia pomocnicze. Klient nie ma
    możliwości nabycia u Wnioskodawcy np. samej usługi organizacji przeglądów i napraw lub
    samego ubezpieczenia Pojazdu bez usługi najmu i innych świadczeń, o których mowa w
    Umowie najmu. Należy też wskazać, że świadczenia takie jak organizacja przeglądów i
    napraw, zarządzanie oponami, assistance, ubezpieczenie, usługa door-to-door oraz
    abonament radiowy nie stanowią dla Klienta celu samego w sobie, lecz służą
    optymalnemu korzystaniu ze świadczenia głównego, którym jest Usługa najmu.
    Ad 5) Co się tyczy postrzegania świadczeń z perspektywy nabywcy, to w stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem niniejszego wniosku Klient nie może
    wyodrębnić usług towarzyszących (takich jak ubezpieczenie, assistance, obsługa
    serwisowa czy karta paliwowa) ani z nich zrezygnować bez jednoczesnego rozwiązania
    całej Umowy najmu. Klient Wnioskodawcy nie oczekuje poszczególnych Usług, natomiast
    jego celem jest korzystanie z Pojazdu w sposób ciągły, bezpieczny i wygodny przez cały
    okres Najmu, a nie odrębne nabywanie usług serwisowych, naprawczych,
    ubezpieczeniowych czy organizacyjnych. Jest to możliwe tylko poprzez połączenie
    wszystkich elementów w jeden pakiet, a tym samym z perspektywy przeciętnego
    usługobiorcy elementy te stanowią jednolite świadczenie.
    Jako przesłanki negatywne przemawiające przeciwko traktowaniu danej transakcji jako
    świadczenia kompleksowego wskazywane są:
    1) brak możliwości ustalenia świadczenia wiodącego wśród usług realizowanych na
      podstawie jednej umowy przez ten sam podmiot;
    2) między poszczególnymi czynnościami nie zachodzi taka relacja, że jedna nie może
      zostać wykonana bez drugiej;
    3) poszczególne czynności składowe mogą być potencjalnie wykonywane przez osoby
      trzecie,
    4) strony od oferty po fakturę wyodrębniły liczbę i wartość świadczeń.
    Ad 1) W stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku
    świadczenie wiodące niewątpliwie występuje i można je bez trudu zidentyfikować. Jest nim
    Usługa najmu, w ramach której Wnioskodawca zobowiązuje się do nabycia i oddania
    Klientowi do używania Pojazdu wybranego przez Klienta na podstawie Specyfikacji.
    Pozostałe świadczenia umożliwiają lub ułatwiają korzystanie ze świadczenia głównego.
    W stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku Wnioskodawca
    nie spełnia ani samego świadczenia braku możliwości ustalenia świadczenia głównego, ani
    osobno świadczeń pomocniczych. Należy wskazać, że Klient nie ma również możliwości
    nabycia świadczeń pomocniczych od innego podmiotu (wyjątkowo i na określonych
    warunkach nabyta od innego podmiotu może być jedynie usługa ubezpieczenia, o czym
    szerzej niżej). Klient może nabyć od Wnioskodawcy jedynie Usługę najmu wraz z
    pozostałymi świadczeniami, o których mowa w Umowie najmu. Poszczególne świadczenia
    nie mogą być zatem wykonane osobno.
    Wszystkie elementy składające się na Usługę są funkcjonalnie i gospodarczo
    podporządkowane głównemu celowi, jakim jest zapewnienie Klientowi ciągłego,

    bezpiecznego i komfortowego korzystania z Pojazdu. Występuje wyraźna zależność oraz
    wspólny cel gospodarczy, co zgodnie z wyrokiem TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-
    572/07 (Tellmer Property) przemawia za istnieniem jednego, złożonego świadczenia.
    Analogicznie, w opinii Rzecznik Generalnej Juliane Kokott z 22 października 2020 r. do
    sprawy C-581/19 (Frenetikexito) wskazano, że za świadczenie kompleksowe należy uznać
    takie, którego elementy stapiają się w oczach odbiorcy w jeden pakiet usługowy. W
    modelu przyjętym przez Wnioskodawcę mamy do czynienia dokładnie z taką sytuacją.
    Klient oczekuje jednej, ujednoliconej Usługi w ramach wspólnej opłaty miesięcznej, bez
    możliwości rozdzielenia jej na komponenty. To potwierdza, że oferowane świadczenie ma
    charakter kompleksowy, zgodnie z wyżej przywołanym orzecznictwem.
    W przypadku Wnioskodawcy, wyłączenie z pakietu poszczególnych usług nie jest możliwe
    ani technicznie, ani prawnie. Klient nie ma możliwości wypowiedzenia chociażby samej
    usługi ubezpieczenia, assistance czy serwisowania bez jednoczesnego rozwiązania całej
    Umowy. Ponadto to Wnioskodawca ponosi pełne ryzyko związane z realizacją
    świadczenia, odpowiada za jakość usług pomocniczych i zarządza ich wykonawcami.
    Odnośnie kwalifikacji poszczególnych świadczeń jako elementów usługi kompleksowej, to
    należy wskazać, że stanowisko zawarte we wniosku potwierdzane jest przez praktykę
    interpretacyjną. Tytułem przykładu w interpretacjach z 23 listopada 2020 r. (sygn. 0114-
    KDIP4-2.4012.488.2020.1.AS) i 27 grudnia 2024 r. (sygn. 0112-KDIL3.4012.645.2024.2.MC)
    podkreślono, że ubezpieczenie pojazdu (OC, AC, NNW, Assistance) jest elementem
    pomocniczym wobec leasingu i jako takie powinno być objęte stawką VAT właściwą dla
    usługi głównej. Natomiast w interpretacjach z 8 stycznia 2025 r. (sygn. 0112-KDIL1-
    2.4012.544.2024.1.PM) i 19 sierpnia 2024 r. (sygn. 0112-KDIL3.4012.462.2024.1.MBN)
    uznano, że karta paliwowa, udostępniona klientowi w związku z konkretnym pojazdem,
    jest ściśle związana z usługą najmu i także stanowi jej element składowy.
    W przypadku Wnioskodawcy wszystkie ww. komponenty, tj. ubezpieczenie, assistance,
    serwis, karta paliwowa, obsługa ogumienia występują łącznie oraz są obowiązkowe, a
    klient nie może z nich zrezygnować ani nabyć ich osobno. W szczególności, elementy
    wskazywane w powyższych interpretacjach, tj. ubezpieczenie oraz karta paliwowa,
    występują także w modelu działalności Wnioskodawcy. Uwzględniając tożsamość
    rozwiązań konstrukcyjnych i faktycznych, należy przyjąć, że także świadczenie
    Wnioskodawcy powinno być kwalifikowane jako jednolita usługa kompleksowa.
    W stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku poszczególne
    świadczenia mogą zostać nabyte jedynie od Wnioskodawcy. Umowa najmu nie przewiduje
    możliwości nabycia poszczególnych świadczeń od innego podmiotu. Wyjątkiem od tej
    ogólnej zasady jest ubezpieczenie, które też co do zasady jest zapewniane przez
    Wnioskodawcę, zaś możliwość nabycia ubezpieczenia od osoby trzeciej jest obwarowana
    restrykcyjnymi warunkami. W tym miejscu należy wskazać wyrok z 17 stycznia 2013 r. w
    sprawie C-224/11 (BGŻ Leasing Sp. z o.o.) w zakresie kwalifikacji usługi ubezpieczenia przy
    umowie leasingu. Zauważyć jednak należy, że wyrok TSUE został wydany w sprawie, w
    której leasingobiorca, choć był zobowiązany do ubezpieczenia przedmiotu leasingu, miał
    swobodę wyboru ubezpieczyciela. TSUE uznał, że w takiej sytuacji usługa leasingu i usługa
    ubezpieczenia nie stanowią świadczenia kompleksowego, lecz świadczenia odrębne.
    Wyrok ten nie dotyczy więc sytuacji, w której leasingobiorca nie ma takiego wyboru, tj. gdy
    jedyną dopuszczalną opcją jest skorzystanie z ubezpieczenia oferowanego przez
    leasingodawcę lub wybór ten jest w istotny sposób ograniczony. Należy wskazać, że
    zgodnie z Umową najmu Klient, aby móc zawrzeć umowę ubezpieczenia Pojazdu we
    własnym zakresie, ma obowiązek uzyskać zgodę Wnioskodawcy na zawarcie takiej umowy.
    Wnioskodawca musi też być wskazany w umowie ubezpieczenia jako podmiot uprawniony
    do otrzymania odszkodowania. Powyższe restrykcje i wskazane w opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego obowiązki nałożone na Klienta ubezpieczającego Pojazd we

    własnym zakresie dowodzą, że Klient zawiera umowę ubezpieczenia we własnym zakresie
    jedynie w wyjątkowych przypadkach. Dlatego należy je traktować jako element
    świadczenia kompleksowego.
    W tym miejscu, należy wskazać na interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 23 listopada
    2020 r. (sygn. 0114-KDIP4-2.4012.488.2020.1.AS), w której organ potwierdził, że w
    przypadku braku swobody wyboru ubezpieczyciela dochodzi do świadczenia
    kompleksowej usługi najmu, w przypadku której ubezpieczenie stanowi jej element
    kalkulacyjny, opodatkowaną jednolitą stawką podatku a w konsekwencji, koszty
    ubezpieczenia przedmiotu najmu powinny być włączone do podstawy opodatkowania
    świadczonej usługi. Wnioskodawca powinien zatem traktować ubezpieczenie jako element
    kompleksowej usługi najmu, podlegającej w całości opodatkowaniu podatkiem od
    towarów u usług jednolitą stawką. W stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym
    przedmiotem niniejszego wniosku wprawdzie Klient ma możliwość ubezpieczenia Pojazdu
    we własnym zakresie, lecz w odróżnieniu od stanu faktycznego, w którym zapadł wyrok
    TSUE w sprawie BGŻ Leasing, możliwość ta ma istotnie ograniczony charakter, gdyż takie
    ubezpieczenie wymaga zgody Wnioskodawcy i jest obwarowane pewnymi warunkami, np.
    wskazaniem Wnioskodawcy jako ubezpieczonego uprawnionego do odszkodowania.
    Zapewnienie ubezpieczenia przez Wnioskodawcę jest rozwiązaniem domyślnym i
    preferowanym przez Wnioskodawcę.
    Ad 4) Odnośnie ostatniej z przesłanek negatywnych, to należy wskazać, że wyodrębnienie
    wartości świadczeń w umowie lub na fakturze nie ma decydującego charakteru, lecz
    jedynie pomocniczy. Może jedynie stanowić dodatkowy argument przemawiający
    przeciwko traktowaniu określonych świadczeń jako jednego świadczenia kompleksowego.
    Przesłanka ta jednak nigdy nie może samoistnie decydować o tym, że poszczególne
    świadczenia stanowią świadczenia odrębne zamiast świadczenia kompleksowego. W
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem wniosku opłata za Usługę
    najmu oraz Opłaty serwisowe są ujęte na dwóch pozycjach na fakturze. Nie ma to jednak
    wpływu na kwalifikację świadczeń zapewnianych na podstawie Umowy Najmu jako
    świadczenia kompleksowego, tym bardziej że poszczególne świadczenia nie są
    wyodrębniane na fakturze. Przemawia za tym również orzecznictwo TSUE, np. wyrok w
    sprawie Levob Verzekeringen (sygn. C-41/04), w którym uznano, że określenie w umowie
    dwóch odrębnych cen za dane świadczenia nie jest decydujące dla uznania, że dane
    świadczenia mają odrębny charakter. Podobnie w wyroku w sprawie Frenetikexito (sygn. C-
    581/19) TSUE uznał, że łączne lub odrębne zafakturowanie ma jedynie pomocniczy
    charakter przy określaniu charakteru świadczenia jako kompleksowego lub jako
    świadczeń odrębnych.
    Mając na uwadze ww. orzecznictwo i praktykę interpretacyjną, świadczona przez
    Wnioskodawcę Usługa najmu Pojazdu, obejmująca usługi dodatkowe takie jak
    ubezpieczenie, assistance, naprawy, serwisowanie, kartę paliwową oraz wymianę opon,
    stanowi jednolite świadczenie kompleksowe. Klient nie ma możliwości swobodnego
    wyboru poszczególnych komponentów, nie może nabyć np. samej usługi serwisowej czy
    samej karty paliwowej ani zrezygnować z określonych elementów bez rozwiązania całej
    Umowy najmu. Usługa najmu wraz z dodatkowymi elementami stanowi zatem jedno,
    nierozerwalne świadczenie, oferowane wyłącznie jako pakiet. Wszystkie składniki pakietu
    są nierozerwalnie związane z Najmem, a ich celem jest zapewnienie ciągłości,
    bezpieczeństwa i wygody korzystania z Pojazdu.
    W analizowanym przypadku świadczeniem głównym pozostaje usługa najmu pojazdu, a
    usługi dodatkowe takie jak ubezpieczenie, assistance, naprawy, serwisowanie, karta
    paliwowa oraz wymiana opon czy usługa door-to-door są świadczeniami pomocniczymi
    umożliwiającymi bezproblemowe, bezpieczne i ciągłe użytkowanie Pojazdu przez cały
    okres trwania Umowy. Ponadto, Wnioskodawca nie zapewnia klientowi możliwości
    wyboru dostawcy usług pomocniczych. Każdorazowo, to Spółka organizuje i określa
    zasady na jakich wykonywane są w czasie trwania Umowy najmu czynności z zakresu

    ubezpieczenia, assistance, napraw, serwisowania, karta paliwowa oraz wymiana opon.
    Świadczenia te mają charakter pomocniczy i służą zapewnieniu ciągłości, bezpieczeństwa
    oraz komfortu użytkowania pojazdu przez cały okres trwania Umowy najmu także w
    przypadku wystąpienia nieprzewidzianych zdarzeń losowych. Ich głównym celem jest więc
    zapewnienie prawidłowego i niezakłóconego wykonania Umowy najmu, a jednocześnie
    umożliwienie Wnioskodawcy zachowania kontroli nad jakością i zakresem usług
    świadczonych w odniesieniu do Pojazdu, który przez cały okres trwania Umowy najmu
    pozostaje jego własnością. Takie podejście pozwala na właściwe zarządzanie ryzykiem
    technicznym oraz utrzymanie wartości pojazdu, co ma istotne znaczenie z perspektywy
    działalności Wnioskodawcy jako właściciela i podmiotu odpowiedzialnego za jego stan
    techniczny.
    Oferta Wnioskodawcy nie tylko odpowiada na potrzeby współczesnego Klienta, ale
    również stanowi innowacyjny model na rynku najmu długoterminowego. Klienci decydują
    się na wybór Wnioskodawcy nie ze względu na atrakcyjność konkretnych składników
    pakietu, lecz dlatego, że oferta stanowi jedno kompletne, wygodne świadczenie. Zawiera
    ono zarówno aspekt techniczny (Pojazd), jak i eksploatacyjny (serwis, assistance), prawny
    (ubezpieczenie) oraz organizacyjny (karty paliwowe). Polskie organy podatkowe w licznych
    interpretacjach indywidualnych potwierdzały, że usługi takie jak ubezpieczenie pojazdu,
    karta paliwowa, assistance czy serwisowanie stanowią elementy świadczenia
    kompleksowego, jeżeli są funkcjonalnie i głospodarczo związane z usługą najmu lub
    leasingu pojazdu, a klient nie ma możliwości ich samodzielnego wyboru lub wyłączenia.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że świadczona na rzecz
    Klienta Usługa, realizowana w ramach Umowy, obejmująca zarówno oddanie do używania
    Pojazdu, jak i świadczenia dodatkowe takie jak serwisowanie, obsługa szkód
    komunikacyjnych, zapewnienie pojazdu zastępczego, pomoc assistance, ubezpieczenie,
    karta paliwowa, obsługa ogumienia, usługa door-to-door oraz abonament radiowy
    stanowi na gruncie przepisów Ustawy o VAT jednolite świadczenie złożone opodatkowane
    VAT według zasad właściwych dla usługi głównej, tj. Usługi najmu.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości
    stanowiska przedstawionego w opisanej sprawie.
    W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na przeformułowane pytanie doprecyzowali
    Państwo stanowisko w sprawie i wskazali:
    Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenia, o których mowa w stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, mają charakter kompleksowy i
    powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako jednolita
    kompleksowa usługa, w ramach której świadczeniem głównym pozostaje Usługa najmu
    Pojazdu. Wszystkie świadczenia związane z wynajmem Pojazdu, takie jak ubezpieczenie,
    assistance, naprawy, zarządzanie oponami, karty paliwowe, usługa door-to-door,
    abonament radiowy jako świadczenia pomocnicze, są funkcjonalnie powiązane z główną
    Usługą najmu i służą wyłącznie realizacji celu tej usługi, jakim jest umożliwienie Klientowi
    pełnego i bezproblemowego korzystania z Pojazdu. Z tego względu należy je traktować
    jako część jednego kompleksowego świadczenia, a tym samym skutki podatkowe na
    gruncie Ustawy o VAT powinny być determinowane przez pryzmat świadczenia głównego
    tj. Usługi najmu.
    Stąd w opinii Spółki na podstawie art. 111 ust. 1 w zw. z art. 111 ust. 8 Ustawy o VAT w zw.
    z § 2 ust. 1 w zw. z pkt 42 załącznika rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17grudnia
    2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
    zastosowaniu kas rejestrujących, w sytuacji gdy Spółka otrzyma w całości zapłatę za
    wykonaną Usługę najmu za pośrednictwem banku (na swój rachunek bankowy) i z
    ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę będzie jednoznacznie wynikało, że ta
    płatność dotyczyła Usługi najmu będzie mogła skorzystać ze zwolnienia z obowiązku
    rejestrowania świadczenia Usług najmu (wraz ze świadczeniami dodatkowymi opisanymi
    w treści wniosku jako świadczeniami składającymi się na jedno świadczenie kompleksowe,

    w którym charakter dominujący ma najem Pojazdu) przy zastosowaniu kas rejestrujących
    na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
    Uzupełnienie do uzasadnienia wniosku:
    W orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się (np. wyrok NSA z 21
    czerwca 2024 r. sygn. akt I FSK 1553/20), że „jedno lub więcej świadczeń, które stanowią
    czynności pomocnicze, dzielą los prawny świadczenia głównego”.
    Analogiczne stanowisko prezentuje także od lat TSUE, który np. w wyroku z 25 lutego 1999
    r. w sprawie C-349/96 wskazał, że „z pojedynczym świadczeniem mamy do czynienia
    zwłaszcza wtedy, gdy jeden lub więcej elementów uznaje się za usługę zasadniczą,
    podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których
    stosuje się te same zasady opodatkowania jak do usługi zasadniczej” .
    Powyższe oznacza, że w przypadku wystąpienia świadczenia kompleksowego (które
    zdaniem Spółki występuje w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym)
    wszelkie obowiązki - na gruncie Ustawy o VAT - które ciążyć będą na A., jako na
    usługodawcy, powinny być determinowane przy założeniu, że świadczoną usługą jest
    Usługa najmu Pojazdu (jako świadczenie dominujące w ramach świadczenia
    kompleksowego).
    Powyższe w świetle przedstawionego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego oznacza,
    że także na gruncie art. 111 Ustawy o VAT (wyznaczającego obowiązki podatników
    związane z ewidencjonowaniem sprzedaży dokonywanej na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej) i aktów wykonawczych wydanych na
    podstawie regulacji zawartej w tym przepisie przyjąć należy, że Spółka świadczy na rzecz
    Klientów Usługę najmu.
    Wydane na podstawie art. 111 ust. 8 Ustawy o VAT rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży
    przy zastosowaniu kas rejestrujących wskazuje grupy podatników oraz czynności, które są
    zwolnione z obowiązku nałożonego w art. 111 ust. 1 Ustawy o VAT.
    W § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że zwalnia się z obowiązku prowadzenia
    ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.,
    czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia. W pkt 42 tego załącznika
    zidentyfikowano natomiast, że jedną z takich czynności jest świadczenie usług na rzecz
    osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych,
    jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za
    pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej
    (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej
    kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów
    dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczył.
    Jednocześnie rozporządzenie nie przewiduje żadnego wyłączenia ze zwolnienia dla usług
    najmu pojazdów.
    Tym samym, mając na uwadze treść art. 111 ust. 1 w zw. z art. 111 ust. 8 Ustawy o VAT w
    zw. z § 2 ust. 1 w zw. z pkt 42 załącznika ww. rozporządzenia Spółka, w sytuacji gdy
    otrzyma w całości zapłatę za wykonaną Usługę najmu za pośrednictwem banku (na swój
    rachunek bankowy) i z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę będzie
    jednoznacznie wynikało, że ta płatność dotyczyła Usługi najmu, będzie mogła skorzystać
    ze zwolnienia z obowiązku rejestrowania świadczenia Usług najmu (wraz ze świadczeniami
    dodatkowymi opisanymi w treści wniosku jako świadczeniami składającymi się na jedno
    świadczenie kompleksowe, w którym charakter dominujący ma najem Pojazdu) przy
    zastosowaniu kas rejestrujących na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Na mocy art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Z treści przywołanego przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął
    generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą
    towarów. Stąd też należy stwierdzić, że definicja „świadczenia usług” ma charakter
    dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych
    przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Tak więc najem stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą na
    strony - zarówno wynajmującego jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Istota umowy najmu wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia
    usług przez właściciela na rzecz najemcy. Najemca za oddaną mu w najem rzecz płaci
    umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a
    przekazanym za nią wynagrodzeniem. Z powyższego wynika, że umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne, należne za używanie rzeczy przez jego najemcę. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu wskazuje, że jest on długotrwały, a
    uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności sprowadzają się do ustalenia, czy świadczona
    przez Państwo Usługa stanowi na gruncie VAT kompleksową usługę najmu Pojazdów.
    Należy zauważyć, że żadna z norm prawa krajowego, czy też prawa europejskiego nie
    przewiduje definicji „usług złożonych”. Konstrukcja ta powstała na gruncie orzecznictwa
    TSUE, nadając określone cechy tym czynnościom i opisując rodzaj relacji pomiędzy nimi. W
    tym też przypadku proces subsumcji będzie przebiegał odmiennie, bowiem odniesienia
    okoliczności sprawy nie należy szukać w regulacjach prawnych, a w tezach wyroków TSUE,
    podejmujących to zagadnienie.

    Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno
    świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to
    nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia
    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany
    dalej TSUE) w wyroku z 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP)
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że:
      „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
      składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
      traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
      opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą
      w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w
      sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    W wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank
    NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po
    pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być
    uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego
    świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie
    zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do
    czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów
    charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza
    konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20
    wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności)
    dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny
    konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko
    nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny
    (pkt 22 wyroku).
    W wyroku z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP
    przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597,
    TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego
    najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią
    jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter

    sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe
    świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r.
    w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009
    r. oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV,
    ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).
    W wyroku z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:
    2009:365, Trybunał uznał, że najem nieruchomości i usługi sprzątania jej części wspólnych
    stanowią czynności samodzielne, wzajemnie od siebie odrębne i nie stanowią świadczenia
    kompleksowego. Zdaniem TSUE dla takiej oceny, kluczowy charakter ma fakt, że:
      „(...) chociaż usługi sprzątania części wspólnych budynku towarzyszą korzystaniu z
      najętego dobra, to nie muszą być objęte zakresem pojęcia najmu w rozumieniu art. 13
      część B lit. b) szóstej dyrektywy. (pkt 21 wyroku)
      Ponadto nie ulega wątpliwości, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą
      być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie
      wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez
      wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego
      się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.” (pkt 22 wyroku)
    A zatem za szczególnie znaczące TSUE uznał to, że sprzątanie może być świadczone w
    sposób całkowicie niezależny od usługi najmu, np. przez samodzielny zakup danego
    świadczenia (sprzątania) przez najemcę. To sprawia, że związek pomiędzy najmem i
    sprzątaniem jest, w ocenie Trybunału na tyle swobodny, że nie można mówić o istnieniu
    świadczenia złożonego. A zatem, jeśli usługi mogą być rozdzielone bez uszczerbku dla
    każdej z nich, a zatem w sposób naturalnie uzasadniony, wówczas nie można uznać, że
    stanowią jedno świadczenie kompleksowe w rozumieniu Dyrektywy.
    Z kolei Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z 22 października 2020 r. do sprawy C-
    581/19, Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:
    EU:C:2020:855, wskazała, że:
    „(...) dyrektywa VAT przewiduje zróżnicowany system przepisów dotyczących miejsca
    świadczenia, zwolnień z podatku czy też stawki podatkowej. Jeżeli świadczenia
    podlegające osobnej kwalifikacji rozpatrywano by jednolicie dla celów VAT tylko z tego
    względu, że występuje między nimi pewien związek przestrzenny, czasowy lub
    przedmiotowy, stanowiłoby to obejście tego zróżnicowanego systemu”. (pkt 17 opinii)
    „Już z tego wynika, że co do zasady każde pojedyncze świadczenie należy poddać
    odrębnej ocenie dla celów VAT. Dotyczy to nawet sytuacji, w których między kilkoma
    świadczeniami istnieje określony związek, ponieważ służą jednolitemu celowi
    gospodarczemu”. (pkt 18 opinii)
    Dalej w ww. opinii Rzecznik Generalna stwierdza, że:
      „Zasada niezależności każdego świadczenia nie ma jednak charakteru bezwzględnego.
      Transakcji nie należy bowiem sztucznie rozdzielać, aby nie pogarszać funkcjonalności
      systemu VAT. Opodatkowanie VAT zespołów świadczeń i czynności wymaga więc
      wyważenia z jednej strony zasady niezależności świadczeń, a z drugiej zakazu
      sztucznego rozdzielania jednolitych transakcji”. (pkt 20 opinii)
      „W związku z tym Trybunał ustalił dwa odstępstwa od zasady niezależności
      świadczenia - są to z jednej strony świadczenia złożone (...), a z drugiej niesamodzielne
      świadczenia o charakterze pomocniczym (...). Ponadto w dyrektywie VAT przewidziano
      także odstępstwo dotyczące czynności ściśle związanych (...)” (pkt 21. opinii)
    Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym 4 marca 2021 r.
    wyroku C-581/19, ECLI:EU:C:2021:167.

    Również w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że świadczenie złożone (kompleksowe) ma
    miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych świadczeń wykonywanych na rzecz jednego
    nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które
    umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego lub są niezbędne dla możliwości
    skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić,
    tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, wówczas
    świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa niezależnie opodatkowane
    świadczenia. Zatem należy uwzględniać ochronę podstawowych zasad opodatkowania
    podatkiem od wartości dodanej wymagających, by każda działalność gospodarcza była
    traktowana w ten sam sposób. Sprzeciwia się to temu, by podmioty gospodarcze
    dokonujące takich samych czynności, były traktowane odmiennie w zakresie poboru tego
    podatku (wyrok NSA z 6 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 2105/13).
    W świetle omawianych wyroków należy przyjąć, że nie będzie mieć charakteru
    kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania
    sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia
    wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są
    w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie
    wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu
    widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie
    złożone.
    Należy również podkreślić, że ewentualną sztuczność rozdziału świadczeń należy
    rozpatrywać przez całościowy pryzmat funkcjonalności systemu VAT, a nie z subiektywnej
    perspektywy interesów, czy też wygody stron transakcji.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że świadczą Państwo usługi najmu
    samochodów na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej wraz z
    usługami dodatkowymi:
        administracja przeglądami pojazdu - usługa obligatoryjna;
        administracja naprawami usterek eksploatacyjnych powstałych wskutek
        normalnego używania pojazdu i uszkodzeń powstałych z innych przyczyn - usługa
        obligatoryjna;
        usługa assistance wraz z zapewnieniem pojazdu zastępczego - usługa obligatoryjna;
        usługi zarządzania oponami do pojazdu - usługa obligatoryjna;
        zapewnienie ubezpieczenia pojazdu i likwidacji szkód - co do zasady jest to usługa
        obligatoryjna, jednak Klient może - po wyrażeniu zgody przez A. - samodzielnie
        zawrzeć polisę ubezpieczeniową pod warunkiem spełnienia szczegółowych
        wymogów, w tym pisemnej akceptacji warunków ubezpieczenia przez Spółkę i
        wskazania jej jako uprawnionego do odszkodowania;
        ubezpieczenie NNW - usługa fakultatywna;
        usługa door-to-door - usługa fakultatywna;
        udostępnienie karty paliwowej - usługa fakultatywna;
        abonament radiowy - usługa fakultatywna.
    Z tytułu korzystania z pojazdu, klient zobowiązany jest płacić na Państwa rzecz miesięczne
    wynagrodzenie, do którego jest doliczana opłata serwisowa. Opłata ta jest kalkulowana
    jako łączna kwota należna za świadczone usługi. Wynagrodzenie za poszczególne
    czynności wchodzące w skład usługi nie jest kalkulowane odrębnie. W ramach świadczenia
    zapewniają Państwo również udostępnienie kart paliwowych jako narzędzia, które
    usprawnia bieżące rozliczanie kosztów eksploatacyjnych związanych z użytkowaniem

    pojazdu. Świadczenie to jest rozliczane w sposób odpowiadający rzeczywiście
    poniesionym wydatkom, bez narzutu z Państwa strony.
    W Państwa ocenie, wszystkie usługi dodatkowe - tak fakultatywne, jak i obligatoryjne - są
    obiektywnie niezbędne w związku z nabyciem usługi najmu pojazdu i usługa ta nie może
    być bez nich wyświadczona.
    Z powyższym twierdzeniem nie można się zgodzić. W pierwszej kolejności należy wskazać,
    że usługa najmu pojazdu oraz usługi dodatkowe w postaci administracji przeglądami
    pojazdu, administracji naprawami usterek eksploatacyjnych, usługi assistance wraz z
    zapewnieniem pojazdu zastępczego, usługi zarządzania oponami do pojazdu, zapewnienia
    ubezpieczenia pojazdu i likwidacji szkód, ubezpieczenia NNW, usługi door-to-door mają
    charakter samoistny i mogą być wykonywane niezależnie od siebie, jak również nie
    występuje między nimi tak ścisły związek, by nie było możliwe ich wyodrębnienie. Zarówno
    usługa najmu, jak i ww. usługi dodatkowe są rodzajem usług, które nabywca może kupić
    oddzielnie i nie są one niezbędne do skorzystania z samochodu, będącego przedmiotem
    umowy najmu.
    Proponowane Klientom ww. usługi dodatkowe w postaci administracji przeglądami
    pojazdu, administracji naprawami usterek eksploatacyjnych, usługi assistance wraz z
    zapewnieniem pojazdu zastępczego, usługi zarządzania oponami do pojazdu, zapewnienia
    ubezpieczenia pojazdu i likwidacji szkód, ubezpieczenia NNW, usługi door-to-door - nie
    stanowią świadczeń będących środkiem do pełnego zrealizowania usługi najmu, ponieważ
    usługa najmu, bez wskazanych powyżej usług może być realizowana.
    Tym samym, ww. świadczenia dodatkowe, które klient nabywa wraz z usługą najmu
    pojazdu nie pozostają ze sobą w takiej relacji, że jedna usługa nie może zostać wykonana
    bez drugiej. Świadczenia te są od siebie niezależne (czym innym jest najem pojazdu przez
    klienta, a czym innym np. serwis tego pojazdu). Fakt, że oferują Państwo wszystkie
    świadczenia w ramach jednej umowy z pewnością stanowi o atrakcyjności Państwa oferty i
    może być wygodne dla nabywcy, ale nie jest przesądzające dla uznania, że wszystkie
    wymienione usługi stanowią jedno świadczenie złożone. Również kwestia kalkulacji
    wynagrodzenia w ramach Opłaty serwisowej za zrealizowane świadczenia, nie może
    wywoływać skutków na gruncie podatkowym.
    Podkreślić należy, że klient mógłby bez przeszkód korzystać z wynajętego samochodu,
    jeżeli nie dokonałby zakupu u Państwa usług dodatkowych w postaci administracji
    przeglądami pojazdu, administracji naprawami usterek eksploatacyjnych, usługi
    assistance wraz z zapewnieniem pojazdu zastępczego, usługi zarządzania oponami do
    pojazdu, zapewnienia ubezpieczenia pojazdu i likwidacji szkód, ubezpieczenia NNW, usługi
    door-to-door. Te czynności, oferowane przez Państwa jako usługi dodatkowe, stanowią
    jedynie udogodnienie dla najemcy, ale nie są nierozerwalnie połączone z wynajmowanym
    pojazdem, ponadto nie determinują zawarcia umowy najmu.
    W odniesieniu do usług dodatkowych, jak np. serwis pojazdu (administracja przeglądami
    pojazdu, administracja naprawami usterek) należy zauważyć, że dostępność serwisu nie
    warunkuje korzystania z wynajętego samochodu, lecz stanowi zwiększenie atrakcyjności
    Państwa usługi w postaci najmu. Serwis sam w sobie może stanowić odrębną i niezależną
    usługę. W chwili zawarcia umowy najemca otrzymuje sprawny pojazd, zaś tempo zużycia
    poszczególnych elementów, czy też płynów będzie zależało od indywidualnego przypadku.
    Czynności takie jak np. assistance, samochód zastępczy, zarządzanie szkodami będą
    wykorzystane dopiero po awarii lub wypadku (uszkodzeniu samochodu) - czynności te
    mogą wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie, lub mogą nie wystąpić w ogóle. Nie można
    zatem przyjąć, że wymienione czynności są czynnościami pomocniczymi w stosunku do
    usługi wynajmu pojazdu.
    Odnosząc się usługi zarządzania oponami do pojazdu również należy wskazać, że zakup i
    wymiana opon do samochodu nastąpi także po pewnym czasie eksploatacji pojazdu.
    Tempo ich zużycia jest uzależnione od stylu jazdy kierowcy oraz częstotliwości

    użytkowania - w jednym przypadku nastąpi wcześniej, a w innym później. Co prawda
    zmiana opon w razie ich zużycia poprawia bezpieczeństwo korzystania z samochodu, lecz
    nie jest niezbędne do korzystania z przedmiotu najmu. Także przechowywanie opon nie
    jest warunkiem korzystania z wynajętego samochodu. Możliwe jest także zamontowanie
    opon całorocznych - wówczas nie zajdzie potrzeba ich zmiany w związku z nadejściem
    sezonu zimowego lub letniego.
    Usługa dodatkowa w postaci door-to-door, jak Państwo wskazali we wniosku, polega na
    odbiorze pojazdu od Klienta i dostarczeniu pojazdu do klienta po wykonaniu określonej
    usługi na terenie większych aglomeracji miejskich. Usługa jest świadczona w przypadku
    wyboru przez klienta wariantu usługi odbioru i dostarczenia pojazdu, wobec tego nie
    można uznać nierozerwalnego związku ww. czynności z usługą najmu pojazdu.
    Zatem nie jest uzasadnione twierdzenie, że omówione czynności dodatkowe umożliwiają
    skorzystanie z wynajętego samochodu i nie można przyjąć że ww. czynności stanowią
    czynności pomocnicze w stosunku do usługi wynajmu pojazdu.
    W odniesieniu do usługi ubezpieczenia komunikacyjnego pojazdu, jak wynika z wniosku,
    zapewniają Państwo ubezpieczenie pojazdu na czas trwania umowy najmu. Koszt
    ubezpieczenia ponosi klient w ramach Opłaty serwisowej. Jednocześnie jednak klient
    może, po wyrażeniu zgody przez Państwa, samodzielnie zawrzeć polisę ubezpieczeniową,
    pod warunkiem spełnienia wymogów, w tym pisemnej zgody warunków ubezpieczenia
    przez Państwa i wskazania Spółki jako uprawnionego do odszkodowania. Ponadto, klient
    może dokonać zmiany ubezpieczyciela, bądź warunków ubezpieczenia za uprzednią,
    pisemną Państwa zgodą. Klient zobowiązany jest dostarczyć bez osobnego wezwania,
    kopie polis ubezpieczeniowych pojazdu, wraz z ogólnymi warunkami ubezpieczenia,
    najpóźniej w dniu rejestracji pojazdu, wraz z potwierdzeniem składek ubezpieczeniowych.
    W przypadku wznowienia ubezpieczenia, dokumenty wznowienia, klient jest zobowiązany
    dostarczyć najpóźniej na 14 dni przed zakończeniem ochrony ubezpieczeniowej
    wynikającej z poprzedniej umowy ubezpieczenia. W przypadku niespełnienia przez klienta
    powyższych zobowiązań, dokonują Państwo ubezpieczenia pojazdu i obciążają klienta
    składkami oraz wszelkimi kosztami jakie poniosą w tym celu, co nie wyłącza
    odpowiedzialności odszkodowawczej klienta w przypadku braku zawarcia umów
    ubezpieczenia pojazdów. W przypadku zapewnienia ubezpieczenia pojazdu przez klienta
    we własnym zakresie klient zobowiązuje się podjąć wszelkie czynności związane z
    likwidacją szkody zgodnie z procedurą likwidacji szkód wskazaną przez Państwa.
    Wskazówek w zakresie kwalifikacji usługi ubezpieczenia przy umowie leasingu dostarczył
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 17 stycznia 2013 r. w sprawie
    C-224/11 BGŻ Leasing Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie. W
    orzeczeniu tym Trybunał odniósł się do możliwości traktowania usługi ubezpieczenia
    przedmiotu leasingu jako odrębnego świadczenia od usługi leasingu. W ocenie TSUE,
    usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu można traktować w
    niektórych przypadkach jako usługi odrębne. Jednakże, aby zastosowanie zwolnienia
    mogło mieć zastosowanie muszą być spełnione określone przesłanki: obciążanie
    leasingobiorcy dokładnym kosztem tego ubezpieczenia (pkt 62, 68, 69, 70 uzasadnienia
    wyroku), swoboda wyboru zakładu ubezpieczeń przez leasingobiorcę (punkt 43
    uzasadnienia wyroku), oddzielne fakturowanie usługi leasingowej i usługi
    ubezpieczeniowej (punkt 44 uzasadnienia wyroku), postanowienia umowne (punkt 47
    uzasadnienia wyroku).
    Z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy wynika, że oferowane przez Państwa
    ubezpieczenie pojazdu nie jest obligatoryjnym elementem umowy najmu. Jak Państwo
    wskazali w uzupełnieniu wniosku, ponoszenie przez klienta kosztów ubezpieczenia w
    ramach Opłaty serwisowej oraz dokonanie zapłaty za ubezpieczenie pojazdu nie
    warunkuje zawarcia umowy najmu. Ponadto, klient jako wynajmujący, za Państwa zgodą,
    ma możliwość wyboru zakładu ubezpieczeń i może zawrzeć umowę ubezpieczenia we
    własnym zakresie. Nie zmienia tego fakt, że ubezpieczenie oferowane przez Państwa jest

    rozwiązaniem preferowanym. Okoliczności te wskazują, wbrew Państwa twierdzeniu, że
    usługa ubezpieczenia nie stanowi czynności pomocniczej względem usługi wynajmu
    pojazdu, lecz jest odrębną i niezależną od usługi najmu pojazdu.
    Podsumowując należy stwierdzić że usługa najmu pojazdu oraz usługi dodatkowe w
    postaci administracji przeglądami pojazdu, administracji naprawami usterek
    eksploatacyjnych, usługi assistance wraz z zapewnieniem pojazdu zastępczego, usługi
    zarządzania oponami do pojazdu, zapewnienia ubezpieczenia pojazdu i likwidacji szkód,
    ubezpieczenia NNW, usługi door-to-door nie stanowią usługi kompleksowej. Powyższe
    czynności dodatkowe co prawda zwiększają atrakcyjność najmu, są formą ułatwienia
    korzystania z niego, lecz nie są niezbędne i nie są ściśle z nim powiązane. W świetle ww.
    orzecznictwa TSUE oznacza to, że połączenie tychże świadczeń w przedstawionych
    okolicznościach sprawy, miałoby charakter sztuczny.
    Wobec tego wymienione czynności dodatkowe w postaci administracji przeglądami
    pojazdu, administracji naprawami usterek eksploatacyjnych, usługi assistance wraz z
    zapewnieniem pojazdu zastępczego, usługi zarządzania oponami do pojazdu, zapewnienia
    ubezpieczenia pojazdu i likwidacji szkód, ubezpieczenia NNW, usługi door-to-door należy
    traktować jako odrębne usługi od usługi najmu pojazdu.
    Odmienna sytuacja występuje w przypadku usługi najmu pojazdu wraz z usługą
    dodatkową w postaci udostępnienia karty paliwowej.
    Jak wynika z opisu sprawy, udostępnią Państwo klientom karty paliwowe, umożliwiające
    nabycie określonych towarów i usług (np. paliwa, myjni, akcesoriów) od operatorów w
    Państwa imieniu i na Państwa rzecz. Karty paliwowe są/będą przypisane tylko i wyłącznie
    do najmowanego pojazdu na czas obowiązywania umowy najmu. Ustalą Państwo limity i
    rodzaje towarów, które będą mogły być nabywane z wykorzystaniem kart paliwowych.
    Zgodnie z umowami najmu, nabywane z wykorzystaniem karty towary i usługi
    wykorzystywane będą wyłącznie na potrzeby pojazdu, dla którego została wydana karta
    paliwowa.
    Z uwagi na powyższe należy wskazać, że usługa najmu pojazdu wraz z udostępnieniem
    karty paliwowej, za pomocą której najemca nabywa paliwa, akcesoria oraz usługi myjni dla
    najmowanego samochodu składa się na świadczenie kompleksowe. Karta paliwowa może
    być wykorzystywana tylko i wyłącznie do samochodu wynajmowanego od Spółki na
    podstawie umowy najmu. Najemca nie jest uprawniony do korzystania z karty paliwowej
    na potrzeby samochodów innych niż wynajmowany i może korzystać ze świadczeń
    dodatkowych nabytych za jej pomocą tylko w okresie najmu pojazdu. Możliwość nabycia
    za pomocą otrzymanej karty paliwowej paliwa nierozerwalnie wiąże się ze skorzystaniem z
    usługi najmu pojazdu samochodowego, także z punktu widzenia najemcy pojazdu
    samochodowego (Państwa klienta).
    Zatem czynności te są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie
    gospodarczym jedną całość. W tym konkretnym przypadku najemca nabywa łącznie
    świadczenie polegające na najmie samochodu osobowego wraz z udostępnieniem karty
    paliwowej, w ramach której najemca nabywa (w Państwa imieniu i na Państwa rzecz)
    świadczenie dodatkowe, tj. paliwo, akcesoria oraz usługi myjni samochodowej
    przeznaczone do wynajmowanego samochodu. Udostępnienie karty paliwowej nie
    stanowi z punktu widzenia najemcy samodzielnej wartości w stosunku do usługi najmu,
    lecz umożliwia korzystanie z tej usługi w ramach zawartej umowy najmu. Najemca
    bowiem pod postacią usługi kompleksowej składającej się ze wskazanych wyżej świadczeń
    otrzymuje jeden kompletny produkt.
    Wobec powyższego, w okolicznościach analizowanej sprawy, zarówno najem pojazdów
    samochodowych, jak i udostępnienie karty paliwowej, w ramach której najemca nabywa
    paliwa, akcesoria do najmowanego samochodu oraz korzysta z myjni samochodowej,

    stanowią jedno świadczenie gospodarcze (świadczenie kompleksowe), ponieważ są
    niezbędne do realizacji celu świadczenia, tj. pełnego korzystania z najmowanego pojazdu
    samochodowego i ściśle ze sobą związane.
    W odniesieniu natomiast do usługi dodatkowej w postaci abonamentu radiowego wskazali
    Państwo, że odbiornik radiowy w wynajmowanym pojeździe nie stanowi odrębnego
    przedmiotu najmu, lecz stanowić będzie każdorazowo element wyposażenia pojazdu. Na
    mocy umowy najmu, najemca jest zobowiązany do pokrycia kosztu w postaci abonamentu
    radiowego. Może to robić samodzielnie lub w ramach usługi abonamentu radiowego - w
    takim przypadku koszt ten będzie przez Państwa doliczany do wynagrodzenia z tytułu
    umowy najmu.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1585):
      1. Za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty
      abonamentowe.
      2. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w
      stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.
    W myśl art. 5 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:
      Obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne
      przeznczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom
      trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli do czynności te należą do przedmiotu
      działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy/
    W analizowanej sprawie, skoro odbiorniki radiofoniczne w samochodach - będąc
    elementem wyposażenia - nie stanowią samoistnego przedmiotu umów przewidzianych w
    art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, to znaczy, że odbiorniki te nie
    podlegają wyłączeniu z obowiązku ich rejestracji przez Państwa. Należy też mieć na
    uwadze, że przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie nakazują rejestracji
    odbiornika radiofonicznego osobie biorącej pojazd do czasowego używania (np. najemcy).
    Zatem zobowiązanie do uiszczenia opłat z tytułu abonamentu radiowego ciąży na
    Państwu jako właścicielu pojazdu i nie może być w drodze umowy przeniesione na
    najemcę ze skutkiem zwalniającym z obowiązku jego zapłaty. Wynajmujący i najemca
    mogą jednak w ramach swobody w kształtowaniu stosunków zobowiązaniowych
    postanowić o zwrocie należności ponoszonych z tego tytułu.
    Wobec tego w przypadku jeśli odbiornik radiowy stanowi element wyposażenia pojazdu, a
    nie odrębny przedmiot umowy najmu i Państwo jako wynajmujący pojazd decydują się na
    przeniesienie kosztu abonamentu radiowego na najemcę pojazdu, koszt poniesienia przez
    najemcę opłaty za abonament radiowy stanowi nieodłączny element usługi najmu i
    powinien być traktowany jako jedna usługa z najmem pojazdu.
    Podsumowując w okolicznościach analizowanej sprawy należy stwierdzić, że:
        czynności dodatkowe w postaci administracji przeglądami pojazdu, administracji
        naprawami usterek eksploatacyjnych, usługi assistance wraz z zapewnieniem
        pojazdu zastępczego, usługi zarządzania oponami do pojazdu, zapewnienia
        ubezpieczenia pojazdu i likwidacji szkód, ubezpieczenia NNW, usługi door-to-door
        należy traktować jako odrębne usługi od usługi najmu pojazdu;
        czynności dodatkowe w postaci udostępnienia karty paliwowej oraz abonamentu
        radiowego wraz z usługą najmu stanowią jedno świadczenie gospodarcze
        (kompleksowe).

    Powyższe ustalenie wywołuje skutki w zakresie obowiązków ewidencji sprzedaży
    opisanych usług na kasie rejestrującej.
    Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Przepis ten określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia
    ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników,
    którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem
    podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas
    rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.
    Na mocy art. 111 ust. 8 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
      rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre
      czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze
      zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
      państwa. (...)
    Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas
    rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów
    rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących reguluje
    rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z
    obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1902), zwane dalej rozporządzeniem.
    Zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących
    zostało określone w § 2 i § 3 ww. rozporządzenia.
    Powyższe zwolnienia wskazują na dwojakiego rodzaju zwolnienie z obowiązku
    ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kas rejestrujących, mianowicie zwolnienie
    dla określonych grup podatników (zwolnienie podmiotowe) i zwolnienie dla konkretnych
    czynności (zwolnienie przedmiotowe).
    Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia:
      Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie
      dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., czynności wymienione w załączniku do
      rozporządzenia.
    Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia:
      W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w
      tym załączniku.
    W poz. 42 załącznika do tego rozporządzenia wymieniono:
      Świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
      gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości
      zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy
      oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na
      rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest
      członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika,
      jakiej konkretnie czynności dotyczyła.
    Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania
    obrotu za pomocą kasy rejestrującej, tj. dotyczy przedmiotu działalności.

    Jednocześnie w § 4 ust. 1 rozporządzenia został wymieniony katalog usług, do których nie
    stosuje się zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania wskazanych w § 2 i § 3
    rozporządzenia.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia:
      Zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku:
      1) dostawy:
      a) gazu płynnego,
      b) części do silników (CN 8409 91 00 i 8409 99 00),
      c) silników do napędu pojazdów i motocykli, silników spalinowych tłokowych z
        zapłonem iskrowym i samoczynnym do różnego rodzaju jednostek, w tym motocykli
        (CN 8407 i 8408),
      d) nadwozi do pojazdów silnikowych (CN 8707),
      e) przyczep i naczep (CN 8716 10, 8716 31 00, ex 8716 39, 8716 40 00), kontenerów
        (CN 8609 00),
      f) części przyczep, naczep i pozostałych pojazdów bez napędu mechanicznego (CN
        8716 90),
      g) części i akcesoriów do pojazdów silnikowych (CN 8708, 9401 99 20 i 9401 99 80), to
        jest do:
          ciągników,
          pojazdów silnikowych do przewozu dziesięciu lub więcej osób z kierowcą,
          samochodów i pozostałych pojazdów silnikowych przeznaczonych zasadniczo
          do przewozu osób, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi)
          oraz samochodami wyścigowymi,
          pojazdów silnikowych do transportu towarów,
          pojazdów silnikowych specjalnego przeznaczenia, innych niż te zasadniczo
          przeznaczone do przewozu osób lub towarów, w szczególności: pojazdów
          pogotowia technicznego, dźwigów samochodowych, pojazdów strażackich,
          betoniarek samochodowych, zamiatarek, polewaczek, przewoźnych
          warsztatów, ruchomych stacji radiologicznych
          z wyłączeniem motocykli,
      h) komputerów stacjonarnych i przenośnych, w tym laptopów i tabletów, oraz
        urządzeń peryferyjnych do nich, konsol do gier, części do komputerów i konsol,
      i) wyrobów elektronicznych, w tym odbiorników telewizyjnych i radiowych,
        gramofonów, głośników, telefonów, w tym smartfonów, smartwatchów, anten,
        wyświetlaczy, monitorów, aparatów do zapisu lub odtwarzania obrazu i dźwięku,
        nawigacji, urządzeń pamięci trwałej, taśm, dysków, urządzeń alarmowych,
      j) wyrobów optycznych, w tym lornetek, lunet, rzutników,
      k) silników elektrycznych, prądnic i transformatorów,
      l) sprzętu fotograficznego, w tym cyfrowych i konwencjonalnych aparatów
        fotograficznych, soczewek, obiektywów, kamer, projektorów filmowych,

      m)wyrobów z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, których dostawa nie
        może korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej
        "ustawą",
      n) zapisanych i niezapisanych nośników danych cyfrowych i analogowych,
      o) wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych jako
        paliwa silnikowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez względu
        na kod CN,
      p) wyrobów tytoniowych (CN 2401, 2402, 2403), z wyłączeniem towarów dostarczanych
        na pokładach samolotów,
      q) napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,2%, napojów alkoholowych
        będących mieszaniną piwa i napojów bezalkoholowych, w których zawartość
        alkoholu przekracza 0,5% (bez względu na kod CN), z wyłączeniem towarów
        dostarczanych na pokładach samolotów,
      r) perfum i wód toaletowych (CN 3303 00 10, 3303 00 90), z wyłączeniem towarów
        dostarczanych na pokładach samolotów,
      s) wyrobów klasyfikowanych do CN 2404 i 8543 40 00, przeznaczonych do palenia lub
        do wdychania bez spalania, z wyłączeniem towarów dostarczanych na pokładach
        samolotów,
      t) wyrobów zawierających w swym składzie alkohol etylowy o objętościowej mocy
        powyżej 50% objętości, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym
        rozpuszczalników, płynów odkażających, rozcieńczalników farb, płynów do
        odmrażania,
      u) węgla, brykietów i podobnych paliw stałych wytwarzanych z węgla, węgla
        brunatnego, koksu i półkoksu, przeznaczonych do celów opałowych,
      v) towarów przy użyciu urządzeń obsługiwanych przez klienta, które również w
        systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub innej
        formie (bezgotówkowej) i wydają towar;
      2) świadczenia usług:
      a) przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem przewozów
        wymienionych w poz. 19 i 20 załącznika do rozporządzenia,
      b) taksówek (PKWiU 49.32.11.0), z wyłączeniem wynajmu samochodów osobowych z
        kierowcą,
      c) naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów, w tym naprawy opon, ich
        zakładania, bieżnikowania i regenerowania,
      d) w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,
      e) w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,
      f) w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z
        wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 51 załącznika do
        rozporządzenia,
      g) prawniczych, z wyłączeniem usług wymienionych w poz. 31 załącznika do
        rozporządzenia,
      h) doradztwa podatkowego,
      i) związanych z wyżywieniem (PKWiU ex 56.10, 56.21, ex 56.29, ex 56.30), wyłącznie:
      j) świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo,
        oraz

      k) usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering),
      l) fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,
      m)kulturalnych i rozrywkowych - wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia
        cyrkowe,
      n) związanych z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych
        miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne,
      o) mycia, czyszczenia samochodów i podobnych usług (PKWiU 45.20.30.0),
      p) parkingu samochodów i innych pojazdów,
      q) przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które
        również w systemie bezobsługowym przyjmują należność w bilonie, banknotach lub
        innej formie (bezgotówkowej).
    Zatem aby mogli Państwo skorzystać z prawa do zwolnienia z obowiązku
    ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 w
    związku z poz. 42 załącznika muszą łącznie zostać spełnione następujące warunki:
        zapłata za usługi następuje w całości za pośrednictwem poczty, banku lub
        spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek
        bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie
        oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem),
        z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej
        konkretnie czynności dotyczyła,
        przedmiotem świadczenia nie są towary i usługi wymienione w § 4 rozporządzenia,
        do których nie stosuje się zwolnień.
    Niespełnienie któregokolwiek z wymaganych warunków oznacza brak możliwości
    zastosowania zwolnienia na podstawie ww. przepisu z obowiązku ewidencjonowania
    obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości zwolnienia z obowiązku
    prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących świadczonej usługi
    najmu wraz z usługami dodatkowymi, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę
    wcześniejsze wyjaśnienia w zakresie braku kompleksowości świadczenia usługi najmu i
    czynności dodatkowych w postaci administracji przeglądami pojazdu, administracji
    naprawami usterek eksploatacyjnych, usługi assistance wraz z zapewnieniem pojazdu
    zastępczego, usługi zarządzania oponami do pojazdu, zapewnienia ubezpieczenia pojazdu
    i likwidacji szkód, ubezpieczenia NNW, usługi door-to-door.
    Tym samym, każde z powyższych świadczeń należy potraktować jako świadczenia
    odrębne.
    W tym miejscy wskazać należy, że jeżeli u podatnika powstanie obowiązek prowadzenia
    ewidencji za pomocą kasy rejestrującej przez wystąpienie przesłanek negatywnych
    zawartych w § 4 rozporządzenia, to podatnik będzie zobowiązany ewidencjonować
    czynności, które nie korzystają ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie załącznika do
    ww. rozporządzenia. Pozostałe czynności zwolnione przedmiotowo, co do których nie
    występują przesłanki negatywne, nie muszą być ewidencjonowane za pomocą kasy
    rejestrującej.
    Jak już wyżej wskazano ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
    zastosowaniu kas rejestrujących nie korzysta świadczenie usług, o których mowa m.in. w §
    4 rozporządzenia.

    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że na podstawie § 4 ust. 1 pkt 1 lit. g oraz §
    4 ust. 1 pkt 2 lit. c-e rozporządzenia nie mogą/nie będą mogły korzystać ze zwolnienia
    następujące towary i usługi realizowane w ramach zawartej Umowy:
        wszelkie naprawy i przeglądy techniczne pojazdu (wraz z wykorzystanymi
        materiałami),
        okresowe badania techniczne,
        wymiana opon (także ich naprawa).
    Pozostałe usługi, tj. wynajem pojazdu wraz z czynnościami dodatkowymi w postaci
    udostępnienia karty paliwowej oraz abonamentu radiowego oraz usługi inne niż wyżej
    wymienione, korzystają/będą mogły korzystać ze zwolnienia z ewidencjonowania na
    podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 42 załącznika do rozporządzenia.
    Zwolnienie przysługuje/będzie przysługiwało w przypadku, gdy otrzymają Państwo
    wynagrodzenie za wykonaną usługę na rachunek bankowy oraz z ewidencji i dowodów
    dokumentujących zapłatę będzie jednoznacznie wynikało jakiej konkretnie czynności
    dotyczyła otrzymana wpłata.
    Ze zwolnienia świadczenia ww. usług z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej będą Państwo mogli korzystać do 31 grudnia 2027 r.
    W konsekwencji, uwzględniając powyższe rozstrzygnięcie, nie można zgodzić się z Państwa
    stanowiskiem, że w usługa wynajmu pojazdu wraz ze wszystkimi usługami dodatkowymi
    składa się na jedno świadczenie kompleksowe, w odniesieniu do którego nie mają
    Państwo obowiązku ewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we własnym stanowisku interpretacji
    indywidualnych wskazać należy, że interpretacje indywidualne są wydawane w
    indywidualnych sprawach i nie wiążą organu wydającego interpretacje indywidualne w
    sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność
    i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw
    podlegających interpretacjom.
    Powołane interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc
    zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt
    innej sprawy. Każdą sprawę organ wydający interpretacje jest zobowiązany rozpatrywać
    indywidualnie.
    W szczególności, interpretacja indywidualna sygn. 0114-KDIP4-2.4012.488.2020.1.AS,
    dotycząca objęcia najmowanego pojazdu ochroną ubezpieczeniową rozstrzyga w zakresie

    odmiennego stanu faktycznego. Natomiast, w interpretacjach indywidualnych sygn. 0112-
    KDIL1-2.4012.544.2024.1.PM oraz 0112-KDIL3.4012.462.2024.1.MBN w kwestii uznania
    udostępnienia najemcy pojazdu karty paliwowej zajęto stanowisko tożsame, jak w
    niniejszej interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.