Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.261.2022.12.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-22
Teza: W zakresie ustalenia, czy pracodawca może zaliczyć do
kosztów uzyskania przychodu kwotę zwróconą pracownikowi
na podstawie raportu z urządzenia ładującego i miesięcznego
rozliczenia przedkładanego przez pracownika.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-zwrot kosztów
pracownik
samochód-samochód elektryczny
samochód-samochód służbowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 51

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2022 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył m.in. podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy pracodawca może zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodu kwotę zwróconą pracownikowi na podstawie raportu z
    urządzenia ładującego i miesięcznego rozliczenia przedkładanego przez pracownika.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 23 czerwca 2022 r. (wpływ
    do Organu tego samego dnia za pośrednictwem platformy e-PUAP).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność w zakresie realizacji
    robót budowlanych (...). Spółka zajmuje się również robotami budowlanymi związanymi ze
    wznoszeniem budynków (...).
    Do celów prowadzenia działalności gospodarczej Spółka nabywa i użytkuje pojazdy
    samochodowe.
    W najbliższej przyszłości Spółka planuje nabywać także pojazdy elektryczne w rozumieniu
    art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach
    alternatywnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 110 i 1093).
    Część pojazdów elektrycznych będących własnością Wnioskodawcy przeznaczona będzie
    do użytku mieszanego (możliwość korzystania na cele prywatne pracownika).
    Spółka nie będzie prowadzić ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku
    od towarów i usług. Pracownikom użytkującym pojazdy elektryczne w sposób mieszany
    doliczana będzie do przychodu kwota 250 zł miesięcznie zgodnie z art. 12 ust. 2a pkt 1) lit.
    b) updof.
    Samochody elektryczne będą mogły być ładowane w stacjach ładowania na terenie
    nieruchomości pracodawcy, w stacjach ładowania dostępnych komercyjnie poza
    nieruchomościami pracodawcy, a także przez pracownika poza godzinami pracy, w jego
    miejscu zamieszkania lub innym dogodnym dla pracownika miejscu (z gniazdka
    sieciowego).
    Koszty poniesione przez pracownika na ładowanie samochodu elektrycznego we własnym
    zakresie poza godzinami pracy będą zwracane pracownikowi na zasadach opisanych
    poniżej.
    a. Pracownik wraz z samochodem otrzyma ładowarkę, przy pomocy której będzie w stanie
    ładować samochód poza firmą z gniazdka ściennego prądu zmiennego (1-faza lub 3-fazy)
    w dogodnym dla niego miejscu, w szczególności w miejscu zamieszkania.
    b. Na podstawie danych z ładowarki oraz układu ładowania i ewidencji poboru energii
    możliwe będzie pobranie raportów zawierających informacje takie jak:
      - identyfikacja ładowanego samochodu
      - odczyty danych dotyczących sesji ładowania takich jak: data sesji ładowania,
        godzinowe wskazania dotyczące sesji ładowania, ilość pobranej energii.

    c. Na podstawie powyższego raportu pracownik przedłoży miesięczne rozliczenie
      ładowania pojazdu z podziałem na miejsca ładowania. Wartość pobranej energii
      podlegająca zwrotowi na rzecz pracownika zostanie określona według wzoru:
      Ilość pobranych kWh x (cena kWh + opłaty dystrybucyjne naliczane od pobranych kWh)
      = wartość zwrotu na rzecz pracownika.
    d. Ceny kWh oraz opłaty dystrybucyjne będą ustalane na podstawie deklaracji pracownika.
      Na żądanie pracodawcy pracownik będzie zobowiązany do przedłożenia dokumentacji
      potwierdzającej deklarowane przez niego stawki.
    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 23 czerwca 2022 r. wskazali Państwo, że
    Spółka zakłada, że samochody elektryczne, o których mowa we wniosku o interpretację,
    będą stanowić samochody osobowe w rozumieniu art. 4a ust. 9a ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (ustawa o CIT).

## Pytanie

Czy pracodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu kwotę zwróconą
    pracownikowi na podstawie raportu z urządzenia ładującego i miesięcznego rozliczenia
    (jak w opisie powyżej) przedkładanego przez pracownika? (pytanie oznaczone we wniosku
    nr 2)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, może on zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu kwotę
    odpowiadającą 75% wartości kwoty zwracanej pracownikowi na podstawie danych z
    raportu ładowania i rozliczenia miesięcznego przedłożonego przez pracownika.
    Jest to bowiem wydatek na zasilanie pojazdów wykorzystywanych w działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy i jako taki spełnia generalne kryteria określone w art. 15 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z tą regulacją kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania
    samochodu osobowego na potrzeby działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy
    jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
    prowadzoną przez podatnika.
    Natomiast według art. 16 ust. 5f ustawy o CIT w przypadku nieprowadzenia przez
    podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku od towarów i
    usług, uznaje się, że samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika.
    Zwrot pracownikowi wydatków na ładowanie służbowego samochodu elektrycznego to
    wydatek równorzędny z wydatkami na użytkowanie samochodu do celów związanych i
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą, podlegający ograniczonej możliwości
    zaliczania do kosztów podatkowych zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.
    W związku z tym Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu
    75% kwoty zwrotu dokonanego pracownikowi tytułem ładowania samochodu
    elektrycznego.
    Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 29 czerwca 2022 r. w zakresie podatku dochodowego od
    osób prawnych wydałem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dot. wniosku
    ORD-IN Znak: 0111-KDIB2-1.4010.261.2022.2.PB. Postanowienie doręczono Państwu 6
    lipca 2022 r.

    Pismem z 12 lipca 2022 r. (data wpływu tego samego dnia za pośrednictwem platformy e-
    PUAP), złożyliście Państwo w wymaganym przepisami prawa terminie – zażalenie na ww.
    postanowienie.
    12 września 2022 r. wydałem postanowienie Znak: 0111-KDIB2-1.4010.261.2022.3.AP,
    którym utrzymałem w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Postanowienie
    doręczono 16 września 2022 r.
    Skarga na postanowienie
    Pismem z 11 października 2022 r. wnieśli Państwo skargę na ww. postanowienie do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 17
    października 2022 r.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie zaskarżonego Postanowienia w całości.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt III
    SA/Wa 2626/22 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z
    29 czerwca 2022 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.261.2022.2.PB.
    27 lipca 2023 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, którą następnie wycofałem 28 października 2024 r.
    Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem z 22 listopada 2024 r., sygn. akt II FSK
    2046/23, umorzył postępowanie kasacyjne.
    Wyrok z 15 czerwca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2626/22, który uchylił zaskarżone
    postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie stał się prawomocny od 22 listopada
    2024 r.
    Wyrok ten, opatrzony klauzulą prawomocności wpłynął do Organu 25 marca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 czerwca 2023 r.
        sygn. akt III SA/Wa 2626/22, w części dotyczącej podatku dochodowego od osób
        prawnych;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
        części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych – stwierdzam, że
        stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy
        mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu kwotę zwróconą
        pracownikowi na podstawie raportu z urządzenia ładującego i miesięcznego
        rozliczenia przedkładanego przez pracownika – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
    Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien więc
    wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie
    wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten
    jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo
    wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Powołana wyżej regulacja wskazuje, że podstawową cechą kosztu podatkowego jest
    związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem
    źródła przychodów).
    Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony. Użyty w art. 15 ust. 1 ustawy
    o CIT zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku
    z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko
    ten, który pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma albo
    może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać
    mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
    Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika
    działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien,
    przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych
    przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego
    podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej
    oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna więc brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu,
      racjonalność i niezbędność) oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
      przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie ustawy
    oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną
    działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek
    można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem
    przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma
    wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie
    źródła przychodów.
    Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu,
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    Z przywołanego przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że jakkolwiek podmioty
    gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów
    podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z
    racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi
    spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości
    podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez podatnika wydatków należy
    rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a ponadto
    czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1
    tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań
    zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego
    wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych nawet jeśli ponoszone są w
    celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego na
      potrzeby działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany

      również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez
      podatnika.
    Na mocy art. 16 ust. 5a ustawy o CIT:
      Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 51, oraz kwota, o której mowa w
      ust. 1 pkt 49a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z
      przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz
      naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w której zgodnie z przepisami o
      podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
      różnicy podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 16 ust. 5f ustawy o CIT:
      W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a
      ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest
      wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      podatnika.
    Natomiast w myśl art. 16 ust. 5g ustawy o CIT:
      Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o
      podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z
      wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a
      ustawy o podatku od towarów i usług.
    Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba więc brać pod uwagę nie tylko ich
    celowość, potencjalną możliwość przyczynienia się do osiągnięcia przychodów oraz
    racjonalność, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej
    działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu, ale również brak
    wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów. Wobec powyższego możliwe jest zaliczenie
    do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który – racjonalnie oceniając – mógłby
    przyczynić się do powstania przychodu, czy jego zwiększenia nawet jeżeli przychód
    faktycznie nie wystąpi, a jednocześnie nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z regulacji ustawowych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i
    swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać
    się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego
    poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać określone
    kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej
    pozaustawowymi kryteriami.
    Wskazać również należy, iż sam fakt nie objęcia ustawowym wykazem wydatków nie
    stanowiących kosztów uzyskania przychodów, zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie
    jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu
    kosztów negatywnych, nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt
    podatkowy.
    Pogląd przeciwny, że do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT) byłby zbyt daleko idący i abstrahował od wskazanego w ustawie celu
    poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione
    jest bowiem przyjęcie założenia, iż gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty
    uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach
    działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.
    Z przedstawionego opisu sprawy i jego uzupełnienia wynika, że do celów prowadzenia
    działalności gospodarczej Spółka nabywa i użytkuje pojazdy samochodowe. Spółka
    planuje także nabywać pojazdy elektryczne w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11
    stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Spółka zakłada, że będą

    one stanowić samochody osobowe w rozumieniu art. 4a ust. 9a ustawy o CIT. Część
    pojazdów elektrycznych będących własnością Wnioskodawcy przeznaczona będzie do
    użytku mieszanego (możliwość korzystania na cele prywatne pracownika).
    Spółka nie będzie prowadzić ewidencji, o której mowa w art. 86a ust. 4 ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    Pracownikom użytkującym pojazdy elektryczne w sposób mieszany doliczana będzie do
    przychodu kwota 250 zł miesięcznie zgodnie z art. 12 ust. 2a pkt 1) lit. b) updof.
    Samochody elektryczne będą mogły być ładowane w stacjach ładowania na terenie
    nieruchomości pracodawcy, w stacjach ładowania dostępnych komercyjnie poza
    nieruchomościami pracodawcy, a także przez pracownika poza godzinami pracy, w jego
    miejscu zamieszkania lub innym dogodnym dla pracownika miejscu (z gniazdka
    sieciowego).
    Koszty poniesione przez pracownika na ładowanie samochodu elektrycznego we własnym
    zakresie poza godzinami pracy będą zwracane pracownikowi na zasadach opisanych
    poniżej:
    a) Pracownik wraz z samochodem otrzyma ładowarkę, przy pomocy której będzie w stanie
      ładować samochód poza firmą z gniazdka ściennego prądu zmiennego (1-faza lub 3-
      fazy) w dogodnym dla niego miejscu, w szczególności w miejscu zamieszkania.
    b) Na podstawie danych z ładowarki oraz układu ładowania i ewidencji poboru energii
      możliwe będzie pobranie raportów zawierających informacje takie jak:
    - identyfikacja ładowanego samochodu
    - odczyty danych dotyczących sesji ładowania takich jak: data sesji ładowania,
      godzinowe wskazania dotyczące sesji ładowania, ilość pobranej energii.
    c) Na podstawie powyższego raportu pracownik przedłoży miesięczne rozliczenie
      ładowania pojazdu z podziałem na miejsca ładowania. Wartość pobranej energii
      podlegająca zwrotowi na rzecz pracownika zostanie określona według wzoru:
      Ilość pobranych kWh x (cena kWh + opłaty dystrybucyjne naliczane od pobranych kWh)
      = wartość zwrotu na rzecz pracownika.
    d) Ceny kWh oraz opłaty dystrybucyjne będą ustalane na podstawie deklaracji pracownika.
      Na żądanie pracodawcy pracownik będzie zobowiązany do przedłożenia dokumentacji
      potwierdzającej deklarowane przez niego stawki.
    Spółka zakłada, że samochody elektryczne, o których mowa we wniosku o interpretację,
    będą stanowić samochody osobowe w rozumieniu art. 4a ust. 9a ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (ustawa o CIT).
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodu kwotę zwróconą pracownikowi na podstawie raportu z urządzenia ładującego i
    miesięcznego rozliczenia (zgodnie z powyższym opisem) przedkładanego przez
    pracownika.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że mogą
    Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT
    wydatki poniesione na zwrot kosztów energii elektrycznej poniesionych przez pracownika
    na ładowanie służbowego samochodu elektrycznego. W związku z tym, że samochód
    osobowy będzie wykorzystywany zarówno do celów służbowych jaki i osobistych, wydatki
    te mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75%, zgodnie z
    art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT.
    O powyższym przesądza fakt, że ładowanie służbowego samochodu elektrycznego
    odbywać się będzie przy pomocy ładowarki otrzymanej wraz z samochodem, przy czym na
    podstawie danych otrzymanych z ładowarki oraz z układu ładowania i ewidencji poboru
    energii możliwe będzie pobieranie raportów zawierających informacje dotyczące

    identyfikacji ładowanego samochodu oraz odczyty danych dotyczących sesji ładowania,
    takich jak data sesji ładowania, godzinowe wskazania dotyczące sesji ładowania czy ilość
    pobranej energii. Na podstawie powyższego raportu pracownik przedłoży miesięczne
    rozliczenie ładowania pojazdu z podziałem na miejsca ładowania. Wartość pobranej
    energii podlegająca zwrotowi na rzecz pracownika zostanie określona według wzoru:
    Ilość pobranych kWh x (cena kWh + opłaty dystrybucyjne naliczane od pobranych kWh) =
    wartość zwrotu na rzecz pracownika.
    Ceny kWh oraz opłaty dystrybucyjne będą ustalane na podstawie deklaracji pracownika.
    Na żądanie pracodawcy pracownik będzie zobowiązany do przedłożenia dokumentacji
    potwierdzającej deklarowane przez niego stawki.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 w podatku dochodowym od
    osób prawnych jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia
    postępowania.
    W pozostałym zakresie wniosku, tj. w zakresie podatku od towarów i usług, zostało
    wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).