Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.179.2025.2.HD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-27
Teza: Skutki podatkowe wypłacenia pracownikowi odszkodowania
wynegocjowanego w ramach ugody.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odszkodowania
praca-stosunek pracy
pracownik
ugody-ugoda sądowa
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 30 kwietnia 2025 r. (wpływ 7 maja 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Elementy wspólne dla wszystkich stanów faktycznych
    X Sp. akcyjna z siedzibą w A. (dalej jako: „Wnioskodawca” lub „Pracodawca”) jest spółką
    akcyjną wpisaną do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego
    prowadzonego przez Sąd Rejonowy (...).
    Wnioskodawca jest pracodawcą. Zdarzyły (mogą zdarzyć) się sytuacje, w których na skutek
    złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę przez Wnioskodawcę w jednym z
    trybów przewidzianych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 1974 Nr
    24 poz. 141, t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465; dalej jako: „Kodeks pracy”), pracownik
    skorzystał (skorzysta) z uprawnienia do złożenia odwołania (pozwu) do sądu pracy.
    Miała (może mieć) miejsce sytuacja, w której Wnioskodawca oraz pracownik, który złożył
    odwołanie do sądu pracy, doszli (dojdą) do porozumienia, a ich wolą będzie ugodowe
    zakończenie sporu.
    Opisane przez Wnioskodawcę poniżej sytuacje dotyczą zdarzeń, które miały miejsce w
    przedsiębiorstwie Wnioskodawcy (Stany faktyczne 1-7), jednakże Wnioskodawca bierze
    pod uwagę, że w przyszłości może dojść do wystąpienia w jego przedsiębiorstwie
    analogicznych sytuacji (Zdarzenia przyszłe 1-7), dlatego też wnosi o wydanie przez organ
    interpretacji odnoszącej się zarówno do Zdarzeń faktycznych 1-7, jak i Zdarzeń przyszłych
    1-7. Do Zdarzeń przyszłych nr 1-7 nie mają odniesienia niżej wskazane daty konkretnych
    zdarzeń ze Stanów faktycznych 1-7, jednak zachowana zostanie kolejność oraz opisane we
    wniosku cechy poniższych zdarzeń.
    W każdym z opisanych Stanów faktycznych nr 1-7/Zdarzeń przyszłych nr 1-7 wysokość
    wskazanych we wniosku odszkodowań wynikała (będzie wynikać) z zawartych ugód,
    jednak ich wysokość została (zostanie) ustalona w oparciu o treść art. 45 § 1 w zw. z art. 47
    1 Kodeksu pracy lub w przypadkach rozwiązania umów o pracę w trybie art. 52 Kodeksu
    pracy analogicznie art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy, a następnie skorygowana o
    wzajemne ustępstwa stron, których celem będzie polubowne zakończenie sporu. Zatem
    wysokość odszkodowań nie była (nie będzie) ustalona wyłącznie wskutek dokonanych
    przez strony uzgodnień w oparciu o wzajemne ustępstwa, których celem było polubowne
    zakończenie sporu.
    Z treści każdej z niżej opisanych ugód będzie wynikało, że wyczerpuje ona wszelkie
    roszczenia stron związane z umową o pracę.
    W sposób oczywisty prawo do przyznania świadczeń w ramach ugód opisanych w Stanach
    faktycznych nr 1-7/Zdarzeniach przyszłych nr 1-7 będzie wynikało z przepisów prawa:
    • Stany faktyczne/Zdarzenia przyszłe nr 1, 2, 6, 7: art. 52 § 1 pkt 1-3 w zw. z art. 56 w zw. z
      art. 58 Kodeksu pracy;

    • Stany faktyczne/Zdarzenia przyszłe nr 3, 4, 5: art. 32 § 1 w zw. z art. 45 § 1 w zw. z art. 47
      1 Kodeksu pracy.
    Jedyną i wyłączną przyczyną ustalenia przez Wnioskodawcę oraz pracownika w każdym ze
    wskazanych we wniosku Stanów faktycznych (Zdarzeń przyszłych) było (będzie)
                                                  1uprawnienie pracownika do odszkodowania wynikającego z art. 45 § 1 w zw. z art. 47
    Kodeksu pracy lub w przypadkach rozwiązania umów o pracę w trybie art. 52 Kodeksu
    pracy analogicznie art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy. Roszczenie to na dzień zawarcia
    każdej z opisanych we wniosku ugód było (będzie) niezweryfikowane i niepotwierdzone
    przez sąd pracy, jednak ustalenie przez strony obowiązku zapłaty odszkodowania będzie
    miało miejsce jedynie w sytuacji, gdy pracownik potencjalnie będzie mógł być uprawniony
    do odszkodowania na podstawie wyżej powołanych ogólnie obowiązujących przepisów w
    związku z toczącym się na moment zawarcia ugody postępowaniem sądowym.
                                                  1O kwestii przysługiwania odszkodowania, o którym mowa w art. 45 § 1 w zw. z art. 47
    Kodeksu pracy lub w przypadkach rozwiązania umów o pracę w trybie art. 52 Kodeksu
    pracy analogicznie art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy, rozstrzygać może jedynie sąd
    pracy w drodze wyroku. Z oczywistych przyczyn ugody w każdych Stanach faktycznych
    (Zdarzeniach przyszłych) nr 1-7 zostały (zostaną) zawarte przed wydaniem wyroku sądu
    pracy, zatem na dzień zawarcia ugody nie jest możliwe jednoznaczne i obiektywne
    stwierdzenie, że pracownik był albo nie był uprawniony do ww. odszkodowania. To wola
    Wnioskodawcy oraz pracownika do usunięcia stanu niepewności związanego z toczącym
    się postępowaniem sądowym stanowi zamiar obu stron decydujący o woli zawarcia każdej
    opisanej we wniosku ugody. Z powyższego wynika, że zarówno wysokość odszkodowania
    przewidzianego w ugodach jest w każdym ze Stanów faktycznych (Zdarzeń przyszłych) nr 1-
                                              17 ściśle związana z odszkodowaniem wynikającym z art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu
    pracy lub w przypadkach rozwiązania umów o pracę w trybie art. 52 Kodeksu pracy
    analogicznie art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy.
    Wysokość lub zasady ustalania wskazanych we wniosku świadczeń nie będą wynikały
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, lub też wysokość lub zasady ustalania nie będą wynikały wprost z postanowień
    układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
    regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy.
    Świadczenia wskazane we wniosku (Stany faktyczne/Zdarzenia przyszłe nr 1-7) będą
                                                  1dotyczyły szkody rzeczywistej. Odszkodowanie opisane w art. 45 § 1 w zw. z art. 47
    Kodeksu pracy lub w przypadkach rozwiązania umów o pracę w trybie art. 52 Kodeksu
    pracy analogicznie art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy, stanowi świadczenie o
    charakterze abstrakcyjnym, jednak nie hipotetycznym. Co oznacza, że uprawnienie do
    jego otrzymania ma charakter rzeczywisty, a nie hipotetyczny i szacowany.
                                1Odszkodowanie opisane w art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy (art. 56 w zw. z art. 58
    Kodeksu pracy) jest roszczeniem, które nie jest opisane w art. 415 i art. 361 § 2 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Zatem przysługuje ono nawet w przypadku, gdy
    pracownik nie poniósł żadnej szkody w rozumieniu art. 415 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny. Ma jednak charakter rzeczywisty, ponieważ przysługuje już za
    samo nieprawidłowe rozwiązanie stosunku pracy. Nie jest więc roszczeniem o charakterze
    hipotetycznym. Jedyny związek przyczynowo-skutkowy jaki musi zaistnieć do powstania
                                                1roszczenia o zapłatę odszkodowania, o którym mowa w art. 45 § 1 w zw. z art. 47
    Kodeksu pracy to:
    1) nieuzasadnione lub dokonane z naruszeniem prawa rozwiązanie stosunku pracy,
    2) wniesienie odwołania przez pracownika do sądu pracy.

    Powyższe rozważania pozostają w związku z analizą charakteru odszkodowania na gruncie
    art. 56 Kodeksu pracy dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 27 listopada
    2007 r. sygn. akt SK 18/05.
    Świadczenie w żadnym ze Stanów faktycznych/Zdarzeń przyszłych nr 1-7 nie ma na celu
    rekompensować wynagrodzenia, które pracownicy uzyskaliby, gdyby umowa o pracę nie
    została rozwiązana. W żadnym ze Stanów faktycznych nr 1-7 nie będzie przewidziana
    zapłata wynagrodzenia, które przysługiwałoby, gdyby umowa o pracę nie została
    rozwiązana.
    Stan faktyczny 1/Zdarzenie przyszłe 1
    (zwolnienie dyscyplinarne, ugoda przed mediatorem, tytuł zapłaty: odszkodowanie za
    rozwiązanie stosunku pracy)
    Z uwagi na ziszczenie się przesłanek opisanych w art. 52 § 1 pkt 1-3 Kodeksu pracy,
    Wnioskodawca złoży oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu
    wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 Kodeksu pracy. Złożenie wyżej
    opisanego oświadczenia będzie poprzedzone zrealizowaniem przez Wnioskodawcę
    obowiązku uzyskania informacji, czy pracownik korzysta z ochrony zakładowej organizacji
    związkowej, a jeśli tak – po przeprowadzeniu konsultacji z zakładową organizacją
    związkową.
    W ustawowo przewidzianym terminie pracownik wniesie odwołanie do sądu pracy
    kwestionując zasadność oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania
    okresu wypowiedzenia przez Wnioskodawcę.
    W odwołaniu pracownik zawrze żądanie uznania rozwiązania umowy o pracę za
    niezgodne z prawem oraz przywrócenie pracownika do pracy na dotychczasowych
    warunkach oraz zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz pracownika kosztów procesu.
    Następnie strony tytułem polubownego zakończenia sporu zawrą ugodę przed
    mediatorem w toku mediacji sądowych, która następnie zostanie zatwierdzona przez sąd
    (dalej jako „Ugoda”).
    W treści Ugody wskazane zostanie, że:
    1) Wnioskodawca na mocy Ugody cofa oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy z
      pracownikiem bez wypowiedzenia z winy pracownika, za zgodą pracownika.
    2) Strony zgodnie oświadczają, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu w trybie
      porozumienia stron.
    3) Wnioskodawca zobowiązuje się zapłacić pracownikowi określoną w Ugodzie kwotę
      tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy w określonym terminie
      biegnącym od dnia zatwierdzenia Ugody przez sąd wraz z odsetkami ustawowymi za
      opóźnienie w przypadku bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w Ugodzie.
      Kwota odszkodowania będzie płatna na rzecz pracownika przelewem bankowym w
      złotych polskich.
    4) Wnioskodawca zobowiąże się wydać pracownikowi nowe świadectwo pracy, z którego
      treści wynikać będzie inna podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy (wskazująca
      na porozumienie stron).
    Ugoda może przewidywać postanowienia dotyczące kosztów procesu, w tym ustalenie, że
    koszty procesu znoszą się wzajemnie.
    W treści Ugody strony nie wskażą konkretnych przepisów prawa pracy, do których
    naruszenia doszło.

    Kwota do zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy nie przewyższy
    kwoty, którą pracownik mógłby uzyskać, gdyby postępowanie sądowe zakończyło się
    zasądzeniem od Wnioskodawcy na rzecz pracownika odszkodowania, o którym mowa w
                  1art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy.
    Obowiązek zapłaty odszkodowania wynikający z Ugody zostanie zrealizowany przez
    Wnioskodawcę w terminie.
    W Stanie faktycznym nr 1 (poniższe informacje nie odnoszą się do Zdarzenia przyszłego nr
    1):
    • Oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w
      trybie art. 52 Kodeksu pracy złożono 30 grudnia 2024 r.
    • Pracownik wniósł odwołanie do sądu pracy kwestionując zasadność ww. oświadczenia
      10 stycznia 2025 r.
    • Ugoda przed mediatorem została zawarta 20 lutego 2025 r.
    • Świadczenie na podstawie zawartej ugody wypłacono 5 marca 2025 r.
    W treści Ugody strony nie wskazały (nie wskażą) konkretnych przepisów prawa pracy, do
    których naruszenia doszło (dojdzie).
    Zawarcie ww. Ugody skutkowało (będzie skutkowało) umorzeniem przez sąd
    postępowania na mocy art. 355 Kodeksu postępowania cywilnego.
    Ugoda jako zawarta przed mediatorem w toku mediacji sądowych została (zostanie)
                                              15zatwierdzona przez sąd oraz została (zostanie) zawarta na podstawie art. 183 ust. 1
    ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego.
    Stan faktyczny 2/Zdarzenie przyszłe 2
    (zwolnienie dyscyplinarne, ugoda sądowa, tytuł zapłaty: odszkodowanie za rozwiązanie
    stosunku pracy)
    Z uwagi na ziszczenie się przesłanek opisanych w art. 52 § 1 pkt 1-3 Kodeksu pracy
    Wnioskodawca złoży oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu
    wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 Kodeksu pracy. Złożenie wyżej
    opisanego oświadczenia będzie poprzedzone zrealizowaniem przez Wnioskodawcę
    obowiązku uzyskania informacji, czy pracownik korzysta z ochrony zakładowej organizacji
    związkowej, a jeśli tak – po przeprowadzeniu konsultacji z zakładową organizacją
    związkową.
    W ustawowo przewidzianym terminie pracownik wniesie odwołanie do sądu pracy
    kwestionując zasadność oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania
    okresu wypowiedzenia przez Wnioskodawcę.
    W odwołaniu pracownik zawrze żądanie uznania rozwiązania umowy o pracę za
    niezgodne z prawem oraz przywrócenie pracownika do pracy na dotychczasowych
    warunkach oraz zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz pracownika kosztów procesu.
    Następnie strony tytułem polubownego zakończenia sporu zawrą ugodę sądową na
    podstawie art. 223 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (dalej
    jako „Ugoda”).
    W treści Ugody wskazane zostanie, że:
    1) Wnioskodawca na mocy Ugody cofa oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy z
      pracownikiem bez wypowiedzenia z winy pracownika, za zgodą pracownika.
    2) Strony zgodnie oświadczają, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu w trybie
      porozumienia stron.

    3) Wnioskodawca zobowiązuje się zapłacić pracownikowi określoną w Ugodzie kwotę
      tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy w określonym terminie
      biegnącym od dnia zawarcia Ugody wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w
      przypadku bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w Ugodzie. Kwota
      odszkodowania będzie płatna na rzecz pracownika przelewem bankowym w złotych
      polskich.
    4) Wnioskodawca zobowiąże się wydać pracownikowi nowe świadectwo pracy, z którego
      treści wynikać będzie inna podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy (wskazująca
      na porozumienie stron).
    Ugoda może przewidywać postanowienia dotyczące kosztów procesu, w tym ustalenie, że
    koszty procesu znoszą się wzajemnie.
    Kwota do zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy nie przewyższy
    kwoty, którą pracownik mógłby uzyskać, gdyby postępowanie sądowe zakończyło się
    zasądzeniem od Wnioskodawcy na rzecz pracownika odszkodowania, o którym mowa w
    art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy.
    Obowiązek zapłaty odszkodowania wynikający z Ugody zostanie zrealizowany przez
    Wnioskodawcę w terminie.
    W Stanie faktycznym nr 2 (poniższe informacje nie odnoszą się do Zdarzenia przyszłego nr
    2):
    • Oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w
      trybie art. 52 Kodeksu pracy złożono 30 listopada 2024 r.
    • Pracownik wniósł odwołanie do sądu pracy kwestionując zasadność ww. oświadczenia
      10 grudnia 2025 r.
    • Ugoda sądowa została zawarta 3 lutego 2025 r.
    • Świadczenie na podstawie zawartej ugody wypłacono 5 lutego 2025 r.
    W treści Ugody strony nie wskazały (nie wskażą) konkretnych przepisów prawa pracy, do
    których naruszenia doszło (dojdzie).
    Osnowa ugód została (zostanie) wciągnięta do protokołu rozprawy albo – w Zdarzeniu
    przyszłym nr 2 – zostanie zamieszczona w odrębnym dokumencie stanowiącym część
    protokołu i stwierdzona podpisami stron.
    Zawarcie ww. Ugody skutkowało (będzie skutkowało) umorzeniem przez sąd
    postępowania na mocy art. 355 Kodeksu postępowania cywilnego.
    Stan faktyczny 3/Zdarzenie przyszłe 3
    (wypowiedzenie, ugoda przed mediatorem, tytuł zapłaty: odszkodowanie za rozwiązanie
    stosunku pracy)
    Wnioskodawca zatrudnia pracownika. Po zrealizowaniu przez Wnioskodawcę obowiązku
    uzyskania informacji, czy pracownik korzysta z ochrony zakładowej organizacji związkowej,
    a jeśli tak – po przeprowadzeniu konsultacji, Wnioskodawca złoży oświadczenie o
    rozwiązaniu stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia w trybie art. 32 § 1
    Kodeksu pracy.
    W ustawowo przewidzianym terminie pracownik wniesie odwołanie do sądu pracy
    kwestionując zasadność oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy.
    W odwołaniu pracownik zawrze żądanie uznania rozwiązania umowy o pracę za
    niezgodne z prawem oraz przywrócenie pracownika do pracy na dotychczasowych
    warunkach oraz zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz pracownika kosztów procesu.

    Następnie strony tytułem polubownego zakończenia sporu zawrą ugodę przed
    mediatorem w toku mediacji sądowych, która następnie zostanie zatwierdzona przez sąd
    (dalej jako „Ugoda”).
    W treści Ugody wskazane zostanie, że:
    1) Wnioskodawca na mocy Ugody cofa oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy z
      pracownikiem z zachowaniem okresu wypowiedzenia, za zgodą pracownika.
    2) Strony zgodnie oświadczają, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu w trybie
      porozumienia stron.
    3) Wnioskodawca zobowiązuje się zapłacić pracownikowi określoną w Ugodzie kwotę
      tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy w określonym terminie
      biegnącym od dnia zatwierdzenia Ugody przez sąd wraz z odsetkami ustawowymi za
      opóźnienie w przypadku bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w Ugodzie.
      Kwota odszkodowania będzie płatna na rzecz pracownika przelewem bankowym w
      złotych polskich.
    4) Wnioskodawca zobowiąże się wydać pracownikowi nowe świadectwo pracy, z którego
      treści wynikać będzie inna podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy (wskazująca
      na porozumienie stron).
    Ugoda może przewidywać postanowienia dotyczące kosztów procesu w tym ustalenie, że
    koszty procesu znoszą się wzajemnie.
    W treści Ugody strony nie wskażą konkretnych przepisów prawa pracy, do których
    naruszenia doszło.
    Kwota do zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy nie przewyższy
    kwoty, którą pracownik mógłby uzyskać, gdyby postępowanie sądowe zakończyło się
    zasądzeniem od Wnioskodawcy na rzecz pracownika odszkodowania, o którym mowa w
                  1art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy.
    Obowiązek zapłaty odszkodowania wynikający z Ugody zostanie zrealizowany przez
    Wnioskodawcę w terminie.
    W Stanie faktycznym nr 3 (poniższe informacje nie odnoszą się do Zdarzenia przyszłego nr
    3):
    • Oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia w
      trybie art. 32 § 1 Kodeksu pracy złożono 30 października 2024 r.
    • Pracownik wniósł odwołanie do sądu pracy kwestionując zasadność ww. oświadczenia
      10 listopada 2024 r.
    • Ugoda przed mediatorem została zawarta 20 lutego 2025 r.
    • Świadczenie na podstawie zawartej ugody wypłacono 5 marca 2025 r.
    W treści Ugody strony nie wskazały (nie wskażą) konkretnych przepisów prawa pracy, do
    których naruszenia doszło (dojdzie).
    Zawarcie ww. Ugody skutkowało (będzie skutkowało) umorzeniem przez sąd
    postępowania na mocy art. 355 Kodeksu postępowania cywilnego.
    Ugoda jako zawarta przed mediatorem w toku mediacji sądowych została (zostanie)
                                              15zatwierdzona przez sąd oraz została (zostanie) zawarta na podstawie art. 183 ust. 1
    ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego.
    Stan faktyczny 4/Zdarzenie przyszłe 4
    (wypowiedzenie, ugoda sądowa, tytuł zapłaty: odszkodowanie za rozwiązanie stosunku
    pracy)

    Wnioskodawca zatrudnia pracownika. Po zrealizowaniu przez Wnioskodawcę obowiązku
    uzyskania informacji, czy pracownik korzysta z ochrony zakładowej organizacji związkowej,
    a jeśli tak – po przeprowadzeniu konsultacji, Wnioskodawca złoży oświadczenie o
    rozwiązaniu stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia w trybie art. 32 § 1
    Kodeksu pracy.
    W ustawowo przewidzianym terminie pracownik wniesie odwołanie do sądu pracy
    kwestionując zasadność oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy.
    W odwołaniu pracownik zawrze żądanie uznania rozwiązania umowy o pracę za
    niezgodne z prawem oraz przywrócenie pracownika do pracy na dotychczasowych
    warunkach oraz zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz pracownika kosztów procesu.
    Następnie strony tytułem polubownego zakończenia sporu zawrą ugodę sądową na
    podstawie art. 223 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (dalej
    jako „Ugoda”).
    W treści Ugody wskazane zostanie, że:
    1) Wnioskodawca na mocy Ugody cofa oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy z
      pracownikiem, za zgodą pracownika.
    2) Strony zgodnie oświadczają, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu w trybie
      porozumienia stron.
    3) Wnioskodawca zobowiązuje się zapłacić pracownikowi określoną w Ugodzie kwotę
      tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy w określonym terminie
      biegnącym od dnia zatwierdzenia Ugody przez sąd wraz z odsetkami ustawowymi za
      opóźnienie w przypadku bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w Ugodzie.
      Kwota odszkodowania będzie płatna na rzecz pracownika przelewem bankowym w
      złotych polskich.
    4) Wnioskodawca zobowiąże się wydać pracownikowi nowe świadectwo pracy, z którego
      treści wynikać będzie inna podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy (wskazująca
      na porozumienie stron).
    Ugoda może przewidywać postanowienia dotyczące kosztów procesu w tym ustalenie, że
    koszty procesu znoszą się wzajemnie.
    W treści Ugody strony nie wskażą konkretnych przepisów prawa pracy, do których
    naruszenia doszło.
    Kwota do zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy nie przewyższy
    kwoty, którą pracownik mógłby uzyskać, gdyby postępowanie sądowe zakończyło się
    zasądzeniem od Wnioskodawcy na rzecz pracownika odszkodowania, o którym mowa w
                  1art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy.
    Obowiązek zapłaty odszkodowania wynikający z Ugody zostanie zrealizowany przez
    Wnioskodawcę w terminie.
    W Stanie faktycznym 4 (poniższe informacje nie odnoszą się do Zdarzenia przyszłego nr 4):
    • Oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia w
      trybie art. 32 § 1 Kodeksu pracy złożono 26 września 2024 r.
    • Pracownik wniósł odwołanie do sądu pracy kwestionując zasadność ww. oświadczenia 6
      października 2024 r.
    • Ugoda sądowa została zawarta 14 stycznia 2025 r.
    • Świadczenie na podstawie zawartej ugody wypłacono 15 stycznia 2025 r.
    Osnowa ugód została (zostanie) wciągnięta do protokołu rozprawy albo – w Zdarzeniu
    przyszłym nr 4 – zostanie zamieszczona w odrębnym dokumencie stanowiącym część
    protokołu i stwierdzona podpisami stron.

    Zawarcie ww. Ugody skutkowało (będzie skutkowało) umorzeniem przez sąd
    postępowania na mocy art. 355 Kodeksu postępowania cywilnego.
    Stan faktyczny 5/Zdarzenie przyszłe 5
    (wypowiedzenie, ugoda zawarta przed mediatorem, tytuł zapłaty: odszkodowanie za
                                      1rozwiązanie stosunku pracy zgodnie z art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy)
    Wnioskodawca zatrudnia pracownika. Po zrealizowaniu przez Wnioskodawcę obowiązku
    uzyskania informacji, czy pracownik korzysta z ochrony zakładowej organizacji związkowej,
    a jeśli tak – po przeprowadzeniu konsultacji, Wnioskodawca złoży oświadczenie o
    rozwiązaniu stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia w trybie art. 32 § 1
    Kodeksu pracy.
    W ustawowo przewidzianym terminie pracownik wniesie odwołanie do sądu pracy
    kwestionując zasadność oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania
    okresu wypowiedzenia przez Wnioskodawcę.
    W odwołaniu pracownik zawrze żądanie uznania rozwiązania umowy o pracę za
    niezgodne z prawem oraz przywrócenie pracownika do pracy na dotychczasowych
    warunkach oraz zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz pracownika kosztów procesu.
    Następnie strony tytułem polubownego zakończenia sporu zawrą ugodę przed
    mediatorem w toku mediacji sądowych, która następnie zostanie zatwierdzona przez sąd
    (dalej jako „Ugoda”).
    W treści Ugody wskazane zostanie, że:
    1) Wnioskodawca na mocy Ugody cofa oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy z
      pracownikiem, za zgodą pracownika.
    2) Strony zgodnie oświadczają, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu w trybie
      porozumienia stron.
    3) Wnioskodawca zobowiązuje się zapłacić pracownikowi określoną w Ugodzie kwotę
      tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy w określonym terminie
      biegnącym od dnia zatwierdzenia Ugody przez sąd wraz z odsetkami ustawowymi za
      opóźnienie w przypadku bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w Ugodzie.
      Kwota odszkodowania będzie płatna na rzecz pracownika przelewem bankowym w
      złotych polskich.
    4) Wnioskodawca zobowiąże się wydać pracownikowi nowe świadectwo pracy, z którego
      treści wynikać będzie inna podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy (wskazująca
      na porozumienie stron).
    Ugoda może przewidywać postanowienia dotyczące kosztów procesu, w tym ustalenie, że
    koszty procesu znoszą się wzajemnie.
    W treści Ugody strony nie wskażą konkretnych przepisów prawa pracy, do których
    naruszenia doszło.
    Kwota do zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy nie przewyższy
    kwoty, którą pracownik mógłby uzyskać, gdyby postępowanie sądowe zakończyło się
    zasądzeniem od Wnioskodawcy na rzecz pracownika odszkodowania, o którym mowa w
                  1art. 45 § 1 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy.
    Obowiązek zapłaty odszkodowania wynikający z Ugody zostanie zrealizowany przez
    Wnioskodawcę w terminie.
    W Stanie faktycznym 5 (poniższe informacje nie odnoszą się do Zdarzenia przyszłego nr 5):
    • Oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia w
      trybie art. 32 § 1 Kodeksu pracy złożono 30 października 2024 r.

    • Pracownik wniósł odwołanie do sądu pracy kwestionując zasadność ww. oświadczenia
      10 listopada 2024 r.
    • Ugoda przed mediatorem została zawarta 20 lutego 2025 r.
    • Świadczenie na podstawie zawartej ugody wypłacono 5 marca 2025 r.
    Strony wskazały (wskażą) w treści Ugody, że tytuł zapłaty stanowi: „odszkodowanie za
                                                1rozwiązanie stosunku pracy zgodnie z art. 45 § 1 w zw. z art. 32 §1 w zw. z art. 47
    Kodeksu pracy”.
    Zawarcie ww. Ugody skutkowało (będzie skutkowało) umorzeniem przez sąd
    postępowania na mocy art. 355 Kodeksu postępowania cywilnego.
    Ugoda jako zawarta przed mediatorem w toku mediacji sądowych została (zostanie)
                                              15zatwierdzona przez sąd oraz została (zostanie) zawarta na podstawie art. 183 ust. 1
    ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego.
    Stan faktyczny 6/Zdarzenie przyszłe 6
    (zwolnienie dyscyplinarne, ugoda zawarta przed mediatorem, tytuł zapłaty:
    odszkodowanie za rozwiązanie stosunku pracy zgodnie z art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu
    pracy)
    Z uwagi na ziszczenie się przesłanek opisanych w art. 52 § 1 pkt 1-3 Kodeksu pracy
    Wnioskodawca złoży oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu
    wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 Kodeksu pracy. Złożenie wyżej
    opisanego oświadczenia będzie poprzedzone zrealizowaniem przez Wnioskodawcę
    obowiązku uzyskania informacji, czy pracownik korzysta z ochrony zakładowej organizacji
    związkowej, a jeśli tak – po przeprowadzeniu konsultacji z zakładową organizacją
    związkową.
    W ustawowo przewidzianym terminie pracownik wniesie odwołanie do sądu pracy
    kwestionując zasadność oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania
    okresu wypowiedzenia przez Wnioskodawcę.
    W odwołaniu pracownik zawrze żądanie uznania rozwiązania umowy o pracę za
    niezgodne z prawem oraz przywrócenie pracownika do pracy na dotychczasowych
    warunkach oraz zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz pracownika kosztów procesu.
    Następnie strony tytułem polubownego zakończenia sporu zawrą ugodę przed
    mediatorem w toku mediacji sądowych, która następnie zostanie zatwierdzona przez sąd
    (dalej jako „Ugoda”).
    W treści Ugody wskazane zostanie, że:
    1) Wnioskodawca na mocy Ugody cofa oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy z
      pracownikiem bez wypowiedzenia z winy pracownika, za zgodą pracownika.
    2) Strony zgodnie oświadczają, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu w trybie
      porozumienia stron.
    3) Wnioskodawca zobowiązuje się zapłacić pracownikowi określoną w Ugodzie kwotę
      tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy w określonym terminie
      biegnącym od dnia zatwierdzenia Ugody przez sąd wraz z odsetkami ustawowymi za
      opóźnienie w przypadku bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w Ugodzie.
      Kwota odszkodowania będzie płatna na rzecz pracownika przelewem bankowym w
      złotych polskich.
    4) Wnioskodawca zobowiąże się wydać pracownikowi nowe świadectwo pracy, z którego
      treści wynikać będzie inna podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy (wskazująca
      na porozumienie stron).

    Ugoda może przewidywać postanowienia dotyczące kosztów procesu, w tym ustalenie, że
    koszty procesu znoszą się wzajemnie.
    W treści Ugody strony nie wskażą konkretnych przepisów prawa pracy, do których
    naruszenia doszło.
    Kwota do zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy nie przewyższy
    kwoty, którą pracownik mógłby uzyskać, gdyby postępowanie sądowe zakończyło się
    zasądzeniem od Wnioskodawcy na rzecz pracownika odszkodowania, o którym mowa w
    art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy.
    Obowiązek zapłaty odszkodowania wynikający z Ugody zostanie zrealizowany przez
    Wnioskodawcę w terminie.
    W Stanie faktycznym nr 6 (poniższe informacje nie odnoszą się do Zdarzenia przyszłego nr
    6):
    • Oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w
      trybie art. 52 Kodeksu pracy złożono 16 grudnia 2024 r.
    • Pracownik wniósł odwołanie do sądu pracy kwestionując zasadność ww. oświadczenia
      23 grudnia 2024 r.
    • Ugoda przed mediatorem została zawarta 20 stycznia 2025 r.
    • Świadczenie na podstawie zawartej ugody wypłacono 25 stycznia 2025 r.
    Strony wskazały (wskażą) w treści Ugody, że tytuł zapłaty stanowi: „odszkodowanie za
    rozwiązanie stosunku pracy zgodnie z art. 56 w zw. z art. 52 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy”.
    Zawarcie ww. Ugody skutkowało (będzie skutkowało) umorzeniem przez sąd
    postępowania na mocy art. 355 Kodeksu postępowania cywilnego.
    Ugoda jako zawarta przed mediatorem w toku mediacji sądowych została (zostanie)
                                              15zatwierdzona przez sąd oraz została (zostanie) zawarta na podstawie art. 183 ust. 1
    ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego.
    Stan faktyczny 7/Zdarzenie przyszłe 7
    (zwolnienie dyscyplinarne, ugoda zawarta przed mediatorem, PPK, zaliczka na podatek
    dochodowy)
    Z uwagi na ziszczenie się przesłanek opisanych w art. 52 § 1 pkt 1-3 Kodeksu pracy
    Wnioskodawca złoży oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu
    wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 Kodeksu pracy. Złożenie wyżej
    opisanego oświadczenia będzie poprzedzone zrealizowaniem przez Wnioskodawcę
    obowiązku uzyskania informacji, czy pracownik korzysta z ochrony zakładowej organizacji
    związkowej, a jeśli tak – po przeprowadzeniu konsultacji z zakładową organizacją
    związkową.
    W ustawowo przewidzianym terminie pracownik wniesie odwołanie do sądu pracy
    kwestionując zasadność oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania
    okresu wypowiedzenia przez Wnioskodawcę.
    W odwołaniu pracownik zawrze żądanie uznania rozwiązania umowy o pracę za
    niezgodne z prawem oraz przywrócenie pracownika do pracy na dotychczasowych
    warunkach oraz zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz pracownika kosztów procesu.
    Następnie strony tytułem polubownego zakończenia sporu zawrą ugodę przed
    mediatorem w toku mediacji sądowych, która następnie zostanie zatwierdzona przez sąd
    (dalej jako „Ugoda”).
    W treści Ugody wskazane zostanie, że:

    1) Wnioskodawca na mocy Ugody cofa oświadczenie woli o rozwiązaniu stosunku pracy z
      pracownikiem bez wypowiedzenia z winy pracownika, za zgodą pracownika.
    2) Strony zgodnie oświadczają, że łączący je stosunek pracy uległ rozwiązaniu w trybie
      porozumienia stron.
    3) Wnioskodawca zobowiązuje się zapłacić pracownikowi określoną w Ugodzie kwotę
      tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy w określonym terminie
      biegnącym od dnia zatwierdzenia Ugody przez sąd wraz z odsetkami ustawowymi za
      opóźnienie w przypadku bezskutecznego upływu terminu zakreślonego w Ugodzie.
      Kwota odszkodowania będzie płatna na rzecz pracownika przelewem bankowym w
      złotych polskich.
    4) Wnioskodawca zobowiąże się wydać pracownikowi nowe świadectwo pracy, z którego
      treści wynikać będzie inna podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy (wskazująca
      na porozumienie stron).
    Ugoda może przewidywać postanowienia dotyczące kosztów procesu, w tym ustalenie, że
    koszty procesu znoszą się wzajemnie.
    Kwota do zapłaty tytułem odszkodowania za rozwiązanie stosunku pracy nie przewyższy
    kwoty, którą pracownik mógłby uzyskać, gdyby postępowanie sądowe zakończyło się
    zasądzeniem od Wnioskodawcy na rzecz pracownika odszkodowania, o którym mowa w
    art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy.
    Obowiązek zapłaty odszkodowania wynikający z Ugody zostanie zrealizowany przez
    Wnioskodawcę w terminie.
    Pracownik będzie uczestniczył w pracowniczych planach kapitałowych w rozumieniu
    ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (dalej: ustawa
    o PPK). Pracodawca będzie cyklicznie dokonywał wpłat na pracowniczy plan kapitały (dalej
    „PPK”) zgodnie z przepisami ustawy o PPK. Pracodawca będzie dokonywał wpłat na PPK w
    terminie zgodnym z art. 28 ust. 4 ustawy o PPK, tj. w terminie do 15 dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym wpłaty zostały obliczone i pobrane.
    Wnioskodawca będzie uwzględniał kwotę wpłaty na PPK pracownika jako przychód ze
    stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Zaliczki na podatek dochodowy
    zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o PIT odprowadzane będą przez Wnioskodawcę od
    najbliższych kwot przekazywanych pracownikowi, tj. wraz z wynagrodzeniem za pracę, w
    najbliższym terminie jego wypłaty po dniu dokonania wpłaty na PPK.
    Natomiast, wobec rozwiązania stosunku pracy z winy pracownika w trybie art. 52 § 1 k.p.,
    bez zachowania okresu wypowiedzenia – dojdzie do sytuacji, w której wpłata na PPK
    zostanie dokonana do 15 dnia danego miesiąca, według obliczenia wysokości wpłaty za
    miesiąc poprzedni. Natomiast oświadczenie w trybie art. 52 §1 k.p. Wnioskodawca złoży
    pracownikowi 21 danego miesiąca. Zatem kolejna wpłata na PPK będzie musiała mieć
    miejsce w niepełnej wysokości, do 15 dnia następnego miesiąca. Zaliczki na podatek w
    trybie art. 32 ust. 1 ustawy PIT pracodawca będzie odprowadzał już w momencie, w
    którym stosunek pracy wygasł. Z uwagi na uwzględnianie zaliczek na podatek PIT od wpłat
    na PPK z wynagrodzeniem za następny miesiąc (termin wpłat na PPK przypada po
    terminie wypłaty wynagrodzenia zgodnym z Kodeksem pracy) – jedynym kolejnym
    świadczeniem na rzecz pracownika będzie wypłata odszkodowania zgodnie z
    postanowieniami zawartej przez strony Ugody.
    W Stanie faktycznym nr 7 (poniższe informacje nie odnoszą się do Zdarzenia przyszłego nr
    7):
    • Oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w
      trybie art. 52 Kodeksu pracy złożono 30 grudnia 2024 r.
    • Pracownik wniósł odwołanie do sądu pracy kwestionując zasadność ww. oświadczenia
      10 stycznia 2025 r.

    • Ugoda przed mediatorem została zawarta 20 lutego 2025 r.
    • Świadczenie na podstawie zawartej ugody wypłacono 24 lutego 2025 r.
    W treści Ugody strony nie wskazały (nie wskażą) konkretnych przepisów prawa pracy, do
    których naruszenia doszło (dojdzie).
    Zawarcie ww. Ugody skutkowało (będzie skutkowało) umorzeniem przez sąd
    postępowania na mocy art. 355 Kodeksu postępowania cywilnego.
    Ugoda jako zawarta przed mediatorem w toku mediacji sądowych została (zostanie)
                                              15zatwierdzona przez sąd oraz została (zostanie) zawarta na podstawie art. 183 ust. 1
    ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego.
    W okresie – od momentu wpłaty przez Państwa własnych środków na konto pracownika w
    PPK do końca miesiąca, w której Państwo dokonają tej wpłaty – nie dokonali (nie
    dokonają) Państwo na rzecz byłego pracownika wypłaty żadnych świadczeń pieniężnych.
    Odszkodowanie na podstawie zawartej ugody zostało (zostanie) wypłacone po opisanym
    okresie.
    Pytania
    1) Czy w opisanych powyżej Stanach faktycznych 1-6 i Zdarzeniach przyszłych 1-6
      wypłacone pracownikowi odszkodowanie wynegocjowane w ramach Ugody może
      zostać wypłacone przez Wnioskodawcę w całości, bez pobierania przez
      Wnioskodawcę, jako płatnika, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    2) Czy w opisanym Stanie faktycznym 7 oraz Zdarzeniu przyszłym 7 Wnioskodawca może
      dokonać wypłaty odszkodowania w wykonaniu Ugody, bez pobierania przez
      Wnioskodawcę, jako płatnika, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od
      kwoty stanowiącej ostatnią miesięczną wpłatę od danego pracownika do
      Pracowniczego Planu Kapitałowego, przekazanej instytucji finansowej zgodnie z
      Ustawą PPK oraz umową zawartą przez Wnioskodawcę z instytucją finansową w
      oparciu o przepisy Ustawy PPK?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W odniesieniu do Stanu faktycznego (Zdarzenia przyszłego) 1:
    Państwa zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
    wynikała z zawartej przez strony Ugody jest zwolnione od podatku dochodowego od osób
    fizycznych i w związku z tym zaliczka na podatek dochodowy nie powinna zostać pobrana
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o PIT.
    W odniesieniu do Stanu faktycznego (Zdarzenia przyszłego) 2:
    Państwa zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
    wynikała z zawartej przez strony Ugody jest zwolnione od podatku dochodowego od osób
    fizycznych i w związku z tym zaliczka na podatek dochodowy nie powinna zostać pobrana
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o PIT.
    W odniesieniu do Stanu faktycznego (Zdarzenia przyszłego) 3:
    Państwa zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
    wynikała z zawartej przez strony Ugody jest zwolnione od podatku dochodowego od osób
    fizycznych i w związku z tym zaliczka na podatek dochodowy nie powinna zostać pobrana
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o PIT.
    W odniesieniu do Stanu faktycznego (Zdarzenia przyszłego) 4:
    Państwa zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
    wynikała z zawartej przez strony Ugody jest zwolnione od podatku dochodowego od osób
    fizycznych i w związku z tym zaliczka na podatek dochodowy nie powinna zostać pobrana
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o PIT.

    W odniesieniu do Stanu faktycznego (Zdarzenia przyszłego) 5:
    Państwa zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
    wynikała z zawartej przez strony Ugody jest zwolnione od podatku dochodowego od osób
    fizycznych i w związku z tym zaliczka na podatek dochodowy nie powinna zostać pobrana
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o PIT.
    W odniesieniu do Stanu faktycznego (Zdarzenia przyszłego) 6:
    Państwa zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
    wynikała z zawartej przez strony Ugody jest zwolnione od podatku dochodowego od osób
    fizycznych i w związku z tym zaliczka na podatek dochodowy nie powinna zostać pobrana
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o PIT.
    W odniesieniu do Stanu faktycznego (Zdarzenia przyszłego) 7:
    Państwa zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
    wynikała z zawartej przez strony Ugody, może zostać wypłacone bez pobierania przez
    Wnioskodawcę, jako płatnika, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty
    stanowiącej ostatnią miesięczną wpłatę od danego pracownika do Pracowniczego Planu
    Kapitałowego przekazanej instytucji finansowej zgodnie z Ustawą PPK oraz umową
    zawartą przez Wnioskodawcę z instytucją finansową w oparciu o przepisy Ustawy PPK.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    W uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy w zakresie Pytania 1, zbieżnego dla Stanów
    faktycznych/Zdarzeń przyszłych 1-6, zacząć należy od tego, że zgodnie z przepisem art. 9
    ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku.
    Stosownie zaś do treści art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, źródłami przychodów są:
    stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
    rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
    praca nakładcza, emerytura lub renta. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o PIT – co do
    zasady – przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra
    Finansów.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o PIT za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    W myśl art. 31 ustawy o PIT osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako
    płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
    uzyskują od tych zakładów pracy przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
    pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia

    społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu
    udziału w nadwyżce bilansowej.
    Na mocy zaś art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są
    otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Należy zaznaczyć, że zwolnieniem określonym w przytoczonym wyżej przepisie art. 21 ust.
    1 pkt 3 ustawy o PIT objęte są tylko te odszkodowania lub zadośćuczynienia, których
    wysokość lub zasady wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem odszkodowań
    wymienionych w lit. a-g tego artykułu.
    Stosownie zaś do treści art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego
    są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody
    sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań
    lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Nadmienić należy – jeśli chodzi o pkt 3b art. 21 ustawy o PIT – że na gruncie wykładni
    stosowanej w prawie podatkowym przyjęło się, że przez określenie „inne” rozumie się
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, których wprost nie wymieniono w katalogu
    zwolnień podatkowych. Będą to przede wszystkim inne odszkodowania lub
    zadośćuczynienia niż te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw, jednakże koniecznym jest, aby te inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
    otrzymane były na mocy wyroku lub ugody sądowej.
    Wskazać przy tym należy, że odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia
    polegającym na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we
    wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Dla ustalenia, czy określone świadczenie jest w
    rzeczywistości odszkodowaniem, istotne jest zbadanie jego charakteru, przy czym bez
    znaczenia jest okoliczność, czy zostało ono w ugodzie sądowej nazwane odszkodowaniem,
    czy też nie.
    Na podstawie ww. przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym – jako wyłączone ze zwolnienia – podlega odszkodowanie otrzymane (na

    podstawie wyroku lub ugody sądowej) z tytułu utraconych korzyści, które podatnik mógł
    otrzymać, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Opodatkowanie to wynika stąd, że gdyby
    podatnik osiągnął spodziewane korzyści, to korzyści te podlegałyby opodatkowaniu na
    zasadach ogólnych.
    Jak wskazano w Stanach faktycznych 1-4, w Ugodzie zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a
    Poszkodowanym nie podano, że wysokość i zasady ustalenia odszkodowania wynikają z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw, bądź z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu
    pracy.
    W Stanach faktycznych 1-4 w treści Ugody strony również nie wskazywały konkretnych
    przepisów prawa pracy, do których naruszenia doszło. W związku z tym, wypłacona kwota
    nie stanowi określonej w prawie pracy odprawy lub odszkodowania z tytułu skrócenia
    okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odprawy pieniężnej wypłacanej na podstawie
    przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z
    przyczyn niedotyczących pracowników, ani odszkodowania przyznanego na podstawie
    przepisów o zakazie konkurencji.
    Odszkodowanie ustalone na podstawie zawartej Ugody nie jest świadczeniem
    stanowiącym rekompensatę bądź zadośćuczynienie za utracone korzyści, które Pracownik
    mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zawarta Ugoda będzie wynikiem
    uzgodnień pomiędzy stronami oraz wzajemnych ustępstw, których celem było polubowne
    zakończenie sporu. Czas trwania procesu sądowego oraz ponoszone na ten cel nakłady
    finansowe nie były korzystne dla żadnej ze stron. Trwające postępowanie sądowe może
    potencjalnie negatywnie rzutować na wizerunek Pracodawcy, w którego interesie jest jak
    najszybsze zakończenie sporu. Ponadto, Ugoda zawierać będzie postanowienie, w którym
    Pracownik jednocześnie oświadczy, że Ugoda wyczerpuje wszelkie roszczenia wynikające
    ze stosunku pracy. Tym samym odszkodowanie jako oderwane od stosunku pracy, nie
    może stanowić przychodu pracownika z tego stosunku, a więc nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis
    Stanów faktycznych stwierdzić należy, że skoro świadczenie wypłacone byłemu
    pracownikowi wynika z ustaleń dokonanych pomiędzy stronami (Ugody) ma charakter
    umowny, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron, to odszkodowanie wypłacone
    przez Wnioskodawcę na rzecz byłego pracownika, na mocy zawartej ugody sądowej lub
    ugody przed mediatorem, którego wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw, oraz postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy –
    Kodeks pracy, nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednakże z uwagi na fakt, że odszkodowanie wynikające z Ugody nie dotyczy utraconych
    korzyści, które pracownik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono, korzysta
    ono ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT, bowiem zostało ono
    otrzymane na podstawie ugody sądowej i nie znajdą do niego zastosowania wyjątki
    przewidziane w ww. przepisie. Zakres zwolnienia wynikający z brzmienia tego przepisu
    obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli za poniesioną stratę, nie
    dotyczy natomiast utraconych korzyści. Odszkodowanie będące przedmiotem ugody w
    sprawie sądowej toczącej się z odwołania pracownika nie stanowi wynagrodzenia.
    Domaganie się wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy jest odrębnym
    roszczeniem opisanym w art. 47 Kodeksu pracy i to ono może stanowić rekompensatę za
    utracone korzyści, tj. uprawnienie pracownika do uzyskania wynagrodzenia (korzyści),
    które pracownik uzyskałby, gdyby nie rozwiązano z nim stosunku pracy. Żaden przepis
    Kodeksu pracy nie wskazuje jednak na powiązanie odszkodowania, o którym mowa w art.

    147 Kodeksu pracy, z rekompensatą za utracone korzyści, przeciwnie – jest to
    odszkodowanie, które należne jest za sam fakt naruszenia przepisów prawa pracy
    regulujących zagadnienie rozwiązywania stosunków pracy.
    Sformułowanie zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT w brzmieniu: „dotyczących
    korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono” odnosi się
    wprost do tzw. utraconych korzyści. Określenie znaczenia tego pojęcia wynika z prawa
    cywilnego i w regulacjach tego przedmiotu należy poszukiwać jego znaczenia.
    I tak, zgodnie z art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego: w powyższych granicach, w braku
    odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje
    straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu
    szkody nie wyrządzono. Zgodnie z doktryną przedmiotu (M. Załucki (red.), Kodeks cywilny.
    Komentarz. Wyd. 4, Warszawa 2024): Utracone korzyści (lucrum cessans) mają zawsze
    charakter hipotetyczny i oznaczają, że majątek poszkodowanego nie wzrósł tak, jakby to
    się stało, gdyby nie nastąpiło dane zdarzenie wyrządzające szkodę. W ramach tej postaci
    szkody poszukujemy więc odpowiedzi na pytanie, jak kształtowałby się majątek
    poszkodowanego, gdyby nie zdarzenie szkodzące. Szkoda w postaci utraconych korzyści
    musi być wykazana z tak dużym prawdopodobieństwem, że praktycznie w świetle
    doświadczenia życiowego można przyjąć, że utrata korzyści rzeczywiście miała miejsce
    (zob. wyr. SN z 21.6.2002 r., IV CKN 382/00, Legalis).
    Elementem niezbędnym dla określenia wysokości odszkodowania w oparciu o art. 361 § 2
    Kodeksu cywilnego jest więc element prawdopodobieństwa – tak wysokiego stopnia
    prawdopodobieństwa, że doświadczenie życiowe wskazuje, że poszkodowany rzeczywiście
    utracił korzyść.
    Natomiast odszkodowanie wypłacane przez pracodawcę na rzecz pracownika w związku z
    rozwiązaniem stosunku pracy nie ma w żadnym przypadku rekompensować „na zasadach
    utraconych korzyści” wynagrodzenia, które pracownik uzyskałby, gdyby nie rozwiązano z
    nim stosunku pracy. Gdyby odszkodowanie to miało taki charakter – nie byłoby należne,
    jeśli pracownik ponad wszelką wątpliwość nie utracił tej korzyści.
    Przykładowo, jeśli pracownik podjąłby inną pracę w czasie „za który” domaga się
    odszkodowania, nie można mówić o utracie korzyści, ponieważ pracując dla innego
    pracodawcy uzyskiwał wynagrodzenie (korzyści) z innego źródła. Natomiast na gruncie
    Kodeksu pracy nie dochodzi w ogóle do badania takich okoliczności. Fakt utraty lub nie
    korzyści przez pracownika nie ma żadnej podniosłości prawnej, a w kontekście przyznania
    odszkodowania – żaden przepis Kodeksu pracy nie zobowiązuje sądu do badania tej
    okoliczności. Jeśli dojdzie do naruszenia przepisów prawa pracy w przedmiocie
    rozwiązywania stosunków pracy pracownikowi przysługuje odszkodowanie, choćby nie
    utracił ani złotówki podejmując zatrudnienie u innego pracodawcy dzień po ustaniu
    stosunku pracy z poprzednim pracodawcą.
    Podobnie więc, jeśli pracodawca zgodzi się na dobrowolną zapłatę odszkodowania za
    rozwiązanie stosunku pracy w sprawie z odwołania od oświadczenia pracodawcy o
    rozwiązaniu stosunku pracy (z zachowaniem okresu wypowiedzenia lub bez).
    W konsekwencji powyższego Wnioskodawca, jako płatnik, wypłacając odszkodowanie na
    rzecz Pracownika nie jest obowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Pogląd zbieżny ze stanowiskiem wyrażonym przez Wnioskodawcę w tym piśmie
    przedstawiony został uprzednio np. w interpretacji indywidualnej z 4 kwietnia 2014 r.
    sygn. IPTPB1/415-706/13-2/DS.
    Odnaleźć go można także w wypowiedziach Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym
    miejscu warto odwołać się np. do treści uzasadnienia wyroku tego sądu z 21 stycznia 2015
    r. sygn. akt II FSK 2918/12: W takiej sytuacji można by spróbować alternatywnie sięgnąć do
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT i na podstawie tego przepisu zwolnić z podatku

    wypłacane odszkodowanie. Zgodnie z tym artykułem wolne od podatku dochodowego są
    inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody
    sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań
    lub zadośćuczynień otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą lub
    dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Podobnie do przedmiotowego zagadnienia odniósł się także Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Łodzi w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 89/22, zgodnie z
    którym: W ocenie sądu przepisy Kodeksu pracy mogą być uważane za przepisy odrębnych
    ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jako wprost określające wysokość
                                                  1lub zasady ustalania odszkodowania. I właśnie takimi przepisami są art. 45, art. 47 w zw.
    z art. 42 § 1 K.p. na podstawie, których oparte było roszczenie dochodzone przez skarżącą
    od pracodawcy. W uzasadnieniu ww. orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
    wskazuje dalej: „(...) w przedmiotowej sprawie odszkodowanie przyznano na podstawie
    ugody zawartej przed sądem. Należy przy tym powtórzyć, iż było to odszkodowanie,
    którego wysokość i zasady ustalania wynikają wprost z przepisów Kodeksu pracy. Co
    prawda strony negocjując ugodę mogły uzgodnić wysokość odszkodowania, ale musiała
    się ona mieścić w granicach przewidzianych prawem. Wynika to z faktu, że nad zgodnością
    z prawem zawartej ugody czuwał sąd na mocy art. 203 § 4 w związku z art. 223 § 2
    Kodeksu postępowania cywilnego. Ugoda została zwarta na rozprawie przed Sądem
    Rejonowym (...). Dodać także należy, iż w myśl art. 184 Kodeksu postępowania cywilnego
    ugody sądowe podlegają kontroli sądu, którego obowiązkiem jest uznanie ugody za
    niedopuszczalną, jeżeli jej treść jest niezgodna z prawem, zasadami współżycia
    społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Dodatkowo w sprawach pracowniczych, sąd
    jest zobowiązany do badania ugody, by ta nie naruszała słusznego interesu pracownika –
    art. 469 k.p.c. Dysponujący wyrokiem lub ugodą sądową znajduje się w takiej samej
    kategorii i dlatego w zgodzie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP powinni być tak samo
    traktowani.
    Wobec powyższego, należy uznać, że w opisanych Stanach faktycznych 1-4, wypłacone
    świadczenie w oparciu o ugodę sądową lub zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną
    przez sąd nie dotyczy korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono. Jak wskazano w opisach Stanów faktycznych 1-4 oraz w Uzasadnieniu zapłata
    nie ma na celu rekompensować utraconych korzyści pracownikowi. Kodeks pracy
    przewiduje zryczałtowane wysokości odszkodowań. Kodeks pracy posługuje się
    określeniem „odszkodowanie” przyjmując zatem, że nie jest to rekompensata strat
    niematerialnych, a materialnych. Z drugiej strony, Kodeks pracy przewiduje w art. 47 k.p.
    uprawnienie do dochodzenia przez pracownika wynagrodzenia za okres pozostawania
    bez pracy. To właśnie to świadczenie mogłoby zostać uznane za rekompensujące utracone
    korzyści.
    Co więcej, w przedstawionych Stanach faktycznych 1-4 żądanie pozwu nie obejmowałoby
    zasądzenia określonej kwoty tytułem odszkodowania, a żądanie przywrócenia do pracy.
    Zatem na etapie zawierania ugody, potencjalny dalszy przebieg postępowania sądowego
    mógłby doprowadzić do uzyskania przez pracownika odszkodowania jedynie w oparciu o
    art. 45 §2 k.p., zgodnie z którym sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika
    uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy jeżeli ustali, że
    uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd
    pracy orzeka o odszkodowaniu. Co świadczy o konieczności odniesienia się przez sąd do
                                        1zasad ustalania wysokości odszkodowania wynikających z art. 47 k.p. (lub w przypadkach
    rozwiązania umów o pracę w trybie art. 52 Kodeksu pracy analogicznie art. 56 w zw. z art.
    58 Kodeksu pracy).
    Natomiast w Stanach faktycznych 5-6 jednoznacznie wskazano przepisy, w oparciu o które
    ustalono wysokość odszkodowania, skorygowaną w toku wzajemnych ustępstw stron.

    W odniesieniu do Stanów faktycznych 1-6 należy wskazać, że zarówno w przypadku
    zawarcia ugody sądowej, jak i przed mediatorem następnie zatwierdzonej przez sąd, jej
    zgodność z prawem badana jest przez sąd na mocy art. 203 § 4 w zw. z art. 223 § 2
                                            14Kodeksu postępowania cywilnego (dalej jako „k.p.c.”) lub na mocy art. 183 §1 i 3 k.p.c.
    Przenosząc powyższą argumentację na grunt opisanych Stanów faktycznych 1-6 należy
    uznać, że w każdym z opisanym Stanów faktycznych 1-6 spełnione zostały warunki do
    zastosowania zwolnienia od podatku dochodowego osób fizycznych.
    W Stanie faktycznym 1 należy uznać, że pomimo niewskazania wprost przez strony
    podstawy prawnej wypłaty odszkodowania, korzystać będzie ono ze zwolnienia opisanego
    w art. 21 ust. 1 pkt 3b jako „inne odszkodowania (...) otrzymane na podstawie wyroku lub
    ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie (...)”. Z całą
    pewnością ugoda zawarta przed mediatorem i zatwierdzona przez sąd ma moc ugody
    sądowej. W oparciu o ugodę zostanie wypłacone odszkodowanie. Nie dojdzie do wypłaty
    odszkodowania dotyczącego korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono, ponieważ:
    a) wypłacone odszkodowanie nie będzie dotyczyło utraconego wynagrodzenia;
    b) nie zostaną spełnione przesłanki „utraconego dochodu” – pracownik może np. podjąć
      inną pracę w czasie procesu albo uzyskiwać inne świadczenia; ten element nie będzie
      przedmiotem ugody i nie będzie miał wpływu na jej treść;
    c) żądania pracownika zawarte w pozwie, zgodnie z opisem Stanu faktycznego 1, nie
      dotyczą zapłaty;
    d) zapłata na rzecz byłego pracownika nie nastąpi tytułem wynagrodzenia za czas
      pozostawania przez niego bez pracy.
    W Stanie faktycznym 2 należy uznać, że spełnione są wszystkie wskazane w poprzednim
    akapicie przesłanki, z tym zastrzeżeniem, że ugoda zawierana byłaby jako ugoda sądowa,
    co wprost koresponduje z treścią art. 21 ust. 1 lit. 3b ustawy o PIT.
    W Stanie faktycznym 3 należy uznać, że spełnione są wszystkie wyżej wymienione w
    odniesieniu do Stanu faktycznego 1 przesłanki, a także dodatkowo:
    e) nie można mówić w opisanym Stanie faktycznym 3 o jakiejkolwiek podstawie do
      stwierdzenia, iż wypłacone odszkodowanie rekompensuje utracony dochód, skoro
      pracownik pozostawał zatrudniony w okresie wypowiedzenia i uzyska za ten okres
      wynagrodzenie opodatkowane w oparciu o ustawę o PIT.
    W Stanie faktycznym 4 spełnione są wszystkie przesłanki opisane powyżej w lit. a-e. Forma
    porozumienia, czyli ugoda sądowa, koresponduje wprost z treścią art. 21 ust. 1 lit. 3b
    ustawy o PIT.
    W Stanie faktycznym 5 obok spełnienia przesłanek opisanych powyżej w lit. a-e dochodzi
    do spełnienia przesłanek zwolnienia (szczegółowego) opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o PIT, zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydawanych na
    podstawie tych ustaw oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy,
    innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
    mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy z wyjątkiem: (...) g)
    odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W Stanie faktycznym 5 spełnione są więc trzy warunki pozwalające na zastosowanie
    zwolnienia opisanego w art. 21 ust. 1 lit. 3 ustawy o PIT:
    i. wypłacona kwota będzie odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem;

    ii. wysokość lub zasady jej ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw;
    iii. podstawą jej przyznania nie może być zawarta umowa lub ugoda pozasądowa.
    Nadto, Wnioskodawca podkreśla, że również w Stanie faktycznym 5, nie sposób wywodzić,
    że wypłata odszkodowania w realnie niższej wysokości niż ta, którą można określić jako
    maksymalna zgodnie z zasadami jej ustalania wynikającymi wprost z przepisów
                      1odrębnych ustaw (art. 45, art. 47 w zw. z art. 42 § 1 k.p.) skutkuje brakiem spełnienia tego
    warunku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, w zakresie braku obowiązku
    pobierania przez Państwa, jako płatnika, zaliczek na podatek dochodowy od:
    • wpłat na PPK z odszkodowań wypłacanych na postawie zawartych ugód – jest
      prawidłowe;
    • wypłacanych odszkodowań na postawie zawartych ugód – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.

    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane w nim kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Przy czym, na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń – pracodawcy ciążą
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei z art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Jednakże na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z
      2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,

        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia w sytuacji, gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia
    obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie
    dotyczy utraconych korzyści.
    Wyjaśnić należy, że odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego
    na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego
    rodzaju dobrach przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę
    polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się
    uboższy niż był dotychczas (szkoda rzeczywista), lub może dotyczyć utraconych korzyści,
    jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono –
    wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia
    Z treści wniosku wynika w szczególności, że są Państwo pracodawcą. Zdarzyły się i mogą
    się zdarzyć sytuacje, w których na skutek złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o
    pracę przez Państwa w jednym z trybów przewidzianych w ustawie Kodeks pracy,
    pracownik skorzystał bądź skorzysta z uprawnienia do złożenia odwołania (pozwu) do
    sądu pracy. Wysokość wskazanych we wniosku odszkodowań wynikała i będzie wynikać z

    zawartych ugód, jednak ich wysokość została (zostanie) ustalona w oparciu o treść art. 45
              1§ 1 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy lub w przypadkach rozwiązania umów o pracę w trybie
    art. 52 Kodeksu pracy analogicznie – art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy, a następnie
    skorygowana o wzajemne ustępstwa stron, których celem będzie polubowne zakończenie
    sporu. Wskazują Państwo, że Strony zgodnie oświadczą, że łączący je stosunek pracy uległ
    rozwiązaniu w trybie porozumienia stron, a Państwo – jako pracodawca zobowiąże się
    wydać pracownikowi nowe świadectwo pracy, z którego treści wynikać będzie inna
    podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy (wskazująca na porozumienie stron). Z
    treści każdej z ugód wynikało i będzie wynikało również, że wyczerpuje ona wszelkie
    roszczenia stron związane z umową o pracę. Prawo do przyznania świadczeń w ramach
    ugód opisanych wynikało i będzie wynikało z przepisów prawa:
    • Stany faktyczne/Zdarzenia przyszłe nr 1, 2, 6, 7: art. 52 § 1 pkt 1-3 w zw. z art. 56 w zw. z
      art. 58 Kodeksu pracy;
    • Stany faktyczne/Zdarzenia przyszłe nr 3, 4, 5: art. 32 § 1 w zw. z art. 45 § 1 w zw. z art. 47
      1 Kodeksu pracy.
    Podają Państwo, że wysokość lub zasady ustalania wskazanych we wniosku świadczeń nie
    będą wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie
    tych przepisów, lub też wysokość lub zasady ustalania nie będą wynikały wprost z
    postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień
    zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26
    czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. Jednocześnie podają Państwo, że wskazane we wniosku
    świadczenia (Stany faktyczne/Zdarzenia przyszłe nr 1-7) będą dotyczyły szkody
    rzeczywistej – uprawnienie do jego otrzymania ma charakter rzeczywisty, a nie
    hipotetyczny i szacowany. Ponadto podkreślają Państwo, że świadczenie w żadnym ze
    Stanów faktycznych/Zdarzeń przyszłych nr 1-7 nie ma na celu rekompensować
    wynagrodzenia, które pracownicy uzyskaliby, gdyby umowa o pracę nie została
    rozwiązana. W żadnym ze Stanów faktycznych nr 1-7 nie będzie przewidziana zapłata
    wynagrodzenia, które przysługiwałoby, gdyby umowa o pracę nie została rozwiązana.
    Z art. 10 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1568 ze zm.) wynika, że:
      W sprawach, w których zawarcie ugody jest dopuszczalne, sąd dąży w każdym stanie
      postępowania do ich ugodowego załatwienia, w szczególności przez nakłanianie stron
      do mediacji.
    W tych sprawach strony mogą także zawrzeć ugodę przed mediatorem.
    Zgodnie z art. 223 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Przewodniczący powinien we właściwej chwili skłaniać strony do pojednania,
      zwłaszcza na pierwszym posiedzeniu, po wstępnym wyjaśnieniu stanowiska stron.
      Osnowę ugody zawartej przed sądem wciąga się do protokołu rozprawy albo
      zamieszcza w odrębnym dokumencie stanowiącym część protokołu i stwierdza
      podpisami stron. Niemożność podpisania ugody sąd stwierdza w protokole.
            15W myśl art. 183 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Ugoda zawarta przed mediatorem, po jej zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną
      ugody zawartej przed sądem. Ugoda zawarta przed mediatorem, którą zatwierdzono
      przez nadanie jej klauzuli wykonalności, jest tytułem wykonawczym.
    Zauważyć należy, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca
    nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych
    pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele
    pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o

    podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w
    ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu
    uniknięcia takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności
    charakter kryteriów ustawowych.
    Odnośnie zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów
    niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z
                1mocy umowy (art. 47 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Oznacza to, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie pracy
    (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Z art. 30 § 1 Kodeksu pracy wynika, że:
      § 1. Umowa o pracę rozwiązuje się:
    1) na mocy porozumienia stron;
    2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia
      (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem);
    3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia
      (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia);
    4) z upływem czasu, na który była zawarta.
    5) (uchylony)
    Na mocy art. 32 § 1 Kodeksu pracy:
      Każda ze stron może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem.
    Z art. 52 § 1 ww. Kodeksu wynika, że:
      Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w
      razie:
        1) ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków
        pracowniczych;
        2) popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa,
        które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli
        przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem;
        3) zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania
        pracy na zajmowanym stanowisku.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się
    terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do
                                          3d  1których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 omawianego Kodeksu).

    Zgodnie z art. 45 Kodeksu pracy:
      § 1. W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony
      lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania
      pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowaniu.
      § 2. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego umowa
      o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu,
      pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
      § 3. Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w
      art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                    1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41;
      w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
    Na podstawie art. 56 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
      naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje
      roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
              1W myśl zaś art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
      okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu,
      odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego
      umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Na podstawie art. 58 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
      okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas
      określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego
      umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
    naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 wskazanego
    Kodeksu). Ponadto, odszkodowanie przysługuje również w przypadku gdy pracodawca
    dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika (art. 55 §
    11 omawianego Kodeksu).

    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Zgodnie zaś z art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia, itp.
    Wobec powyższego podkreślić należy, że odszkodowanie na podstawie art. 45 § 1
    Kodeksu pracy przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę. Natomiast
    odszkodowanie na podstawie art. 56 § 1 ww. ustawy przysługuje w sytuacji, gdy
    rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o
    rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie. Tymczasem w zawartych przez Państwa
    ugodach przed mediatorem i ugodach sądowych nie zostało (nie zostanie) wskazane, że
    wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub zostało dokonane z naruszeniem
    przepisów prawa pracy lub że rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
    naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie. Sami Państwo
    wskazują, że wysokość odszkodowań wynikała (będzie wynikać) z zawartych ugód, jednak
                                                  1ich wysokość została (zostanie) ustalona w oparciu o treść art. 45 § 1 w zw. z art. 47
    Kodeksu pracy lub w przypadkach rozwiązania umów o pracę w trybie art. 52 Kodeksu
    pracy analogicznie w oparciu o art. 56 w zw. z art. 58 Kodeksu pracy, a następnie
    skorygowana o wzajemne ustępstwa stron, których celem będzie polubowne zakończenie
    sporu.
    Zasadnym jest więc uznanie, że świadczenia te mają charakter umowny. Ich wysokość
    wynika jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody i uwzględnia interesy obu stron – co
    potwierdza wskazanie w opisie zdarzenia, że ugody wyczerpują roszczenia stron związane
    z umową o pracę.
    Zatem przyznanie świadczenia w wysokości mieszczącej się w granicach wyznaczonych w
        1art. 47 w zw. z art. 45 Kodeksu pracy, w sytuacji gdy brak potwierdzenia w ugodzie, że
    wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub naruszało przepisy o wypowiadaniu
    umów o pracę lub w granicach wyznaczonych w art. 56 w zw. z art. 52 Kodeksu pracy, w
    sytuacji gdy brak potwierdzenia w ugodzie, że rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie –
    nie uprawnia do przyjęcia, że wysokość lub zasady ustalania świadczenia wynikały z tych
    przepisów.
    W kontekście powyższego zauważyć również należy, że zgodnie z art. 32 Kodeksu pracy
    stosunek pracy może zostać rozwiązany za wypowiedzeniem przez każdą ze stron,
    natomiast na podstawie art. 52 § 1 ww. ustawy z winy pracownika rozwiązanie stosunku
    pracy może nastąpić bez wypowiedzenia. Możliwe jest także rozwiązanie umowy o pracę
    w trybie porozumienia stron. Co do zasady, nie istnieje prawnie sankcjonowany

    obowiązek zatrudnienia pracownika. Nie istnieje też przepis prawa, który przewidywałby
    odszkodowanie za sam fakt zgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy niezależnie
    od trybu, w którym ono następuje.
    Wobec powyższego opisane w ugodzie – w Stanie faktycznym (Zdarzeniu przyszłym) 5 i
    Stanie faktycznym (Zdarzeniu przyszłym) 6 – świadczenia nie spełniają wymogów
    określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w
    konsekwencji nie są objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z tego przepisu.
    Natomiast do wypłaconych kwot opisanych w – Stanie faktycznym (Zdarzeniu przyszłym)
    1, Stanie faktycznym (Zdarzeniu przyszłym) 2, w Stanie faktycznym (Zdarzeniu przyszłym) 3
    i Stanie faktycznym (Zdarzeniu przyszłym) 4 – nie ma zastosowania zwolnienie, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenia te co prawda zostały
    (zostaną) wypłacone na podstawie ugód zawieranych przed mediatorem i ugód sądowych,
    jednak nie stanowią odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym
    przepisie. Wypłacone odszkodowania nie dotyczą bowiem szkody rzeczywistej. Skoro zaś
    wysokość świadczeń została (zostanie) ustalona w drodze wzajemnych ustępstw, których
    celem jest polubowne zakończenie sporu, to uznać należy – wbrew Państwa twierdzeniu –
    że mają one częściowo rekompensować utracone przez pracowników spodziewane
    korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę, które uzyskaliby, gdyby nie doszło do
    rozwiązania umów o pracę, lub też gdyby zostali przywróceni do pracy.
    Zatem skoro ww. świadczenia nie korzystały (nie będą korzystać) ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jak też dla tego typu świadczeń ustawodawca
    nie przewidział żadnego innego zwolnienia przedmiotowego, to stanowią one przychód ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem wypłata tych świadczeń
    ma swe źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – byli/będą Państwo zobowiązani do naliczenia,
    pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwot
    wypłaconych byłym pracownikom na podstawie zawartych ugód.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko – do opisanych Stanów faktycznych (Zdarzeń
    przyszłych) 1-6 – w zakresie braku obowiązku pobierania przez Państwa zaliczek na
    podatek dochodowy od wypłacanych odszkodowań na postawie zawartych ugód –
    uznałem za nieprawidłowe.
    Z wniosku wynika również, że Państwa pracownicy uczestniczą w pracowniczych planach
    kapitałowych w rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
    kapitałowych (PPK). Natomiast Państwo – jako pracodawca cyklicznie dokonują wpłat na
    PPK. W okresie – od momentu wpłaty przez Państwa własnych środków na konto
    pracownika w PPK do końca miesiąca, w której Państwo dokonają tej wpłaty – nie dokonali
    (nie dokonają) Państwo na rzecz byłego pracownika wypłaty żadnych świadczeń
    pieniężnych. Odszkodowanie na podstawie zawartej ugody zostało (zostanie) wypłacone
    po opisanym okresie.
    Wobec rozwiązania stosunku pracy z winy pracownika – w trybie art. 52 § 1 Kodeksu pracy
    bez zachowania okresu wypowiedzenia – dojdzie do sytuacji, w której wpłata na PPK
    zostanie dokonana do 15 dnia danego miesiąca, według obliczenia wysokości wpłaty za
    miesiąc poprzedni. Natomiast oświadczenie w trybie art. 52 §1 Kodeksu pracy złożą
    Państwo pracownikowi 21 danego miesiąca. Zauważają Państwo, że kolejna wpłata na PPK
    będzie musiała mieć miejsce w niepełnej wysokości – do 15 dnia następnego miesiąca i że
    zaliczki na podatek w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych będą Państwo odprowadzali już w momencie, w którym stosunek pracy wygasł.
    Z uwagi na uwzględnianie zaliczek na podatek dochodowy od wpłat na PPK z
    wynagrodzeniem za następny miesiąc (termin wpłat na PPK przypada po terminie wypłaty

    wynagrodzenia zgodnym z Kodeksem pracy) – jedynym kolejnym świadczeniem na rzecz
    pracownika będzie wypłata odszkodowania zgodnie z postanowieniami zawartej przez
    strony Ugody.
    W związku z powyższym powzięli Państwo wątpliwość, czy w opisanym Stanie faktycznym
    7 oraz Zdarzeniu przyszłym 7 mogą Państwo dokonać wypłaty odszkodowania w
    wykonaniu Ugody, bez pobierania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    kwoty stanowiącej ostatnią miesięczną wpłatę od danego pracownika do Pracowniczego
    Planu Kapitałowego, przekazanej instytucji finansowej zgodnie z ustawą PPK oraz umową
    zawartą przez Państwa z instytucją finansową w oparciu o przepisy tej ustawy.
    Ustawa z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 427) określa zasady gromadzenia środków w pracowniczych planach
    kapitałowych, zwanych dalej „PPK”, zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o
    prowadzenie PPK, finansowania i dokonywania wpłat do PPK oraz dokonywania wypłat
    transferowych, wypłat i zwrotu środków zgromadzonych w PPK.
    Zgodnie z art. 28 ust. 2 tej ustawy:
      Podmiot zatrudniający jest obowiązany do obliczenia i dokonania wpłat do wybranej
      instytucji finansowej finansowanych przez ten podmiot oraz do obliczenia, pobrania
      od uczestnika PPK i dokonania wpłat do wybranej instytucji finansowej wpłat
      finansowanych przez uczestnika PPK.
    W myśl art. 28 ust. 3 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Wpłaty finansowane przez podmiot zatrudniający są obliczane, a wpłaty finansowane
      przez uczestnika PPK są obliczane i pobierane od uczestnika PPK w terminie wypłaty
      wynagrodzenia przez podmiot zatrudniający.
    Na mocy art. 28 ust. 4 ww. ustawy:
      Wpłaty, o których mowa w ust. 2, dokonywane są w terminie do 15 dnia miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym zostały obliczone i pobrane.
    Należy zauważyć, że z powołanych powyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że płatnik jest obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki. Z
    przepisów tych nie wynika natomiast, aby płatnik, który nie ma faktycznych możliwości
    pobrania tej zaliczki, gdyż w danym miesiącu podatnik nie uzyskał dochodu w formie
    pieniężnej, był obowiązany zapłacić zaliczkę z własnych środków. Takie zobowiązanie nie
    wynika także z innych przepisów ustawy.
    Skoro wpłaty na rachunek PPK, jak wynika z opisu zdarzenia, dokonywane będą przez
    Państwa w miesiącu, w którym nie następuje wypłata wynagrodzenia i nie ma żadnych
    innych płatności w pieniądzu dokonywanych przez Państwa na rzecz byłych pracowników,
    tj. nie ma dochodu, z którego można byłoby dokonać stosowanego potrącenia, to
    Państwo, jako płatnik nie pobiorą zaliczki na podatek dochodowy od wpłaty do PPK. Nie
    będą Państwo mieli bowiem faktycznych możliwości pobrania ww. zaliczki na podatek z
    dochodów byłych pracowników. Oznacza to, że pracownik będzie musiał dokonać
    samodzielnego rozliczenia w zeznaniu rocznym. Po zakończeniu roku podatkowego
    Państwo, jako płatnik, zobowiązani są natomiast wystawić informację PIT-11, w której
    uwzględnią w przychodach pracownika również wartość świadczenia, od którego nie mieli
    możliwości potrącić zaliczki na podatek dochodowy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko – do opisanego Stanu faktycznego (Zdarzenia
    przyszłego) 7 – w zakresie braku obowiązku pobierania przez Państwa zaliczek na podatek
    dochodowy od wpłat na PPK z odszkodowań na postawie zawartych ugód – uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej informuję, że została
    ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego. Należy również zauważyć, że potwierdza ona moje stanowisko wyrażone w
    niniejszej interpretacji.
    Odnosząc się natomiast do powołanych przez Państwa wyroków sądów
    administracyjnego, wskazać należy, że stanowisko przyjęte w tych orzeczeniu nie może
    stanowić samodzielnej podstawy prawnej naszego stanowiska. Powyższe wynika przede
    wszystkim z przeszkód natury formalnoprawnej. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy –
    Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do
    dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ,
    którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było
    przedmiotem zaskarżenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.