Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.636.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Ustalenie, czy uzyskany przychód ze sprzedaży 1/2 udziału w
nieruchomości położonej w Holandii, dokonanej we wrześniu
2019 r., podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
osób fizycznych w Polsce?
Słowa kluczowe: Holandia
lokal-lokal mieszkalny
mieszkanie-sprzedaż mieszkania
nieruchomości-nieruchomość mieszkalna
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 20 października 2025 r. (wpływ 24 października 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wyjechała Pani do Holandii w roku 2011 w celu założenia tam ośrodka życiowego. W
    Polsce zakończyła Pani wszelką współpracę i zobowiązania i stała się mieszkanką Holandii.
    W latach 2011-2019 mieszkała i pracowała Pani w Holandii, gdzie 15 grudnia 2016 r.
    nabyła Pani wraz z przyjaciółką mieszkanie w systemie współwłasności (każda po 1/2
    udziału). Współwłaścicielka nieruchomości odliczała odsetki od kredytu hipotecznego w
    Holandii. Pani nie korzystała z żadnych przywilejów z tytułu posiadania ww. nieruchomości.
    W 2019 roku wg Pani oceny była Pani rezydentką Holandii. Osiągała Pani przychody z
    tytułu umowy o pracę – praca fizyczna oraz zasiłek dla bezrobotnych od 7 maja 2019 r. do
    21 października 2019 r. W roku 2019 nie osiągnęła Pani żadnych przychodów w Polsce.
    Nadal przebywała Pani w Holandii, gdzie toczyło się Pani życie osobiste i gdzie był Pani
    ośrodek życiowy. Nie zdecydowała Pani wówczas o swoim docelowym na najbliższe lata
    ośrodku życiowym, jednak z uwagi na chorobę najbliższej Pani osoby w Polsce, tj. (...), w
    lipcu 2019, a dokładnie 15 lipca 2019 r., zdecydowała się Pani na krótki przyjazd do Polski.
    Wcześniej, tj. 8 lipca 2019 r., poprosiła Pani holenderski urząd pracy o możliwość
    poszukiwania pracy w Polsce z zachowaniem prawa do zasiłku holenderskiego. Pani
    prośba została rozpatrzona pozytywnie. W związku z tym 22 lipca 2019 r. zarejestrowała
    się Pani w Urzędzie Pracy w Polsce. Holenderski zasiłek dla bezrobotnych przysługiwał
    Pani do 21 października 2019 r. – to rozumie Pani jako „transfer”, nie wiązało się to z
    jakimkolwiek prawami i obowiązkami w Holandii, jedynie ze statusem osoby bezrobotnej.
    Chociaż na tamten moment nie wiedziała Pani, jak długo Pani pobyt w Polsce będzie trwał.
    W Polsce nie pobierała Pani żadnych świadczeń w związku z brakiem zatrudnienia.
    W okresie od 22 lipca 2019 r. do 31 sierpnia 2019 r. była Pani w Polsce, przy babci.
    Następnego dnia udała się Pani do Holandii w celu sfinalizowania sprzedaży
    nieruchomości (1-21 września 2019 r.). Stałe lokum miała Pani zapewnione u przyjaciela w
    Holandii, z którym prowadziła wspólne gospodarstwo domowe, tj. wspólne rozliczenia
    zakupów, wspólne gotowanie, wspólne opłaty itd.
    3 września 2019 roku sprzedała Pani swój udział (1/2) w mieszkaniu. Uzyskała Pani (...)
    euro z tego tytułu. Ze względu na obowiązujące przepisy w Holandii dochód uzyskany z tej
    sprzedaży nie podlegał opodatkowaniu w Holandii, ani też nie został wykazany w zeznaniu
    podatkowym w Polsce ze względu na rezydencję w Holandii.

    Wróciła Pani do Polski 22 września 2019 r. i tymczasowo zamieszkała z babcią. W Polsce
    na tamten moment nie miała Pani stałego miejsca zamieszkania. W Polsce posiada Pani
    rodzinę, tj. ojca, matkę i rodzeństwo.
    Ostatecznie 29 października 2019 roku wyrejestrowała się Pani z Urzędu Pracy w Polsce i
    wróciła do Holandii. Zamieszkała Pani u przyjaciela, poszukiwała pracy na miejscu w
    Holandii. W 2020 roku po uzyskaniu opinii księgowej (zarejestrowanie w Urzędzie Pracy w
    Polsce) złożyła Pani PIT-36 za 2019 rok w Polsce.
    Reasumując, w Holandii miała Pani ośrodek życiowy ponad 183 dni.

## Pytanie

Czy uzyskany przez Panią przychód ze sprzedaży 1/2 udziału w nieruchomości położonej w
    Holandii, dokonanej we wrześniu 2019 r., podlegał opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych w Polsce?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie (posiada Pani obywatelsko polskie) przychód ten nie powinien podlegać
    opodatkowaniu w Polsce, ponieważ przez większą część 2019 roku przebywała i
    pracowała Pani w Holandii, a więc nie posiadała w tym okresie miejsca zamieszkania w
    rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o PIT. Dopiero od sierpnia 2019 roku Pani centrum
    interesów życiowych zostało przeniesione do Polski, co nie przesądza jeszcze o pełnym
    obowiązku podatkowym za cały rok podatkowy. Ponadto nieruchomość znajdowała się
    poza granicami Polski, a zatem powstaje wątpliwość, czy przychód z jej zbycia powinien
    być wykazany i opodatkowany w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Według art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba

    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w
    sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania,
    kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii
    osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski
    centrum interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej
    osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    W myśl art. 3 ust. 2b ustawy:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
        1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
        2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
        3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
        4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
        5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
        6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu

        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z
        tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu
        praw i obowiązków lub tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości
        aktywów takiej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, funduszu inwestycyjnego,
        instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub
        pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
        7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych
        lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
        organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
        siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od
        miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
        8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    W świetle art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym
    przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    W przedmiotowym stanie faktycznym zastosowanie znajdzie Konwencja między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, z 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 216 poz. 2120).
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Konwencji:
      W rozumieniu niniejszej konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem
      tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania,
      miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze
      i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny.
      Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym
      Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. Konwencji:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w
      obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w
        tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym
        zwykle przebywa;
        c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem;

        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w
        drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Z powyższego wynika, że ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie
    ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Innymi słowy, od miejsca zamieszkania zależy,
    czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są tylko tacy podatnicy, którzy w
    Polsce mają miejsce zamieszkania. W takiej sytuacji podlegają oni obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce
    położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik ma miejsce zamieszkania za
    granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w
    danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Z opisu zdarzenia wynika, że w Holandii osiągała Pani przychody z tytułu umowy o pracę
    oraz zasiłek dla bezrobotnych. W roku 2019 nie osiągnęła Pani żadnych przychodów w
    Polsce. Nadal przebywała Pani w Holandii, gdzie toczyło się Pani życie osobiste i gdzie był
    Pani ośrodek życiowy. Z uwagi na chorobę (...) w 2019 r. zdecydowała się Pani na krótki
    przyjazd do Polski. Wróciła Pani do Holandii w celu sfinalizowania sprzedaży
    nieruchomości (1-21 września 2019 r.). 3 września 2019 roku sprzedała Pani swój udział w
    mieszkaniu i wróciła Pani do Polski 22 września 2019 r. i tymczasowo zamieszkała z
    babcią. W Polsce na tamten moment nie miała Pani stałego miejsca zamieszkania.
    Ostatecznie 29 października 2019 roku wróciła Pani do Holandii.
    Wobec powyższego, w momencie dokonania sprzedaży nieruchomości nie posiadała Pani
    miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.
    Mając na uwadze przedstawione informacje – w szczególności, że w 2019 r. przyjechała
    Pani do Polski jedynie ze względu na chorobę (...) – skoro na dzień sprzedaży udziału w
    mieszkaniu położonym w Holandii nie posiadała Pani miejsca zamieszkania w Polsce, to
    od dochodu z tego odpłatnego zbycia nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.