Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-1059/13/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-01-14
Teza: dot. sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów przy sprzedaży samochodu osobowego o wartości początkowej przekraczającej 20.000 euro, stanowiącego środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; samochód-samochód osobowy; sprzedaż; wartość-wartość początkowa; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 14 października 2013 r. (data wpływu do tut. Biura 18 października 2013 r.), uzupełnionym 24 grudnia 2013 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży samochodu osobowego o wartości początkowej przekraczającej 20.000 euro, stanowiącego środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej:

*   niezamortyzowanej wartości początkowej ww. środka trwałego – **jest prawidłowe,**
*   dokonanej uprzednio części odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tego środka trwałego, która nie stanowiła kosztów uzyskania przychodów, z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 października 2013 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży samochodu osobowego o wartości początkowej przekraczającej 20.000 euro, stanowiącego środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 13 grudnia 2013 r. Znak: IBPBI/1/415-1059/13/AP, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 24 grudnia 2013 r.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca zamierza sprzedać samochód osobowy wprowadzony do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej, którego wartość początkowa przekroczyła

równowartość 20.000 euro. Samochód nie został w całości zamortyzowany, a ponadto w trakcie jego użytkowania do kosztów uzyskania przychodów nie były zaliczone odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej przekraczającej równowartość 20.000 euro.

W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 20 grudnia 2013 r., wskazano, że:

*   Wnioskodawca prowadzi jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą, a uzyskane z tej działalności dochody opodatkowuje tzw. podatkiem liniowym,
*   samochód został nabyty w salonie samochodowym na podstawie faktury VAT, a należność zapłacono przelewem.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy przy sprzedaży samochodu osobowego niezamortyzowaną wartość środka trwałego w całości należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, w sytuacji gdy wartość początkowa środka trwałego (samochodu) przekroczyła równowartość 20.000 euro?
2.  Czy przy sprzedaży ww. samochodu odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej przewyższającej równowartość 20.000 euro można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy sprzedaży samochodu osobowego niezamortyzowaną wartość środka trwałego w całości należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Przy sprzedaży ww. samochodu również odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej przewyższającej równowartość 20.000 euro można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są natomiast odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 23 ustawy podatkowej oraz gdy wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów). Przepis ten konstytuuje zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatników musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Związek ten może być natomiast bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu oraz wydatki związane z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa. Jednocześnie, zgodnie z przytoczonym przepisem, wydatki wymienione przez ustawodawcę w art. 23, nawet jeżeli zostały poniesione w sposób celowy, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu nie przewyższającej równowartości 20.000 euro.

Natomiast stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż grunty lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Z powyżej powołanych przepisów wynika, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera pewne ograniczenia dotyczące możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych naliczanych od wartości początkowej samochodów osobowych o większej wartości tj. takich, których wartość początkowa przewyższa równowartość 20.000 euro. Tak więc nie są kosztem podatkowym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro, przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłoszonego przez NBP z dnia przekazania samochodu do używania (art. 23 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy). Jednakże wartość odpisów amortyzacyjnych, także tych niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, należy uwzględniać podczas ustalania dochodu ze sprzedaży środka trwałego.

Przy sprzedaży środka trwałego kosztem uzyskania przychodu jest bowiem różnica między wartością początkową środka trwałego, a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy) – tzw. niezamortyzowana wartość środka trwałego. Na sumę odpisów amortyzacyjnych składają się odpisy amortyzacyjne zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, jak i te niestanowiące kosztów podatkowych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Stosownie do treści tego przepisu, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Z przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierza sprzedać samochód osobowy, który stanowi środek trwały w tej działalności. Samochód ten został zakupiony w salonie samochodowym za cenę określoną w fakturze VAT. Wartość początkowa ww. samochodu przewyższa równowartość 20.000 euro, z tej też przyczyny do kosztów uzyskania przychodów zaliczane są odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej nie przekraczającej równowartości kwoty 20.000 euro.

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy oraz opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że w przypadku zbycia przedmiotowego samochodu osobowego w okresie prowadzenia działalności gospodarczej, kosztem uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy będzie wartość początkowa tego samochodu pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne (zarówno stanowiące, jak i nie stanowiące kosztu uzyskania przychodu).

Natomiast dochód ze sprzedaży tego samochodu Wnioskodawca będzie zobowiązany ustalić w oparciu o art. 24 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, zgodnie z którym dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b), a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości.

Zatem przychód uzyskany ze sprzedaży tego samochodu, zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, Wnioskodawca będzie mógł pomniejszyć o koszty jego nabycia, skorygowane o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych, które obejmują również te odpisy, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej (co w istocie odpowiada nieumorzonej wartości środka trwałego). Jednakże owe odpisy amortyzacyjne, które jak wskazano powyżej będą miały wpływ na sposób ustalenia niezamortyzowanej wartości środka trwałego (a tym samym wysokość kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia środka trwałego) – nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów z tego tytułu.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży samochodu osobowego o wartości początkowej przekraczającej 20.000 euro, stanowiącego środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej:

*   niezamortyzowanej wartości początkowej ww. środka trwałego – jest prawidłowe,
*   dokonanej uprzednio części odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tego środka trwałego, która nie stanowiła kosztów uzyskania przychodów, z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.