Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.44.2025.2.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków na
prace adaptacyjne fit; out.
Słowa kluczowe: adaptacja
koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
najem
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    ustalenia, czy Wnioskodawca może uznać zwrócone wydatki na prace Fit-out za koszty
    uzyskania przychodu inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodem oraz zaliczać je
    do kosztów proporcjonalnie do okresu trwania umowy najmu z danym Najemcą.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 4 marca 2025 r. (wpływ do organu 4 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową. Zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym
    Rejestrze Sądowym jednym z przedmiotów działalności Spółki jest m. in. wynajem
    nieruchomości.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka wynajmuje powierzchne komercyjne.
    Najemcami co do zasady są podmioty gospodarcze prowadzące działalność gospodarczą
    [dalej: Najemcy].
    Spółka oraz Najemcy nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów Ustawy o
    CIT.
    Z uwagi na uwarunkowania rynku wynajmu nieruchomości komercyjnych, tj. znaczną
    konkurencję oraz podaż powierzchni pod wynajem przewyższającą popyt, Spółka
    podejmuje czynności mające na celu uzyskanie przychodów w postaci czynszów najmu,
    aktywnie działając w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła tych przychodów.
    W związku z powyższym, w celu pozyskania nowych najemców lub nakłonienia obecnych
    Najemców do przedłużenia umów najmu, Wnioskodawca proponuje różnego rodzaju
    zachęty oraz udogodnienia, które przyczyniają się do zwiększenia atrakcyjności i
    konkurencyjności oferty Spółki, a także pozwalają na dostosowanie się do standardów
    rynkowych.
    Umowa najmu zawierana jest z Najemcą na czas określony, np. 5 lat, zwykle z możliwością
    przedłużenia na kolejne okresy. Jedną z oferowanych przez Wnioskodawcę form
    udogodnień jest przystosowanie wynajmowanej powierzchni komercyjnej do
    specyficznych potrzeb danego Najemcy. Na podstawie ustaleń pomiędzy Wynajmującym
    oraz Najemcą, w odniesieniu do powierzchni lokalu będącego przedmiotem najmu [dalej:
    Lokal], przyjmowana jest określona koncepcja wykończenia Lokalu, a także stopień i
    jakość tego wykończenia. W celu dostosowania Lokalu do potrzeb prowadzonej przez
    Najemcę działalności, zdarza się, że to Najemca ponosi nakłady na prace aranżacyjne w
    Lokalu, m.in. witrynę, prace dekoracyjne, instalacje oświetleniowe, czy wentylacyjne [dalej:
    prace Fit-out]. Umowa może obejmować postanowienia, zgodnie z którymi Wynajmujący
    zwraca Najemcy całość lub część kosztów prac Fit-out, poniesionych przez Najemcę na
    dostosowanie Lokalu. Zwrot kwoty za przeprowadzone prace Fit-out dokonywany jest
    przez Wynajmującego przelewem na rachunek bankowy Najemcy, na podstawie
    prawidłowo wystawionej przez Najemcę faktury VAT. Warunkiem dokonania zwrotu jest
    faktyczne wykonanie prac Fit-out w Lokalu. Jednocześnie Wynajmujący nabywa od
    Najemcy prawo do rozporządzania nakładami na prace aranżacyjne w Lokalu.

    Wnioskodawca pragnie ustalić kwestię traktowania zwrotu kosztów za przeprowadzone
    przez Najemcę prace Fit-out na gruncie ustawy o CIT. W szczególności, czy takie rozliczenie
    może zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów Wynajmującego
    oraz w którym momencie.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego
    Powierzchnie komercyjne będące przedmiotem najmu, na których wykonywane są prace
    aranżacyjne są współwłasnością Spółki.
    Na pytanie czy wynajmowane powierzchnie komercyjne, w których przeprowadzone
    zostały prace aranżacyjne zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych (tj. są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do
    użytkowania, a przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok), wykorzystywane są
    przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez Niego działalnością
    gospodarczą i na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.o podatku
    dochodowym od osób prawnych tj. (Dz. U. z 2023 r., poz. 2805, dalej „updop”) podlegają
    amortyzacji?
    Odpowiedzieli Państwo: Tak, wynajmowane Lokale / powierzchnie komercyjne (w których
    przeprowadzone zostały prace aranżacyjne) zostały wprowadzone do ewidencji środków
    trwałych, są wykorzystywane przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą (najem komercyjny) i podlegają amortyzacji.
    Wydatki poniesione na prace Fit-out, tj. prace wykończeniowe i adaptacyjne w Lokalach
    dotyczą całej umowy (wiążą się z okresem jej trwania).
    Wydatki poniesione na ww. prace są związane z czasem trwania umów najmu poprzez
    wykorzystywanie przez Najemcę efektów tych prac w trakcie trwania całego okresu
    umowy najmu Lokalu.
    Przykłady wykonanych prac przez Najemców w Lokalach: wykonanie i montaż witryny i
    rolety, wykonanie posadzki, wykonanie instalacji wentylacyjno-klimatyzacyjnej, wykonanie
    oświetlenia i oświetlenia dekoracyjnego, instalacja techniczna i alarmowa, grafika i logo.
    Wymienione prace dostosowane są do potrzeb konkretnego Najemcy i w przypadku
    zmiany podmiotu najemcy w Lokalu, podlegają one całkowitemu lub częściowemu
    demontażowi.
    W zdecydowanej większości przypadków wydatki poniesione na poszczególne prace
    adaptacyjne przekraczają w roku podatkowym 10 000 zł.
    Przeprowadzone Prace Fit-out nie powiększają wartości początkowej wynajmowanych
    powierzchni komercyjnych. Prace Fit-out mają charakter remontowy lub też stanowią
    zespół prac mających na celu osiągnięcie funkcjonalności powierzchni budynku
    stanowiącej wartość dla konkretnego Najemcy.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może uznać zwrócone wydatki na prace Fit-out za koszty uzyskania
    przychodu inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodem oraz zaliczać je do
    kosztów proporcjonalnie do okresu trwania umowy najmu z danym Najemcą?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane w stanie faktycznym wydatki na prace Fit-out nie
    stanowią składników majątku podlegających amortyzacji i jako inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodem powinny być zaliczane do kosztów uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do okresu trwania umowy najmu z danym Najemcą.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 4 Ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym potrącalne są w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie

    poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są
    wydatki, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4d oraz 4e Ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów,
    inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich
    poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
    stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą. Zatem koszty pośrednie stanowić będą wydatki, których nie da się wprost
    przypisać do konkretnych przychodów, są one jednak gospodarczo uzasadnione i
    prowadzą do osiągnięcia przychodów.
    W art. 15 ust. 6, wskazano z kolei, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16.
    W ocenie Wnioskodawcy, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy wydatki na prace Fit-
    out stanowią koszty uzyskania przychodów w sposób bezpośredni czy też poprzez odpisy
    amortyzacyjne.
    W myśl art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku
    przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową
    tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich
    ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
    których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
    ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
    rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000
    zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia
    przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania,
    zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków
    trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Zgodnie z powyższą definicją, do ulepszenia dochodzi w szczególności, gdy wydatek
    powoduje wzrost wartości użytkowej. Ten element ma decydujące znaczenie dla
    stwierdzenia, że prace Fit-out nie wiążą się z ulepszeniami. Jak bowiem wskazano w opisie
    stanu faktycznego, prace Fit-out obejmują wydatki na elementy, które są użytkowane
    przez jednego Najemcę w okresie zawartej przez niego umowy najmu. Z uwagi na swoją
    specyfikę podlegają one likwidacji lub remontowi po zakończeniu umowy najmu. W
    konsekwencji, Wnioskodawca przyjmuje, że prace Fit-out nie wiążą się ze wzrostem
    wartości użytkowej budynku.
    W ocenie Wnioskodawcy, prace Fit-out mają charakter remontowy lub też stanowią zespół
    prac mających na celu osiągnięcie funkcjonalności powierzchni budynku stanowiącej
    wartość dla konkretnego najemcy. W tym ostatnim kontekście trudno mówić o wzroście
    wartości użytkowej budynku, skoro dane prace Fit-out są dedykowane konkretnemu
    Najemcy i tylko dla niego stanowią wartość użytkową.
    W odniesieniu do remontu warto wskazać, że pojęcie to nie jest zdefiniowane w ustawach
    o podatkach dochodowych. W praktyce powszechnie przyjmuje się, że remont stanowi
    przywrócenie wartości użytkowej, rodzaj naprawy, w tym wymiana zużytych części.
    Oznacza to, że kluczowym elementem remontu jest brak zwiększenia wartości użytkowej
    środka trwałego, a co najwyżej przywrócenie jego wcześniejszej wartości użytkowej. W
    rezultacie wydatki na remont nie zwiększają wartości początkowych środków trwałych, a
    są bezpośrednio odnoszone do kosztów uzyskania przychodów.
    Podsumowując, niezależnie od tego, czy prace Fit-out będą mieścić się w powszechnie
    przyjmowanej definicji remontu, czy też będą poza nią wykraczać jako zespół prac
    mających na celu osiągnięcie funkcjonalności powierzchni budynku stanowiącej wartość
    dla konkretnego Najemcy, to nie ulega wątpliwości, że nie będą one spełniać definicji

    ulepszenia z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, z uwagi na niespełnienie przesłanki wzrostu
    wartości użytkowej.
    Wydatki na prace Fit-out nie stanowią kosztu uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne również z tego powodu, że nie wiążą się z powstaniem nowych środków
    trwałych. Wykończenia podłóg i ścian, montaż ścianek działowych, wykonanie floorboxów,
    mebli w zabudowie (innych niż ruchomych), czy montaż niektórych elementów sieci i
    instalacji nie spełniają definicji środka trwałego z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT. Niezależnie,
    Wnioskodawca rozróżnia wydatki, które wiążą się z powstaniem samodzielnych środków
    trwałych.
    W świetle powyższego, wydatki na prace Fit-out jako ponoszone w celu osiągania
    przychodów z najmu powierzchni Lokali (bez poniesienia tych wydatków Wnioskodawca
    nie mógłby zawrzeć korzystnych umów najmu) stanowią koszty uzyskania przychodów w
    sposób bezpośredni.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatki na prace Fit-out nie stanowią kosztów uzyskania
    przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, ponieważ nie można ich
    bezpośrednio powiązać z osiąganymi przychodami. W konsekwencji, stanowią one tzw.
    koszty pośrednie (koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami), o których mowa
    w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dla celów określenia momentu poniesienia tych
    kosztów zastosowanie będzie miała zasada określona w zdaniu drugim art. 15 ust. 4d
    ustawy o CIT, która stanowi lex specialis w stosunku do zasady wskazanej w zdaniu
    pierwszym tego przepisu. Mając na uwadze, że prace Fit-out są dedykowane konkretnemu
    Najemcy, to Wnioskodawca jest w stanie wskazać jakiego okresu (na ogół kilkuletniego)
    dotyczą te wydatki. Okres ten pokrywa się z okresem, na jaki zawarto daną umowę najmu.
    Jednocześnie, charakter tych wydatków sprawia, że nie można przypisać konkretnych
    kwot dotyczących danego roku podatkowego. W rezultacie zastosowanie ma zasada,
    zgodnie z którą wydatki te stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do
    długości okresu, którego dotyczą. A więc przykładowo, w przypadku umowy najmu
    zawartej na 5 lat, Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów w jednym roku podatkowym kwoty wydatków odpowiadającej jednej piątej
    wydatków na dane prace Fit-out.
    Powyższy wniosek potwierdza orzeczenie z dnia 3 września 2024 r. potwierdza wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjny (sygn. II FSK 1486/21), w którym to potwierdzono
    możliwości rozliczania prac aranżacyjnych (tzw. „fit-out”) w kosztach podatkowych
    proporcjonalnie do długości trwania umowy najmu.
    Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, ze wydatki na prace Fit-out stanowią
    koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, o
    których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, proporcjonalnie do długości okresu
    obowiązywania danej umowy najmu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy

    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonują podziału kosztów
    na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w

    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu
    jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca
    zróżnicował zasady ich potrącalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 4 updop,
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d updop,
      koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
      są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą
    Jak stanowi art. 15 ust. 4e updop,
      za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 updop,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały
    wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c updop.
    W świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 updop,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia;
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 48 updop,

      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
      wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub
      wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
      podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie;
    Stosownie do art. 16a ust. 1 updop,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe będą podlegały amortyzacji po
    spełnieniu następujących warunków:
        zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
        stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej
        podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo
        własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie
        umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 updop,
        są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie
        określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
        składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
        pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
        technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji
        i pozwoleń na użytkowanie,
        przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – o tym, jak długo będzie
        używany dany składnik decyduje sam podatnik,
        są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez
        niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy
        najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,
        nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c updop.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 ww. ustawy:
      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16d ust. 2 ww. ustawy:

      składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
      uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o
      których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:
      podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    W świetle art. 16h ust. 1 pkt 1 updop,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje sięod wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów;
    W art. 16g updop zostały wskazane zasady ustalania wartości początkowej składników
    majątku trwałego stanowiące podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
      w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia;
    Zgodnie z art. 16g ust. 3 ww. ustawy:
      za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 updop,
      za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć

      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących
    załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W myśl art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:
      jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w
      tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia ulepszenia.
    Biorąc jednakże pod uwagę linię orzeczniczą w tym zakresie stwierdzić należy, że
    ulepszeniem jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość
    techniczną, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym
    celu niż pierwotne jego przeznaczenie lub nadanie temu składnikowi nowych cech
    użytkowych, wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego lub
    obniżce kosztów eksploatacji. Efektem ulepszenia środka trwałego ma być zwiększenie
    jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do
    używania, wyrażające się wydłużeniem okresu jego używania. O tym, czy poniesione
    nakłady stanowią wydatki bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy
    też uznane zostaną za nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą zaliczane do kosztów
    uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne - zgodnie z obowiązującymi w tym
    zakresie przepisami - decyduje zakres przeprowadzonych robót. Środki trwałe uważa się
    za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
    rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10.000
    zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia
    przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania,
    zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków
    trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych - jest więc:
        przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi
        jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub
        technicznych,
        rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten
        środek trwały,

        rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
        odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
        adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
        danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których
        został zbudowany lub użytkowany,
        modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    O tym, czy wydatki stanowić powinny koszt poprzez odpisy amortyzacyjne decyduje
    wobec tego związek kosztu z realizowanym przedsięwzięciem inwestycyjnym. Do kosztów
    wytworzenia środków trwałych zalicza się koszty, które mają wpływ na wartość
    początkową danego składnika majątku i dają się zaliczyć do wartości wytworzonego
    środka trwałego, to znaczy związane są bezpośrednio z realizacją inwestycji. Są to bowiem
    wydatki pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem, a zatem są elementem ich
    kosztu wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi element wartości początkowej, od której
    dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.
    Z opisu stanu faktycznego przedstawionych we wniosku wynika, że wynajmują Państwo
    powierzchne komercyjne. Najemcami co do zasady są podmioty gospodarcze prowadzące
    działalność gospodarczą. W celu pozyskania nowych najemców lub nakłonienia obecnych
    Najemców do przedłużenia umów najmu, proponują Państwo różnego rodzaju zachęty
    oraz udogodnienia, które przyczyniają się do zwiększenia atrakcyjności i konkurencyjności
    oferty Spółki, a także pozwalają na dostosowanie się do standardów rynkowych.
    Jedną z oferowanych przez Spółkę form udogodnień jest przystosowanie wynajmowanej
    powierzchni komercyjnej do specyficznych potrzeb danego Najemcy. Na podstawie
    ustaleń pomiędzy Wynajmującym oraz Najemcą, w odniesieniu do powierzchni lokalu
    będącego przedmiotem najmu, przyjmowana jest określona koncepcja wykończenia
    Lokalu, a także stopień i jakość tego wykończenia. W celu dostosowania Lokalu do potrzeb
    prowadzonej przez Najemcę działalności, zdarza się, że to Najemca ponosi nakłady na
    prace aranżacyjne w Lokalu, m.in. witrynę, prace dekoracyjne, instalacje oświetleniowe,
    czy wentylacyjne. Umowa może obejmować postanowienia, zgodnie z którymi
    Wynajmujący zwraca Najemcy całość lub część kosztów prac Fit-out, poniesionych przez
    Najemcę na dostosowanie Lokalu. Zwrot kwoty za przeprowadzone prace Fit-out
    dokonywany jest przez Wynajmującego przelewem na rachunek bankowy Najemcy, na
    podstawie prawidłowo wystawionej przez Najemcę faktury VAT. Warunkiem dokonania
    zwrotu jest faktyczne wykonanie prac Fit-out w Lokalu. Jednocześnie Wynajmujący nabywa
    od Najemcy prawo do rozporządzania nakładami na prace aranżacyjne w Lokalu.
    Jak Państwo wskazali w uzupełnieniu stanu faktycznego powierzchnie komercyjne będące
    przedmiotem najmu, na których wykonywane są prace aranżacyjne są współwłasnością
    Spółki. Wynajmowane Lokale / powierzchnie komercyjne (w których przeprowadzone
    zostały prace aranżacyjne) zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, są
    wykorzystywane przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą (najem komercyjny) i podlegają amortyzacji. Wydatki poniesione na prace Fit-
    out, tj. prace wykończeniowe i adaptacyjne w Lokalach dotyczą całej umowy (wiążą się z
    okresem jej trwania). Wydatki poniesione na ww. prace są związane z czasem trwania
    umów najmu poprzez wykorzystywanie przez Najemcę efektów tych prac w trakcie
    trwania całego okresu umowy najmu Lokalu.
    Przykłady wykonanych prac przez Najemców w Lokalach:
        wykonanie i montaż witryny i rolety,
        wykonanie posadzki,
        wykonanie instalacji wentylacyjno-klimatyzacyjnej,
        wykonanie oświetlenia i oświetlenia dekoracyjnego,

        instalacja techniczna i alarmowa, grafika i logo.
    Wymienione prace dostosowane są do potrzeb konkretnego Najemcy i w przypadku
    zmiany podmiotu najemcy w Lokalu, podlegają one całkowitemu lub częściowemu
    demontażowi. W zdecydowanej większości przypadków wydatki poniesione na
    poszczególne prace adaptacyjne przekraczają w roku podatkowym 10 000 zł.
    Przeprowadzone Prace Fit-out nie powiększają wartości początkowej wynajmowanych
    powierzchni komercyjnych. Prace Fit-out mają charakter remontowy lub też stanowią
    zespół prac mających na celu osiągnięcie funkcjonalności powierzchni budynku
    stanowiącej wartość dla konkretnego Najemcy.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących możliwości uznania zwróconych
    wydatków na prace Fit-out za koszty uzyskania przychodu inne niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodem rozliczne proporcjonalnie do okresu trwania umowy najmu z
    danym Najemcą należy mieć na uwadze, że w związku z tym, że wydatki o których mowa
    nie stanowią wydatków na ulepszenie środka trwałego (budynku) zwiększających jego
    wartość początkową, o których mowa w art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych, ani nie stanowią wydatków na składniki majątkowe, które stanowią
    środki trwałe, powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu jako tzw. koszty
    pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami), o których mowa w art. 15 ust.
    4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ww. wydatki na przeprowadzone
    prace Fit-out przełożą się na osiąganie przychodów z najmu, natomiast nie można ich
    przypisać w sposób bezpośredni do uzyskanego konkretnego przychodu. W konsekwencji
    koszty te powinny zostać rozliczone na zasadach wynikających z art. 15 ust. 4e oraz z ust
    4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zauważyć należy, że przepisy wskazują, iż - co do zasady - koszty pośrednie potrąca się w
    roku poniesienia. W przypadku, gdy dotyczą one okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je
    proporcjonalnie. Jak wskazano we wniosku: prace Fit-out są wykonywane na podstawie
    ustaleń pomiędzy Wynajmującym oraz Najemcą, przyjmowana jest określona koncepcja
    wykończenia lokalu, a także stopień i jakość jego wykończenia. Umowa może obejmować
    postanowienia, zgodnie z którymi Wynajmujący zwraca Najemcy całość lub część kosztów
    prac Fit-out, poniesionych przez Najemcę na dostosowanie Lokalu. Zatem skoro koszty te
    dotyczyć będą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie będzie możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to w takim przypadku będą stanowić
    koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego będą dotyczyć.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko, zgodnie z którym wydatki ponoszone przez
    Spółkę na realizację Prac Fit-out, stanowią koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT i
    należy je rozpoznać proporcjonalnie do długości okresu obowiązywania danej umowy
    najmu, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych

    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
      element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.