Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.376.2025.1.ZK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Warianty rozliczeń kosztów kwalifikowanych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty kwalifikowane
ulga-ulga badawczo-rozwojowa (B+R)
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Odliczenia od dochodu/podstawy
opodatkowania-Ulga na działalność badawczo-
rozwojową-Koszty kwalifikowane poniesione na
działalność badawczo-rozwojową
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18d-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18d-ust. 2-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18d-ust. 2-pkt 1a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo, pismem z 17 lipca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    X S.A. z siedzibą w Y. (dalej: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) należy do Grupy Kapitałowej X
    S.A.– jednej z wiodących grup (...).
    W zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka zajmuje się m.in. realizacją prac
    badawczo-rozwojowych, ukierunkowanych na rozwój innowacyjnych technologii i
    rozwiązań wykorzystywanych w branży (...) (dalej: „Działalność B+R”). W jej ramach, Spółka
    realizowała oraz będzie realizować projekty o charakterze badawczo-rozwojowym (dalej:
    „Projekty”), obejmujące tworzenie nowych oraz istotnie ulepszonych istniejących
    produktów, procesów i technologii. Celem tych działań, jest zwiększenie poziomu
    innowacyjności i konkurencyjności, a także usprawnienie wewnętrznych narzędzi i
    procesów wykorzystywanych przez pracowników Spółki.
    W ramach Działalności B+R, Spółka ponosi różnego rodzaju koszty, w tym wydatki, o
    których mowa w art. 18d ust. 2 oraz 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o
    CIT”). W szczególności, w celu realizacji Działalności B+R Spółka zatrudnia pracowników na
    podstawie umów o pracę oraz umów cywilnoprawnych (dalej: „Specjaliści B+R”). W
    związku z tym, Spółka ponosi na rzecz poszczególnych Specjalistów B+R koszty:
    - należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.,
    dalej: „ustawa o PIT”), oraz koszty sfinansowanych przez Spółkę składek z tytułu tych
    należności określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie
    ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 350 z późn. zm., dalej: „ustawa o
    SUS”), składki z tytułu powyższych należności, w części finansowanej przez Spółkę jako
    płatnika składek, tj.: składki na ubezpieczenie emerytalne, składki na ubezpieczenie
    rentowe, składki na ubezpieczenie wypadkowe, z wyłączeniem Funduszu Pracy oraz
    Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a także
    - należności z tytułów, o których mowa w art. 13 pkt 8 lit. a ustawy o PIT, oraz
    sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie o SUS,
    w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności
    badawczo-rozwojowej pozostaje w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi
    na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu;
    (dalej łącznie jako: „Koszty B+R”).
    W odniesieniu do Projektów, w ramach których Spółka poniosła, bądź ponosi Koszty B+R,
    przyjęto następujące podejście w zakresie ujmowania tych kosztów:
    1. W odniesieniu do części Projektów, Spółka ujmowała/ujmuje wydatki związane z
    zakończonymi Projektami jako koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, tj. odpisy od
    projektów zakończonych i wpisanych do rejestru wartości niematerialnych i prawnych
    (dalej: „WNiP”), a następnie amortyzowanych zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 3 ustawy o
    CIT), przy czym, Projekty te spełniają warunki, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3 lit.
    a-c ustawy o CIT (dalej: „Wariant 1”).
    2. W odniesieniu do części Projektów, Koszty B+R zostały już ujęte w księgach
    rachunkowych i podlegały amortyzacji dla celów rachunkowych (zostały przyjęte do
    użytkowania dla celów rachunkowych na podstawie dokumentów OT), ale nie zostały
    jeszcze rozpoznane w kosztach uzyskania przychodów. Spółka rozważa ich zaliczenie do
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT, tj.

    jednorazowo w roku podatkowym, w którym Projekty zostały zakończone (dalej:
    „Wariant 2”).
    3. W odniesieniu do części Projektów, Koszty B+R nie są jeszcze amortyzowane dla celów
    rachunkowych, (nie zostały przyjęte do użytkowania na podstawie dokumentów OT)
    oraz nie zostały jeszcze rozpoznane w kosztach uzyskania przychodów. Spółka rozważa
    ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4a pkt 2
    ustawy o CIT, tj. jednorazowo w roku podatkowym, w którym Projekty zostaną
    zakończone (dalej: „Wariant 3”).
    4. W odniesieniu do części Projektów, Koszty B+R są zaliczane do kosztów uzyskania
    przychodów w miesiącu, w którym zostały poniesione zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 1
    ustawy o CIT (dalej: „Wariant 4”).
    W związku z planowanym skorzystaniem z ulgi badawczo-rozwojowej, o której mowa w
    art. 18d–18e ustawy o CIT (dalej: „ulga B+R”), Spółka powzięła wątpliwość, czy w przypadku
    wyboru jednej z przewidzianych w art. 15 ust. 4a ustawy o CIT, metod rozpoznania
    kosztów prac rozwojowych jako kosztów uzyskania przychodów – tj.:
    • ujęcia w miesiącu poniesienia (art. 15 ust. 4a pkt 1),
    • metody jednorazowego ujęcia (art. 15 ust. 4a pkt 2) lub
    • metody amortyzacji (art. 15 ust. 4a pkt 3)
    – możliwe jest skorzystanie z odliczenia w ramach ulgi B+R, a jeżeli tak, to czy
    zastosowanie znajdzie intensywność odliczenia właściwa dla danego rodzaju kosztu w
    roku rozpoznania jako koszt uzyskania przychodów, obecnie (począwszy od 1 stycznia
    2022 r.) 200% dla Kosztów B+R, zgodnie z art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, niezależnie od
    roku poniesienia danego wydatku w ramach poszczególnych Wariantów 1-4.
    Końcowo, Spółka wskazuje, iż:
    • prowadzona przez Spółkę Działalność B+R nie stanowiła, nie stanowi i nie będzie
    stanowić badań podstawowych w rozumieniu art. 4a pkt 27 lit. a ustawy o CIT,
    • w ewidencji rachunkowej, o której mowa w art. 9 ust. 1b ustawy o CIT, Spółka
    wyodrębniła i/lub wyodrębni w przyszłości koszty Działalności B+R,
    • w przypadku, gdyby Spółka uzyskiwała przychody z zysków kapitałowych, w rozumieniu
    art. 7b ustawy o CIT i w latach następnych będzie uzyskiwać takie przychody, to
    odliczeń z tytułu ulgi B+R Spółka zamierza dokonywać tak, iż kwota odliczenia w danym
    roku podatkowym nie przekroczy kwoty dochodu uzyskanego przez Spółkę z
    przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych,
    • Spółka nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie specjalnej
    strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia lub decyzji o wsparciu, o której mowa w
    ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji,
    • Spółka zamierza odliczyć w ramach ulgi B+R Koszty B+R zgodnie z art. 18d ust. 5 i 5a
    ustawy o CIT,
    • Spółka nie posiadała i nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego, ani nie jest
    jednostką naukową,
    • w przypadku, gdy Spółka zaliczy do Kosztów B+R wydatki związane z wynagrodzeniem
    pracowników realizujących prace badawczo-rozwojowe, Spółka zastosuje proporcję
    wynikającą z art. 18d ust. 2a ustawy o CIT, w części w jakiej proporcja ta będzie zasadna.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym ponoszone przez
      niego Koszty B+R, rozliczone zgodnie z Wariantem 1, mogą zostać objęte ulgą B+R na
      podstawie art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, a przy ustalaniu wysokości odliczenia kosztów,
      o których mowa w art. 18d ust. 2a ustawy o CIT, prawidłowo postąpi przyjmując limity

      wynikające z art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, odrębnie dla każdego rodzaju kosztu
      wymienionego w ust. 2 pkt 1-4a, obowiązujące w roku zaliczenia ich do kosztów
      uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne od WNiP, bez względu na
      moment rozpoczęcia i czas trwania tych Projektów?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w przypadku
      Kosztów B+R rozliczonych zgodnie z Wariantem 2, Wnioskodawca będzie uprawniony
      do ich jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15
      ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT, w momencie zakończenia Projektu, a przy ustalaniu
      wysokości odliczenia tych kosztów w ramach ulgi B+R na podstawie art. 18d ust. 1
      ustawy o CIT, ma prawo zastosować limity wynikające z art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o
      CIT, odrębnie dla każdego rodzaju kosztu wymienionego w ust. 2 pkt 1-4a,
      obowiązujące w roku jego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, bez względu
      na moment rozpoczęcia i czas trwania tych Projektów?
    3. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w przypadku
      Kosztów B+R rozliczonych zgodnie z Wariantem 3, Wnioskodawca będzie uprawniony
      do ich jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w momencie
      zakończenia Projektu, zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT, a przy ustalaniu
      wysokości odliczenia tych kosztów w ramach ulgi B+R na podstawie art. 18d ust. 1
      ustawy o CIT, ma prawo zastosować limity wynikające z art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o
      CIT, odrębnie dla każdego rodzaju kosztu wymienionego w ust. 2 pkt 1-4a,
      obowiązujące w roku jego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, bez względu
      na moment rozpoczęcia i czas trwania tych Projektów?
    4. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w odniesieniu do
      Projektów, dla których ponoszone Koszty B+R rozliczane są zgodnie z Wariantem 4,
      Wnioskodawca jest uprawniony do objęcia tych kosztów ulgą B+R na podstawie art.
      18d ust. 1 ustawy o CIT, z zastosowaniem limitów odliczenia określonych w art. 18d
      ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT w roku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym
    ponoszone przez niego Koszty B+R, rozliczone zgodnie z Wariantem 1 mogą zostać
    objęte ulgą B+R na podstawie art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, a przy ustalaniu wysokości
    odliczenia kosztów, o których mowa w art. 18d ust. 2a ustawy o CIT, prawidłowo
    postąpi przyjmując limity wynikające z art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, odrębnie dla
    każdego rodzaju kosztu wymienionego w ust. 2 pkt 1-4a, obowiązujące w roku
    zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne od
    WNiP, bez względu na moment rozpoczęcia i czas trwania tych Projektów.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym,
    w przypadku Kosztów B+R rozliczonych zgodnie z Wariantem 2, Wnioskodawca będzie
    uprawniony do ich jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT w momencie zakończenia Projektu, a przy
    ustalaniu wysokości odliczenia tych kosztów w ramach ulgi B+R na podstawie art. 18d
    ust. 1 ustawy o CIT, ma prawo zastosować limity wynikające z art. 18d ust. 7 pkt 3
    ustawy o CIT, odrębnie dla każdego rodzaju kosztu w roku jego zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów, bez względu na moment rozpoczęcia i czas trwania tych
    Projektów.
    3. Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym,
    w przypadku Kosztów B+R rozliczonych zgodnie z Wariantem 3, Wnioskodawca będzie
    uprawniony do ich jednorazowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w
    momencie zakończenia Projektu, zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT, a przy
    ustalaniu wysokości odliczenia tych kosztów w ramach ulgi B+R na podstawie art. 18d

    ust. 1 ustawy o CIT, powinien zastosować limity wynikające z art. 18d ust. 7 pkt 3ustawy
    o CIT odrębnie dla każdego rodzaju kosztu w roku jego zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów, bez względu na moment rozpoczęcia i czas trwania tych Projektów.
    4. Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym Wnioskodawca,
    w odniesieniu do Projektów, dla których Koszty B+R rozliczane są zgodnie z Wariantem
    4, jest uprawniony do objęcia tych kosztów ulgą B+R na podstawie art. 18d ust. 1
    ustawy o CIT, oraz do zastosowania limitów odliczenia określonych w art. 18d ust. 7 pkt
    3 ustawy o CIT w roku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów.
    Przepisy dotyczące ulgi B+R
    Zgodnie z art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, działalność badawczo-rozwojowa oznacza
    działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w
    sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów
    wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    Zgodnie z brzmieniem przepisów art. 4a pkt 27 oraz 28 ustawy o CIT, badania naukowe
    definiowane w art. 4a pkt 27 ustawy o CIT, jako badania podstawowe i badania aplikacyjne
    należy rozumieć odpowiednio zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca
    2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 z późn. zm., dalej:
    „ustawa PSWiN”). W konsekwencji, na gruncie znowelizowanego art. 4a pkt 27 ustawy o
    CIT, badania naukowe to:
    a) badania podstawowe – rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
    przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
    obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne,
    b) badania aplikacyjne – rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz
    umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług
    lub wprowadzenie do nich znaczących ulepszeń.
    Z kolei w myśl art. 4a pkt 28 ustawy o CIT, znowelizowanego razem z art. 4a pkt 27 ustawy
    o CIT, prace rozwojowe oznaczają prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy
    PSWiN. Tym samym, prace rozwojowe na gruncie ustawy o CIT, oznaczają działalność
    obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie
    wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania,
    do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub
    nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe
    i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter
    ulepszeń.
    Zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z
    zysków kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18,
    koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane
    dalej „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym
    przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż
    przychody z zysków kapitałowych.
    Z kolei w myśl art. 18d ust. 2 ustawy o CIT, za koszty kwalifikowane uznaje się:
    1. poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1
      ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz
      sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie z
      dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w
      jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w
      ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu;
    1a. poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 13 pkt 8 lit.
      a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz
      sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie z

      dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w
      jakiej czas przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-
      rozwojowej pozostaje w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi na
      podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu;
    2. nabycie materiałów i surowców bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością
      badawczo-rozwojową;
    2a. nabycie niebędącego środkami trwałymi sprzętu specjalistycznego wykorzystywanego
      bezpośrednio w prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, w szczególności
      naczyń i przyborów laboratoryjnych oraz urządzeń pomiarowych;
    3. ekspertyzy, opinie, usługi doradcze i usługi równorzędne, świadczone lub wykonywane
      na podstawie umowy przez podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8
      ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, a także nabycie
      od takiego podmiotu wyników prowadzonych przez niego badań naukowych, na
      potrzeby działalności badawczo-rozwojowej;
    4. odpłatne korzystanie z aparatury naukowo-badawczej wykorzystywanej wyłącznie w
      prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, jeżeli to korzystanie nie wynika z
      umowy zawartej z podmiotem powiązanym z podatnikiem w rozumieniu art. 11a ust.
      1 pkt 4;
    4a. nabycie usługi wykorzystania aparatury naukowo-badawczej wyłącznie na potrzeby
      prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, jeżeli zakup usługi nie wynika z
      umowy zawartej z podmiotem powiązanym z podatnikiem w rozumieniu art. 11a ust.
      1 pkt 4;
    5. koszty uzyskania i utrzymania patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z
      rejestracji wzoru przemysłowego, poniesione na:
      a. przygotowanie dokumentacji zgłoszeniowej i dokonanie zgłoszenia do Urzędu
        Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej lub odpowiedniego zagranicznego organu,
        łącznie z kosztami wymaganych tłumaczeń na język obcy,
      b. prowadzenie postępowania przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej lub
        odpowiedni zagraniczny organ, poniesione od momentu zgłoszenia do tych
        organów, w szczególności opłaty urzędowe i koszty zastępstwa prawnego i
        procesowego,
      c. odparcie zarzutów niespełnienia warunków wymaganych do uzyskania patentu,
        prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji wzoru
        przemysłowego zarówno w postępowaniu zgłoszeniowym, jak i po jego
        zakończeniu, w szczególności koszty zastępstwa prawnego i procesowego,
        zarówno w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w odpowiednim
        zagranicznym organie,
      d. opłaty okresowe, opłaty za odnowienie, tłumaczenia oraz dokonywanie innych
        czynności koniecznych dla nadania lub utrzymania ważności patentu, prawa
        ochronnego na wzór użytkowy oraz prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, w
        szczególności koszty walidacji patentu europejskiego.
    Stosownie do art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, kwota kosztów kwalifikowanych nie może
    przekroczyć:
    1) w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w ust. 3a, jest mikroprzedsiębiorcą, małym
    lub średnim przedsiębiorcą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. –
    Prawo przedsiębiorców - 200% kosztów, o których mowa w ust. 2-3a;
    2) w przypadku pozostałych podatników, o których mowa w ust. 3a - 200% kosztów, o
    których mowa w ust. 2 pkt 1-4a i ust. 2a-3a, oraz 100% kosztów, o których mowa w ust.
    2 pkt 5;

    3) w przypadku pozostałych podatników - 100% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5,
    ust. 2a i 3, oraz 200% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 1a.
    Przy czym, przepis art. 18d ust. 3a ustawy o CIT, odnosi się do podatników posiadających
    status centrum badawczo-rozwojowego, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 30 maja
    2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2022 r. poz.
    2474).
    Natomiast, zgodnie z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, odliczenia dokonuje się w zeznaniu za
    rok podatkowy, w którym poniesiono koszty kwalifikowane. W przypadku gdy podatnik
    poniósł za rok podatkowy stratę albo wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty
    przysługujących mu odliczeń, odliczenia - odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej
    części - dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych
    następujących bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo
    skorzystać z odliczenia. Dokonując odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim,
    uwzględnia się kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1 ustawy o CIT.
    Stanowisko Wnioskodawcy
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku Kosztów B+R, które zostały zaliczone do wartości
    początkowej WNiP oraz są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 3 ustawy o CIT, Wnioskodawca jest uprawniony
    do zaliczenia tych kosztów do kosztów kwalifikowanych na potrzeby ulgi B+R na podstawie
    art. 18d ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    W świetle powyższego, powszechnie przyjmuje się aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    • wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika,
    • musi być definitywny, a więc bezzwrotny,
    • musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów,
    • musi zostać właściwie udokumentowany,
    • nie może być kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W zakresie momentu potrącalności kosztów, zastosowanie mają przepisy art. 15 ust. 4–4h
    ustawy o CIT. W szczególności, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia
    kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem m.in. art. 15 ust. 4a, uważa się dzień, na
    który koszt ten został ujęty w księgach rachunkowych, na podstawie faktury lub innego
    dowodu. Jednakże w przypadku kosztów prac rozwojowych, ustawodawca wprowadził
    szczególne zasady rozliczania, właśnie w art. 15 ust. 4a ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4a ustawy o CIT, podatnicy mogą zaliczać koszty prac rozwojowych
    do kosztów uzyskania przychodów według jednej z trzech metod:
    1) w miesiącu, w którym zostały poniesione albo począwszy od tego miesiąca w równych
    częściach w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy, albo
    2) jednorazowo w roku podatkowym, w którym zostały zakończone, albo

    3) poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 3 od wartości
    niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3.
    Ustawodawca nie wskazuje, że podatnik musi stosować jednolity sposób rozliczania
    wszystkich kosztów prac rozwojowych, co oznacza, że może on dowolnie - spośród form
    rozliczenia wskazanych w art. 15 ust. 4a ustawy o CIT - wybrać odpowiednią metodę
    zaliczenia kosztów prac rozwojowych do kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do
    każdego projektu z osobna.
    W przypadku wyboru metody rozliczenia kosztów prac rozwojowych poprzez odpisy
    amortyzacyjne, zastosowanie znajduje art. 18d ust. 2a ustawy o CIT, który umożliwia
    objęcie ulgą B+R odpisów amortyzacyjnych od WNiP w postaci kosztów prac rozwojowych
    zakończonych wynikiem pozytywnym. Warunkiem jest ustalenie proporcji, w jakiej w
    wartości początkowej tych składników majątku pozostają koszty kwalifikowane, o których
    mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1–4a oraz ust. 3a pkt 2 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16b ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, za WNiP mogą zostać uznane prace
    rozwojowe, jeżeli:
    a) produkt lub technologia wytwarzania są ściśle ustalone, a dotyczące ich koszty prac
    rozwojowych wiarygodnie określone, oraz
    b) techniczna przydatność produktu lub technologii została przez podatnika odpowiednio
    udokumentowana i na tej podstawie podatnik podjął decyzję o wytwarzaniu tych
    produktów lub stosowaniu technologii, oraz
    c) z dokumentacji dotyczącej prac rozwojowych wynika, że koszty prac rozwojowych
    zostaną pokryte spodziewanymi przychodami ze sprzedaży tych produktów lub
    zastosowania technologii.
    Spełnienie tych przesłanek jest warunkiem uznania nakładów poniesionych na prace
    rozwojowe za składnik majątku podlegający amortyzacji podatkowej.
    W związku z powyższym, odpisy amortyzacyjne od takich WNiP mogą zostać uznane za
    koszty kwalifikowane w ramach ulgi B+R, o ile spełnione są warunki wynikające z art. 16b
    ust. 2 pkt 3 lit. a-c ustawy o CIT.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, m.in.:
    • interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektora KIS”) z 6
    listopada 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.488.2023.1.AZ,
    • interpretacja Dyrektora KIS z 12 lutego 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.568.2019.1.APO,
    • interpretacja Dyrektora KIS z 6 maja 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.59.2022.1.IM.
    Zgodnie z art. 18d ust. 2a ustawy o CIT, w przypadku WNiP, w postaci kosztów prac
    rozwojowych, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, za koszty
    kwalifikowane uznaje się dokonywane od tego WNiP odpisy amortyzacyjne w proporcji, w
    jakiej w jej wartości początkowej pozostają koszty wymienione w art. 18d ust. 2 pkt 1–4a
    lub ust. 3a pkt 2 ustawy o CIT.
    W przypadku Kosztów B+R, które zostały skapitalizowane jako element wartości
    początkowej WNiP, a następnie rozliczane są podatkowo poprzez odpisy amortyzacyjne
    zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 3 ustawy o CIT, Spółka stoi na stanowisku, że proporcja, o
    której mowa w art. 18d ust. 2a ustawy o CIT, powinna uwzględniać intensywność
    odliczenia właściwą dla danego rodzaju kosztu, określoną w art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o
    CIT.
    Zgodnie z dyspozycją art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, kwota kosztów kwalifikowanych nie
    może przekroczyć:

    1) w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w ust. 3a, jest mikroprzedsiębiorcą, małym
    lub średnim przedsiębiorcą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. -
    Prawo przedsiębiorców - 200% kosztów, o których mowa w ust. 2-3a;
    2) w przypadku pozostałych podatników, o których mowa w ust. 3a-200% kosztów, o
    których mowa w ust. 2 pkt 1-4a i ust. 2a-3a, oraz 100% kosztów, o których mowa w ust.
    2 pkt 5;
    3) w przypadku pozostałych podatników - 100% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5,
    ust. 2a i 3, oraz 200% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 1a.
    Zgodnie z art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, intensywność odliczenia zależy od rodzaju kosztu
    kwalifikowanego oraz statusu podatnika, a nie od formy jego rozliczenia w kosztach
    uzyskania przychodów. Tym samym, brak jest podstaw do różnicowania prawa do
    zastosowania przewidzianej ustawowo intensywności (tj. odpowiednio 100% lub 200%) w
    zależności od tego, czy dany koszt został odliczony jednorazowo czy też w inny sposób.
    W związku z powyższym, Spółka uważa, że w przypadku gdy poniesione Koszty B+R zostały
    zaliczone do wartości początkowej WNiP oraz są rozliczane podatkowo poprzez odpisy
    amortyzacyjne zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 3 ustawy o CIT, prawidłowe będzie – dla celów
    obliczenia kosztów kwalifikowanych zgodnie z art. 18d ust. 2a ustawy o CIT – zastosowanie
    limitu określonego w art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, właściwego dla każdego rodzaju
    kosztu składającego się na wartość początkową WNiP, obowiązującego w roku
    podatkowym, w którym dokonywane są odpisy amortyzacyjne zaliczane do kosztów
    uzyskania przychodów, bez względu na moment rozpoczęcia i czas trwania tych prac
    rozwojowych.
    Spółka podkreśla, że taka wykładnia przepisów znajduje potwierdzenie w aktualnej
    praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, w tym w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora KIS z 6 listopada 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.488.2023.1.AZ, w której
    wskazano:
    „W związku z powyższym, Wnioskodawca uznaje, że prawidłowe jest stanowisko zgodnie z
    którym Wnioskodawca ponosząc koszty kwalifikowane (koszty osobowe w postaci
    wynagrodzeń dla osób zaangażowanych w działalność badawczo-rozwojową
    Wnioskodawcy) wskazane w art. 18d ust. 2 pkt 1 i 1a, które zalicza do kosztów uzyskania
    przychodów zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 4a pkt 3 uCIT (tj. poprzez odpisy
    amortyzacyjne wartości niematerialnych i prawnych), powinien tak wskazane koszty
    zaliczać do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem proporcji wskazanej w art.
    18d ust. 7 pkt 3 uCIT.”
    Analogiczne stanowisko zaprezentowano również w interpretacji Dyrektora KIS z 28 lipca
    2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.285.2023.2.ZK.
    Spółka zauważa również, że art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, nie zawiera żadnych przepisów
    wyłączających możliwość zastosowania właściwej intensywności odliczenia do kosztów
    kwalifikowanych ujętych w wartości początkowej WNiP i rozliczanych poprzez odpisy
    amortyzacyjne. Tym samym, jakakolwiek interpretacja wyłączająca prawo do
    zastosowania podwyższonego limitu do danej kategorii kosztów wyłącznie ze względu na
    sposób ich rozliczenia (tj. poprzez amortyzację zamiast ujęcia jednorazowego lub
    miesięcznego), byłaby sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu oraz zasadą równości
    podatników stosujących różne – prawnie dopuszczalne – metody ujmowania kosztów prac
    rozwojowych.
    Taka wykładnia byłaby również niezgodna z celem wprowadzenia przepisów o uldze B+R,
    którym było stworzenie równego i elastycznego systemu zachęt podatkowych dla
    podmiotów inwestujących w innowacje – niezależnie od przyjętej przez nich polityki
    księgowo-podatkowej w zakresie ujmowania wydatków na prace rozwojowe.

    W tym kontekście, w ocenie Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy,
    zgodnie z którym ponoszone przez niego Koszty B+R, rozliczone zgodnie z Wariantem 1
    mogą zostać objęte ulgą B+R na podstawie art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, a przy ustalaniu
    wysokości odliczenia kosztów, o których mowa w art. 18d ust. 2a ustawy o CIT,
    prawidłowo postąpi przyjmując limity wynikające z art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT,
    odrębnie dla każdego rodzaju kosztu wymienionego w ust. 2 pkt 1-4a, obowiązujące w
    roku zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne od
    WNiP, bez względu na moment rozpoczęcia i czas trwania tych Projektów.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    W świetle powyższego, powszechnie przyjmuje się aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    • wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika,
    • musi być definitywny, a więc bezzwrotny,
    • musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów,
    • musi zostać właściwie udokumentowany,
    • nie może być kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W zakresie momentu potrącalności kosztów, zastosowanie mają przepisy art. 15 ust. 4–4h
    ustawy o CIT. W szczególności, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia
    kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem m.in. art. 15 ust. 4a, uważa się dzień, na
    który koszt ten został ujęty w księgach rachunkowych, na podstawie faktury lub innego
    dowodu. Jednakże w przypadku kosztów prac rozwojowych, ustawodawca wprowadził
    szczególne zasady rozliczania, właśnie w art. 15 ust. 4a ustawy o CIT.
    Zgodnie z tym przepisem, koszty prac rozwojowych mogą być zaliczane do kosztów
    uzyskania przychodów:
    • w miesiącu, w którym zostały poniesione albo począwszy od tego miesiąca w równych
    częściach w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy, albo
    • jednorazowo w roku podatkowym, w którym zostały zakończone, albo
    • poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 3 od wartości
    niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3.
    Zastosowanie jednej z tych metod pozostaje do wyboru przez podatnika, co potwierdza
    zarówno literalna treść przepisu (sformułowanie „mogą”), jak i przytoczone poniżej
    jednolite stanowisko organów podatkowych. Brak jest przy tym jakichkolwiek ograniczeń
    w zakresie możliwości wyboru metody.
    W związku z tym, jeżeli Spółka poniosła koszty prac rozwojowych, ujęła je w ewidencji
    rachunkowej, ale nie zaliczyła ich jeszcze do kosztów uzyskania przychodów, to – w
    przypadku zakończenia tych prac rozwojowych – poniesione koszty może jednorazowo
    rozpoznać jako koszt uzyskania przychodu w dacie zakończenia Projektu, zgodnie z art. 15
    ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT.

    Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w interpretacji indywidualnej wydanej przez
    Dyrektora KIS dnia 21 września 2021 r. o sygn. 0111-KDIB1-3.4010.298.2021.1.PC.
    Natomiast, zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, podatnik osiągający przychody inne niż z
    zysków kapitałowych może odliczyć od podstawy opodatkowania koszty kwalifikowane
    poniesione na działalność badawczo-rozwojową, o ile spełnione są przesłanki wskazane w
    przepisach, w tym w szczególności warunek, że koszty te zostały uprzednio zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów oraz nie zostały podatnikowi zwrócone ani odliczone na
    podstawie innych przepisów. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w
    którym poniesiono koszty kwalifikowane – tj. w którym zostały one rozpoznane jako
    koszty uzyskania przychodów.
    W przypadku kosztów prac rozwojowych, ustawa przewiduje możliwość rozpoznania ich
    podatkowo na jeden z trzech sposobów wskazanych w art. 15 ust. 4a ustawy o CIT – m.in.
    jednorazowo w roku zakończenia prac rozwojowych. Przepis nie uzależnia prawa do
    skorzystania z ulgi B+R ani wysokości odliczenia od wybranej przez podatnika metody
    rozpoznania kosztów prac rozwojowych w kosztach uzyskania przychodów.
    Stosownie do art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, kwota kosztów kwalifikowanych nie może
    przekroczyć:
    1) w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w ust. 3a, jest mikroprzedsiębiorcą, małym
    lub średnim przedsiębiorcą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. -
    Prawo przedsiębiorców - 200% kosztów, o których mowa w ust. 2-3a;
    2) w przypadku pozostałych podatników, o których mowa w ust. 3a - 200% kosztów, o
    których mowa w ust. 2 pkt 1-4a i ust. 2a-3a, oraz 100% kosztów, o których mowa w ust.
    2 pkt 5;
    3) w przypadku pozostałych podatników - 100% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5,
    ust. 2a i oraz 200% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 1a.
    Zgodnie z art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, intensywność odliczenia zależy od rodzaju kosztu
    kwalifikowanego oraz statusu podatnika, a nie od formy jego rozliczenia w kosztach
    uzyskania przychodów. Tym samym, brak jest podstaw do różnicowania prawa do
    zastosowania przewidzianej ustawowo intensywności (tj. odpowiednio 100% lub 200%) w
    zależności od tego, czy dany koszt został odliczony jednorazowo czy też w inny sposób.
    Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w licznych interpretacjach indywidualnych
    Dyrektora KIS, m.in. w:
    • interpretacji indywidualnej z 14 maja 2024 r. o sygn. 0114-KDIP2-1.4010.155.2024.1.AZ,
    • interpretacji indywidualnej z 31 października 2022 r. o sygn. 0111-KDIB1-
    3.4010.759.2022.1.ZK.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko
    Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w przypadku Kosztów B+R rozliczonych zgodnie z
    Wariantem 2, Wnioskodawca będzie uprawniony do ich jednorazowego zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT w momencie
    zakończenia Projektu, a przy ustalaniu wysokości odliczenia tych kosztów w ramach ulgi
    B+R na podstawie art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, ma prawo zastosować limity wynikające z
    art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT odrębnie dla każdego rodzaju kosztu w roku jego
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, bez względu na moment rozpoczęcia i czas
    trwania tych Projektów.
    Ad. 3
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty poniesione w
    walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez

    Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia
    kosztu.
    W świetle powyższego, powszechnie przyjmuje się aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    • wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika,
    • musi być definitywny, a więc bezzwrotny,
    • musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów,
    • musi zostać właściwie udokumentowany,
    • nie może być kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W odniesieniu do momentu potrącalności kosztów, co do zasady zastosowanie znajduje
    art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, zgodnie z którym za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów uważa się dzień jego ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie
    otrzymanej faktury lub innego dowodu. Jednakże, ustawodawca wprowadził szczególne
    zasady w odniesieniu do kosztów prac rozwojowych, wskazane w art. 15 ust. 4a ustawy o
    CIT.
    Zgodnie z tym przepisem, koszty prac rozwojowych mogą być zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów na jeden z trzech sposobów:
    1) w miesiącu poniesienia albo proporcjonalnie przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy,
    2) jednorazowo w roku podatkowym, w którym prace rozwojowe zostały zakończone,
    3) poprzez odpisy amortyzacyjne od wytworzonych wartości niematerialnych i prawnych.
    Wybór jednej z powyższych metod pozostaje w gestii podatnika, co potwierdza literalne
    brzmienie przepisu – poprzez użycie słowa „mogą” – oraz jednolita linia interpretacyjna
    organów podatkowych. Ustawodawca nie uzależnił zastosowania którejkolwiek z metod
    od momentu ujęcia kosztu w księgach rachunkowych, a jedynie od charakteru wydatku
    jako kosztu prac rozwojowych i momentu zakończenia tych prac.
    W związku z tym, w przypadku, gdy Spółka poniosła Koszty B+R w ramach Projektów,
    które nie są jeszcze amortyzowane dla celów rachunkowych, (nie zostały przyjęte do
    użytkowania na podstawie dokumentów OT), oraz nie zostały jeszcze rozpoznane w
    kosztach uzyskania przychodów – możliwe będzie ich jednorazowe rozpoznanie jako
    kosztów uzyskania przychodów w dacie zakończenia Projektu, zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt
    2 ustawy o CIT.
    Natomiast, zgodnie z art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, podatnik osiągający przychody inne niż z
    zysków kapitałowych może odliczyć od podstawy opodatkowania koszty kwalifikowane
    poniesione na Działalność B+R, o ile spełnione są przesłanki wskazane w przepisach, w
    tym w szczególności warunek, że koszty te zostały uprzednio zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów oraz nie zostały podatnikowi zwrócone ani odliczone na podstawie
    innych przepisów. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym
    poniesiono koszty kwalifikowane – tj. w którym zostały one rozpoznane jako koszty
    uzyskania przychodów.
    W przypadku kosztów prac rozwojowych, ustawa przewiduje możliwość rozpoznania ich
    podatkowo w jeden z trzech sposobów wskazanych w art. 15 ust. 4a ustawy o CIT – m.in.
    jednorazowo w roku zakończenia prac rozwojowych. Przepis nie uzależnia prawa do
    skorzystania z ulgi B+R ani wysokości odliczenia od wybranej przez podatnika metody
    rozpoznania kosztów prac rozwojowych w kosztach uzyskania przychodów.

    Stosownie do art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, kwota kosztów kwalifikowanych nie może
    przekroczyć:
    1) w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w ust. 3a, jest mikroprzedsiębiorcą, małym
    lub średnim przedsiębiorcą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. -
    Prawo przedsiębiorców - 200% kosztów, o których mowa w ust. 2-3a;
    2) w przypadku pozostałych podatników, o których mowa w ust. 3a - 200% kosztów, o
    których mowa w ust. 2 pkt 1-4a i ust. 2a-3a, oraz 100% kosztów, o których mowa w ust.
    2 pkt 5;
    3) w przypadku pozostałych podatników - 100% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5,
    ust. 2a i oraz 200% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 1a.
    Zgodnie z art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, intensywność odliczenia zależy od rodzaju kosztu
    kwalifikowanego oraz statusu podatnika a nie od formy jego rozliczenia w kosztach
    uzyskania przychodów. Tym samym, brak jest podstaw do różnicowania prawa do
    zastosowania przewidzianej ustawowo intensywności (tj. odpowiednio 100% lub 200%) w
    zależności od tego, czy dany koszt został odliczony jednorazowo czy też w inny sposób.
    Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych
    przez Dyrektora KIS, m.in. w:
    • interpretacji indywidualnej z 14 maja 2024 r. o sygn. 0114-KDIP2-1.4010.155.2024.1.AZ,
    • interpretacji indywidualnej z 31 października 2022 r. o sygn. 0111-KDIB1-
    3.4010.759.2022.1.ZK.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko
    Wnioskodawcy, zgodnie z którym, w przypadku Kosztów B+R rozliczonych zgodnie z
    Wariantem 3, Wnioskodawca będzie uprawniony do ich jednorazowego zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów w momencie zakończenia Projektu, zgodnie z art. 15 ust.
    4a pkt 2 ustawy o CIT, a przy ustalaniu wysokości odliczenia tych kosztów w ramach ulgi
    B+R na podstawie art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, powinien zastosować limity wynikające z
    art. 18d ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, odrębnie dla każdego rodzaju kosztu w roku jego
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, bez względu na moment rozpoczęcia i czas
    trwania tych Projektów.
    Ad. 4
    Zgodnie z brzmieniem art. 18d ust. 1 ustawy o CIT, podatnik uzyskujący przychody inne
    niż przychody z zysków kapitałowych może odliczyć od podstawy opodatkowania,
    ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność
    badawczo-rozwojową. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać kwoty
    dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków
    kapitałowych. W kolejnych przepisach ustawy, ustawodawca wskazuje zamknięty katalog
    kosztów, które mogą zostać uznane za koszty kwalifikowane, obejmujący m.in.
    wynagrodzenia pracowników, nabycie materiałów i surowców, ekspertyzy, opinie, usługi
    doradcze, a także amortyzację wartości niematerialnych i prawnych powstałych w wyniku
    zakończonych prac rozwojowych.
    Zgodnie z art. 18d ust. 5 ustawy o CIT, warunkiem skorzystania z ulgi jest, aby koszty te nie
    zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie ani nie zostały wcześniej odliczone
    od podstawy opodatkowania. Dodatkowo, na podstawie art. 18d ust. 8 ustawy o CIT,
    odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym koszty zostały
    poniesione, przy czym w przypadku braku możliwości ich pełnego rozliczenia (np. z uwagi
    na stratę podatkową), możliwe jest ich odliczenie w kolejnych sześciu latach podatkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego

    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    W świetle powyższego, powszechnie przyjmuje się aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    • wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika,
    • musi być definitywny, a więc bezzwrotny,
    • musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    • musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów,
    • musi zostać właściwie udokumentowany,
    • nie może być kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W zakresie momentu potrącalności kosztów, zastosowanie mają przepisy art. 15 ust. 4–4h
    ustawy o CIT. W szczególności, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia
    kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem m.in. art. 15 ust. 4a, uważa się dzień, na
    który koszt ten został ujęty w księgach rachunkowych, na podstawie faktury lub innego
    dowodu. Jednakże w przypadku kosztów prac rozwojowych, ustawodawca wprowadził
    szczególne zasady rozliczania, właśnie w art. 15 ust. 4a ustawy o CIT.
    Ustalając moment potrącalności kosztów, zastosowanie znajduje art. 15 ust. 4a ustawy o
    CIT, który przewiduje trzy alternatywne metody rozliczania kosztów prac rozwojowych
    jako kosztów uzyskania przychodów:
    1) w miesiącu, w którym zostały poniesione albo począwszy od tego miesiąca w równych
    częściach w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy, albo
    2) jednorazowo w roku podatkowym, w którym zostały zakończone, albo
    3) poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16m ust. 1 pkt 3 od wartości
    niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3.
    Konstrukcja przepisu wskazuje jednoznacznie na swobodę podatnika w wyborze jednej z
    metod, niezależnie od tego, w jakim trybie koszty te są wykazywane w ewidencji
    rachunkowej.
    W odniesieniu do bieżącego rozliczania kosztów kwalifikowanych, zgodnie z art. 15 ust. 4a
    pkt 1 ustawy o CIT, nie ma podstaw do ograniczania prawa podatnika do skorzystania z
    ulgi B+R, o ile spełnione są ogólne warunki określone w art. 18d ustawy o CIT.
    Natomiast, zgodnie z art. 18d ust. 7 ustawy o CIT, kwota kosztów kwalifikowanych nie
    może przekroczyć:
    1) w przypadku gdy podatnik, o którym mowa w ust. 3a, jest mikroprzedsiębiorcą, małym
    lub średnim przedsiębiorcą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. -
    Prawo przedsiębiorców - 200% kosztów, o których mowa w ust. 2-3a;
    2) w przypadku pozostałych podatników, o których mowa w ust. 3a-200% kosztów, o
    których mowa w ust. 2 pkt 1-4a i ust. 2a-3a, oraz 100% kosztów, o których mowa w ust.
    2 pkt 5;
    3) w przypadku pozostałych podatników - 100% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 2-5,
    ust. 2a i 3, oraz 200% kosztów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 1a.
    W konsekwencji, skoro ponoszone przez Spółkę Koszty B+R w ramach realizowanych
    Projektów są lub będą rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodów na bieżąco
    (zgodnie z art. 15 ust. 4a pkt 1 ustawy o CIT) i jednocześnie spełniają warunki przewidziane
    w art. 18d ustawy o CIT, brak jest podstaw do wyłączenia ich z możliwości objęcia ulgą B+R.

    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym
    Wnioskodawca, w odniesieniu do Projektów, dla których Koszty B+R rozliczane są zgodnie
    z Wariantem 4, jest uprawniony do objęcia tych kosztów ulgą B+R na podstawie art. 18d
    ust. 1 ustawy o CIT, oraz do zastosowania limitów odliczenia określonej w art. 18d ust. 7
    pkt 3 ustawy o CIT w roku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych należy wskazać, że dotyczą one
    konkretnej i indywidualnej sprawy podatnika w określonym zdarzeniu przyszłym i w tej
    danej sprawie rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosujecie się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        § 1. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie
        przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
        czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.