Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.589.2019.8.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: Kwestia wliczania do wartości sprzedaży, o której mowa w art.
113 ust. 1 sprzedaży mediów do lokali mieszkalnych
wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe we
własnej i sąsiednich nieruchomościach.
Słowa kluczowe: media
sprzedaż
wspólnoty
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 23%
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XIII. Zmiany
w przepisach obowiązujących, przepisy epizodyczne,
przepisy przejściowe i końcowe -Rozdział 2. Przepisy
przejściowe i końcowe-Przepisy przejściowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2-pkt 2-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XIII-Rozdział 2-art. 146aa-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 sierpnia 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 4 listopada 2019 r. (data wpływu 8
    listopada 2019 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(X) w (...) składa się z (...) lokali mieszkalnych oraz (...) lokalu niemieszkalnego - (...).
    Wspólnota jest reprezentowana przez Zarząd Wspólnoty powołany Uchwałą (...) nr (...).
    Zarząd tej Wspólnoty udzielił pełnomocnictwa do reprezentacji Administratorowi - (...).
    Przedmiotowa Wspólnota jest pierwszym budynkiem wybudowanym przez (...) - (...) sp. z o.
    o. i zawarła umowy z dostawcami mediów (wody, ciepła, energii elektrycznej). W
    późniejszym czasie wybudowano kolejne budynki, a media pociągnięto z pierwszego
    przedmiotowego budynku. We wspólnocie mieszkaniowej przy (X) w (...) znajduje się
    zatem węzeł cieplny, wodomierz główny oraz licznik energii elektrycznej. Dostawcy
    mediów nie mają możliwości technicznych indywidualnego rozliczania się z każdą z
    sąsiednich Wspólnot, stąd przedmiotowa wspólnota musi odsprzedawać media nie tylko
    do lokali mieszkalnych tworzących tą Wspólnotę, ale także do budynków sąsiednich.
    Zawarte w tym celu porozumienia pomiędzy sąsiadującymi Wspólnotami określając
    zasady rozliczania bez doliczania jakiejkolwiek marzy.
    Wspólnota nabywa zatem media od zewnętrznych dostawców w imieniu własnym, a także
    w imieniu (...) z nich korzystających i dokonuje na podstawie porozumień rozliczenia
    mediów, zarówno na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych, jak i sąsiednich Wspólnot.
    Dotychczas przychody Wspólnoty, także z tytułu odsprzedaży mediów nie przekroczyły
    limitu zwolnienia podmiotowego 200.000,00 zł.

## Pytanie

Czy w świetle art. 113 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług, Wspólnota powinna wliczać do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1
    sprzedaż mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie na cele
    mieszkaniowe we własnej i sąsiednich nieruchomościach (...), zwolniona przedmiotowo

    zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r.
    w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych
    zwolnień?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W myśl analizowanego art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (dalej ustawa o PTU) do limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art.
    113 ust. 1 nie wlicza się czynności zwolnionych na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów
    wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy, z wyjątkiem transakcji związanych z
    nieruchomościami (...) jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
    Zdaniem Wnioskodawcy czynności Wspólnoty polegające na rozliczeniu mediów od
    zewnętrznych dostawców do właścicieli lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie
    na cele mieszkaniowe zarówno w nieruchomości przedmiotowej Wspólnoty jak i
    sąsiednich, nie mogą być traktowane jako transakcje związane z nieruchomością, a w
    konsekwencji wartości tej sprzedaży nie należy uwzględniać w wartości sprzedaży, o której
    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o PTU.
    Kluczowa w niniejszej sprawie jest wykładnia pojęcia „transakcji związanych z
    nieruchomościami”, zawartego w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy o PTU. Zdaniem
    Wnioskodawcy, zapewnienie dostawy ciepła, energii elektrycznej, wody i odprowadzenie
    ścieków stanowi cel sam w sobie. Przedmiotem transakcji odsprzedaży mediów nie jest
    nieruchomość, rozumiana jako element konstytutywny transakcji, ponieważ takim
    podstawowym elementem świadczenia są: ciepło, energia elektryczna, woda i
    odprowadzenia ścieków (wykazane w konkretnej ilości i rozliczane po konkretnej cenie).
    Orzecznictwo sądowe dokonując wykładni art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy o PTU w
    oparciu o dyrektywy Rady Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE L 347 z 11.12.2006, s. 1 z poźn.
    zm.) wyraziło już kilkakrotnie pogląd, że czynność polegająca na odsprzedaży mediów ma
    określony związek z konkretną nieruchomością, ale nie jest to związek bezpośredni (wyrok
    NSA z 23 października 2018 r. I FSK 1880/16, wyrok NSA z 7 lutego 2019 r. I FSK 141/17).
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 27 listopada 2019 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0111-KDIB3-1.4012.589.2019.2.IK, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 2 grudnia 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    31 grudnia 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach. Skarga wpłynęła do mnie 3 stycznia 2020 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie skarżonej interpretacji indywidualnej.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną interpretację - wyrokiem
    z 16 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 137/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 11 października 2024 r., sygn. akt I FSK 232/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 11 października
    2024 r.

    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
      podatku od towarów i usług w zakresie:
      - wliczania do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT
        sprzedaży mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie na cele
        mieszkaniowe jest prawidłowe,
      - wliczania do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT
        sprzedaży mediów do sąsiednich Wspólnot Mieszkaniowych jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT;
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług, w
    rozumieniu art. 5 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Analizując bowiem powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub
    świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Jedną z generalnych zasad na gruncie podatku od towarów i usług jest bowiem to, że
    czynności wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdy wykonane są przez podatnika.
    Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a 30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Jak wynika z powyższych przepisów, na podstawę opodatkowania składają się kwoty
    należne z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, które są
    wykonywane przez podatnika.
    W myśl art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Natomiast stosownie do art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż - 6%, stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub

    zwolnienie od podatku. Przy czym zwolnienia te mogą mieć charakter podmiotowy -
    dotyczyć wymienionych w przepisach podatników lub grup podatników - albo też
    przedmiotowy (określony m.in. w art. 43 ustawy).
    Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 82 ust. 3 ustawy, minister właściwy do spraw
    finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić inne niż określone w
    art. 43-81 zwolnienia od podatku, a także określić szczegółowe warunki stosowania tych
    zwolnień, uwzględniając:
    1. specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz uwarunkowania obrotu
      gospodarczego niektórymi towarami;
    2. przebieg realizacji budżetu państwa;
    3. potrzebę uzyskania dostatecznej informacji o towarach będących przedmiotem
      zwolnienia;
    4. przepisy Unii Europejskiej.
    Stosownie do zapisu § 3 ust. 1 pkt 10 -11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20
    grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
    stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2018 r., poz. 701, z późn. zm.), zwanego dalej
    rozporządzeniem:
    Zwalnia się od podatku:
  10) czynności związane z utrzymaniem lokali mieszkalnych, wykorzystywanych wyłącznie na
        cele mieszkaniowe, za które pobierane są opłaty, wykonywane przez wspólnotę
        mieszkaniową na rzecz właścicieli tych lokali, tworzących w określonej
        nieruchomości tę wspólnotę;
  11) czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową lub właścicieli lokali mieszkalnych
        tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę mieszkaniową, na rzecz osób
        używających na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności lokale
        należące do właścicieli tworzących tę wspólnotę mieszkaniową, za które
        pobierane są opłaty niezależne od właściciela w rozumieniu ustawy z dnia 21
        czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o
        zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1610, z 2017 r. poz. 1442 i 1529
        oraz z 2018 r. poz. 374) lub opłaty pośrednie w rozumieniu ustawy z dnia 22
        czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z
        2018 r. poz. 133 i 138), jeżeli lokale te są wykorzystywane wyłącznie na cele
        mieszkaniowe.
    Prawa i obowiązki członków wspólnoty oraz zakres zarządu nieruchomością wspólną
    określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2019 r., poz. 737, z
    późn. zm.).
    Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o własności lokali:
      Ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali
      mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali
      oraz zarząd nieruchomością wspólną.
    Postanowienia ustawy o własności lokali odnoszą się zarówno do lokali mieszkalnych, jak
    też do lokali o innym przeznaczeniu, tzw. lokali użytkowych (np. usługowych).
    Z powyższego przepisu wynika, że postanowienia ww. ustawy o własności lokali odnoszą
    się zarówno do lokali mieszkalnych, jak też do lokali o innym przeznaczeniu, tzw. lokali
    użytkowych.
    W myśl art. 6 ustawy o własności lokali:

      Wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład
      określonej nieruchomości. Wspólnota może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania,
      pozywać i być pozywana.
    Przepis ten nadaje wspólnocie mieszkaniowej przymiot jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej. Wspólnota mieszkaniowa jest odrębnym od członków
    wspólnoty podmiotem praw i obowiązków, a tym samym działając w ramach przyznanej
    zdolności prawnej może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku. Jednostka,
    która powstała w oparciu o przepis art. 6 ww. ustawy o własności lokali, posiada określoną
    strukturę, w której skład wchodzą właściciele lokali, którzy są zobowiązani do określonych
    zachowań oraz czynności wynikających z tej ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w jednym z Państwa budynków ((...)) znajduje się węzeł cieplny,
    wodomierz główny oraz licznik energii elektrycznej. Dostawcy mediów nie mają
    możliwości technicznych indywidualnego rozliczania się z każdą z sąsiednich Wspólnot,
    stąd Państwo ((...)) musi odsprzedawać media nie tylko do lokali mieszkalnych tworzących
    tą Wspólnotę, ale także do budynków sąsiednich. Zawarte w tym celu porozumienia
    pomiędzy sąsiadującymi Wspólnotami określając zasady rozliczania bez doliczania
    jakiejkolwiek marży.
    Wspólnota nabywa zatem media od zewnętrznych dostawców w imieniu własnym, a także
    w imieniu (...) z nich korzystających i dokonuje na podstawie porozumień rozliczenia
    mediów, zarówno na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych, jak i sąsiednich Wspólnot.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w świetle art. 113 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Wspólnota powinna wliczać do wartości
    sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 sprzedaż mediów do lokali mieszkalnych
    wykorzystywanych wyłącznie na cele mieszkaniowe we własnej i sąsiednich
    nieruchomościach (...), zwolniona przedmiotowo zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10 i 11
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od
    podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że usługą jest tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego korzyść (choćby potencjalną). Podatek od towarów i usług obciąża konsumpcję, czyli
    dopóki nie ma kogoś, kto odnosiłby lub powinien odnosić konkretne (wymierne) korzyści o
    charakterze majątkowym wiążące się z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie usługą, ponieważ nie ma wówczas żadnej konsumpcji. Odbiorcą świadczenia musi
    być inny podmiot niż wykonujący usługę.
    Przy czym, należy zauważyć, że w świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Zgodnie z cytowanym wyżej art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są m.in. wszelkie postacie
    energii, w tym energii elektrycznej, gazu i energii cieplnej oraz chłodniczej. Oznacza to, że
    w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących tych mediów na gruncie podatku od
    towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą towarów. Jeśli chodzi o inne media
    (objęte zakresem opodatkowania), będzie to świadczenie usług.
    Ostatecznym nabywcą towarów i konsumentem usług w ramach udostępniania mediów w
    nieruchomości wchodzącej w skład wspólnoty mieszkaniowej jest właściciel lokalu w
    odniesieniu do lokalu i wspólnota w zakresie części wspólnych nieruchomości.

    Zgodnie z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy o własności lokali:
      Właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany
      utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego,
      uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości
      wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych
      współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.
    Istnieją wiec dwa rodzaje obowiązków członków wspólnoty mieszkaniowej: związane z
    nieruchomością wspólną oraz związane z odrębną własnością lokalu.
    Jak stanowi art. 14 ustawy o własności lokali:
    Na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:
      1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację;
      2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej
        nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę;
      3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane
        bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali;
      4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości;
      5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.
    Art. 15 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że:
      Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących
      opłat, płatnych z góry do 10 dnia każdego miesiąca.
    Właściciele lokali zobowiązani są do uczestnictwa w kosztach zarządu związanych z
    nieruchomością wspólną - na ich pokrycie uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat oraz
    do ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem własnych lokali (m.in. za wodę,
    odprowadzanie ścieków, dostawę energii cieplnej).
    W przypadku nabycia towarów i usług w ramach zarządu nieruchomością wspólną,
    wspólnota, będąc jednostką odrębną od właścicieli lokali, nabywając towary i usługi dla
    celów nieruchomości wspólnej, nie wykonuje żadnych czynności na rzecz właścicieli,
    ponieważ w takim przypadku działa w imieniu własnym i na własny rachunek. Działa
    wtedy jako podmiot stosunków zobowiązaniowych wynikających z zarządu
    nieruchomością wspólną, którego działanie jest jedynie finansowane przez właścicieli
    wyodrębnionych lokali mieszkalnych mających udziały w nieruchomości wspólnej - m.in. w
    formie zaliczek, o których mowa w art. 14 ustawy o własności lokali.
    Odbiorcą nabywanych towarów i usług jest - jako odrębny od jej członków podmiot prawa
    - (...). Ponieważ występuje ona jako ostateczny konsument, nie świadczy więc w tym
    zakresie żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na rzecz
    właścicieli odrębnych lokali.
    Uiszczanie należności przez członków wspólnoty (przez Państwa) tytułem pokrycia
    kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie jest objęte przepisami ustawy o podatku od
    towarów i usług, a tym samym Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT z tego
    tytułu.
    Natomiast w przypadku, gdy wydatki ponoszone są przez właściciela wyłącznie w związku
    z odrębną własnością lokalu, Wspólnota występuje w odmiennej roli. W takiej sytuacji
    nabywa bowiem towary i usługi w swoim imieniu, jednakże na rzecz właścicieli
    poszczególnych lokali, którzy na poczet tych zakupów dokonują stosownych wpłat.
    Wspólnota zakupując towary i usługi, które przyporządkowuje następnie do
    poszczególnych lokali, dokonuje ich odsprzedaży właścicielom lokali. Podobnie sytuacja
    wygląda, gdy Wnioskodawca odsprzedaje towary i usługi innym (...).

    W sytuacji takiej środki, które są uiszczane przez właścicieli poszczególnych lokali
    (będących członkami tej wspólnoty) na ich utrzymanie, stanowią zapłatę za
    odsprzedawane im przez Wspólnotę towary i usługi. W związku z tym, w odniesieniu do
    rozliczania wydatków związanych z utrzymaniem poszczególnych lokali (ponoszonych m.
    in. z tytułu zakupu przez Wspólnotę towarów i usług do tych lokali) zastosowanie znajdą
    przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że Wspólnota dokonując odsprzedaży
    (zakupionych uprzednio w tym celu) towarów i usług, związanych wyłącznie z
    utrzymaniem poszczególnych lokali, właścicielom tych lokali (będącym członkami tej
    wspólnoty), działa jako podatnik podatku od towarów i usług.
    Ponadto wskazać należy, że również z tytułu odsprzedaży (zakupionych uprzednio w tym
    celu) towarów i usług, innym Wspólnotom, działa jako podatnik podatku od towarów i
    usług.
    Zatem sprzedażą, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, będzie w tym przypadku wyłącznie
    wartość mediów odsprzedanych właścicielom lokali oraz innym Wspólnotom.
    Odnośnie zatem kwestii wliczenia do limitu obrotu, o którym mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy o VAT, pobieranych przez Państwa opłat na poczet dostawy mediów (wody, ciepła i
    energii elektrycznej) podkreślić należy, że zwolnienie od podatku w oparciu o § 3 ust. 1 pkt
    10 rozporządzenia możliwe jest wyłącznie w odniesieniu do opłat pobieranych przez
    Wspólnotę od członków tej wspólnoty lub innych użytkowników zamieszkujących w
    lokalach, będących własnością członków tej wspólnoty.
    Ponadto, zastosowanie ww. zwolnienia od podatku uzależnione jest od spełnienia
    przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru danego lokalu (lokal mieszkalny) oraz
    subiektywnych dotyczących przeznaczenia tego lokalu (cel mieszkaniowy). Zatem
    zwolnieniem określonym w ww. przepisie rozporządzenia objęto tylko towary i usługi
    związane z lokalami mieszkalnymi wykorzystywanymi wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Użyty przez ustawodawcę w ww. przepisie zwrot „wyłącznie” wskazuje, że warunkiem
    koniecznym do zastosowania przedmiotowego zwolnienia jest wykorzystywanie lokali na
    cele mieszkaniowe.
    Tym samym, zwolnieniu temu nie podlega dostawa towarów i usług związanych z lokalami
    innymi niż mieszkalne oraz lokalami mieszkalnymi wykorzystywanymi na cel inny niż
    mieszkaniowy.
    Zatem, mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że odsprzedaż przez
    Państwa mediów na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych, w przypadku, gdy lokale te
    wykorzystywane są wyłącznie na cele mieszkaniowe, korzysta ze zwolnienia od podatku
    na podstawie § 3 ust. 1 pkt 10-11 rozporządzenia. Natomiast odsprzedaż mediów na rzecz
    sąsiednich Wspólnot mieszkaniowych z tego zwolnienia nie może korzystać.
    Należy zauważyć, że wspólnota mieszkaniowa działając w charakterze podatnika podatku
    od towarów i usług, może - na podstawie art. 113 ustawy - korzystać ze zwolnienia
    podmiotowego.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Przepis art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy stanowi, że:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy
      towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art.

      43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji
      związanych z nieruchomościami (...) - jeżeli czynności te nie mają charakteru
      transakcji pomocniczych.
    W myśl analizowanego art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a, do limitu wartości sprzedaży, o którym
    mowa w art. 113 ust. 1, wlicza się również czynności zwolnione na podstawie art. 43 ust. 1
    lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy, jeśli związane są one z
    nieruchomościami i nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
    Zgodnie z art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r.
    str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
    1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia, o
        którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT:
        a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
          opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego
          zwolnieniem;
        b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
          poprzednim etapie, zgodnie z art. 110 lub 111 lub art. 125 ust. 1;
        c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
        d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
          zwolnienie przewidziane w tym artykule;
        e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
          których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
          reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji
          pomocniczych.
    2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
        uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zgodnie z powyższym, do obrotu zalicza się tylko transakcje przedsiębiorstwa podlegające
    opodatkowaniu (lit. a) i niektóre transakcje zwolnione z podatku (lit. b-e). Kwoty
    wymienione w lit. b-e, które należy uwzględnić w obliczeniu, mogą zatem dotyczyć tylko
    transakcji zwolnionych z podatku.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku zapadłym w
    przedmiotowej sprawie:
    „Od 1 stycznia 2014 r. art. 113 ustawy VAT stanowi odwzorowanie przepisów dyrektywy
    2006/112/WE, która w art. 288 pkt 4 stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji
    związanych z nieruchomościami. Zatem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej
    kwestii ma wykładnia zawartego w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o VAT pojęcia
    "transakcji związanych z nieruchomościami" oraz ocena, czy czynności te można
    kwalifikować jako transakcje pomocnicze. Należy przy tym dodać, że transakcja obejmuje
    zarówno dostawę towarów jak i usług. Dostawa mediów jest szczegółowo uregulowana w
    odrębnych przepisach zawartych w ustawie z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne
    (Dz. U. z 2012, poz. 1059 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym
    zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139 ze
    zm.). Jak słusznie zauważył WSA w Poznaniu w sprawie sygn. I SA/Po 1546/16, zapewnienie
    dostawy energii elektrycznej i cieplnej, gazu, wody czy odprowadzania ścieków oraz
    wywozu nieczystości stałych stanowi cel sam w sobie, nie jest elementem żadnej innej
    czynności wykonywanej przez wspólnotę na rzecz właściciela lokalu. W związku z tym nie
    można uznać, że odsprzedaż mediów ma jakikolwiek związek z nieruchomością lokalową,
    w której mieszka odbiorca tych usług. Media (woda, energia elektryczna i gaz) zawsze są
    dostarczane do nieruchomości, ponieważ jest to miejsce ich wykorzystania. Jest to jednak

    ustalenie niewystarczające dla uznania dostawy mediów za transakcje związane z
    nieruchomościami. Są to niewątpliwie "transakcje wykorzystywane przez właściciela
    nieruchomości", jednak nie dotyczą nieruchomości. Sam fakt umieszczenia urządzeń
    przesyłowych (infrastruktury technicznej) w nieruchomości nie oznacza, że przedmiotem
    czynności związanych z mediami jest nieruchomość. Refakturowania mediów to
    transakcje dotyczące konkretnych mediów np. wody, energii, ciepła. Zawsze są to te same
    towary i usługi, które zostały wcześniej sprzedane przez rzeczywistych dostawców
    Wspólnocie. Refakturowanie jest zwykłym przerzuceniem kosztów związanych z tymi
    mediami.
    Pojęcie "transakcji związanych z nieruchomościami" musi odnosić się do przedmiotu
    czynności, np. najem lub zarządzanie obiektem (tak: S. Brzeszczyńska, Media we
    wspólnocie mieszkaniowej a transakcje związane z nieruchomościami, Monitor Podatkowy
    nr 8/2015, s. 22 i nast.).
    Kolejnym argumentem przemawiającym za uznaniem, że refakturowanie mediów nie jest
    "związane z nieruchomościami", są przepisy określające miejsce dostawy towaru i miejsce
    świadczenia usług, tj. art. 28b i 28c ustawy VAT (implementacja art. 44 oraz 45 dyrektywy
    2006/112/WE) lub przepisów szczególnych, w tym w szczególności art. 28e ustawy VAT
    (odpowiednik art. 47 dyrektywy 2006/112/WE), odnoszących się do usług związanych z
    nieruchomościami. Wskazać też należy na treść rozporządzenia wykonawczego Rady (UE)
    nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr
    282/2011 w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U.UE.L z 26.10.2013 r. nr 284,
    poz. 1; dalej rozporządzenie 1042/2013), które zostało sformułowane m.in. w celu
    zapewnienia jednolitego sposobu opodatkowania świadczenia usług związanych z
    nieruchomościami. W rozporządzeniu tym zdefiniowano m.in. pojęcie nieruchomości,
    określono rodzaj związku usług z nieruchomościami i podano wykaz przykładowych
    transakcji uznanych za usługi związane z nieruchomościami. W myśl bowiem dodanego
    tym rozporządzeniem art. 31a - usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w
    art. 47 dyrektywy 112, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni
    związek z daną nieruchomością (gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość
    stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu
    widzenia świadczonych usług; gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla
    niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej
    nieruchomości). W umieszczonym w rozporządzeniu katalogu usług związanych z
    nieruchomością nie znajduje się dostawa mediów.
    Również w wyroku TSUE z 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12. wskazano na
    konieczność zaistnienia "wystarczająco bezpośredniego związku (usługi) z
    nieruchomością" (pkt 32), podkreślając równocześnie, że aby świadczenie usług było
    objęte zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112WE, konieczne jest, by owo
    świadczenie było związane z wyraźnie określoną nieruchomością (pkt 34). Co więcej,
    Trybunał stwierdził, że mając na uwadze, iż wiele usług jest w ten lub inny sposób
    związanych z nieruchomościami, konieczne jest ponadto, aby przedmiotem świadczenia
    usług była sama nieruchomość (centralny i nieodzowny element tego świadczenia, pkt 35
    wyroku). Trybunał podkreślił bowiem, że świadczenia usług wyliczone w art. 47 dyrektywy
    2006/112WE, które dotyczą bądź używania lub urządzania nieruchomości, bądź
    zarządzania włącznie z użytkowaniem oraz wyceny tego rodzaju nieruchomości,
    charakteryzują się tym, że sama nieruchomość stanowi przedmiot świadczenia (pkt 36).
    Mając na uwadze wymienione wyżej cechy charakterystyczne związku usługi z
    nieruchomością i odnosząc je do analizowanego art. 113 ustawy o VAT, zauważyć należy,
    że ustawodawca posłużył się szerszym pojęciem "transakcji", ale nie wskazał
    przykładowych rodzajów usług, jak w przypadku art. 28e tej ustawy.
    W ocenie Sądu przedmiotem transakcji odsprzedaży mediów nie jest nieruchomość -
    rozumiana jako element konstytutywny transakcji - ponieważ takim podstawowym
    elementem świadczenia są: woda, energia, ciepło i odprowadzanie ścieków. Z tych

    względów tego rodzaju odsprzedaż mediów nie może być traktowana jako transakcja
    związana z nieruchomością, a w konsekwencji jej wartość nie może być uwzględniona w
    wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Ponadto, skoro w przypadku najmu nieruchomości wyposażonej we wszystkie media w
    orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że odsprzedaż mediów może
    być usługą odrębną od najmu nieruchomości, to tym bardziej należy uznać, że w
    przypadku gdy odsprzedaż mediów jest celem samym w sobie - takie usługi w ogóle nie
    mieszczą się w pojęciu transakcji związanych z nieruchomościami. Są to transakcje
    związane z zakupem i sprzedażą energii, gazu, wody i odbiorem nieczystości (por. wyrok
    NSA z dnia 19.06.2013 r., sygn. akt I FSK 253/13 oraz wyrok TSUE z 16.04.2015 r. w sprawie
    C-42/14).”
    Natomiast w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego również zapadłym w
    przedmiotowej sprawie, Sąd wskazał:
    „Skoro więc przy zakupie mediów nie były one rozpoznawane jako "transakcje związane z
    nieruchomościami", to nie mogą być one w ten sposób traktowane przy refakturowaniu,
    które jest jedynie zwykłym przerzuceniem kosztów związanych z tymi mediami.
    W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotem transakcji odsprzedaży
    mediów nie jest nieruchomość - rozumiana jako element konstytutywny transakcji -
    ponieważ takim podstawowym elementem świadczenia są: woda, gaz i wywóz
    nieczystości. Z tych względów tego rodzaju odsprzedaż mediów nie może być traktowana
    jako transakcja związana z nieruchomością, a w konsekwencji jej wartość nie może być
    uwzględniona w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.”
    W przedstawionej sytuacji, gdy dokonują Państwo odsprzedaży mediów, tj. wody, ciepła i
    energii elektrycznej, na rzecz właścicieli lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie
    na cele mieszkaniowe we własnej wspólnocie mieszkaniowej, korzystających ze zwolnienia
    określonego w § 3 ust. 1 pkt 10-11 rozporządzenia, nie można uznać świadczonej
    czynności jako transakcji związanej z nieruchomością, tzn. że jej wartość nie może być
    uwzględniona w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, nie powinni Państwo wliczać do wartości sprzedaży, o której mowa w art.
    113 ust. 1 ustawy, sprzedaży mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie
    na cele mieszkaniowe w Państwa wspólnocie mieszkaniowej, zwolnionej przedmiotowo od
    podatku od towarów i usług zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10-11 rozporządzenia Ministra
    Finansów z 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz
    warunków stosowania tych zwolnień.
    Natomiast do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy zobowiązani
    będą Państwo wliczać sprzedaż mediów do sąsiednich Wspólnot, bowiem jak wskazano
    wyżej odsprzedaż mediów na rzecz sąsiednich Wspólnot mieszkaniowych nie korzysta ze
    zwolnienia z § 3 ust. 1 pkt 10-11 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 grudnia 2013 r. w
    sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych
    zwolnień.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie:
    - wliczania do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT
      sprzedaży mediów do lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie na cele
      mieszkaniowe jest prawidłowe,
    - wliczania do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT
      sprzedaży mediów do sąsiednich Wspólnot Mieszkaniowych jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu 27 listopada 2019 r. tj. w dniu wydania interpretacji uchylonej
    wyrokiem WSA w Gliwicach z 16 września 2020 r sygn. akt I SA/Gl 137/20.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.