Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.37.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Ustalenie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej).
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce zamieszkania; Norwegia; obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony obowiązek podatkowy; rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Mieszka Pani na stałe w Polsce, w X, przy ul. A1, gdzie jest Pani zameldowana. Pod tym
    adresem mieszka Pani razem z rodzicami i babcią, z którymi ma Pani bliskie więzi
    rodzinne.
    Pani rodzina (rodzice oraz babcia) przebywa na stałe w Polsce i to tutaj koncentruje się
    Pani życie osobiste i rodzinne.
    Pani brat, bratowa wraz z dwoma Pani bratankami mieszkają w Y, pod X.
    Jest Pani osobą niezamężną, a główny ośrodek Pani interesów życiowych znajduje się w
    Polsce.
    Uzyskuje Pani dochody z dwóch źródeł:
    1) dochody z Polski, które stanowią 10% Pani całkowitych dochodów,
    2) dochody z Norwegii, które stanowią 90% Pani całkowitych dochodów.
    Pani dochody uzyskiwane z Norwegii co roku podlegają opodatkowaniu w Polsce.
    W ciągu roku spędza Pani około 225 dni w Polsce, natomiast w Norwegii przebywa Pani
    około 140 dni. Większość roku spędza Pani w Polsce, a wyjazdy do Norwegii są
    krótkotrwałe i związane wyłącznie z pracą.
    Posiada Pani mieszkanie w Polsce, w Z, gdzie nie jest Pani zameldowana.
    W Norwegii nie posiada Pani nieruchomości ani żadnych innych stałych interesów
    majątkowych, które mogłaby Pani wskazywać na stałe zamieszkanie w tym kraju.
    Centrum Pani interesów życiowych znajduje się w Polsce. Oznacza to, że Pani więzi
    rodzinne, miejsce zamieszkania, majątek oraz życie osobiste i zawodowe są
    skoncentrowane głównie w Polsce. Pomimo uzyskiwania części dochodów z Norwegii,
    wszystkie inne aspekty Pani życia są związane z Polską.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w którym przebywa Pani w Polsce przez 225 dni
    w roku oraz uzyskuje dochody zarówno z Polski, jak i z Norwegii, zostanie Pani uznana za
    polskiego rezydenta podatkowego z nieograniczonym obowiązkiem podatkowym?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie w przedstawionym stanie faktycznym spełnia Pani warunki, aby zostać
    uznaną za polskiego rezydenta podatkowego z nieograniczonym obowiązkiem
    podatkowym w Polsce.
    Podstawą Pani stanowiska jest fakt, że:
    1. Przebywa Pani w Polsce przez większą część roku kalendarzowego, tj. powyżej 183 dni,
      co spełnia kryterium długości pobytu, o którym mowa w art. 3 ust. 1a ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych;
    2. Pani centrum interesów życiowych znajduje się w Polsce. Jest Pani zameldowana i
      mieszka Pani na stałe w Polsce, gdzie przebywa Pani najbliższa rodzina (rodzice i
      babcia), co spełnia kryterium ośrodka interesów życiowych i gospodarczych, o którym
      mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

    3. Dochody uzyskiwane w Norwegii są rozliczane w Polsce.
    W związku z powyższym, w Pani ocenie, w przedstawionym stanie faktycznym powinna
    Pani być uznana za polskiego rezydenta podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Z art. 4a ww. ustawy wynika, że:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Natomiast jeśli podatnik ma miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce płaci podatek
    tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się

    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę
    i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce
    od całości swoich dochodów.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o
    którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT.
    Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków
    podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma
    charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Zgodnie z ww. Objaśnieniami istnienie w Polsce ośrodka interesów życiowych oznacza
    posiadanie ścisłych powiazań osobistych lub gospodarczych z Polską. Każda z tych
    przesłanek podlega samodzielnej ocenie, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy
    spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że podatnik posiada ośrodek interesów
    życiowych w Polsce.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
    W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym
    państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie
    podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym
    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym.
    Kryterium długości pobytu należy uznać za spełnione po przekroczeniu 183 dni pobytu na
    terytorium Polski w danym roku kalendarzowym (rok kalendarzowy jest podstawowym
    okresem podatkowym branym pod uwagę przy dokonywaniu rozliczeń podatkowych osób
    fizycznych). Warunek przebywania w Polsce dłużej niż 183 dni w roku kalendarzowym nie
    oznacza, że musi to być pobyt nieprzerwany. Obliczanie długości pobytu na terytorium
    Polski jest dokonywane przez stosowanie metody opartej na „dniach fizycznej obecności”.
    W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych analizowany
    warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za
    rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum
    interesów życiowych.
    Z treści wniosku wynika, że mieszka Pani na stałe w Polsce, razem z rodzicami i babcią, z
    którymi ma Pani bliskie więzi rodzinne. Pani rodzina (rodzice oraz babcia) przebywa na
    stałe w Polsce i to tutaj koncentruje się Pani życie osobiste i rodzinne. Jest Pani osobą
    niezamężną, a główny ośrodek Pani interesów życiowych znajduje się w Polsce. Posiada
    Pani mieszkanie w Polsce. W Norwegii nie posiada Pani nieruchomości ani żadnych innych

    stałych interesów majątkowych, które mogłaby Pani wskazywać na stałe zamieszkanie w
    tym kraju.
    W ciągu roku spędza Pani około 225 dni w Polsce, natomiast w Norwegii przebywa Pani
    około 140 dni. Większość roku spędza Pani w Polsce, a wyjazdy do Norwegii są
    krótkotrwałe i związane wyłącznie z pracą.
    Skoro zatem posiada Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów
    osobistych (ośrodek interesów życiowych) oraz przebywa Pani na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, to w świetle art. 3 ust. 1a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest Pani osobą mającą miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji na mocy tego
    przepisu w Polsce podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. od
    całości swoich dochodów (przychodów), bez względu na miejsce ich uzyskiwania.
    Końcowo wskazać należy, że kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – stosownie do art. 4a ww. ustawy – stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.
    W sytuacji, gdy podatnik w Polsce jest uznawany za polskiego rezydenta podatkowego na
    mocy wyżej opisanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w
    oparciu o przepisy podatkowe obowiązujące w innym państwie traktowany jest jako
    osoba mająca miejsce zamieszkania w tym państwie, to mamy do czynienia z podwójną
    rezydencją podatkową. Wówczas należy zastosować normy kolizyjne wynikające z
    właściwej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które pozwalają
    ustalić, w którym państwie podatnik posiada miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.