Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-342/07-3/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-01-24
Teza: Czy zbywane przez Gminę nieruchomości należy traktować jako inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę a w konsekwencji czy są objęte zwolnieniem od podatku od towarów i usług zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?
Słowa kluczowe: gmina; grunty-sprzedaż gruntów; podatek-podatek od towarów i usług; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług

Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy M., przedstawione we wniosku z dnia 19 października 2007 r. (data wpływu 24 października 2007 r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 grudnia 2007 r. (data wpływu 02 stycznia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży nieruchomości gruntowej **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 października 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży nieruchomości gruntowej.

**W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.**

Gmina przeprowadza przetargi na zbycie nieruchomości stanowiących jej własność w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Wnioskodawca nie posiada uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w stosunku do zbywanych nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ewidencji gruntów nieruchomości określane są jako grunty rolne klasy V lub VI bądź łąki, pastwiska. Wycena nieruchomości następuje na podstawie zapisów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i jeżeli w studium nieruchomość zapisana jest jako przeznaczona pod zabudowę, to do ceny nieruchomości doliczony zostaje podatek VAT w wysokości 22%.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy w przedstawionym stanie faktycznym przedmiotowe nieruchomości należy traktować jako inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę a w konsekwencji czy ich dostawa jest objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, do zbycia przedmiotowych nieruchomości należy zastosować zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Wnioskodawcy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu precyzuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku jego braku określenie charakteru nieruchomości następuje na podstawie ewidencji gruntów lub w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskodawca powołuje się na stanowisko Sądu Okręgowego w Z., które wskazuje, iż w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego podstawą do określenia charakteru nieruchomości nie może być studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 27 września 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) studium nie jest aktem prawa miejscowego, a jedynie aktem kierownictwa wewnętrznego wskazującym kierunek polityki przestrzennej, który może być dowolnie korygowany.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.**

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 7 ust. 1 ustawy definiuje dostawę towaru jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast towarami w myśl art. 2 pkt. 6 ustawy są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Z powyższego wynika, iż obrót nieruchomościami gruntowymi traktowany jest jako odpłatna dostawa towarów i podlega opodatkowaniu. Dostawa gruntów - na podstawie art. 41 ust. 1 opodatkowana jest 22% stawką VAT. Wyjątek stanowi art. 43 ust. 1 pkt 9, na mocy którego zwolniona jest od podatku dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Zwalniając z opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę ustawodawca nie sprecyzował jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust.2).

W celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 cyt. ustawy).

W myśl art. 14 ust. 1 pkt 5 oraz art. 15 ust. 1 ww. ustawy przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wójt, burmistrz lub prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzania planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem.

Ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem (potwierdzeniem) stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznie w niej zawartych.

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, iż o przeznaczeniu danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji, gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decyduje przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium są bowiem wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Gmina M. zbywa w drodze przetargu nieruchomości określone w ewidencji gruntów jako grunty rolne klasy V lub VI, pastwiska, łąki. Gmina nie uchwaliła miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla nieruchomości nie wydano też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie jednak z ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nieruchomość zapisana jest jako przeznaczona pod zabudowę.

Mając na uwadze treść powołanych przepisów oraz opis stanu faktycznego zawartego we wniosku, stwierdzić należy, iż przedmiotem zbycia jest nieruchomość gruntowa przeznaczona pod zabudowę, gdyż takie jej przeznaczenie wynika ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy.

W przedmiotowej sytuacji nie ma zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem stosownie do treści art. 41 ust. 1 ww. ustawy dostawa nieruchomości gruntowej podlega opodatkowaniu wg stawki 22%.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.