Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.820.2025.1.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Zwolnienia dla dzierżawy części nieruchomości gruntowej na
podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
Słowa kluczowe: dzierżawa
grunty
grunty-grunt niezabudowany
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia dla dzierżawy
    części nieruchomości gruntowej na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Treść wniosku
    jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Część nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy A, oznaczonej jako działka nr
    1, położonej (...), przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
    na cele mieszkaniowe została przeznaczona do wydzierżawienia na poprawę
    funkcjonalności nieruchomości przyległej, która jest zabudowana budynkiem
    mieszkalnym jednorodzinnym. Wydzierżawiona nieruchomość stanowiąca własność
    Gminy A będzie wykorzystywana wyłącznie na cele związane z przyległą zabudowaną
    nieruchomością – rekreacja, zieleń, uprawa roślin, działka przydomowa.

## Pytanie

Czy można uznać, że wydzierżawioną część nieruchomości stanowiącej własność Gminy A
    spełnia definicję usług w zakresie wydzierżawiania nieruchomości o charakterze
    mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkalne
    i tym samym wydzierżawienie przedmiotowego gruntu będzie korzystało ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.).
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, wydzierżawienie przedmiotowego gruntu będzie korzystało ze
    zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia
    11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumnie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania,
    pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej

    osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na
    rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest
    wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w jego działalności gospodarczej.
    Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Dzierżawa jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Z powyższego
    wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość
    korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy
    przez jego dzierżawcę.
    Na gruncie przepisów ustawy dzierżawa stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8
    ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Z powołanego przepisu wynika, że w rozumieniu ustawy o VAT podatnikami mogą być
    osoby prawne, osoby fizyczne jak również jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:

      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007
    r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., s. 1, ze zm.),
    zwana dalej: Dyrektywa 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te
      organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za
      podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z
      kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich
    aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że Gmina, wykonując we
    własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności
    gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku
    od towarów i usług.

    Zatem, realizowane przez Państwa świadczenia w zakresie dzierżawy nieruchomości są
    usługami wykonywanymi w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy, a Państwo działają w tym zakresie jako podatnik, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, skoro w rozpatrywanej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Państwa za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność
    dzierżawy nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako
    odpłatne świadczenie usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1
    ustawy.
    Przepisy ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla
    niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady
    powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej,
    natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W
    efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter
    czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości
    wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635).
    W oparciu o powołany wyżej przepis, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe.
    Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione od spełnienia przesłanek:
    · obiektywnych – dotyczących charakteru wynajmowanych nieruchomości oraz
    · subiektywnych – dotyczących przeznaczenia wynajmowanych nieruchomości (cel
      mieszkaniowy).
    Ponadto, zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, stanowi
    implementację z art. 135 ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Powyższy przepis stanowi, że
    Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: „(...) dzierżawę i wynajem
    nieruchomości”.
    Krajowe ustawodawstwo stanowi o zwolnieniu z opodatkowania usługi najmu pod
    warunkiem jego mieszkaniowego przeznaczenia.
    Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług
      wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.

    Jak wynika z wyżej powołanych przepisów, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług dzierżawy nieruchomości o charakterze
    mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od
    spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wydzierżawianego budynku
    (budynek mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wydzierżawianego
    budynku (cel mieszkaniowy).
    W związku z tym, zwolnieniu nie podlega dzierżawa nieruchomości o charakterze innym
    niż mieszkalny oraz nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż
    mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
    - świadczenie usługi na własny rachunek,
    - charakter mieszkalny nieruchomości,
    - mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Wskazali Państwo, że:
    · przeznaczyli Państwo część nieruchomości gruntowej (działka nr 1) do wydzierżawienia;
    · działka nr 1 jest przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
      na cele mieszkaniowe;
    · ww. działka jest wydzierżawiana w celu poprawy funkcjonalności nieruchomości
      przyległej, która jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym;
    · ww. działka jest wykorzystywana wyłącznie na cele związane z przyległą zabudowaną
      nieruchomością (rekreacja, zieleń, uprawa roślin, działka przydomowa).
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy dla dzierżawy części nieruchomości gruntowej.
    W świetle powyższych regulacji prawnych, jak wskazano powyżej, świadczenie usług
    dzierżawy korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w przypadku spełnienia
    łącznie warunków wskazanych w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Zatem, zwolnieniu
    od podatku podlega świadczona na własny rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy
    nieruchomości – co istotne – o charakterze mieszkalnym, na cele mieszkaniowe.
    Mając na uwadze wyżej przytoczone przepisy oraz powyższy opis sprawy należy
    stwierdzić, że w odniesieniu do usług dzierżawy części nieruchomości gruntowej, które
    Państwo świadczą, nie zostały spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku,
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, dotyczące udostępniania nieruchomości na
    cele mieszkaniowe oraz charakteru mieszkalnego nieruchomości.
    Jak bowiem wynika z opisu sprawy – przedmiotem dzierżawy przez Państwa jest wyłącznie
    część nieruchomości gruntowej. Ponadto na nieruchomości tej nie znajdują się żadne
    naniesienia.
    Charakter mieszkalny gruntów, nie może wynikać z faktu, iż – jak Państwo wskazali –
    dzierżawiony grunt wpływa na poprawę funkcjonalności nieruchomości przyległej, która
    jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym (rekreacja, zieleń, uprawa
    roślin, działka przydomowa), czy też przeznaczona jest w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego na cele mieszkaniowe.
    Fakt, że przedmiotem dzierżawy jest sam grunt, dyskwalifikuje możliwość korzystania ze
    zwolnienia od VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Sam bowiem grunt nie
    może wypełniać potrzeb mieszkaniowych kogokolwiek.

    W ekonomicznym bowiem ujęciu, wykonywane przez Państwa czynności polegają na
    udostępnieniu na rzecz dzierżawcy wyłącznie gruntu. W takich okolicznościach nie sposób
    uznać, że analizowana usługa to udostępnienie nieruchomości na cele mieszkaniowe, tj.
    zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych danego dzierżawcy, a wydzierżawiany grunt ma
    charakter mieszkalny.
    Zatem, dla świadczonych odpłatnych usług udostępnienia przez Państwa części
    nieruchomości gruntowej, nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    Podsumowanie
    Wydzierżawiana przez Gminę A część nieruchomości niezabudowanej stanowiącej
    własność Gminy nie spełnia definicji usług w zakresie wydzierżawiania nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele
    mieszkalne i tym samym wydzierżawienie przedmiotowego gruntu nie korzysta ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytań). Inne kwestie
    przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być –
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem,
    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    stanu faktycznego.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.