Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.225.2025.1.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-09
Teza: Kary umowne nie stanowią wydatków niezwiązanych z
działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m ust. 1
pkt 3 ustawy o CIT i nie stanowią podstawy opodatkowania
Estońskim CIT zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: kara
kara-kara umowna
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
spółek kapitałowych-Dochód podlegający
opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek
kapitałowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 3-art. 28m-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,
    czy kary umowne opisane we wniosku, stanowią wydatki niezwiązane z działalnością
    gospodarczą, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT i tym samym, stanowią
    podstawę opodatkowania Estońskim CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Wnioskodawca wybrał opodatkowanie dochodów osiągniętych z
    działalności na zasadach ryczałtu od dochodów spółek, o którym mowa w Rozdziale 6b
    „Ryczałt od dochodów spółek” ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „Estoński CIT”).
    Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji (...). Wszystkie (...) produkowane przez
    Spółkę wykonywane są w jej siedzibie i transportowane do kontrahentów w Polsce i
    Europie.
    Zdarza się, że Spółka w ramach prowadzonej działalności jest zobowiązana do zapłaty kar
    umownych wynikających z relacji z kontrahentami. Płacone kary umowne obejmują m.in.
    (dalej łącznie: Kary umowne):
      - kary za przeterminowane reklamacje,
      - kary za niezrealizowane zlecenia,
      - kary za opóźnienia w dostawie lub dojazd na załadunek,
      - kary za nieprawidłową realizację zlecenia,
      - kary za tonaż towaru niezgodny ze zlecenie,
      - kary za brak materiałów zabezpieczających,
      - kary za uszkodzenie palety,
      - kary za opóźnienie w płatności,
      - kary za anulowanie zlecenia,
      - kary za postój,
      - kary związane z reklamacjami.
    W przyszłości może się zdarzyć, że Spółka obowiązana będzie do płatności kar umownych
    wynikających z relacji z kontrahentami z innych tytułów niż wskazane powyżej.
    Należy podkreślić, że Spółka:
      - posiadała odpowiednie aktywa, aby wykonać przedmiot umów zgodnie z warunkami
        uzgodnionymi z kontrahentami,

      - podejmuje działania w celu zminimalizowania obowiązku płatności kar umownych
        (celem prowadzonego biznesu jest generowanie zysku, a nie płacenie kar
        kontrahentom), jednak ze względu na rozmiar prowadzonej działalności i jej
        specyfikę płatność kar umownych jest nieodłącznym elementem prowadzonego
        biznesu.
    Obowiązek płatności kar umownych wynika zwykle z szeregu nieprzewidzianych,
    niezależnych od Spółki okoliczności, mających wpływ na realizację kontraktów. Do tej pory
    Spółka uiszczając kary umowne z ostrożności rozpoznawała je jako dochód z tytułu tzw.
    wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 28m ust. 1
    pkt 3 ustawy o CIT.

## Pytanie

Czy Kary umowne, o których mowa w stanie faktycznym stanowią wydatki niezwiązane z
    działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT i stanowią
    podstawę opodatkowania Estońskim CIT zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Kary umowne, o których mowa w stanie faktycznym nie stanowią wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy
    o CIT i nie stanowią podstawy opodatkowania Estońskim CIT zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt
    3 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 28n ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o CIT, jedną z podstaw opodatkowania Estońskim
    CIT jest suma dochodu z tytułu ukrytych zysków i dochodu z tytułu wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą ustalona w miesiącu, w którym wykonano
    świadczenie lub dokonano wypłaty lub wydatku.
    W tym miejscu należy wskazać, że w ustawie o CIT brak definicji wydatków niezwiązanych
    z działalnością gospodarczą. Wprawdzie w objaśnieniach podatkowych Ministerstwa
    Finansów z 23 grudnia 2021 r. „Przewodnik do Ryczałtu od dochodów spółek”:
      - wskazuje się, że przy kwalifikacji danego wydatku jako niezwiązanego z działalnością
        gospodarczą można wspomagać się praktyką orzeczniczą i interpretacyjną,
        dotyczącą klasyfikacji kosztów do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art.
        15 ust. 1 ustawy o CIT i art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, jednak
      - za niewłaściwe należy uznać kwalifikowanie wydatków do kategorii dochodu
        podlegającego opodatkowaniu ryczałtem wyłącznie na podstawie rezultatów
        weryfikacji, czy określony wydatek stanowiłby koszt podatkowy na zasadach
        ogólnych.
    W tym zakresie należy wskazać, że:
      - kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
        ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
        przychodów, natomiast
      - wydatki związane z działalnością gospodarczą mają na celu jej prowadzenie, a jedną z
        immanentnych cech działalności gospodarczej jest jej zarobkowy charakter.
    Można więc powiedzieć, że obie powyższe kategorie mają na celu generowanie
    przychodów, jednak równocześnie należy wskazać, że:

      - katalog kosztów uzyskania przychodów podlega ograniczeniu przez konkretnie
        wskazane w art. 16 ustawy o CIT wydatki niestanowiące kosztów uzyskania
        przychodów, natomiast
      - w zakresie wydatków związanych z działalnością gospodarczą brak analogicznego
        ograniczenia.
    Równocześnie należy wskazać, że słownik języka polskiego PWN definiuje przymiotnik
    „związanych” jako „mający związek, coś wspólnego, z kimś, z czymś”. A contrario
    „niezwiązany” należy rozumieć jako „niemający związku, czegoś wspólnego z czymś, z
    kimś”.
    W procesie oceny, czy dany wydatek powinien być uznany za niezwiązany z działalnością
    gospodarczą na potrzeby opodatkowania Estońskim CIT:
      - można posiłkować się katalogiem wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania
        przychodów zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, jednak
      - ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii jest uzależnione od konkretnego stanu
        faktycznego oraz celu poniesienia wydatku, a
      - ujęcie danego wydatku w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie będzie
        równoznaczne z uznaniem go za wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą
        w Estońskim CIT.
    Należy wskazać, że celem art. 16. ust. 1 ustawy o CIT jest przede wszystkim określenie
    pewnego katalogu wydatków, które, choć poniesione w celu uzyskania przychodów (z całą
    pewnością „związanych” z działalnością gospodarczą), zostały uznane przez ustawodawcę
    za takie, które nie dają możliwości uwzględniania ich w rozliczeniu podatkowym.
    Mając na uwadze powyższe nie można wykluczyć, iż niektóre z wydatków uznawanych na
    podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT za wyłączone z kosztów uzyskania przychodów, będą
    jednocześnie związane z działalnością gospodarczą podatnika.
    Nie ma natomiast żadnych wątpliwości, że:
      - prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się ze zwykłym ryzykiem jej
        prowadzenia, a
      - wydatki na poniesienie Kar umownych powstają w związku i w wyniku ziszczenia się
        danych ryzyk związanych z tą działalnością.
    Należy mieć na uwadze, że zarząd na bieżąco ocenia i kalkuluje, gdzie poprawić
    efektywność podejmowanych czynności, gdzie szukać oszczędności, gdzie usprawnić
    proces, lub zaniechać działań z uwagi na zbyt duże ryzyka i koszty z nimi związane. Jeżeli
    konkretne działania wiążą się z zapłatą Kar umownych, które przekraczają korzyści z
    podejmowanych działań – zarząd podejmie decyzję o zaniechaniu działań w celu poprawy
    efektywności działalności gospodarczej w tym zakresie.
    Jak zostało wskazane, ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą”, jednak w objaśnieniach podatkowych Ministerstwa Finansów
    z 23 grudnia 2021 r. „Przewodnik do Ryczałtu od dochodów spółek”, wskazane zostało, że:
    „Za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą będą uznane publicznoprawne
    wydatki o charakterze sankcyjnym, np. kary, grzywny czy odsetki od nieterminowego
    uregulowania zobowiązania podatkowego. Takie wydatki oprócz tego, że mają charakter
    sankcyjny, nie są również poniesione w celu osiągnięcia, zabezpieczenia lub zachowania
    źródła przychodów jak również ich ponoszenie nie jest podstawą prowadzenia działalności
    gospodarczej.”
    Wymaga podkreślenia, że wydatki w postaci Kar umownych, które ponosi Spółka:
      - nie stanowią „publicznoprawnych wydatków o charakterze sankcyjnym”, o których
        mowa w Przewodniku, a

      - wynikają ze stosunków cywilnoprawnych łączących Spółkę z kontrahentami i są
        efektem zawartych umów/uzgodnień w zakresie realizacji świadczeń.
    Dodatkowo, w przeciwieństwie do wydatków wskazanych w przykładzie z Przewodnika,
    wydatki będące przedmiotem niniejszego wniosku nie są karami czy grzywnami
    orzeczonymi w postępowaniu karnym i wykazują związek z istotą działalności
    gospodarczej Spółki.
    Mając na uwadze powyższe wydatki wynikające z otrzymanych Kar umownych nie będą
    stanowić wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
    28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.
    W podobny sposób wypowiedział się przykładowo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    w interpretacji indywidualnej z:
      - 13 marca 2025 r. o sygn. 0114-KDIP2-2.4010.16.2025.1.PK, w której wskazał, że: „W
        Państwa sprawie wydatki w postaci kary umownej wynikającej z opóźnień w
        realizacji robót budowlanych i zapłata wadium nie stanowią publicznoprawnych
        wydatków o charakterze sankcyjnym, o których mowa powyżej. Wynikają one
        bowiem ze stosunków cywilnoprawnych łączących Państwa z kontrahentami i są
        efektem zawartej umowy i zaakceptowanych warunków uczestnictwa w przetargu.
        Jednocześnie wydatki te nie są karą czy grzywną orzeczoną w postępowaniu karnym
        i wykazuje związek z istotą Państwa działalności gospodarczej. Jednocześnie, jak
        wskazali Państwo w uzasadnieniu swojego stanowiska, Spółka pomimo zachowania
        należytej staranności przy realizacji robót, nie była w stanie całkowicie dotrzymać
        warunków umowy. Wadium natomiast zostało wpłacone z zamiarem pozyskania
        gruntów pod inwestycje. Podsumowując, poniesione wydatki z tytułu zwłoki w
        wykonaniu umowy oraz utracone wadium nie stanowią wydatków niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy CIT, a
        tym samym nie podlegają opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.”
      - 31 grudnia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB2-1.4010.627.2024.1.ED, w której wskazał, że:
        „We wniosku wskazują Państwo, że zapłata kar umownych, które nie stanowiły
        publicznoprawnych wydatków o charakterze sankcyjnym, które wyniknęły ze
        stosunków cywilnoprawnych łączących Spółkę z kontrahentami i były efektem
        zawartej umowy w zakresie realizacji umowy. Ponadto wskazują Państwo, że
        opóźnienia w realizacji Zadania 1 wyniknęły z licznych nieprzewidzianych
        okoliczności, a część opóźnień miała charakter niezależny od Państwa oraz że
        zapłata kary umownej w ramach Zadania nr 2 była niezależna od Państwa działań i
        wynikała przede wszystkim z epidemii COVID-19, zmiany parametrów technicznych,
        komplikacji związanych z własnością terenów pod inwestycję czy konieczności
        opracowania dodatkowej dokumentacji, której przedłożenia wcześniej nie wymagał
        żaden z zaangażowanych organów administracji publicznej. Powyższe, dodatkowo
        zatem potwierdza zasadność ponoszenia wydatków związanych z zapłatą kar
        umownych, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W konsekwencji
        należy uznać, że ww. wydatki nie będą stanowić wydatków niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą, o których mowa
        w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, wobec czego nie będą podlegały
        opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.”
      - 4 grudnia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.595.2024.1.SH, w której wskazał, że: „W
        odniesieniu zatem do ww. kosztów z tytułu kar umownych, zapłaconych
        Zamawiającemu, za opóźnienia w wykonaniu zobowiązań w toku realizacji Umowy,
        wskazać należy, że wskazują one na związek z istotą prowadzonej przez Państwa
        działalności gospodarczej. Powyższe kary umowne nie stanowią
        „publicznoprawnych wydatków o charakterze sankcyjnym”, o których mowa w
        Przewodniku. Wynikają one bowiem ze stosunków cywilnoprawnych łączących
        Państwa Spółkę z kontrahentem (zamawiającym) i są efektem zawartej umowy
        /uzgodnienia związanych z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą,
        w zakresie realizacji usługi. Jednocześnie, w przeciwieństwie do wydatków

        wskazanych w przykładzie z Przewodnika, wydatki będące przedmiotem wniosku
        nie są karami/grzywnami orzeczonymi w postępowaniu karnym i wykazują związek
        z istotą Państwa działalności gospodarczej w obszarze zakładania (...). Jednocześnie,
        jak wskazali Państwo, Spółka pomimo podjęcia działań mających na celu
        wyjaśnienie Zamawiającemu powodu opóźnień została obciążona Karą umowną.
        Celem poniesienia omawianego wydatku ze strony Spółki była przy tym potrzeba
        wywiązania się z Umowy z kontrahentem oraz doprowadzenia Umowy do końca,
        celem możliwości uzyskania przychodu z tytułu jego pełnej realizacji. Powyższe
        dodatkowo zatem potwierdza zasadność poniesienia przez Państwa kosztów z
        tytułu kar umownych wskazanych we wniosku i związek z prowadzoną działalnością
        gospodarczą. W konsekwencji należy uznać, że w Państwa przypadku wydatki z
        tytułu Kar umownych płaconych przez Spółkę nie stanowią wydatków
        niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m ust. 1 pkt 3
        ustawy o CIT, wobec czego nie podlegają opodatkowaniu Ryczałtem od dochodów
        spółek po Państwa stronie.”
      - 9 października 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-3.4010.497.2024.1.AN, w której wskazał, że:
        „W Państwa sprawie wydatki w postaci kar umownych wynikających z
        nieterminowego dostarczenia towarów nie stanowią „publicznoprawnych
        wydatków o charakterze sankcyjnym”, o których mowa w Przewodniku. Wynikają
        one bowiem ze stosunków cywilnoprawnych łączących Państwa Spółkę z
        kontrahentami i są efektem zawartych umów/uzgodnień w zakresie realizacji
        dostawy towarów. Jednocześnie, w przeciwieństwie do wydatków wskazanych w
        przykładzie z Przewodnika, wydatki będące przedmiotem wniosku nie są karami
        /grzywnami orzeczonymi w postępowaniu karnym i wykazują związek z istotą
        Państwa działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży (.). Powyższe
        potwierdza zasadność ponoszenia kar umownych i ich związek z prowadzoną
        działalnością gospodarczą. W konsekwencji, ww. wydatki nie będą stanowić
        wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m
        ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, wobec czego nie będą podlegały opodatkowaniu
        ryczałtem od dochodów spółek.”
      - 29 sierpnia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.302.2024.1.RH, w której wskazał, że:
        „Okoliczności zapłaty kar za opóźnienie, także wskazują na związek z istotą
        prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej polegającej na działalności
        przewozowej (transportowej). Kary są ponoszone dodatkowo wskutek prowadzenia
        takiej działalności jako działalności o charakterze zarobkowym i wykazują związek z
        tą działalnością. Kary za opóźnienie nie stanowią „publicznoprawnych wydatków o
        charakterze sankcyjnym”, o których mowa w Przewodniku. Wynikają one bowiem ze
        stosunków cywilnoprawnych łączących Państwa Spółkę z kontrahentami i są
        efektem zawartych umów/uzgodnień w zakresie realizacji działalności przewozowej
        (transportowej). Ponadto, wskazują Państwo, że konieczność ponoszenia przez
        Państwa kary za opóźnienie wynika z pragmatycznego podejścia do wykonywanych
        usług i ma na celu utrzymanie relacji biznesowej ze zlecającym przewóz Klientem i
        zagwarantowanie zleceń na kolejne usługi. Powyższe dodatkowo zatem potwierdza
        zasadność ponoszenia kar za opóźnienie i związek z prowadzoną działalnością
        gospodarczą. W konsekwencji należy uznać, że ww. wydatki nie będą stanowić
        wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 28m
        ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, wobec czego nie będą podlegały opodatkowaniu
        ryczałtem od dochodów spółek. Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za
        prawidłowe.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał
        w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
      - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    iż rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są dla Organu wiążące. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.