Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.635.2020.2.WR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-02-05
Teza: Uznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a pkt 1, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 16 października 2020 r. (data wpływu – 22 października 2020 r.), uzupełnionego pismem z 11 stycznia 2021 r. (data wpływu: 15 stycznia 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług– **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 października 2020 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług.

Powyższy wniosek został uzupełniony pismem z 11 stycznia 2021 r. (data wpływu: 15 stycznia 2021 r.), które stanowiło odpowiedź na wezwanie Organu z 23 grudnia 2021 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.635.2020.1.WR.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe (ostatecznie sprecyzowane w piśmie z 11 stycznia 2020 r.):

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od listopada 2018 roku, która polega na oferowaniu polskim klientom opakowań od firm spoza Unii Europejskiej. Praca Wnioskodawcy to wysyłanie e-maili, wykonywanie telefonów oraz odbywanie spotkań z klientami krajowymi na których przedstawia ofertę firm, z którymi współpracuje. Następnie gdy firmy są zainteresowane zamawianiem produktów, które prezentuje Wnioskodawca kontaktują się bezpośrednio z firmami za granicą i tam składają zamówienia oraz dokonują wszelkich płatności także bezpośrednio bez udziału Wnioskodawcy. PKD działalności Wnioskodawcy to 46.19.Z.

Na wystawianych fakturach Wnioskodawca wykazuje wynagrodzenie podstawowe oraz czasami dodatkowe premie, które przyznaje Wnioskodawcy jego pracodawca w zależności od osiąganych przez niego globalnych wyników.

W związku z tym, że Wnioskodawca wykonuje usługi tylko dla firm spoza Unii Europejskiej zgodnie z opisem powyżej i otrzymuje za te usługi tylko wynagrodzenie podstawowe, które jest stałe, Wnioskodawca uważa, że nadal może być zwolniony z opłacania podatku VAT, gdyż obowiązek ten spoczywa na pracodawcach Wnioskodawcy spoza UE.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 11 stycznia 2021 r.):

Czy w związku ze świadczeniem usług firmom spoza Unii Europejskiej i otrzymywaniu za tę pracę wynagrodzenia podstawowego w stałej wartości (bez składników prowizji) Wnioskodawca jest podatnikiem VAT, czy też nie, ponieważ obowiązek VAT leży po stronie tych firm, które są faktycznymi sprzedawcami towarów do UE?

Stanowisko Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowane w piśmie z 11 stycznia 2020 r.):

Według wiedzy Wnioskodawcy świadcząc usługi firmom spoza Unii Europejskiej i wystawiając za pracę Wnioskodawcy faktury bez podatku VAT, Wnioskodawca nie ma obowiązku być podatnikiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Na wstępie Organ zauważa, że w piśmie uzupełniającym wniosek z 11 stycznia 2021 r. (data wpływu 15 stycznia 2021 r.) Wnioskodawca doprecyzował opis sprawy, zadane pytanie, jak też wyraził własne stanowisko adekwatne do zadanego pytania. Ponieważ ww. pismo Wnioskodawcy było konsekwencją wezwania Organu z 23 grudnia 2020 r. znak: 0111-KDIB3-3.4012.635.2020.1.WR przyjęto, że opis sprawy, pytanie oraz własne stanowisko Wnioskodawcy przedstawione w tym właśnie piśmie są ostateczne i w tej wersji zostały one przywołane powyżej. Podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie odnosi się do tej właśnie wersji pytania i stanowiska własnego Wnioskodawcy.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (\`(...)\`).

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług).

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Aczkolwiek ustawa nie wyraża tego wprost, przyjąć należy, że działalnością gospodarczą jest w zasadzie tylko ta aktywność, która wykonywana jest zawodowo, w sposób profesjonalny.

Pojęcie „działalności gospodarczej” ma charakter wspólnotowy. Jest to pojęcie zasadnicze dla konstrukcji podatku od towarów i usług. Działalnością gospodarczą jest wszelka działalność, w ramach której wykonywane może być każde świadczenie. Generalny charakter działalności gospodarczej podkreśla także fakt, że dla statusu podatnika nie ma znaczenia gdzie jest prowadzona działalność gospodarcza. Definicja ma zakres globalny i znajduje zastosowanie, gdziekolwiek osoba ma siedzibę, bądź gdziekolwiek działa.

Szeroka definicja działalności gospodarczej powoduje, że podmioty wykonujące taką działalność są klasyfikowane jako podatnicy niezależnie od ich statusu. Definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, co ma pozwolić na uznanie za podatników tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym, niezależnie od formy, statusu i więzi prawnych. Definicja ta ma przy tym bardziej charakter podmiotowy, niż przedmiotowy - nie odnosi się bowiem do poszczególnych rodzajów działalności, lecz do podmiotów prowadzących tę działalność.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność od listopada 2018 r. Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność polega na oferowaniu polskim klientom opakowań od firm spoza Unii Europejskiej. Praca Wnioskodawcy polega na wysyłaniu e-maili, wykonywaniu telefonów oraz odbywaniu spotkań z klientami krajowymi, na których Wnioskodawca przedstawia ofertę firm, z którymi współpracuje. Następnie gdy firmy są zainteresowane zamawianiem produktów, które prezentuje Wnioskodawca, kontaktują się bezpośrednio z firmami za granicą i tam składają zamówienia oraz dokonują wszelkich płatności bez udziału Wnioskodawcy.

Na wystawianych fakturach Wnioskodawca wykazuje wynagrodzenie podstawowe oraz czasami dodatkowe premie, które przyznaje Wnioskodawcy jego pracodawca.

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika również, że obowiązek opłacania podatku VAT spoczywa na pracodawcach Wnioskodawcy, którzy mają siedzibę poza Unią Europejską.

W przedmiotowej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług.

Jak wynika z wyżej przytoczonego opisu sprawy Wnioskodawca w sposób ciągły prowadzi działalność, w ramach, której poszukuje klientów dla swoich kontrahentów. Za wykonywane usługi na rzecz podmiotów spoza UE Wnioskodawca regularnie otrzymuje wynagrodzenie. To uzasadnia przyjęcie, że Wnioskodawca świadczy usługi, opisane we wniosku w sposób ciągły i dla celów zarobkowych. Tym samym działalność prowadzona przez Wnioskodawcę przybiera charakter działalności zawodowej.

Zatem, w myśl wyżej poczynionych uwag Wnioskodawca świadcząc usługi, opisane we wniosku będzie wykonywał działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W rezultacie, Wnioskodawca jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług spełnia przesłanki pozwalające na uznanie go za podatnika podatku od towarów i usług.

Mając zatem na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Końcowo Organ zaznacza również, że niniejsza interpretacja dotyczy jedynie wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług, stosownie do treści przeformułowanego, w piśmie z 11 stycznia 2021 r., pytania. Kwestie nie objęte zadanym pytaniem (np. miejsce świadczenia usług opisanych we wniosku, czy opodatkowanie świadczonych usług), nie stanowią przedmiotu interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w \[…\] za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.