Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.519.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-06
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, prawo do odliczenia
podatku naliczonego oraz brak obowiązku wystawiania faktur
za pomocą systemu KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
odliczenia-brak prawa do odliczenia
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek z 5 sierpnia 2025 r.
    o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, prawa do odliczenia podatku
    naliczonego oraz braku obowiązku wystawiania faktur za pomocą KSeF. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. B.V. (dalej: Wnioskodawca) jest spółką prawa holenderskiego z siedzibą w (...),
    wchodzącą w skład grupy kapitałowej (...) (dalej: Grupa (...) lub Grupa). Spółka ta jest
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT) na terytorium Polski.
    Roczny obrót Wnioskodawcy przekracza (...) PLN.
    Grupa (...) specjalizuje się w produkcji oraz sprzedaży (...). Oferta produktowa Grupy
    obejmuje przede wszystkim (...) (oferowane zarówno pod marką (...), jak i innymi lokalnymi
    markami), (...).
    W ramach Grupy (...), Wnioskodawca pełni rolę europejskiego pryncypała (ang. principal
    operating company) dla jednostek produkcyjnych i dystrybucyjnych należących do Grupy.
    Spółka sprawuje kluczowe funkcje i ponosi ryzyka związane z funkcjonowaniem
    europejskich podmiotów Grupy (...). Co do zasady, Wnioskodawca pełni funkcje związane z
    zarządzaniem kluczowymi kwestiami dla rozwoju europejskiej działalności Grupy. Jest on
    również odpowiedzialny za strategiczne decyzje w zakresie dystrybucji produktów do
    magazynów docelowych dla klientów końcowych oraz produkcji w Europie. Ponadto,
    Spółka z perspektywy Grupy podejmuje decyzje dotyczące tego, co, gdzie i kiedy powinno
    zostać wyprodukowane. Pozostałe podmioty z Grupy, funkcjonujące w ramach modelu
    operacyjnego, realizują strategię określoną przez Grupę (...). Producenci o ograniczonym
    ryzyku odpowiadają za realizację procesu produkcyjnego zgodnie z zaleceniami Spółki,
    natomiast dystrybutorzy są odpowiedzialni za dystrybucję towarów. Spółka natomiast
    odpowiada za dostarczanie towarów do dystrybutorów, podczas gdy dystrybutorzy są
    odpowiedzialni za dystrybucję towarów oraz koszty związane z ich dostawą do klientów
    końcowych.
    Opisane powyżej funkcje są realizowane przez Wnioskodawcę przy wykorzystaniu
    zasobów technicznych i osobowych zlokalizowanych na terytorium Holandii. Zarówno

    siedziba, jak i główne biuro Wnioskodawcy znajdują się w Holandii. W szczególności, w tym
    kraju zlokalizowane są zespoły kluczowe dla prowadzenia działalności Spółki, w tym zespół
    nadzorujący region Europy oraz globalny zespół ds. łańcuchów dostaw. W skład tych
    zespołów wchodzą liderzy odpowiedzialni za wskazane powyżej obszary, w szczególności:
    opracowywanie strategii, nadzór nad procesami produkcyjnymi, planowanie oraz
    zarządzanie pozyskiwaniem surowców i łańcuchem dostaw oraz kwestie prawne.
    Współpraca Wnioskodawcy w zakresie produkcji towarów w Polsce
    Wnioskodawca zawarł z jednym z lokalnych podmiotów Grupy operujących na rynku
    polskim tj. B. sp. z o.o. (dalej: B. Sp. z o.o. lub Producent), umowę na świadczenie usług
    polegających na produkcji towarów na zlecenie (ang. toll manufacturing agreement) na
    rzecz Wnioskodawcy (dalej: Umowa Toll Manufacturing). Umowa ta została zawarta z
    uwzględnieniem tego, że Wnioskodawca w ramach Grupy stanowi główny podmiot
    odpowiedzialny za pozyskiwanie surowców i materiałów, natomiast Producent dysponuje
    odpowiednim zakładem produkcyjnym, umożliwiającym usługową produkcję gotowych
    produktów.
    W ramach Umowy Toll Manufacturing Wnioskodawca zleca B. Sp. z o.o. produkcję
    towarów z materiałów powierzonych. Usługi produkcji, świadczone przez Producenta na
    rzecz Wnioskodawcy, koncentrują się głównie na przekształcaniu surowców (np. (...))
    powierzonych przez Wnioskodawcę w produkty finalne na podstawie specyfikacji
    dostarczonych przez Spółkę (dalej: Produkty końcowe). Produkcja realizowana jest przy
    użyciu maszyn i urządzeń należących do B. Sp. z o.o. oraz przy wykorzystaniu zasobów
    ludzkich B. Sp. z o.o. (pracownicy, współpracownicy B. Sp. z o.o.). Do wytwarzanych przez
    Producenta Produktów końcowych na zlecenie Wnioskodawcy należą (...).
    Z uwagi na specyfikę Produktów końcowych wytwarzanych przez B. Sp. z o.o. oraz fakt, że
    są one magazynowane w bliskiej odległości od fabryki, w której są produkowane,
    Producent początkowo ponosi również koszty związane z ich składowaniem. Koszty
    związane ze składowaniem towarów są refakturowane przez B. Sp. z o.o. na
    Wnioskodawcę na zasadzie mechanizmu odwrotnego obciążenia.
    Ponadto, Producent realizuje na zlecenie Wnioskodawcy produkcję wyrobów gotowych,
    które są przeznaczone do testów przed ich wprowadzeniem na rynek. W ramach
    produkcji partii testowych, Producent ma możliwość nabycia samodzielnie surowców od
    niepowiązanych podmiotów. Następnie B. Sp. z o.o. otrzymuje od Wnioskodawcy zwrot
    kosztów poniesionych w związku z tymi działaniami. Produkcja na potrzeby testowe jest
    jednak marginalna w stosunku do produkcji na materiale powierzonym.
    W konsekwencji, w ramach Umowy Toll Manufacturing:
    Wnioskodawca:
        Dostarcza do B. Sp. z o.o. surowce, półprodukty oraz materiały, które pozyskuje we
        własnym imieniu i na własną odpowiedzialność od swoich kontrahentów (np. (...)).
        Producent jedynie nawiązuje kontakt z dostawcami wskazanymi przez Spółkę w
        celu potwierdzenia, jakie surowce oraz w jakim terminie zostaną dostarczone. W
        przypadku produkcji próbnej zdarza się, że B. Sp. z o.o. może wykorzystywać
        własne surowce, jednakże sytuacje tego typu zdarzają się sporadycznie.
        Dostarcza surowce na własny koszt i ryzyko do miejsca przeznaczenia, którym jest
        przestrzeń magazynowa B. Sp. z o.o., ponosząc wszelkie koszty dostawy (w tym
        koszty transportu, ubezpieczenia, opłat i podatków). Surowce, półprodukty i
        materiały dostarczone przez Spółkę (stanowiące jej własność), mogą być
        wykorzystywane przez B. Sp. z o.o. wyłącznie do celów produkcji Produktów
        końcowych.

        Posiada tytuł prawny do surowców, półproduktów, materiałów, produkcji w toku
        oraz Produktów końcowych podczas całego procesu produkcji. Ponadto, ponosi
        ryzyko związane z utratą lub zniszczeniem tych dóbr, które może wystąpić w trakcie
        produkcji, przechowywania czy transportu, z wyjątkiem sytuacji wynikających z
        rażącego zaniedbania lub celowego działania Producenta.
        Pozostaje właścicielem lub uprawnionym licencjobiorcą wszelkich praw
        intelektualnych, w tym udostępnionych B. Sp. z o.o. w celu realizacji procesu
        produkcji.
    B. Sp. z o.o. w ramach świadczonych usług:
        Zajmuje się wyrobem Produktów końcowych z surowców, półproduktów oraz
        materiałów dostarczonych przez Wnioskodawcę, zgodnie ze specyfikacją towarów
        określoną przez Spółkę. Każdy Produkt końcowy wytwarzany przez B. Sp. z o.o. na
        rzecz Wnioskodawcy posiada tzw. „Kartę Procesu”, która została opracowana i
        przekazana przez Spółkę. Karta ta zawiera szczegółowe informacje dotyczące
        procesu produkcji, w tym rodzaje surowców oraz ich proporcje. Produkty powinny
        być wytwarzane zgodnie z wyznaczonymi przez Wnioskodawcę standardami
        jakościowymi oraz procedurami kontroli.
        Posiada własny sprzęt, wyposażenie i zasoby ludzkie potrzebne do procesu
        produkcji, które podlegają jego kontroli.
        Wykonuje czynności związane ze składowaniem surowców do produkcji Produktów
        końcowych oraz towarów zakupionych przez Wnioskodawcę od innych
        producentów (zarówno polskich, europejskich, jak i kontrahentów spoza UE –
        więcej szczegółów poniżej), które przez czas trwania procesu są własnością
        Wnioskodawcy. Koszty związane obsługą składowanych surowców są
        refakturowane na rzecz Spółki w wysokości rzeczywiście poniesionych przez B. Sp. z
        o.o. wydatków.
        Ponosi odpowiedzialność za bezpieczeństwo i jakość procesu produkcji oraz
        wszelkie koszty związane z tym procesem (tj. koszty pracy pracowników, energii
        elektrycznej, konserwacji itp.), jak również odpowiedzialność za zgodność towarów
        ze standardami rynkowymi i wymogami jakości.
        Na bieżąco monitoruje oraz ocenia wydajność produkcji w oparciu o cele
        produkcyjne wyznaczone przez Wnioskodawcę, do których należą: (i)
        przestrzeganie planu produkcji, czyli realizacja określonej ilości produktów
        wytwarzanych przez B. Sp. z o.o.; (ii) liczba dni utrzymania zapasów, która odnosi
        się do czasu, przez jaki surowce oraz opakowania są składowane w przestrzeniach
        magazynowych; (iii) udział surowców i opakowań wyprodukowanych przez B. Sp. z
        o.o., zgodny z wymaganym przez Wnioskodawcę standardem jakości.
        Wykonuje czynności związane z opakowaniem oraz etykietowaniem produktów.
        Etykiety muszą spełniać wymagania określone przez Wnioskodawcę.
    W związku z tym, że produkcja odbywa się na podstawie specyfikacji produkcyjnych oraz z
    wykorzystaniem surowców dostarczonych przez Wnioskodawcę, ryzyko produkcyjne

    ponosi Spółka, o ile wady Produktów końcowych nie wynikają z błędów lub zaniedbań ze
    strony B. Sp. z o.o.. Ryzyko związane z utrzymaniem zapasów oraz ich ewentualną utratą
    zasadniczo obciąża Wnioskodawcę jako właściciela powierzonych surowców oraz
    produktów wytwarzanych przez Producenta. B. Sp. z o.o. również ponosi ryzyko związane
    z utrzymaniem zapasów w sytuacji, gdy straty wynikają z ich zaniedbań oraz w odniesieniu
    do materiałów pomocniczych.
    Obecnie B. Sp. z o.o. prowadzi działalność produkcyjną wyłącznie na rzecz Wnioskodawcy,
    nie zawierając umów produkcji towarów na zlecenie z innymi podmiotami. Po
    zakończeniu procesu produkcyjnego, towary pozostają na terenie Polski i są
    magazynowane przez B. Sp. z o.o. na zlecenie Spółki, a następnie dystrybuowane przez
    Wnioskodawcę zgodnie z opisanym dalej modelem dystrybucji. W ramach analizowanej
    współpracy B. Sp. z o.o. otrzymują od Wnioskodawcy wynagrodzenie w postaci:
        Wynagrodzenie wynikające ze świadczonych usług na materiale powierzonym, oraz
        Zwrot kosztów (na podstawie refaktury) poniesionych przez B. Sp. z o.o. na rzecz
        Wnioskodawcy, związanych z: (i) produkcją partii testowych wyrobów gotowych
        oraz (iii) składowaniem wyrobów gotowych.
    Umowa Toll Manufacturing została zawarta na okres 36 miesięcy. Niemniej po upływie
    tego okresu istnieje możliwość jej dalszego przedłużenia.
    W tym miejscu należy również wskazać, że Wnioskodawca współpracuje także z innymi
    podmiotami w Polsce. W szczególności Wnioskodawca nawiązał współpracę z C. sp. z o.o.
    w zakresie produkcji oraz sprzedaży plastikowych opakowań typu PET. Kontrahent na
    zlecenie Wnioskodawcy produkuje gotowe do napełnienia Produktami końcowymi
    opakowania za pomocą maszyn zlokalizowanych w przestrzeni magazynowej należącej do
    B. Sp. z o.o. Ze względów operacyjnych wskazane maszyny znajdują się w przestrzeni
    magazynowej B. Sp. o.o. , natomiast są one własnością kontrahenta, który wykonuje
    produkcję opakowań na zlecenie Wnioskodawcy.
    Podobnie Wnioskodawca nabywa usługi od polskich podmiotów w zakresie
    konfekcjonowania produktów.
    Wnioskodawca współpracuje także z innymi podmiotami, w tym przykładowo z agencjami
    celnymi, które wspierają Spółkę w składaniu zgłoszeń celnych w związku z importem
    towarów/surowców Spółki, czy też z zewnętrznymi podmiotami świadczącymi usługi
    przepakowywania towarów.
    Współpraca Wnioskodawcy w zakresie dystrybucji towarów w Polsce
    Produkty końcowe wyprodukowane dla Wnioskodawcy w ramach opisanego powyżej
    modelu współpracy są następnie przedmiotem dalszej dystrybucji. Poza produktami
    wytwarzanymi przez B. Sp. z o.o., Wnioskodawca nabywa również inne produkty (dalej:
    Inne produkty) w celu dalszej dystrybucji w Polsce. Inne produkty mogą być nabywane
    przez Wnioskodawcę:
      a. od fabryk należących do Grupy i zlokalizowanych w innych krajach;
      b. od niepowiązanych polskich producentów;
      c. od niepowiązanych producentów z UE lub spoza UE
    (dalej: kontrahenci)
    W zakresie dystrybucji na terytorium Polski, Spółka zawarła umowę dystrybucji (dalej:
    Umowa dystrybucji) z D. Sp. z o.o. (Dystrybutor), na mocy, której podmiot ten nabywa
    Produkty końcowe, Inne produkty i dokonuje ich dalszej sprzedaży.
    Odbiorcami towarów dystrybuowanych przez D. Sp. z o.o. są przede wszystkim
    supermarkety, hipermarkety oraz hurtownie spożywcze. Jednocześnie Dystrybutor

    prowadzi działania związane z pozyskiwaniem klientów na rynku, w tym realizuje działania
    marketingowe oraz organizuje spotkania z klientami.
    D. Sp. z o.o. jest odpowiedzialny za prowadzenie działań marketingowych mających na
    celu wsparcie sprzedaży Produktów końcowych oraz Innych produktów na rynku polskim.
    Do zadań tego podmiotu należy wdrażanie strategii marketingowych, opracowywanie
    materiałów oraz prowadzenie działalności marketingowej w odniesieniu do produktów
    dystrybuowanych na poziomie lokalnym. D. Sp. z o.o. dysponuje znaczną swobodą w
    doborze metod kampanii reklamowych, materiałów promocyjnych, itp. Działania
    marketingowo-sprzedażowe podejmowane przez D. Sp. z o.o. koncentrują się przede
    wszystkim na organizowaniu akcji promocyjnych, opracowywaniu oraz dobieraniu form
    reklamy do poszczególnych odbiorców, a także przygotowywaniu materiałów
    promocyjnych. Działania te są realizowane samodzielnie przez pracowników D. Sp. z o.o.
    lub przy wsparciu agencji marketingowych. D. Sp. z o.o. ma również możliwość korzystania
    z narzędzi reklamowych wypracowanych przez Grupę (...), w tym szablonów materiałów
    reklamowych oraz wizualnych. Szablony te są dostosowywane do lokalnych potrzeb lub
    zastępowane własnymi formami reklamy.
    Funkcje związane z identyfikacją potrzeb klientów oraz składaniem zamówień na towary
    są realizowane przez D. Sp. z o.o. Zasadniczo, podmiot ten określa zapotrzebowanie na
    towary na podstawie zamówień składanych przez klientów, a także prognoz sprzedaży
    oraz analiz rynku. Na podstawie tych informacji, Dystrybutor przygotowuje prognozy
    sprzedażowe, które następnie są przekazywane Wnioskodawcy w celu planowania
    wielkości produkcji w danym okresie.
    D. Sp. z o.o. zawiera umowy sprzedażowe z klientami we własnym imieniu. Ponadto,
    podmiot ten odpowiada za poszukiwanie nowych klientów oraz budowanie relacji, a także
    za bieżące kontakty z obecnymi klientami. Proces sprzedażowy obejmuje organizowanie i
    uczestnictwo w spotkaniach z dotychczasowymi oraz potencjalnymi klientami, a także
    negocjowanie warunków i zasad sprzedaży, takich jak wolumeny sprzedaży, warunki
    dostaw, świadczone usługi czy działania promocyjne. Procesy te są realizowane przez D.
    Sp. z o.o., co oznacza, że Wnioskodawca nie bierze w nich udziału. Dystrybutor jest
    również odpowiedzialny za weryfikację opakowań oraz oznakowania dystrybuowanych
    produktów, aby zapewnić ich zgodność z obowiązującymi normami i standardami.
    Ponadto, podmiot ten ma obowiązek bieżącej weryfikacji przepisów prawnych
    obowiązujących w Polsce w przedmiocie dystrybucji.
    W przypadku towarów przeznaczonych na rynek polski, Wnioskodawca sprzedaje
    Produkty końcowe oraz Inne produkty do D. Sp. z o.o., a Dystrybutor odsprzedaje je
    niepowiązanym odbiorcom. Dystrybutor odpowiada również za transport Produktów
    końcowych oraz Innych produktów do klientów, ponosząc w praktyce związane z tym
    koszty. Zasadniczo, D. Sp. z o.o. zleca transport firmom transportowym, z którymi
    kontrakty są negocjowane lokalnie (co zwiększa efektywność kosztową zakupu takich
    usług).
    D. Sp. z o.o., jako podmiot odpowiedzialny za sprzedaż Produktów końcowych oraz Innych
    produktów do klientów, zajmuje się obsługą reklamacji dotyczących sprzedawanych
    produktów. Odpowiedzialność ta jest jednak uzależniona od stopnia winy, jaką ponosi
    strona uczestnicząca w procesie produkcji oraz dystrybucji Produktu końcowego oraz
    Innego produktu. W przypadku reklamacji, Dystrybutor analizuje dany przypadek i
    wskazuje odpowiedzialną stronę. Na przykład, w sytuacji reklamacji dotyczącej samego
    produktu (np. wadliwy skład, opakowanie itp.), D. Sp. z o.o. przekazuje tę informację do
    Wnioskodawcy, który obciąża producenta danego towaru (tj. B. Sp. z o.o. lub kontrahenta).
    W przypadku winy po stronie D. Sp. z o.o., to ten podmiot odpowiada za produkt.
    Zgodnie z wiedzą Wnioskodawcy, D. Sp. z o.o. dystrybuuje wyłącznie towary zakupione od
    Spółki, co oznacza, że nie zawarł umów dystrybucyjnych z innymi podmiotami. Umowa
    dystrybucji została zawarta na okres 36 miesięcy, jednak przewidziana jest w niej
    możliwość kontynuacji współpracy.

    Dystrybucja towarów poza Polskę
    Wnioskodawca na zasadzie analogicznej jak z Dystrybutorem współpracuje z
    dystrybutorami z Grupy (...) poza Polską. Z tego względu część wyrobów zakupionych od
    Producenta lub innych kontrahentów (tj. nabytych przez Wnioskodawcę
    wewnątrzwspólnotowo albo zaimportowanych), jest przez Wnioskodawcę sprzedawana
    na inne rynki – do lokalnych dystrybutorów. W takim przypadku dla celów VAT to
    Wnioskodawca dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowych albo eksportu towarów z
    Polski.
    Zarządzanie zasobami koniecznymi do realizacji Umowy Toll Manufacturing oraz Umowy
    Dystrybucji
    Jak zostało to wskazane powyżej Wnioskodawca pełni rolę europejskiego pryncypała i jest
    odpowiedzialny za strategiczne decyzje w zakresie dystrybucji i produkcji na terenie
    Europy. W konsekwencji poprzez swoją rolę w Grupie Wnioskodawca wpływa na działania
    B. Sp. z o.o. i D. Sp. z o.o.. Tym samym, działania wskazanych podmiotów muszą być
    zgodne ze strategią przyjętą przez Grupę oraz standardami grupowymi.
    W ramach realizacji czynności wynikających z Umowy Toll Manufacturing oraz Umowy
    dystrybucji, B. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o. wykorzystują własne zasoby rzeczowe,
    techniczne oraz osobowe, opierając się na swojej wiedzy i doświadczeniu. W
    szczególności, podmioty te podejmują decyzje dotyczące doboru odpowiednich zasobów
    technicznych oraz sposobu ich wykorzystania, a także angażują personel posiadający
    odpowiednie kompetencje do realizacji określonych zadań.
    Wnioskodawca może mieć wpływ na pewne ogólne aspekty związane z zasobami
    technicznych czy osobowymi spółek ze względu na przynależność B. Sp. z o.o. i D. Sp. z o.
    o. do Grupy. Przykładowo, na poziomie grupowym mogą zostać podjęte globalne decyzje
    dotyczące określonych zamówień technicznych / rzeczowych (np. w zakresie
    wykorzystywania określonego systemu IT). Oznacza to, że spółki z Grupy mogą co do
    zasady zamówić wyłącznie danych rodzaj zasobu technicznego.
    Wnioskodawca nie posiada jednak kontroli prawnej ani faktycznej nad zasobami
    rzeczowymi czy personelem D. Sp. z o.o. oraz B. Sp. z o.o.. To te podmioty delegują
    odpowiednie osoby do wykonywania poszczególnych zadań, ustalają czas potrzebny na
    ich realizację, wymiar zatrudnienia oraz godziny pracy swoich pracowników, a także
    ponoszą koszty ich zatrudnienia. Podobnie spółki te samodzielnie określają, które zasoby
    techniczne i w jaki sposób powinny zostać wykorzystane do realizacji określonego zadania.
    W zakresie surowców, Produktów końcowych oraz Innych produktów należących do
    Wnioskodawcy, pracownicy Wnioskodawcy ani inne osoby go reprezentujące nie mają
    stałego ani niekontrolowanego dostępu do biura, zakładu produkcyjnego ani przestrzeni
    magazynowej B. Sp. z o.o.
    Na podstawie Umowy Toll Manufacturing, wybrani przedstawiciele Wnioskodawcy są
    uprawnieni do wstępu na teren zakładu produkcyjnego B. Sp. z o.o. w celu
    przeprowadzenia kontroli towarów, zweryfikowania poszczególnych etapów ich produkcji
    oraz sposobu zabezpieczenia surowców, półproduktów lub materiałów będących
    własnością Spółki. Takie działania stanowią standard rynkowy w przypadku umów
    produkcji na zlecenie, takich jak Umowa Toll Manufacturing. Przedmiotowe czynności
    mogą odbywać się wyłącznie po uprzednim zawiadomieniu i w godzinach pracy
    Producenta. W tym celu przedstawiciele Wnioskodawcy mogą odbywać krótkie podróże
    służbowe do Polski (nieprzekraczające kilku dni pobytu). Jednocześnie podczas takich
    wizyt przedstawiciele Wnioskodawcy nie zawierają żadnych umów w imieniu Spółki.
    W ramach przedstawionego modelu współpracy, na podstawie umowy dotyczącej Toll
    Manufacturing oraz Umowy Dystrybucji, Wnioskodawca nie ma uprawnień do ustalania

    ani kontrolowania codziennych działań B. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o., jak również do
    nadzorowania ich personelu. Podobnie, wymienione podmioty nie podejmują takich
    działań w odniesieniu do Spółki.
    Wnioskodawca nie posiada w Polsce oddziału, personelu ani stałych przedstawicieli. Jak
    zaznaczono na wstępie, osoby uprawnione do podejmowania decyzji dotyczących
    działalności gospodarczej Spółki, w tym zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy, na
    stałe przebywają na terytorium Holandii lub ewentualnie w innych krajach (z wyłączeniem
    Polski). Jednocześnie, żaden przedstawiciel ani pracownik B. Sp. z o.o. czy D. Sp. z o.o. nie
    ma uprawnień do podejmowania takich działań w imieniu Spółki.
    Ponadto, Wnioskodawca nie dysponuje w Polsce (jako właściciel, najemca ani na
    podstawie innych praw) żadnymi zasobami technicznymi, w tym nieruchomościami,
    magazynami, biurami, urządzeniami czy sprzętem. W związku z opisanym powyżej
    modelem współpracy, w Polsce znajdują się jedynie surowce, półprodukty, materiały oraz
    Produktu końcowe należące do Wnioskodawcy.
    Pytania
      1. Czy Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium Polski i w konsekwencji ma prawo do odliczania VAT naliczonego z
        faktur wystawianych z polskim podatkiem VAT przez polskich usługodawców?
      2. Czy od dnia 1 lutego 2026 r. Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawiania e-
        faktur za pomocą KSeF w celu dokumentowania sprzedaży na rzecz Dystrybutora?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie posiada stałego miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej na terytorium Polski i w konsekwencji Spółka nie ma
        prawa do odliczania VAT naliczonego z faktur wystawianych z polskim podatkiem
        VAT przez polskich usługodawców.
      2. Zdaniem Wnioskodawcy, nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium Polski, a zatem od dnia 1 lutego 2026 r. nie będzie on
        również zobowiązany do wystawiania e-faktur za pomocą KSeF w celu
        dokumentowania sprzedaży na rzecz Dystrybutora.
    Uzasadnienie stanowiska pytanie nr 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają:
        odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        eksport towarów;
        import towarów na terytorium kraju;
        wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
        wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W świetle art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach tej ustawy jest mowa o
    terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
    zastrzeżeniem art. 2a. Z powołanych przepisów wynika tzw. zasada terytorialności,
    zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wymienione czynności - ale
    tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT:

        miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
        miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
        gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
        1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
        w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego
        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jeśli więc usługa (i) świadczona jest na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o
    VAT oraz (ii) nie stanowi usługi wskazanej w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n tej ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby
    działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy.
    Na mocy wskazanych powyżej przepisów należy więc stwierdzić, ze dla celów prawidłowej
    klasyfikacji transakcji na gruncie ustawy o VAT koniecznym jest podjęcie działań
    zmierzających do zweryfikowania, czy dany podmiot zagraniczny, uczestniczący w obrocie
    gospodarczym, posiada na terytorium danego kraju „stałe miejsce prowadzenia
    działalności” oraz czy to „stałe miejsce” jest uczestnikiem danej transakcji.
    Ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie wskazują wprost, co należy
    rozumieć pod pojęciem „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Dla
    ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 77/1 z 23 marca
    2011 r. z późn. zm.; dalej: Rozporządzenie 282/2011).
    Zgodnie z zapisami preambuły Rozporządzenia 282/2011 „podstawowym celem
    niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego
    systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.” (punkt 4). „Aby
    zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności
    gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
    miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
    precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce;
    należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.” (punkt 14).
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 z 11 grudnia 2006 r. z późn. zm.; dalej: Dyrektywa
    2006/112/WE): „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne
    miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.

    Stosownie do art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 na użytek stosowania art. 192a
    Dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
    jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Wykładnia pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, wielokrotnie
    była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE).
    Odwołując się do wyroków TSUE, należy wskazać, że o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności” można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że
    działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również
    działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do
    działalności siedziby przedsiębiorstwa (vide wyroki w sprawach C-168/84 Gunter Berkholz,
    C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of
    Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-73/06 Planzer
    Luxembourg Sarl v. Bundeszentralamt fur Steuern, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.
    o.).
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego (własnych zasobów osobowych i rzeczowych) - podatnikowi musi jednak
    przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności,
    porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Tak przykładowo
    wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK
    2004/13, który - odwołując się do wyroku TSUE w sprawie C-260/95 - stwierdził, że
    wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia
    działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W
    ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik może więc „stworzyć” wymaganą
    strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach.
    Powyższe wskazuje, że „stałe miejsce prowadzenia działalności” powinno charakteryzować
    się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że
    działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.
    Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi
    zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie,
    o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo- rzeczowy,
    pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że
    określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w
    tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może
    świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu
    prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i
    nieprzemijający.
    Kluczowe znaczenie ma w tym zakresie rodzaj działalności, jaki prowadzi dany podmiot.
    Działalność gospodarcza prowadzona w różnych sektorach gospodarki ze względu na
    swoją specyfikę wymaga innego zaplecza technicznego i personalnego, np. inne jest
    zaplecze niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie handlu towarem, a inne w
    zakresie świadczenia usług niematerialnych. Mimo tego, w każdym przypadku dla
    potwierdzenia bądź wykluczenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    przez podmiot, należy mieć na względzie przynajmniej minimalną (odpowiadającą
    danemu rodzajowi) strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Przy czym,
    pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób rozpatrywać w oderwaniu od
    definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z
    tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz

    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na wyżej wskazane kryteria, w ocenie Wnioskodawcy, dany podmiot posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego
    terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi
    działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Przyjąć
    zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w
    ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem
    koniecznym dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności jest, aby to miejsce nie
    tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także by samo mogło wykonywać czynności
    podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Przy czym, nie jest
    konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków podmiot sam
    świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne, aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Na podstawie wymienionych powyżej przesłanek należy więc uznać, że jeżeli dany
    podmiot:
        posiada w danym państwie, innym niż pozostaje siedzibą jego działalności,
        odpowiednie zaplecze personalne i techniczne,
        ww. zaplecze posiada strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
        nabywanych usług dla własnych potrzeb,
        ww. zaplecze charakteryzuje się stałością wystarczającą do odbioru i wykorzystania
        nabywanych usług dla własnych potrzeb, a także w stosunku do świadczenia usług
        z tego miejsca - to definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności” pozostaje w
        tym przypadku spełniona, przy czym wszystkie ww. kryteria winny być spełnione
        łącznie. W przypadku więc, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej
        wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na
        terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia
        działalności w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Jednocześnie, o ile utworzenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie możliwe jest nie tylko za pośrednictwem zasobów własnych, o tyle:
        sam fakt posiadania w danym państwie członkowskim (Polsce) współpracującej z
        podmiotem zagranicznym spółki powiązanej lub podwykonawcy nie przesądza
        jeszcze o utworzeniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez
        podmiot zagraniczny w tym państwie – konieczne jest spełnienie wymienionych
        przesłanek materialnych, w tym niezależności decyzyjnej,
        dla utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej za
        pośrednictwem zasobów obcych konieczne jest, aby podmiot zagraniczny posiadał
        odpowiednią kontrolę nad zasobami osobowymi i technicznymi udostępnionymi
        przez podmiot trzeci (np. spółkę powiązaną lub usługodawcę) – tj. kontrolę
        analogiczną do tej, jaką dany podmiot posiada nad swoimi zasobami,

        to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
        odbioru tych samych usług, tj. podmiot trzeci nie powinien być uznawany za stałe
        miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług,
        które dla tego innego podmiotu świadczy. Oznaczałoby to bowiem, że ten sam
        podmiot jest jednocześnie usługodawcą i usługobiorcą, co stałoby w sprzeczności
        ze sformułowanym przez TSUE postulatem uwzględniania rzeczywistości
        gospodarczej i handlowej.
    Brak spełnienia któregokolwiek z tych kryteriów powoduje, że określona struktura,
    istniejąca w danym państwie członkowskim, nie może zostać zakwalifikowana jako stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej danego podmiotu. Oznacza to, że w takiej
    sytuacji podmiot zagraniczny nie posiada w danym państwie członkowskim ani siedziby
    działalności gospodarczej, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    W świetle powyższego, mając na uwadze orzecznictwo TSUE, cytowane przepisy oraz
    okoliczności rozpoznawanej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, działalność na terytorium
    Polski, w szczególności uwzględniająca zawarcie Umowy Toll Manufacturing oraz Umowy
    Dystrybucji, nie skutkuje powstaniem po stronie Spółki stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Wnioskodawca nie dysponuje bowiem na terytorium
    kraju w sposób stały odpowiednimi zasobami ludzkimi i technicznymi, które umożliwiałyby
    samodzielne prowadzenie działalności, ani nie prowadzi w Polsce działalności
    gospodarczej w sposób wystarczająco niezależny od działalności głównej realizowanej w
    Holandii. W szczególności Wnioskodawca nie posiada kontroli nad zasobami
    personalnymi i infrastrukturalnymi, którymi dysponuje B. Sp. z o.o. lub D. Sp. z o.o., oraz
    nie ma w Polsce zasobów umożliwiających zawieranie umów i podejmowanie decyzji
    zarządczych dotyczących swojej działalności. W szczególności do zawierania umów i
    podejmowania kluczowych decyzji w imieniu Wnioskodawcy nie są uprawnieni ani
    przedstawiciele B. Sp. z o.o./D. Sp. z o.o., ani osoby reprezentujące Wnioskodawcę
    podczas krótkich wizyt służbowych w Polsce.
    Jak wskazano powyżej, dla uznania, że Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, powinna dysponować w Polsce odpowiednią
    strukturą osobowo-rzeczową tj. zarówno personelem, jak i zasobami infrastrukturalnymi,
    niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności oraz konsumowania
    świadczonych usług. Wspomniana struktura nie może być jedynie odbiorcą usług
    świadczonych dla potrzeb „centrali” podatnika – usługi faktycznie powinny być świadczone
    dla potrzeb tej struktury. Jeśli dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) nie jest w stanie skonsumować nabywanych usług, należy ją uznać za
    niespełniającą przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności. Odpowiednio, stałe
    miejsce prowadzenia działalności powinno dysponować takimi siłami i środkami, aby
    mogło realizować działalność gospodarczą danego podmiotu.
    Tymczasem analiza okoliczności faktycznych wskazuje, że taka sytuacja nie będzie miała
    miejsca w odniesieniu do Wnioskodawcy. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego
    niniejszego wniosku, w ramach Grupy (...), Wnioskodawca pełni rolę europejskiego
    pryncypała dla jednostek produkcyjnych i dystrybucyjnych należących do Grupy. Spółka
    sprawuje kluczowe funkcje i ponosi ryzyka związane z funkcjonowaniem europejskich
    podmiotów Grupy (...). Wnioskodawca koncentruje w sobie funkcje związane z
    zarządzaniem kluczowymi kwestiami dla rozwoju europejskiej działalności Grupy. Jest
    również odpowiedzialny za strategiczne decyzje w zakresie dystrybucji produktów do
    magazynów docelowych dla klientów końcowych oraz produkcji w Europie. Ponadto, z
    perspektywy Grupy, Spółka podejmuje decyzje dotyczące tego, co, gdzie i kiedy powinno
    zostać wyprodukowane.

    Wskazane powyżej funkcje są realizowane przez Spółkę przy wykorzystaniu zasobów
    technicznych i osobowych zlokalizowanych przede wszystkim na terytorium Holandii oraz,
    w mniejszym zakresie (w ramach tzw. funkcji centralnych), w innych krajach. W
    szczególności, w Holandii zlokalizowane są zespoły kluczowe dla prowadzenia działalności
    Spółki, w tym zespół nadzorujący region Europy oraz globalny zespół ds. łańcuchów
    dostaw. W skład tych zespołów wchodzą liderzy odpowiedzialni za wskazane obszary, w
    szczególności opracowywanie strategii, nadzór nad procesami produkcyjnymi, planowanie
    oraz zarządzanie pozyskiwaniem surowców i łańcuchem dostaw oraz kwestie prawne.
    Natomiast w Polsce Wnioskodawca nie posiada żadnego personelu ani stałych
    przedstawicieli. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, jego pracownicy mogą pojawiać
    się w Polsce jedynie w ramach krótkich podróży służbowych (nieprzekraczających kilku dni
    pobytu) i mają wówczas ograniczone uprawnienia – w tym nie zawierają żadnych umów w
    imieniu Spółki oraz nie mają nieograniczonego dostępu do zasobów B. Sp. z o.o. lub D. Sp.
    z o.o.. Ponadto Wnioskodawca nie dysponuje w Polsce (jako właściciel, najemca lub w
    oparciu o inne prawa rzeczowe) żadnymi zasobami technicznymi (w tym
    nieruchomościami, magazynami, biurami, urządzeniami lub sprzętem). W Polsce, w
    związku z opisanym powyżej modelem współpracy z B. Sp. z o.o., znajdują się jedynie
    surowce, półprodukty, Produkty końcowe oraz Inne produkty należące do Spółki.
    W szczególności, B. Sp. z o.o. realizując swoje obowiązki wynikające z Umowy Toll
    Manufacturing:
        posiada własny sprzęt, wyposażenie i zasoby ludzkie potrzebne do produkcji, które
        podlegają jego kontroli,
        wykorzystuje własne procedury oraz wiedzę dotyczącą procesów produkcyjnych,
        ponosi odpowiedzialność za bezpieczeństwo i jakość procesu produkcji oraz
        wszelkie koszty związane z tym procesem (tj. koszty pracy pracowników, energii
        elektrycznej, konserwacji itp.), jak również odpowiedzialność za zgodność towarów
        ze standardami rynkowymi i wymogami jakości,
        na bieżąco monitoruje oraz ocenia wydajność produkcji w oparciu o cele
        produkcyjne wyznaczone przez Wnioskodawcę, do których należą: (i)
        przestrzeganie planu produkcji, czyli realizacja określonej ilości produktów
        wytwarzanych przez B. Sp. z o.o.; (ii) liczba dni utrzymania zapasów, która odnosi
        się do czasu, przez jaki surowce oraz opakowania są składowane w magazynach;
        (iii) udział surowców i opakowań wyprodukowanych przez B. Sp. z o.o., zgodny z
        wymaganym przez Wnioskodawcę standardem jakości,
        wykonuje czynności związane z opakowaniem oraz etykietowaniem produktów.
    Podobnie, D. Sp. z o.o., pełniąc funkcję dystrybutora na podstawie Umowy dystrybucji:
        jest odpowiedzialny za prowadzenie działań marketingowych mających na celu
        wsparcie sprzedaży Produktów końcowych oraz Innych produktów na rynku
        polskim,
        wdraża strategie marketingowe, opracowuje materiały oraz prowadzi działalność
        marketingową w odniesieniu do produktów dystrybuowanych na poziomie
        lokalnym,
        dysponuje znaczną swobodą w doborze metod kampanii reklamowych, materiałów
        promocyjnych itp.,

        powyższe działania są realizowane samodzielnie przez pracowników D. Sp. z o.o.
        lub przy wsparciu agencji marketingowych,
        pełni funkcje związane z identyfikacją potrzeb klientów oraz składaniem zamówień
        na Produkty końcowe oraz Inne produkty. Określa również zapotrzebowanie na
        towary na podstawie zamówień składanych przez klientów, a także prognoz
        sprzedaży oraz analiz rynku,
        zawiera umowy sprzedażowe z klientami we własnym imieniu, a dodatkowo
        odpowiada za poszukiwanie nowych klientów oraz budowanie relacji, a także za
        bieżące kontakty z obecnymi klientami,
        negocjuje warunki i zasady sprzedaży, takie jak wolumeny sprzedaży oraz warunki
        dostaw,
        jest odpowiedzialny za weryfikację opakowań oraz oznakowania dystrybuowanych
        produktów, aby zapewnić ich zgodność z obowiązującymi normami i standardami,
        zajmuje się obsługą reklamacji dotyczących sprzedawanych towarów.
    W ocenie Wnioskodawcy, nie można uznać, że zasoby rzeczowe i osobowe B. Sp. z o.o. lub
    D. Sp. z o.o. stanowią – w kontekście zagadnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce – zaplecze, którym Spółka może dysponować jak własnym. Sam fakt
    nabywania usług od podmiotów trzecich nie jest wystarczający do stwierdzenia, że te
    podmioty dostarczają spółce zagranicznej własne zaplecze personalne, techniczne lub
    organizacyjne.
    Aby mogło to mieć miejsce, dostępność zaplecza należącego do innego podmiotu
    powinna być porównywalna z dostępnością zaplecza własnego. Ocena współpracy
    pomiędzy dwoma odrębnymi prawnie i faktycznie podmiotami nie może ograniczać się
    jedynie do ustalenia jej istnienia – konieczne jest zbadanie możliwości sprawowania przez
    usługobiorcę kontroli nad zapleczem usługodawcy. Wnioskodawca wskazuje, że było (i
    jest) to wielokrotnie i konsekwentnie podkreślane w orzecznictwie Trybunału oraz
    krajowych sądów administracyjnych. Przesłanka ta jest również eksponowana w
    wydawanych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    (dalej: DKIS). W przypadku braku takiej kontroli, współpraca pomiędzy dwoma
    podmiotami powinna być oceniana jako standardowa relacja usługobiorca-usługodawca,
    w ramach której zasoby usługodawcy służą do realizacji danej usługi i są wykorzystywane
    na potrzeby jego niezależnej działalności gospodarczej.
    Jak słusznie podsumował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z 12
    lipca 2017 r., sygn. akt III SA/WA 1979/16: „W ocenie Sądu należy bowiem podzielić
    stanowisko zaprezentowane w skardze, że choć personel taki nie musi być »własny« (jak
    wyżej wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest outsourcing), to jednak wymagane jest
    określone władztwo nad takim personelem. Usługi zawsze przecież wykonuje jakiś
    personel, toteż pominięcie tego wymogu władztwa oznaczałoby, że to kryterium jest
    spełnione zawsze, niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do władczego kierowania
    takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania
    zleconej usługi”.
    W kontekście powyższego należy podkreślić, że Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad
    zasobami technicznymi i osobowymi B. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o., a w konsekwencji nie
    dysponuje na terytorium Polski wymaganą strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, zgodnie z powołanymi regulacjami oraz orzecznictwem. Nawet jeśli
    współpraca pomiędzy Wnioskodawcą a B. Sp. z o.o. lub D. Sp. z o.o. jest planowana jako
    wieloletnia, nie prowadzi to do utworzenia przez Spółkę w Polsce odpowiedniej i
    niezbędnej struktury osobowo-rzeczowej.

    Abstrahując od faktu, że brak odpowiedniej struktury osobowo-rzeczowej w Polsce
    uniemożliwia Wnioskodawcy utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium kraju (wszystkie przesłanki muszą być bowiem spełnione
    łącznie), Spółka pragnie również podkreślić, że w analizowanej sprawie nie zostanie
    spełniona przesłanka niezależności działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Wnioskodawcę w Polsce.
    Jak wynika ze wskazanego na wstępie orzecznictwa TSUE, kolejną kluczową przesłanką dla
    zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności jest realizacja działalności z
    wykorzystaniem odpowiednich zasobów w sposób niezależny w stosunku do działalności
    głównej prowadzonej przez dany podmiot w państwie jego siedziby. Niezależność ta
    rozumiana jest przede wszystkim jako możliwość zawierania umów, podejmowania
    decyzji zarządczych oraz posiadania odpowiedniej kontroli nad zasobami osobowymi i
    technicznymi obecnymi w danym państwie. Musi zatem istnieć możliwość samodzielnego
    działania infrastruktury zlokalizowanej poza państwem siedziby działalności gospodarczej
    danego podmiotu w kierunku generowania obrotu z tytułu czynności opodatkowanych
    VAT po stronie podatnika.
    Tymczasem taka sytuacja nie będzie miała miejsca w odniesieniu do Wnioskodawcy w
    kontekście jego „obecności” na terytorium Polski. Spółka nie dysponuje w Polsce żadnym
    personelem ani przedstawicielami, którzy byliby uprawnieni do podejmowania wiążących
    decyzji dotyczących działalności tego podmiotu – czyli osobami, które mogłyby
    podejmować decyzje dotyczące nawiązywania relacji biznesowych z potencjalnymi
    klientami i kontrahentami. Jak wskazano na wstępie, osoby uprawnione do podejmowania
    decyzji dotyczących działalności gospodarczej Spółki oraz zawierania umów w jej imieniu
    przebywają na terytorium Holandii lub ewentualnie w innych krajach (nie obejmujących
    jednak Polski). Wspomnianej niezależności decyzyjnej nie można również przypisać
    pracownikom Wnioskodawcy, którzy przebywają w Polsce jedynie okresowo, gdyż w
    trakcie swoich kilkudniowych wizyt nie będą uprawnieni do podejmowania takich
    czynności w imieniu holenderskiej Spółki.
    Analogicznie, takiej roli nie można przypisać któremukolwiek z kontrahentów (B. Sp. z o.o.,
    D. Sp. z o.o. lub któremukolwiek z innych kontrahentów) realizujących czynności na rzecz
    Wnioskodawcy na terytorium Polski, których ze Spółką łączy standardowa relacja
    usługobiorca-usługodawca, a nie relacja charakteryzująca się niezależnością decyzyjną w
    prowadzeniu działalności. Czynności takie jak zawieranie umów, przyjmowanie zleceń czy
    zobowiązywanie się do dokonywania jakichkolwiek czynności opodatkowanych nie są
    objęte zakresem obowiązków realizowanych na rzecz Spółki przez jej kontrahentów. W
    praktyce zatem prowadzenie działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę
    podporządkowane jest decyzjom podejmowanym przez osoby zarządzające, które obecne
    są poza Polską.
    Ponadto, należy ponownie podkreślić, że Wnioskodawca nie sprawuje wymaganej kontroli
    nad zasobami B. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o., w kontekście utworzenia stałego miejsca
    prowadzenia działalności, ani nad ich zapleczem osobowo-rzeczowym. Nie ma on
    uprawnień do podejmowania decyzji dotyczących tego zaplecza w sposób analogiczny do
    działań podejmowanych w odniesieniu do własnych zasobów. Wniosku tego nie zmienia
    fakt, że B. Sp. z o.o. oraz D. Sp. z o.o. działają w ramach jednej Grupy, gdzie Wnioskodawca
    pełni opisaną powyżej funkcję pryncypała. Fakt, że Spółka nakreśla pewne kierunki
    działalności Grupy, co jest niezbędne w przypadku podmiotów gospodarczych
    działających w ramach międzynarodowych struktur powiązanych kapitałowo, nie
    powoduje per se, że Wnioskodawca może utworzyć stałe miejsce prowadzenia
    działalności w Polsce. Jak podkreślał bowiem niejednokrotnie TSUE w swoich
    orzeczeniach, istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium danego
    państwa członkowskiego nie można wywieść z samego faktu, że podmiot zagraniczny
    posiada w tym państwie swoją spółkę zależną (przykład: Wyrok TSUE z dnia 7 maja 2020 r.
    o sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics sp. z o.o.).

    Na podstawie Umowy Toll Manufacturing, wybrani przedstawiciele Wnioskodawcy są
    uprawnieni do wstępu na teren Producenta, w celu przeprowadzenia kontroli Produktów
    końcowych, zweryfikowania poszczególnych etapów ich produkcji, jak również sposobu
    zabezpieczenia surowców, półproduktów, materiałów oraz Innych produktów będących
    własnością Spółki. Jest to jednak pewnym standardem rynkowym w przypadku umów
    produkcji na zlecenie, gdzie usługobiorca powinien dysponować uprawnieniem do
    zweryfikowania poziomu świadczonych na jego rzecz usług. Takie działanie żadną miarą
    nie świadczy o sprawowaniu przez Spółkę kontroli nad zapleczem usługodawcy.
    Przedmiotowe czynności mogą odbywać się wyłącznie po uprzednim zawiadomieniu i w
    godzinach pracy B. Sp. z o.o., a zatem nie w oparciu o swobodną decyzję Wnioskodawcy.
    Spółka nie dysponuje zatem w tym zakresie autonomią decyzyjna analogiczną do tej, która
    cechuje pozycję właściciela w stosunku do jego własnych zasobów (a taki poziom
    uprawnień powinna dysponować holenderska spółce, by mogła ona zostać uznana za
    posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce).
    W ramach opisanej współpracy Spółka nie jest uprawniona (ani na podstawie Umowy Toll
    Manufacturing, ani Umowy Dystrybucji) do ustalania bądź kontrolowania codziennych
    czynności Producenta lub Dystrybutora, kontrolowania procedur zarządczych i
    finansowych, nadzorowania personelu czy też podejmowania zobowiązań w imieniu
    kontrahentów.
    W rezultacie zasoby, z których Wnioskodawca zamierza korzystać na przedstawionych
    powyżej zasadach, nie będą charakteryzować się wymaganą w orzecznictwie
    niezależnością. Zasoby dostępne w Polsce nie są bowiem wystarczające do prowadzenia
    działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę bez wsparcia centrali w Holandii. W Polsce
    nie będą bowiem realizowane kluczowe czynności, które świadczą o posiadaniu w kraju
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, takie jak zawieranie
    umów, produkcja czy sprzedaż produktów końcowych przez zasoby osobowe
    kontrolowane przez Spółkę, a także magazynowanie w ramach przestrzeni magazynowej
    zarządzanej przez B. Sp. z o.o.
    Skoro w orzecznictwie TSUE kryterium niezależności decyzyjnej stanowi jeden z warunków
    sine qua non dla uznania, że podatnik dysponuje w danym miejscu stałym miejscem
    prowadzenia działalności, to brak niezależności prowadzonej działalności gospodarczej w
    Polsce uniemożliwia Wnioskodawcy posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    na terytorium kraju. Zatem, w świetle przedstawionych okoliczności nie można stwierdzić,
    że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów
    VAT na terytorium Polski.
    Przyjęcie przeciwnego stanowiska byłoby w oczywistej sprzeczności z konkluzjami
    Trybunału zawartymi w wyroku w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie), które jednoznacznie
    potwierdzają, że podmiot trzeci nie powinien być uznawany za stałe miejsce prowadzenia
    działalności innego podmiotu w zakresie usług, które świadczy dla tego innego podmiotu.
    Oznaczałoby to bowiem, że ten sam podmiot pełni jednocześnie rolę usługodawcy i
    usługobiorcy, co, jak podkreślano wcześniej, stałoby w sprzeczności z postulatem
    Trybunału dotyczącym uwzględniania rzeczywistości gospodarczej i handlowej.
    Wnioskodawca pragnie również zwrócić uwagę, że przedstawione powyżej stanowisko
    znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach podatkowych wydanych dotychczas
    przez DKIS. W swojej praktyce organ wielokrotnie odnosił się specyficznie do zagadnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w kontekście
    współpracy w ramach umów typu toll manufacturing oraz umów dystrybucyjnych. W
    szczególności istnieje utrwalona linia interpretacyjna, zgodnie z którą standardowa
    współpraca w ramach tego typu umów nie kreuje dla podmiotu zagranicznego stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    I tak, w ramach przykładu:

        w interpretacji z dnia 12 lipca 2022 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.187.2022.2.RST,
        DKIS wskazał: „Co prawda dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność
        gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
        technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania
        przez Spółkę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Niemniej jednak
        korzystanie przez Spółkę z usług spółki B nie oznacza, że jej zaplecze osobowe i
        techniczne pozostaje w bezpośredniej zależności od Państwa i stanowi stałe
        miejsce prowadzenia działalności. W analizowanej sprawie bowiem Spółka nie
        posiada bezpośredniej kontroli/nie nadzoruje zasobów technicznych/rzeczowych B
        Pracownicy Spółki nie zarządzają także personelem technicznym czy pracownikami
        na produkcji B, mogą jednak udzielać im wskazówek na zasadzie współpracy, np.
        dotyczących procesów produkcji. Ponadto pracownicy Spółki nie podejmują decyzji
        dotyczących spraw kadrowych B, np. nie decydują o zatrudnianiu, urlopach,
        godzinach pracy itp. W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie zorganizowała
        zaplecza technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części
        działalności gospodarczej na terytorium Polski. W tym konkretnym przypadku
        mimo, że obecnie przyjęty model biznesowy funkcjonuje od 2010 r. i Spółka nie
        planuje zmiany aktualnie przyjętego modelu biznesowego przewidującego
        nabywanie od B Usług, należy stwierdzić, że nie zostaną spełnione przesłanki do
        uznania, że na terytorium Polski Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej”.
        w interpretacji z dnia 24 maja 2023 r. o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.152.2023.1.MR,
        DKIS wskazał: „Z treści wniosku wynika, że „A” jest spółką kapitałową prawa
        holenderskiego, zarejestrowaną dla celów VAT, m.in. w Holandii oraz w Polsce.
        Natomiast „B” jest spółką kapitałową prawa polskiego oraz czynnym podatnikiem
        VAT w Polsce. „B” świadczy na rzecz „A” usługę produkcji na zlecenie, tzw. toll
        manufacturing. W ramach Umowy Toll Manufacturing, „A” zleca „B” produkcję
        towarów z materiałów powierzonych. W tym zakresie „B” zajmuje się produkcją
        Towarów z surowców, półproduktów i materiałów dostarczonych przez „A”, zgodnie
        ze specyfikacją Towarów określoną przez „A”, względnie innymi instrukcjami.
        Ponadto w ramach ww. umowy „B”:
        posiada własny sprzęt, wyposażenie i zasoby ludzkie potrzebne do produkcji, które
        podlegają jego kontroli;
        wykorzystuje własne procedury oraz wiedzę dotyczącą procesów produkcyjnych;
        ponosi wyłączną odpowiedzialność za bezpieczeństwo i jakość procesu produkcji
        oraz wszelkie koszty związane z tym procesem (tj. koszty pracy pracowników,
        energii elektrycznej, konserwacji, najmu, podatków, utylizacji odpadów,
        ubezpieczenia itp.), jak również odpowiedzialność za zgodność Towarów ze
        standardami rynkowymi i wymogami jakości;
        sugeruje przewidywany wolumen produkcji w danym okresie, zatwierdzany
        następnie przez „A”.

    Towary po zakończonym procesie produkcyjnym, pozostają na terenie Polski i są
    magazynowane przez „B” na zlecenie „A”. Ponadto, „A” - jak już wyżej wskazano - nie
    dysponuje w Polsce (jako właściciel, najemca, lub w oparciu o inne prawa rzeczowe lub
    obligacyjne) żadnymi zasobami technicznymi (w tym nieruchomościami, magazynami,
    biurami, urządzeniami, sprzętem). W Polsce, znajdują się jedynie należące do „A” surowce,
    półprodukty, materiały i Towary.
    W związku z realizacją produkcji Towarów z materiałów powierzonych, na podstawie
    Umowy Toll Manufacturing, „B” należne jest od „A” wynagrodzenie.
    Biorąc pod uwagę powyższe informacje, wskazać należy, że wykonywane przez „B” usługi
    produkcji Towarów na zlecenie, wykonywane na podstawie Umowy Toll Manufacturing,
    stanowią usługi, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy. Do ww. usług tych nie
    stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e,
    art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy.
    Przy tym, usługobiorca - „A” - posiada siedzibę działalności gospodarczej w Holandii oraz
    jak ustalono w interpretacji - nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Zatem, w tym przypadku, w celu określenia miejsca świadczenia usług realizowanych
    przez „B” na rzecz „A” zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28b ust. 1
    ustawy. W konsekwencji, miejsce świadczenia oraz opodatkowania przedmiotowych usług
    znajduje się w kraju siedziby „A”, tj. w Holandii.
    Tym samym, usługi produkcji na zlecenie świadczone na podstawie zawartej Umowy Toll
    Manufacturing, świadczone przez „B”, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy nie
    będą opodatkowane na terytorium Polski stosownie do art. 28b ust. 2 ustawy. Usługi te
    będą opodatkowane stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy w kraju siedziby Spółki, tj. w
    Holandii.
    W związku z powyższym, w przedstawionym stanie faktycznym „A” nie posiada na
    terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego i w konsekwencji miejscem świadczenia usług
    produkcji na zlecenie w ramach Umowy Toll Manufacturing, świadczonych przez „B” na
    rzecz „A”, nie jest terytorium Polski, lecz - stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy - kraj w
    którym znajduje się siedziba „A”, tj. Holandia.”
        w interpretacji z dnia 12 października 2022 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.367.2022.2.
        RST DKIS wskazał: „Zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w
        ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenie
        działalności gospodarczej, odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych
        potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić
        działalność gospodarczą. Natomiast w analizowanym przypadku struktura jaką
        dysponuje Spółka na terytorium Polski nie jest w stanie skonsumować nabywanych
        usług. Zaplecze osobowe i techniczne Usługodawcy nad którym Wnioskodawczyni
        nie posiada kontroli nie jest w stanie prowadzić niezależnej działalności. Nie można
        uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do
        działalności prowadzonej w kraju siedziby posiadając zaplecze personalne i
        techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej. Działalność,
        jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do
        działalności siedziby przedsiębiorstwa, jest to działalność pomocnicza mająca na
        celu wsparcie głównej działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast

        takiej działalności nie można uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej”
        w interpretacji z dnia 29 lipca 2022 r. o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.177.2022.2.MR,
        DKIS wskazał: „ pomimo, że Spółka XA - której Wnioskodawca jest jedynym
        udziałowcem - powstała na potrzeby realizacji nowej inwestycji produkcyjnej w
        Polsce oraz wykonuje usługi produkcyjne wyłącznie na rzecz XS, przy wykorzystaniu
        częściowo własnych oraz, w znacznej mierze, powierzonych jej zasobów
        technicznych (tj. maszyn i urządzeń) przez XS, oraz pomimo usług nabywanych od
        spółki XT, Wnioskodawca nie zorganizował w Polsce odpowiedniego zaplecza
        osobowego i technicznego, świadczącego o prowadzeniu części działalności
        gospodarczej na terytorium Polski. W analizowanej sprawie, Wnioskodawcy nie
        przysługuje/nie będzie przysługiwać bezpośrednia kontrola nad personelem
        /pracownikami XA, którzy są zaangażowani w świadczenie usług produkcyjnych.
        Wnioskodawcy również nie przysługuje/nie będzie przysługiwać kontrola nad
        personelem/pracownikami oraz zasobami technicznymi spółki XT, od której XS
        nabywa usługi, o których mowa powyżej”.
        w interpretacji z dnia 9 grudnia 2021 r. o sygn. IPPP3/4512-4/16-4/S/21/RST, DKIS
        wskazał: „Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
        rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadała stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. (...) Co prawda dla
        istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność nie jest konieczne posiadanie
        własnego zaplecza personalnego. (...) Niemniej jednak korzystanie przez
        Wnioskodawcę z usług Podwykonawcy nie oznacza, że jego zaplecze personalne
        pozostaje w bezpośredniej zależności od Wnioskodawcy i stanowi jego stałe
        miejsce prowadzenia działalności. Wymagane jest określone władztwo nad takim
        personelem. (...) Pracownicy Podwykonawcy nie mogą być więc uznani za element
        zasobów Skarżącej. Ponadto (...) za taki element nie mogą być uznani pracownicy
        Spółki powiązanej (...), bowiem także oni nie mają żadnych uprawnień do
        ingerowania w proces produkcji przędzy, spółka ta ma jedynie kontrolować jakość, i
        to w ramach umowy ze Skarżącą, a nie z Podwykonawcą, i nie może działać wobec
        Podwykonawcy w imieniu Skarżącej. Natomiast w odniesieniu do niezależności
        decyzyjnej, z wniosku wynika, że decyzje dotyczące nabywanej w Polsce usługi
        podejmowane są przez zarząd w Niemczech, w Polsce nie rezyduje żadna osoba
        uprawniona w tej kwestii”.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, nie utworzył on na terytorium Polski stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W szczególności, nie zostały spełnione
    warunki dotyczące posiadania odpowiedniego zaplecza technicznego oraz personalnego,
    a także warunki dotyczące stałości i samodzielności prowadzenia działalności w Polsce.
    Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 28b ustawy o VAT, miejsce świadczenia usług
    nabywanych od polskich usługodawców (w tym umowy Toll Manufacturing) powinno
    znajdować się poza terytorium Polski, w kraju siedziby Wnioskodawcy, tj. w Holandii. W
    związku z tym, w przypadku otrzymywania przez Wnioskodawcę faktur za wspomniane
    usługi z naliczonym podatkiem VAT, nie powinien mieć prawa do odliczenia tego podatku

    (gdyż naliczanie polskiego VAT jest nieprawidłowe, a w Holandii należy zastosować
    mechanizm odwrotnego obciążenia).
    Uzasadnienie stanowiska pytanie nr 2
    Na podstawie ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i
    usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598) przewidziano wejście w
    życie przepisów dotyczących Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) z dniem 1 lipca 2024 r.
    Jednakże, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 852; dalej:
    ustawa nowelizująca), termin obowiązkowego stosowania Krajowego Systemu e-Faktur
    został przesunięty na dzień 1 lutego 2026 r.
    Stanowisko do art. 106ga ust. 1-5, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., podatnicy
    będą zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem
    Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Ustęp 2 wskazuje przypadki, w których obowiązek ten
    nie będzie miał zastosowania, w szczególności w odniesieniu do określonych kategorii
    faktur lub podatników. W związku z tym obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy
    wystawiania faktur:
        przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
        przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
        kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
        uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
        fakturę;
        przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
        na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
        w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
        podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1;
    Reasumując, zgodnie z ust. 2 pkt 1 przywołanego powyżej przepisu, z obowiązku
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pomocą KSeF wyłączone są podmioty, które
    nie posiadają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani siedziby działalności
    gospodarczej, ani stałego miejsca jej prowadzenia.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca przyjmuje założenie, iż przepisy art. 106ga
    ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu przewidzianym w aktualnym projekcie
    nowelizacji, które stanowią podstawę prawną dla wystawiania oraz odbierania faktur
    ustrukturyzowanych, nie ulegną istotnym modyfikacjom. Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi
    na brak siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.