Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.557.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-29
Teza: Ustalenie możliwości zaliczenia wkładu finansowego do
kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania
    przychodów. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 28 lipca 2025 r.
    (wpływ 28 lipca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Od 2024 r. jest Pan opodatkowany
    na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Od nowego roku (tj. od 1

    stycznia 2026 r.), zamierza Pan przejść na opodatkowanie według liniowej stawki 19%. Od
    tego dnia będzie Pan prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów, w taki
    sposób, że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób
    umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko do
    tego roku podatkowego.
    25 marca 2024 r. podpisał Pan umowę koprodukcyjną z producentem filmu na
    wyprodukowanie filmu (dalej: „Umowa”). Zgodnie z nią, koproducent (Pan) i producent
    (druga strona Umowy) wyprodukują wspólnie wraz z innymi koproducentami i
    producentami film fabularny. W ramach Umowy, producent ponadto zobowiązuje się, że
    zawrze stosowne umowy z autorami, artystami, wykonawcami, kompozytorami i
    pozostałymi realizatorami filmu, koproducentami oraz z innymi podmiotami, na
    podstawie których będzie możliwa eksploatacja filmu. W ramach Umowy, producent
    przenosi na koproducenta, na czas trwania tych praw, udział w autorskich prawach
    majątkowych i prawach pokrewnych do filmu jako całości – w określonej wysokości -
    odpowiadający wkładowi finansowemu koproducenta w produkcję filmu (tj. koszty
    produkcji filmu) - na wszystkich polach eksploatacji określonych w Umowie. Powyższe
    prawa do filmu obejmują prawo do nieograniczonej w przestrzeni, tj. w kraju i za granicą,
    eksploatacji filmu jako całości na polach eksploatacji określonych, na zasadach opisanych
    szczegółowo w dalszych postanowieniach Umowy.
    Przeniesienie praw następuje z chwilą ustalenia filmu w całości oraz wniesienia przez
    koproducenta całości wkładu finansowego.
    Stosownie do art. 5 pkt 5 ustawy o kinematografii, koproducent to podmiot, który
    wspólnie z producentem organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję
    filmu lub który współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich
    prawach majątkowych. Zatem, celem podjęcia współpracy między stronami Umowy było
    wspólne zorganizowanie produkcji i finansowania filmu, w wyniku czego koproducent
    uzyskał współudział w autorskich prawach majątkowych. Następnie zaś, celem stron było
    uzyskiwanie przychodów z eksploatacji filmu w proporcjach, zgodnie z przysługującym im
    prawem określonym w Umowie.
    Był Pan zobowiązany do wniesienia w ramach wkładu finansowego w produkcję filmu
    określonej w umowie kwoty powiększonej o podatek VAT. Wkład ten został przez Pana w
    pełni wpłacony w 2024 r., na podstawie faktury VAT wystawionej przez producenta.
    Zgodnie z Umową, stronom (Panu i Producentowi) będą przysługiwać wspólnie autorskie
    prawa majątkowe oraz prawa pokrewne do filmu. Proporcje udziału w tych prawach będą
    wynikały z wkładów finansowych stron w produkcję filmu. W związku z tym, przysługuje
    Panu określony w Umowie udział w prawach wspólnych do filmu. Faktury wystawione
    przez Producenta na Pana rzecz dokumentowały przekazanie wkładu finansowego. W
    zamian za i z tytułu tego wkładu finansowego koproducenta, producent zobowiązuje się
    zapewnić koproducentowi udział we wpływach z filmu zgodnie z Umową oraz do
    oznaczenia koproducenta w napisach filmu. Zgodnie z Umową, z chwilą powstania
    wspólności praw producenta i koproducenta, koproducent przekazuje producentowi
    wyłączne prawo do zarządu wszystkimi prawami wspólnymi, na wszystkich polach
    eksploatacji wskazanych, zarówno w całości, jak i w części, bez jakichkolwiek ograniczeń
    terytorialnych, czasowych, ani jakichkolwiek innych. Producent ma wobec tego wyłączne
    prawo do udzielania i ustanawiania zabezpieczeń oraz innych obciążeń na prawach i filmie
    (w celu pozyskania finansowania, cashflow, dystrybucji lub innej eksploatacji dla filmu lub
    dzieł zależnych), jak i prawo do udzielania licencji, sublicencji, opcji i innego rodzaju
    upoważnień do korzystania z praw wspólnych i filmu na rzecz dowolnych osób trzecich,
    bez konieczności uzyskiwania dodatkowych zgód, upoważnień, zezwoleń, itp.
    Jednocześnie, Umowa wskazuje, że koproducent jest wyłączony z zarządu prawem
    wspólnym. Producent przedstawi koproducentom i partnerom, w tym Panu zmontowany
    film do wspólnego przyjęcia przed sporządzeniem jego kopii wzorcowej.

    Odbiór filmu przez producenta nastąpi na przeglądzie kolaudacyjnym w uzgodnionym
    przez strony terminie. W przeglądzie biorą udział przedstawiciele producenta i
    koproducenta i innych koproducentów. Film wejdzie do dystrybucji kinowej pod koniec
    2025 r., jednak pierwsze przychody z filmu, do których będzie Pan uprawniony są
    planowane na pierwszy kwartał 2026 r. W tym też terminie, producent poinformuje
    koproducenta o zakończeniu okresu rozliczeniowego i o faktycznym otrzymaniu przez
    producenta stosownych kwot podlegających podziałowi z koproducentem zgodnie z
    Umową, a wówczas (czyli już w 2026 r.) koproducent (Pan) wystawi fakturę VAT. Na
    podstawie tak wystawionej faktury VAT, producent przekaże koproducentowi należną
    Panu część kwot.
    Uzupełnienie wniosku
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Prowadzi Pan
    działalność w zakresie działalności prawniczej, doradztwa podatkowego, doradztwa w
    zakresie prowadzenia działalności gospodarczej oraz usług pośrednictwa handlowego.
    Dodatkowo, w związku z przystąpieniem do umowy koprodukcyjnej, rozszerzył Pan
    działalność na działalność związaną z produkcją filmów, nagrań wideo i programów
    telewizyjnych.
    Pana zdaniem, przekazane środki finansowe w ramach umowy koprodukcyjnej są
    definitywnym przysporzeniem Producenta. Pana zdaniem, przekazane środki
    powiększają majątek producenta.
    Umowa koprodukcyjna nie zawiera postanowień, co do ograniczenia producenta w
    zakresie dysponowania otrzymanymi środkami. Umowa ta stanowi wyłącznie, że
    producent jest zobowiązany do przedstawienia koproducentowi kosztorysu filmu w
    formie zbiorczej, a zmiana kosztów produkcji filmu nieprzekraczająca 10% kwoty
    wynikającej z kosztorysu, nie wymaga akceptacji koproducenta.
    Zgodnie z brzmieniem umowy koprodukcyjnej, koproducent i producent wyprodukują
    wspólnie wraz z innymi koproducentami i producentami film fabularny. Dalej, zgodnie z
    umową koprodukcyjną, stronom będą przysługiwać wspólnie autorskie prawa
    majątkowe oraz prawa pokrewne do filmu (po jego powstaniu). Zatem, współpraca
    pomiędzy stronami została nawiązana w zamiarze realizacji wspólnego celu
    gospodarczego w postaci wyprodukowania filmu.
    Stosownie do art. 5 pkt 5 ustawy o kinematografii, koproducent to podmiot, który
    wspólnie z producentem organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję
    filmu lub który współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich
    prawach majątkowych. Zatem, koproducent nabywa z mocy prawa współudział w
    autorskich prawach majątkowych. Umowa nie wskazuje na solidarną odpowiedzialność
    stron. W szczególności, koproducent nie odpowiada za jakiekolwiek zobowiązania
    producenta. Jednak, zarówno producent, jak i koproducent, ponoszą ryzyko
    gospodarcze utraty swoich wkładów finansowych w produkcję filmu. Zgodnie z umową
    koprodukcyjną, wypłata udziału w zyskach netto z eksploatacji filmu nastąpi tylko w
    granicach w jakich wpływy netto zostaną osiągnięte i rzeczywiście wypłacone
    producentowi. Jednocześnie, producent nie gwarantuje, że jakiekolwiek wpływy netto z
    eksploatacji filmu lub zyski netto zostaną osiągnięte, ani nie gwarantuje ich
    maksymalnej ani minimalnej wysokości.
    Faktura wystawiona przez producenta na Pana rzecz dokumentuje „Wkład
    koprodukcyjny do filmu „...”, zgodnie z umową koprodukcyjną z 25 marca 2024 r.”.
    Umowa koprodukcyjna zawiera zestawienie przewidywanych kosztów produkcji filmu
    (kosztorys), obejmujące ok. 100 pozycji kosztowych. Obejmują one koszty bezpośrednio
    związane z produkcją filmu, w tym, między innymi, koszty castingów, podróży

    służbowych, koszty biura i administracji, scenografii, kostiumów, charakteryzacji,
    wynagrodzeń aktorów, statystów, reżysera, ubezpieczeń, montaż, koszty postprodukcji,
    archiwację, itd.
    Koszty określone powyżej zostały poniesione przez producenta z Pana wkładu (jako
    koproducenta), pozostałych koproducentów, producenta oraz ... .
    Jak zostało to przedstawione we wniosku, przekazana przez Pana kwota pieniężna
    (wkład finansowy na produkcję filmu) jest wydatkiem, dzięki któremu powstanie
    określony produkt (film), z eksploatacji którego Pan, jako koproducent uzyska
    przychody.
    Bez poniesienia przedmiotowego wydatku, nie uzyskałby Pan jakiekolwiek przychodu z
    tytułu eksploatacji filmu. Poniesienie wkładu finansowego było warunkiem tego, że Pan
    uczestniczy we wpływach netto z filmu. Także, im wyższy byłby Pana wkład finansowy,
    tym większy byłby Pana potencjalny udział we wpływach netto z filmu. Istnieje zatem
    bezpośredni związek między poniesieniem kosztu (wkładu na produkcję filmu), a
    przyszłymi Pana przychodami (udział we wpływach zysku netto z filmu).

## Pytanie

Czy ma Pan prawo rozpoznawać poniesiony wkład finansowy, jako koszt uzyskania
    przychodów jednorazowo, w momencie wystąpienia pierwszego przychodu z filmu po
    Pana stronie?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wkład finansowy stanowi koszt bezpośrednio związany z przychodami uzyskiwanymi z
    filmu. Zatem, w chwili przekazania wkładu finansowego, kwota ta nie stanowi dla Pana
    kosztu uzyskania przychodu. Może jednak Pan rozpoznać wartość tego wkładu
    finansowego w momencie uzyskania pierwszego przychodu z filmu przez Pana, czyli w
    2026 r.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł Pan umowę koprodukcyjną.
    Stosownie do art. 5 pkt 5 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. z 2018 r.
    poz. 597 ze zm.), koproducent filmu to podmiot, który wspólnie z producentem
    organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję filmu lub który
    współfinansuje produkcję filmu oraz nabywa współudział w autorskich prawach
    majątkowych.
    Przepis art. 5 pkt 6 ww. ustawy o kinematografii stanowi natomiast, że producent filmu to
    osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1
    Kodeksu cywilnego, która podejmuje inicjatywę, faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi
    odpowiedzialność za kreatywny, organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu.
    W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z 4 lutego 1994 r. o Prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1062 ze zm.), prawo autorskie przysługuje twórcy, o
    ile ustawa nie stanowi inaczej.
    Podmiotem wiodącym w realizacji filmu, odpowiedzialnym za realizację całości jest
    producent. Producent odpowiada za przygotowania do produkcji filmu, produkcję filmu
    oraz postprodukcję filmu (montaż oraz udźwiękowienie). Producent odpowiada za
    zawarcie stosownych umów z reżyserem, operatorem obrazu, dźwięku oraz innymi
    osobami, których udział w realizacji filmu będzie niezbędny. Producent zobowiązany jest
    do prowadzenia dokumentacji rzeczowej i finansowej, w sposób umożliwiający okresową
    ocenę wykonania zadania pod względem rzeczowo-finansowym.
    Jest Pan uprawniony do kontroli ksiąg, rachunków i rachunkowości dotyczących produkcji
    filmu oraz wszystkich dokumentów związanych z produkcją filmu. Ustawa o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych w rozdziale 6 zawiera przepisy szczególnie dotyczące
    utworów audiowizualnych. Z przepisu art. 69 ww. ustawy wynika, że współtwórcami

    utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego powstanie, a w
    szczególności: reżyser, operator obrazu, twórca adaptacji utworu literackiego, twórca
    stworzonych dla utworu audiowizualnego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych
    oraz twórca scenariusza.
    Ponadto, na podstawie przepisu art. 70 ust. 1 ww. ustawy, domniemywa się, że producent
    utworu audiowizualnego nabywa na mocy umowy o stworzenie utworu albo umowy o
    wykorzystanie już istniejącego utworu wyłączne prawa majątkowe do eksploatacji tych
    utworów w ramach utworu audiowizualnego jako całości.
    Przedmiotem Umowy jest określenie wzajemnych praw i obowiązków w ramach realizacji
    projektu polegającego na produkcji filmu, gdzie Pan jest jednym z koproducentów.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy, w zamian za udział we wpływach z eksploatacji filmu,
    wniósł Pan wkład finansowy. W związku z produkcją filmu, na Pana przechodzą autorskie
    prawa majątkowe do filmu (w postaci ukończonej i nieukończonej) oraz prawa pokrewne
    powstałe w związku z produkcją filmu. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej przepisy
    i postanowienia Umowy, koproducent staje się z mocy prawa właścicielem majątkowych
    praw autorskich (wspólnie z innymi twórcami, w tym, innymi koproducentami i
    producentem), proporcjonalnie do jego wkładu finansowego określonego w Umowie.
    Ponadto, oryginalny egzemplarz filmu jest współwłasnością Pana, producenta i
    pozostałych koproducentów w częściach odpowiadających ich wkładowi w produkcję
    filmu. Uzyskane wpływy netto z rozpowszechniania filmu - w zamian za wniesiony wkład
    pieniężny - dzielone będą pomiędzy strony (w tym, Pana jako koproducenta), zgodnie z
    ustaloną w Umowie proporcją. Podstawą do wystawienia producentowi przez Pana
    faktury na kwotę stanowiącą udział Pana w wykazanych zyskach z filmu stanowią raporty.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), przychody z udziału w spółce niebędącej osobą
    prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub
    wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się
    proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
    pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu wg skali, o
    której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że
    prawa do udziału w zysku są równe (w przypadku Pana, udział ten wynika z Umowy). Jak
    wskazano powyżej, zgodnie z Umową, producent i Pan, jako koproducent i inni
    koproducenci, podjęli współpracę w dziedzinie produkcji filmowej i wyprodukowali film.
    Od początku ich zamiarem było wspólne zorganizowanie i sfinansowanie produkcji, a
    następnie uzyskiwanie przychodów z dystrybucji w odpowiednich proporcjach, zgodnie z
    zasadami określonymi w Umowie. Wniósł Pan wkład własny w postaci wkładu
    pieniężnego.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 23. Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje
    podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów
    (niewymienionych w art. 23 ustawy o PIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni,
    bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć
    wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa
    wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub
    wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach,
    należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Wykładnia językowa zwrotu

    „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów” prowadzi do wniosku, że istotne jest w
    tym wypadku ukierunkowanie przez podatnika działania polegającego na poniesieniu
    wydatku na osiągnięcie celu w postaci przychodu.
    W myśl słownikowej definicji słowo „cel” oznacza to, do czego się dąży, co się chce
    osiągnąć. Zwrot użyty przez ustawodawcę zakłada zatem potencjalny charakter
    przychodu, kładąc wyraźnie nacisk na zamiar podatnika i celowość jego postępowania.
    Działanie, z którym wiąże się poniesienie wydatku nie musi przy tym, jak wskazuje się w
    literaturze i orzecznictwie, wpływać zawsze w sposób bezpośredni na fakt uzyskania
    przychodu. Może być tylko jednym z ogniw pośrednich prowadzących jako całość w
    efekcie do uzyskania przysporzenia (przychodu).
    W przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego, przekazana przez Pana w
    ramach wspólnego przedsięwzięcia kwota pieniężna (wkład finansowy na produkcję filmu)
    jest wydatkiem, dzięki któremu powstał określony produkt (film), z eksploatacji którego
    Pan, jako koproducent uzyska przychody. Nie ulega zatem wątpliwości, że wydatek taki
    stanowi dla Pana koszt uzyskania przychodów.
    Ustawa o PIT dzieli koszty na koszty bezpośrednio i pośrednio związane z przychodami.
    Koszty bezpośrednie to takie, które można powiązać z konkretnym przychodem
    podatkowym. Zasadniczo, powinny one zostać ujęte dla celów podatkowych w dacie
    osiągnięcia odpowiadającego im przychodu. Z kolei, koszty pośrednie nie dotyczą
    konkretnego przychodu, jednak ich poniesienie zmierza do zabezpieczenia lub
    zachowania źródła uzyskania przychodu. Zasadą jest, że pośrednie koszty powinny zostać
    rozpoznane dla celów podatkowych w momencie ich poniesienia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera precyzyjnych wytycznych,
    które koszty uzyskania przychodów należy traktować jako koszty bezpośrednie, a które
    jako pośrednie. Podstawowym kryterium przy klasyfikacji kosztów jako bezpośrednich jest
    możliwość identyfikacji bezpośredniego związku konkretnych kosztów z konkretnymi
    przychodami.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, u podatników
    prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    Następnie, ust. 6 tego przepisu wskazuje, że zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem
    ust. 6b, mają zastosowanie również do podatników prowadzących podatkowe księgi
    przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te
    będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów
    odnoszących się tylko do tego roku podatkowego.
    Art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej definiuje pojęcie księgi podatkowej. I tak, przez księgi
    podatkowe rozumie się księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów i rozchodów,
    ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych, na podstawie
    odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci. Zatem, za księgę
    podatkową uważa się zarówno podatkową księgę przychodów i rozchodów, jak i
    ewidencję ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    Art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozszerza stosowanie
    powyższych zasad również na podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i
    rozchodów (PKPiR), pod warunkiem, że księga ta jest prowadzona w sposób umożliwiający
    wyodrębnienie kosztów odnoszących się tylko do danego roku podatkowego. Oznacza to,
    że również podatnicy prowadzący PKPiR mogą stosować metodę memoriałową -
    analogiczną do stosowanej w księgach rachunkowych - która zakłada ujęcie kosztów
    bezpośrednich w roku, w którym uzyskano odpowiadające im przychody.

    Zgodnie z art. 22b ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wartości niematerialne i prawne uważa się nabyte od innego podmiotu, nadające się do
    gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania autorskie lub pokrewne
    prawa majątkowe. Ze względu na fakt, że prawa majątkowe (film) nie zostały nabyte, lecz
    wytworzone we własnym zakresie w ramach umowy koprodukcyjnej, nie stanowią one
    wartości niematerialnych i prawnych w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    W konsekwencji, nie może Pan naliczać amortyzacji podatkowej od tych składników.
    Koszty bezpośrednio związane z produkcją filmu należy zatem ująć jako koszt uzyskania
    przychodów w okresie, w którym powstanie odpowiadający im przychód. Podstawowym
    kryterium przy klasyfikacji kosztów, jako kosztów bezpośrednich jest możliwość
    identyfikacji bezpośredniego związku konkretnych kosztów z konkretnymi przychodami.
    Ewidencja księgowa będzie prowadzona w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne
    przypisanie konkretnych kosztów do Pana przychodów.
    Mając na uwadze powyżej opisany związek konkretnych kosztów (kosztów konkretnego
    filmu) z konkretnymi przychodami dotyczącymi tego filmu, uważa Pan, że koszty produkcji
    filmu stanowią koszty bezpośrednio związane z przychodami.
    W związku z powyższym, stoi Pan na stanowisku, że do rozliczenia kosztów produkcji filmu
    należy stosować zasady przewidziane ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych
    dla kosztów bezpośrednich. Osiągnie Pan pierwszy przychód z filmu w 2026 r. Zgodnie z
    Umową, na podstawie otrzymanych raportów wystawi Pan faktury VAT w 2026 r. (oraz
    najprawdopodobniej w kolejnych latach). W związku z faktem, że wysokość przychodów
    oraz ich rozłożenie w czasie uwarunkowana jest od czynników niezależnych od Pana (w
    tym, poziomu oglądalności, wartości licencji na platformach streamingowych, ilości i czasu
    reemisji), w tym momencie nie można określić ich wysokości, ani okresu, w którym faktury
    te będą wystawiane. Zatem, nie ma możliwości określenia, konkretnie kiedy i jakie
    przychody uzyska Pan w związku z uczestnictwem w umowie koprodukcyjnej. Biorąc pod
    uwagę powyższe, jedynym uzasadnionym podejściem, jest ujęcie kosztów bezpośrednich
    dotyczących danej produkcji w momencie uzyskania pierwszego przychodu związanego z
    filmem, tj. w 2026 r.
    Według Pana, takie podejście do powyższego zagadnienia pozwala na zachowanie
    wymaganego przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych związku
    momentu rozpoznania kosztu bezpośredniego z przychodami.
    Powyższe stanowisko jest zbieżne ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu odnoszącym się do momentu, w którym należy
    rozpoznać koszty produkcji filmowych, orzeczenie z 20 marca 2007 r. (sygn. I SA/Wr 224
    /07, orzeczenie prawomocne). Zgodnie z tym orzeczeniem: „sporny wydatek niewątpliwie
    nie sposób zaliczyć do tzw. kosztów pośrednich (...) skoro wydatki te da się powiązać z
    określonym przychodem. (...) A zatem mając na uwadze przepis art. 15 ust. 4 w
    rozumieniu jak wyżej powołanym należy uznać, iż wydatki na zakup praw do emisji filmów
    oraz nakładów na realizację w kooperacji wskazanych tytułów filmowych należy przypisać
    do roku podatkowego, w którym nastąpi po raz pierwszy przychód z tymi wydatkami
    związany”. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w interpretacji
    indywidulnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 7 maja 2014 r. Nr
    IPPB5/423-119/14-2/IŚ, piśmie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 października
    2019 r. Nr 0115-KDIT2-3.4011.363.2019.2.AW, piśmie Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 6 sierpnia 2021 r. Nr 0111-KDIB2-1.4010.189.2021.2.BKD.
    Pana zdaniem, art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można
    zastosować bez względu na moment poniesienia wydatku i na formę opodatkowania w
    momencie poniesienia wydatku. Kluczowe jest by w momencie osiągnięcia przychodów,
    był Pan opodatkowany na zasadach ogólnych, tak długo jak stale w każdym roku
    podatkowym księgi będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów

    uzyskania przychodów odnoszących się tylko do tego roku podatkowego. Zamierza Pan po
    przejściu z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na
    opodatkowanie według skali podatkowej prowadzić podatkową księgę przychodów i
    rozchodów przy zastosowaniu metody memoriałowej, spełniającej wymagania wskazane
    w art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Księga ta będzie
    prowadzona w sposób stały i umożliwiający wyodrębnienie kosztów odnoszących się
    wyłącznie do konkretnego roku podatkowego. W szczególności, wyodrębni Pan fakturę
    otrzymaną w 2024 r., dokumentującą koszt związany z wniesieniem wkładu finansowego
    w produkcję filmu. Przychód związany z tym wkładem zostanie osiągnięty dopiero w 2026
    r., a zatem – zgodnie z metodą memoriałową – koszt ten powinien zostać ujęty jako koszt
    uzyskania przychodu w roku, w którym osiągnięty zostanie odpowiadający mu przychód,
    tj. w 2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 9a ust. 1 wskazanej wyżej ustawy:
      Dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      3, są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
      chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone
      na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od
      przychodów ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku
      dochodowym.
    Stosownie art. 9 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 843):
      Sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z
      pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów
      ewidencjonowanych na dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu
      skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku
      przedsiębiorstwa w spadku - według ostatniego miejsca zamieszkania zmarłego
      przedsiębiorcy, do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnął
      pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku
      podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnął w grudniu roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Ustawa ta reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym
      niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące
      pozarolniczą działalność gospodarczą.
    Przy czym w myśl art. 4 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy:
      Użyte w ustawie określenie pozarolnicza działalność gospodarcza oznacza
      pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

      Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody
      osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności
      gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku
      dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e-1g, w tym również gdy działalność ta jest
      prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych
      i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej
      "spółką". Do przychodów przedsiębiorstwa
      w spadku nie stosuje się przepisu art. 12 ust. 10a.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Podatek zryczałtowany pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania.
    Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych stanowi zatem uproszczoną formę
    opodatkowania działalności gospodarczej. Przedsiębiorcy korzystający z takiej formy
    rozliczenia płacą podatek od przychodów, tym samym nie mają możliwości pomniejszania
    tych przychodów o koszty jego uzyskania.
    Zatem, przedmiotem opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym jest
    przychód bez pomniejszenia o koszty uzyskania przychodów.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    We wniosku wskazał Pan, że jest Pan osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Od
    2024 r. jest Pan opodatkowany na zasadach ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych. Od nowego roku (tj. od 1 stycznia 2026 r.), zamierza Pan przejść
    na opodatkowanie według liniowej stawki 19%. Od tego dnia będzie Pan prowadził
    podatkową księgę przychodów i rozchodów, w taki sposób, że stale w każdym roku
    podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie
    kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko do tego roku podatkowego. 25
    marca 2024 r. podpisał Pan umowę koprodukcyjną z producentem filmu na
    wyprodukowanie filmu. W związku z przystąpieniem do umowy koprodukcyjnej,
    rozszerzył Pan działalność na działalność związaną z produkcją filmów, nagrań wideo i
    programów telewizyjnych. Zgodnie z umową, koproducent (Pan) i producent (druga
    strona Umowy) wyprodukują wspólnie wraz z innymi koproducentami i producentami
    film fabularny. W ramach Umowy, producent przenosi na Pana, na czas trwania tych
    praw, udział w autorskich prawach majątkowych i prawach pokrewnych do filmu jako
    całości - w określonej wysokości - odpowiadający wkładowi finansowemu koproducenta
    w produkcję filmu (tj. koszty produkcji filmu) - na wszystkich polach eksploatacji
    określonych w Umowie. Przeniesienie praw następuje z chwilą ustalenia filmu w całości
    oraz wniesienia przez Pana całości wkładu finansowego. Był Pan zobowiązany do
    wniesienia w ramach wkładu finansowego w produkcję filmu określonej w Umowie
    kwoty powiększonej o podatek VAT. Wkład ten został przez Pana w pełni wpłacony w
    2024 r., na podstawie faktury VAT wystawionej przez producenta. Faktura wystawiona
    przez producenta na Pana rzecz dokumentuje „Wkład koprodukcyjny do filmu „...”,
    zgodnie z umową koprodukcyjną z 25 marca 2024 r.” Zgodnie z Umową, stronom (Panu
    i Producentowi) będą przysługiwać wspólnie autorskie prawa majątkowe oraz prawa
    pokrewne do filmu. W zamian za i z tytułu tego wkładu finansowego koproducenta,
    producent zobowiązuje się zapewnić koproducentowi udział we wpływach z filmu
    zgodnie z Umową oraz do oznaczenia koproducenta w napisach filmu. Film wejdzie do

    dystrybucji kinowej pod koniec 2025 r., jednak pierwsze przychody z filmu, do których
    będzie Pan uprawniony są planowane na pierwszy kwartał 2026 r. W tym też terminie,
    producent poinformuje koproducenta o zakończeniu okresu rozliczeniowego i o
    faktycznym otrzymaniu przez producenta stosownych kwot podlegających podziałowi z
    koproducenta zgodnie z Umową, a wówczas (czyli już 2026 r.) koproducent (Pan)
    wystawi fakturę VAT. Na podstawie tak wystawionej faktury VAT, producent przekaże
    koproducentowi należną Panu część kwot.
    Zauważam, że przepisy art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w
    związku z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie pozwalają
    na pomniejszenie wartości przychodu o koszty uzyskania przychodów.
    Wskazany we wniosku wkład finansowy, który Pan poniósł w 2024 r. służył uzyskiwaniu
    przez Pana przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej.
    Forma opodatkowania z której Pan korzystał Pan w 2024 r. - tj. ryczałt od przychodów
    ewidencjonowanych - nie przewiduje możliwości ujęcia kosztów uzyskania przychodów.
    Podstawę opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych stanowi
    przychód (bez pomniejszania go o koszty uzyskania tego przychodu).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do
      jego prawa w udziale w zysku oraz z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi
      przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu wg skali, o której
      mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że
      prawa do udziału w zysku są równe.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie
    albo zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w
    przyszłości.
    W świetle powyższego uznać więc należy, że aby wydatek poniesiony przez podatnika
    stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      · został właściwie udokumentowany,

      · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    W myśl art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również
      do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod
      warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w
      sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących
      się tylko do tego roku podatkowego.
    Zauważam, że jeżeli z opodatkowania w formie podatku liniowego będzie Pan korzystał
    dopiero od 1 stycznia 2026 r. oraz od 1 stycznia 2026 r. zostanie zaprowadzona
    podatkowa księga przychodów i rozchodów, to do stanowiącego przedmiot wniosku
    kosztu w postaci wkładu finansowego, który jak sam Pan wskazał został przez Pana w
    pełni wpłacony w 2024 r., na podstawie faktury VAT wystawionej przez producenta - nie
    będą miały zastosowania przepisy art. 22 ust. 1, 5 oraz ust. 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jasno precyzuje, że
    zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do
    podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że
    stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający
    wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko do tego roku
    podatkowego. Zatem, skoro podatkową księgę przychodów i rozchodów zaprowadzi Pan
    w 2026 r. w ww. sposób, to do kosztów poniesionych od tego momentu przepis ten będzie
    miał zastosowanie.
    Skoro w roku podatkowym, w którym poniósł Pan stanowiący przedmiot wniosku koszt w
    postaci wkładu finansowego tj. w 2024 r. zdecydował Pan o wyborze zryczałtowanej formy
    opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej, to nie będzie miał Pan
    możliwości w 2026 r. pomniejszania uzyskanego przychodu z działalności gospodarczej o
    koszty jego uzyskania poniesione w 2024 r., ponieważ wybrana przez Pana w 2024 r.
    forma opodatkowania działalności gospodarczej na to nie pozwala.
    Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do przedmiotu wniosku, stwierdzam, że nie
    może Pan rozpoznać poniesionego wkładu finansowego w 2024 r., jako kosztu uzyskania
    przychodów jednorazowo, w momencie wystąpienia pierwszego przychodu z filmu po
    Pana stronie (tj. w 2026 r.).
    Stanowisko, przedstawione przez Pana we wniosku, w którym stwierdził Pan, że w chwili
    przekazania wkładu finansowego, kwota ta nie stanowi dla Pana kosztu uzyskania
    przychodu, ale może Pan jednak Pan rozpoznać wartość wkładu finansowego w
    momencie uzyskania przez Pana pierwszego przychodu z filmu w 2026 r. jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji

    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku
    zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o
    wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na opisie zdarzenia przyszłego przedstawionym we
    wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie zagadnienia będącego przedmiotem Pana wniosku.
    Inne kwestie nie podlegały ocenie.
    W nawiązaniu do powołanego przez Pana wyroku sądu administracyjnego wyjaśniam, że
    jest to rozstrzygnięcie w konkretnej sprawie, osadzone w określonym stanie faktycznym.
    Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (t. j. Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.)
    w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie
    obowiązującego. Na mocy art. 87 ust. 1 tejże ustawy:
    Źródłami powszechnie obowiązujących prawa w Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja,
    ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.
    Tym samym, nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym
    orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów
    sądowych). Orzeczenie to ma charakter jednostkowy.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych zaznaczam, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie mają
    zastosowania w sprawie będącej przedmiotem Pana wniosku
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.