Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1462-IPPB3.4510.1133.2016.2.JBB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-03-22
Teza: W zakresie prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów z tytułu nieściągalności nabytej wierzytelności.
Słowa kluczowe: komornik; koszt-koszty uzyskania przychodów; nieściągalność; wierzytelność
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) w zw. z art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 23 grudnia 2016 r. (data wpływu 27 grudnia 2016 r.), uzupełnionym w dniu 6 lutego 2017 r., na podstawie wezwania organu z dnia 24 stycznia 2017 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów z tytułu nieściągalności nabytej wierzytelności – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 grudnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku złożonym przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca nabył 1) Umową Przelewu Wierzytelności wraz z cesją poświadczoną notarialnie w dniu 29.04.2016 r. oraz 2) Umową Przelewu Wierzytelności wraz z cesją poświadczoną notarialnie wierzytelności od M. prowadzącej działalność gospodarczą .

Dłużnicy: K. oraz R. zakupili w 2007 r. dla celów prowadzonej działalności gospodarczej towar handlowy (opony do samochodów) na kwotę brutto 1) 12.394,98 zł oraz 2) 7.515,23 zł, ze stawką faktury VAT 22 %, na odroczony termin płatności.

Dłużnicy do dnia złożenia wniosku nie zapłacili zobowiązania. Sprzedaż została zaliczona i zarachowana do przychodów należnych i odprowadzony został podatek dochodowy i VAT przez pierwotnego wierzyciela.

Wnioskodawca nabył niniejsze wierzytelności i po przeprowadzeniu procedur sądowych zostały przepisane:

1.  Nakaz Zapłaty z dnia 07.10.2008 r. wraz z klauzulą wykonalności na nowego wierzyciela obecnego wnioskodawcę Postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział Cywilny z dnia 29.06.2016 r. wraz z klauzulą wykonalności z dnia 29.06.2016 r. oraz
2.  Nakaz Zapłaty z dnia 07.10.2008 r. wraz z klauzulą wykonalności na nowego wierzyciela obecnego wnioskodawcę Postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział Cywilny z dnia 30.06.2016 wraz z klauzulą wykonalności z dnia 30.06.2016r.

Pomimo prób odzyskania należności dłużnik unika wywiązania się z sądowych nakazów zapłaty. Postępowania egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym nie przyniosły żadnego efektu. Komornik w dniu 14.12.2016 r. przesłał pisma w trybie art. 827 KPC dotyczące wysłuchania wierzyciela i dłużnika przed umorzeniem postępowania.

W toku postępowania egzekucyjnego komornik ustalił, że egzekucja stanie się bezskuteczna. Na podstawie planowanego przez komornika wydania postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych wnioskodawca zamierza zaliczyć kwotę netto nieściągniętych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu. Należy zaznaczyć, że Umowami Przelewu Wierzytelności Wnioskodawca nabył wszelkie prawa przysługujące poprzedniemu wierzycielowi w tym do odsetek, kosztów sądowych, dalszego rozporządzania wierzytelnością.

Odpowiadając na wezwanie organu, Spółka wskazała:

1.  Nabyta wierzytelność od Pani M. z tytułu sprzedaży towaru w 2007r. nie jest przedawniona. Przedawnienie roszczenia następuje po upływie lat 10, art. 118 k.c w nawiązaniu do art. 554 k.c i art. 751 k.c. co do wierzytelności danego rodzaju lat 2. W danym przypadku nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia poprzez czynność sądową w postaci złożonego pozwu art. 123 § 1. Wydany w sprawie prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 07.10.2008 r. , przedłużył okres biegu przedawnienia na 10 lat art. 125 § 1 k.c. Kolejna czynność przed sądem Rejonowym w Będzinie na rzecz następcy prawnego z dnia 29.06.2016 przedłużyła o kolejne 10 lat okres biegu przedawnienia.
2.  Kwota netto, którą wnioskodawca zamierza zaliczyć w koszty uzyskania przychodu nieściągalnej wierzytelności rozumiana jest, jako kwota netto faktury bez podatku VAT, wystawionej przez pierwotnego wierzyciela dłużnikowi w 2007r.
3.  Wnioskodawca uważa, że jako następca prawny nabył wszelkie prawo do wierzytelności zgodnie z art. 509 § 2 i 510 § 1 k.c. oraz art. 511 k.c. w tym do odsetek oraz rozporządzania wierzytelnością, w tym możliwością uznania wierzytelności jako koszt.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca słusznie uważa, za właściwe, że poprzez nabycie wierzytelności i przejęcie do niej wszelkich praw, może w przypadku nieściągalności wierzytelności zaliczyć kwotę netto do kosztów uzyskania przychodów w terminie wydania przez komornika prawomocnych postanowień o umorzeniu postępowań egzekucyjnych z powodu braku ich skuteczności?

Zdaniem Wnioskodawcy: na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych oraz przepisów prawa cywilnego dotyczących zmiany wierzyciela i przejęcia praw i obowiązków, wnioskodawca uważa, że ma prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów straty wynikającej z braku możliwości odzyskania wierzytelności. Kosztem uzyskania przychodów mogą być wierzytelności odpisane jako nieściągalne, o ile wcześniej zostały zarachowane jako przychody należne, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona (art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) ustawy o pdop).

Z tym że uprawdopodobnienie nieściągalności tych wierzytelności nie może być dowolnie udokumentowane, a wyłącznie w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 ustawy o pdop, tj.:

1.  postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2.  postanowieniem sądu o:
    1.  oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub
    2.  umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub
    3.  ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo
3.  protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Zdaniem wnioskodawcy są spełnione ww. uwarunkowania i wnioskodawca ma prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu nieściągalnej wierzytelności.

W uzupełnieniu do wniosku Spółka wskazała, iż wystąpiły wszystkie warunki uznania w koszty nieściągniętej wierzytelności:

1.  Wierzytelność została zarachowana jako przychód przez wierzyciela pierwotnego.
2.  Został odprowadzony podatek dochodowy i VAT od wierzytelności, za którą wierzyciel pierwotny nie otrzymał zapłaty.
3.  Nie nastąpiło przedawnienie.
4.  Zapadł prawomocny wyrok w sprawie.
5.  Wydano prawomocne postanowienie sądowe o przekazaniu ogółu praw i obowiązków z wierzytelności na następcę prawnego nowego wierzyciela.
6.  W drodze postępowania egzekucyjnego komornik ma zamiar wydać postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności.
7.  Prawomocne postanowienie komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu jego bezskuteczności zamyka katalog procedury zaliczenia nieściągalnej wierzytelności w koszty uzyskania przychodu art. 16 ust 2 ustawy o pdop.

Zdaniem wnioskodawcy prawo zaliczenia w koszty uzyskania przychodów przeszło na następcę prawnego nowego wierzyciela po spełnieniu ww. przesłanek wynikających z art. 16 ustawy pdop.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851, dalej: updop), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 updop), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Art. 16 updop zawiera zamknięty katalog kosztów (wydatków, odpisów, rezerw) nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów, co oznacza, że przy ustalaniu dochodu, stanowiącego podstawę opodatkowania, podatnik nie może zaliczyć do kosztów podatkowych, takich kosztów, które zostały enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Konstrukcja tego unormowania została oparta na zasadzie jego negatywno-pozytywnego określenia. Wszystkie koszty wymienione w tym przepisie nie stanowią najczęściej kosztów podatkowych; jednakże po spełnieniu określonych warunków lub też w ramach konkretnie ustalonych limitów podatnik może niektóre z nich zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

Taką sytuację mamy z nieściągalnymi wierzytelnościami – ustawodawca uznał, iż co do zasady nie stanowią one kosztu uzyskania przychodu. Zgodnie jednak z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit.a) updop, kosztem uzyskania przychodu są wierzytelności odpisane jako nieściągalne pod warunkiem, że:

1.  zostały zarachowane zgodnie z art. 12 ust. 3 updop jako przychód należny,
2.  nieściągalność wierzytelności została udokumentowana zgodnie z art. 16 ust. 2 updop.

Za przychody należne, zgodnie z art. 12 ust. 3 updop, uważa się przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Należne przychody w rozumieniu tego przepisu to te, które wynikają ze źródła przychodów, np. z działalności gospodarczej, i stały się w jej następstwie należnością (wierzytelnością), tyle tylko, że jeszcze faktycznie nie uzyskaną

Z powyższego wynika, że w przypadku przychodów z działalności gospodarczej, nie jest konieczne faktyczne otrzymanie zapłaty od kontrahenta. Przychodem podatkowym jest tu bowiem „przychód należny”.

Dla wyjaśnienia znaczenia pojęcia „przychód należny” należy w pierwszej kolejności odwołać się do wykładni językowej. „Przychodem” jest przysporzenie uzyskiwane przez podatnika, mające konkretny wymiar finansowy. Z kolei „należny” to - zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego (M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego) - „przysługujący, należący się komuś”.

Zgodnie z art. 16 ust. 2 updop, za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1.  postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2.  postanowieniem sądu o:
    1.  oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
    2.  umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w lit. a, lub
    3.  zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
3.  protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Rozpatrując kwestię zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieściągalnych wierzytelności, należy mieć także na uwadze art. 16 ust. 1 pkt 20 updop, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.

Dla zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest więc spełnienie powyżej wymienionych przesłanek jednocześnie. Nie będzie mogła być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów wierzytelność, która została uprzednio zakwalifikowana do przychodów należnych, ale której nieściągalność nie została udokumentowana we właściwy sposób. Spełniając kumulatywnie wszystkie warunki, wierzytelności odpisane jako nieściągalne stanowić będą koszty uzyskania przychodów w takiej wysokości, w jakiej zostały uprzednio zarachowane jako przychody należne, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Jednocześnie należy mieć na względzie, że nieściągalna wierzytelność nie może ulec przedawnieniu.

W omawianej sprawie Spółka nabyła dwie wierzytelności z tytułu sprzedaży towaru w 2007r., na podstawie umowy przelewu wierzytelności. W związku z tym, że wierzytelności te nie zostały spłacane przez dłużników, Spółka rozpoczęła procedury sądowe w celu ich wyegzekwowania. W toku postępowania egzekucyjnego komornik ustalił, że egzekucja stanie się bezskuteczna. Na podstawie planowanego wydania przez komornika postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych Spółka zamierza zaliczyć kwotę netto nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. W uzupełnieniu do wniosku Spółka wskazała, że poprzez kwotę netto rozumie kwotę netto faktury bez podatku VAT, wystawionej przez pierwotnego wierzyciela w 2007r. Spółka wskazała również, że wierzytelności zostały zaliczone do przychodów należnych, ale przychodów należnych pierwotnego wierzyciela, od którego zostały nabyte wierzytelności.

Zdaniem Spółki przedmiotowe wierzytelności spełniają warunki zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów z uwagi na prawidłowe udokumentowanie ich nieściągalności oraz uprzednie zaliczenie ich do przychodów należnych. Przy czym bez znaczenia jest, że przychód należny został rozpoznany u pierwotnego wierzyciela.

Zaprezentowane stanowisko Spółki nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jak już wykazano powyżej, wierzytelność może zostać odpisana jako nieściągalna po spełnieniu określonych w ustawie o podatku dochodowym warunków.

Jednym z nich jest konieczność uprzedniego zarachowania takiej wierzytelności do przychodów należnych podatnika, zgodnie z art. 12 ust. 3 updop. W omawianej sprawie, taka okoliczność nie zachodzi. Spółka nie wykazała bowiem przychodu należnego z wierzytelności z tytułu sprzedaży towarów, gdyż Spółka nabyła te wierzytelności. Jest to istotne, gdyż wierzytelność nabyta przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie była dla niej „przychodem należnym”. O przychodzie należnym mówimy w sytuacji, gdy wierzytelność powstaje dla podatnika z tytułu wykonanej przez niego w ramach działalności gospodarczej czynności, np. sprzedaży towaru, a nie w sytuacji, gdy nabywa on wierzytelność, jako „towar” w celu jej egzekucji lub dalszej odsprzedaży, czy jak w tym przypadku odpisania nabytych wierzytelności jako nieściągalne.

Przysługujące Spółce prawo do czerpania pożytków oraz dochodzenia przedmiotowych wierzytelności, nabytych w drodze przelewu (cesji) wierzytelności nie może być utożsamiane z sukcesją podatkową oznaczającą rozpoznanie przychodu należnego przez pierwotnego wierzyciela. Nie następuje tu następstwo prawne polegające na nabycia praw i obowiązków podatkowych przysługujących poprzednikowi prawnemu.

Kwestia sukcesji prawnej na gruncie podatkowym uregulowana jest przepisami rozdziału 14 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613), które określają przypadki sukcesji oraz katalog następców prawnych, którzy wstępują we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki.

I tak, zgodnie z art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej, osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się:

1.  osób prawnych,
2.  osobowych spółek handlowych,
3.  osobowych i kapitałowych spółek handlowych

\- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.

Stosownie do art. 93 § 2 przedmiotowej ustawy, przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie:

*   innej osoby prawnej (osób prawnych),
*   osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

W myśl art. 93a § 1 ww. ustawy, osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku:

1.  przekształcenia innej osoby prawnej,
2.  przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej

\- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki.

Zgodnie z § 2 powołanego w zdaniu poprzednim przepisu, przepis § 1 stosuje się odpowiednio do:

1.  osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia:
    1.  innej spółki niemającej osobowości
    2.  spółki kapitałowej;
    3.  spółki niemającej osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa.

Dodatkowo, sukcesja na podstawie ustawy Ordynacja podatkowa ma zastosowanie:

*   do łączenia się i przekształceń komunalnych zakładów budżetowych (art. 93b ww. ustawy),

*   zgodnie z planem podziału – do osoby prawnej lub osób prawnych powstałych w wyniku podziału innej osoby prawnej (art. 93c ww. ustawy),

*   do nabywców przedsiębiorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych nabyły lub przejęły te przedsiębiorstwa (art. 94 ww. ustawy).

Z powyższego wynika, że następstwo podatkowe związane jest przede wszystkim ze zdarzeniami prawnymi określonymi jako: przekształcenie, połączenie, podział osób prawnych. Należy zaznaczyć, że następstwo podatkowe stanowi odstępstwo od reguły powiązania praw i obowiązków podatkowych z bytem prawnym wyłącznie podatnika, jest więc nietypową instytucją w prawie podatkowym. Z tychże względów wszelkie tego rodzaju sytuacje, nawet dostatecznie uzasadnione ekonomicznie, muszą mieć wystarczającą podstawę prawną, aby można było wobec nich zastosować instytucję sukcesji podatkowej.

Spółka nie jest następcą prawnym pierwotnego wierzyciela, i nie może przyjąć na siebie jego praw i obowiązków podatkowych. Spółka jako nabywca wierzytelności nie może rozpoznać we własnym rachunku podatkowym przychodu należnego, który wynika ze źródła przychodu innego podatnika – zbywcy wierzytelności – i który został już u niego rozpoznany (co Spółka sama wskazała).

Zasadne jest powołanie w tym miejscu wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 123/16, w uzasadnieniu którego sąd stwierdził: „(…) skoro wierzytelność została przez Wnioskodawcę nabyta, to wierzytelność ta nie mogła zostać zarachowana do przychodów należnych na podstawie art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p.”

Ponadto z tytułu transakcji kupna wierzytelności nie rozpoznaje się żadnego przychodu (przychód taki powstałby u Spółki dopiero w momencie spłaty lub dalszej odsprzedaży nabytej wierzytelności). Z reguły cena nabycia wierzytelności jest niższa niż kwota netto wierzytelności, wynikająca z faktury. Nie znajduje żadnego uzasadnienia, aby nabywca wierzytelności rozpoznawał w swoim rachunku podatkowym, przy innych operacjach związanych z nabytą wierzytelnością (tu: zaliczeniem jej do kosztów uzyskania przychodów z uwagi na odpisanie jej jako nieściągalnej) kwoty netto wynikającej z faktur podczas, gdy ze swojego majątku wydał na jej nabycie mniej niż wartość nominalna wierzytelności. Co do zasady, przy transakcjach kupna-sprzedaży wierzytelności to pierwotny wierzyciel rozliczając podatkowo tę sprzedaż uwzględnia niespłaconą wartość nominalną wierzytelności po stronie kosztów podatkowych.

Przyjęcie zaprezentowanego przez Spółkę stanowiska za prawidłowe oznaczałoby, że koszty uzyskania przychodów Spółki zostałyby powiększone o kwotę nieściągalnych wierzytelności, które nigdy u Spółki nie zostały zaliczone do przychodów należnych na podstawie art. 12 ust. 3 updop. Spółka bowiem nie dokonała sprzedaży towaru i nie zapłaciła z tego tytułu podatku. Dodatkowo należy zauważyć, że Spółka zamierza udokumentować te koszty fakturami, które zostały wydane przez innego podatnika tytułem sprzedaży towaru. Kwota netto z faktur sprzedaży towaru nie jest jednocześnie kwotą nabycia wierzytelności od pierwotnego wierzyciela. Potwierdza to odpowiedź Spółki, która na pytanie organu, co należy rozumieć przez kwotę netto nieściągalnych wierzytelności, czy kwotę wynikającą z pierwotnej faktury sprzedaży towaru z 2007r., czy kwotę, za którą Spółka nabyła wierzytelność, wskazała, że chodzi jej o kwotę netto z faktury wystawionej przez pierwotnego wierzyciela.

A zatem, skoro wierzytelności zostały przez Spółkę nabyte (poniesiony został wydatek na ich nabycie), to wierzytelności te nie mogły zostać zarachowane przez nią do przychodów należnych na podstawie art. 12 ust. 3 updop. W konsekwencji nie została spełniona podstawowa przesłanka zawarta w art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) updop umożliwiająca odpisanie nieściągalnych wierzytelności w koszty uzyskania przychodów.

Z uwagi na powyższe, rozpatrywanie kwestii związanych z udokumentowaniem nieściągalności wierzytelności oraz momentem odpisania tych wierzytelności w koszty uzyskania przychodów jest bezprzedmiotowe.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.