Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.22.2019.10.S.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-12
Teza: Ustalenie podstawy opodatkowania oraz prawa do odliczenia
podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: dotacja
instytut
odliczenia-prawo do odliczenia
projekt-projekt badawczy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 listopada 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 listopada 2019 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia
    podstawy opodatkowania oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej jako: A. lub „Wnioskodawca”) jest instytutem badawczym,
    działającym w obszarze (...). Instytut posiada osobowość prawną oraz jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej jako: „VAT").
    Przedmiotem podstawowej działalności A. jest inicjowanie i prowadzenie badań
    naukowych i prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i
    technicznych (PKD 72.19.Z), przystosowywanie wyników badań naukowych i prac
    rozwojowych do potrzeb praktyki oraz wdrażanie ich w przedsiębiorstwach, w dziedzinie
    infrastruktury (...). Rzeczone badania naukowe oraz prace badawczo-rozwojowe
    ukierunkowane są na:
    (...)
    Zakresem działań, o których mowa powyżej ukierunkowanych na wdrażanie i
    upowszechnianie prowadzonych prac w praktyce przedsiębiorstw przemysłowych są
    następujące obszary:
    (...)

    Do działań podejmowanych przez Instytut należą w szczególności:
    (...)
    Wnioskodawca może prowadzić również inną działalność, o której mowa w art. 2 ust. 4
    ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 736) w
    zakresie działalności usługowej, handlowej, wytwórczej.
    Wnioskodawca nie prowadzi badań podstawowych. Przez badania podstawowe, Instytut
    rozumie zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie
    wyższym i nauce (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1668 z późń. zm., dalej jako: „Prawo o
    szkolnictwie wyższym i nauce”) prace empiryczne lub teoretyczne mające przede
    wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych
    faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne. Tym samym
    realizowane badania są wykonywane zawsze w ramach działalności gospodarczej z
    nastawieniem na skomercjalizowanie ewentualnie wykreowanych wyników.
    Wskazane powyżej czynności są realizowane przez A. w myśl ogólnych zasad
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w związku z czym generują sprzedaż
    opodatkowaną VAT. Przy czym, w przypadku prowadzenia różnego rodzaju prac
    badawczych do opodatkowania tychże prac dochodzi dopiero w przypadku ich
    komercjalizacji tj. w przypadku podpisywania przez A. umów cywilnoprawnych, na
    podstawie których są sprzedawane kontrahentom efekty prac powstałe w trakcie badań,
    co również stanowi jeden z przedmiotów działalności A.
    Zatem źródłami przychodów Wnioskodawcy są przede wszystkim:
        wynagrodzenia otrzymywane od kontrahentów za realizację odpłatnych zleceń (np.
        pochodzące ze sprzedaży badań realizowanych na zamówienie),
        wynagrodzenia pochodzące ze sprzedaży licencji, patentów, sprzedaży publikacji,
        organizacji odpłatnych konferencji,
        subwencje otrzymywane zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o
        szkolnictwie wyższym i nauce na realizację określonych w statucie zadań
        związanych z prowadzonymi przez A. badaniami naukowymi lub pracami
        rozwojowymi.
    W dniu (...) 2017 r. Wnioskodawca zawarł umowę konsorcjum (dalej jako: „Umowa
    konsorcjum”) wraz z:
        Ministrem (...) (od (...) 2018 r. na mocy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów,
        Ministerstwo (...) przekształcone zostało w (...)), będącym liderem konsorcjum (dalej
        jako: „Lider konsorcjum”),
        Ministrem (...) (od (...) 2018 r. na mocy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów po
        wydzieleniu części komórek z dotychczasowego (...) utworzone zostało Ministerstwo
        (...), dalej jako: (...) oraz
        B., będącą uczelnią niepubliczną (dalej jako: „Uczelnia”),
    (dalej cztery podmioty łącznie jako: „Konsorcjum” lub „Członkowie konsorcjum”, natomiast
    Instytut, (...) oraz Uczelnia dalej łącznie jako: „Konsorcjanci”).
    Intencją Konsorcjum jest wspólna realizacja projektu pn. (...)(dalej jako: „Przedsięwzięcie”
    lub „Projekt”), finansowanego przez D. (dalej jako: „D.”) w ramach strategicznego
    programu badań naukowych i prac rozwojowych Społeczny i gospodarczy rozwój Polski w
    warunkach globalizujących się rynków - (...).

    Współpraca w ramach Konsorcjum, utworzonego Umową konsorcjum stanowi więc
    umowne powiązanie Członków konsorcjum dla realizacji określonego celu badawczego.
    Umowa konsorcjum jest wykonywana zgodnie z warunkami i przepisami obowiązującymi
    w zakresie realizacji oraz rozliczenia Projektu, w szczególności zgodnie z - drugą obok
    Umowy konsorcjum - umową o wykonanie i finansowanie Projektu, jaka została
    podpisana przez Członków konsorcjum z D. (dalej jako: „Umowa o dofinansowanie”). Na
    podstawie wskazanej Umowy o dofinansowanie, ze względu na spełnienie wynikających z
    niej warunków, Konsorcjum otrzymało od D. środki pieniężne w postaci dofinansowania
    (dalej jako: „Dofinansowanie”). Przez przedmiotowe Dofinansowanie należy rozumieć
    wartość wsparcia finansowego udzielonego Członkom konsorcjum ze środków
    publicznych na pokrycie kosztów kwalifikowanych Projektu. Oprócz przedmiotowego
    Dofinansowania, A. zobowiązany jest do wniesienia celem realizacji Projektu własnego
    wkładu pieniężnego.
    Celem Przedsięwzięcia, zgodnie ze złożonym przez Konsorcjum do D. Wnioskiem
    projektowym (dalej jako: „Wniosek projektowy”) jest dostarczenie narzędzia ułatwiającego
    realizację polityki rozwoju obejmującej wzmocnienie spójności społeczno-gospodarczej,
    regionalnej i przestrzennej kraju oraz podnoszenie konkurencyjności gospodarki w
    sektorze (...) oraz rynku pracy i usług publicznych dla obywateli poprzez wsparcie
    efektywnego funkcjonowania (...) dostosowanego do potrzeb różnorodnych
    użytkowników. Projekt umożliwi podniesienie jakości i funkcjonalności (...). Stworzone
    zostaną warunki do optymalizacji kosztów jego zakupu i eksploatacji. Wzmocniona
    zostanie koordynacja planów inwestycyjnych między administracją rządową i
    samorządową. Wyniki prac będą miały wpływ na rozwój technologii i produkcji polskich
    (...). Przeprowadzone w ramach Projektu badania społeczno-ekonomiczne będą miały
    zastosowanie w kształtowaniu krajowych i regionalnych polityk rozwojowych w obszarze
    transportu.
    Producenci (...) i jego podzespołów oraz krajowi przewoźnicy i organizatorzy transportu
    uzyskają kompleksowy zestaw informacji niezbędnych do podejmowania opartych na
    faktach decyzji planistycznych i inwestycyjnych.
    Projekt będzie miał praktyczne zastosowanie dla wszystkich podmiotów zaangażowanych
    w proces zamawiania (...) i jego późniejszej eksploatacji, w szczególności przewoźników
    (...), organizatorów transportu publicznego, producentów (...) i podzespołów do niego,
    podmiotów świadczących usługi w zakresie produkcji i eksploatacji(...).
    Przedsięwzięcie dostarczy także narzędzi do kreowania optymalnej polityki transportowej
    przez organy odpowiedzialne za nadzór nad rynkiem transportowym na poziomie
    krajowym i lokalnym, w tym przez Ministra (...) jako Lidera konsorcjum - co przełoży się na
    lepsze zaspokojenie potrzeb społecznych na usługi transportowe, wobec czego przyczyni
    się do poprawy jakości życia społeczeństwa, a oprócz tego również poprawy atrakcyjności
    polskiej gospodarki i jej zrównoważonego rozwoju.
    W części badawczej Projektu zostaną dokonane analizy obecnego stanu techniki oraz
    organizacji procesu eksploatacji (...), ram prawnych w zakresie zamawiania (...),
    świadczenia usług związanych z jego eksploatacją, preferencji podróżnych. Analizy zostaną
    dokonane dla uwarunkowań na rynku polskim i międzynarodowym. Druga część Projektu
    będzie miała charakter wdrożeniowy. Zostaną przygotowane dokumenty określające
    prognozy zapotrzebowania na(...), rekomendacje dla zamawiających (...) według
    najlepszych praktyk, ramowe strategie (...) dla typowych uwarunkowań krajowych.
    Wnioskodawca będzie realizował w Projekcie dwie role: techniczną jako lider finansowy
    Konsorcjum - o czym dalej w opisie stanu faktycznego oraz merytoryczną i wykonawczą,
    która będzie polegała m.in. na (i) przeprowadzeniu analiz, (ii) przedstawianiu
    rekomendacji, (iii) wsparciu merytorycznym pozostałych Członków konsorcjum, (iv)
    udzielaniu konsultacji w związku z realizowanymi w ramach Projektu zadaniami, (v)
    opisywaniu wyników badań i ich interpretacji, (vi) koordynowaniu niektórych z

    wykonywanych prac w ramach Przedsięwzięcia, (vii) przygotowaniu metodyki badawczej
    prac, (viii) opracowaniu prognoz w zakresie rozwoju rynku (...), (ix) zebraniu danych i
    realizacji prac analitycznych, (x) uzgodnieniu wyników z pozostałymi Członkami
    konsorcjum, (xi) przedstawieniu raportu do uzgodnienia z pozostałymi Członkami
    konsorcjum, (xii) przygotowaniu i realizacji wizyt studyjnych w wybranych krajach, (xiii)
    organizacji warsztatów strategicznych z udziałem przewoźników i organizatorów
    transportu oraz (xiv) pozyskaniu ekspertyz zewnętrznych na potrzeby realizacji zadań.
    Członkowie konsorcjum zobowiązali się do realizacji Projektu z należytą starannością,
    zgodnie z postanowieniami Umowy konsorcjum i Umowy o dofinansowanie.
    Z Umowy konsorcjum wynika, że Wnioskodawca oraz pozostali Członkowie konsorcjum
    zobligowali się do zaangażowania zasobów ludzkich i rzeczowych w zakresie niezbędnym
    do realizacji Projektu, a obowiązkami podmiotów, wchodzących w skład Konsorcjum są:
        wniesienia zadeklarowanego wkładu własnego na realizację Projektu zgodnie z
        Umową konsorcjum i Umową o dofinansowanie:
        zapewnienie ciągłości realizacji Projektu;
        zapewnienie Liderowi możliwości zastosowania wyników Projektu;
        udzielenie D. oraz upoważnionym przez D. podmiotom informacji dotyczących
        stanu realizacji Projektu i wydatkowania przyznanych środków finansowych, a także
        wyników Projektu oraz ich wykorzystania w trakcie realizacji Projektu oraz przez
        okres 5 lat po jego zakończeniu, zgodnie z Umową o dofinansowanie oraz ustawą
        (...);
        niezwłoczne informowanie Lidera o zamiarze dokonania takich zmian prawno-
        organizacyjnych w swoim statusie, które mogą mieć bezpośredni wpływ na
        realizację Projektu;
        niezwłoczne przekazywanie na wezwanie Lidera dokumentów potwierdzających
        wszystkie koszty poniesione na rzecz realizacji Projektu, sporządzonych zgodnie z
        postanowieniami Umowy o dofinansowanie;
        prowadzenie wyodrębnionej ewidencji księgowej środków finansowych w układzie
        rodzajowym z podziałem analitycznym kosztów, umożliwiającej identyfikację
        kosztów poniesionych na realizację Projektu;
        wykonywanie z należytą starannością zadań realizowanych w ramach Projektu
        poprzez stosowanie najlepszych standardów;
        prawidłowe wydatkowanie środków finansowych przeznaczonych na realizację
        Projektu poprzez stosowanie najlepszych standardów;
        wykonywanie wszelkich obowiązków, które są niezbędne do realizacji Umowy
        konsorcjum oraz Umowy o dofinansowanie.
    Ponadto, Konsorcjanci na podstawie Umowy konsorcjum zobowiązani się również do:
        udzielania informacji dotyczących Projektu, zgodnie z wymogami Umowy o
        dofinansowanie;
        przekazania Liderowi konsorcjum w formie papierowej i elektronicznej
        dokumentów i informacji niezbędnych do przygotowania raportu po zakończeniu
        fazy badawczej oraz raportu końcowego, których sporządzenie będzie stanowić

        obowiązek Lidera konsorcjum na podstawie postanowień Umowy o
        dofinansowanie.
    Wnioskodawca oraz pozostali Członkowie konsorcjum wnoszą do Konsorcjum własne
    prawa własności intelektualnej (dalej jako: „Materiały") wykreowane podczas wcześniej
    przeprowadzonych prac tj. niezwiązanych z Projektem, które będą mogły zostać
    wykorzystane przez drugiego z Członków konsorcjum wyłącznie w zakresie niezbędnym
    dla potrzeb realizacji przedmiotowego Przedsięwzięcia. Materiały te przez cały okres
    wykonywania Projektu pozostaną własnością podmiotu je udostępniającego. W przypadku
    chęci wykorzystania części lub całości Materiałów, członek Konsorcjum będący ich
    właścicielem udzieli drugiemu z członków nieodpłatnej, niewyłącznej i nieograniczonej
    terytorialnie licencji/sublicencji na ich wykorzystanie, co będzie związane bezpośrednio z
    prowadzoną działalnością gospodarczą stron. Członkowie konsorcjum będą mieli więc
    możliwość wymiany efektów swoich wcześniejszych prac między sobą, ale tylko na
    potrzeby Projektu, w związku z którym zawiązane zostało Konsorcjum.
    Do czasu otrzymania Dofinansowania, A. jako członek konsorcjum zobowiązany był do
    finansowania realizacji Projektu z własnych środków pieniężnych.
    Na podstawie Umowy o dofinansowanie, Dofinansowanie z D. przekazywane będzie na
    dedykowany w tym celu rachunek bankowy A., jako lidera finansowego Konsorcjum. Wart
    podkreślenia jest fakt, że zadania Lidera finansowego nie są tożsame z zadaniami
    realizowanymi przez Lidera Konsorcjum. Zadaniem A. - z tytułu pełnienia funkcji lidera
    finansowego Konsorcjum - jest jedynie techniczne, dalsze rozdysponowanie otrzymanych
    od D. środków pieniężnych należnych Członkom konsorcjum. Przekierowanie środków
    finansowych nastąpi zgodnie z kosztorysem Projektu, harmonogramem płatności oraz
    harmonogramem wykonania Projektu, przynależnych im z tytułu czynności
    wykonywanych w ramach Konsorcjum w wysokości odpowiadającej części wykonanej
    przez nich pracy oraz ich rozliczeń, w formie zaliczki lub refundacji poniesionych
    wydatków kwalifikowanych.
    W przedmiotowym stanie faktycznym część kwoty otrzymanego przez A. Dofinansowania
    od D. została przetransferowana do pozostałych uczestników Konsorcjum, część zostanie
    w A. jako jemu przynależna wartość. Obowiązek przekazania środków pieniężnych jako
    czynność techniczna wynika bezpośrednio z zawartych w związku z Projektem umów.
    Alternatywą wobec przyjętego modelu mogłoby być bezpośrednie przekazywanie
    Dofinansowania z D. na rzecz A. i pozostałych Członków konsorcjum. Funkcjonujący
    sposób dystrybucji środków przyjęto jednak ze względów organizacyjnych. Należna
    pozostałym Członkom konsorcjum część Dofinansowania stanowi więc dla A. jedynie
    przepływ pieniężny niemający wpływu na jego działalność gospodarczą. A. nie wykazuje w
    księgach rachunkowych przychodu całości Dofinansowania, tylko część przypadającą na A.
    Dofinansowanie dla konsorcjantów, jest od razu przekazywane konsorcjantom. Co więcej,
    poza rzeczonym przekazaniem Instytut nie będzie w żaden inny sposób uprawniony do
    dysponowania należnymi pozostałym Członkom konsorcjum środkami pieniężnymi. Dla
    Członków konsorcjum otrzymana część Dofinansowania stanowi bowiem refundację
    poniesionych przez nich kosztów w związku z przeprowadzeniem Projektu. Przekazywanie
    sumy jak wspomniano powyżej, traktowane być powinno jako czynność techniczna
    polegająca na przekazaniu i zwrocie udokumentowanych wydatków, w żaden sposób nie
    są i nie będą przez niego wykorzystywane.
    Rozdysponowanie środków pieniężnych następuje z zachowaniem reguły, zgodnie z którą
    kwota finansowania obliczana jest na podstawie faktycznie poniesionych przez
    Wnioskodawcę lub innych Członków konsorcjum kosztów kwalifikujących się do objęcia
    Dofinansowaniem. Wszystkie koszty kwalifikowane muszą być ponoszone z zachowaniem
    zasad uczciwej konkurencji, jawności i przejrzystości oraz przy zachowaniu bezstronności i
    obiektywizmu w związku z wykonaniem Umowy konsorcjum i Umowy o dofinansowanie.

    Wskazać należy, że środki finansowe przekazywane przez A. jako lidera finansowego
    Konsorcjum na rzecz pozostałych uczestników Konsorcjum nie są i nie będą
    dystrybuowane na podstawie odrębnego tytułu. Są to środki finansowane stanowiące
    dofinansowanie udzielone przez D. na realizację badań naukowych i prac rozwojowych w
    ramach danego Projektu przyznane wszystkim Członkom konsorcjum na podstawie
    umowy zawartej pomiędzy Członkami konsorcjum a D.
    Zarówno A., jak i Członkowie konsorcjum zobowiązani są do prowadzenia wyodrębnionej
    ewidencji księgowej środków finansowych, która będzie umożliwiać identyfikację środków
    wydatkowanych na realizację Projektu. Ponadto, Członkowie konsorcjum zobowiązani są
    do posiadania i przechowywania dokumentów potwierdzających wszystkie koszty
    poniesione w związku z wykonaniem Projektu.
    Koszty wykraczające poza całkowitą kwotę kosztów kwalifikowanych, w tym koszty
    wynikające ze wzrostu kosztu całkowitego realizacji Projektu po zawarciu Umowy projektu
    traktowane będą jako niekwalifikowalne i będą ponoszone przez Członków konsorcjum ze
    środków własnych. Warunkiem uznania kosztów za kwalifikowane, jest faktyczne ich
    poniesienie przez uczestników konsorcjum w związku z realizacją Projektu oraz zgodnie z
    Umową o dofinansowanie oraz Umową konsorcjum.
    Wnioskodawca podkreśla, iż - oprócz wskazanego wyżej Dofinansowania - nie będzie
    otrzymywał od D., niezależnie od finansowania, o którym mowa w niniejszym wniosku,
    żadnych innych środków finansowych z tytułu przeprowadzenia Projektu.
    Dofinansowanie przekazywane jest na poczet realizacji zadań określonych we Wniosku
    projektowym, a przede wszystkim na pokrycie kosztów realizacji zadań w ramach Projektu
    tj. zakup np. licencji, opracowań, dostępu do bazy danych na potrzeby Projektu czy też na
    kwestie związane z funkcjonowaniem A. w tym zakresie, np. na wynagrodzenia
    pracowników. Wnioskodawca podkreśla, że bez Dofinansowania pokrywającego koszty
    prac, nie brałby udziału w Projekcie.
    Co więcej, nadmienić należy, że realizacja Projektu podlega ścisłej kontroli ze strony D..
    Oznacza to, że aby uzyskać Dofinansowanie, Konsorcjum będzie zobligowane do realizacji
    Projektu według ścisłych wytycznych i zgodnie z Umową o dofinansowanie oraz
    zatwierdzonym Wnioskiem projektowym. Powyższe oznacza, że A. wykonuje i będzie
    wykonywał wyłącznie ściśle określone czynności wynikające z Wniosku projektowego. D.
    będzie mógł wstrzymać Dofinansowanie lub rozwiązać Umowę o dofinansowanie w
    szeregu przypadków, w tym w razie stwierdzenia, że członkowie Konsorcjum wykorzystali
    Dofinansowanie niezgodnie z przeznaczeniem, w sposób sprzeczny z zasadami
    określonymi w Umowie o dofinansowanie. Wart podkreślenia jest fakt, że jeżeli D. po
    przeanalizowaniu dokumentów potwierdzi bezcelowość kontynuowania dalszych badań
    lub prac, członkowie konsorcjum otrzymają Dofinansowanie proporcjonalne do zakresu
    zrealizowanych prac badawczych z zachowaniem reguły, zgodnie z którą Dofinansowanie
    obliczane będzie na podstawie poniesionych przez Instytut oraz pozostałych członków
    Konsorcjum kosztów kwalifikowanych. Powyższe oznacza, że niezależnie od końcowego
    efektu prac przeprowadzonych w trakcie Projektu, uczestnicy Konsorcjum otrzymają
    należne im Dofinansowanie w części odpowiadającej obszarowi wykonanych prac lub w
    całości, jeśli dopiero po sfinalizowaniu prac w ramach Projektu okaże on się nieefektywny
    z ekonomicznego punktu widzenia.
    Realizacja Projektu dostarczy badań naukowych, dotyczących stanu, perspektyw oraz
    prognozowanych zysków (finansowych, społecznych, ekonomicznych) w obszarze (...), w
    tym standaryzacji (...). Przygotowane dokumenty operacyjne mogą posłużyć tym
    rozmaitym instytucjom do tworzenia konkretnych rozwiązań operacyjnych, legislacyjnych,
    instrumentów wsparcia oraz projektów ze współfinansowaniem publicznym w obszarze
    standaryzacji (...). Ponadto, wyniki badań i analiz zrealizowanych w Projekcie mogą
    posłużyć do odpowiedzialnego kreowania polityk publicznych, wyboru najbardziej
    rokujących rozwiązań i projektów bądź zaniechania podejmowania działań związanych z
    interwencją państwa w przedmiotowym obszarze. Relacje powstałe w wyniku realizacji

    Projektu, wymiana myśli, doświadczeń i zasobów może trwale wpłynąć na podjęcie
    określonych przedsięwzięć biznesowych czy naukowych. Głównym założeniem współpracy
    badawczej Konsorcjum jest uzyskanie efektu synergii wiedzy i doświadczeń, które w
    przyszłości będą mogły stanowić wartość dodaną dla systemu (...), przy czym
    bezpośrednie przekazanie Liderowi konsorcjum danych i dokumentów niezbędnych do
    przygotowania raportu po zakończeniu fazy badawczej oraz raportu końcowego, niemniej
    jednak odbędzie się to nieodpłatnie w związku z działalnością gospodarczą w ramach
    której Projekt jest realizowany.
    Wnioskodawca będzie mógł wykorzystać ewentualnie wykreowane przez siebie w ramach
    Projektu wyniki prac badawczych poprzez ich wprowadzenie i użycie na cele własnej
    działalności gospodarczej. A zatem, ewentualne rezultaty i pochodne naukowe będą
    służyć przyszłym celom komercyjnym Instytutu, o ile okażą się użyteczne na potrzeby
    realizacji inicjatyw innych niż opisywany w przedmiotowym wniosku.
    Jednocześnie Wnioskodawca raz jeszcze podkreśla, iż nie prowadzi badań podstawowych.
    Wykonuje jedynie czynności służące celom działalność gospodarczej, co zostało
    potwierdzone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 23
    listopada 2016 r., sygn. 1462-IPPP1.4512.774.2016.1.AS.
    Dofinansowanie przekazywane będzie więc na pokrycie kosztów samej realizacji zadań
    określonych we Wniosku projektowym. Dzięki Dofinansowaniu, Instytut ma zapewnione
    pokrycie całości kosztów kwalifikowanych poniesionych wyłącznie w związku z realizacją
    Projektu niezależnie od kształtu wykreowanych rezultatów.
    Biorąc pod uwagę całość zaprezentowanego stanu faktycznego, w wyniku powziętych
    wątpliwości, Wnioskodawca, występując z wnioskiem o interpretację indywidualną prawa
    podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, chce upewnić się co do
    poprawności mających nastąpić w związku z wykonywanym Projektem rozliczeń
    podatkowych na gruncie ustawy o VAT.
    Pytania:
      1. Czy opisana w stanie faktycznym kwota Dofinansowania otrzymana przez Instytut
        pełniący również funkcję lidera finansowego Konsorcjum w opisywanym Projekcie
        powinna stanowić dla Instytutu element podstawy opodatkowania VAT na
        podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT z tytułu transakcji podlegających
        opodatkowaniu VAT?
      2. Czy na tle tak przedstawionego stanu faktycznego prawidłowe jest stanowisko
        Instytutu, zgodnie z którym na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Instytutowi
        przysługuje pełne prawo do pomniejszenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę
        podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług w ramach i na cele
        Projektu, których koszt zakupu sfinansowany zostanie ze środków Dofinansowania
        otrzymanego od D.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota Dofinansowania przekazana od D. na rzecz A. w związku z
    realizowanym Projektem nie powinna stanowić elementu podstawy opodatkowania VAT.
    Otrzymane Dofinansowanie jest przeznaczone na pokrycie kosztów realizacji Projektu, a
    zatem powinno być traktowane jako refundacja działalności kosztowej, a nie
    sprzedażowej A. Nie każde dofinansowanie jest bowiem tym, które należy ująć w
    podstawie opodatkowania VAT na podstawie art. 29a ustawy o VAT. W przedmiotowej
    sprawie należy zwrócić uwagę na to, jakie koszty są refinansowane przez D.. Dotyczyć ma
    to bowiem kosztów kwalifikowanych, do których zaliczyć można np. wynagrodzenia,
    koszty stałe, koszty użycia aparatury.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w zaprezentowanym stanie faktycznym, A. przysługuje pełne
    prawo do obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę VAT naliczonego od nabytych w ramach
    Projektu i dla jego celów towarów i usług, które zostaną sfinansowane ze środków

    pieniężnych pochodzących z Dofinansowania, uzyskanego na podstawie Umowy o
    dofinansowanie. Zakupione towary i usługi są i będą bowiem, niezależnie od
    realizowanego Projektu, wykorzystywane na cele związane z przyszłą działalnością
    gospodarczą A.
    Stanowisko Wnioskodawcy
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej:
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z powyższego wynika, iż pod pojęciem świadczenia usługi należy rozumieć każde
    świadczenie, na które składać się może zarówno działanie, jak i zaniechanie.
    Z uwagi na wyżej cytowany przepis art. 8 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy o VAT stwierdzić należy, że co do zasady, opodatkowaniu VAT podlegają usługi
    świadczone odpłatnie, przy czym związek pomiędzy otrzymaną odpłatnością a
    świadczeniami na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na
    tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje za to świadczenie. Aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w
    ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną
    czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Otrzymana zapłata powinna być więc konsekwencją wykonania świadczenia.
    W celu dokładniejszego zobrazowania, co należy rozumieć pod pojęciem „świadczenia
    usług”, w ocenie Wnioskodawcy należy odwołać się do orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „Trybunał” lub „TSUE”).
    I tak
        w ramach danego stosunku prawnego muszą istnieć co najmniej dwa podmioty, z
        których jeden będzie świadczył usługi, drugi zaś będzie ich konsumentem
        (przesłanka ta wynika przykładowo z wyroku TSUE z 29 lutego 1996 r. w sprawie C-
        215/94 Jurgen Mohr przeciwko Finanzamt Bad Segeberg),
        stosunek prawny łączący usługodawcę i usługobiorcę opiera się na zasadzie
        wzajemności (przykładowo wyrok TSUE z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J.
        Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden),
        pomiędzy daną usługą a otrzymanym w zamian za jej wykonanie wynagrodzeniem
        istnieje bezpośredni i czytelny związek (przykładowo wyrok TSUE z 5 lutego 1981 r.
        w sprawie C#154/80 Staatssecretaris van Financien przeciwko Association
        coopśrative „Cooperatieve Aardappelenbewaarplaats GA”).

    W świetle przytoczonych wyroków TSUE można wywnioskować, iż czynność uznaje się za
    odpłatną, gdy są spełnione następujące warunki:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie nabywcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi więc istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. Zgodnie z definicją zawartą w internetowym wydaniu Słownika języka
    polskiego, „wynagrodzenie” - to zapłata za pracę, (https://sjp.pwn.pl/szukaj
    /wynagrodzenie.html).
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Zauważyć należy, że w zawartej Umowie konsorcjum nie przyjęto jakiegokolwiek
    postanowienia, które stanowiłoby o obowiązku wykonania usługi przez A. bezpośrednio
    na rzecz D., czy też innego uczestnika Konsorcjum. Brak też postanowień o obowiązku
    uiszczenia jakiegokolwiek innego wynagrodzenia poza dystrybucją Dofinansowania, które
    będzie stanowić wyłącznie pokrycie 100% poniesionych kosztów kwalifikowanych w
    związku z wykonywanym Projektem.
    Obowiązki A. ujęte w Umowie konsorcjum stanowią jedynie zadania o charakterze
    funkcjonalnym, niezbędnym do prawidłowego procesowania wymogów koniecznych dla
    uzyskania Dofinansowania od D.. Sytuację tę porównać można do tzw. „toolingu”, w
    którym wykonawca uzyskuje do dyspozycji narzędzia niezbędne do wykonania zlecenia
    przekazywanego mu przez zlecającego i który uznaje się za czynność niepodlegającą VAT.
    Powyższa teza znajduje potwierdzenie w stanowiskach prezentowanych przez organy
    podatkowe i sądy administracyjne. Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (dalej jako: „NSA”) z 13 grudnia 2017 r. sygn. I FSK 239/16, sąd oddalił
    skargę kasacyjną i przychylił się do oceny organu podatkowego, stwierdzając, że: „(...)
    przedstawione we wniosku stanowisko Skarżącej, że świadczenie polegające na
    nieodpłatnym udostępnieniu samochodów w celu świadczenia usług transportowych na
    rzecz Spółki, stanowi nieodpłatne świadczenie usług związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie było możliwe uznanie stanowiska
    skarżącej w części za prawidłowe w sytuacji, gdy z oceny prawnej zawartej w wyroku NSA
    wynika, że czynności te mają charakter techniczny i pomocniczy w stosunku do
    zamawianych przez Spółkę usług transportowych, tym samym nie stanowią odpłatnego

    bądź nieodpłatnego świadczenia usług. W niniejszej sprawie, inny jest charakter „narzędzi”
    udostępnianych pomiędzy podmiotami zaangażowanymi w przedsięwzięcie (mają one
    charakter niematerialny). Niemniej jednak nie ma to wpływu na konkluzje dotyczące
    skutków podatkowych zdarzenia.
    Wnioskodawca zwraca również uwagę, że Instytut oraz pozostali Konsorcjanci wspólnie
    poprzez podział zadań i ryzyka, obowiązali się do realizacji przyjętego zadania.
    Korzyść w formie Dofinansowania, otrzymana przez A. z D., nie może być więc w tym
    wypadku rozpatrywana jako forma odpłatności za jakąkolwiek usługę. Wskazać należy
    bowiem, że D. nie będzie dysponentem/beneficjentem efektów realizowanego Projektu.
    W konsekwencji, w niniejszej sprawie nie mamy również do czynienia z ceną, definiowaną
    według internetowego wydania Słownika języka polskiego jako wartość czegoś wyrażana
    w pieniądzach (https://sjp.pwn.pl/sjp/cena:2447431.html). Realizując Przedsięwzięcie, A.
    bezpośrednio wykonuje część zadań, które składają się na pewną większą całość, a
    mianowicie wykonanie Projektu w ramach strategicznego programu badań naukowych i
    prac rozwojowych. Zatem Dofinansowanie nie ma bezpośrednio wpływu na cenę
    konkretnego towaru czy też usługi, brak jest bowiem czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT, z którą mogłoby zostać ono powiązane. Otrzymane przez A.
    Dofinansowanie nie powinno być zatem traktowane jako konsekwencja wykonania
    świadczenia, a jedynie zwrot poniesionych kosztów.
    W ocenie Wnioskodawcy, mając na względzie cel otrzymanego Dofinansowania oraz
    charakter zadań sfinansowanych tymi środkami, nie można przyjąć, że otrzymane środki
    pieniężne mają bezpośredni wpływ na jakąkolwiek cenę usługi/dostawy towarów. A. nie
    będzie bowiem wykonywał jakiejkolwiek usługi czy też dostawy towarów na rzecz D. lub
    innego podmiotu w ramach Projektu. W konsekwencji, nie sposób zidentyfikować
    ekonomicznej i wyraźnej zależności między Dofinansowaniem, a ostateczną wartością
    /ceną usługi czy dostawy towarów, które w przedmiotowym stanie faktycznym nie
    wystąpią. W istocie rzeczy, przedmiotowe Dofinansowanie mieć będzie niejako charakter
    dopłaty do kosztów Projektu. Otrzymane środki pieniężne pokryją bowiem wydatki
    ponoszone podczas realizacji Projektu i nie będą miały charakteru cenotwórczego. Tym
    samym elementem cenotwórczym nie są wydatki, których poniesienie przez Instytut
    dotowane będzie ze środków pozyskanych z Dofinansowania.
    W ocenie Wnioskodawcy zauważyć należy, że nie każda dotacja (subwencja) /
    dofinansowanie traktowana jest jako element podstawy opodatkowania VAT w świetle art.
    29a ustawy o VAT.
    W przedmiotowej sprawie należy położyć nacisk na charakter kosztów refundowanych
    przez D.. Dotyczyć to kosztów kwalifikowanych np. wynagrodzenia, kosztów stałych,
    kosztów użycia aparatury. Według Wnioskodawcy przedmiotowe koszty stanowić będą w
    ramach Projektu koszty ogólne, które nie wchodzą do podstawy opodatkowania VAT.
    Wynika to z faktu, że jak wspomniano powyżej, nie kształtują one ostatecznej ceny z uwagi
    na brak zaistnienia jakiegokolwiek świadczenia, które stanowiłoby usługę/dostawę towaru.
    W związku z powyższym, należy wskazać na wyrok NSA z 13 lutego 2019 r., sygn. I FSK 593
    /17, gdzie przedmiot sporu stanowiły skutki podatkowe w obszarze VAT związane z
    otrzymaniem dofinansowania od D. w ramach Konsorcjum. Jak podniósł NSA, w tego
    rodzaju sprawach, w pierwszej kolejności należy rozstrzygać, czy wykonana została usługa
    w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Dopiero konsekwencją odpowiedzi na to

## Pytanie

będzie kwalifikacja dotacji, tzn. rozstrzygnięcie, czy uzyskane środki pieniężne powinny
    zostać włączone do podstawy opodatkowania. W sytuacji, kiedy nie dochodzi do
    świadczenia rzeczywistej usługi, wówczas zagadnienie kalkulacji podstawy opodatkowania
    staje się bezprzedmiotowe. W kontekście powyższego NSA orzekł, że dofinansowania nie
    można uznać za wynagrodzenie, gdyż stanowi jedynie zwrot kosztów, poniesionych w
    związku z realizacją projektu .

    Rozpatrywane Dofinansowanie będzie zatem dofinansowaniem o charakterze ogólnym,
    które jako takie, stanowić będzie zwrot kosztów faktycznie poniesionych przez A. w
    ramach realizacji Projektu.
    Natomiast, w myśl art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania z zastrzeżeniem
    ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    W świetle powyższego, według Wnioskodawcy, opodatkowanie dotacji stanowi wyjątek od
    zasad ogólnych wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie dotacje zwiększają obrót, a w
    konsekwencji stanowić będą element podstawy opodatkowania VAT. Dotacjami
    zwiększającymi podstawę opodatkowania w VAT są jedynie te, które związane są
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów, czy ceną świadczonych usług. Wyjątek ten,
    zgodnie z zasadami wykładni prawniczej, należy zawsze interpretować w sposób ścisły.
    Wskazać należy, że ścisła wykładnia art. 29a ust. 1 ustawy o VAT prowadzi do wniosku, że
    tylko dotacje bezpośrednio wpływające na cenę transakcji stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Tym samym, inne dotacje nie stanowią elementu podstawy
    opodatkowania, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT. Stąd, dla
    prawidłowej wykładni art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i określenia podstawy opodatkowania
    istotnym pozostaje wyjaśnienie pojęcia „dotacji bezpośrednio związanej z ceną”.
    Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że jeżeli uzyskana dotacja jest w sposób
    zindywidualizowany i policzalny związana z ceną danego świadczenia (tj. świadczenie
    dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę) to wówczas dotacja taka stanowi
    element podstawy opodatkowania VAT. Natomiast, jeśli związek tego rodzaju nie
    występuje i równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z
    danymi dostawami towarów lub świadczeniem usług, wówczas należy potraktować ją jako
    płatność niepodlegającą podatkowi VAT.
    W sytuacji, w której podatnik w odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub
    konkretnego świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie np. w
    postaci dotacji stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi - tego rodzaju
    dofinansowanie stanowi, obok ceny, uzupełniający ją element podstawowy
    opodatkowania z tytułu takiej dostawy lub świadczenia. Natomiast dotacje mające na celu
    dofinansowanie ogólnych kosztów działalności, nie dające się powiązać z konkretnymi
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc takie,
    które nie są uzależnione od ilości i wartości dostarczanych towarów lub świadczonych
    usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W ocenie Wnioskodawcy, z uwagi na całokształt Projektu opisanego w niniejszym wniosku
    i fakt, że środki finansowe w postaci Dofinansowania przeznaczone będą wyłącznie na
    pokrycie kosztów realizowanego Projektu, uznać należy, że w przedmiotowej sprawie i w
    rozpatrywanym strumieniu finansowania, nie wystąpi dotacja mająca bezpośredni wpływ
    na cenę świadczonej usługi czy dostawy towarów. Zatem kwota Dofinansowania
    przekazywana przez D. do A. odpowiada jedynie wysokości kosztów tj. to kosztów
    kwalifikowanych poniesionych przez A. na wykonanie zadań, określonych we wniosku o
    dofinansowanie. W konsekwencji, Dofinansowanie z D. stanowić będzie swego rodzaju
    refundację ponoszonych przez Wnioskodawcę kosztów. To dzięki Dofinansowaniu, A.
    będzie miał zapewnione pokrycie całości kosztów odnoszących się do całokształtu prac
    prowadzonych, w ramach realizowanego Projektu, Zaangażowanie się Instytutu w Projekt,
    z uwagi na zbyt duże obciążenia kosztowe, nie byłoby bowiem możliwe bez ww. formy
    refundacji.

    Wskazać należy, że tematyka charakteru dotacji udzielanych w związku z realizacją
    projektów badawczych, była niejednokrotnie przedmiotem wykładni NSA oraz
    wojewódzkich sądów administracyjnych (dalej jako: „WSA”).
    W orzecznictwie wielokrotnie prezentowane było stanowisko, według którego dotacje
    otrzymane przez podatnika, a dotyczące pokrycia kosztów realizowanego przez niego
    projektu, mają charakter zakupowy (kosztowy). Takie dotacje są bowiem przeznaczone na
    wydatki niezbędne do wykonania projektu, w konsekwencji, brak jest uzasadnienia dla
    stanowiska, że zwiększają one obrót w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Sądy
    wielokrotnie uchylały również rozstrzygnięcia organów podatkowych, które w stanach
    faktycznych / zdarzeniach przyszłych analogicznych do przedstawionego przez
    Wnioskodawcę w niniejszym wniosku, dopatrywały się bezpośredniego związku dopłaty ze
    świadczeniem realizowanym na rzecz nabywcy majątkowych praw własności
    intelektualnej, z pominięciem szerokiego kontekstu i celów projektu. Dlatego, zauważyć
    należy, że:
        W wyroku z 28 czerwca 2019 r., sygn. I FSK 566/19, NSA orzekł, że: „(...) za
        prawidłowe należało uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
        Gliwicach, wyrażone w zaskarżonym wyroku, że dofinansowanie przekazane przez
        N. ma za zadanie sfinansować prowadzone przez lidera i członków konsorcjum
        prace rozwojowe i badania naukowe na rzecz obronności i bezpieczeństwa
        państwa. Tym samym dofinansowanie pokrywa koszty z nimi związane. Nie stanowi
        ono dotacji, subwencji ani innej dopłaty o podobnym charakterze mającej
        bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
        podatnika (...) Okoliczności opisane we wniosku o wydanie Interpretacji
        Indywidualnej oraz jego uzupełnieniu, nie dawały podstaw do stwierdzenia, że
        dofinansowanie otrzymywane przez spółkę jako partnera konsorcjum, stanowi
        wynagrodzenie za świadczone usługi. Zasadnie Sąd pierwszej instancji
        podsumował, że w sytuacji, gdy efekt zakończonych prac będzie stanowił przedmiot
        podlegający przepisom o prawie autorskim, wówczas z chwilą zakończenia
        projektu, spółka zobligowana jest do przeniesienia na Skarb Państwa wszelkich
        praw (nieodpłatnie) i że w takim przypadku nie można mówić o świadczeniu
        wzajemnym. Skoro omawiana dotacja nie stanowi wynagrodzenia (dopłaty do
        wynagrodzenia) za świadczone na rzecz zamawiającego usługi, to prawidłowo także
        ocenił Sąd pierwszej instancji, że przeniesienie praw nie może być utożsamiane z
        odpłatną usługą wykonaną przez spółkę (...).
        W wyroku z 15 listopada 2018 r., sygn. I FSK 1947/16, NSA podniósł, iż : „Naczelny
        Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ
        podatkowy wydał omawianą interpretację w oderwaniu od przyjętych w zawartej
        przez partnerów konsorcjum umowie celów i zasad realizacji wspólnego
        przedsięwzięcia ograniczając się do jednego tylko aspektu, tj. rozliczenia kosztów i
        przychodów oraz związanego z tym rozliczeniem dokonywanym poprzez noty
        obciążeniowe i uznaniowe pomiędzy Liderem a konsorcjantami, czyli pomiędzy
        uczestnikami jednego, wspólnego przedsięwzięcia. Tymczasem określony w
        umowie podział wszystkich wydatków i uzyskanych przychodów dokonywany przez
        Lidera Konsorcjum nie może zostać uznany za odsprzedaż usług przez jeden

        podmiot innym podmiotom wchodzącym w skład Konsorcjum, gdy jego partnerzy
        w ogóle nie korzystają z tak wykonywanych usług, nie są ich usługobiorcami, a
        wręcz odwrotnie, występują zbiorowo w charakterze usługodawców, których
        reprezentuje Lider. Zatem błędnie organ przyjął, że czynności te będą czynnościami
        podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a otrzymana nań
        dotacja wejdzie do podstawy opodatkowania. Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej
        instancji dotacja jest przyznawana konsorcjum świadczącemu usługi na rzecz K.
        która nie ma wpływu na Jej cenę. Nie byłaby ona wyższa w przypadku braku dotacji,
        gdyż nie łączy się z usługą świadczoną na rzecz K. Pokrywa własne koszty
        konsorcjantów ponoszone w ramach 50% realizowanego przedsięwzięcia, a K. nie
        czerpie korzyści z dotacji.
        W wyroku z 5 lutego 2015 r., sygn. I FSK 821/1, NSA stwierdził, że: „Przyznana
        dotacja na dofinansowanie tego projektu stanowi określony w umowie z instytucją
        pośredniczącą procent całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu. Wypłacana
        ona jest w formie zaliczki w wysokości określonej w harmonogramie płatności i
        przeznaczona jest na pokrycie ściśle określonych wydatków ponoszonych przez
        organizatora projektu. Z powyższego wynika, że otrzymana przez skarżącą dotacja
        dotyczy bezpośrednio realizowanego przez skarżącą projektu i ma charakter
        zakupowy. Dotacja jest bowiem przeznaczona na wydatki niezbędne do wykonania
        projektu (...) Mając na uwadze to, że przyznana skarżącej dotacja przeznaczona jest
        na wydatki niezbędne do wykonania całego realizowanego przez skarżąca projektu,
        to nie jest ona wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji związana
        bezpośrednio z usługą szkoleniową wykonywaną przez skarżącą. Nie ma więc
        uzasadnienia stanowisko Sądu pierwszej instancji, by dotacja ta zwiększała obrót w
        rozumieniu art. 29 ust. 1 u.p.t.u. To, że uczestnik szkolenia w rezultacie ponosi
        niższe koszty szkolenia wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji nie ma
        większego wpływu na ocenę czy dotacja stanowi obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 u.
        p.t.u. czy też nie. Istotne jest bowiem to, czy ma ona bezpośredni wpływ na cenę
        danej usługi. Skoro otrzymana dotacja pokrywa koszty realizacji projektu, to jak
        słusznie podnoszą obie strony stanowi ona zwrot kosztów poniesionych w związku
        z zarządzaniem projektem i realizacją szkoleń. Otrzymana przez skarżącą dotacja
        nie spełnia więc przesłanki określonej w art. 29 ust. 1 u.p.t.u. tj. nie wpływa
        bezpośrednio na cenę usługi świadczonej przez skarżącą".
        W wyroku z 17 stycznia 2017 r. sygn. I SA/Łd 938/16, WSA w Łodzi wskazał, iż:
        „Deklarowany cel nie ma charakteru komercyjnego, służyć będzie realizacji zadań
        publicznych wynikających z regulacji prawnych, to przyznana dotacja nie będzie
        stanowiła dopłaty do ceny świadczonych usług, lecz zwrot poniesionych kosztów.
        Oznacza to, że przedmiotowa dotacja będzie miała charakter zakupowy. W
        konsekwencji, w związku z realizacją umowy uniwersytet nie otrzyma
        sfinansowanego dotacją wynagrodzenia za świadczone usługi w rozumieniu
        przepisów ustawy o VAT, lecz refundację poniesionych kosztów (...). Z uwagi na
        przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że

        uniwersytet realizując zadania umowy wraz z innymi podmiotami wykonuje je
        otrzymując od D. dotację, która nie stanowi obrotu, bowiem jest dotacją
        skierowaną na pokrycie kosztów zadania zawartego w umowie". Wnioskodawca
        zauważa, że w przedmiotowej sprawie 13 lutego 2019 r. NSA oddalił skargę
        kasacyjną organu podatkowego i przyznał rację podatnikowi o braku konieczności
        opodatkowania VAT otrzymanego dofinansowania.
        Konkluzje zbieżne ze stanowiskiem Wnioskodawcy ujęte zostały również m.in. w
        wyroku NSA z 21 marca 2019 r., sygn. I FSK 1363/18, w wyroku WSA w Warszawie z
        24 sierpnia 2018 r., sygn. III SA/Wa 3651/17, w wyroku WSA w Warszawie z 22
        lutego 2018 r., sygn. III SA/Wa 944/17 oraz w wyroku WSA w Krakowie z 23 stycznia
        2018 r., sygn. I SA/Kr 1226/17.
    Wnioskodawca chciałby również wskazać, że otrzymał interpretację indywidualną
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 października 2019 r., sygn. 0114-KDIP4.
    4012.502.2019.2.BS, w której w zbliżonym stanie faktycznym organ podatkowy uznał za
    prawidłowe stanowisko Instytutu zgodnie, z którym otrzymane w związku z realizowanym
    przedsięwzięciem dofinansowanie nie będzie podlegać opodatkowaniu na gruncie ustawy
    o VAT: „W okolicznościach przedmiotowej sprawy otrzymywane z D. Dofinansowanie nie
    jest dokonywane w celu sfinansowania konkretnej oznaczonej czynności opodatkowanej
    (tj. dopłatą do ceny sprzedaży praw lub udzielania licencji). Dofinansowanie z D. to środki
    niestanowiące refundacji całości lub części ceny, tym samym nie powinny być one
    zaliczane do podstawy opodatkowania. Otrzymana kwota Dofinansowania transferowana
    przez Spółkę będącą liderem konsorcjum, od D., na rzecz Instytutu - w części jemu
    przynależnej - nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Dofinansowanie na realizację Przedsięwzięcia przyznane przez D., nie może być zatem
    traktowane jako stanowiące element podstawy opodatkowania, nie jest bowiem
    bezpośrednio powiązane z ceną stanowiącą element wynagrodzenia za jakąkolwiek
    usługę bądź dostawę towaru, lecz przeznaczone będzie w całości na refundację kosztów
    przeprowadzenia Projektu.
    Wnioskodawca uważa, iż w ww. stanie faktycznym brak jest argumentów, które w świetle
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, pozwalałyby stwierdzić konieczność włączenia
    Dofinansowania otrzymanego od D. do postawy opodatkowania w świetle art. 29.
    Dofinansowanie to stanowi w rzeczywistości zwrot kosztów poniesionych w związku z
    realizacją Projektu.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Regulacja ta jest odpowiednikiem art. 168 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.
    L. z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm., dalej jako: „Dyrektywa VAT”). Zgodnie z tym przepisem,
    jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji
    podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych
    transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany
    zapłacić (...).
    Na powyższej podstawie stwierdzić należy, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje zasadniczo, jeśli zostaną spełnione

    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik VAT
    oraz gdy nabyte towary i usługi, od których naliczony został podatek są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    Od dnia 1 stycznia 2016 r. na podstawie przepisu art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia
    2015 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo zamówień
    publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 605) do ustawy o VAT dodane zostały m.in. przepisy art.
    86 ust. 2a-2h. Nowelizacja ta spowodowała zmiany w sposobie odliczania podatku
    naliczonego w związku z dokonywaniem nabyć towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w
    przypadku, o którym mowa w tym przepisie.
    W konsekwencji, w myśl przywołanych regulacji zasadniczym kluczem podziału
    dokonywanych przez podatnika nabyć towarów i usług, jest ich przeznaczenie na szeroko
    rozumianą działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, a
    prawo do odliczenia VAT nie odnosi się do obrotu niepodlegającego opodatkowaniu VAT,
    lecz do czynności, które związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie
    Wnioskodawcy, intencją ustawodawcy było rozróżnienie celów wykonywanej przez
    podatnika działalności gospodarczej od celów innych niż działalność gospodarcza, np.
    działalność podmiotu związana z nieodpłatną działalnością statutową.
    Dla realizacji prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego niezbędne jest zatem istnienie
    związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Ustawodawca jednak nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i
    usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby
    pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku VAT naliczonego. Przyjmuje się więc, że
    związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter pośredni
    lub bezpośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy: bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika. Natomiast, ze związkiem pośrednim nabywanych
    towarów i usług z działalnością podatnika mamy do czynienia w sytuacji, gdy ponoszone
    wydatki nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, jakkolwiek ich
    ponoszenie warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego VAT.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT warunek związku ze
    sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku
    zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że
    z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności gospodarczej.
    Zatem, w podatku VAT obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku
    naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia,
    nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie
    wykorzystane na potrzeby działalności gospodarczej.
    Przez działalność gospodarczą - w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - rozumie się wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające

    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Co istotne, ustawodawca nie uzależnia zatem faktu prowadzenia działalności gospodarcza
    od jej rezultatu. Oznacza to, że ma ona miejsce nawet wówczas, gdy nie przyniosła
    żadnych widocznych efektów finansowych. W szczególności pozwala to na uznanie, że
    prowadzenie działalności gospodarczej obejmuje także podjęcie czynności
    przygotowawczych do jej faktycznego uruchomienia (rozpoczęcia), czy też, jak ma to
    miejsce w przypadku A., do kreowania wiedzy i przeprowadzania badań naukowych celem
    późniejszego wykorzystania efektów naukowych w działalności opodatkowanej VAT.
    Wskazane normy prawne wyrażają jedną z podstawowych konstrukcyjnych zasad w VAT,
    tj. zasadę neutralności, w następstwie której VAT nie powinien obciążać tych podatników
    uczestniczących w obrocie towarami i usługami, którzy nie są ich ostatecznymi
    odbiorcami, albowiem ciężarem „ogólnego podatku konsumpcyjnego" powinien być
    obciążony ostateczny beneficjent, czyli konsument jako odbiorca towaru lub usługi na
    ostatnim etapie obrotu gospodarczego.
    Ponadto, zaznaczyć należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Bez znaczenia dla odliczenia podatku naliczonego pozostaje źródło finansowania
    wydatków. Rolą prawa do odliczenia podatku jest bowiem uwolnienie podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą od finansowego ciężaru podatku. Liczy się jedynie
    obiektywny fakt przeznaczenia towarów i usług obciążonych podatkiem do działalności
    opodatkowanej. Takie wnioski wynikają także z orzecznictwa Trybunału, np. w wyroku z 6
    października 2005 r., w sprawie C-204/03 Komisja Wspólnot Europejskich vs. Królestwu
    Hiszpanii. TSUE jednoznacznie stwierdził, że nie można wprowadzić do przepisów
    krajowych przepisów, które ograniczałyby możliwość odliczenia VAT od zakupów
    finansowanych subwencjami. Stwierdzić zatem należy, że niezależnie od źródła
    finansowania danego wydatku, podatek od towarów i usług może być od niego odliczony,
    jeśli dany zakup będzie związany z działalnością opodatkowaną. Z kolei w wyroku w
    sprawie C-74/08 PARAT PARAT Automotive Cabrio Textiltetőket Gyártó kft przeciwko
    Adó# és Pénzügyi Ellenőrzési Hivatal Hatósági Főosztály Észak#magyarországi Kihelyezett
    Hatósági Osztály, TSUE orzekł, iż „ujednoliconą podstawę wymiaru podatku należy
    interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w
    przypadku nabycia towarów subwencjonowanych z funduszy publicznych, dopuszcza
    odliczenie związanego z tym podatku od wartości dodanej jedynie do wysokości części
    nieobjętej subwencją”.
    W przedmiotowym stanie faktycznym, A., będący czynnym podatnikiem VAT już w
    momencie nabycia towarów i usług dla celów realizacji Projektu posiada wiedzę, iż będą
    one co najmniej pośrednio, wykorzystane do działalności gospodarczej. Pracownicy A.
    prowadząc różnego rodzaju próby, testy lub analizy nabędą bowiem wiedzę i
    doświadczenie, które wpłynie na ogólne funkcjonowanie Wnioskodawcy jako całości, tym
    samym pośrednio przyczyniając się do realizacji działalności gospodarczej i osiąganych w
    przyszłości przychodów, w tym świadczenia czynności opodatkowanych na gruncie ustawy
    o VAT.
    Wszystkie realizowane przez A. działania nastawione są co do zasady na ich
    komercjalizację - wszystkie wyniki badań były i będą ukierunkowane - bezpośrednio lub
    pośrednio - na ich sprzedaż i osiągnięcie przychodu. Działalność A. polega na
    przeniesieniu wyników badań do praktyki gospodarczej (badania są realizowane na
    podstawie zleceń od kontrahentów, których intencją jest wprowadzenie wyników badań
    do swoich przedsiębiorstw). W ramach działalności statutowej wynikającej z ustawy o

    instytutach badawczych, Instytut prowadzi badania i prace rozwojowe, które mają być
    przeznaczone na cele gospodarcze.
    Co ważne, powyższa konstatacja znajduje swoje odzwierciedlenie również w praktyce
    innych instytutów badawczych o profilu zbliżonym do działalności Wnioskodawcy w tym w
    interpretacjach indywidualnych wydawanych na ich rzecz przez organy podatkowe,
    przykładowo w:
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 23 listopada
        2016 r, sygn. 1462-IPPP1.4512.774.2016.1.AS - „Jak wskazał Wnioskodawca, nie
        prowadzi żadnych badań podstawowych (bez nastawienia na bezpośrednie
        zastosowanie komercyjne), wszystkie wyniki badań były i będą ukierunkowane na
        ich sprzedaż. Tym samym są one wykonywane w ramach działalności gospodarczej
        i związane z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Wobec
        powyższego, należy stwierdzić, że w omawianej sprawie warunki uprawniające do
        odliczenia będą spełnione”,
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 8 czerwca 2016
        r., sygn. ILPP1/4512-1-186/16-4/AWa - „(...) należy wskazać, że badania, które mają
        charakter komercyjny, tzn. zakładane jest osiągnięcie wyników, które będą
        przedmiotem sprzedaży (niezależnie od rzeczywistego efektu, bowiem specyfika
        komercjalizacji badań naukowych powoduje, że tylko niektóre z nich kończą się
        finansowym sukcesem), prowadzone są w ramach działalności gospodarczej w
        rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (...) Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro
        Wnioskodawca nie wykonuje czynności służących celom innym niż działalność
        gospodarcza, a wszystkie zakupy służą wyłącznie prowadzonej działalności
        gospodarczej, to - w przedmiotowej sprawie - nie znajduje zastosowania art. 86 ust.
        2a ustawy".
    Wnioskodawca wskazał, że otrzymał interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 31 października 2019 r., sygn. 0114-KDIP4.4012.502.2019.2.BS, w
    której w zbliżonym stanie faktycznym organ podatkowy uznał za prawidłowe stanowisko
    A. mówiące, że niezależnie od końcowego wyniku projektu (powstanie praw majątkowych
    /know how lub ich brak) A. przysługiwało w całości prawo do obniżenia kwoty podatku VAT
    należnego o kwotę podatku VAT naliczonego od nabytych w ramach projektu i na jego cel
    towarów i usług, które zostaną sfinansowane ze środków pieniężnych pochodzących z
    dofinansowania: „Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym
    zakresie przepisy prawa należy stwierdzić, że zostały spełnione przesłanki, o których
    mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a wydatki
    ponoszone na realizację przedmiotowego Przedsięwzięcia będą wykorzystywane
    wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych. Tym samym, A. przysługuje prawo
    do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia
    towarów i usług w ramach i na cele Projektu w przypadku sprzedaży wyników Projektu na
    rzecz Spółki na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług w ramach na
    cele Projektu przysługuje Wnioskodawcy także w przypadku braku wykreowania lub
    sprzedaży wyników Projektu na rzecz Spółki".
    Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w związku z nabyciem towarów i usług,
    celem realizacji Projektu, które zostaną sfinansowane ze środków pieniężnych

    pochodzących z ww. Dofinansowania, będzie mu przysługiwać pełne prawo do obniżenia
    kwoty VAT należnego o kwotę VAT naliczonego. Zakupione towary lub usługi będą
    wykorzystywane w działalności Instytutu co najmniej pośrednio - wykorzystanie wiedzy i
    doświadczenia w ogólnej działalności gospodarczej. Pozbawienie Instytutu pełnego prawa
    do obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę VAT naliczonego tylko z powodu, że zakupy w
    ramach Projektu nie wiążą się od razu czy też bezpośrednio z czynnościami
    opodatkowanymi, stanowiłoby na gruncie podatku VAT zbyt daleko idące uproszczenie w
    ocenie ww. stanu faktycznego.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 20 lutego 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP4-3.4012.22.2019.1.IG, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe w części dotyczącej ustalenie podstawy opodatkowania oraz za prawidłowe
    w części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego.
    Interpretację doręczono Państwu 26 lutego 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    24 marca 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 26 marca 2020 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie Interpretacji w zaskarżonej części, zgodnie z art. 146 § 1 w
    zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA oraz orzeczenie, na podstawie art. 200 PPSA zwrotu
    kosztów postępowania na podstawie norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację z 20 lutego
    2020 r. znak 0114-KDIP4-3.4012.22.2019.1.IG w części uznającej stanowisko strony za
    nieprawidłowe - wyrokiem z 25 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 906/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 24 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1386/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił zaskarżoną interpretację, stał się prawomocny od 24 września 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;

        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży, rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym w myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, obejmuje zatem
    wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel.
    Stosownie do art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie
    podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego
    stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą
    (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.
    Zauważyć należy, że pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde
    zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś
    na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy. Zauważyć
    również należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym.

    Zatem, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod
    pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Ponadto stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie
    podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje
    konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść.
    Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo instytutem badawczym, działającym w obszarze (...).
    A. posiada osobowość prawną oraz jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Przedmiotem Państwa podstawowej działalności jest inicjowanie i
    prowadzenie badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie pozostałych
    nauk przyrodniczych i technicznych, przystosowywanie wyników badań naukowych i prac
    rozwojowych do potrzeb praktyki oraz wdrażanie ich w przedsiębiorstwach, w dziedzinie
    (...). Rzeczone badania naukowe oraz prace badawczo-rozwojowe ukierunkowane są na:
    rozwiązywanie złożonych problemów modernizacji (...), doskonalenie technologii
    przewozów pasażerów i ładunków środkami (...), zmniejszenie ryzyka eksploatacji (...) w
    warunkach jego normalnego działania i w stanach zagrożeń, naukowo-techniczne
    wsparcie projektowania, budowy i eksploatacji (...), zintegrowanie (...), minimalizację
    oddziaływań (...) na środowisko naturalne oraz ułatwienie dostępu do tego transportu
    osobom niepełnosprawnym.
    Zakresem działań, o których mowa powyżej ukierunkowanych na wdrażanie i
    upowszechnianie prowadzonych prac w praktyce przedsiębiorstw przemysłowych są
    następujące obszary: (...), ochrona środowiska naturalnego oraz dostępność (...) dla osób
    niepełnosprawnych, bezpieczeństwo publiczne i techniczne w (...), wykorzystanie (...) dla
    obronności kraju, analizy ekonomiczne (...), modelowanie systemów i procesów (...).
    Do działań podejmowanych przez Państwa należą w szczególności: rozwijanie teorii i
    metod badawczych w obszarach objętych zakresem działalności Instytutu,
    współuczestnictwo w kluczowych projektach dotyczących rozwoju i modernizacji (...) w
    Polsce oraz rozwoju sieci komunikacyjnych w aglomeracjach, udział w europejskiej
    przestrzeni badawczej poprzez uczestnictwo w programach i projektach UE,
    rozwiązywanie problemów modernizacji infrastruktury (...), tworzenie nowych rozwiązań w
    zakresie (...), w tym o szczególnym znaczeniu dla bezpieczeństwa pasażerów, ładunków i
    środowiska naturalnego, badanie nowych systemów, wyrobów, technologii, wyposażenia
    technicznego i materiałów w (...), ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa ruchu i
    ochrony środowiska, opracowanie i opiniowanie standardów oraz działanie
    prenormatywne w zakresie elementów infrastruktury (...), procesów transportowych i
    bezpieczeństwa przewozów, opracowanie wymagań dotyczących nowych systemów,
    wyrobów, technologii, wyposażenia technicznego i materiałów w (...), ze szczególnym
    uwzględnieniem bezpieczeństwa ruchu i ochrony środowiska, rozwój metod monitoringu i
    zapobiegania skutkom zjawisk i wydarzeń stwarzających zagrożenie dla ludzi, mienia i
    środowiska, opracowywanie ekspertyz dotyczących zagadnień technicznych,
    technologicznych i eksploatacyjnych (...) oraz wykonywanie innych prac usługowo-
    badawczych, w tym zadań doradczych oraz usług konsultacyjnych, objętych działalnością
    A., sporządzenie opinii i ekspertyz dla organów administracji publicznej i organów
    wymiaru sprawiedliwości, opracowanie analiz i ocen dotyczących stanu rozwoju nauki i
    techniki w zakresie działalności A., a także propozycji dotyczących wykorzystania osiągnięć
    światowych, wytyczanie kierunków rozwoju w dziedzinach objętych działalnością A.,
    współpracę z krajowymi i zagranicznymi placówkami naukowymi, udział w pracach
    legislacyjnych dotyczących (...), sprawowanie nadzoru autorskiego nad wdrażaniem
    nowych rozwiązań technicznych i organizacyjnych, prowadzenie działalności
    normalizacyjnej, certyfikacyjnej i aprobacyjnej, a także w zakresie metrologii,
    wynalazczości oraz ochrony własności przemysłowej i intelektualnej. Mogą Państwo
    prowadzić również inną działalność, o której mowa w art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 30
    kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych w zakresie działalności usługowej, handlowej,
    wytwórczej.
    A. nie prowadzi badań podstawowych. Przez badania podstawowe, rozumieją Państwo
    zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i

    nauce, prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie
    nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na
    bezpośrednie zastosowanie komercyjne. Tym samym realizowane badania są
    wykonywane zawsze w ramach działalności gospodarczej z nastawieniem na
    skomercjalizowanie ewentualnie wykreowanych wyników.
    Wskazane powyżej czynności są realizowane przez Państwa w myśl ogólnych zasad
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w związku z czym generują sprzedaż
    opodatkowaną VAT. Przy czym, w przypadku prowadzenia różnego rodzaju prac
    badawczych do opodatkowania tychże prac dochodzi dopiero w przypadku ich
    komercjalizacji, tj. w przypadku podpisywania przez Instytut umów cywilnoprawnych, na
    podstawie których są sprzedawane kontrahentom efekty prac powstałe w trakcie badań,
    co również stanowi jeden z przedmiotów działalności A.
    Zatem źródłami przychodów Wnioskodawcy są przede wszystkim: wynagrodzenia
    otrzymywane od kontrahentów za realizację odpłatnych zleceń, np. pochodzące ze
    sprzedaży badań realizowanych na zamówienie, wynagrodzenia pochodzące ze sprzedaży
    licencji, patentów, sprzedaży publikacji, organizacji odpłatnych konferencji, subwencje
    otrzymywane zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce na realizację określonych w statucie zadań związanych z prowadzonymi przez
    Instytut badaniami naukowymi lub pracami rozwojowymi.
    (...) 2017 r. Instytut zawarł umowę konsorcjum z: Ministrem (...) - od (...) 2018 r. na mocy
    rozporządzenia (...) przekształcone zostało w (...), będącym liderem konsorcjum, Ministrem
    (...) - od (...) 2018 r. na mocy rozporządzenia (...) po wydzieleniu części komórek z
    dotychczasowego Ministerstwa (...) utworzone zostało Ministerstwo (...) oraz B., będącą
    uczelnią niepubliczną, (łącznie jako: „Konsorcjum” lub „Członkowie konsorcjum”,
    natomiast A., (...) oraz Uczelnia łącznie jako: „Konsorcjanci”).
    Intencją Konsorcjum jest wspólna realizacja projektu pn. Innowacyjny i zestandaryzowany
    model rozwoju i zakupu (...), finansowanego przez D. w ramach strategicznego programu
    badań naukowych i prac rozwojowych Społeczny i gospodarczy rozwój Polski w
    warunkach globalizujących się rynków - (...).
    Współpraca w ramach Konsorcjum, utworzonego Umową konsorcjum stanowi więc
    umowne powiązanie Członków konsorcjum dla realizacji określonego celu badawczego.
    Umowa konsorcjum jest wykonywana zgodnie z warunkami i przepisami obowiązującymi
    w zakresie realizacji oraz rozliczenia Projektu, w szczególności zgodnie z - drugą obok
    Umowy konsorcjum - umową o wykonanie i finansowanie Projektu, jaka została
    podpisana przez Członków konsorcjum z D. - Umowa o dofinansowanie. Na podstawie
    wskazanej Umowy o dofinansowanie, ze względu na spełnienie wynikających z niej
    warunków, Konsorcjum otrzymało od D. środki pieniężne w postaci dofinansowania. Przez
    przedmiotowe Dofinansowanie należy rozumieć wartość wsparcia finansowego
    udzielonego Członkom konsorcjum ze środków publicznych na pokrycie kosztów
    kwalifikowanych Projektu. Oprócz przedmiotowego Dofinansowania, A. zobowiązany jest
    do wniesienia celem realizacji Projektu własnego wkładu pieniężnego.
    Celem Przedsięwzięcia, zgodnie ze złożonym przez Konsorcjum do D. Wnioskiem
    projektowym jest dostarczenie narzędzia ułatwiającego realizację polityki rozwoju
    obejmującej wzmocnienie spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej
    kraju oraz podnoszenie konkurencyjności gospodarki w sektorze (...) oraz rynku pracy i
    usług publicznych dla obywateli poprzez wsparcie efektywnego funkcjonowania (...)
    dostosowanego do potrzeb różnorodnych użytkowników. Projekt umożliwi podniesienie
    jakości i funkcjonalności (...). Stworzone zostaną warunki do optymalizacji kosztów jego
    zakupu i eksploatacji. Wzmocniona zostanie koordynacja planów inwestycyjnych między
    administracją rządową i samorządową. Wyniki prac będą miały wpływ na rozwój

    technologii i produkcji polskich (...). Przeprowadzone w ramach Projektu badania
    społeczno-ekonomiczne będą miały zastosowanie w kształtowaniu krajowych i
    regionalnych polityk rozwojowych w obszarze transportu.
    Producenci (...) i jego podzespołów oraz krajowi przewoźnicy i organizatorzy transportu
    uzyskają kompleksowy zestaw informacji niezbędnych do podejmowania opartych na
    faktach decyzji planistycznych i inwestycyjnych.
    Projekt będzie miał praktyczne zastosowanie dla wszystkich podmiotów zaangażowanych
    w proces zamawiania (...) i jego późniejszej eksploatacji, w szczególności (...),
    organizatorów transportu publicznego, producentów (...) i podzespołów do niego,
    podmiotów świadczących usługi w zakresie produkcji i eksploatacji (...).
    Przedsięwzięcie dostarczy także narzędzi do kreowania optymalnej polityki transportowej
    przez organy odpowiedzialne za nadzór nad rynkiem transportowym na poziomie
    krajowym i lokalnym, w tym przez Ministra (...) jako Lidera konsorcjum - co przełoży się na
    lepsze zaspokojenie potrzeb społecznych na usługi transportowe, wobec czego przyczyni
    się do poprawy jakości życia społeczeństwa, a oprócz tego również poprawy atrakcyjności
    polskiej gospodarki i jej zrównoważonego rozwoju.
    W części badawczej Projektu zostaną dokonane analizy obecnego stanu techniki oraz
    organizacji procesu eksploatacji (...), ram prawnych w zakresie zamawiania (...),
    świadczenia usług związanych z jego eksploatacją, preferencji podróżnych. Analizy zostaną
    dokonane dla uwarunkowań na rynku polskim i międzynarodowym. Druga część Projektu
    będzie miała charakter wdrożeniowy. Zostaną przygotowane dokumenty określające
    prognozy zapotrzebowania na (...), rekomendacje dla zamawiających (...) według
    najlepszych praktyk, ramowe strategie (...) i wytyczne dla projektowania (...) dla typowych
    uwarunkowań krajowych.
    Wnioskodawca będzie realizował w Projekcie dwie role: techniczną jako lider finansowy
    Konsorcjum oraz merytoryczną i wykonawczą, która będzie polegała m.in. na (i)
    przeprowadzeniu analiz, (ii) przedstawianiu rekomendacji, (iii) wsparciu merytorycznym
    pozostałych Członków konsorcjum, (iv) udzielaniu konsultacji w związku z realizowanymi w
    ramach Projektu zadaniami, (v) opisywaniu wyników badań i ich interpretacji, (vi)
    koordynowaniu niektórych z wykonywanych prac w ramach Przedsięwzięcia, (vii)
    przygotowaniu metodyki badawczej prac, (viii) opracowaniu prognoz w zakresie rozwoju
    (...), (ix) zebraniu danych i realizacji prac analitycznych, (x) uzgodnieniu wyników z
    pozostałymi Członkami konsorcjum, (xi) przedstawieniu raportu do uzgodnienia z
    pozostałymi Członkami konsorcjum, (xii) przygotowaniu i realizacji wizyt studyjnych w
    wybranych krajach, (xiii) organizacji warsztatów strategicznych z udziałem przewoźników i
    organizatorów transportu oraz (xiv) pozyskaniu ekspertyz zewnętrznych na potrzeby
    realizacji zadań.
    Członkowie konsorcjum zobowiązali się do realizacji Projektu z należytą starannością,
    zgodnie z postanowieniami Umowy konsorcjum i Umowy o dofinansowanie.
    Z Umowy konsorcjum wynika, że A. oraz pozostali Członkowie konsorcjum zobligowali się
    do zaangażowania zasobów ludzkich i rzeczowych w zakresie niezbędnym do realizacji
    Projektu, a obowiązkami podmiotów, wchodzących w skład Konsorcjum są: wniesienia
    zadeklarowanego wkładu własnego na realizację Projektu zgodnie z Umową konsorcjum i
    Umową o dofinansowanie: zapewnienie ciągłości realizacji Projektu; zapewnienie Liderowi
    możliwości zastosowania wyników Projektu; udzielenie D. oraz upoważnionym przez D.
    podmiotom informacji dotyczących stanu realizacji Projektu i wydatkowania przyznanych
    środków finansowych, a także wyników Projektu oraz ich wykorzystania w trakcie realizacji
    Projektu oraz przez okres 5 lat po jego zakończeniu, zgodnie z Umową o dofinansowanie
    oraz ustawą z dnia (...); niezwłoczne informowanie Lidera o zamiarze dokonania takich
    zmian prawno-organizacyjnych w swoim statusie, które mogą mieć bezpośredni wpływ na
    realizację Projektu; niezwłoczne przekazywanie na wezwanie Lidera dokumentów
    potwierdzających wszystkie koszty poniesione na rzecz realizacji Projektu, sporządzonych

    zgodnie z postanowieniami Umowy o dofinansowanie; prowadzenie wyodrębnionej
    ewidencji księgowej środków finansowych w układzie rodzajowym z podziałem
    analitycznym kosztów, umożliwiającej identyfikację kosztów poniesionych na realizację
    Projektu; wykonywanie z należytą starannością zadań realizowanych w ramach Projektu
    poprzez stosowanie najlepszych standardów; prawidłowe wydatkowanie środków
    finansowych przeznaczonych na realizację Projektu poprzez stosowanie najlepszych
    standardów; wykonywanie wszelkich obowiązków, które są niezbędne do realizacji
    Umowy konsorcjum oraz Umowy o dofinansowanie.
    Ponadto, Konsorcjanci na podstawie Umowy konsorcjum zobowiązani się również do:
    udzielania informacji dotyczących Projektu, zgodnie z wymogami Umowy o
    dofinansowanie; przekazania Liderowi konsorcjum w formie papierowej i elektronicznej
    dokumentów i informacji niezbędnych do przygotowania raportu po zakończeniu fazy
    badawczej oraz raportu końcowego, których sporządzenie będzie stanowić obowiązek
    Lidera konsorcjum na podstawie postanowień Umowy o dofinansowanie.
    Wnioskodawca oraz pozostali Członkowie konsorcjum wnoszą do Konsorcjum własne
    prawa własności intelektualnej (Materiały) wykreowane podczas wcześniej
    przeprowadzonych prac, tj. niezwiązanych z Projektem, które będą mogły zostać
    wykorzystane przez drugiego z Członków konsorcjum wyłącznie w zakresie niezbędnym
    dla potrzeb realizacji przedmiotowego Przedsięwzięcia. Materiały te przez cały okres
    wykonywania Projektu pozostaną własnością podmiotu je udostępniającego. W przypadku
    chęci wykorzystania części lub całości Materiałów, członek Konsorcjum będący ich
    właścicielem udzieli drugiemu z członków nieodpłatnej, niewyłącznej i nieograniczonej
    terytorialnie licencji/sublicencji na ich wykorzystanie, co będzie związane bezpośrednio z
    prowadzoną działalnością gospodarczą stron. Członkowie konsorcjum będą mieli więc
    możliwość wymiany efektów swoich wcześniejszych prac między sobą, ale tylko na
    potrzeby Projektu, w związku z którym zawiązane zostało Konsorcjum.
    Do czasu otrzymania Dofinansowania, A. jako członek konsorcjum zobowiązany był do
    finansowania realizacji Projektu z własnych środków pieniężnych. Na podstawie Umowy o
    dofinansowanie, Dofinansowanie z D. przekazywane będzie na dedykowany w tym celu
    rachunek bankowy A., jako lidera finansowego Konsorcjum. Wart podkreślenia jest fakt, że
    zadania Lidera finansowego nie są tożsame z zadaniami realizowanymi przez Lidera
    Konsorcjum. Zadaniem A. - z tytułu pełnienia funkcji lidera finansowego Konsorcjum - jest
    jedynie techniczne, dalsze rozdysponowanie otrzymanych od D. środków pieniężnych
    należnych Członkom konsorcjum. Przekierowanie środków finansowych nastąpi zgodnie z
    kosztorysem Projektu, harmonogramem płatności oraz harmonogramem wykonania
    Projektu, przynależnych im z tytułu czynności wykonywanych w ramach Konsorcjum w
    wysokości odpowiadającej części wykonanej przez nich pracy oraz ich rozliczeń, w formie
    zaliczki lub refundacji poniesionych wydatków kwalifikowanych.
    W przedmiotowym stanie faktycznym część kwoty otrzymanego przez A. Dofinansowania
    od D. została przetransferowana do pozostałych uczestników Konsorcjum, część zostanie
    w Instytucie jako jemu przynależna wartość. Obowiązek przekazania środków pieniężnych
    jako czynność techniczna wynika bezpośrednio z zawartych w związku z Projektem umów.
    Alternatywą wobec przyjętego modelu mogłoby być bezpośrednie przekazywanie
    Dofinansowania z D. na rzecz A. i pozostałych Członków konsorcjum. Funkcjonujący
    sposób dystrybucji środków przyjęto jednak ze względów organizacyjnych. Należna
    pozostałym Członkom konsorcjum część Dofinansowania stanowi więc dla A. jedynie
    przepływ pieniężny niemający wpływu na jego działalność gospodarczą. A. nie wykazuje w
    księgach rachunkowych przychodu całości Dofinansowania, tylko część przypadającą na A.
    Dofinansowanie dla konsorcjantów, jest od razu przekazywane konsorcjantom. Co więcej,
    poza rzeczonym przekazaniem A. nie będzie w żaden inny sposób uprawniony do
    dysponowania należnymi pozostałym Członkom konsorcjum środkami pieniężnymi. Dla
    Członków konsorcjum otrzymana część Dofinansowania stanowi bowiem refundację
    poniesionych przez nich kosztów w związku z przeprowadzeniem Projektu. Przekazywanie

    sumy jak wspomniano powyżej, traktowane być powinno jako czynność techniczna
    polegająca na przekazaniu i zwrocie udokumentowanych wydatków, w żaden sposób nie
    są i nie będą przez niego wykorzystywane.
    Rozdysponowanie środków pieniężnych następuje z zachowaniem reguły, zgodnie z którą
    kwota finansowania obliczana jest na podstawie faktycznie poniesionych przez Państwa
    lub innych Członków konsorcjum kosztów kwalifikujących się do objęcia
    Dofinansowaniem. Wszystkie koszty kwalifikowane muszą być ponoszone z zachowaniem
    zasad uczciwej konkurencji, jawności i przejrzystości oraz przy zachowaniu bezstronności i
    obiektywizmu w związku z wykonaniem Umowy konsorcjum i Umowy o dofinansowanie.
    Wskazać należy, że środki finansowe przekazywane przez A. jako lidera finansowego
    Konsorcjum na rzecz pozostałych uczestników Konsorcjum nie są i nie będą
    dystrybuowane na podstawie odrębnego tytułu. Są to środki finansowane stanowiące
    dofinansowanie udzielone przez D. na realizację badań naukowych i prac rozwojowych w
    ramach danego Projektu przyznane wszystkim Członkom konsorcjum na podstawie
    umowy zawartej pomiędzy Członkami konsorcjum a D..
    Zarówno A., jak i Członkowie konsorcjum zobowiązani są do prowadzenia wyodrębnionej
    ewidencji księgowej środków finansowych, która będzie umożliwiać identyfikację środków
    wydatkowanych na realizację Projektu. Ponadto, Członkowie konsorcjum zobowiązani są
    do posiadania i przechowywania dokumentów potwierdzających wszystkie koszty
    poniesione w związku z wykonaniem Projektu.
    Koszty wykraczające poza całkowitą kwotę kosztów kwalifikowanych, w tym koszty
    wynikające ze wzrostu kosztu całkowitego realizacji Projektu po zawarciu Umowy projektu
    traktowane będą jako niekwalifikowalne i będą ponoszone przez Członków konsorcjum ze
    środków własnych. Warunkiem uznania kosztów za kwalifikowane, jest faktyczne ich
    poniesienie przez uczestników konsorcjum w związku z realizacją Projektu oraz zgodnie z
    Umową o dofinansowanie oraz Umową konsorcjum.
    Wnioskodawca podkreślił, iż - oprócz wskazanego wyżej Dofinansowania - nie będzie
    otrzymywał od D., niezależnie od finansowania, o którym mowa w niniejszym wniosku,
    żadnych innych środków finansowych z tytułu przeprowadzenia Projektu.
    Dofinansowanie przekazywane jest na poczet realizacji zadań określonych we Wniosku
    projektowym, a przede wszystkim na pokrycie kosztów realizacji zadań w ramach
    Projektu, tj. zakup np. licencji, opracowań, dostępu do bazy danych na potrzeby Projektu
    czy też na kwestie związane z funkcjonowaniem Instytutu w tym zakresie, np. na
    wynagrodzenia pracowników. Podkreślają Państwo, że bez Dofinansowania
    pokrywającego koszty prac, nie braliby udziału w Projekcie.
    Realizacja Projektu podlega ścisłej kontroli ze strony D. Oznacza to, że aby uzyskać
    Dofinansowanie, Konsorcjum będzie zobligowane do realizacji Projektu według ścisłych
    wytycznych i zgodnie z Umową o dofinansowanie oraz zatwierdzonym Wnioskiem
    projektowym. Powyższe oznacza, że Instytut wykonuje i będzie wykonywał wyłącznie ściśle
    określone czynności wynikające z Wniosku projektowego. D. będzie mógł wstrzymać
    Dofinansowanie lub rozwiązać Umowę o dofinansowanie w szeregu przypadków, w tym w
    razie stwierdzenia, że członkowie Konsorcjum wykorzystali Dofinansowanie niezgodnie z
    przeznaczeniem, w sposób sprzeczny z zasadami określonymi w Umowie o
    dofinansowanie. Wart podkreślenia jest fakt, że jeżeli D. po przeanalizowaniu
    dokumentów potwierdzi bezcelowość kontynuowania dalszych badań lub prac,
    członkowie konsorcjum otrzymają Dofinansowanie proporcjonalne do zakresu
    zrealizowanych prac badawczych z zachowaniem reguły, zgodnie z którą Dofinansowanie
    obliczane będzie na podstawie poniesionych przez Instytut oraz pozostałych członków
    Konsorcjum kosztów kwalifikowanych. Powyższe oznacza, że niezależnie od końcowego
    efektu prac przeprowadzonych w trakcie Projektu, uczestnicy Konsorcjum otrzymają

    należne im Dofinansowanie w części odpowiadającej obszarowi wykonanych prac lub w
    całości, jeśli dopiero po sfinalizowaniu prac w ramach Projektu okaże on się nieefektywny
    z ekonomicznego punktu widzenia.
    Realizacja Projektu dostarczy badań naukowych, dotyczących stanu, perspektyw oraz
    prognozowanych zysków - finansowych, społecznych, ekonomicznych w obszarze (...), w
    tym standaryzacji (...). Przygotowane dokumenty operacyjne mogą posłużyć tym
    rozmaitym instytucjom do tworzenia konkretnych rozwiązań operacyjnych, legislacyjnych,
    instrumentów wsparcia oraz projektów ze współfinansowaniem publicznym w obszarze
    standaryzacji (...). Ponadto, wyniki badań i analiz zrealizowanych w Projekcie mogą
    posłużyć do odpowiedzialnego kreowania polityk publicznych, wyboru najbardziej
    rokujących rozwiązań i projektów bądź zaniechania podejmowania działań związanych z
    interwencją państwa w przedmiotowym obszarze. Relacje powstałe w wyniku realizacji
    Projektu, wymiana myśli, doświadczeń i zasobów może trwale wpłynąć na podjęcie
    określonych przedsięwzięć biznesowych czy naukowych. Głównym założeniem współpracy
    badawczej Konsorcjum jest uzyskanie efektu synergii wiedzy i doświadczeń, które w
    przyszłości będą mogły stanowić wartość dodaną dla systemu (...), przy czym
    bezpośrednie przekazanie Liderowi konsorcjum danych i dokumentów niezbędnych do
    przygotowania raportu po zakończeniu fazy badawczej oraz raportu końcowego, niemniej
    jednak odbędzie się to nieodpłatnie w związku z działalnością gospodarczą w ramach
    której Projekt jest realizowany.
    Wnioskodawca będzie mógł wykorzystać ewentualnie wykreowane przez siebie w ramach
    Projektu wyniki prac badawczych poprzez ich wprowadzenie i użycie na cele własnej
    działalności gospodarczej. A zatem, ewentualne rezultaty i pochodne naukowe będą
    służyć przyszłym celom komercyjnym Instytutu, o ile okażą się użyteczne na potrzeby
    realizacji inicjatyw innych niż opisywany w przedmiotowym wniosku.
    Wykonują Państwo jedynie czynności służące celom działalność gospodarczej, co zostało
    potwierdzone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 23
    listopada 2016 r. sygn. 1462-IPPP1.4512.774.2016.1.AS.
    Dofinansowanie przekazywane będzie na pokrycie kosztów samej realizacji zadań
    określonych we Wniosku projektowym. Dzięki Dofinansowaniu, Instytut ma zapewnione
    pokrycie całości kosztów kwalifikowanych poniesionych wyłącznie w związku z realizacją
    Projektu niezależnie od kształtu wykreowanych rezultatów.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy kwota Dofinansowania
    otrzymana przez Państwa pełniącego również funkcję lidera finansowego Konsorcjum w
    opisywanym Projekcie powinna stanowić dla Państwa element podstawy opodatkowania
    VAT na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT z tytułu transakcji podlegających
    opodatkowaniu VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, że konsorcjum jest organizacją zrzeszającą kilka
    podmiotów gospodarczych na określony czas, w konkretnym celu. Jakkolwiek ani w prawie
    cywilnym ani w prawie podatkowym nie występuje legalna definicja konsorcjum,
    przyjmuje się, że zawarcie umowy konsorcjum możliwe jest na podstawie art. 353¹ ustawy
    z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.), w ramach
    tzw. swobody umów.
    W konsekwencji strony zawierające umowę konsorcjum mogą ją ukształtować w sposób
    dowolny, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się ustawie, zasadom współżycia
    społecznego oraz właściwości takiego stosunku. Konsorcjum nie jest jednak podmiotem
    gospodarczym, nie posiada osobowości prawnej ani podmiotowości prawnej, nie musi być
    rejestrowane, ani mieć odrębnej nazwy czy też siedziby. Podmioty tworzące konsorcjum
    są, co do zasady, niezależne w swoich dotychczasowych działaniach (czyli w działaniach
    niezwiązanych z konsorcjum), a w działaniach związanych z konsorcjum realizują wspólne
    przedsięwzięcie objęte porozumieniem. Zawierając umowę konsorcyjną podmioty mogą
    określić, kto będzie reprezentował konsorcjum na zewnątrz (może to być także osoba

    trzecia). Co do zasady, konsorcja nie mają też wspólnego majątku (chociaż mogą mieć
    wspólne konto rozliczeniowe), a wszelkie formy płatności regulowane są przez firmę lub
    osobę reprezentującą konsorcjum.
    Dodać należy, że polski ustawodawca nie skorzystał z możliwości wynikającej z art. 11
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE, zgodnie z którym:
      Po konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej (zwanym
      dalej "Komitetem ds. VAT"), każde państwo członkowskie może uznać za jednego
      podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa
      członkowskiego, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle
      powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym.
    Konsorcjum - w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego - nie może być
    zatem uznane za podatnika VAT. Oznacza to, że relacji zachodzących pomiędzy stronami
    umowy konsorcjum (podatnikami VAT), dla potrzeb podatku od towarów i usług, nie
    należy oceniać na zasadach wewnętrznych rozliczeń konsorcjum. A zatem przedsiębiorcy
    działający w ramach konsorcjum są odrębnymi podatnikami VAT. Powyższe oznacza, że
    działając w ramach konsorcjum powinni oni do wzajemnych rozliczeń stosować ogólne
    reguły wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych do
    niej, w tym także w zakresie wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez
    nich czynności.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a- 30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z treści tego przepisu wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług
    stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Jednocześnie, do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko
    takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni
    wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług. Dla
    określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są czy
    też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające
    cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie,
    które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny

    konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia
    po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.), zgodnie z którym:
      W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa
      w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
      otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
      towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
      włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
      świadczenia.
    Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych
    wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Istotna zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy jest wyjaśnienie pojęcia „subwencja
    bezpośrednio związana z ceną”.
    W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des produits wallons
    ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners od
    Customs and Excise, w skrócie KNW).
    W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio
    związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które
    stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a
    które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego.
    Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena
    towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia
    podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę,
    która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ
    dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną
    musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności
    stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne,
    aby cena towarów lub usług bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe
    było jej ustalenie. Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza
    się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie
    będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek,
    stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż dotacja jest wypłacana
    sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po
    cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja

    odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by
    relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo,
    była istotna.
    W wyroku C-353/00 TSUE wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie
    spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku,
    zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy
    publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby
    fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami
    związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.
    Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze
    uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym
    stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik,
    dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się
    sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W
    praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i
    wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych
    dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w
    ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.
    Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek
    pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i
    wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług).
    Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę
    właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo, że dotacje oczywiście wpływały na
    działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego
    funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było
    ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.
    Jeżeli zatem otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana
    z ceną danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną
    kwotę), taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można - i należy - potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    W sytuacji zatem, gdy podatnik dla konkretnej dostawy towarów lub konkretnego
    świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie, np. w postaci dotacji
    stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi - tego rodzaju dofinansowanie stanowi,
    obok ceny, uzupełniający ją element podstawy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub
    świadczenia. Natomiast dotacje mające na celu dofinansowanie ogólnych kosztów
    działalności, niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nieuzależnione od ilości i wartości
    dostarczanych towarów lub świadczonych usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Jednocześnie z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że nie ma znaczenia od
    kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę - czy od nabywcy czy od
    osoby trzeciej, ważne jest aby było to wynagrodzenie za dane konkretne świadczenie lub
    za daną konkretną dostawę.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 25 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 906/20,
    zapadłym w niniejszej sprawie, wskazał, że:
      Skarżący otrzymuje od D. środki pieniężne w postaci Dofinansowania. Część
      wskazanych środków, w kwocie jemu przynależnej (tj. w wysokości odpowiadającej
      wyłącznie poniesionym kosztom na realizację części prac przeprowadzonych przez
      Instytut w ramach Projektu) jest zatrzymywana przez A. Pozostała część
      Dofinansowania, w związku z pełnioną przez A. funkcją lidera finansowego

      Konsorcjum dystrybuowana jest natomiast na rzecz Członków konsorcjum. Część
      Dofinansowania należna Skarżącemu na pokrycie kosztów przeprowadzenia
      Przedsięwzięcia, będzie stanowiła więc swoistego rodzaju przepływ pieniężny
      niezwiązany z jakimkolwiek świadczeniem usług ze strony A. na rzecz D. Tożsama
      sytuacja ma również miejsce w odniesieniu do ww. przepływów pieniężnych
      pomiędzy Instytutem jako liderem finansowym a Członkami konsorcjum. W zawartej
      Umowie konsorcjum nie przyjęto bowiem jakiegokolwiek postanowienia o
      obowiązku wykonania świadczenia, które mogłoby zostać zakwalifikowane jako
      usługa wykonywana (w świetle wykładni ww. przepisów) przez Skarżącego
      bezpośrednio na rzecz D. czy też innego podmiotu, ani postanowienia o obowiązku
      uiszczenia jakiegokolwiek innego wynagrodzenia poza dystrybucją Dofinansowania,
      które będzie stanowić wyłącznie pokrycie poniesionych kosztów kwalifikowanych w
      związku z wykonywanym Projektem. W związku z powyższym, brak jest elementu
      przyczynowo-skutkowego oraz świadczenia wzajemnego jako elementu niezbędnego
      istnienia samej usługi w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Ujęte w
      Umowie konsorcjum i opisane w treści wniosku obowiązki instytutu, stanowią
      jedynie zadania o charakterze technicznym i funkcjonalnym, niezbędnym do
      prawidłowego przeprocesowania wymogów koniecznych celem uzyskania
      Dofinansowania od D.
    Zdaniem Sądu:
      (...) brak jest powiązania kwoty Dofinansowania z ewentualnym, konkretnym
      efektem prac badawczych. W konsekwencji wykluczone jest uznanie, że otrzymane
      Dofinansowanie stanowi część zapłaty dokonanej przez osobę trzecią, mającą
      bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług w świetle art. 29a ust. 1 u.p.t.u.
    I dalej:
      DKIS wadliwie powiązał fakt otrzymania przez A. Dofinansowania z faktem
      możliwości wzajemnego i nieodpłatnego udostępniania Materiałów (za pomocą
      licencji/sublicencji) pomiędzy Członkami konsorcjum. W ocenie Sądu, takie
      rozumienie stanu faktycznego opisanego we wniosku jest jednak niepoprawne, a
      jago następstwem jest niewłaściwe zastosowanie art. 29a ust. 1 u.p.t.u. (...)
      W ocenie Sądu, kwota Dofinansowania otrzymana przez Skarżącego stanowić będzie
      wyłącznie rozliczenie Projektu pomiędzy D. a Konsorcjum czyli pomiędzy
      uczestnikami jednej, wspólnej inicjatywy, z których żaden nie wykonuje na rzecz
      drugiego czynności opodatkowanych na gruncie ustawy o podatku od towarów i
      usług.
    Sąd stwierdził również, że:
      mając na względzie cel otrzymanego Dofinansowania oraz charakter zadań
      sfinansowanych wskazanymi środkami, nie sposób przyjąć, że otrzymane środki
      pieniężne mają bezpośredni wpływ na jakąkolwiek cenę usługi/dostawy towarów. W
      konsekwencji, nie sposób zidentyfikować ekonomicznej i wyraźnej zależności między
      Dofinansowaniem, a ostateczną wartością/ceną usługi czy dostawy towarów, które w
      przedmiotowym stanie faktycznym nie wystąpią. Wobec powyższego
      dofinansowanie uzyskane na realizację Przedsięwzięcia nie będzie powiązane
      bezpośrednio z ceną stanowiącą element wynagrodzenia na poczet jakiejkolwiek
      usługi bądź dostawy towaru, lecz przeznaczona będzie w całości na refundację
      kosztów przeprowadzenia Projektu. Realizując Przedsięwzięcie, A. bezpośrednio
      wykonuje część zadań, które składają się na pewną większą całość, a mianowicie
      wykonanie Projektu w ramach strategicznego programu badań naukowych i prac
      rozwojowych. Zatem Dofinansowanie nie ma bezpośredniego wpływu na cenę
      konkretnego towaru czy też usługi, brak jest bowiem czynności podlegającej

      opodatkowaniu VAT, z którą mogłoby zostać ono powiązane. Otrzymane przez
      Instytut Dofinansowanie nie powinno być zatem traktowane jako konsekwencja
      wykonania świadczenia, a jedynie zwrot poniesionych kosztów.
    Podsumowując Sąd stwierdził, że:
      w zakresie prac w ramach Projektu, brak jest łącznego wypełnienia elementów
      typowych dla świadczenia usług za wynagrodzeniem na gruncie ustawy o podatku
      od towarów i usług. Nie sposób ich dostrzec w ramach rozliczeń pomiędzy A. a D.,
      pomiędzy A. a Członkami konsorcjum, a finalnie pomiędzy poszczególnymi
      uczestnikami Konsorcjum, brak jest bowiem odpłatności, brak ceny, brak stosunku
      prawnego, brak odbiorcy/beneficjenta/konsumenta. W konsekwencji uznać należy,
      że brak jest w sprawie, wbrew twierdzeniu DKIS, jakiejkolwiek odpłatnej usługi w
      rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 5 ust. 1 u.p.t.u. i art. 29a ust. 1 u.p.t.u.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1386/21
    również zapadłym w niniejszej sprawie podzielił stanowisko WSA i stwierdził, że:
      (...) na gruncie niniejszej sprawy dofinansowanie udzielone przez D., a transferowane
      przez A. jako lidera finansowego konsorcjum na rzecz pozostałych konsorcjantów w
      częściach im przynależnych, nie stanowi świadczenia wzajemnego względem D..
      Jednostka ta z tytułu wypłaty środków, nie otrzymuje od konsorcjum, ani od żadnego
      z jego członków świadczenia wzajemnego. Świadczenia takiego nie otrzymują też
      rodzajowo lub ściśle określeni w umowie o dofinansowanie lub umowie konsorcjum
      beneficjenci. Dopłata ta stanowi bowiem formę finansowania samych tylko kosztów
      przeprowadzanego przez konsorcjum przedsięwzięcia, zmierzającego w zamiarze
      konsorcjantów do dokonania czynności opodatkowanej. Nie wpływa więc ona w
      sposób bezpośredni (ścisły) wprost na wysokość ceny uzyskanej w przypadku
      dokonania tej czynności w przyszłości. Z tego też względu związek udzielanego
      dofinansowania z potencjalną ceną należną z tytułu zajścia zdarzenia przyszłego i
      niepewnego w postaci czynności opodatkowanej, dokonanej w wyniku realizacji
      przedsięwzięcia badawczego częściowo finansowanego przez D., nie ma charakteru
      bezpośredniego. Charakter ten wymaga bowiem, by między udzieleniem
      finansowania, a wysokością należnej ceny nie istniała żadna inna, przedmiotowo
      istotna dla tej relacji okoliczność, mająca wpływ na wysokość tej ceny w tym sensie,
      że otrzymane finansowanie wprost i bezpośrednio wpływać miało na jej obniżenie.
      Tymczasem z przedstawionego w złożonym wniosku interpretacyjnym stanu
      faktycznego wynika, że uzyskana w przyszłości cena (jako zdarzenie przyszłe i
      niepewne - uzależnione od wyników prac badawczych) stanowić będzie wypadkową
      całokształtu okoliczności związanych z realizacją przedsięwzięcia badawczego,
      którego komercjalizację przewidują konsorcjanci w przypadku powodzenia w
      realizacji projektu badawczego. Wpływ otrzymanego finansowania na należną cenę,
      uzyskaną w przypadku wypracowania pozytywnych wyników prac badawczych, nie
      ma więc na gruncie opisanego we wniosku stanu faktycznego, charakteru
      bezpośredniego w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. (...)
      Na gruncie niniejszej sprawy otrzymane dofinansowanie nie stanowi bowiem
      odpłatnego świadczenia usług, nie ma także bezpośredniego związku z cena, nie
      wchodzi zatem do podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o
      VAT.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, treści zapadłych orzeczeń w sprawie oraz
    cytowanych przepisów prawa podatkowego i orzecznictwa TSUE prowadzi do
    stwierdzenia, że w rozpatrywanym przypadku, nie mamy do czynienia z sytuacją, w której
    występują skonkretyzowane świadczenia usług w zamian za określone wynagrodzenie. W
    zakresie realizowanego Przedsięwzięcia nie dochodzi do świadczenia jakichkolwiek usług
    czy dostawy towarów przez Państwa. Otrzymane dofinansowanie stanowi jedynie
    refundację ponoszonych przez Państwa kosztów prac służących realizacji celów tego
    Przedsięwzięcia. Brak jest więc powiązania kwoty dofinansowania z wynikiem konkretnych

    prac. Okoliczność ta świadczy o tym, że dotacja ma charakter dotacji zakupowej oraz
    wpływa na ponoszone przez Państwa koszty realizacji projektu.
    Oznacza to, że przedmiotowa dotacja mająca charakter zakupowy, nie ma na celu
    sfinansowania ceny sprzedaży dokonywanych przez Państwa dostawa towarów czy
    świadczonych przez Państwa usług. W konsekwencji nie otrzymają Państwo
    sfinansowanego otrzymaną dotacją wynagrodzenia za dokonywane przez Państwa
    świadczenia, a jedynie zwrot poniesionych przez Państwa kosztów związanych z realizacją
    opisanego Przedsięwzięcia. Dotacja, czyli otrzymany zwrot poniesionych przez Państwa
    kosztów związanych z realizacją Projektu nie stanowi wynagrodzenia za jakiekolwiek
    czynności opodatkowane VAT podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Kwota otrzymanego dofinansowania nie stanowi więc podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT,
    przysługuje Państwu pełne prawo do pomniejszenia kwoty podatku VAT należnego o
    kwotę podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług w ramach i na cele
    Projektu, których koszt zakupu sfinansowany zostanie ze środków Dofinansowania
    otrzymanego od D.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu:
      W zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu VAT.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Należy wskazać, że możliwość odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i
    fundamentalnym uprawnieniem, wynikającym z samej konstrukcji podatku od wartości
    dodanej. Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wynika, że prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w zasadzie nie może być ograniczone ani pod względem czasu, ani
    pod względem zakresu przedmiotowego. TSUE zwracał uwagę, że właśnie zasada

    odliczenia podatku naliczonego zapewnia uzyskanie neutralności podatku. System
    odliczeń podatku oznacza całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od obciążeń z tytułu VAT
    zapłaconego lub należnego (do zapłaty) w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wspólny system podatku od wartości dodanej zapewnia, że jakakolwiek działalność
    gospodarcza, bez względu na jej cel oraz rezultat, o ile sama jest opodatkowana VAT, jest
    opodatkowana w sposób całkowicie neutralny.
    Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia
    podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną
    odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia, jeśli dany towar ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas - po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych - odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych. W każdym więc przypadku należy dokonać
    oceny, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było
    wykonywanie czynności opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika,
    że jest to projekt, plan czy intencja zrealizowania czegoś. Istotą zamiaru są intencje jakie
    przyświecają dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć
    dokonując tych czynności.
    Należy zatem stwierdzić, że każde nabycie towarów i usług przeznaczonych do czynności
    opodatkowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej bez względu na to,
    jakie faktycznie będą efekty tej działalności należy uznać za związane z wykonywaniem
    czynności opodatkowanych.
    W wyroku TSUE z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 Belgische Staat v. Ghent Coal
    Terminal N. Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że system odliczeń podatku oznacza
    całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od obciążeń z tytułu VAT zapłaconego lub należnego
    (do zapłaty) w prowadzonej działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od
    wartości dodanej zapewnia, że jakakolwiek działalność gospodarcza bez względu na jej cel
    oraz rezultat, o ile sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny.
    W innych orzeczeniach podkreślano, że właśnie zasada odliczenia podatku naliczonego
    zapewnia uzyskanie neutralności podatku. Podkreśla się przy tym, że prawo do odliczenia
    związane jest z nabyciem statusu podatnika i nabywaniem towarów i usług, w tym
    charakterze (tzn. dla celów prowadzenia działalności gospodarczej), niezależnie od tego,
    czy faktycznie towary i usługi zostały wykorzystane do działalności opodatkowanej.
    Zatem z orzecznictwa TSUE konsekwentnie wynika, że prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w zasadzie nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani pod
    względem zakresu przedmiotowego.
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu VAT. W przypadku zakupów bezpośrednio związanych z działalnością
    opodatkowaną, podatnik, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, odlicza podatek naliczony w
    całości. Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do
    odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez
    niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Bez znaczenia dla odliczenia podatku naliczonego pozostaje źródło finansowania
    wydatków. Rolą prawa do odliczenia podatku jest bowiem uwolnienie podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą od finansowego ciężaru podatku. Liczy się jedynie
    obiektywny fakt przeznaczenia towarów i usług obciążonych podatkiem do działalności
    opodatkowanej. Takie wnioski wynikają także z orzecznictwa Trybunału, np. w wyroku z 6

    października 2005 r., w sprawie C-204/03 Komisja Wspólnot Europejskich vs. Królestwu
    Hiszpanii. TSUE jednoznacznie stwierdził, że nie można wprowadzić do przepisów
    krajowych przepisów, które ograniczałyby możliwość odliczenia VAT od zakupów
    finansowanych subwencjami. Stwierdzić zatem należy, że niezależnie od źródła
    finansowania danego wydatku, podatek od towarów i usług może być od niego odliczony,
    jeśli dany zakup będzie związany z działalnością opodatkowaną.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-74/08 PARAT Automotive Cabrio, TSUE orzekł, iż
      „Artykuł 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
      sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
      podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona
      podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że stoi on na
      przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nabycia towarów
      subwencjonowanych z funduszy publicznych, dopuszcza odliczenie związanego z
      tym podatku od wartości dodanej jedynie do wysokości części nieobjętej subwencją”.
    W przedmiotowym stanie faktycznym, Państwo będąc czynnym podatnikiem VAT już w
    momencie nabycia towarów i usług dla celów realizacji Projektu posiadają wiedzę, iż
    towary i usługi będą co najmniej pośrednio, wykorzystane do działalności gospodarczej.
    Państwa pracownicy prowadząc różnego rodzaju próby, testy lub analizy nabędą bowiem
    wiedzę i doświadczenie, które wpłynie na Państwa ogólne funkcjonowanie jako całości,
    tym samym pośrednio przyczyniając się do realizacji działalności gospodarczej i
    osiąganych w przyszłości przychodów, w tym świadczenia czynności opodatkowanych na
    gruncie ustawy o VAT.
    W kwestii komercjalizacji efektów Projektu wskazali Państwo, że będą mogli wykorzystać
    ewentualnie wykreowane przez siebie w ramach Projektu wyniki prac badawczych
    poprzez ich wprowadzenie i użycie na cele własnej działalności gospodarczej. A zatem,
    ewentualne rezultaty i pochodne naukowe będą służyć Państwa przyszłym celom
    komercyjnym, o ile okażą się użyteczne na potrzeby realizacji inicjatyw innych niż
    opisywany w przedmiotowym wniosku.
    Jednocześnie podkreślili Państwo, że nie prowadzą badań podstawowych, wykonują
    jedynie czynności służące celom działalność gospodarczej z nastawieniem na
    skomercjalizowanie ewentualnie wykreowanych wyników.
    Zatem należy stwierdzić, że istnieje związek pomiędzy zakupami dokonywanymi przez
    Państwa w związku z realizacją projektu a przyszłą sprzedażą opodatkowaną, co oznacza,
    że stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy
    prawa należy stwierdzić, że zostaną spełnione przesłanki, o których mowa w art. 86 ust. 1
    ustawy, warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego. Są Państwo czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług, a wydatki ponoszone na realizację
    przedmiotowego Przedsięwzięcia będą wykorzystywane wyłącznie do wykonywania
    czynności opodatkowanych.
    Zatem przysługuje Państwu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług w ramach i na cele Projektu na
    podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.