Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.533.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-08
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT z faktury otrzymanej od
Komornika dotyczącej zakupu nieruchomości oraz prawa do
wystawienia faktury korygującej przez Dłużnika.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT
faktura-korekta faktury
komornik-komornik sądowy
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy prawa do odliczenia podatku VAT z faktury otrzymanej od Komornika dotyczącej
    zakupu nieruchomości oraz prawa do wystawienia faktury korygującej przez Dłużnika.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą.
    Głównym przedmiotem jego działalności jest transport międzynarodowy oraz świadczenie
    usług logistycznych. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, w Polsce
    odprowadza podatek od całości swoich dochodów oraz zarejestrowany jest w Polsce do
    celów podatku VAT.
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca 12 września 2024 r. nabył na licytacji
    komorniczej nieruchomość („Nieruchomość”). W skład Nieruchomości wchodzi kamienica
    składająca się z 6 mieszkań i 2 lokali użytkowych.
    W związku z tą transakcją Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...) („Komornik”)
    wystawił 7 października 2024 r. w imieniu dłużnika prowadzącego działalność gospodarczą
    i będącego czynnym podatnikiem VAT („Dłużnik”), fakturę VAT („Faktura”).
    W celu ustalenia stanu Nieruchomości na gruncie podatku VAT i tym samym prawidłowej
    stawki VAT, Komornik podjął próby kontaktu z Dłużnikiem, ale nie otrzymał od niego
    dokumentów i informacji dotyczących nieruchomości takich jak, czy odliczył podatek
    naliczony VAT przy jej nabyciu i poniesionych wydatkach na remonty lub budowę, jakiej
    wysokości były i czy były wydatki na budowę i remonty w stosunku do wartości
    początkowej danej nieruchomości, czy wynajmuje Nieruchomość, w jakiej części i jak
    długo, czy wynajem nieruchomości jest opodatkowany podatkiem VAT.
    W związku z powyższym Komornik na Fakturze wykazał transakcję sprzedaży egzekucyjnej
    Nieruchomości jako opodatkowaną podatkiem VAT według stawki 23%. Wnioskodawca
    zapłacił całość ceny sprzedaży, w tym kwotę podatku VAT, a Komornik wpłacił kwotę
    należnego podatku VAT do właściwego urzędu skarbowego. W związku z tym, że
    Wnioskodawca zamierzał i wykorzystuje Nieruchomość do działalności opodatkowanej
    podatkiem VAT odliczył podatek naliczony VAT w rozliczeniu za miesiąc październik 2024 r.
    W związku z rozliczeniem VAT naliczonego Wnioskodawca uzyskał zwrot zapłaconej
    nadwyżki podatku naliczonego nad należnym 2 stycznia 2025 r. zaksięgował wpływ
    środków z Urzędu na konto bankowe.
    15 października 2024 r. Dłużnik wystawił dokument zatytułowany jako faktura korygująca
    do „Korekty z 15 października 2024 r. nr (...)”, w którym w odniesieniu do transakcji
    dostawy Nieruchomości w ramach sprzedaży egzekucyjnej opisanej powyżej wskazał
    korektę w zakresie stawki podatku z 23% na „zwolnienie” z uwagi na art. 6 pkt 1 Ustawy o
    VAT („Dokument 1”). W związku z domniemaną przez Dłużnika zmianą kwalifikacji
    przedmiotu transakcji na przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, na Dokumencie
    1, jako wynagrodzenie za dostawę Nieruchomości została wskazana „cena bez podatku po
    korekcie” w wysokości ceny netto Faktury pierwotnej, a podatek VAT został skorygowany
    do zera. W Dokumencie 1 została zatem zmieniona cena brutto z uwagi na brak podatku
    VAT, cena netto nie uległa jednak zmianie i była taka sama jak cena netto z Faktury.
    17 stycznia 2025 r. Dłużnik wystawił kolejny dokument zatytułowany faktura korygująca do
    Dokumentu 1 (czyli dokumentu, który Dłużnik traktował jako fakturę korygującą do
    Faktury pierwotnej wystawionej przez Komornika ) („Faktura Korygująca”) w którym
    wskazał korektę Faktury w zakresie stawki podatku z 23% na „zwolnienie” z uwagi na
    brzmienie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT. W związku z domniemaną przez Dłużnika
    zmianą kwalifikacji transakcji na transakcje zwolnioną, na fakturze korygującej została
    wskazana „cena bez podatku po korekcie” (cena netto) równa „cenie z podatkiem” (cenie
    brutto) z Faktury pierwotnej, a wcześniej wykazany VAT naliczony został skorygowany na

    wartość 0,00 zł. Doszło zatem do zmiany stawki z 23% na zwolnienie przy jednoczesnym
    braku zmiany ceny brutto (wartość taka sama jak na Fakturze pierwotnej).
    W związku z otrzymaniem powyższych dokumentów Wnioskodawca kontaktował się z
    Komornikiem w celu ustalenia podjętych przez niego działań na etapie sprzedaży
    egzekucyjnej Nieruchomości w zakresie ustalania zasad opodatkowania dostawy
    Nieruchomości.
    Wnioskodawca otrzymał pisemną odpowiedź, w której Komornik poinformował go, że
    zgromadzony w aktach postępowania egzekucyjnego materiał dowodowy nie pozwolił na
    ustalenie spełnienia przesłanek zwolnienia transakcji dostawy Nieruchomości z podatku
    VAT, wobec czego stawkę podatku VAT do tej transakcji Komornik ustalił z
    uwzględnieniem art. 43 ust. 21 Ustawy o VAT.
    Pismem z 11 lutego 2025 r. wystosowanym do Dłużnika odmówił przyjęcia Faktury
    Korygującej, bowiem w jego ocenie nie zostały one wystawione zgodnie z przepisami.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu
      otrzymanej Faktury w świetle art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, bowiem do
      przedmiotowej transakcji zastosowanie znajdzie stawka 23% VAT ustalona przez
      Komornika na podstawie art. 43 ust. 21 Ustawy o VAT?
    2. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu
      otrzymanej Faktury niezależnie od otrzymanych Dokumentu 1 i Faktury korygującej,
      bowiem dłużnik nie jest uprawniony do wystawienia faktury korygującej do faktury
      sprzedaży Nieruchomości wystawionej przez Komornika w przedstawionym stanie
      faktycznym?
    3. Czy w przypadku gdyby po dokonaniu transakcji sprzedaży Nieruchomości
      Komornikowi zostały ujawnione okoliczności w świetle których transakcja dostawy
      Nieruchomości powinna korzystać ze zwolnienia od podatku VAT lub też
      Nieruchomość stanowiła przedsiębiorstwo, Wnioskodawca w dalszym ciągu ma prawo
      do odliczenia podatku naliczonego VAT wynikającego z Faktury, bowiem Komornik nie
      jest uprawniony do wystawienia faktury korygującej do faktury sprzedaży
      Nieruchomości ze względu na okoliczności ujawnione mu po dokonaniu transakcji?
    Pana stanowisko w sprawie
    1. Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu
      otrzymanej Faktury, bowiem do przedmiotowej transakcji zastosowanie znajdzie
      stawka 23% VAT ustalona przez Komornika na postawie art. 43 ust. 21 Ustawy o VAT, a
      tym samym nie znajdzie zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT.
    2. Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu
      otrzymanej Faktury niezależnie od otrzymanych Dokumentu 1 i Faktury korygującej,
      bowiem dłużnik nie jest uprawniony do wystawienia faktury korygującej do faktury
      sprzedaży Nieruchomości wystawionej przez Komornika w przedstawionym stanie
      faktycznym.
    3. W przypadku gdyby po dokonaniu transakcji sprzedaży Nieruchomości Komornikowi
      zostały ujawnione okoliczności w świetle których transakcja dostawy Nieruchomości
      powinna korzystać ze zwolnienia od podatku VAT lub też Nieruchomość stanowiła
      przedsiębiorstwo, Wnioskodawca w dalszym ciągu ma prawo do odliczenia podatku
      naliczonego VAT wynikającego z Faktury, bowiem Komornik nie jest uprawniony do
      wystawienia faktury korygującej do faktury sprzedaży Nieruchomości ze względu na
      okoliczności ujawnione mu po dokonaniu transakcji.
    Ad 1

    Zgodnie z art. 18 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.; dalej jako: „ustawa o VAT”) organy egzekucyjne
    określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w
    administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 i 2760) oraz komornicy sądowi wykonujący
    czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są
    płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących
    własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących
    przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
    podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111): Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba
    prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na
    podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku
    i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 Ustawy o VAT wprowadza szczególną na gruncie przepisów Ustawy o VAT
    regulację, kiedy to należny podatek VAT nie jest pobierany w cenie od nabywcy przez
    samego podatnika, ale pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, którym jest komornik. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    Tym samym jeżeli prowadzona przez komornika sądowego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku jest zobowiązany dłużnik, tzn. w przypadku gdy dłużnik
    występuje w danej transakcji jako podatnik podatku od towarów i usług, wówczas
    komornik jest płatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu transakcji dokonanej w
    imieniu dłużnika w trybie egzekucyjnym. W przypadku natomiast, gdy dana czynność nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub jest od niego zwolniona,
    komornik sądowy nie jest obowiązany do pobrania i odprowadzenia podatku VAT do
    urzędu skarbowego. Tym samym, skoro komornik sądowy zobowiązany jest do
    prawidłowego opodatkowania transakcji podatkiem VAT, zobowiązany jest przestrzegania
    przepisów Ustawy o VAT i do uwzględniania, w trakcie sprzedaży egzekucyjnej towarów,
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, stawce
    tego podatku, zwolnieniu takiej transakcji z opodatkowania podatkiem VAT lub w ogóle
    wyłączeniu tej transakcji z opodatkowania tym podatkiem.
    Jednocześnie jednak, w związku z faktem, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu dłużnika i to dłużnik jest podatnikiem podatku VAT (a komornik sądowy tylko jego
    płatnikiem) to zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług takiej transakcji
    należy ustalić poprzez ocenę sytuacji podmiotowej dłużnika i przedmiotowej przedmiotu
    transakcji z perspektywy dłużnika. Innymi słowy opodatkowanie podatkiem VAT takiej
    transakcji ma miejsce wówczas, jeżeli po stronie dłużnika spełnione są przesłanki o
    charakterze przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu
    o przepisy art. 5 Ustawy o VAT i podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest dokonywana przez osobę (lub
    jednostkę organizacyjną) będącą podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT,
    działającą w takim charakterze.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach -
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Dostawa towarów mieści się w definicji sprzedaży, określonej w art. 2 pkt 22 Ustawy o
    VAT, zgodnie z którą: Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
    na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT, zbycie
    nieruchomości, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 Ustawy. Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 1 Ustawy o VAT podstawowa
    stawka podatku VAT to 23%, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej, to jest ustala
    inną stawkę, zwolnienie lub wyłączenie takiej transakcji z opodatkowania.
    Tym samym, co do zasady, w przypadku sprzedaży nieruchomości przez podmiot, który w
    danej transakcji działa w ramach swojej działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów Ustawy o VAT, transakcja taka podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w
    wysokości 23%.
    Jednocześnie jednak w odniesieniu do nieruchomości znaleźć mogą zastosowanie
    szczególne przepisy, które zwolnią tą transakcje z opodatkowania lub wyłączą ją z
    opodatkowania.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT:
    Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
    towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT:
    Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy o VAT:
    Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem,
    o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle, rozstrzyga art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT, w myśl którego:
    W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części
    takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości
    gruntu.
    Z art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT wynika zatem, że grunt dzieli byt prawny zbywanych
    budynków i budowli.
    Dostawa nieruchomości podlega zatem zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług w sytuacji, gdy spełnione są warunki określone w ww. przepisach. To
    zadaniem podatnika jest weryfikacja tych warunków i wykazanie, że one są spełnione. Nie
    jest możliwe domniemanie ich spełnienia.
    Tym samym komornik sądowy dokonując transakcji sprzedaży nieruchomości winien
    ustalić jaki jest stan faktyczny nieruchomości, aby prawidłowo opodatkować daną

    transakcję podatkiem VAT. Jednocześnie jednak nie posiada co do zasady informacji w tym
    zakresie i nie jest co do zasady w stanie ich ustalić bez pozyskania odpowiednich
    informacji i dokumentów od podatnika. Jak wynika bowiem z powyższych regulacji zasady
    opodatkowania sprzedaży nieruchomości podatkiem VAT zależą od tego, czy
    Nieruchomość jest zabudowana, czy też nie, czy nabycie nieruchomości zostało dokonane
    w ramach transakcji opodatkowanej podatkiem VAT, czy dłużnik miał prawo do jego
    odliczenia, czy dłużnik dokonał budowy budynków i budowli, czy ponosił nakłady
    inwestycyjne na istniejące budynki i budowle o określonej wysokości, czy miał prawo do
    odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu tych wydatków, czy wykorzystywał
    nieruchomość do działalności opodatkowanej podatkiem VAT, jak długo takie korzystanie
    z nieruchomości miało miejsce w stosunku do terminów ponoszenia nakładów
    inwestycyjnych. Poza kwestią zabudowania nieruchomości, którą można ustalić w ramach
    wizji lokalnej, jak też opodatkowania przez dłużnika nabycia nieruchomości podatkiem
    VAT, co wynika z aktu notarialnego nabycia nieruchomości, ustalenie pozostałych
    okoliczności wymaga współpracy dłużnika i przekazania przez niego odpowiednich
    informacji potwierdzonych wiarygodnymi dokumentami.
    W związku z tym, że współpraca taka może nie mieć miejsca, a obciążenie komornika
    sądowego w takiej sytuacji obowiązkiem prawidłowego opodatkowania transakcji
    sprzedaży nieruchomości mogłoby skutecznie paraliżować proces egzekucyjny. W związku
    z tym do przepisów wprowadzony został art. 43 ust. 21 Ustawy o VAT, zgodnie z którym:
    Jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników sądowych, o
    których mowa w art. 18, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania
    niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania
    do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w
    ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są
    spełnione.
    Przepis art. 43 ust. 21 Ustawy VAT wprowadza szczególną regulację dotyczącą
    opodatkowania dostawy towarów dokonywanej w trybie egzekucji, o której mowa w art.
    18 Ustawy. Jego istota nie polega na nałożeniu na organ egzekucyjny lub komornika
    sądowego obowiązku weryfikacji warunków zastosowania zwolnień od podatku –
    obowiązek ten wynika z samego faktu bycia płatnikiem podatku VAT od tej dostawy.
    Kluczowym elementem i podstawową funkcją art. 43 ust. 21 jest ustanowienie
    specyficznego domniemania prawnego wraz z jego materialnoprawnymi konsekwencjami.
    Domniemanie to zostaje uruchomione, gdy organ egzekucyjny lub komornik sądowy,
    działając jako płatnik i realizując obowiązek ustalenia prawidłowego opodatkowania
    transakcji, podjął udokumentowane działania w celu potwierdzenia, czy spełnione są
    warunki do zastosowania zwolnień od podatku wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 2, 3 i 9-
    10a Ustawy VAT, ale działania te nie przyniosły rezultatu z powodu braku możliwości
    uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika. W takiej konkretnej sytuacji, na mocy art.
    43 ust. 21, przyjmuje się prawnie, że warunki zastosowania wspomnianych zwolnień od
    podatku nie zostały spełnione.
    Szczególny charakter tej regulacji przejawia się dwojako. Po pierwsze, jak wskazano
    powyżej, we wprowadzeniu dedykowanego domniemania prawnego, które znajduje
    zastosowanie wyłącznie w kontekście egzekucyjnej dostawy towarów. Po drugie, jego
    szczególność wynika z umiejscowienia w części Ustawy VAT regulującej stawki i zwolnienia,
    co nadaje mu charakter przepisu materialnoprawnego, modyfikującego zasady
    opodatkowania. W sytuacji opisanej w tym przepisie (podjęcia bezskutecznych,
    udokumentowanych działań weryfikacyjnych), artykuł 43 ust. 21 staje się przepisem
    szczególnym (lex specialis) w stosunku do ogólnych przepisów o zwolnieniach, takich jak
    art. 43 ust. 1 pkt 10 czy 10a Ustawy VAT. Oznacza to, że potencjalne zwolnienia wynikające
    z tych ogólnych przepisów przestają mieć zastosowanie do tej konkretnej transakcji.
    W konsekwencji, artykuł 43 ust. 21 nie jest jedynie wskazówką proceduralną dla płatnika,
    jak postąpić w razie wątpliwości, lecz przepisem, który w określonych okolicznościach

    nieodwracalnie zmienia status podatkowy danej dostawy towarów – z potencjalnie
    zwolnionej od podatku VAT na podlegającą opodatkowaniu według właściwej stawki.
    Decyduje on zatem ostatecznie o samym opodatkowaniu transakcji, a nie tylko o sposobie
    dokumentowania transakcji.
    W przedmiotowej sprawie Komornik nie uzyskał w toku postępowania egzekucyjnego
    informacji i dokumentów potwierdzających, że warunki zwolnienia transakcji dostawy
    Nieruchomości zostały spełnione. W ocenie Wnioskodawcy uznać należy, że w takiej
    sytuacji doszło do spełnienia przesłanek zastosowania art. 43 ust. 21 Ustawy o VAT, co ma
    ten skutek, że przedmiotowa transakcja sprzedaży Nieruchomości jest opodatkowana
    podatkiem VAT według stawki 23% i nie znajdują do niej zastosowania zwolnienia, o
    których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 i 10a Ustawy o VAT.
    Tym samym, Komornik miał obowiązek przyjąć, że dostawa zajętej nieruchomości będzie
    obciążona podatkiem VAT. Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż
    przedmiotowej nieruchomości nie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT.
    Powyższe wnioski znajdują swoje potwierdzenie również w opinii organów podatkowych,
    prezentowanej m.in. w interpretacji indywidualnej z 31 stycznia 2025 r. sygn. 0111-KDIB3-
    3.4012.602.2024.1.MAZ oraz interpretacji indywidualnej z 19 grudnia 2024 r. sygn. 0113-
    KDIPT1-1.4012.766.2024.2.MG.
    W rezultacie Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT na
    podstawie art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, bowiem nie znajdzie zastosowanie art. 88 ust. 3a
    pkt 2 Ustawy o VAT, a inne warunki odliczenia zostały spełnione. Zgodnie bowiem z art. 86
    ust. 1 Ustawy o VAT:
    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Jak wynika z powyższych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. takimi, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.

    W myśl art. 88 ust. 3a Ustawy o VAT:
    Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub
    zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy:
      1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
      a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący;
      b) (uchylona)
      2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
        zwolniona od podatku;
      3) (uchylony)
      4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
      a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych
        czynności,
      b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla
        których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
      c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu
        cywilnego - w części dotyczącej tych czynności;
      5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
        przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
      6) (uchylony)
      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
        czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze
        - w części dotyczącej tych czynności.
    W oparciu o art. 88 ust. 4 Ustawy o VAT:
    Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
    podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z
    wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, aby podatnik miał prawo do odliczenia podatku
    naliczonego muszą zostać spełnione warunki wynikające z art. 86 Ustawy o VAT oraz nie
    mogą zaistnieć przesłanki negatywne wskazane w art. 88 ustawy.
    W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować, czy - zgodnie z
    opisem sprawy - mogą zaistnieć przesłanki wynikające z art. 88 ust. 3a Ustawy o VAT,
    uniemożliwiające Wnioskodawcy odliczenie podatku naliczonego z przedmiotowych faktur
    z błędną (zawyżoną) stawką podatku VAT.
    Jak Wnioskodawca wskazał we wniosku, Faktura została wystawiona przez podmiot do
    tego uprawniony na podstawie przepisów prawa, tj. Komornika w imieniu podatnika
    Dłużnika, w związku z prowadzoną przez Komornika transakcją sprzedaży egzekucyjnej
    Nieruchomości. Zgromadzone w toku postępowania egzekucyjnego przez Komornika
    informacje i dokumenty nie pozwoliły mu przyjąć, że spełnione są warunki do zwolnienia z
    opodatkowania dostawy Nieruchomości. W związku tym, zgodnie z art. 43 ust. 21 Ustawy
    o VAT Komornik opodatkował przedmiotową transakcje podatkiem VAT według stawki
    23%. Tym samym należy stwierdzić, że w takiej sytuacji nie mamy do czynienia z sytuacją
    wystawienia faktury dokumentującej transakcję zwolnioną od podatku i tym samym
    należy uznać Fakturę za spełniającą wymogi przedstawione powyżej.
    Zatem w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że Wnioskodawca ma prawo, na
    podstawie art. 86. ust. 1 Ustawy o VAT, do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wykazanego w Fakturze z 23% stawką podatku VAT, przy założeniu,
    że spełnione są/będą pozostałe warunki uprawniające Wnioskodawcę do skorzystania z

    prawa do odliczenia podatku naliczonego, bowiem do przedmiotowej transakcji
    zastosowanie znajdzie stawka 23% VAT ustalona przez Komornika na postawie art. 43 ust.
    21 Ustawy o VAT
    Ad 2
    Zgodnie z art. 18 Ustawy o VAT komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w
    rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od
    dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika. W myśl
    art. 106c pkt 2 Ustawy o VAT faktury dokumentujące dostawę towarów, o której mowa w
    art. 18 Ustawy o VAT, z tytułu której na dłużniku ciąży obowiązek podatkowy, wystawiają w
    imieniu i na rzecz dłużnika komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w
    rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Jest to przepis szczególny (lex
    specialis) w stosunku do ogólnych zasad wystawiania faktur, które obowiązek ten
    nakładają co do zasady na podatnika dokonującego sprzedaży. W przypadku sprzedaży
    egzekucyjnej, na mocy art. 106c pkt 2, obowiązek (i wyłączne uprawnienie) do
    udokumentowania transakcji fakturą zostaje przeniesiony z podatnika-dłużnika na
    płatnika-komornika. Nawet jeśli inne przepisy Ustawy o VAT odnoszą się do obowiązków
    „podatnika” w zakresie fakturowania, w kontekście sprzedaży egzekucyjnej należy je
    interpretować przez pryzmat art. 106c pkt 2, przypisując te obowiązki komornikowi.
    Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że w przedstawionym stanie faktycznym to
    Komornik jest płatnikiem podatku VAT od dostawy nieruchomości w postępowaniu
    egzekucyjnym. Komornik zobowiązany jest do przestrzegania przepisów Ustawy o VAT i do
    uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej nieruchomości okoliczności decydujących o
    jej prawnopodatkowej kwalifikacji na gruncie Ustawy o VAT. Komornik jako płatnik
    podatku VAT od dostawy rzeczy w postępowaniu egzekucyjnym powinien zachować
    najdalej posuniętą staranność i ostrożność swojego działania.
    Obowiązek wystawienia faktury przez komornika jest nierozerwalnie związany z jego rolą
    płatnika – prawidłowe udokumentowanie transakcji jest niezbędne do właściwego
    rozliczenia podatku VAT. Kwestia ta rozciąga się również na kwestię korygowania faktur.
    Zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 5 Ustawy o VAT, w przypadku stwierdzenia pomyłki m.in. w
    stawce lub kwocie podatku, podmiot, który wystawił fakturę pierwotną, ma obowiązek
    wystawienia faktury korygującej. W przypadku wystawienia przez komornika faktury VAT i
    wykazania w niej kwoty podatku należnego VAT z tytułu transakcji, która podatkowi VAT
    nie podlegała, albo była z tego podatku zwolniona, komornik jest zobowiązany do
    dokonania stosownej korekty i doprowadzenia do sytuacji, w której wystawiona przez
    niego faktura będzie prawidłowo dokumentować dokonaną dostawę. Skoro faktura
    korygująca jest integralną częścią procesu dokumentowania transakcji dla celów VAT i
    służy doprowadzeniu dokumentacji do stanu zgodnego z rzeczywistością, a wyłącznym
    podmiotem uprawnionym i zobowiązanym do wystawienia faktury pierwotnej
    dokumentującej sprzedaż egzekucyjną jest komornik (na mocy art. 106c pkt 2), to
    konsekwentnie jedynie komornik jest uprawniony (zobowiązany) do wystawienia faktury
    korygującej do takiej faktury. Podatnik-dłużnik nie posiada umocowania prawnego do
    korygowania faktury wystawionej przez komornika w jego imieniu.
    Podsumowując, wskazane przepisy Ustawy o VAT tworzą spójny system, w którym
    komornik jako płatnik przejmuje pełną odpowiedzialność za udokumentowanie sprzedaży
    egzekucyjnej, włączając w to zarówno wystawienie faktury pierwotnej, jak i jej ewentualną
    korektę. Dłużnik jest w tym zakresie pozbawiony uprawnień.
    Tym samym Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego VAT z
    tytułu otrzymanej Faktury niezależnie od otrzymanych Dokumentu 1 i Faktury korygującej,
    bowiem dłużnik nie jest uprawniony do wystawienia faktury korygującej do faktury
    sprzedaży Nieruchomości wystawionej przez Komornika w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Ad 3

    Kluczowe znaczenie dla oceny obowiązku korekty faktury przez Komornika w sytuacji
    uzyskania nowych informacji po dokonaniu transakcji ma przepis art. 43 ust. 21 Ustawy o
    VAT. Stanowi on, że jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub
    komorników sądowych, podjęte w celu weryfikacji warunków zastosowania zwolnień od
    podatku (wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a), nie doprowadziły do
    potwierdzenia tych warunków na skutek braku możliwości uzyskania niezbędnych
    informacji od dłużnika, to przyjmuje się prawnie, że warunki zastosowania zwolnień nie są
    spełnione.
    Istotą tej regulacji jest wprowadzenie domniemania prawnego o charakterze
    materialnoprawnym, które rozstrzyga o statusie podatkowym transakcji na dzień jej
    dokonania. Nie jest to jedynie domniemanie dotyczące dochowania należytej staranności
    przez Komornika przy wystawianiu faktury, lecz norma, która wprost przesądza o tym, że
    w opisanych okolicznościach transakcja jest uważana za opodatkowaną podatkiem VAT, a
    przepisy dotyczące potencjalnych zwolnień (wymienione w tym artykule) nie znajdują
    zastosowania. Status podatkowy transakcji zostaje zatem ustalony na moment jej
    przeprowadzenia, w oparciu o stan wiedzy i możliwości działania Komornika wynikające z
    udokumentowanych prób uzyskania informacji od dłużnika.
    W konsekwencji, jeżeli Komornik podjął udokumentowane działania w celu weryfikacji
    przesłanek zwolnienia, lecz nie uzyskał od dłużnika niezbędnych informacji, i na tej
    podstawie, zgodnie z art. 43 ust. 21, zasadnie uznał transakcję za opodatkowaną i
    wystawił fakturę z VAT, to późniejsze uzyskanie przez Komornika informacji, które gdyby
    były znane wcześniej, mogłyby wskazywać na istnienie podstaw do zwolnienia, nie stanowi
    podstawy do korekty pierwotnej faktury. Faktura ta bowiem prawidłowo odzwierciedlała
    status podatkowy transakcji ustalony zgodnie z prawem (na mocy art. 43 ust. 21) na dzień
    jej dokonania.
    Obowiązek wystawienia faktury korygującej powstaje w razie stwierdzenia pomyłki (art.
    106j ust. 1 pkt 5). Należy zauważyć, iż w myśl art. 106j ust. 1 pkt 5 Ustawy fakturę
    korygującą wystawia się w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku,
    bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, tzn. w
    sytuacji stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku podatnik (w
    omawianym przypadku Komornik jako wystawca faktury pierwotnej) ma obowiązek
    wystawienia faktury korygującej. Należy podkreślić, iż w powoływanym przepisie nie
    stwierdzono, że w przypadku, gdy stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce itd., wystawca
    „ma prawo do wystawienia faktury”, lecz jednoznacznie określono, iż „wystawia się”
    fakturę, co wskazuje na obowiązek jej wystawienia przez Komornika, w sytuacji
    stwierdzenia, iż opodatkowana VAT dostawa nieruchomości udokumentowana fakturą w
    rzeczywistości była od VAT zwolniona.
    W opisanej sytuacji nie mamy jednak do czynienia z pomyłką Komornika. Komornik
    prawidłowo zastosował domniemanie prawne wynikające z art. 43 ust. 21, które
    przesądziło o opodatkowaniu transakcji. Fakt, że post factum pojawiły się informacje,
    które mogłyby prowadzić do innej kwalifikacji gdyby nie przepis szczególny art. 43 ust. 21,
    nie oznacza, że pierwotne ustalenie statusu transakcji było błędne. Domniemanie z art. 43
    ust. 21 zadziałało ex tunc (na tamten moment) i ukształtowało prawnopodatkowy stan
    rzeczy.
    Podstawa do korekty faktury przez Komornika zaistniałaby natomiast, gdyby stwierdził on,
    że:
        błędnie zastosował domniemanie z art. 43 ust. 21 (np. nie podjął żadnych
        udokumentowanych działań w celu wyjaśnienia statusu transakcji lub zignorował
        posiadane informacje) i w rzeczywistości powinien był zastosować zwolnienie;
        już w momencie dokonywania transakcji posiadał informacje wskazujące na
        zwolnienie, lecz błędnie je zinterpretował lub pominął, opodatkowując transakcję;

        popełnił inny błąd na fakturze (np. zastosował złą stawkę, błąd rachunkowy,
        formalny).
    Podsumowując, jeżeli Komornik prawidłowo zastosował domniemanie z art. 43 ust. 21
    Ustawy o VAT, ustalając opodatkowanie transakcji na dzień jej dokonania, to późniejsze
    uzyskanie informacji potencjalnie wskazujących na możliwość zwolnienia nie rodzi
    obowiązku ani prawa do korygowania pierwotnej faktury, gdyż nie doszło do pomyłki w
    rozumieniu przepisów o korekcie faktur. Faktura ta prawidłowo dokumentuje transakcję
    jako opodatkowaną zgodnie ze szczególną normą prawną.
    Tym samym, w przypadku gdyby po dokonaniu transakcji sprzedaży Nieruchomości
    Komornikowi zostały ujawnione okoliczności w świetle których transakcja dostawy
    nieruchomości powinna korzystać ze zwolnienia od podatku VAT lub też Nieruchomość
    stanowiła przedsiębiorstwo, Wnioskodawca w dalszym ciągu ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego VAT wynikającego z Faktury, bowiem Komornik nie jest uprawniony
    do wystawienia faktury korygującej do faktury sprzedaży Nieruchomości ze względu na
    okoliczności ujawnione mu po dokonaniu transakcji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Wobec tego należy stwierdzić, że za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot,
    który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do
    celów opodatkowanej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).

    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w 88 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy:
        1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
        1) wystawionymi przez podmiot nieistniejący;
        2) (uchylona)
        2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
        zwolniona od podatku;
        3) (uchylony)
        4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
        a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych
        czynności,
        b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla
        których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
        c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
        Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
        5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
        przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
        6) (uchylony)
      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
      czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze
      – w części dotyczącej tych czynności.
    Natomiast przepis art. 88 ust. 4 ustawy stanowi, że:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, jeśli towary i usługi, przy nabyciu których
    naliczono podatek, są (mają być) wykorzystywane w całości do prowadzenia działalności
    opodatkowanej, wówczas podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności 12 września 2024 r. nabył
    Pan na licytacji komorniczej nieruchomość („Nieruchomość”). W skład Nieruchomości
    wchodzi kamienica składająca się z 6 mieszkań i 2 lokali użytkowych. W związku z tą
    transakcją Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym wystawił 7 października 2024 r. w
    imieniu dłużnika prowadzącego działalność gospodarczą i będącego czynnym
    podatnikiem VAT, fakturę VAT.
    W celu ustalenia stanu Nieruchomości na gruncie podatku VAT i tym samym prawidłowej
    stawki VAT, Komornik podjął próby kontaktu z Dłużnikiem, ale nie otrzymał od niego
    dokumentów i informacji dotyczących nieruchomości takich jak, czy odliczył podatek
    naliczony VAT przy jej nabyciu i poniesionych wydatkach na remonty lub budowę, jakiej
    wysokości były i czy były wydatki na budowę i remonty w stosunku do wartości
    początkowej danej nieruchomości, czy wynajmuje Nieruchomość, w jakiej części i jak
    długo, czy wynajem nieruchomości jest opodatkowany podatkiem VAT.
    W związku z powyższym Komornik na Fakturze wykazał transakcję sprzedaży egzekucyjnej
    Nieruchomości jako opodatkowaną podatkiem VAT według stawki 23%. Wnioskodawca
    zapłacił całość ceny sprzedaży, w tym kwotę podatku VAT, a Komornik wpłacił kwotę
    należnego podatku VAT do właściwego urzędu skarbowego. W związku z tym, że
    Wnioskodawca zamierzał i wykorzystuje Nieruchomość do działalności opodatkowanej
    podatkiem VAT odliczył podatek naliczony VAT w rozliczeniu za miesiąc październik 2024 r.
    Otrzymał Pan pisemną odpowiedź, w której Komornik poinformował Pana, że
    zgromadzony w aktach postępowania egzekucyjnego materiał dowodowy nie pozwolił na
    ustalenie spełnienia przesłanek zwolnienia transakcji dostawy Nieruchomości z podatku
    VAT, wobec czego stawkę podatku VAT do tej transakcji Komornik ustalił z
    uwzględnieniem art. 43 ust. 21 Ustawy o VAT.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy jest Pan uprawniony do odliczenia podatku
    naliczonego VAT z tytułu otrzymanej Faktury, bowiem do przedmiotowej transakcji
    zastosowanie znajdzie stawka 23% VAT ustalona przez Komornika na postawie art. 43 ust.
    21 Ustawy o VAT, a tym samym nie znajdzie zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o
    VAT oraz czy przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT z faktury
    wystawionej przez Komornika z uwzględnieniem art. 43 ust. 21 ustawy, w sytuacji gdyby
    po dokonaniu transakcji sprzedaży Nieruchomości Komornikowi zostały ujawnione
    okoliczności w świetle których transakcja dostawy Nieruchomości powinna korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 18 ustawy:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 i 2760) oraz komornicy
      sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
      postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
      egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
      naruszeniem obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 Ordynacji podatkowej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.), zgodnie z którą:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Zatem, przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy
    regulację, kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego

    przez płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika
    pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne
    podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach
    wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje
    zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu
    postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku
    należnego w związku z dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.
    W tym miejscu należy wskazać, iż w myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Na podstawie art. 106c ustawy:
      Faktury dokumentujące dostawę towarów, o której mowa w art. 18, z tytułu której na
      dłużniku ciąży obowiązek podatkowy, wystawiają w imieniu i na rzecz dłużnika:
        1) organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o
        postępowaniu egzekucyjnym w administracji;
      2) komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów
      Kodeksu postępowania cywilnego.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 20 ustawy:
      Faktura powinna zawierać w przypadku, o którym mowa w art. 106c – nazwę i adres
      organu egzekucyjnego lub imię i nazwisko komornika sądowego oraz jego adres, a w
      miejscu określonym dla podatnika – imię i nazwisko lub nazwę dłużnika oraz jego
      adres.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność
    nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Jednocześnie należy wskazać na brzmienie art. 43 ust. 21 ustawy, zgodnie z którym:
      Jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników
      sądowych, o których mowa w art. 18, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości
      uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia
      warunków zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od
      podatku, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki
      zastosowania zwolnień od podatku nie są spełnione.
    Tym samym, Komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy
    oraz do uwzględnienia, w trakcie sprzedaży towarów, okoliczności decydujących o jej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Odnosząc się do odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej przez Komornika należy
    wskazać, że jednym z najistotniejszych warunków umożliwiających czynnemu podatnikowi
    VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z wykonywaniem
    czynności opodatkowanych.
    Z przytoczonych wyżej regulacji prawnych wynika, że prawo do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z faktury uzależnione jest nie tylko od spełnienia warunków
    wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, ale również od niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

    Z opisu sprawy wynika, że zgodnie z art. 43 ust. 21 ustawy, Komornik uznał, że przy
    sprzedaży nieruchomości należy zastosować 23% stawkę podatku VAT.
    Zatem w okolicznościach omawianej sprawy, skoro jest Pan zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku VAT, a nabywana od Komornika wskazana wyżej Nieruchomość
    służyła Panu do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, to należy stwierdzić, że
    przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wykazanego na fakturze
    wystawionej przez Komornika. Należy, również wskazać, że skoro Komornik zgromadził w
    aktach postępowania egzekucyjnego materiał dowodowy, który nie pozwolił na ustalenie
    spełnienia przesłanek zwolnienia transakcji dostawy Nieruchomości z podatku VAT, wobec
    czego zastosował stawkę 23% podatku VAT do tej transakcji z uwzględnieniem art. 43 ust.
    21 ustawy. Należy zatem przyjąć, że faktura została wystawiona prawidłowo i nie zaistniały
    ograniczenia wynikające z art. 88 ustawy, inne niż wskazane w art. 88 ust. 4 ustawy.
    Podsumowując stwierdzić należy, że ma Pan prawo do odliczenia VAT naliczonego z
    faktury wystawionej przez Komornika dotyczącej zakupu nieruchomości opisanej we
    wniosku.
    Zauważyć należy, że faktura została wystawiona przez Komornika w sposób prawidłowy.
    Zatem w sytuacji, gdy Komornik nie skoryguje faktury dotyczącej sprzedaży nieruchomości
    będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT z ww. faktury.
    Natomiast w sytuacji gdy Komornik skoryguje ww. fakturę to powinien Pan skorygować
    podatek naliczony.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 i nr 3 uznaję za prawidłowe.
    Ponadto z wniosku wynika, że 15 października 2024 r. Dłużnik wystawił dokument
    zatytułowany jako faktura korygująca do „Korekty z 15 października 2024 r. nr 2/10/2024”,
    w którym w odniesieniu do transakcji dostawy Nieruchomości w ramach sprzedaży
    egzekucyjnej opisanej powyżej wskazał korektę w zakresie stawki podatku z 23% na
    „zwolnienie” z uwagi na art. 6 pkt 1 Ustawy o VAT („Dokument 1”). W związku z
    domniemaną przez Dłużnika zmianą kwalifikacji przedmiotu transakcji na
    przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, na Dokumencie 1, jako wynagrodzenie za
    dostawę Nieruchomości została wskazana „cena bez podatku po korekcie” w wysokości
    ceny netto Faktury pierwotnej, a podatek VAT został skorygowany do zera. W Dokumencie
    1 została zatem zmieniona cena brutto z uwagi na brak podatku VAT, cena netto nie uległa
    jednak zmianie i była taka sama jak cena netto z Faktury.
    17 stycznia 2025 r. Dłużnik wystawił kolejny dokument zatytułowany faktura korygująca do
    Dokumentu 1 (czyli dokumentu, który Dłużnik traktował jako fakturę korygującą do
    Faktury pierwotnej wystawionej przez Komornika ) („Faktura Korygująca”) w którym
    wskazał korektę Faktury w zakresie stawki podatku z 23% na „zwolnienie” z uwagi na
    brzmienie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT. W związku z domniemaną przez Dłużnika
    zmianą kwalifikacji transakcji na transakcje zwolnioną, na fakturze korygującej została
    wskazana „cena bez podatku po korekcie” (cena netto) równa „cenie z podatkiem” (cenie
    brutto) z Faktury pierwotnej, a wcześniej wykazany VAT naliczony został skorygowany na
    wartość 0,00 zł. Doszło zatem do zmiany stawki z 23% na zwolnienie przy jednoczesnym
    braku zmiany ceny brutto (wartość taka sama jak na Fakturze pierwotnej).
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy jest Pan uprawniony do odliczenia podatku
    naliczonego VAT z tytułu otrzymanej Faktury niezależnie od otrzymanych Dokumentu 1 i
    Faktury korygującej, bowiem dłużnik nie jest uprawniony do wystawienia faktury
    korygującej do faktury sprzedaży Nieruchomości wystawionej przez Komornika w
    przedstawionym stanie faktycznym.
    Aby odpowiedzieć na Pana wątpliwości w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl
    art. 106e
    ust. 1 ustawy, faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;

        2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
        3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
        4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
        z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
        5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
        6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub
        datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
        7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
        8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
        9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową
        netto);
        10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
        11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją,
        bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
        12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
        13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą
        poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
        14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
        15) kwotę należności ogółem;
        (...).
    A w przypadku faktury wystawionej przez komornika zastosowanie znajdzie powołany
    powyżej art. 106e ust. 1 pkt 20 ustawy.
    Na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury podwyższono cenę lub stwierdzono
      pomyłkę
      w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, podatnik
      wystawia fakturę korygującą.
    Przepis art. 106j ust. 2 ustawy określa, że:
      Faktura korygująca powinna zawierać:
        1) wyrazy "FAKTURA KORYGUJĄCA" albo wyraz "KOREKTA";
        2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
        3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
        a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-6,
        b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;

        4) przyczynę korekty;
        5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
        należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę
        korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych
        stawek podatku i sprzedaży zwolnionej;
        6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych
        pozycji.
    Jak już wyżej wskazano komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika −
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży
    licytacyjnej okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Podkreślić należy, że zasadą jest, iż fakturę korygującą wystawia podatnik, który sporządził
    fakturę pierwotną.
    Analiza przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz brzmienia powołanych przepisów
    prawa prowadzi do stwierdzenia, że Dłużnik nie ma prawa wystawić faktury korygującej
    do faktury sporządzonej przez Komornika.
    Zatem odpowiadając na Pana wątpliwości należy się z Panem zgodzić, że jest Pan
    uprawniony do odliczenia podatku naliczonego VAT z tytułu otrzymanej Faktury od
    Komornika niezależnie od otrzymanego Dokumentu 1 i Faktury korygującej, bowiem
    dłużnik nie jest uprawniony do wystawienia faktury korygującej do faktury sprzedaży
    Nieruchomości wystawionej przez Komornika.
    W efekcie Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informuję, że w zakresie pytania nr 3 dotyczącego kwestii, czy przysługuje Panu prawo do
    odliczenia podatku naliczonego VAT z faktury wystawionej przez Komornika w sytuacji
    gdyby po dokonaniu transakcji sprzedaży Nieruchomości Komornikowi zostały ujawnione
    okoliczności w świetle których transakcja dostawy Nieruchomości powinna korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.