Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.79.2025.1.AKS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Wydanie towarów podmiotowi podszywającemu się pod
kontrahenta stanowi dostawę towarów opodatkowaną
podatkiem od towarów i usług w kraju, zgodnie z art. 5 ust. 1
pkt 1 ustawy, którą należy potraktować jako
wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jednakże bez
możliwości opodatkowania tej dostawy stawką podatku w
wysokości 0%.
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja podatkowa
dostawa-dostawa towarów
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa
informacja-informacja podsumowująca
oszustwo
stawka
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące
-informacje podsumowujące o dokonanych
wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 2. Ewidencje-Ewidencja
sprzedaży
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 11c
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 7c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 3-art. 100-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania świadczonej czynności oraz konieczności
    wykazania jej w rejestrze VAT, deklaracji VAT oraz informacji podsumowującej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A to przedsiębiorstwo prowadzone w formie jednoosobowej działalności gospodarczej w
    branży (...). Wnioskodawca jest obywatelem polskim i podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca jest
    zarejestrowany jako czynny podatnik VAT oraz podatnik VAT UE.
    Podatnik, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, specjalizuje się w produkcji
    (...), w tym produkuje (...). (...) sprzedawane są na rynku europejskim, zarówno w Polsce jak
    i za granicą. Realizując dostawy do zagranicznych odbiorców Podatnik stosuje
    powszechnie przyjęte standardy ofertowania, w tym weryfikacji kontrahentów, organizacji
    transportu oraz regulowania należności.
    Podatnik ma zawartą umowę faktoringu pełnego w ramach, którego co do zasady ceduje
    wierzytelności na faktora. Jeśli kontrahent Podatnika w określonym terminie potwierdzi
    transakcję, to należność z tytułu dokonanej dostawy Podatnik otrzymuje od faktora, który
    następnie dochodzi wierzytelności bezpośrednio od kontrahenta Podatnika.
    W listopadzie 2024 r. Podatnik otrzymał zapytanie ofertowe z Francji na wyprodukowanie i
    dostawę (...) od nowego kontrahenta. Z treści zapytania ofertowego wynikało, że odbiorcą
    ma być duży podmiot francuski spółka B.
    Dotychczas Podatnik nie dokonywał istotnej sprzedaży do podmiotów z Francji, więc
    postrzegał realizację tego zlecenia jako szansę otwarcia nowych rynków zbytu. Podatnik
    oczekiwał, iż zlecenie może być początkiem współpracy na większą skalę, a zatem
    zaakceptował warunek, iż płatność będzie dokonana już po wysłaniu zamówionego
    towaru.
    Wnioskodawca dokonał na rzecz spółki B dostaw w dwóch transportach, co zostało
    udokumentowane fakturami wystawionymi w grudniu 2024 r. i w styczniu 2025 r. Na
    wystawionych fakturach VAT została wskazana jako nabywca spółka B, która jest czynnym
    podatnikiem VAT we Francji – adres i numer podatkowy nabywcy został przez Podatnika
    zweryfikowany w systemie VIES.
    Podatnik był odpowiedzialny za zorganizowanie transportu i poniósł koszt transportu.
    Dokumenty wystawione przez Podatnika, w tym faktury VAT i potwierdzenie odbioru
    towarów zostały podpisane przez osobę podającą się za reprezentanta B, w tym
    opatrzone pieczęcią tej spółki. Ponadto, do Podatnika wróciły dokumenty przewozowe

    CMR, na których zostały złożone podpisy osób podających się za reprezentanta B wraz z
    pieczęcią B.
    Dostawy zostały dokonane do innej lokalizacji niż siedziba B, co nie budziło podejrzeń
    Podatnika, gdyż powszechną praktyką gospodarczą jest posiadanie przez duże podmioty,
    a takim jest B wiele różnych lokalizacji, w tym magazynów w innym miejscu niż siedziba
    spółki.
    Faktury wystawione przez Podatnika były objęte umową faktoringu. W odniesieniu do
    faktur wystawionych w grudniu 2024 r. ze względu na to, że odbiorca towarów nie
    potwierdził transakcji w określonym w umowie faktoringowej terminie faktor nie
    uregulował należności na konto Podatnika, natomiast w odniesieniu do faktur
    wystawionych w styczniu 2025 r. ze względu na to, że dostawa dokumentowana tymi
    fakturami została potwierdzona w terminie faktor uregulował na konto Podatnika 90%
    należności.
    Po upływie terminu płatności za dostarczone towary Podatnik skontaktował się z firmą B
    celem otrzymania płatności. Podatnik otrzymał informację, że spółka ta nigdy nie
    zamawiała u niego żadnych (...) żadne (...) nie dotarły do magazynów tej spółki, osoby
    które przedstawiły się Podatnikowi jako przedstawiciele tej spółki nigdy w niej nie
    pracowały, a do spółki nie wpłynęły żadne dokumenty dotyczące dostawy od Podatnika.
    Jednocześnie przedstawiciele B poinformowali, że już słyszeli o oszustach podszywających
    się pod ich firmę.
    Podatnik ustalił, że miejsce dostawy towarów nie jest magazynem B, a podpisy i pieczęcie
    złożone na otrzymanych przez niego dokumentach prawdopodobnie zostały sfałszowane.
    W tej sytuacji Podatnik stwierdził, że ktoś dopuścił się wobec niego oszustwa w wyniku
    którego doszło do kradzieży towarów Podatnika.
    Wnioskodawca zgłosił to zdarzenie zarówno policji w Polsce, jak i we Francji. Podatnik
    dysponuje dokumentacją potwierdzającą fakt zgłoszenia organom ścigania podejrzenia
    popełnienia wobec niego czynu zabronionego.
    Dla Podatnika powstała wątpliwość jak, i czy w ogóle, powinien wykazać to zdarzenie w
    rejestrze VAT i deklaracji VAT. Pierwotnie ze względu na to, że nie miał żadnych podejrzeń
    odnośnie nabywcy towarów opisane zdarzenie ujął w rejestrze VAT jako
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Po ustaleniu jednak, iż doszło do wyłudzenia/kradzieży towarów, Podatnik stwierdził, że w
    istocie to zdarzenie nie było wewnątrzwspólnotową dostawą towarów i postanowił je
    usunąć z rejestru VAT.
    Konsekwentnie nie wykazał również tego zdarzenia ani w deklaracji VAT ani w informacji
    podsumowującej.

    Pytania
    1. Czy w opisanym w złożonym wniosku stanie faktycznym doszło do czynności
      podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w szczególności czy
      wystąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów?
    2. Czy Podatnik powinien wykazać opisane zdarzenie w rejestrze VAT, deklaracji VAT oraz
      informacji podsumowującej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1:
    W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie wystąpiła żadna z czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w szczególności opisane w
    stanie faktycznym zdarzenie nie stanowiło wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2:
    W ocenie Wnioskodawcy, opisane zdarzenie nie podlega wykazaniu przez Podatnika ani w
    rejestrze VAT, ani w deklaracji VAT ani w informacji podsumowującej.
    Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1:
    Swoje stanowisko Wnioskodawca wyprowadza z brzmienia poniższych przepisów ustawy
    o VAT.
    Art. 2 pkt 22 ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie
    się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
    eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Art. 5 ust. 1 ustawy o VAT: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
    1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2. eksport towarów;
    3. import towarów na terytorium kraju;
    4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Art 13 ust. 1 ustawy o VAT: Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
    kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Art 6 pkt 2 ustawy o VAT: Przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą
    być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    Ustawa o VAT zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Uwzględniając, że opisane zdarzenie polegało na wywozie
    towarów do kraju członkowskiego innego niż Polska (do Francji) należy rozważyć czy
    zdarzenie to można uznać za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z definicji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wynika wprost, że wywóz towarów
    musi być dokonany w ramach dostawy, o której mowa w art. 7 ustawy o VAT, czyli w
    ramach przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    Uwzględniając, że intencją Wnioskodawcy było przeniesienie prawa własności towarów na
    podmiot B, to niemożliwe było, żeby jednocześnie prawo do rozporządzania towarem jak
    właściciel zostało przeniesione na inny, całkowicie nieznany Wnioskodawcy podmiot.
    Niemożliwe jest bowiem w obrocie gospodarczym przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel na podmiot niezidentyfikowany przez dostawcę, a takim właśnie
    podmiotem niezidentyfikowanym (oszustem) jest podmiot, który odebrał od firmy
    transportowej towary.
    Mimo, że Wnioskodawca zamierzał dokonać dostawy na rzecz istniejącego podatnika VAT
    (co wynikało z podjętych przez Podatnika działań mających na celu weryfikację
    kontrahenta w systemie VIES), to w wyniku oszustwa dokonał dostawy na rzecz bliżej
    nieokreślonego podmiotu wbrew własnej woli. Skoro w opisanym zdarzeniu zabrakło woli
    po stronie Podatnika to stwierdzić należy że Wnioskodawca nie przeniósł na odbiorcę
    towarów w żadnym zakresie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a w
    konsekwencji odbiorca towarów dysponuje tymi towarami bezprawnie.
    Zatem przesłanki wskazane powyżej w definicji dostawy towarów (art. 7 ust. 1 ustawy o
    VAT) nie zostały spełnione. W konsekwencji w opisanym zdarzeniu faktycznym nie doszło
    do dostawy towarów opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.
    Podobne stanowisko zaprezentował przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Krakowie w wyroku z dnia 26 stycznia 2023 r. (sygn. I SA/Kr 1154/22), w którym stwierdził,
    że: „Co prawda w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nie doszło do klasycznej
    kradzieży, jednakże ekonomiczny sens oszustwa jakiemu padła Spółka pozwala na
    zastosowanie w tym przypadku przedstawionych wyżej poglądów. Spółka, na skutek
    wprowadzenia w błąd co do podmiotu będącego kupującym towar, nie przeniosła prawa

    do rozporządzania towarem na podmiot francuski, znany na rynku i wiarygodny, lecz
    wydała towar oszustowi. (...) Ponadto z punktu widzenia systemu VAT istotne jest to, by
    adresat dostawy był znany. Nie można bowiem przenieść prawa do rozporządzania
    towarem na nieustaloną osobę (podmiot), gdyż wykracza to poza sferę woli podmiotu
    wykonującego dostawę, a ponadto uniemożliwia kontrolę obrotu i rozliczeń podatkowych
    w systemie VAT. Należy również podkreślić, że nie do pomyślenia jest w demokratycznym
    państwie prawa przekonanie, że w wyniku przedmiotowej czynności przeniesiono prawo
    do rozporządzania towarem na rzecz oszusta. Zaakceptowanie tego oczywiście
    niezasadnego poglądu prowadziłoby wprost do uznania, że uprawnienie to można nabyć
    za pomocą czynu zabronionego, co jest nie do przyjęcia. Wykraczałoby to poza granice art.
    2 Konstytucji RP i godziło w pewność obrotu gospodarczego”.
    Na marginesie warto zaznaczyć, że dla oceny czy wystąpiła wewnątrzwspólnotowa
    dostawa towarów czynnikiem przesądzającym nie jest okoliczność czy dostawca otrzymał
    należność z tytułu dostawy.
    W sytuacji, gdy wierzytelność Wnioskodawcy była objęta umową faktoringową i
    Wnioskodawca otrzymał część należności od faktora, to nadal przesłanka wzajemności ze
    strony potencjalnego nabywcy towaru nie jest spełniona (dostawa do oszusta nadal
    pozostaje świadczeniem niewzajemnym).
    Podstawą ewentualnej zapłaty, którą Podatnik otrzymał w przedstawionym stanie
    faktycznym była bowiem nie transakcja dostawy towarów do określonego (znanego)
    nabywcy, ale umowa łącząca go z faktorem stanowiąca swoiste zabezpieczenie
    wierzytelności Podatnika poprzez przeniesienie ryzyka niewypłacalności jego dłużników na
    faktora.
    Ponadto, skoro w opisanym stanie faktycznym zachodzi istotne prawdopodobieństwo
    popełnienia czynu zabronionego to okoliczność ta wyłącza możliwość wykazania tego
    zdarzenia jako czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Czyn zabroniony jakim jest wyłudzenie czy kradzież nie może być przedmiotem prawnie
    skutecznej umowy, a zatem zarówno wyłudzenie, jak i kradzież już ze swojej istoty nie
    podlegają ustawie o VAT, co potwierdza brzmienie art. 6 ust. 2 ustawy o VAT.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również orzecznictwo unijne. Przykładowo w
    wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 2005 r. (C-435/03) sąd stwierdził, że:
    „kradzież towarów nie może być zakwalifikowana jako odpłatna dostawa ani też uznana za
    czynność z nią zrównaną na mocy art. 5 ust. 6 i 7 szóstej dyrektywy”.
    Reasumując, do wydania towaru przez skarżącą doszło na skutek oszustwa, a zatem nie
    doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, a towarami w
    wyniku ich wydania dysponował niezidentyfikowany podmiot, który wszedł w ich

    posiadanie w warunkach wskazujących na popełnienie przestępstwa, czyli w konsekwencji
    nie wystąpiła żadna czynność podlegająca opodatkowaniu VAT, w szczególności nie
    wystąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Uzasadnienie Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2:
    Zarejestrowany podatnik VAT zobowiązany jest do prowadzenia rejestru VAT, w którym
    wykazuje się faktury dokumentujące czynności podlegające opodatkowaniu VAT.
    Podobnie w deklaracji VAT wykazuje się czynności podlegające opodatkowaniu VAT,
    natomiast w informacji podsumowującej wykazuje się podlegające opodatkowaniu VAT
    transakcje wewnątrzwspólnotowe.
    Uwzględniając, że jak to zostało wykazane powyżej, opisane w stanie faktycznym
    zdarzenie nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT, to zdarzenie to nie
    powinno zostać wykazane ani w rejestrze VAT, ani w deklaracji VAT ani w informacji
    podsumowującej.
    W sytuacji, gdy opisane w stanie faktycznym zdarzenie zostało pierwotnie omyłkowo
    wykazane przez Podatnika jako czynność podlegająca opodatkowaniu VAT w rejestrze
    VAT, to po stwierdzeniu przez Podatnika, że zdarzenie to miało znamiona czynu
    zabronionego, a w konsekwencji nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT
    Podatnik powinien pierwotnie wykazane zdarzenie usunąć z rejestru VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
    - nieprawidłowe – w zakresie braku opodatkowania świadczonych czynności oraz braku
      konieczności wykazania ich w rejestrze VAT i deklaracji VAT,
    - prawidłowe – w zakresie braku konieczności wykazania czynności w informacji
      podsumowującej.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:

      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z definicją zawartą w ustawie, istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel. W celu przedstawienia właściwego
    rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”
    należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu
    towar prawo do postępowania z nią jak właściciel. Należy przy tym podkreślić, że chodzi
    tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie
    prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawa własności”, lecz jako własność ekonomiczną. Własność
    ekonomiczna to sytuacja, w której – z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w
    rozumieniu potocznym – należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy, np. posiadacza
    nieruchomości, której wydaniu nie towarzyszyło przeniesienie własności w formie aktu
    notarialnego. W przypadku przejścia własności ekonomicznej ma miejsce dostawa
    towarów. Przy czym, czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć
    przejście własności w sensie prawnym. Dostawa towarów nie ogranicza się więc
    wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88.
    W orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną
    dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według
    prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to
    przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z
    rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym
    orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem
    przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym
    uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc,
    że na gruncie przedmiotowego przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w
    istocie rzeczy, praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z kolei według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Z art. 6 pkt 2 ustawy wynika, że:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem
      prawnie skutecznej umowy.
    Natomiast, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:

      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem gdy następuje wywóz towarów z terytorium Polski na terytorium innego państwa
    członkowskiego Unii Europejskiej w wyniku dokonania dostawy towarów z ustalonym
    nabywcą, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do dysponowania wywożonym
    towarem jak właściciel, co do zasady, zachodzi wówczas transakcja
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy
    odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    Jednocześnie, w myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Natomiast stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan przedsiębiorstwo w formie jednoosobowej
    działalności gospodarczej w branży (...). Jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT
    oraz podatnik VAT UE.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, specjalizuje się Pan w produkcji (...), w
    tym produkuje (...). (...) sprzedawane są na rynku europejskim, zarówno w Polsce jak i za
    granicą. Realizując dostawy do zagranicznych odbiorców stosuje Pan powszechnie
    przyjęte standardy ofertowania, w tym weryfikacji kontrahentów, organizacji transportu
    oraz regulowania należności.
    Ma Pan zawartą umowę faktoringu pełnego w ramach którego, co do zasady, ceduje
    wierzytelności na faktora. Jeśli Pana kontrahent w określonym terminie potwierdzi
    transakcję, to należność z tytułu dokonanej dostawy otrzymuje Pan od faktora, który
    następnie dochodzi wierzytelności bezpośrednio od Pana kontrahenta.

    W listopadzie 2024 r. otrzymał Pan zapytanie ofertowe z Francji na wyprodukowanie i
    dostawę (...) od nowego kontrahenta. Z treści zapytania ofertowego wynikało, że odbiorcą
    ma być duży podmiot francuski spółka B.
    Dotychczas nie dokonywał Pan istotnej sprzedaży do podmiotów z Francji, więc postrzegał
    realizację tego zlecenia jako szansę otwarcia nowych rynków zbytu. Oczekiwał Pan, iż
    zlecenie może być początkiem współpracy na większą skalę, a zatem zaakceptował
    warunek, iż płatność będzie dokonana już po wysłaniu zamówionego towaru.
    Dokonał Pan na rzecz spółki B dostaw w dwóch transportach, co zostało
    udokumentowane fakturami wystawionymi w grudniu 2024 r. i w styczniu 2025 r. Na
    wystawionych fakturach VAT została wskazana jako nabywca spółka B, która jest czynnym
    podatnikiem VAT we Francji – adres i numer podatkowy nabywcy został przez Pana
    zweryfikowany w systemie VIES.
    Był Pan odpowiedzialny za zorganizowanie transportu i poniósł koszt transportu.
    Dokumenty wystawione przez Pana, w tym faktury VAT i potwierdzenie odbioru towarów
    zostały podpisane przez osobę podającą się za reprezentanta B, w tym opatrzone
    pieczęcią tej spółki. Ponadto, wróciły do Pana dokumenty przewozowe CMR, na których
    zostały złożone podpisy osób podających się za reprezentanta B wraz z pieczęcią B.
    Dostawy zostały dokonane do innej lokalizacji niż siedziba B, co nie budziło Pana
    podejrzeń, gdyż powszechną praktyką gospodarczą jest posiadanie przez duże podmioty a
    takim jest B wiele różnych lokalizacji, w tym magazynów w innym miejscu niż siedziba
    spółki.
    Faktury wystawione przez Pana były objęte umową faktoringu. W odniesieniu do faktur
    wystawionych w grudniu 2024 r. ze względu na to, że odbiorca towarów nie potwierdził
    transakcji w określonym w umowie faktoringowej terminie faktor nie uregulował
    należności na Pana konto, natomiast w odniesieniu do faktur wystawionych w styczniu
    2025 r. ze względu na to, że dostawa dokumentowana tymi fakturami została
    potwierdzona w terminie, faktor uregulował na Pana konto 90% należności.
    Po upływie terminu płatności za dostarczone towary skontaktował się Pan z firmą B celem
    otrzymania płatności. Otrzymał Pan informację, że spółka ta nigdy nie zamawiała u niego
    żadnych (...), żadne (...) nie dotarły do magazynów tej spółki, osoby które przedstawiły się
    Panu jako przedstawiciele tej spółki nigdy w niej nie pracowały, a do spółki nie wpłynęły
    żadne dokumenty dotyczące dostawy od Pana. Jednocześnie przedstawiciele B
    poinformowali, że już słyszeli o oszustach podszywających się pod ich firmę.
    Ustalił Pan, że miejsce dostawy towarów nie jest magazynem B, a podpisy i pieczęcie
    złożone na otrzymanych przez Pana dokumentach prawdopodobnie zostały sfałszowane.
    W tej sytuacji stwierdził Pan, że ktoś dopuścił się wobec Pana oszustwa w wyniku którego
    doszło do kradzieży towarów.
    Zgłosił Pan to zdarzenie zarówno policji w Polsce, jak i we Francji. Dysponuje Pan
    dokumentacją potwierdzającą fakt zgłoszenia organom ścigania podejrzenia popełnienia
    wobec Pana czynu zabronionego.
    Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy doszło do czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w szczególności czy
    wystąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa
    należy stwierdzić, że w ramach prowadzonej działalności dokonał Pan dostawy towarów,
    która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie
    miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    5 w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy.
    Z okoliczności sprawy wynika, że została zrealizowana dostawa towarów, w ramach której
    nastąpił wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego
    UE (Francja). Co prawda dostawa ta nastąpiła na rzecz innego podmiotu niż wskazuje na
    to prowadzona przez Pana korespondencja, a w konsekwencji wystawione przez Pana
    faktury. Niemniej jednak nie zmienia to faktu, że dostawa towaru miała miejsce.
    Okoliczność, że nie otrzymał Pan zapłaty za dokonaną dostawę, gdyż osoba zamawiająca

    towar podszyła się pod firmę, która zamówienia nie dokonała, nie wpływa na
    opodatkowanie samej czynności. Ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia
    opodatkowania czynności od otrzymania zapłaty. W analizowanym przypadku sama
    dostawa towarów, rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, miała miejsce, co potwierdza Pan wskazując, że dokumenty wystawione przez
    Pana, w tym faktury i potwierdzenie odbioru towarów zostały podpisane przez osobę
    podającą się za reprezentanta B. Ponadto, wróciły do Pana dokumenty przewozowe CMR.
    Zatem podmiot, który zamówił towar, uzyskał de facto możliwość korzystania z tych
    towarów tak jak właściciel. Ponadto, ujawnienie okoliczności, że najprawdopodobniej padł
    Pan ofiarą oszustwa nastąpiło po dokonaniu transakcji i po tym jak towary zostały
    przemieszczone z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Tym samym
    dokonanej transakcji nie można uznać za czynność niebędącą przedmiotem prawnie
    skutecznej umowy.
    Należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie została zrealizowana dostawa towarów, w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy na rzecz podmiotu innego niż ten, na który została
    wystawiona faktura. Przy tym, w wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz towarów na
    terytorium państwa członkowskiego UE inne niż terytorium kraju. Zatem doszło do
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Według art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      – chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    W myśl art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:

      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na
        terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy
        przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Natomiast w świetle art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego.
    Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że nie może Pan
    zastosować stawki podatku VAT w wysokości 0% względem dokonanej
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest opodatkowanie dostawy
    towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany).
    Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, co do zasady, jest
    opodatkowania stawką VAT 0%. Natomiast w państwie nabywcy dostawa podlega
    opodatkowaniu według stawki podatku obowiązującej w tym państwie. Taki sposób
    opodatkowania transakcji ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego
    podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.
    Z powołanych przepisów wynika, że aby wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    podlegała opodatkowaniu według stawki podatku VAT w wysokości 0% muszą być
    spełnione warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, tj. nabywca towarów powinien
    posiadać i podać sprzedawcy właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy,
    zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej (art. 42 ust. 1
    pkt 1 ustawy). Natomiast dostawca przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy, powinien posiadać w swojej dokumentacji
    dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały
    wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju (art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy). Jednocześnie,
    dostawca składając deklarację podatkową, w której wykazuje wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów powinien być zarejestrowany jako podatnik VAT UE (art. 42 ust. 1 pkt 3

    ustawy). Co istotne warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, muszą być spełnione
    łącznie. Spełnienie tych warunków ma zagwarantować, że nastąpił wywóz towarów z
    jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego przemieszczenie na terytorium innego
    państwa członkowskiego oraz, że czynność ta zostanie potraktowana jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i tam faktycznie opodatkowana.
    Z wniosku wynika, że dokonał Pan na rzecz spółki B dostaw w dwóch transportach, co
    zostało udokumentowane fakturami wystawionymi w grudniu 2024 r. i w styczniu 2025
    r. Na wystawionych fakturach VAT została wskazana jako nabywca spółka B, która jest
    czynnym podatnikiem VAT we Francji – adres i numer podatkowy nabywcy został przez
    Pana zweryfikowany w systemie VIES. Dokumenty wystawione przez Pana, w tym
    faktury VAT i potwierdzenie odbioru towarów zostały podpisane przez osobę podającą
    się za reprezentanta B, w tym opatrzone pieczęcią tej spółki. Ponadto, wróciły do Pana
    dokumenty przewozowe CMR, na których zostały złożone podpisy osób podających się
    za reprezentanta B wraz z pieczęcią B. Po upływie terminu płatności za dostarczone
    towary skontaktował się Pan z firmą B celem otrzymania płatności i otrzymał
    informację, że spółka ta nigdy nie zamawiała u Pana żadnych (...), żadne (...) nie dotarły
    do magazynów tej spółki, osoby które przedstawiły się Panu jako przedstawiciele tej
    spółki nigdy w niej nie pracowały, a do spółki nie wpłynęły żadne dokumenty dotyczące
    dostawy od Pana. Ustalił Pan, że miejsce dostawy towarów nie jest magazynem B, a
    podpisy i pieczęcie złożone na otrzymanych przez niego dokumentach
    prawdopodobnie zostały sfałszowane. W tej sytuacji stwierdził Pan, że ktoś dopuścił się
    wobec Pana oszustwa.
    Zatem, pomimo że w analizowanym przypadku doszło do wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, to nie można uznać, że są
    spełnione warunki uprawniające Pana do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości
    0%, wskazane w art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W analizowanym przypadku nabywca
    towarów (podmiot inny niż ten, na który wskazuje prowadzona korespondencja, a w
    konsekwencji wystawione przez Pana faktury) nie podał Panu swojego właściwego i
    ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierającego
    dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadanego mu przez
    właściwe państwo członkowskie, jak również nie można uznać, że posiada Pan dowody, że
    towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z
    terytorium kraju i dostarczone do nabywcy towarów (podmiotu innego niż ten, na który
    wskazuje prowadzona korespondencja, a w konsekwencji wystawiona przez Pana faktura)
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
    Odnosząc się do kwestii dotyczącej możliwości zastosowania stawki podatku VAT 0% w
    odniesieniu do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów udokumentowanych fakturami
    wystawionymi na rzecz firmy B, należy zatem uznać, że pomimo iż nastąpiło
    przemieszczenie towaru z Polski do innego państwa członkowskiego UE, to towar nie trafił
    do podmiotu, na rzecz którego dostawa została zafakturowana. Powyższe skutkuje
    brakiem możliwości opodatkowania tej dostawy stawką podatku VAT w wysokości 0%. W
    konsekwencji, dokonana przez Pana dostawa towarów podlega opodatkowaniu z
    zastosowaniem stawki podatku VAT właściwej dla sprzedawanych towarów.
    Podsumowując stwierdzić należy, że opisane w stanie faktycznym wydanie towarów
    podmiotowi podszywającemu się pod kontrahenta stanowi dostawę towarów
    opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w kraju, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    którą należy potraktować jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jednakże bez
    możliwości opodatkowania tej dostawy stawką podatku w wysokości 0%.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    nieprawidłowe.
    W dalszej kolejności Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy powinien Pan wykazać
    opisane zdarzenie w rejestrze VAT, deklaracji VAT oraz informacji podsumowującej.

    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    W myśl art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję
      zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie
      informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
        należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
        podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Powyższy przepis obliguje czynnych podatników podatku VAT do wykazywania
    określonych czynności w ewidencji oraz do przesyłania do urzędu skarbowego ewidencji
    prowadzonej na potrzeby podatku od towarów i usług, łącznie z deklaracją podatkową, w
    terminie do złożenia tej deklaracji, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z
    uwagi na to, że podatek od towarów i usług należy do grupy podatków powstających z
    mocy prawa, który pobierany jest w trybie tzw. samoobliczenia, dlatego też szczególnie
    istotną rolę w tym podatku odgrywają deklaracje podatkowe (plik JPK_VAT z deklaracją).
    Przy ich pomocy podatnik określa i zgłasza organowi podatkowemu (deklaruje) wysokość
    zobowiązania podatkowego. Deklaracja podatkowa (plik JPK_VAT z deklaracją) stanowi
    zatem opis zdarzeń, zaistniałych w określonym przedziale czasowym, który w efekcie ma
    doprowadzić do wykonania przez podatnika obowiązku zapłaty podatku lub zrealizowania
    swojego uprawnienia w postaci uzyskania zwrotu podatku od organu podatkowego.

    Jednocześnie wskazać należy, że każdy wywóz towarów z Polski na terytorium innego niż
    Polska państwa członkowskiego UE, który ma miejsce w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w związku z przeniesieniem na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel stanowi wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów. Każda z tych transakcji musi spełniać warunki określone w art. 42
    ustawy, aby podatnik mógł do nich zastosować stawkę VAT w wysokości 0%.
    Natomiast w przypadku, gdy transakcja nie spełnia warunków określonych w art. 42
    ustawy, umożliwiających zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie
    towarów, powinien opodatkować transakcje z zastosowaniem stawek podatku właściwych
    dla danego towaru w kraju.
    Jak wskazano wyżej, dla przedmiotowych dostaw nie można uznać, że są spełnione
    warunki uprawniające Pana do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%,
    wskazane w art. 42 ustawy. Tym samym dostawy te opodatkowane będą stawką właściwą
    dla danego towaru.
    Zatem, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy oraz powołane wyżej przepisy powinien Pan
    wykazać w deklaracji VAT (pliku JPK VAT) będące przedmiotem wniosku dostawy jako
    dostawę krajową opodatkowaną wg właściwej dla danego towaru stawki VAT.
    Odnosząc się natomiast do konieczności wykazywania tych transakcji w informacji
    podsumowującej, wskazać należy, że stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3, do
      których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od wartości
      dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na
      potrzeby podatku od wartości dodanej.
    Tym samym, jeżeli do dokonywanych przez Pana dostaw towarów nie ma zastosowania
    stawka podatku, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, to nie należy ich wykazać w
    informacji podsumowującej VAT UE. Zatem prawidłowo wskazał Pan, że opisane zdarzenie
    nie podlega wykazaniu w informacji podsumowującej.
    Podsumowując, stwierdzić należy, że powinien Pan wykazać opisane zdarzenie w rejestrze
    VAT oraz deklaracji VAT, natomiast nie podlega ono wykazaniu w informacji
    podsumowującej.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest:
    - nieprawidłowe w zakresie braku konieczności wykazania czynności w rejestrze VAT i
      deklaracji VAT,
    - prawidłowe w zakresie braku konieczności wykazania czynności w informacji
      podsumowującej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub

    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.