Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-587/10/BW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-10-14
Teza: Czy na podstawie posiadanych dokumentów Wnioskodawczyni ma prawo odliczyć w całości naliczony podatek VAT z faktury nabycia samochodu ciężarowego?
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie od podatku; odliczenia-prawo do odliczenia; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 12 lipca 2010r. (data wpływu 16 lipca 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 6 października 2010r. (data wpływu 11 października 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia w całości podatku VAT od zakupu samochodu ciężarowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 lipca 2010r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 6 października 2010r. (data wpływu 11 października 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług (m.in.) w zakresie prawa do odliczenia w całości podatku VAT od zakupu samochodu ciężarowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni w dniu 30 czerwca 2010r. zakupiła samochód ciężarowy, który będzie wykorzystywany wyłącznie na potrzeby prowadzenia jej działalności gospodarczej do wykonywania usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawczyni posiada fakturę VAT zakupu, świadectwo homologacji (kategorii pojazdu N1/samochód ciężarowy, podrodzaj AF: wielozadaniowy).

Dopuszczalna ładowność tego samochodu przekracza 500 kg. Samochód jest pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, posiada więcej niż jeden rząd siedzeń, a część pasażerska od części bagażowej oddzielona jest trwałą przegrodą. W okręgowej stacji kontroli pojazdów odmówiono wydania zaświadczenia stwierdzającego, że jest to samochód ciężarowy uzasadniając, że w przypadku samochodów wyprodukowanych w Polsce posiadających świadectwo homologacji na samochód ciężarowy oraz zarejestrowanych jako samochód ciężarowy nie wydaje się takich zaświadczeń.

Wnioskodawczyni jest małym podatnikiem oraz czynnym podatnikiem podatku VAT. Jako podatnik nie czuje się kompetentna dokonywania pomiarów między podłogą i sufitem w zakupionym samochodzie, obliczania proporcji i dokonywania innych wyliczeń. Ponieważ nie posiada odpowiednich kwalifikacji do tego typu czynności zakupiła samochód ciężarowy, będzie go używać wyłącznie do prowadzenia swojej działalności gospodarczej. Jest podatnikiem VAT i chce odpowiednio zastosować przepisy prawa podatkowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy na podstawie posiadanych dokumentów Wnioskodawczyni ma prawo odliczyć w całości naliczony podatek VAT z faktury nabycia samochodu ciężarowego?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w świetle orzeczenia ETS w sprawie spółki MAGOORA z grudnia 2008r. oraz wyjaśnień Ministerstwa Finansów można odliczyć podatek VAT naliczony w całości od zakupu tego samochodu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach zauważa, że w ww. piśmie z dnia 6 października 2010r. Wnioskodawczyni zmodyfikowała własne stanowisko w porównaniu do treści zawartej we wniosku o interpretację indywidualną z dnia 12 lipca 2010r. Ponieważ ww. pismo z dnia 6 października 2010r. stanowi uzupełnienie ww. wniosku z dnia 12 lipca 2010r. przyjęto, że stanowisko Wnioskodawczyni w nim przedstawione jest ostateczne i w tej wersji zostało ono przywołane powyżej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Natomiast na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy dotyczącej podatku od towarów i usług, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku dotyczące samochodów zawarte były w art. 25 ust. 1 pkt 2, który posiadał treść: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika”.

Podstawowym aktem, w prawie unijnym, określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od dnia 1 stycznia 2007r. jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.), a wcześniej VI Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku – 77/388/EWG (Dz. Urz. WE L Nr 145, str. 1 ze zm.).

Zgodnie z art. 17 (6) VI Dyrektywy (oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy) podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw. Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Tym samym omawiany przepis art. 17 (6) VI Dyrektywy formułuje zasadę „stand still” (klauzula stałości), przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy.

Z uwagi na cel przepisu art. 17 (6) VI Dyrektywy pojęcie „prawo krajowe” odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy. Klauzula „stand still” nie ma bowiem na celu umożliwienie nowym państwom członkowskim dokonania zmian swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy.

W tym kontekście uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym w dniu akcesji Polski do struktur Unii Europejskiej i wprowadzenie przepisów nowych, zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy. Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy krajowe nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku.

W podobny sposób do opisanej kwestii odniósł się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07. Należy przy tym zaznaczyć, że ze względu na zbieżność w tym względzie regulacji Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej z regulacją VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r., uwagi powyższe odnoszą się również do treści art. 176 tego aktu prawnego.

Analiza przytoczonych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodów, obowiązujące w Polsce po dniu akcesji do Unii Europejskiej, rozszerzają zakres wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa. W art. 86 ust. 3 ustawy o VAT pojawiło się bowiem pojęcie pojazd samochodowy, którym może być m.in. samochód osobowy, samochód ciężarowy jak i motocykl, jak również wprowadzono ograniczenie dotyczące dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu samochodowego.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego Wnioskodawczyni, będąc czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, w dniu 30 czerwca 2010r, dla potrzeb wykonywanej działalności gospodarczej, nabyła samochód ciężarowy.

Dopuszczalna ładowność tego samochodu przekracza 500 kg. Samochód jest pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, posiada więcej niż jeden rząd siedzeń, a część pasażerska od części bagażowej oddzielona jest trwałą przegrodą.

Wnioskodawczyni posiada fakturę VAT zakupu, świadectwo homologacji (kategorii pojazdu N1/samochód ciężarowy, podrodzaj AF: wielozadaniowy).

Przedmiotowy samochód będzie wykorzystywany wyłącznie w jej działalności gospodarczej do wykonywania usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze przepisy prawa wspólnotowego i krajowego oraz powołany wyżej wyrok ETS z dnia 22 grudnia 2008r. w sprawie C-414/07, przy ocenie prawa do odliczenia podatku naliczonego od nabycia przedmiotowego samochodu, Wnioskodawczyni winna kierować się przepisami podatku od towarów i usług obowiązującymi przed dniem 1 maja 2004r.

W świetle przepisów ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, obowiązujących do dnia 30 kwietnia 2004r., w odniesieniu do przedstawionej w przedmiotowym wniosku sytuacji, Wnioskodawczyni przysługiwałoby prawo do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego od nabytego samochodu ciężarowego, o którym mowa we wniosku, bowiem ograniczenie wynikające z art. 25 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nie ma tu zastosowania. A jedynym ograniczeniem byłby warunek aby to nabycie związane było z opodatkowaną działalnością Wnioskodawczyni.

Uwzględniając zatem stan faktyczny na tle przywołanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, iż Wnioskodawczyni przysługuje prawo do obniżenia podatku VAT w całości przy zakupie ww. samochodu ciężarowego o dopuszczalnej ładowności powyżej 500 kg oraz masie całkowitej tego pojazdu nieprzekracajacej 3,5 tony, o ile faktycznie ww. samochód wykorzystywany jest wyłącznie do opodatkowanej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach informuje, że poruszona w przedmiotowym wniosku kwestia dotycząca prawa do odliczenia podatku VAT od zakupu paliwa (benzyny) do opisanego we wniosku samochodu ciężarowego będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.