Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.360.2017.1.MP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-12-29
Teza: Skutki podatkowe odpłatnego zbycia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów na terenie rodzinnego ogrodu działkowego.
Słowa kluczowe: działki; urządzenie; wynagrodzenia; zbycie-odpłatne zbycie; zbycie-zbycie rzeczy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 6 listopada 2017 r. (data wpływu 10 listopada 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów na terenie rodzinnego ogrodu działkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 listopada 2017 r. wpłynął do Organu podatkowego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych odpłatnego zbycia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów na terenie rodzinnego ogrodu działkowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca w kwietniu 1998 r. nabył działkę w rodzinnych ogrodach działkowych (dalej: ROD). Zgodnie z uchwałą z dnia 1 kwietnia 2017 r., Wnioskodawca został przyjęty jako członek ROD i przydzielono Mu działkę. Od 1998 r. użytkował działkę, dokonał z własnych środków finansowych remontu altanki, wykonał alejki, kompostownik i nasadzenia w postaci licznych drzew owocowych, krzewów owocowych i bylin ozdobnych.

W dniu 24 maja 2017 r., zgodnie z art. 41 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, Wnioskodawca zawarł umowę o przeniesieniu praw i obowiązków wynikających z prawa do działki na rzecz pełnoletniej osoby fizycznej wraz z określeniem warunków zapłaty i wysokości wynagrodzenia za znajdujące się na działce nasadzenia, urządzenia (kosiarki, sprzęt ogrodniczy, itp.) i obiekty (altanka, pergola, itp.) Zgodnie z treścią umowy wszelkie nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się na działce stanowiły własność Wnioskodawcy, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, co jest zgodne z obowiązującym prawem. Na podstawie ww. umowy Wnioskodawca przeniósł na rzecz nabywcy prawa i obowiązki wynikające z prawa do działki oraz własność znajdujących się na działce nasadzeń i obiektów. Nabywca zapłacił Wnioskodawcy wynagrodzenie z tytułu przeniesienia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów, o których mowa w umowie. Wnioskodawca podkreśla, że przeniesienie praw do działki miało charakter nieodpłatny, gdyż grunt nie jest Jego własnością i jedynie ROD dysponuje gruntem, a zgodnie z treścią umowy wynagrodzenie dotyczyło wyłącznie przeniesienia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów, których nabycie i wykonanie nastąpiło ponad pół roku przed sprzedażą, a ostatnie inwestycje poczynione na działce miały miejsce latem 2016 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wymienione w umowie przeniesienie własności nasadzeń, urządzeń i obiektów kwalifikuje się jako odpłatne zbycie innych rzeczy na podstawie art. 10 ust. pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym i jest nieopodatkowane podatkiem dochodowym oraz nie podlega wykazaniu w rozliczeniu rocznym?

Zdaniem Wnioskodawcy, wymienione w umowie przeniesienie własności nasadzeń, urządzeń i obiektów kwalifikuje się jako odpłatne zbycie innych rzeczy, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym i jest nieopodatkowane podatkiem dochodowym oraz nie podlega wykazaniu w zeznaniu rocznym.

Zgodnie z treścią umowy Wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie wyłącznie z tytułu przeniesienia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów znajdujących się na działce, a przeniesienie prawa do działki było nieodpłatne. Zgodnie z ustawą o rodzinnych ogrodach działkowych grunty wchodzące w skład rodzinnego ogrodu działkowego nie stanowią własności Wnioskodawcy.

Przepis art. 30 ust. 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych stanowi wyjątek od ogólnej reguły zawartej w art. 48 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali, ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych ma pierwszeństwo przed zastosowaniem przepisów Kodeksu cywilnego. Zatem zgodnie z tym, jako działkowiec Wnioskodawca jest właścicielem rzeczy znajdujących się na terenie ogrodu działkowego.

Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 42 ust. 1 i ust. 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, w razie wygaśnięcia prawa do działki, działkowcowi przysługuje wynagrodzenie za znajdujące się na działce nasadzenia, urządzenia i obiekty stanowiące Jego własność. W razie przeniesienia praw do działki warunki zapłaty i wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, określa umowa, o której mowa w art. 41 ust. 1.

Ponadto, zgodnie z art. 45 Kodeksu cywilnego, rzeczami są tylko przedmioty materialne. W rezultacie, rzeczami w rozumieniu prawa cywilnego są materialne części przyrody w stanie pierwotnym lub przetworzonym, na tyle wyodrębnione (w sposób naturalny lub sztuczny), że w stosunkach społeczno-gospodarczych mogą być traktowane jako dobra samoistne. Ustawodawca wyraźnie rozgraniczył prawo do działki i jego charakter od prawa własności nasadzeń, obiektów i urządzeń wykonanych lub nabytych ze środków finansowych działkowca.

Omawiane nasadzenia, obiekty i urządzenia spełniają definicję rzeczy zawartą w przepisie art. 45 Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z interpretacjami Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2017 r., Nr 0115-KDIT2-3.4011.42.2017.2.KP, Nr 0115-KDIT2-3.4011.43.2017.1.KP, oraz z dnia 1 września 2017 r., Nr 0114-KDIP3-1.4011.245.2017.1.IF, z dnia 11 sierpnia 2017 r., Nr 2461-IBPB-2-2.4511.126.2017.3.BF, z dnia 12 września 2017 r., Nr ITPB4/4511-46/16/17-S/MK, obejmujących swoim zakresem ten sam stan faktyczny, Wnioskodawca uważa swoje stanowisko za prawidłowe.

Wnioskodawca wskazuje, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 526/16, jest stwierdzenie: „wynagrodzenie ze sprzedaży nasadzeń, urządzeń i obiektów znajdujących się na działce, wykonanych lub nabytych ze środków finansowych działkowca, winno być zakwalifikowane jako przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) updof”, potwierdzające Jego stanowisko.

Zatem, w świetle przytoczonych przepisów Wnioskodawca uważa, że wynagrodzenie ze sprzedaży nasadzeń, obiektów i urządzeń pozostawionych na działce wchodzącej w skład rodzinnego ogrodu działkowego, powinno być klasyfikowane na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, odpłatne zbycie ww. nasadzeń, obiektów i urządzeń, dokonane po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca w którym nastąpiło ich nabycie, nie skutkuje powstaniem przychodu po stronie Wnioskodawcy i nie podlega rozliczeniu w deklaracji rocznej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy,

\-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)˗c) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w kwietniu 1998 r. Wnioskodawca nabył działkę znajdującą się na terenie rodzinnych ogrodów działkowych (dalej: ROD). Zgodnie z uchwałą z dnia 1 kwietnia 2017 r., Wnioskodawca został przyjęty jako członek ROD i przydzielono Mu działkę. Od 1998 r. użytkował działkę, dokonał z własnych środków finansowych remontu altanki, wykonał alejki, kompostownik i nasadzenia w postaci licznych drzew owocowych, krzewów owocowych i bylin ozdobnych. W dniu 24 maja 2017 r., zgodnie z art. 41 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, Wnioskodawca zawarł umowę o przeniesieniu praw i obowiązków wynikających z prawa do działki na rzecz pełnoletniej osoby fizycznej wraz z określeniem warunków zapłaty i wysokości wynagrodzenia za znajdujące się na działce nasadzenia, urządzenia (np. kosiarki, sprzęt ogrodniczy) i obiekty (np. altanka). Zgodnie z treścią tej umowy, wszelkie nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się nadziałce stanowiły własność Wnioskodawcy, zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Na podstawie ww. umowy Wnioskodawca przeniósł na rzecz nabywcy prawa i obowiązki wynikające z prawa do działki oraz własność znajdujących się na działce nasadzeń i obiektów. Nabywca zapłacił Wnioskodawcy wynagrodzenie z tytułu przeniesienia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów, o których mowa w umowie. Natomiast, przeniesienie praw do działki miało charakter nieodpłatny, gdyż grunt nie jest własnością Wnioskodawcy. Zgodnie z treścią ww. umowy, wynagrodzenie dotyczyło wyłącznie przeniesienia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów, których nabycie i wykonanie nastąpiło ponad pół roku przed sprzedażą, tj. ostatnie inwestycje poczynione na działce miały miejsce latem 2016 r.

Należy wskazać, że do dnia 18 stycznia 2014 r. obowiązywały przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419, z późn. zm.), zaś z dniem 19 stycznia 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 40, z późn. zm.).

W myśl art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, rodzinne ogrody działkowe zakładane są na gruntach stanowiących własność Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz Polskiego Związku Działkowców.

Jak stanowi art. 14 ust. 1 ww. ustawy, Polski Związek Działkowców ustanawia w drodze uchwały na rzecz swojego członka bezpłatne i bezterminowe prawo używania działki i pobierania z niej pożytków (użytkowanie działki).

Zgodnie z art. 14 ust. 2 ww. ustawy, na wniosek osoby wymienionej w ust. 1, Polski Związek Działkowców ustanawia na jej rzecz prawo użytkowania działki – w rozumieniu Kodeksu cywilnego – w drodze umowy cywilnoprawnej zawartej w formie aktu notarialnego, jeżeli grunty wchodzące w skład rodzinnego ogrodu działkowego znajdują się w użytkowaniu wieczystym Polskiego Związku Działkowców lub stanowią jego własność.

Natomiast, z dniem 19 stycznia 2014 r. prawo używania działki i pobierania z niej pożytków (użytkowanie działki) ustanowione na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, przekształca się – w myśl art. 66 pkt 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych – w prawo do działki w rozumieniu tej ustawy, ustanawiane w drodze umowy dzierżawy działkowej.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, ustanowienie prawa do działki następuje na podstawie umowy dzierżawy działkowej.

Umowa, o której mowa w ust. 1, zawierana jest pomiędzy stowarzyszeniem ogrodowym a pełnoletnią osobą fizyczną. Umowa może być również zawarta z małżonkiem działkowca, jeżeli żąda ustanowienia prawa do działki wspólnie ze swoim współmałżonkiem. Umowa nie może być zawarta w celu ustanowienia prawa do więcej niż jednej działki (art. 27 ust. 2 ww. ustawy).

Przez umowę dzierżawy działkowej stowarzyszenie ogrodowe zobowiązuje się, w myśl art. 28 ust. 1 obowiązującej ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, oddać działkowcowi działkę na czas nieoznaczony do używania i pobierania z niej pożytków, a działkowiec zobowiązuje się używać działkę zgodnie z jej przeznaczeniem, przestrzegać regulaminu oraz uiszczać opłaty ogrodowe.

Umowa, o której mowa w ust. 1:

*   może określać wysokość czynszu albo sposób ustalenia wysokości czynszu oraz termin jego płatności, wyłącznie w przypadku gdy stowarzyszenie ogrodowe jest zobowiązane do uiszczania na rzecz właściciela gruntu opłat z tytułu użytkowania albo użytkowania wieczystego nieruchomości zajmowanej przez ROD (art. 28 ust. 2 ww. ustawy),

*   jest zawierana w formie pisemnej pod rygorem nieważności (art. 28 ust. 3 ww. ustawy).

Stosownie do treści art. 28 ust. 4-6 przytoczonej ustawy, na wniosek działkowca, dzierżawa działkowa podlega ujawnieniu w księdze wieczystej, przy czym do tego typu dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeku cywilny dotyczące dzierżawy, zaś do jej ochrony odpowiednio przepisy o ochronie własności.

Ponadto, jak stanowi art. 30 ust. 1 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, działkowiec ma prawo zagospodarować działkę i wyposażyć ją w odpowiednie obiekty i urządzenia zgodnie z przepisami ustawy oraz regulaminem. Z kolei nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się na działce, wykonane lub nabyte ze środków finansowych działkowca, stanowią jego własność (art. 30 ust. 2 ww. ustawy).

Analiza przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych prowadzi do wniosku, że pod pojęciem obiektów i urządzeń, o których mowa w tym przepisie, rozumieć należy tylko takie obiekty i urządzenia, które wzniesione zostały na działce zgodnie z postanowieniami ustawy i regulaminu, a dzięki którym, wykonanie prawa dzierżawy działkowej staje się możliwe (tzn. takie, które pozwalają na korzystanie z działki zgodnie z jej przeznaczeniem). Mogą być to więc altana oraz budynki gospodarcze, a także ogrodzenia i urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne, które – zgodnie z odrębnymi przepisami – nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Pod pojęciem tym nie mogą się więc zawierać inne składniki majątkowe znajdujące się na działce, takie jak wyposażenie altan ogrodowych, np. meble, sprzęt kuchenny, czy też sprzęt i narzędzia ogrodnicze wykorzystywany do prac. Przedmioty te, nie są związane z faktem posiadania prawa dzierżawy działkowej, a jedynie z faktycznym korzystaniem z działki. Za nasadzenia z kolei, uznać należy wszelkie rośliny posadzone przez działkowca lub nabyte przez niego wraz z prawem do działki.

Nowe zasady zbywania praw do działki zostały ustanowione w art. 41 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Działkowiec, w drodze umowy, może przenieść prawa i obowiązki wynikające z prawa do działki na rzecz pełnoletniej osoby fizycznej (przeniesienie praw do działki). Umowę zawiera się w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi (ust. 1), przy czym skuteczność przeniesienia praw do działki zależy od zatwierdzenia przez stowarzyszenie ogrodowe (ust. 2).

W myśl art. 42 ust. 2 ww. ustawy, w razie przeniesienia praw do działki warunki zapłaty i wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, określa umowa, o której mowa w art. 41 ust. 1.

Natomiast, w odniesieniu do odpłatnego zbycia rzeczy ruchomych tj. altany, nasadzeń i urządzeń, podkreślić należy, że z uwagi na brak definicji pojęcia „nieruchomości” i „rzeczy” w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy odwołać się do odpowiednich przepisów prawa cywilnego.

Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, z późn. zm.), rzeczami w rozumieniu Kodeksu są tylko przedmioty materialne. W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

W przypadku nieruchomości budynkowej istotą wyróżnienia jej jako nieruchomości jest spełnienie przesłanek bycia rzeczą (art. 45 Kodeksu cywilnego) i posiadanie cech budynku jako konstrukcji trwale związanej z gruntem, który ponadto może stanowić odrębny od gruntu przedmiot własności, co musi mieć oparcie w przepisie szczególnym.

Zawartą w art. 45 Kodeksu cywilnego legalną definicję rzeczy, w literaturze powszechnie akceptuje się w ten sposób, że przedmiotami materialnymi są takie części przyrody, w stanie pierwotnym lub przetworzonym, które są na tyle wyodrębnione spośród innych (naturalnie lub sztucznie) w sposób umożliwiający ich traktowanie w stosunkach społecznych i gospodarczych jako dobra samoistne. Na pojęcie „rzeczy” składają się więc dwie cechy o charakterze konstytutywnym: materialny ich charakter i wyodrębnienie z przyrody, czyli muszą mieć samoistny byt materialny. Stąd też, rzeczami są wyłącznie materialne części przyrody, przy czym nie ma znaczenia ich wartość materialna, chodzi tu o materialną postać.

Omawiane nasadzenia, obiekty i urządzenia spełniają definicję rzeczy zawartą w art. 45 Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 47 § 1-3 Kodeksu cywilnego, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania (art. 48 Kodeksu cywilnego). Zgodnie z zasadą prawa superficies solo cedit (to co jest na powierzchni przypada gruntowi) odnoszącą się do związania własności budynku wzniesionego na gruncie z własnością tego gruntu, częścią składową gruntu są wszystkie rzeczy trwale złączone z tą nieruchomością.

Wyjątek od ogólnej reguły zawartej w art. 48 Kodeksu cywilnego stanowi przepis art. 30 ust. 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, zgodnie z którym nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się na działce, wykonane lub nabyte ze środków finansowych działkowca, stanowią jego własność.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa oraz opisany we wniosku stan faktyczny stwierdzić należy, że wynagrodzenie ze sprzedaży nasadzeń, urządzeń i obiektów (altanki) posadowionych na działce wchodzącej w skład rodzinnych ogrodów działkowych, należy klasyfikować, jako przychód z odpłatnego zbycia rzeczy na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego z tytułu ww. odpłatnego zbycia własności nasadzeń, urządzeń i obiektów (altanka), ponieważ od końca miesiąca, w którym nastąpiło ich nabycie, do daty sprzedaży w dniu 24 maja 2017 r., upłynął okres czasu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, ww. odpłatne zbycie nie podlega w ogóle opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jak również nie podlega wykazaniu w zeznaniu rocznym.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Tutejszy Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) jest sam przepis prawa. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.