Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.260.2020.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-05-27
Teza: Czy Wnioskodawca 1 będzie uprawniony do uznania jako koszty uzyskania przychodów zakupów od Wnioskodawcy 2 pasz wykorzystywanych do własnej działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej oraz zakupu usług od Wnioskodawcy 2, natomiast Wnioskodawca 2 będzie zobowiązany do rozpoznania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym z tytułu tej sprzedaży?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; małżeństwo; przychód; sprzedaż; towar-towar handlowy; transakcja; wspólność-wspólność ustawowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Zainteresowanych przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 18 marca 2020 r. (data wpływu 24 marca 2020 r.) – uzupełnionym pismem z dnia 7 maja 2020 r. (data wpływu – 13 maja 2020 r.) – o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji podatkowej transakcji pomiędzy małżonkami – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 marca 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kwalifikacji podatkowej transakcji pomiędzy małżonkami.

W uzupełnieniu wniosku złożonym przez:

1.  Zainteresowanego będącego stroną postępowania: …
2.  Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania: …

przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca 1 jest podatnikiem VAT czynnym z tytułu prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej. Nie posiada poza Polską innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej. Jest rezydentem polskim podlegających opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Polsce.

Pozostaje on w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustawowy ustrój wspólności małżeńskiej. Jako rolnik prowadzący działy specjalne produkcji rolnej wpisany jest do rejestru REGON. Wnioskodawca 1 opodatkowuje dochody z tytułu prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej podatkiem liniowym 19%.

Prowadzone przez Wnioskodawcę 1 działy specjalne produkcji rolnej obejmują chów drobiu żywego kurcząt brojlerów. Na chwilę obecną Wnioskodawca 1 zatrudnia 10 osób. Na potrzeby prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej produkuje on własną paszę. Pasze te produkowane są na bazie surowców kupowanych od rolników i firm handlowych i są to zboża, śruta sojowa, oleje, premixy witaminowo-mikroelementowe. Pasza jest rozprowadzana do kurników systemem transportu wewnętrznego. W związku z produkcją ww. pasz wykonuje on następujące czynności: odbiór jakościowy i ilościowy surowców, wstępne oczyszczenie, rozdrabnianie jeżeli to konieczne, naważanie komputerowe i dozowanie surowców i niezbędnych dodatków paszowych w zależności od receptury, mieszanie i składowanie w silosach ekspedycyjnych gotowej paszy. Prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej jako rolnik wpisany do rejestru REGON i nieprowadzący działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o przedsiębiorcach i tym samym nie będąc wpisany do bazy CEiDG nie może on sprzedawać wyprodukowanej paszy, gdyż czynność ta wykracza poza działy specjalne produkcji rolnej.

Wnioskodawca 2 jest małżonką RW. Prowadzi ona pozarolniczą działalność gospodarczą od 3 stycznia 2018 r. Według wpisu do CEiDG głównym przedmiotem tej działalności jest sprzedaż hurtowa zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt. Wnioskodawca 2 jest czynnym podatnikiem VAT, nie posiada poza Polską innych miejsc wykonywania działalności gospodarczej oraz jest rezydentem polskim i podlega opodatkowaniu od całości osiąganych dochodów w Polsce, według zasad określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę 2 działalności gospodarczej planowane jest dodatkowo m.in. uruchomienie produkcji pasz. Produkcja pasz odbywać się będzie z wykorzystaniem infrastruktury wykorzystywanej dotychczas przez Wnioskodawcę 1. Odbiorcą pasz (wyprodukowanych oraz nabytych w celach handlowych) byłby Wnioskodawca 1 oraz docelowo podmioty trzecie. Wnioskodawca 1 zaprzestałby produkcji pasz na własne potrzeby. Ponadto Wnioskodawca 2 zamierza świadczyć w ramach prowadzonej działalności na rzecz Wnioskodawcy 1 usługi koparką. W związku z planowaną przez Wnioskodawcę 2 działalnością gospodarczą zostaną zatrudnione osoby. Nie jest wykluczone, że 2 lub 3 osoby zatrudnione dotychczas u Wnioskodawcy 1, które znają technologie produkcji pasz, zostaną zwolnione przez Wnioskodawcę 1 i mogą być zatrudnione przez Wnioskodawcę 2.

Pomiędzy małżonkami będą wykonywane dwa rodzaje transakcji:

1.  sprzedaż przez Wnioskodawcę 2 na rzecz Wnioskodawcy 1 pasz wyprodukowanych przez Wnioskodawcę 2 lub nabytych od innych podmiotów;
2.  świadczenie usług koparką przez Wnioskodawcę 2 na rzecz Wnioskodawcy 1.

Wnioskodawca 2 osiągać będzie zatem w ramach wykonywania pozarolniczej działalności gospodarczej przychody ze zbycia pasz, w tym do Wnioskodawcy 1 (małżonka), a także świadczyć będzie usługi koparką na rzecz Wnioskodawcy 1. Transakcje dokonywane będą według cen rynkowych.

Wnioskodawca 1 nabywać będzie te pasze oraz usługi od Wnioskodawcy 2 na potrzeby związane z prowadzonymi przez siebie działami specjalnymi produkcji rolnej. Wydatki te są niezbędne dla zachowania oraz zabezpieczenia źródła przychodów oraz przyczynią się do osiągnięcia przychodów przez Wnioskodawcę 1. Pasze te zostaną wykorzystane do karmienia drobiu żywego kurcząt brojlerów, które to następnie będą sprzedawane. Usługi koparką natomiast zostaną wykorzystane na potrzeby związane z ogólnym funkcjonowaniem fermy drobiu. Poniesienie tych kosztów ma wpływ na fakt oraz wielkość osiąganego przez Wnioskodawcę 1 przychodu. Gdyby Wnioskodawca 1 nie nabył pasz oraz usług koparką od Wnioskodawcy 2 to musiałby je nabyć od innych podmiotów lub zatrudnić osoby aby wykonali usługi i wyprodukowali pasze, a także nabyć specjalistyczne urządzenia.

Transakcje pomiędzy firmami małżonków odbywać się będą z zachowaniem cen rynkowych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca 1 będzie uprawniony do uznania jako koszty uzyskania przychodów zakupów od Wnioskodawcy 2 pasz wykorzystywanych do własnej działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej oraz zakupu usług od Wnioskodawcy 2, natomiast Wnioskodawca 2 będzie zobowiązany do rozpoznania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym z tytułu tej sprzedaży?

Zdaniem Zainteresowanych – w zakresie pytania 1 – Wnioskodawca 1 będzie uprawniony do uznania jako koszty uzyskania przychodów zakupów od Wnioskodawcy 2 pasz oraz zakupu usług wykorzystywanych do własnej działalności w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej. Wnioskodawca 2 będzie zobowiązany do rozpoznania z tytułu ww. czynności przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

W przypadku źródła przychodów, jakim są działy specjalne produkcji rolnej należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzonymi działami, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła, należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

W przypadku, gdy każdy z małżonków prowadzi odrębną działalność gospodarczą i w jej ramach dokonuje transakcji z firmą małżonka, to mamy do czynienia z dwoma odrębnymi podmiotami gospodarczymi; każdy z małżonków jako odrębny przedsiębiorca będzie prowadził transakcje z drugim małżonkiem i wystawiał z tego tytułu faktury.

Stanowisko takie jest zgodne z interpretacją wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 16 października 2018 r. sygn. 0114-KDIP3-1.4011.450.2018.1.EC oraz w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sygn. IPPB1/415-101/12-2/JB.

W ostatniej wskazanej interpretacji czytamy: „Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wprowadzają ograniczenia w zakresie możliwości zawierania transakcji sprzedaży towarów handlowych, materiałów do produkcji oraz wyrobów gotowych między małżonkami prowadzącymi odrębne pozarolnicze działalności gospodarcze. Transakcje te bowiem następują w oparciu o stosunek prawny łączący dwa odrębne podmioty gospodarcze, a nie małżonków jako osoby fizyczne”.

Natomiast z interpretacji z dnia 16 października 2018 r. sygn. 0114-KDIP3-1.4011.450.2018.1.EC wynika, cyt. „Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego oraz obowiązujące uregulowania prawne stwierdzić należy, że w sytuacji gdy Wnioskodawca oraz Jego żona będą prowadzić odrębnie działalności gospodarcze, zaś żona w ramach prowadzonej działalności będzie świadczyła usługi na rzecz działalności gospodarczej Wnioskodawcy, to tych usług nie należy kwalifikować jako pracy własnej małżonka, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Są to bowiem usługi świadczone przez odrębny podmiot gospodarczy – odrębnego przedsiębiorcę. W takiej sytuacji wartość usługi świadczonej przez firmę małżonka na rzecz firmy prowadzonej przez Wnioskodawcę będzie mogła stanowić dla Niego koszty uzyskania przychodów, pomniejszające osiągnięty z działalności gospodarczej przychód, jeśli wydatek zostanie rzeczywiście poniesiony i będzie spełniał przesłanki wskazane w przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy”.

Tym samy należy uznać, że Wnioskodawca 1 będzie mógł uznać za koszty uzyskania przychodów wydatki związane z nabyciem paszy produkowanej przez Wnioskodawcę 2, paszy sprzedawanej w celach handlowych a także z tytułu świadczenia usług na jego rzecz.

Odnosząc się natomiast do konieczności rozpoznania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży paszy własnej produkcji na rzecz Wnioskodawcy 1 wskazać należy, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Skoro każdy z małżonków prowadzi odrębne od siebie działalności gospodarcze stając się odrębnymi podmiotami, to sprzedaż przez Wnioskodawcę 2 produktów oraz towarów a także świadczenie usług należy zakwalifikować jako dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, a uzyskiwane dochody jako otrzymane w ramach źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Zainteresowanych w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Zainteresowanych.

Końcowo podkreślić należy, że przywoływane przez Zainteresowanych interpretacje indywidualne stanowią rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do niech się odnoszą. W konsekwencji, nie mogą być źródłem praw i obowiązków w innych sprawach. Co więcej, nie są one rozbieżne ze stanowiskiem zaprezentowanym w niniejszej interpretacji indywidualnej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Zainteresowanych i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Zainteresowanych w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.