Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.543.2025.2.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-23
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: Wielka Brytania
rezydencja-rezydencja podatkowa
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 25 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 8 lipca 2025 r. (wpływ 8 lipca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Zwróciła się Pani z prośbą o pomoc w ocenie Pani rezydentury, która mogłaby mieć wpływ
    na podwójne rozliczanie się w Polsce z dochodu, który otrzymuje Pani od pracodawcy z
    Wielkiej Brytanii.
    Od 21 lat mieszka Pani i pracuje w Wielkiej Brytanii, gdzie również posiada Pani
    mieszkanie, za które jest Pani zobowiązana spłacać kredyt mieszkaniowy przez kolejne 21
    lat. W Wielkiej Brytanii również posiada Pani samochód i inne zobowiązania finansowe. W
    tym również kraju posiada Pani wszystkie kontakty związane z życiem osobistym.
    Jeśli chodzi o Polskę tutaj również posiada Pani mieszkanie, na którym nie ma Pani
    zobowiązania kredytowego. Na to mieszkanie ma Pani podpisaną umowę użyczenia z
    siostrą, z której nie pobiera Pani materialnego zarobku. Jedyny dochód, który Pani
    otrzymuje, jest za wynajem garażu (250 zł miesięcznie), za który opłaca Pani 8,5% podatku
    miesięcznie. Dochód z garażu w 100% jest przeznaczony na pomoc w kosztach związanych
    z opieką nad bardzo chorą mamą.
    Niestety w ostatnich latach zdrowie rodziców się bardzo pogorszyło (po ciężkim przejściu
    C0VIDA), co spowodowało, że przebywała Pani na terenie Polski dłużej niż normalnie, ale
    nie więcej niż 182 dni w roku. Jako rezultat ciężkiej choroby straciła Pani tatę w sierpniu
    2022 i pozostała Pani chora mama, która wymaga 24 godzinnej opieki. Opieka polega na
    myciu, zmianie pampersów, gotowaniu, praniu, podnoszeniu z łóżka, wózka inwalidzkiego,
    kładzeniu do spania, sprzątaniu, gotowaniu itp. Opiekę nad mamą próbuje Pani zapewnić
    z siostrą, ale ze względu na intensywność wymaganej opieki (która wymaga dwóch osób
    na co dzień) próbuje Pani wesprzeć siostrę jak tylko może i przebywa Pani w Polsce tak
    często, jak sytuacja Pani na to pozwala. Przez ostatnie 2 lata było to 290 dni, czyli 145 dni
    na rok.
    Jest Pani świadoma, że pomimo że jest Pani Polką, ma Pani limit czasowy, który nie
    pozwala na pobyt/pracę powyżej 182 dni bez obowiązku opłacenia podwójnych podatków
    za dochód, który otrzymuje Pani z Wielkiej Brytanii, jeśli przekroczyłaby Pani ten limit.
    W trakcie pobytu w Polsce nie jest Pani zatrudniona przez żadnego pracodawcę w Polsce,
    w trakcie tego pobytu koncentruje Pani uwagę wyłącznie nad opieką nad bardzo chorą
    mamą i obowiązkami związanymi z zatrudnieniem na pełen etat dla pracodawcy w
    Wielkiej Brytanii, co czasami jest bardzo trudne ze względu na intensywność opieki nad
    mamą.
    Została Pani uświadomiona przez Urząd Skarbowy (telefonicznie), że rożne czynniki
    wpływają na potwierdzenie rezydentury i obowiązku płacenia podwójnych podatków, np.
    długość pobytu nie jest determinującym czynnikiem, ale interes życiowy danej osoby.
    W Polsce, poza mamą i siostrą, nie posiada Pani własnej rodziny (męża i dzieci), które
    mogłyby wpłynąć na Pani status rezydencki. Również przez fakt, że mieszka Pani w Anglii –
    21 lat, znajomości koleżeńskie wygasły i ze względu na bardzo limitowany czas dla siebie,
    niestety nie ma Pani czasu na odnawianie starych kontaktów.

    Do tej pory rozliczała się Pani tylko i wyłącznie w Wielkiej Brytanii z tego powodu, że w
    Polsce nie osiąga Pani żadnych dochodów od pracodawcy polskiego, a ze względu na niski
    dochód z garażu, nie ma Pani obowiązku podwójnego rozliczania się z niego w Wielkiej
    Brytanii.
    Próbowała Pani nie raz zasięgać porady prawnej (prywatnie), jak i w Urzędzie skarbowym,
    ale niestety nikt nie chce podjąć odpowiedzialności za ocenę Pani sytuacji, została Pani
    poinformowana, że każda sytuacja jest rozpatrywana indywidualnie, dlatego też zwraca
    się Pani o pomoc w tym trudnym dla Pani czasie.
    Uzupełnienie wniosku
    Czy w okresie obejmującym Pani wniosek Wielka Brytania traktuje/będzie Panią traktować
    jak rezydenta podatkowego, tzn. czy według prawa Wielkiej Brytanii podlega Pani tam
    opodatkowaniu, z uwagi na swoje miejsce zamieszkania?
    Tak, w okresie obejmującym ten wniosek Wielka Brytania traktuje Panią i będzie Panią
    nadal traktować jako rezydenta podatkowego ze względu na to, że jest to tymczasowa
    sytuacja, a nie stała.
    Czy w okresie obejmującym Pani wniosek posiada/będzie Pani posiadać certyfikat
    rezydencji dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej
    Brytanii?
    Tak, posiada Pani Settlement Status na czas nieograniczony, który nie jest dodatkowym
    dokumentem, ale ten status jest automatycznie podłączony pod Pani polski paszport.
    Strona internetowa (która podlega pod rząd Wielkiej Brytanii) wystawia kody, które podaje
    się pracodawcy, żeby potwierdzić prawo do pracy i życia w Wielkiej Brytanii.
    W którym z krajów – w okresie obejmującym Pani wniosek – ma/będzie miała Pani stałe
    miejsce zamieszkania?
    Stałe miejsce zamieszkania jest i będzie tylko w Wielkiej Brytanii.
    Jakie posiada Pani obywatelstwo?
    Posiada Pani tylko obywatelstwo polskie.

## Pytanie

1. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia mamy, może być sytuacja, że nie z Pani
      własnego wyboru będzie Pani zmuszona przekroczyć limit 183 dni – czy ze względu na
      Pani sytuację limit 183 dni również Pani dotyczy, jeśli tak to w jaki sposób są te dni
      obliczane (czy są one liczone od stycznia do grudnia, czy dni podroży są wliczane, czy w
      inny sposób) i czy jeśli wzięłaby Pani bezpłatny urlop, to czy on również będzie częścią
      183 dni, czy zostałby potraktowany inaczej?
    2. Którego kraju ma Pani/będzie rezydentem podatkowym?
    Pani stanowisko w sprawie
    Z poprzednich porad, które Pani otrzymała, myśli Pani, że powinna być w stanie
    przebywać na terenie Polski dłużej niż 182 dni bez obowiązku płacenia podwójnych
    podatków.
    Z powyżej przedstawionej sytuacji wynika, że Pani stały pobyt od wielu lat jest w Wielkiej
    Brytanii, gdzie posiada Pani główny majątek. W Polsce nie posiada Pani męża ani dzieci.
    Wyłącznie okoliczność, że Pani chora mama mieszka w RP, nieruchomość, z której nie
    otrzymuje Pani dochodu nie powinny być wystarczającym faktem do płacenia podwójnego
    podatku.

    Głównym ośrodkiem interesów życiowych jest Wielka Brytania i bez względu na długość
    pobytu w RP (nawet ponad 183 dni), to nadal pozostaje Pani brytyjskim rezydentem
    podatkowym, a nie polskim, ponieważ kwestia ośrodka interesów życiowych jest
    determinującą.
    W Pani ocenie jest Pani/będzie wyłącznie rezydentem Wielkiej Brytanii.
    Jest Pani świadoma, że limit 183 dni obejmuje weekendy, urlop wypoczynkowy, urlop
    chorobowy, jak również urlop bezpłatny. Jedynie dni podróży nie są wliczane w ten limit.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest:
    · nieprawidłowe – w odniesieniu do sposobu liczenia limitu 183 dni,
    · prawidłowe – w pozostałym zakresie.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce

    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania
    określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania
    na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Przedmiotową przesłankę stosowaną samodzielnie należy uznać za spełnioną po
    przekroczeniu 183 dni pobytu na terytorium Polski w danym roku kalendarzowym, ze
    względu na to, że rok kalendarzowy jest podstawowym okresem podatkowym branym
    pod uwagę przy dokonywaniu rozliczeń podatkowych osób fizycznych. Przebywanie przez
    183 dni, ale nieprzekroczenie tej liczby dni pobytu na terytorium RP w danym roku
    kalendarzowym będzie skutkowało niespełnieniem tej przesłanki.
    Wskazany przez ustawodawcę warunek przebywania w Polsce dłużej niż przez 183 dni w
    roku kalendarzowym nie oznacza, że musi to być pobyt nieprzerwany. Za spełnienie tego
    warunku uznaje się bowiem sytuację, gdy osoba fizyczna spędzi łącznie więcej niż 183 dni
    w roku kalendarzowym w Polsce.
    Przy obliczaniu okresu 183 dni stosuje się metodę określającą „dni fizycznej obecności”,
    tzn. do tego okresu wliczane są dni, w których podatnik, choćby przez krótki czas, fizycznie
    przebywa na terytorium Polski. W ramach tej metody brane są pod uwagę następujące
    elementy: część dnia, dzień przybycia, dzień wyjazdu i wszystkie inne dni spędzone w
    danym państwie, takie jak soboty i niedziele, święta narodowe, urlopy, dni choroby oraz
    dni zajęte z powodu śmierci lub choroby w rodzinie. Wynika z tego, że każda część dnia,
    nawet bardzo krótka, spędzona przez podatnika w danym państwie liczy się jako dzień
    obecności w tym państwie przy obliczaniu okresu 183 dni.
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Z opisu sprawy wynika, że ze względu na chorobę mamy i konieczność zapewnienia jej
    stałej opieki może dojść do sytuacji, że będzie Pani zmuszona przekroczyć limit 183 dni
    przebywania – przy czym przy obliczaniu ilości dni musi Pani wziąć pod uwagę rok
    kalendarzowy (a więc okres od stycznia do grudnia danego roku) i wszystkie dni, w których
    choćby przez krótki czas fizycznie przebywała Pani na terytorium Polski.
    Jeśli limit ten zostanie przekroczony, wówczas w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych dla celów podatkowych będzie Pani uważana za osobę
    posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce.
    Z uwagi jednak na to, że – jak wynika z opisu sprawy – w okresie obejmującym Pani
    wniosek posiada/będzie Pani posiadać również miejsce zamieszkania dla celów
    podatkowych w Wielkiej Brytanii, ustalając rezydencję podatkową należy się odnieść do
    przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej

    Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zysków
    majątkowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840 ze zm.) – dalej: Konwencja polsko-
    brytyjska.
    Na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-brytyjskiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      prawa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo
      inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz
      jakąkolwiek jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że
      osiąga ona dochód lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.
    Na podstawie natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-brytyjskiej:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status
      określa się zgodnie z następującymi zasadami:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe
        miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
        gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w
        którym zwykle przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie
        przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest
        obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw
        rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Wskazuję przy tym, że według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD uważa się, że
    miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje się tam, gdzie osoba ta posiada stałe
    ognisko domowe. Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza natomiast, że osoba
    fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do
    przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany
    pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest
    trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba
    zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej
    dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z
    różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek

    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je, biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    We wniosku wskazała Pani, że Pani stałe miejsce zamieszkania jest i będzie tylko w
    Wielkiej Brytanii.
    Zatem na podstawie art. 4 ust. 2 lit. a Konwencji polsko-brytyjskiej stwierdzam, że Pani
    miejscem zamieszkania dla celów podatkowych jest/będzie Wielka Brytania. W
    konsekwencji nie jest/nie będzie Pani rezydentem podatkowym Polski.
    Podsumowanie: jeśli w danym roku podatkowym przebywa/będzie Pani przebywać na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni, wówczas w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych dla celów podatkowych jest/będzie Pani
    uważana za osobę posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce.
    Jednocześnie – ponieważ w okresie obejmującym Pani wniosek posiada/będzie Pani
    posiadać również miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii – po zastosowaniu tzw. reguł
    kolizyjnych określonych w Konwencji polsko-brytyjskiej – ostatecznie posiada/będzie
    posiadać Pani rezydencję podatkową w Wielkiej Brytanii.
    Jednocześnie Pani stanowisko, zgodnie z którym dni podróży nie są wliczane do limitu 183
    dni, uznałem za nieprawidłowe. Do limitu tego wliczane są bowiem wszystkie dni, w
    których podatnik, choćby przez krótki czas, fizycznie przebywa na terytorium Polski w
    danym roku kalendarzowym, również w sytuacji, gdy dany dzień jest dniem podróży.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia,
    · zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu
      wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.