Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1017/10-4/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-10-05
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych pocztą elektroniczną w formacie PDF.
Słowa kluczowe: faktura; faktura-faktura elektroniczna; faktura-faktura VAT; faktura-kopia faktury; faktura-oryginał faktury; faktura-wystawienie faktury; odliczenia-prawo do odliczenia; poczta-poczta elektroniczna; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością , reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 1 lipca 2010 r. (data wpływu 5 lipca 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 4 sierpnia (data wpływu 9 sierpnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych pocztą elektroniczną w formacie PDF – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 lipca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych pocztą elektroniczną w formacie PDF. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. (data wpływu 9 sierpnia 2010 r.) zawierającym nowe pytanie podatkowe oraz własne stanowisko w zakresie zadanego pytania wraz z dowodem wniesienia dodatkowej opłaty.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca (dalej: Spółka) jest producentem kabli i przewodów drutowych dla przemysłu samochodowego. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje czynności opodatkowanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), dokumentowanych za pomocą faktur VAT, o których mowa w art. 106 ust 1 ustawy o VAT. Jednocześnie dokonuje zakupów towarów i usług, na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z tytułu których otrzymuje od swych kontrahentów faktury VAT. Spółka jest podatnikiem VAT czynnym. Wystawia faktury VAT (oryginały oraz kopie) przy pomocy informatycznego systemu finansowo-księgowego (dalej: System), umożliwiającego dokonanie w pierwszej kolejności zapisu wystawionych w ten sposób faktur VAT na serwerze Spółki, a następnie również ich wydrukowanie. Zainteresowany zaznacza, iż poprzez dokonanie zapisu faktur VAT na serwerze, w każdej chwili możliwe jest nie tylko ich wydrukowanie, ale również dostarczenie ich do odbiorców za pośrednictwem poczty elektronicznej w formacie PDF jako załączników do wiadomości e-mail. Jako że wystawiona w systemie faktura VAT, po jej zapisie w formacie PDF, nie podlega modyfikacjom, zapewniona jest tożsamość dokumentu wydrukowanego i zapisanego na serwerze Spółki.

Obecnie Wnioskodawca, w celu dostarczenia faktur do odbiorców, po ich wystawieniu, tj. po ich utworzeniu w systemie i zapisaniu na serwerze, dokonuje ich wydruku i przesyła je do danego adresata, korzystając z usług Poczty Polskiej, firmy kurierskiej, bądź poprzez bezpośrednie doręczenie jej danemu kontrahentowi za pośrednictwem pracownika. Spółka rozważa jednak przesyłanie faktur wystawionych w sposób opisany powyżej za pośrednictwem poczty elektronicznej jako pliki w formacie PDF.

Wystawiane przez Spółkę faktury VAT (zarówno te przesyłane pocztą tradycyjną, jak i pocztą elektroniczną) zawierają wszystkie elementy przewidziane w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (dalej: Rozporządzenie o wystawianiu faktur), w tym oznaczenia „ORYGINAŁ” bądź „KOPIA”.

Zainteresowany podkreśla, iż nie wystawia faktur elektronicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (dalej: Rozporządzenie o fakturach elektronicznych).

Jednocześnie Spółka, jako nabywca towarów i usług od swych kontrahentów rozważa uzgodnienie z dostawcami, iż wystawiane przez nich faktury VAT będą przesyłane za pośrednictwem poczty elektronicznej, w postaci pliku zapisanego w formacie PDF, stanowiącego załącznik do wiadomości e-mail. Faktury te nie będą opatrzone podpisem elektronicznym ani przesyłane poprzez wymianę danych elektronicznych (EDI). Faktury te, natychmiast po ich otrzymaniu, będą przez Wnioskodawcę drukowane i przechowywane w formie papierowej w jego dokumentacji – zgodnie z § 21 ust. 2 Rozporządzenia o wystawianiu faktur – w podziale na okresy oraz w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie.

Spółka zaznacza, iż otrzymywane w tej formie faktury VAT, zawierają wszystkie elementy przewidziane w § 5 Rozporządzenia o wystawianiu faktur, w tym oznaczenie „ORYGINAŁ”. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, iż faktury, przesyłane w ten sposób Zainteresowanemu, nie są fakturami elektronicznymi, o których mowa w Rozporządzeniu o fakturach elektronicznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy faktury VAT zawierające wszystkie elementy wynikające z § 5 Rozporządzenia o wystawianiu faktur, otrzymane przez Spółkę za pośrednictwem poczty elektronicznej, zapisane w formacie PDF, stanowiące załączniki do wiadomości e-mail od jej kontrahentów, wydrukowane natychmiast po otrzymaniu, mogą zostać uznane za faktury otrzymane przez podatnika w rozumieniu art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, a VAT na nich wykazany – może podlegać odliczeniu na zasadach ogólnych określonych w art. 88-87 ustawy o VAT?
2.  Czy dla skorzystania z prawa do odliczenia VAT, za datę otrzymania faktury przez Spółkę należy uznać datę wpływu na skrzynkę pocztową uprawnionego przedstawiciela Spółki wiadomości e-mail, której załącznikiem jest zapisana w formacie PDF faktura VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, faktury VAT, zawierające wszystkie elementy wynikające z § 5 Rozporządzenia o wystawianiu faktur, otrzymane przez niego za pośrednictwem poczty elektronicznej, zapisane w formacie PDF stanowiące załączniki do wiadomości e-mail od jej kontrahentów, wydrukowane natychmiast po otrzymaniu, mogą zostać uznane za faktury otrzymane przez podatnika w rozumieniu art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, a VAT na nich wykazany może podlegać odliczeniu na zasadach ogólnych określonych w art. 86 - 87 ustawy o VAT. Dla skorzystania z prawa do odliczenia VAT, za datę otrzymania faktury przez Spółkę należy uznać datę wpływu na skrzynkę pocztową wiadomości e-mail, której załącznikiem jest zapisana w formacie PDF faktura VAT.

Mając na uwadze przedstawione wnioski w zakresie interpretacji pojęć „wystawienie” oraz „doręczenie” faktury, Spółka stoi na stanowisku, iż dokumenty jakie w przyszłości otrzymywane przez nią będą za pośrednictwem poczty elektronicznej, zapisane w formacie PDF i stanowiące załącznik do wiadomości e-mail, stanowią faktury, które na gruncie ustawy o VAT będą skuteczne w kontekście realizacji prawa do odliczenia VAT.

Spółka przede wszystkim zwraca uwagę, iż przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęcia „otrzymanie faktury” na potrzeby skorzystania z prawa do odliczenia VAT. W art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT ustawodawca wskazał wyłącznie, iż kwotę podatku naliczonego, o którą zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podatnikowi przysługuje prawo obniżenia podatku należnego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika (\`(...)\`). Jak wynika natomiast z § 19 ust. 1 Rozporządzenia o wystawianiu faktur, faktury i faktury korygujące są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca.

Z treści powyższych regulacji, zdaniem Spółki wynika, iż warunkiem odliczenia VAT jest (i) dysponowanie fakturą, tj. dokumentem, który na gruncie ustawy o VAT stanowi fakturę i (ii) który został przez podatnika otrzymany od wystawcy lub podmiotu działającego na jego rzecz. Żaden przepis jednakże, nie precyzuje w jakiej formie nabywca winien otrzymać oryginał faktury.

Tym samym Spółka pragnie wskazać, iż przesyłana za pośrednictwem poczty elektronicznej faktura zapisana w formacie PDF, stanowić będzie fakturę, o której mowa w art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Jest to bowiem ten sam dokument, który dostawca wystawił, tj. wygenerował w swym systemie księgowo-finansowym, zawierający wszystkie przewidziane przepisami elementy faktury, w tym także oznaczenie „ORYGINAŁ”.

Z uwagi na brak wymogu podpisywania faktur, brak jest jakichkolwiek różnic pomiędzy tą fakturą, wygenerowaną w systemie finansowym sprzedawcy, a jej wydrukowanym odpowiednikiem. Jako że Spółka, dokonuje wydruku faktury, niezwłocznie po jej wpłynięciu na skrzynkę e-mail i przechowuje tę fakturę w formie papierowej w swej dokumentacji, nie sposób twierdzić, iż taki dokument nie stanowi faktury, o której mowa w art. 86 ust.2 pkt 1 ustawy o VAT. Ustawodawca nie zastrzegł bowiem, iż faktura, na podstawie której dokonywane jest odliczenie VAT musi być otrzymana w formie papierowej. Tym samym może ona zostać przesłana przez podatnika kanałem elektronicznym, a po jej otrzymaniu przeniesiona przez nabywcę na nośnik papierowy poprzez jej wydruk. Skoro otrzymana w formacie PDF faktura spełnia swe podstawowe funkcje, tj. sprzedawca poprzez nią informuje Spółkę o najistotniejszych kwestiach związanych z daną transakcją, w tym przede wszystkim o jej wartości, a ze względu na jej późniejszy wydruk przez Spółkę, zapewnione jest również w każdej chwili skontrolowanie poprawności dokonanych przez nią odliczeń w standardowy – tj. przeprowadzony na podstawie dokumentacji przechowywanej w formie papierowej – sposób, zdaniem Spółki należy uznać, iż faktura otrzymana w formacie PDF, stanowi fakturę w rozumieniu art. 86 ust, 2 pkt 1 ustawy o VAT, a wykazany w niej podatek naliczony może podlegać odliczeniu.

Na powyższy wniosek, zdaniem Spółki, nie ma również wpływu fakt, iż faktura otrzymywana będzie za pośrednictwem poczty elektronicznej, jako załącznik do wiadomości e-mail. Taka metoda przesyłu jest bowiem podyktowana formą nośnika, na którym została umieszczona faktura po jej wystawieniu przez sprzedawcę.

Dla Spółki taka forma doręczenia faktury jest nie tylko bardziej efektywna (fakturę otrzymuje się praktycznie w tym samym czasie, w którym dostawca ją wysyła, przez co możliwe jest szybkie zweryfikowanie jej treści), ale również bezpieczna, ze względu na niższe ryzyko jej zniszczenia czy zagubienia w porównaniu do standardowej formy przesyłu za pośrednictwem poczty czy firmy kurierskiej. Ponadto, zdaniem Spółki, zasadność stosowania takiej formy doręczania faktur podyktowana jest zmianą realiów gospodarczych. Obecnie bowiem, w dobie informatyzacji, gdy większość podmiotów w naturalny sposób korzysta z dostępnych powszechnie rozwiązań, w tym też w zakresie przesyłania informacji za pośrednictwem poczty elektronicznej, nie sposób twierdzić, iż tylko faktura otrzymana w standardowy dotychczas sposób. tj. za pośrednictwem poczty bądź firmy kurierskiej, jest fakturą otrzymaną, w rozumieniu art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Tym samym, Spółka uważa, iż jest uprawniona do odliczenia VAT wykazanego na otrzymanej w ten sposób fakturze.

Zdaniem Spółki, na prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wpływa sposób przesłania faktury. Prawo to bowiem przysługuje podatnikom przede wszystkim w związku z nabyciem towarów i usług na potrzeby wykonywania czynności opodatkowanych. Otrzymanie faktury stanowiącej opis danej transakcji faktycznie umożliwia korzystanie z tego prawa jednakże nie decyduje o jego powstaniu. W związku z tym forma, w jakiej Spółka otrzymuje fakturę VAT ma drugorzędne znaczenie dla możliwości skorzystania przez Spółkę z prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku naliczonego.

Mając na względzie wskazywane już powyżej argumenty potwierdzające, iż faktura wystawiana w systemie księgowym i przesyłana za pośrednictwem poczty elektronicznej, z uwagi głównie na brak wymogu podpisywania, jest taką samą fakturą, jak ta, która po wystawieniu jest następnie drukowana i przesyłana za pośrednictwem poczty bądź firmy kurierskiej, Spółka stwierdza, iż brak jest jakichkolwiek przeszkód dla uznania, iż otrzymanie faktury w taki sposób pozwala na skorzystanie z prawa do odliczenia VAT. Otrzymane w takiej formie faktury są bowiem następnie przez Spółkę drukowane i przechowywane w postaci papierowej w dokumentacji Spółki – zgodnie z § 21 ust 2 Rozporządzenia o wystawianiu faktur – w podziale na okresy oraz w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. To co różni tak otrzymaną fakturę od tej przesłanej w tradycyjnej formie jest (i) podmiot dokonujący wydruku faktury – Spółka a nie dostawca i (ii) kanał jej przesyłu – Internet a nie tradycyjna poczta. Tym samym spełnione są zdaniem Spółki, wszelkie wymogi, przewidziane w przepisach w odniesieniu także do otrzymywanych faktur VAT. W konsekwencji Spółka stoi na stanowisku, iż również na podstawie tak otrzymanej faktury, pod warunkiem, że udokumentowany nią zakup jest związany z wykonywaniem czynności opodatkowanych, istnieje możliwość odliczenia podatku naliczonego.

Spółka pragnie wskazać, iż stanowisko takie znajduje uzasadnienie również w wyroku NSA z dnia 20 maja 2010 r., w którym sąd uznając za dopuszczalne przesyłanie faktur w formie elektronicznej, jednocześnie potwierdził, że otrzymywany w ten sposób dokument stanowi fakturę, o której mowa w przepisach ustawy o VAT.

W związku z powyższym, Spółka stwierdza, iż otrzymywane przez nią za pośrednictwem poczty elektronicznej faktury VAT, zapisane w formacie PDF, stanowiące załączniki do wiadomości e-mail od jej kontrahentów, mogą zostać uznane za otrzymane w sposób dający Spółce prawo do odliczenia VAT na zasadach ogólnych, określonych w art. 86-87 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 86 ust 10 pkt 1 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18.

Z powyższego wynika, iż dla określenia momentu, w którym możliwe jest skorzystanie z prawa do odliczenia VAT naliczonego, istotne jest ustalenie daty otrzymania faktury, w której podatek ten został wykazany.

Zdaniem Spółki w przypadku otrzymywania faktur VAT za pośrednictwem poczty elektronicznej, za datę otrzymania faktury, w rozumieniu art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, należy uznać datę wpływu na serwer (skrzynkę e-mail) przedstawiciela Spółki wiadomości e-mail, w której załącznikiem jest zapisana w formacie PDF faktura VAT. W momencie odbioru tej wiadomości bowiem Spółka jednocześnie otrzymuje dołączoną do niej fakturę VAT, drukuje ją i oznacza datę jej wpływu na tym wydruku. Z tą chwilą, Spółka poprzez swojego uprawnionego przedstawicieIa ma również możliwość zapoznania się treścią przesłanej jej faktury.

Spółka pragnie zwrócić uwagę, iż przypadku korzystania z elektronicznego kanału dystrybucyjnego, określenie innej daty otrzymania faktury, od tej w której odebrano wiadomość e-mail (z załączoną fakturą), byłoby niezgodne z prawdą. Każda wiadomość e-mail ma bowiem oznaczoną datę i godzinę jej wpływu. Jako, że faktura stanowi załącznik do tej wiadomości, ta sama data, godzina odnosi się do odbioru tej faktury. Nie ma więc w tym przypadku możliwości określenia dla tak otrzymanej faktury innej daty jej wpływu. Stąd też zdaniem Spółki, zasadne jest uznanie, iż w tym przypadku otrzymuje ona fakturę VAT w momencie wpływu wiadomości na jej skrzynkę e-mail.

W konsekwencji Spółka stwierdza, iż dla określenia momentu skorzystania z prawa do odliczenia, za datę otrzymania faktury należy uznać datę wpływu na skrzynkę pocztową upoważnionego do odbioru faktur pracownika Spółki wiadomości e-mail, której załącznikiem jest zapisana w formacie PDF faktura VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (\`(...)\`).

W myśl art. 106 ust. 8 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia:

1.  określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane, które powinny zawierać, oraz sposób i okres ich przechowywania;
2.  może określić wzory faktur dla wszystkich lub niektórych rodzajów czynności;
3.  może określić przypadki, w których faktury mogą być wystawiane przez inne podmioty niż wymienione w ust. 1 i 2, oraz szczegółowe zasady i warunki wystawiania faktur w takich przypadkach.

Wskazać należy, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych przewidują dwie formy wystawianych faktur, tzw. papierową i elektroniczną.

I tak, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w powołanym art. 106 ustawy, Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami „FAKTURA VAT”.

Stosownie do przepisu § 19 ust. 1 rozporządzenia, faktury i faktury korygujące są wystawiane co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię zatrzymuje sprzedawca.

Oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz „ORYGINAŁ”, a kopia faktury i faktury korygującej – wyraz „KOPIA” (§ 19 ust. 2 rozporządzenia).

Podatnicy są obowiązani przechowywać oryginały i kopie faktur oraz faktur korygujących, a także duplikaty tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego – § 21 ust. 1 rozporządzenia.

Stosownie do § 21 ust. 2 rozporządzenia, dokumenty, o których mowa w ust. 1, przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie.

§ 21 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do faktur i faktur korygujących oraz duplikatów faktur wystawionych lub otrzymanych w formie elektronicznej.

Natomiast, regulacje prawne dotyczące faktur elektronicznych zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie wystawiania oraz przesyłania faktur w formie elektronicznej, a także przechowywania oraz udostępniania organowi podatkowemu lub organowi kontroli skarbowej tych faktur (Dz. U. z 2005 r. Nr 133, poz. 1119) – wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 106 ust. 10 i ust. 11 ustawy.

Stosownie do § 2 cyt. rozporządzenia, faktury wystawiane w formie elektronicznej przesyła się, w tym udostępnia, w tej formie odbiorcy oraz przechowuje się w tej formie przy zastosowaniu elektronicznych urządzeń do przetwarzania (łącznie z cyfrową kompresją) i przechowywania danych, z wykorzystaniem technik teletransmisji przewodowej, radiowej, technologii optycznych lub innych elektromagnetycznych środków.

W myśl § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, faktury wystawione lub otrzymane w formie elektronicznej przechowuje się na terytorium kraju w sposób umożliwiający, na żądanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej, natychmiastowy, pełny i ciągły dostęp drogą elektroniczną tym organom do tych faktur, w szczególności zapewnienie możliwości udokumentowanego poboru i wykorzystania tych faktur przez te organy, w tym ich wydruk, jak również zapewnienie czytelności tych faktur, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zgodnie z ust. 5 i 6 tego paragrafu, faktury przesłane w formie elektronicznej powinny być przechowywane przez ich wystawcę oraz odbiorcę w formie elektronicznej w formacie, w którym zostały przesłane, w sposób gwarantujący autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści, jak również ich czytelność przez cały okres ich przechowywania. Dane gwarantujące autentyczność pochodzenia i integralność treści każdej faktury przesłanej w formie elektronicznej powinny być przechowywane i udostępnianie organom podatkowym i organom kontroli skarbowej na zasadach ustalonych dla tych faktur.

Faktury – na mocy § 4 cyt. rozporządzenia – mogą być wystawiane, przesyłane i przechowywane w formie elektronicznej, pod warunkiem że autentyczność ich pochodzenia i integralność ich treści będą zagwarantowane:

1.  bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450, z późn. zm.3), weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, lub
2.  poprzez wymianę danych elektronicznych (EDI) zgodnie z umową w sprawie europejskiego modelu wymiany danych elektronicznych4, jeżeli zawarta umowa, dotycząca tej wymiany, przewiduje stosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia faktury i integralność danych.

Tut. Organ zwraca uwagę, iż w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwaną dalej Dyrektywą, została jasno określona forma w jakiej faktura ma być wystawiona (papierowa, czy też elektroniczna).

I tak, zgodnie z art. 218 Dyrektywy, do celów niniejszej dyrektywy państwa członkowskie uznają za faktury dokumenty lub noty w formie papierowej lub w formie elektronicznej, które spełniają warunki określone w niniejszym rozdziale (tj. w rozdziale 3 „Fakturowanie”).

W myśl art. 232 Dyrektywy, faktury wystawione zgodnie z przepisami sekcji 2 mogą zostać przesłane w formie papierowej lub, z zastrzeżeniem akceptacji odbiorcy, mogą zostać przesłane lub udostępnione drogą elektroniczną.

Natomiast, stosownie do art. 233 ust. 1 Dyrektywy, państwa członkowskie akceptują faktury przesyłane lub udostępniane drogą elektroniczną, pod warunkiem że autentyczność pochodzenia faktur i integralność ich treści zagwarantowano przy użyciu jednej z następujących metod:

1.  za pomocą zaawansowanego podpisu elektronicznego w rozumieniu art. 2 pkt 2) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych;
2.  za pomocą elektronicznej wymiany danych (EDI) zgodnie z definicją zawartą w art. 2 zalecenia Komisji 1994/820/WE z dnia 19 października 1994 r. dotyczącego aspektów prawnych elektronicznej wymiany danych, w przypadku gdy porozumienie dotyczące takiej wymiany przewiduje stosowanie procedur gwarantujących autentyczność pochodzenia i integralność danych.

Faktury mogą być jednak przesyłane lub udostępniane drogą elektroniczną przy zastosowaniu innych metod, z zastrzeżeniem ich akceptacji przez zainteresowane państwo lub państwa członkowskie (akapit drugi ww. przepisu).

W odniesieniu do ww. obu rodzajów faktur Dyrektywa określa w sposób niebudzący wątpliwości, że faktura wystawiona w formie papierowej winna zostać przesłana w tej samej formie, tj. w formie papierowej. W odniesieniu do faktury wystawionej w formie papierowej Dyrektywa nie przewiduje takiej możliwości aby była ona udostępniana w innej formie niż papierowa, podczas gdy faktura wystawiona elektronicznie (zdematerializowana) może zostać nie tylko przesłana elektronicznie lecz również udostępniona drogą elektroniczną, pod warunkiem jednakże uprzedniej akceptacji odbiorcy oraz pod warunkiem, że autentyczność pochodzenia tych faktur i integralność ich treści zostanie zagwarantowana w sposób określony w art. 233 ust. 1 Dyrektywy.

Wprawdzie art. 233 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy przewiduje możliwość przesyłania, a także udostępniania faktur drogą elektroniczną przy zastosowaniu innych metod niż wskazane w tym artykule, jednakże pozostawia tę kwestię uznaniu państw członkowskich.

Zatem, z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, iż w polskim porządku prawnym faktura może być wystawiona i przesłana jedynie w formie papierowej – czyli wystawca faktury winien sporządzić ją w formie papierowej i w takiej też formie dostarczyć ją kontrahentowi – bądź w formie elektronicznej, lecz jedynie przy zachowaniu ww. metod, gdyż przepisy krajowe nie przewidują innego sposobu wystawiania oraz przesyłania faktur.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca, jako nabywca towarów i usług od swych kontrahentów rozważa uzgodnienie z dostawcami, iż wystawiane przez nich faktury VAT będą przesyłane mu za pośrednictwem poczty elektronicznej, w postaci pliku zapisanego w formacie PDF, stanowiącego załącznik do wiadomości e-mail. Faktury te nie będą opatrzone podpisem elektronicznym ani przesyłane poprzez wymianę danych elektronicznych (EDI). Faktury te, natychmiast po ich otrzymaniu, będą przez Wnioskodawcę drukowane i przechowywane w formie papierowej w jego dokumentacji – zgodnie z § 21 ust. 2 Rozporządzenia o wystawianiu faktur – w podziale na okresy oraz w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie.

Spółka zaznacza, iż otrzymywane w tej formie faktury VAT, zawierają wszystkie elementy przewidziane w § 5 Rozporządzenia o wystawianiu faktur, w tym oznaczenie „ORYGINAŁ”. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, iż faktury, przesyłane w ten sposób Zainteresowanemu, nie są fakturami elektronicznymi, o których mowa w Rozporządzeniu o fakturach elektronicznych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3- 7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1.  z tytułu nabycia towarów i usług,
2.  potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
3.  od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu

– z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18 (art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy).

Art. 86 ust. 11 ustawy stanowi, że jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że podatek naliczony w przypadku towarów i usług nabytych w obrocie krajowym (poza produktami rolnymi i usługami rolniczymi nabywanymi od rolnika ryczałtowego) wynika z faktur otrzymywanych przez podatnika. Jednocześnie prawo do odliczenia uzależnione jest od otrzymania przez podatnika faktury. Otrzymanie – zgodnie z definicją słownikową – zakłada wejście przez podatnika w posiadanie faktury.

Dla prawidłowości zmniejszenia podatku należnego nie jest więc istotne, kiedy dany dokument zostanie wystawiony, ale decyduje „fizyczne” posiadanie tego dokumentu („otrzymanie”) przez podatnika. W praktyce istnieje utożsamienie prawa do odliczenia podatku z posiadaniem oryginału faktury.

Obowiązkiem podatnika jest stosowanie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym przypadku art. 106 ust. 1 ustawy oraz § 19 i § 21 rozporządzenia z dnia 28 listopada 2008 r., nakazujących wystawienie faktury dla odbiorcy towaru lub usługi na materiałach piśmiennych i w takiej postaci doręczenia jej temuż odbiorcy, a następnie przechowywania jej kopii również w postaci papierowej. Z punktu widzenia gospodarczego, forma powiadomienia kontrahenta o długu jest dowolna i zależy od umowy stron. Natomiast dla celów podatkowych, bez względu na to czy doręczenie faktury pisemnej odpowiada współczesnej technice i elektronice, obowiązujące przepisy ustawy narzuciły określoną formę temu dokumentowi oraz właściwy tryb postępowania. Z całą pewnością więc, o ile podatnik – dostawca towaru lub usługi – pragnie odstąpić od ustawowego wymogu określonego w art. 106 ust. 1 ustawy oraz § 19 i § 21 rozporządzenia z dnia 28 listopada 2008 r. i korzystać przy przekazie faktur z systemów elektronicznych, jest zobligowany uczynić to w trybie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 lipca 2005 r. oraz ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym.

Oczywiście, istnieje możliwość otrzymania faktur w formie opisanej przez Wnioskodawcę (za pośrednictwem poczty elektronicznej – po ich wydrukowaniu), jednakże na gruncie przepisów prawa podatkowego faktury te nie rodzą żadnych skutków prawnych. W takim przypadku mamy do czynienia wyłącznie z przekazaniem, do wiadomości odbiorcy, treści faktury, a nie wystawieniem i doręczeniem dokumentu, o którym mowa w art. 106 ust. 1 ustawy.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, iż faktury otrzymane przez Spółkę za pośrednictwem poczty elektronicznej, zapisane w formacie PDF, stanowiące załączniki do wiadomości e-mail od jej kontrahentów, wydrukowane natychmiast po otrzymaniu, nie mogą zostać uznane za faktury otrzymane przez podatnika w rozumieniu art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, a tym samym podatek VAT na nich wykazany – nie może stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Bowiem, otrzymanie faktur w sposób opisany powyżej powoduje, iż przedmiotowe faktury nie zostaną wprowadzone do obrotu prawnego (brak skutecznego doręczenia).

W związku z powyższym rozstrzygnięciem pytanie, dotyczące daty skorzystania z prawa do odliczenia podatku stało się bezprzedmiotowe.

Jednocześnie należy wskazać, iż powołane w treści wniosku orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tego orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy stwierdzić, iż zdaniem organu podatkowego teza badanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Przy zaistniałym podobieństwie stanu faktycznego oraz rozważań prawnych organ podatkowy uważa, iż w badanej sprawie należy jednak uznać stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wniosek w zakresie zdarzenia przyszłego dotyczącego prawidłowości wystawiania i przesyłania faktur za pomocą poczty elektronicznej w formacie PDF został rozstrzygnięty pismem z dnia 5 października 2010 r. nr ILPP2/443-1017/10-3/AD.

Natomiast odnośnie uzupełnienia wniosku z dnia 4 sierpnia 2010 r. (data wpływu 9 sierpnia 2010 r.) dotyczącego zagadnienia przechowywania faktur w postaci elektronicznej bez drukowania ich kopii w formie papierowej, tut. Organ informuje, że z uwagi na fakt, że zawiera ono w części nowy opis zdarzenia przyszłego, do którego sformułowano nowe pytanie podatkowe oraz własne stanowisko w sprawie, pismo to potraktowano jako nowy wniosek, a interpretacja w tym zakresie zostanie wydana z zachowaniem ustawowego terminu biorąc pod uwagę datę jego wpływu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.