Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.176.2025.2.AMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-08
Teza: Skutki podatkowe wywłaszczenia za odszkodowaniem działek
gruntu.
Słowa kluczowe: nieruchomości-wywłaszczenie nieruchomości
odszkodowania
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    25 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych wywłaszczenia za odszkodowaniem
    działek nr 3 i 1. Uzupełnili go Państwo pismem z 27 marca 2025 r. (data wpływu 27 marca
    2025 r.) oraz pismem z 31 marca 2025 r. (data wpływu 31 marca 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A.A.,
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B.B.,
    Opis stanu faktycznego
    Państwo A.A. i B.B. (Wnioskodawcy, Podatnicy) są polskimi rezydentami podatkowymi.
    Wnioskodawcy na podstawie umowy sprzedaży z 30 czerwca 2015 r. nabyli od osoby
    fizycznej nieruchomość stanowiącą działkę nr 1 o łącznej powierzchni (...) ha położoną w
    (...), KW nr (...) oraz 18 grudnia 2014 r. działkę 2 o łącznej powierzchni (...) ha położoną w
    (...) KW nr (...) (Nieruchomość).
    Nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawców do ich majątku wspólnego.
    Przedmiotowa Nieruchomość jest nieruchomością niezabudowaną, o ustalonym sposobie
    korzystania R - grunty orne. Dla obszaru, na którym położona jest nieruchomość, nie
    uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotową
    nieruchomość Wnioskodawcy nabyli ze środków własnych, traktowali ją jako działki pod
    zabudowę dla dzieci, bądź lokatę kapitału w wypadku gdyby dzieci nie chciały tam
    zamieszkać.
    Na podstawie decyzji Wojewody (...) Nr (...) z 28 lutego 2024 r. zatwierdzony został podział
    działki 2 na działki nr 3 i 4. Działki nr 3 i 1 przeznaczone zostały na realizację inwestycji
    drogowej i z dniem uprawomocnienia się decyzji, stały się własnością Skarbu Państwa.

    Skarb Państwa wypłacił Wnioskodawcom odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia ich z
    prawa własności działek nr 3 i 1.
    W dacie nabycia nieruchomości:
        A.A. prowadziła działalność gospodarczą i z tego tytułu była zarejestrowanym
        czynnym podatnikiem VAT;
        B.B. prowadził działalność gospodarczą i z tego tytułu był zarejestrowanym
        czynnym podatnikiem VAT.
    Stan ten, w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, uległ zmianie 1 lipca 2020 r.,
    gdy A.A. zamknęła działalność gospodarczą; obecnie przebywa na świadczeniu
    przedemerytalnym od 13 stycznia 2022 r., a 9 marca 2025 r. przechodzi na emeryturę.
    Żaden z Wnioskodawców nigdy nie prowadził i nie prowadzi także aktualnie działalności
    gospodarczej, która związana byłaby w jakikolwiek sposób z obrotem nieruchomościami,
    w tym nie prowadził działalności w zakresie zakupu i sprzedaży nieruchomości,
    pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, itp. Wnioskodawcy nie mają w tym zakresie
    ani doświadczenia ani także wykształcenia.
    Wnioskodawcy nie podejmowali jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia
    atrakcyjności przedmiotowej nieruchomości, tj.:
        nie dokonywali jej podziału,
        nie składali wniosków o wydanie pozwolenia na budowę,
        nie przeprowadzali procesu odrolnienia nieruchomości,
        nie uzbroili działki, nie doprowadzali do niej mediów,
        nie przygotowywali projektów ani koncepcji zabudowy przedmiotowej
        nieruchomości,
        nie zawierali umów o pośrednictwo w jej sprzedaży,
        nie tworzyli i nie publikowali stron internetowych przedstawiających ofertę
        sprzedaży nieruchomości,
        nie dokonywali jakichkolwiek czynności o charakterze marketingowym czy
        promocyjnym zachęcających do jej zakupu.
    W okresie od dnia nabycia do dnia złożenia niniejszego wniosku, przedmiotowa
    Nieruchomość nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub o podobnym
    charakterze. Wnioskodawcy nie prowadzili na niej żadnej działalności i nie ponosili na nią
    jakichkolwiek nakładów.
    W 2019 r. Wnioskodawcy rozważali możliwość wybudowania na działkach czterech
    budynków mieszkalnych jednorodzinnych dla swoich dzieci. W tym celu wystąpili z
    wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja taka została wydana i
    uprawomocniła się 13 marca 2019 r. przez Wójta Gminy (...). Wskazywała na możliwość
    budowy czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, parterowych z poddaszem
    użytkowym, wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi. Decyzja odnosiła się do
    części działek nr 2, 1, 5.
    Wnioskodawcy po uzyskaniu tej decyzji nie występowali o pozwolenie na budowę, nie
    oferowali także Nieruchomości do sprzedaży. Aktualnie, z uwagi na proces wywłaszczenia,
    który odnosi się do tych działek, na których mógłby być zlokalizowany budynek, decyzja
    powyższa nie mogłaby stanowić podstawy do zabudowy działki. Aktualnie Wnioskodawcy

    nie planowali sprzedaży Nieruchomości. Wnioskodawcy nie prowadzili na Nieruchomości
    jakichkolwiek prac, nie wynajmowali jej, nie dzierżawili, nie oddawali osobom trzecim do
    korzystania w jakimkolwiek celu.
    Nieruchomość stanowiła łąkę/pole/las, Wnioskodawcy nie wykorzystywali jej w żaden
    sposób ani na cele działalności gospodarczej ani też na potrzeby prywatne.
    Po wydanej decyzji o warunkach zabudowy z 13 marca 2019 r. dla działek nr 2 i 1 nie
    została wydana nowa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Wnioskodawcy nie posiadają innych nieruchomości, które zamierzaliby sprzedać.
    Wnioskodawcy uprzednio dokonywali zbycia nieruchomości, jednak były to transakcje
    incydentalne, często wiele lat temu i związane wyłącznie z zarządem majątkiem
    prywatnym. Nieruchomości te były kupowane i wykorzystywane na potrzeby prywatne
    Wnioskodawców - ich rodzin. Wnioskodawcy nie pamiętają kiedy dokładnie dokonali ich
    nabycia i sprzedaży, ile dokładnie, na przestrzeni całego ich życia było to nieruchomości.
    Były to normalne transakcje jakich dokonuje się na przestrzeni dorosłego życia - zbycie
    mieszkania celem zakupu większego, zbycie mieszkania celem zakupu działki i budowy
    domu.
    Wnioskodawcy nigdy nie prowadzili działalności gospodarczej przy wykorzystaniu
    nieruchomości, tj. nie nabywali ich celem odsprzedaży z zyskiem, nie remontowali celem
    uzyskania wyższej ceny sprzedaży w krótkim okresie czasu.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Wniosek ten dotyczy tylko działek 3 i 1.
    Prowadzona przez Wnioskodawczynię działalność gospodarcza dotyczyła sprzedaży
    narzędzi i akcesoriów specjalistycznych (w większości do metaloplastyki). Nigdy nie
    prowadziła działalności związanej z obrotem nieruchomości.
    Działalność gospodarcza Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania B.B.
    dotyczy usług przerobu i napraw biżuterii. On również nigdy nie prowadził działalności
    związanej z obrotem nieruchomościami.
    Podział działki nr 2 nastąpił z inicjatywy Wojewody (...) w celu wywłaszczenia części działki
    pod budowę drogi (...) na odcinku (...) . Przed podziałem, nie z winy Wnioskodawczyni,
    teren całej działki 2 obejmowała decyzja o warunkach zabudowy. W związku z podziałem,
    Wnioskodawczyni wydaje się, że straciła moc prawną, gdyż na ten teren został uchwalony
    plan zagospodarowania przestrzennego (wspomniana droga (...)) i na podstawie z tego co
    Wnioskodawczyni wie, art. 65 ust. 1 upzp decyzja powinna wygasnąć.
    Wywłaszczenia dokonano na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks
    postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) oraz art. 12 ust. 4, 4a, 4f, 5,
    art. 18 ust. 1, art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach
    przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    311), art. 132 ust. 1a, 2 i 3 i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.).
    Decyzja o wywłaszczeniu została wydana 28 lutego 2024 r. i jest ona ostateczna.
    Decyzje ustalające odszkodowanie z tytuły wywłaszczenia zostały wydane:
        za działkę 3 21 listopada 2024 r. i uprawomocniła się około 16 grudnia 2024 r.
        za działkę 1 (Wnioskodawczyni oczekuje na duplikat decyzji, bo nie może znaleźć
        oryginału) około 30 grudnia 2024 r. i uprawomocniła się około 26 stycznia 2025 r.
    Odszkodowanie za działkę 3 zostało wypłacone 17 grudnia 2024 r.
    Odszkodowanie za działkę 1 zostało wypłacone 28 stycznia 2025 r.

    Pytanie (ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy w związku z wywłaszczeniem Zainteresowanych z prawa własności do tych działek i
    wypłacenia Im odszkodowania od Banku Gospodarstwa Krajowego, są Oni zobowiązani
    do zapłacenia podatku VAT od towarów i usług?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie (ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu
    wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawczyni i Zainteresowanego w tej sprawie B.B., sytuacja, w której w
    związku z wywłaszczeniem Zainteresowanych z części prawa własności Nieruchomości, w
    zakresie odnoszącym się do działek 3, 1 i zapłata na rzecz Zainteresowanych przez Skarb
    Państwa odszkodowania, nie będzie wiązała się z obowiązkiem naliczenia i odprowadzenia
    podatku VAT od wartości otrzymanego odszkodowania, bowiem dla tej transakcji żaden z
    Wnioskodawców nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stanowisko Zainteresowanych oparte jest na następujących argumentach.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu ww. podatkiem
    podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary - na mocy art. 2 pkt 6 powyższej ustawy - rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest
    traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju (art. 2 pkt 22
    ustawy o VAT).
    Należy jednak podkreślić, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę towaru, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Spełniona bowiem musi zostać jeszcze jedna przesłanka - czynność może zostać
    opodatkowana VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT w świetle przywołanych wyżej
    przepisów jest więc spełnienie łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze dana czynność ujęta
    musi być w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Po drugie zaś - musi zostać wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Taka interpretacja przepisów ustawy o VAT była wielokrotnie wyrażana na gruncie
    indywidualnych interpretacji podatkowych. Na powyższe rozumienie przepisów
    wskazywano m.in. w piśmie Izby Skarbowej w Opolu z 23 sierpnia 2007 r. (PP-II/44071-29
    /07/ISZ), w którym analizując zbliżony stan faktyczny wskazano, że „sprzedaż (...) działek
    budowlanych wyodrębnionych z nieruchomości gruntowej będącej majątkiem osobistym
    nie jest działalnością gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i

    usług. Ponadto nie można uznać za podatnika podatku od towarów i usług podmiotu
    sprzedającego kilka działek wyodrębnionych z nieruchomości gruntowej, zwłaszcza, gdy
    podział warunkuje zbycie lub osiągnięcie wyższej ceny, jeżeli podatnik ten nie nabył
    nieruchomości w celu jej odsprzedaży.”
    Podobna argumentacja została sformułowana również w interpretacji indywidualnej Izby
    Skarbowej w Kielcach z 11 grudnia 2007 r. (PPI/443-148/07), gdzie uznano, iż: „wykonanie
    czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego
    tylko wówczas, gdy została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Okoliczność, że
    podmiot wykonuje czynności wymienione w art. 5 ustawy o VAT nie jest wystarczającą
    przesłanką do ich opodatkowania podatkiem VAT, bowiem musi działać w charakterze
    Podatnika, czyli podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy. Oznacza to, że kryterium działalności
    gospodarczej wyklucza z grona Podatników VAT osoby fizyczne, które takiej działalności
    nie prowadzą nawet, jeśli dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. Z uwagi na
    uniwersalny charakter definicji działalności gospodarczej zawartej w ustawie o VAT,
    podatnikiem jest każdy podmiot, który prowadzi samodzielnie określoną działalność w
    sposób zorganizowany i ciągły bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Podatnikiem staje się także ten, kto w sferze prowadzonej działalności gospodarczej,
    jednorazowo wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu w okolicznościach
    wskazujących na zamiar częstotliwego jej realizowania, niezależnie od tego czy po
    wykonaniu tej jednej czynności ostatecznie zaprzestanie jej wykonywania. Przez zamiar
    wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę
    powtarzalnego, a nie jednorazowego realizowania czynności składających się na istotę
    prowadzenia działalności gospodarczej. Istota częstotliwości wyczerpuje się w
    powtarzalności określonego działania. Bez znaczenia jest więc ilość oraz czas, w którym
    dokonywana jest transakcja. Oznacza to, że w każdym przypadku należy indywidualnie
    badać, czy intencją podmiotu wykonującego czynność, z którą łączą się skutki prawno-
    podatkowe, było jej wielokrotne realizowanie.”
    Natomiast Izba Skarbowa w Warszawie w indywidualnej interpretacji podatkowej z 23
    kwietnia 2010 r. (IPPP1-443-318/10-4/PR) wskazała również, że: „Na uwagę zasługuje także
    fakt, iż uznanie danej osoby za podatnika w myśl ustawy, uzależnione jest od prowadzenia
    działalności gospodarczej bowiem wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu
    skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, gdy czynność ta została
    wykonana w ramach działalności gospodarczej. Uzasadnionym zatem jest wykluczenie
    osób fizycznych z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynność dostawy towarów,
    jeśli zbywają część majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego sprzedaży.
    Mając na uwadze powyższe uzasadnionym jest twierdzenie, że warunkiem opodatkowania
    danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
    po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.”
    Takie stanowisko przyjął również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z
    19 września 2019 r. (0113-KDIPT1-1.4012.416.2019.3.MH). Wskazał w jej treści, iż: „Należy
    wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym

    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.”
    Należy podkreślić, że mimo iż wyzbycie się przez Wnioskodawców prawa własności działek
    nr 3, 1 na płaszczyźnie podatku od towarów i usług traktowane jest jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, bowiem dochodzi do zmiany ich
    właściciela, to zdaniem Wnioskodawców w opisanym przez nich stanie faktycznym, nie jest
    przesłanką warunkującą opodatkowanie podatkiem VAT transakcji opisanej powyżej.
    Żaden z Wnioskodawców nie prowadził bowiem, nie prowadzi aktualnie oraz nie będzie
    prowadził działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług deweloperskich lub
    wykonywania usług w zbliżonym zakresie, a także działalności mającej za przedmiot
    odpłatne zbywanie nieruchomości czy też ich najem albo zarządzanie nimi.
    Jak opisano powyżej, Wnioskodawcy nabyli Nieruchomość do swojego majątku
    prywatnego.
    Prowadzone przez dwóch Wnioskodawców działalności gospodarcze nie były, ani
    aktualnie nie są, w jakikolwiek sposób powiązane ani z Nieruchomością ani z
    nieruchomościami w ogóle, jako takimi. Nieruchomość objęta wnioskiem nigdy nie była
    wykorzystywana w działalności któregokolwiek z Wnioskodawców.
    Nadto należy podkreślić, że do wyzbycia się prawa własności działek nr 3, 1 doszło na
    skutek działania od Wnioskodawców niezależnego. To nie Oni podejmowali działania
    zmierzające do zbycia, a Skarb Państwa podjął decyzję o lokalizacji inwestycji celu
    publicznego – drogi, na części Nieruchomości. Zbycie przedmiotowych działek nr 3, 1 ma
    więc charakter przymusowy.
    Wnioskodawcy nie podejmowali jakichkolwiek działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Nie planują Oni także w najbliższej przyszłości, zbywania
    Nieruchomości. W związku z powyższym, nie planują angażować środków podobnych do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy o VAT.
    Wszelkie opisane powyżej okoliczności skutkują niemożliwością uznania któregokolwiek z
    Wnioskodawców za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu
    nieruchomościami w rozumieniu ustawy o VAT, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług w kontekście odszkodowania jakie zostało Im wypłacone w związku z
    wywłaszczeniem z części prawa własności Nieruchomości.
    W świetle aktualnie wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    interpretacji indywidualnych (np. nr 0113-KDIPT1-3.4012.53.2021.4.MWJ oraz nr 0112-
    KDIL1-3.4012.47.2021.2.TK) – z wykorzystywaniem nieruchomości, w związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej mamy do czynienia, gdy na danej nieruchomości
    była lub jest prowadzona działalność gospodarcza sprzedającego, ale również wtedy, gdy
    nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży była lub jest udostępniana odpłatnie
    osobom trzecim (np. na podstawie umowy dzierżawy).
    Wnioskodawcy nie wykorzystywali i nie planują wykorzystywać Nieruchomości w ten
    sposób, w związku z czym, w ich ocenie, sam fakt, iż B.B. pozostaje podatnikiem VAT z
    tytułu prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej, nie może przesądzać o tym, że
    otrzymując odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia, którykolwiek z nich działa jako
    podatnik VAT.
    Podsumowując, w opinii Zainteresowanych, należy stwierdzić, że ani Wnioskodawczyni,
    ani Zainteresowany B.B., na potrzeby transakcji, w związku z którą otrzymali
    odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia, nie mogą być uznani za podatnika podatku od
    towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również
      przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian
      za odszkodowanie.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.):
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    zarówno gruntu jak też udziału w prawie własności gruntu, traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy, również zbycie udziału w towarze
    (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z
    24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika natomiast, że czynność przeniesienia z nakazu organu
    władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z
    mocy prawa prawa własności towarów (np. nieruchomości), w zamian za odszkodowanie,
    stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de
    facto następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z
    mocy samego prawa.
    Odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie
    własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną (dostawa
    towarów w zamian za odszkodowanie). Tym samym, przeniesienie z nakazu organu
    władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub

    przeniesienie z mocy prawa własności towarów (w tym np. nieruchomości) w zamian za
    odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz
    stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności towarów w zamian za
    wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Dostawę natomiast można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje
    bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Dlatego
    też, przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru
    dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy
    podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy

    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów
    (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej
    w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą
    na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby
    w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od
    wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej
    dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie
    ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).

    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych
    z nich.
    Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania odpłatnej dostawy gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga jednak oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Zasady nabywania nieruchomości pod inwestycje w zakresie dróg publicznych, a także
    organy właściwe w tych sprawach, reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o
    szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311), zwanej dalej „ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych”.
    Według regulacji art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
      1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
      2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
        dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych
      - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
      ostateczna.
    W myśl art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    W oparciu o art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.

    W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje
      ustalenie wysokości odszkodowania.
    Na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1881):
      Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
      decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego na nieruchomości.
    W myśl art. 128 ust. 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.
    Istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności
    nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby
    (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji.
    Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa
    lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania
    wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację
    inwestycji. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika jasno, że podmiotem
    podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji. Nie wymaga się
    tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.
    Z opisu sprawy wynika, że Państwo A.A. i B.B., nabyli, na podstawie umowy sprzedaży od
    osoby fizycznej do majątku wspólnego, 30 czerwca 2015 r. działkę nr 1 oraz 18 grudnia
    2014 r. działkę 2. Nieruchomość ta jest niezabudowana.
    Działka nr 2 została podzielona 28 lutego 2024 r. na działki nr 3 i 4 z inicjatywy Wojewody
    (...) w celu wywłaszczenia części działki pod budowę drogi (...) na odcinku (...).
    Działki nr 3 i 1 przeznaczone zostały na realizację inwestycji drogowej i stały się własnością
    Skarbu Państwa. Decyzja o wywłaszczeniu została wydana 28 lutego 2024 r. i jest ona
    ostateczna. Skarb Państwa wypłacił Państwu odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia
    Państwa z prawa własności ww. działek.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy wywłaszczenie Państwa z części prawa własności
    działek 3, 1 i zapłata na Państwa rzecz przez Skarb Państwa odszkodowania, nie wiąże się
    z obowiązkiem naliczenia i odprowadzenia podatku VAT od wartości otrzymanego
    odszkodowania.
    W tej sprawie, dostawa działek nr 3, 1 w trybie wywłaszczenia w zamian za
    odszkodowanie, dokonana została w momencie uprawomocnienia się decyzji ustalającej
    odszkodowanie, czyli odpowiednio około 16 grudnia 2024 r. i około 26 stycznia 2025 r.
    Aby więc ustalić, czy spełnili Państwo przesłanki do uznania Państwa za podatników
    podatku od towarów i usług w odniesieniu do opisanej dostawy nieruchomości, należy
    przeanalizować całokształt działań, jakie podjęli Państwo w odniesieniu do ww. działek.
    Nieruchomość nabyli Państwo ze środków własnych i traktowali ją Państwo jako działki
    pod zabudowę dla dzieci, bądź lokatę kapitału w wypadku gdyby dzieci nie chciały tam
    zamieszkać. W okresie od dnia nabycia do dnia złożenia niniejszego wniosku,
    Nieruchomość nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub o podobnym
    charakterze. Nie prowadzili Państwo na niej żadnej działalności i nie ponosili na nią
    jakichkolwiek nakładów.

    Nigdy nie prowadzili i nie prowadzą Państwo działalności gospodarczej, która związana
    byłaby w jakikolwiek sposób z obrotem nieruchomościami. Nie podejmowali Państwo
    jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia atrakcyjności przedmiotowej
    nieruchomości, tj.: podział, wydanie pozwolenia na budowę, przeprowadzenie procesu
    odrolnienia nieruchomości, uzbrojenie działki, doprowadzenie mediów, przygotowanie
    projektów/koncepcji zabudowy nieruchomości. Nie zawierali Państwo także umów o
    pośrednictwo w sprzedaży, nie tworzyli i nie publikowali Państwo stron internetowych
    przedstawiających ofertę sprzedaży nieruchomości, a także nie dokonywali Państwo
    jakichkolwiek czynności o charakterze marketingowym czy promocyjnym, zachęcających
    do zakupu.
    Przed ww. podziałem geodezyjnym, w 2019 r. uzyskali Państwo decyzję o warunkach
    zabudowy obejmującą teren Nieruchomości, która wskazywała na możliwość budowy
    czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, parterowych z poddaszem
    użytkowym, wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi. Po uzyskaniu decyzji nie
    występowali Państwo o pozwolenie na budowę, nie oferowali także Nieruchomości do
    sprzedaży. Rozważali Państwo możliwość wybudowania na ww. działkach czterech
    budynków mieszkalnych jednorodzinnych dla swoich dzieci. Po uzyskaniu decyzji nie
    występowali Państwo o pozwolenie na budowę, nie oferowali także Nieruchomości do
    sprzedaży. Z uwagi na proces wywłaszczenia, decyzja ta nie mogłaby stanowić podstawy
    do zabudowy działki.
    Co istotne, działki nr 3 i 1 zostały wywłaszczone na podstawie decyzji Wojewody, czyli
    zbycie to nastąpiło z nakazu Organu władzy, a nie z Państwa inicjatywy. Czynność ta
    spowodowana została inwestycją drogową, zaplanowaną do realizacji na terenie
    stanowiącym Państwa dotychczasową własność. Geodezyjne wydzielenie działki nr 3 oraz
    uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego na wywłaszczony teren również nie
    było Państwa decyzją. Opisana dostawa nieruchomości została zrealizowana bez
    podejmowania przez Państwa dodatkowych działań.
    W przedstawionych okolicznościach sprawy, skala Państwa zaangażowania w odniesieniu
    do przygotowania omawianej dostawy, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Brak jest w tym zdarzeniu przesłanek
    świadczących o takiej Państwa aktywności w przedmiocie zbycia działek, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądzałby, że zbycie
    działek nr 3 i 1 wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Mając na uwadze powołane
    przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w tym konkretnym przypadku nie podjęli
    Państwo aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Tym samym, w analizowanym zdarzeniu nie wystąpiły przesłanki pozwalające uznać, że
    dokonując zbycia ww. działek wystąpili Państwo w charakterze podatników w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą, o której mowa w 15 ust. 2
    ustawy. Aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarczy
    stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu
    dokonującego dostawy za występującego w związku ze zbyciem jako podatnika podatku
    od towarów i usług, co nie ma miejsca w tym przypadku.
    Zatem, opisane we wniosku wywłaszczenie działek nr 3 i 1 w zamian za odszkodowanie,
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym, nie są Państwo zobowiązani do zapłaty
    podatku VAT z tytułu odpłatnej dostawy ww. działek.
    Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.