Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/415-49/11-4/KSU
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2011-08-09
Teza: Jeżeli środki finansowe z zaciągniętych pożyczek zostały wydatkowane na potrzeby prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej i pozostają w związku z uzyskiwanymi z tego źródła przychodami, a faktycznie zapłacone odsetki od pożyczek nie zwiększają kosztów inwestycji, to odsetki te mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje fakt, iż uzyskane pożyczki Wnioskodawca otrzymał jako osoba fizyczna a nie podmiot gospodarczy.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; osoba-osoby fizyczne; pożyczka-odsetki od pożyczki
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 8 czerwca 2011 r. (data wpływu 9 czerwca 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 11 lipca 2011 r. (data wpływu 14 lipca 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej odsetek od pożyczek  **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 czerwca 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej odsetek od pożyczek.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14b § 1, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z czym pismem z dnia 1 lipca 2011 r., wezwano do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 7 lipca 2011 r., natomiast w dniu 14 lipca 2011 r. uzupełniono ww. wniosek (data nadania w polskiej placówce pocztowej 13 lipca 2011 r.).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 20 września 2006 r. Wnioskodawca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą osoby fizycznej, zaciągnął w swoim imieniu pożyczki od osób fizycznych. Całość pożyczonych pieniędzy została wpłacona na konto firmowe Wnioskodawcy i wydatkowana na potrzeby prowadzonej działalności. Do wyżej opisanych pożyczek zostały złożone deklaracje w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, a należny podatek Urząd Skarbowy skompensował przypadającym do zwrotu dla firmy Wnioskodawcy podatkiem od towarów i usług.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, iż całość pożyczonych pieniędzy została wpłacona na konto firmowe i wydatkowana na potrzeby prowadzonej działalności, przede wszystkim na zakup surowców. Firma od początku swojej działalności jest podatnikiem podatku VAT. Działalność gospodarcza opodatkowana jest na zasadach ogólnych (księgi handlowe). Wnioskodawca płaci liniowy podatek dochodowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy odsetki zapłacone od zaciągniętych pożyczek będą stanowiły podatkowy koszt uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, zapłacone odsetki powinny stanowić podatkowy koszt uzyskania przychodów, ponieważ środki z pożyczek zostały w całości wydatkowane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;

*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;

*   musi być należycie udokumentowany.

Generalnie przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie poniesione i racjonalnie uzasadnione wydatki, poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mogą to być więc koszty bezpośrednio lub pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami. Należy przy tym podkreślić, iż obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli:

*   pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) – w wysokości różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),

*   pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) – w wysokości różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału.

Stosownie natomiast do treści art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).

Z kolei w myśl art. 23 ust. 1 pkt 33 ww. ustawy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów również odsetki, prowizje i różnice kursowe od pożyczek (kredytów) zwiększające koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.

Przepisy ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uzależniają możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych na spłatę odsetek i prowizji od pożyczek (kredytów) przeznaczonych na sfinansowanie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, od klasyfikacji, czy też nazwy kredytów stosowanych przez instytucje finansowe, jak również od rodzaju zaciągniętego kredytu. Warunkiem uznania za koszt uzyskania przychodów odsetek oraz prowizji od pożyczki (kredytu) jest fakt ich zapłacenia oraz istnienie związku przyczynowo-skutkowego między pożyczką (kredytem), a przychodem z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 22 ust. 1 tej ustawy. Decydujące znaczenie dla ustalenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ma więc faktyczne przeznaczenie pożyczki (kredytu), a nie treść umowy kredytowej. Istotne jest, czy ponoszone wydatki spełniają kryterium związku z uzyskiwanym przychodem z działalności gospodarczej. Oznacza to, że nie można odmówić prawa do zaliczenia w koszty zapłaconych odsetek od pożyczki zaciągniętej na imię i nazwisko podatnika, w sytuacji, gdy wykaże on związek pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskanym przychodem (art. 22 ust. 1 ww. ustawy).

Jeśli pożyczka (kredyt) została przeznaczona na dofinansowanie bieżącej działalności gospodarczej, istotne jest na jaki cel faktycznie zostały wydatkowane środki z zaciągniętej pożyczki.

Z powyższego wynika, iż aby odsetki od pożyczki (kredytu) mogły stanowić koszty uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, zaciągnięta pożyczka (kredyt) musi pozostawać w związku z uzyskiwanymi przez Wnioskodawcę z tego źródła przychodami, a odsetki od pożyczki (kredytu) muszą zostać faktycznie zapłacone i nie zwiększać kosztów inwestycji.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca prowadzący jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą zaciągnął w swoim imieniu pożyczki od osób fizycznych. Środki z pożyczek wydatkował na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, przede wszystkim na zakup surowców.

Mając na uwadze powyższe, jeżeli środki finansowe z zaciągniętych pożyczek zostały wydatkowane na potrzeby prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej i pozostają w związku z uzyskiwanymi z tego źródła przychodami, a faktycznie zapłacone odsetki od pożyczek nie zwiększają kosztów inwestycji, to odsetki te mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje fakt, iż uzyskane pożyczki Wnioskodawca otrzymał jako osoba fizyczna a nie podmiot gospodarczy.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa nie jest ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe (stan faktyczny) jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania dowodowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135 Łódź, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.