Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.26.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-26
Teza: Prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%
dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów
udokumentowanych dokumentami, o których mowa w
Wariancie A, B i C.
Słowa kluczowe: dokumentacja
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, w zakresie prawa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów udokumentowanych dokumentami, o których
    mowa w Wariancie A, B i C. Uzupełnili go Państwo pismem z 14 marca 2025 r. (wpływ 14
    marca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    „A” Spółka Akcyjna (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest spółką prawa polskiego mającą
    siedzibę na terytorium Polski, zarejestrowaną na potrzeby podatku VAT w Polsce. Posiada
    również numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych (tzw. VAT UE).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca sprzedaje towary do kontrahentów
    niebędących polskimi podatnikami VAT. Kontrahenci posiadają właściwe i ważne numery
    identyfikacyjne dla transakcji wewnątrzwspólnotowych (zagraniczne numery VAT UE).
    Towary transportowane są z terytorium Polski do wskazanych przez Odbiorców miejsc
    znajdujących się na terytorium Unii Europejskiej (dalej: Kontrahentów). Faktyczna
    realizacja transportu zlecana jest niezależnym firmom spedycyjnym. Dla Spółki opisane
    transakcje stanowią wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej: WDT), natomiast dla
    Kontrahentów – wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów (dalej: WNT) w ich krajach.
    Wnioskodawca, w celu zastosowania 0% stawki VAT z tytułu WDT, gromadzi/będzie
    gromadzić dokumenty potwierdzające, iż towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone
    do Odbiorcy /Kontrahenta na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium

    Polski. Spółka każdorazowo gromadzi/będzie gromadzić kopię faktury oraz dokumenty
    przewozowe np. w formie listów przewozowych CMR, na których widnieje podpis osoby
    odbierającej towar.
    Zdarzają się jednak sytuacje, że mimo podejmowanych przez Spółkę prób, pozyskanie
    CMR dla poszczególnych dostaw nie jest możliwe. W takiej sytuacji dokumentacja
    gromadzona przez Spółkę obejmuje/będzie obejmować opisane poniżej przypadki:
      1. Wariant A – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
        · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze
        lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
        · potwierdzenia otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar.
      2. Wariant B – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
        · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze
        lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
        · faktury podpisanej przez Kontrahenta lub osobę upoważnioną przez Kontrahenta.
      3. Wariant C – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
        · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze
        lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
        · podpisanego przez Kontrahenta odrębnego oświadczenia potwierdzającego
        dostarczenia towarów do miejsca docelowego. Przedmiotowe oświadczenie
        zawiera: adres dostawcy, adres nabywcy, numer faktury, numer dostawy i data
        dostawy, nazwa towaru i ilość, miejsce dostawy towaru.
    Uzupełnienie opisu sprawy
    1. W odpowiedzi na pytanie: Jaki towar był/jest/będzie przedmiotem transakcji
      sprzedaży, których dotyczy złożony wniosek?
      wskazali Państwo:
        Przedmiotem dostawy był/jest/będzie m.in. cukier biały, cukier puder, fondant,
        inwertix oraz cukier żelujący.
    2. W odpowiedzi na pytanie: Do jakiego konkretnie kraju był/jest/będzie transportowany
      towar będący przedmiotem transakcji objętych zapytaniem?
    wskazali Państwo:
        Wysyłki w ramach WDT były/są/będą realizowane przez Spółkę do Niemiec,
        Holandii, Rumunii, Węgier oraz do krajów Europy południowo-wschodniej
        należących do Unii Europejskiej.

    3. W odpowiedzi na pytanie: Dlaczego/co jest powodem, że zdarzają się sytuacje, że
      mimo podejmowanych przez Spółkę prób, pozyskanie CMR dla poszczególnych
      dostaw nie jest możliwe? Proszę wyjaśnić te okoliczności.
      wskazali Państwo:
        Przewozowe dokumenty CMR nie są dostarczane do Spółki przez przewoźników.
        Przewoźnicy jako przyczynę podają zagubienie niektórych dokumentów. Zdarzają
        się również sytuacje, że w momencie podjęcia prób uzyskania CMR, przewoźnik nie
        prowadzi już działalności gospodarczej.
    4. W odpowiedzi na pytanie: Czy wymienione w Wariancie A potwierdzenie otrzymania
      zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar będzie wskazywało, że towar został
      dostarczony nabywcy do miejsca przeznaczenia na terytorium państwa
      członkowskiego? Jeśli tak, to proszę wskazać na podstawie jakich okoliczności, np.
      czy z warunków umowy wynika, że płatność za towar będzie dokonana po
      otrzymaniu towaru przez nabywcę, czy dysponują Państwo korespondencją
      mailową, z której wynika, że zapłata za towar dotyczy konkretnego zamówienia
      dostarczonego do nabywcy lub innymi dowodami świadczącymi, że towar został
      dostarczony nabywcy?
      wskazali Państwo:
        Strony zawierają transakcje, gdzie płatność następuje w określonym terminie po
        otrzymaniu towaru.
    5. W odpowiedzi na pytanie: Czy wymieniona faktura podpisana przez Kontrahenta lub
      osobę upoważnioną przez Kontrahenta (Wariant B) będzie wskazywała, że towar
      został dostarczony do nabywcy? Jeśli tak, to proszę wskazać na podstawie jakich
      okoliczności, np. czy faktura zostanie podpisana przez Kontrahenta po dostarczeniu
      towarów do miejsca docelowego?
      wskazali Państwo:
        Podpis Kontrahenta na fakturze będzie równoznaczny z posiadaniem towaru.
        Spółka wystosuje do Kontrahenta maila z załączoną fakturą sprzedażową z prośbą
        o odesłanie podpisanej faktury w sytuacji kiedy towar na niej udokumentowany
        został dostarczony do Klienta.
    6. W odpowiedzi na pytanie: Czy wskazane przez Państwa we wniosku dokumenty w
      Wariancie A, Wariancie B i Wariancie C, jednoznacznie potwierdzają/będą
      potwierdzały fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem WDT
      do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż
      terytorium kraju?
      wskazali Państwo:
        Wskazane we wniosku dokumenty w Wariancie A, Wariancie B i Wariancie C będą
        wg oceny Spółki w sposób jednoznaczny potwierdzały fakt wywiezienia i
        dostarczenia towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się
        na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.
    7. W odpowiedzi na pytanie: Czy wskazane przez Państwa we wniosku dokumenty w
      Wariancie A, Wariancie B i Wariancie C, posiadają/będą Państwo posiadać przed
      upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy?
      wskazali Państwo:
        W większości przypadków Spółka powinna zgromadzić opisane w poszczególnych
        wariantach dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej
        za dany okres rozliczeniowy, jednakże mogą wystąpić sytuacje, w których
        dokumenty potwierdzające dostarczenie towarów do Kontrahenta nie będą w
        posiadaniu Spółki przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za

        dany okres rozliczeniowy. W takiej sytuacji Spółka dokona poprawnego rozliczenia
        WDT w stosownej deklaracji podatkowej poprzez złożenie korekty.
    8. W odpowiedzi na pytanie: Czy wypełniają Państwo obowiązek w zakresie
      terminowego składania informacji podsumowującej, zawierającej prawidłowe dane
      dotyczące wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, a w przypadku niedopełnienia
      tego obowiązku wyjaśnią Państwo należycie na piśmie to uchybienie naczelnikowi
      urzędu skarbowego, stosownie do art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług?
      wskazali Państwo:
        Spółka wypełnia obowiązek w zakresie terminowego składania informacji
        podsumowującej, zawierającej prawidłowe dane dotyczące wewnątrzwspólnotowej
        dostawy towarów, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku wyjaśnia
        należycie na piśmie to uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego, stosownie do
        art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Pytania
      1. Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów, o których mowa w
        Wariancie A powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42
        ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 Ustawy VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
      2. Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie B
        powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art.
        42 ust. 11 Ustawy VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
      3. Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie C
        powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art.
        42 ust. 11 Ustawy VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem:
    Pakiet Quick fixes
    W celu usprawnienia funkcjonowania wspólnego systemu VAT w zakresie transakcji
    transgranicznych, Unia Europejska (dalej jako: „UE”) opracowała pakiet zmian nazywanych
    zbiorczo „Quick Fixes”, na które składają się następujące akty prawne:
      · Dyrektywa – której termin implementacji to 1 stycznia 2020 r., jednakże w Polsce
        nastąpiło to dopiero z dniem 1 lipca 2020 r.;
      · Rozporządzenie – które wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w polskim
        porządku prawnym od 1 stycznia 2020 r. Wprowadza ono m.in. domniemanie, że
        WDT zostało dokonane w wypadku, gdy podatnik posiadać będzie wskazane w nim
        dokumenty.

    Zgodnie z Rozporządzeniem, domniemywa się, że towary zostały wysłane lub
    przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego
    się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w przypadku, gdy podatnik
    dokonujący WDT posiadać będzie co najmniej dwa niebędące ze sobą w sprzeczności
    dowody, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie
    nawzajem i niezależne od sprzedawcy i nabywcy.
    Dokumentację uprawniającą do skorzystania z powyższego domniemania można podzielić
    co do zasady na dwie grupy:
      · grupa A – dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak:
        podpisany list przewozowy CMR; konosament; faktura za towarowy przewóz
        lotniczy; faktura od przewoźnika towarów;
      · grupa B – polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów
        lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
        dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
        notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
        przeznaczenia; poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w
        państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym
        państwie członkowskim.
    Niemniej, brak posiadania dokumentacji, o której mowa w Rozporządzeniu, nie powoduje
    automatycznie, że podatnik nie jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji
    WDT. Spełnione bowiem mogą być stosowne warunki dokumentacyjne zgodnie z
    przepisami polskiej Ustawy VAT.
    W ocenie Spółki, sposoby udokumentowania dostarczenia towarów w ramach WDT
    opisane w Wariantach A-C (w celu opodatkowania tych dostaw stawką 0% VAT), nie stoją
    więc w sprzeczności z Rozporządzeniem. Zawarte bowiem w Rozporządzeniu regulacje
    dotyczące dokumentacji WDT ustanawiają jedynie domniemanie, zgodnie z którym w
    przypadku zgromadzenia określonej dokumentacji uważa się, że doszło do
    przemieszczenia towarów między państwami członkowskimi, co wiąże się z prawem do
    zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT. Wspomniane domniemanie nie wyłącza
    jednak możliwości zastosowania stawki 0% VAT dla transakcji WDT na podstawie
    dokumentów gromadzonych przez Spółkę, które są zgodne z Ustawą VAT.
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje odzwierciedlenie m.in. w objaśnieniach
    podatkowych z 17 grudnia 2020 r. w sprawie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów dla celów podatku od towarów i usług, gdzie wskazano, że:
    „Niespełnienie przez podatnika warunków domniemania wprowadzonych w art. 45a ust. 1
    Rozporządzenia 282/2011 nie oznacza jednocześnie, że zostanie on pozbawiony
    możliwości zastosowania stawki 0% z tytułu dokonanej WDT. W takiej sytuacji podatnik,
    będzie musiał udowodnić zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o VAT (art. 42 ust.

    3-5 i 11), że warunek zastosowania stawki 0% polegający na tym, aby towary zostały
    dostarczone do nabywcy w innym państwie członkowskim, został przez niego spełniony.
    Innymi słowy, jeżeli podatnik nie spełni warunków określonych w art. 45a ust. 1 lit. a lub b)
    Rozporządzenia 282/2011 i domniemanie nie znajdzie zastosowania, sytuacja podatnika
    pozostaje taka sama jak przed wejściem w życie art. 45a Rozporządzenia 282/2011”.
    Warunki zastosowania stawki 0% VAT dla WDT
    Spółka wskazuje, iż transakcje WDT zasadniczo podlegają opodatkowaniu według 0%
    stawki VAT. Niemniej jednak, art. 42 ust. 1 Ustawy VAT wskazuje warunki, które muszą
    zostać spełnione, aby podatnik był uprawniony do zastosowania 0% stawki podatku:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
        identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
        członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
        podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Należy przy tym zaznaczyć, iż stosowanie 0% stawki VAT z tytułu WDT nie powinno być
    postrzegane jako wyjątek od reguły, lecz jako reguła, od której wyjątkiem jest stosowanie
    stawki krajowej.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 Ustawy VAT, wskazanymi powyżej dowodami, są:
      · dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
        wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
        zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku, gdy przewóz towarów jest
        zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      · specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
    - jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT.
    Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 42 ust. 11 Ustawy VAT, w przypadku, gdy
    dokumenty te nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy
    znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
    dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 Ustawy VAT, mogą być również inne
    dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

      · korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,
      · dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu,
      · dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma
        charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim
        przypadku – inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,
      · dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Jednocześnie, Spółka podkreśla, iż konstrukcja przytoczonego powyżej przepisu wskazuje,
    iż wymieniony powyżej katalog tzw. dokumentów pomocniczych ma charakter otwarty, co
    oznacza, iż podatnik ma prawo potwierdzać fakt dokonania dostawy na rzecz podatnika w
    innym państwie członkowskim również innymi niż wymienione w art. 42 ust. 11 Ustawy
    VAT dokumentami.
    W celu udokumentowania WDT podatnik może posłużyć się zupełnie dowolnymi
    dokumentami. Takie stanowisko zostało również potwierdzone w orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: „NSA”), w uchwale wydanej przez
    poszerzony skład siedmiu sędziów, z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w
    której stwierdzono m.in. że przepisy wskazane w art. 42 powinny być stosowane z
    uwzględnieniem normy określonej w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
    Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), w świetle której „jako dowód
    należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest
    sprzeczne z prawem”. Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w art. 42 ust.
    3 i 4 Ustawy VAT nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego też w
    przypadku, gdy podatnik nie dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art. 42
    ust. 3 i 4 Ustawy VAT, bądź posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne, może
    on posłużyć się innymi dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy
    wewnątrzwspólnotowej.
    W tej samej uchwale stwierdzono także, że „dla zastosowania stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał
    jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione
    dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt
    wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju”.
    W związku z powyższym Spółka uważa, że dla zastosowania stawki 0% VAT w przypadku
    WDT, nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42 ust.
    3 Ustawy VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym przepisie
    razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 Ustawy VAT (bądź też

    innymi dowodami, niewymienionymi wprost w tym przepisie), które łącznie,
    jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do nabywcy na terytorium innego niż
    Polska państwa członkowskiego.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka stoi na stanowisku, iż posiadane przez nią dokumenty
    wskazane w Wariantach A-C w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    jednoznacznie potwierdzają, że towary zostały wywiezione z terytorium Polski oraz
    otrzymane przez Kontrahentów na terytorium innego państwa członkowskiego. Tym
    samym, w ocenie Spółki, nie ulega wątpliwości, iż warunek zastosowania 0% stawki VAT z
    tytułu dokonanych przez Spółkę dostaw wewnątrzwspólnotowych został w analizowanych
    Wariantach A-C spełniony i Spółka powinna być uprawniona do zastosowania 0% stawki
    VAT w oparciu o przedmiotową dokumentację.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 24 kwietnia 2024 r., nr 0114-KDIP1-
    2.4012.35.2024.3.GK. Mając na względzie przedstawioną argumentację, Spółka wnosi o
    potwierdzenie, iż wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów udokumentowane w sposób
    wskazany w Wariantach A-C opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym powinny
    być opodatkowane 0% stawką VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji,
    gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 2 pkt 4 ustawy:
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Z wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca sprzedaje
    towary do kontrahentów niebędących polskimi podatnikami VAT. Przedmiotem dostawy
    był/jest/będzie m.in. cukier biały, cukier puder, fondant, inwertix oraz cukier żelujący.
    Kontrahenci posiadają właściwe i ważne numery identyfikacyjne dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych (zagraniczne numery VAT UE). Towary transportowane są z
    terytorium Polski do wskazanych przez Odbiorców miejsc znajdujących się na terytorium
    Unii Europejskiej (dalej: Kontrahentów). Wysyłki w ramach WDT były/są/będą realizowane
    przez Spółkę do Niemiec, Holandii, Rumunii, Węgier oraz do krajów Europy południowo-
    wschodniej należących do Unii Europejskiej. Faktyczna realizacja transportu zlecana jest

    niezależnym firmom spedycyjnym. Dla Spółki opisane transakcje stanowią
    wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej: WDT), natomiast dla Kontrahentów –
    wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów (dalej: WNT) w ich krajach.
    Wnioskodawca, w celu zastosowania 0% stawki VAT z tytułu WDT, gromadzi/będzie
    gromadzić dokumenty potwierdzające, iż towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone
    do Odbiorcy /Kontrahenta na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium
    Polski. Spółka każdorazowo gromadzi/będzie gromadzić kopię faktury oraz dokumenty
    przewozowe np. w formie listów przewozowych CMR, na których widnieje podpis osoby
    odbierającej towar.
    Zdarzają się jednak sytuacje, że mimo podejmowanych przez Spółkę prób, pozyskanie
    CMR dla poszczególnych dostaw nie jest możliwe. W takiej sytuacji dokumentacja
    gromadzona przez Spółkę obejmuje/będzie obejmować opisane poniżej przypadki:
    1. Wariant A – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze
        lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · potwierdzenia otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar.
    2. Wariant B – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze
        lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · faktury podpisanej przez Kontrahenta lub osobę upoważnioną przez Kontrahenta.
    3. Wariant C – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze
        lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · podpisanego przez Kontrahenta odrębnego oświadczenia potwierdzającego
        dostarczenia towarów do miejsca docelowego. Przedmiotowe oświadczenie
        zawiera: adres dostawcy, adres nabywcy, numer faktury, numer dostawy i data
        dostawy, nazwa towaru i ilość, miejsce dostawy towaru.
    W Wariancie A strony zawierają transakcje, gdzie płatność następuje w określonym
    terminie po otrzymaniu towaru.
    W Wariancie B podpis Kontrahenta na fakturze będzie równoznaczny z posiadaniem
    towaru. Spółka wystosuje do Kontrahenta maila z załączoną fakturą sprzedażową z prośbą
    o odesłanie podpisanej faktury w sytuacji kiedy towar na niej udokumentowany został
    dostarczony do Klienta.
    Dokumenty w Wariancie A, Wariancie B i Wariancie C będą wg oceny Spółki w sposób
    jednoznaczny potwierdzały fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących
    przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego
    innego niż terytorium kraju.

    W większości przypadków Spółka powinna zgromadzić opisane w poszczególnych
    wariantach dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany
    okres rozliczeniowy, jednakże mogą wystąpić sytuacje, w których dokumenty
    potwierdzające dostarczenie towarów do Kontrahenta nie będą w posiadaniu Spółki przed
    upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy. W takiej
    sytuacji Spółka dokona poprawnego rozliczenia WDT w stosownej deklaracji podatkowej
    poprzez złożenie korekty.
    Spółka wypełnia obowiązek w zakresie terminowego składania informacji
    podsumowującej, zawierającej prawidłowe dane dotyczące wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku wyjaśnia należycie na
    piśmie to uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego, stosownie do art. 42 ust. 1a
    ustawy.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy dostawy,
    udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariantach A-C, powinny być
    opodatkowane stawką VAT 0%.
    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia
    2020 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018
    /1912 z 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011
    w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami
    wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej
    rozporządzeniem 2018/1912. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w
    całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
    Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się
    do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki
    0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
        domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
        członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium,
        ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
        niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
        posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
        których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które
        są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca
        jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3
        lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności
        dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub
        transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od
        siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
        lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na
        rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia
        towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i
        nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia
        towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny

        środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz
        nabywcy; oraz
      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
        mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
        niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
        pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek
        pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w
        ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
        dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
        nabywcy.
      Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt
      (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
        transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
        list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub
        faktura od przewoźnika towarów;
      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
        dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
        notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
        przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
        członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym
        państwie członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy

    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      – chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na
        terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy
        przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.

    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji

    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma
    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail
    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została
    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.
    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. akt I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że dokumentacja zgromadzona przez
    Państwa w związku z dokonywanymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów do
    Kontrahentów zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w

    innych niż Polska państwach Unii Europejskiej i posługujących się dla potrzeb ww.
    transakcji numerami VAT UE nadanymi im w tych państwach, tj. dowody (opisane w
    Wariantach A-C) w postaci:
      · Wariant A – kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w
        fakturze lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
        potwierdzenia otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar (strony
        zawierają transakcje, gdzie płatność następuje w określonym terminie po
        otrzymaniu towaru);
      · Wariant B – kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w
        fakturze lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz faktury
        podpisanej przez Kontrahenta lub osobę upoważnioną przez Kontrahenta (podpis
        Kontrahenta na fakturze będzie równoznaczny z posiadaniem towaru. Spółka
        wystosuje do Kontrahenta maila z załączoną fakturą sprzedażową z prośbą o
        odesłanie podpisanej faktury w sytuacji kiedy towar na niej udokumentowany
        został dostarczony do Klienta);
      · Wariant C – kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w
        fakturze lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
        podpisanego przez Kontrahenta odrębnego oświadczenia potwierdzającego
        dostarczenia towarów do miejsca docelowego. Przedmiotowe oświadczenie
        zawiera: adres dostawcy, adres nabywcy, numer faktury, numer dostawy i data
        dostawy, nazwa towaru i ilość, miejsce dostawy towaru,
    stanowią/stanowić będą dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które
    zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają/będą potwierdzały
    dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w
    konsekwencji upoważniają/będą upoważniały Państwa (przy spełnieniu pozostałych
    warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w
    odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT).
    Podsumowując, należy uznać, że:
      1. Dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie A
        powinny być, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i ust. 11
        ustawy, opodatkowane 0% stawką VAT.
      2. Dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie B
        powinny być, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i ust. 11
        ustawy, opodatkowane 0% stawką VAT.
      3. Dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie C
        powinny być, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i ust. 11
        ustawy, opodatkowane 0% stawką VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1, nr 2 i nr
    3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

      - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia,
      - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.