Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.699.2025.1.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego: od wydatków
związanych z Urzędem Gminy w oparciu o proporcje, o
których mowa w art. 86 ust. 2a oraz art. 90 ust. 3 ustawy o
VAT, tj. prewspółczynnik oraz współczynnik VAT skalkulowane
dla Urzędu Gminy, od wydatków bieżących związanych ze
świetlicami wiejskimi w oparciu o proporcję, o której mowa w
art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, tj. prewspółczynnik skalkulowany
dla Urzędu Gminy, od wydatków bieżących związanych z
budynkiem komunalnym w oparciu o proporcję, o której
mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, tj. współczynnik
skalkulowany dla Urzędu Gminy.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
proporcja
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego:
      - od wydatków związanych z Urzędem Gminy w oparciu o proporcje, o których mowa w
        art. 86 ust. 2a oraz art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, tj. prewspółczynnik oraz
        współczynnik VAT skalkulowane dla Urzędu Gminy,
      - od wydatków bieżących związanych ze świetlicami wiejskimi w oparciu o proporcję, o
        której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, tj. prewspółczynnik skalkulowany dla
        Urzędu Gminy,
      - od wydatków bieżących związanych z budynkiem komunalnym w oparciu o proporcję,
        o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, tj. współczynnik skalkulowany dla
        Urzędu Gminy.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina A (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług (dalej: „VAT”) zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.
    Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1465, ze zm.; dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”) Gmina jest wyposażona w
    osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na
    własną odpowiedzialność. Na mocy art. 6 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, do zakresu
    działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone
    ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 9 oraz pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań
    własnych Gminy należą m.in. sprawy z zakresu kultury, w tym bibliotek gminnych i innych
    instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami oraz utrzymania gminnych
    obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz obiektów administracyjnych.
    Gmina powzięła wątpliwość co do sposobu odliczenia podatku VAT od ponoszonych przez
    nią wydatków związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem Urzędu Gminy, świetlic
    wiejskich oraz budynku komunalnego, w którym Gmina wynajmuje lokal użytkowy (na
    potrzeby Ośrodka Zdrowia) i lokale mieszkalne.
      1. Wydatki związane z Urzędem Gminy
    Gmina wykonuje zadania nałożone na nią odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji
    których została powołana. Większość z tych zadań jest realizowana przez Gminę w ramach
    reżimu publicznoprawnego. Niemniej jednak, wybrane czynności Gmina wykonuje na
    podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych i traktuje je, jako podlegające regulacjom
    VAT.
    W ramach czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych Gmina
    dokonywać może:
      A. zarówno transakcji opodatkowanych VAT według odpowiednich stawek - Gmina w
        szczególności może dokonywać sprzedaży działek pod zabudowę, dzierżawy lokali
        użytkowych, refakturować opłaty za media. Transakcje te Gmina wykazuje wówczas
        w rejestrach sprzedaży i plikach JPK_V7M;
      B. jak również podlegających opodatkowaniu VAT, aczkolwiek zwolnionych z podatku –
        w szczególności może to być wynajem lokali mieszkalnych oraz sprzedaż tzw.
        „starszych/ używanych” budynków i lokali. Transakcje te Gmina wykazuje wówczas
        w rejestrach sprzedaży i plikach JPK_V7M, jako zwolnione z podatku VAT.
    Po stronie Gminy występują również zdarzenia spoza zakresu VAT (tj. zdarzenia, które
    Gmina traktuje jako w ogóle niepodlegające ustawie o VAT):
      C. zarówno polegające na uzyskiwaniu przez Gminę określonych wpływów – w
        szczególności dochody z podatku od nieruchomości i opłaty skarbowej oraz udział
        w podatkach dochodowych;
      D. jak również niezwiązane z uzyskiwaniem wpływów – w szczególności budowa
        ogólnodostępnej infrastruktury gminnej jak trawniki, chodniki, oświetlenie, place
        zabaw, etc.
    W związku z wykonywaniem ww. czynności na podstawie umów cywilnoprawnych oraz
    występowaniem zdarzeń spoza zakresu VAT, Gmina ponosi szereg wydatków, z tytułu
    których kontrahenci wystawiają na rzecz Gminy faktury VAT z wykazanymi kwotami
    podatku.
    W związku z funkcjonowaniem Urzędu Gminy (dalej: „Urząd”) Gmina ponosi / będzie
    ponosić szereg wydatków bieżących oraz inwestycyjnych (dalej: „Wydatki związane z
    Urzędem”).

    W związku z ponoszonymi Wydatkami związanymi z Urzędem Gmina otrzymuje / będzie
    otrzymywać od dostawców / wykonawców faktury VAT, na których wskazana jest / będzie
    jako nabywca przedmiotowych towarów / usług.
    Ponoszone Wydatki związane z Urzędem służą/będą służyć wykonywaniu przez Gminę
    czynności wskazanych w punktach A, B, C i D.
    Gmina nie jest / nie będzie w stanie przyporządkować ponoszonych Wydatków
    związanych z Urzędem jako wydatków związanych wyłącznie z czynnościami
    opodatkowanymi VAT, zwolnionymi z VAT lub wyłącznie z czynnościami niepodlegającymi
    opodatkowaniu VAT, bowiem wydatki te jednocześnie związane są / będą z czynnościami
    opodatkowanymi VAT (wymienionymi powyżej jako A), zwolnionymi z opodatkowania VAT
    (wymienionymi powyżej jako B) oraz występującymi po jej stronie zdarzeniami spoza
    zakresu VAT (wymienionymi powyżej jako C i D).
    Gmina nie zna sposobu, aby Wydatki związane z Urzędem bezpośrednio i wyłącznie
    przyporządkować odpowiednio do czynności opodatkowanych VAT, zwolnionych z VAT lub
    też do zdarzeń w ogóle niepodlegających regulacjom VAT. Trudność dokonania
    bezpośredniej alokacji powyższych wydatków wynika również z faktu, że wykonywane
    przez Gminę czynności podlegające opodatkowaniu VAT i występujące po jej stronie
    zdarzenia spoza zakresu VAT są co do zasady wykonywane przez tych samych
    pracowników Urzędu Gminy i / lub przy pomocy tych samych zasobów.
    Innymi słowy, przykładowo w tym samym lokalu i pomieszczeniach w budynku Urzędu
    Gminy, przy pomocy tych samych materiałów i urządzeń, ci sami pracownicy, w tym
    samym dniu, mogą brać udział np.:
      - w transakcji sprzedaży działki pod zabudowę, opodatkowanej według podstawowej
        stawki VAT,
      - w transakcji sprzedaży „starszego / używanego” budynku, którego dostawa korzysta
        ze zwolnienia z VAT,
      - przy poborze podatku od nieruchomości oraz
      - przy zawarciu umowy z wykonawcą, który będzie budował oświetlenie drogowe.
    W tym zakresie Gmina rozważa stosowanie prewspółczynnika skalkulowanego dla Urzędu
    zgodnie ze wzorem wskazanym w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17
    grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników
    (Dz. U. z 2021 poz. 999, ze zm.; dalej: „Rozporządzenie”) i współczynnika VAT, o którym
    mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, obliczonego dla Urzędu.
    Gmina wskazuje, że wyliczone w powyższy sposób proporcje Urzędu wyniosły:
    Dla roku 2021 - prewspółczynnik wyniósł 11%, a współczynnik wyniósł 55%.
    Dla roku 2024 - prewspółczynnik wynosi 5%, a współczynnik wyniósł 100%.
      2. Wydatki związane ze świetlicami wiejskimi
    (...) 2016 r. Wójt Gminy A wydał zarządzenie nr (...) w sprawie ustalenia Regulaminu
    korzystania ze świetlic wiejskich, które zostało następnie zmienione (...)dnia 2021 r.
    Zarządzeniem Wójta Gminy A nr (...).
    Obiekty objęte uchwałą to świetlice wiejskie zlokalizowane pod adresem: (...)
    Ww. obiekty mogą być udostępniane nieodpłatnie lub za opłatą. Udostępnia się całość
    obiektów.
    Obiekty mogą być udostępniane nieodpłatnie w szczególności na następujące cele:
      a) organizowanie różnych zajęć dla dzieci, młodzieży i osób dorosłych,
      b) organizowanie imprez otwartych dla mieszkańców wsi (np. festyny, uroczystości),
      c) organizacja spotkań lokalnych grup działających na terenie wsi np. koło gospodyń
        wiejskich, ochotnicza straż pożarna, stowarzyszenia, inne organizacje pozarządowe,
        itp.,

      d) organizacja spotkań gminnych i sołeckich z mieszkańcami wsi, nieodpłatne szkolenia
        dla mieszkańców wsi,
      e) promocja Gminy i miejscowości.
    Zarządzenie dopuszcza również odpłatne udostępnianie obiektów osobom fizycznym,
    prawnym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, które są
    zainteresowane korzystaniem z tych obiektów, w szczególności w celu organizacji imprez
    okolicznościowych i uroczystości oraz spotkań w innych celach niż tych wymienionych w
    przypadku nieodpłatnego udostępniania. Świetlice są odpłatnie udostępniane na
    podstawie zawieranych przez Gminę umów najmu.
    Z tytułu wynajmu świetlic wiejskich Gmina wystawia / będzie wystawiać na rzecz
    korzystających z świetlic faktury VAT, z wykazanym VAT należnym, dokumentujące
    sprzedaż opodatkowaną wykazywaną w plikach JPK składanych przez Gminę do Urzędu
    Skarbowego.
    Sposób wykorzystania świetlic, tj. odpłatnie bądź nieodpłatnie, regulowany jest / będzie
    poprzez aktualne zapotrzebowanie na obie formy udostępnienia. Może zdarzyć się tak, że
    w danym miesiącu nie wystąpi najem odpłatny.
    Wyżej wymienione zarządzenia regulują również wysokość opłat za korzystanie z ww.
    świetlic wiejskich.
    Gmina ponosi koszty bieżącego utrzymania świetlic wiejskich takich jak: media (np. woda,
    energia elektryczna, wywóz nieczystości), remonty, zakup wyposażenia, przeglądy i
    konserwacje instalacji itp. Ponoszone przez Gminę wydatki bieżące związane ze
    świetlicami wiejskimi służą / będą służyć wykonywaniu przez Gminę czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT oraz czynności niepodlegających VAT.
    W tym zakresie, w celu dokonania odliczenia VAT od ponoszonych na świetlice wiejskie
    wydatków, Gmina rozważa zastosowanie prewspółczynnika skalkulowanego dla Urzędu
    zgodnie ze wzorem wskazanym w § 3 ust. 2 Rozporządzenia. Jak zostało to już wskazane
    powyżej, wyliczony w powyższy sposób prewspółczynnik Urzędu wyniósł dla roku 2021 -
    11%, a dla roku 2024 – 5%.
      3. Wydatki związane z budynkiem komunalnym
    Gmina jest właścicielem nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem
    jednopiętrowym, położonej w A pod nr (...). W ww. budynku komunalnym znajduje się
    lokal użytkowy składający się z (...) pomieszczeń znajdujących się na parterze tego
                        2budynku, o łącznej powierzchni (...) m, a także lokale mieszkalne. Przedmiotowy lokal
    użytkowy jest przez Gminę odpłatnie udostępniany na rzecz Niepublicznego Zakładu
    Opieki Zdrowotnej w A.
    Lokale mieszkalne Gmina odpłatnie udostępnia zainteresowanym osobom trzecim
    wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Gmina nie korzysta z żadnych pomieszczeń znajdujących się w tym budynku na potrzeby
    własne czy też gminnych jednostek budżetowych.
    W przypadku lokalu użytkowego najemca zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Gminy
    czynszu najmu oraz do ponoszenia opłat eksploatacyjnych (woda, ścieki, centralne
    ogrzewanie) wg zryczałtowanej stawki opartej na powierzchni lokalu. Ww. wpływy
    stanowią dochód Gminy. Z tytułu wynajmu przedmiotowego lokalu użytkowego Gmina
    wystawia / będzie wystawiać na rzecz najemcy faktury VAT, z wykazanym VAT należnym,
    dokumentujące sprzedaż opodatkowaną VAT, niepodlegającą zwolnieniu z VAT (tj. czynsz
    najmu oraz zryczałtowana opłata eksploatacyjna - opodatkowane stawką 23%)
    wykazywaną w plikach JPK składanych przez Gminę do Urzędu Skarbowego.
    Odnośnie lokali mieszkalnych ich najemcy zobowiązani są do zapłaty na rzecz Gminy
    czynszu najmu oraz do ponoszenia opłat eksploatacyjnych (woda, ścieki, centralne
    ogrzewanie) wg określonej w umowie zryczałtowanej stawki. Ww. wpływy stanowią

    dochód Gminy. Z tytułu wynajmu przedmiotowego lokalu o Gmina wystawia / będzie
    wystawiać na rzecz najemców faktury VAT, dokumentujące sprzedaż zwolnioną z VAT (tj.
    czynsz najmu oraz zryczałtowana opłata eksploatacyjna – zwolnione z VAT) wykazywaną w
    plikach JPK składanych przez Gminę do Urzędu Skarbowego.
    Gmina udostępnia poszczególne lokale mieszkalne i lokal użytkowy wyłącznie odpłatnie na
    rzecz zainteresowanych podmiotów trzecich, w sposób polegający na pobieraniu opłat za
    korzystanie z pomieszczeń znajdujących się w budynku. Opłaty pobierane są na podstawie
    umów najmu zawieranych z zainteresowanymi podmiotami trzecimi. Najemcy oprócz
    czynszu zobowiązani są do uiszczenia opłat eksploatacyjnych za dostawę zimnej i ciepłej
    wody, odprowadzanie ścieków i wywóz nieczystości oraz centralne ogrzewanie, według
    zryczałtowanej stawki (z uwagi na brak opomiarowania zużyć).
    W związku z powyższym nieruchomość jest wykorzystywana / będzie wykorzystywana
    wyłącznie do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, z
    tym że część tych czynności – dotycząca świadczenia usług wynajmu lokalu użytkowego
    jest / będzie opodatkowana z zastosowaniem właściwej stawki VAT, natomiast pozostała
    część tych czynności – obejmująca świadczenie usług wynajmu lokali mieszkalnych na cele
    mieszkaniowe – jest /będzie zwolniona z VAT.
    Gmina ponosi koszty utrzymania budynku komunalnego (tj. lokalu użytkowego i lokali
    mieszkalnych) takie jak: ogrzewanie, remonty, przeglądy i konserwacje instalacji itp.
    Gmina nie jest w stanie dokonać alokacji (przyporządkowania) powyższych wydatków
    wyłącznie do lokalu użytkowego lub lokali mieszkalnych.
    W tym zakresie, w celu dokonania odliczenia VAT od wydatków związanych z budynkiem
    komunalnym, Gmina rozważa zastosowanie współczynnika VAT skalkulowanego dla
    Urzędu. Jak zostało to już wskazane powyżej, wyliczony w powyższy sposób współczynnik
    Urzędu wyniósł dla roku 2021 - 55%, a dla roku 2024 – 100%.
    Pytania
      1) Czy Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do częściowego odliczenia VAT
        naliczonego od Wydatków, związanych z Urzędem w oparciu o proporcje, o których
        mowa w art. 86 ust. 2a oraz art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, tj. prewspółczynnik oraz
        współczynnik VAT skalkulowane dla jednostki administrującej tym majątkiem -
        Urzędu?
      2) Czy Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do częściowego odliczenia VAT
        naliczonego od wydatków bieżących związanych z wynajmowanymi świetlicami
        wiejskimi w oparciu o proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, tj.
        prewspółczynnik skalkulowany w oparciu o dane jednostki administrującej tym
        majątkiem - Urzędu?
      3) Czy Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego
        od wydatków bieżących związanych z wynajmowaną nieruchomością w oparciu o
        proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT tj. współczynnik
        skalkulowany dla jednostki administrującej tym majątkiem - Urzędu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
      1) Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do częściowego odliczenia VAT
        naliczonego od Wydatków związanych z Urzędem w oparciu o proporcje, o których
        mowa w art. 86 ust. 2a oraz art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, tj. prewspółczynnik oraz
        współczynnik VAT skalkulowane dla jednostki administrującej tym majątkiem -
        Urzędu.

      2) Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do częściowego odliczenia VAT
        naliczonego od wydatków bieżących związanych z wynajmowanymi świetlicami
        wiejskimi w oparciu o proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, tj.
        prewspółczynnik skalkulowany w oparciu o dane jednostki administrującej tym
        majątkiem - Urzędu.
      3) Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od
        wydatków bieżących, związanych z wynajmowaną nieruchomością w oparciu o
        proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT tj. współczynnik
        skalkulowany dla jednostki administrującej tym majątkiem – Urzędu.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1 i 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy nie uważa się za podatników
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji, których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Jako że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet, gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.
    Zatem, w przypadku, gdy Gmina wykonuje czynności na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą - powinna być ona traktowana, jako podatnik VAT,
    gdyż w przedmiotowym zakresie działa de facto w sposób analogiczny do tych podmiotów.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jednocześnie, w myśl
    art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez
    świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów.
    Jak Gmina wskazała, dokonywane przez nią na podstawie umów cywilnoprawnych
    czynności, takie jak np. dzierżawa lokali użytkowych, refakturowanie opłat za media,
    powinny być traktowane jako podlegające opodatkowaniu VAT, bowiem w tym zakresie
    Gmina działa jako podatnik VAT, stosownie do treści art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego z pewnymi zastrzeżeniami, które nie mają zastosowania w
    przedmiotowej sprawie.
    Z treści powyższej regulacji wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został
    naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    Dla oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia, w każdym przypadku istotne jest
    więc ustalenie czy towary i usługi, przy zakupie których naliczono VAT:

      - zostały nabyte przez podatnika tego podatku oraz
      - pozostają w bezspornym związku z wykonywanymi przez podatnika czynnościami
        opodatkowanymi VAT.
    Stosownie do cytowanych powyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik
    podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został
    naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich,
    których następstwem jest określenie podatku należnego. Warunkiem umożliwiającym
    podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek
    zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu
    podatkowi. Ponadto, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Odnosząc się do warunku nabywania towarów i usług przez podatnika, należy wskazać, iż
    definicja podatnika została uregulowana w art. 15 ustawy o VAT. Zgodnie z ust. 1 tego
    przepisu, za podatników uznaje się osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że w celu odliczenia podatku naliczonego, w
    pierwszej kolejności podatnik winien przyporządkować ponoszone wydatki do
    poszczególnych rodzajów działalności (niepodlegającej opodatkowaniu, opodatkowanej
    podatkiem VAT, zwolnionej z opodatkowania). W przypadku zakupów bezpośrednio
    związanych z działalnością opodatkowaną, podatnik, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o
    VAT, odlicza podatek naliczony w całości, natomiast w przypadku wydatków związanych
    wyłącznie z czynnościami niepodlegającymi ustawie o VAT lub zwolnionymi od podatku
    VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje. W przypadku natomiast,
    gdy wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, a przyporządkowanie ich
    do działalności gospodarczej nie jest możliwe, podatnik winien ustalić proporcję, o której
    mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT i odliczać podatek częściowo według ustalonego
    prewspółczynnika VAT.
    W odniesieniu do Wydatków związanych z Urzędem oraz wydatków bieżących związanych
    z wynajmowanymi świetlicami nie jest / nie będzie możliwe ich jednoznaczne
    przyporządkowanie do czynności dających prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz
    czynności niedających takiego prawa. Jednakże, z uwagi na fakt, iż wydatki mają / będą
    miały niewątpliwie w części związek także z czynnościami opodatkowanymi VAT, zdaniem

    Gminy powinno jej przysługiwać prawo do odliczenia części VAT naliczonego od tego
    rodzaju wydatków. Do rozstrzygnięcia pozostaje natomiast kwestia, w jaki sposób ustalić
    wysokość podatku, który będzie przez Gminę odliczany.
    W sytuacji, gdy podatnik wykonuje działalność jednocześnie podlegającą opodatkowaniu
    VAT i / lub zwolnioną z opodatkowania VAT, a także działalność spoza zakresu regulacji
    ustawy o VAT, odliczenie podatku naliczonego od wydatków ponoszonych z tego tytułu
    jest możliwe tylko w takim zakresie, w jakim wydatki te da się przyporządkować
    działalności podlegającej opodatkowaniu VAT (w szczególności potwierdzają to wyroki
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w sprawach C-437/06 oraz C-
    515/07).
    Do sytuacji takiej odnosi się art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, który wszedł w życie 1 stycznia
    2016 r. Stosownie do treści wymienionego przepisu, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
    zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien
    najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.
    Zdaniem Gminy, będące przedmiotem wniosku Wydatki związane z Urzędem, w zakresie,
    w jakim nie dotyczą / nie będą dotyczyć działalności publicznej Gminy, mają / będą miały
    w części związek z wykonywaną przez Gminę działalnością gospodarczą. Bowiem jak
    Gmina wskazała powyżej, w zakresie czynności opodatkowanych VAT (wymienionych jako
    A w opisie sprawy) oraz w zakresie czynności podlegających opodatkowaniu VAT,
    aczkolwiek zwolnionych z opodatkowania VAT (wymienionych jako B w opisie sprawy)
    Gmina działa jako podatnik VAT w ramach prowadzonej samodzielnie działalności
    gospodarczej (w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT w związku z art. 15 ust. 2 cyt.
    ustawy).
    Ponadto, wskazane powyżej wydatki są / będą ponoszone w części również w związku z
    występującymi po stronie Gminy zdarzeniami spoza zakresu VAT (wymienionymi jako C-D
    w opisie sprawy). Nie ulega wątpliwości, iż tego rodzaju wydatki dotyczą / dotyczyć będą
    towarów i usług wykorzystywanych do celów innych niż działalność gospodarcza.
    Gmina pragnie przy tym zaznaczyć, iż w jej opinii, nabywane towary i usługi nie służą / nie
    będą służyć celom osobistym, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2. Zdaniem
    Gminy, w związku z ponoszeniem wydatków mieszanych, które w pewnej części są / będą
    także związane z obszarem działalności Gminy, obejmującym zdarzenia spoza zakresu
    VAT, niewątpliwie nie dochodzi / nie dojdzie do przekazania towarów lub ich zużycia na
    cele osobiste Gminy ani jej pracowników, ani też do darowizn. W przypadku bowiem
    nieodpłatnego świadczenia usług, nie ulega wątpliwości, iż taka czynność wynika z
    określonych zadań Gminy, a nie stanowi wykorzystania przedmiotowych obiektów na cele
    osobiste Gminy czy jej pracowników. Nie powinno budzić wątpliwości, iż są to zdarzenia z
    zakresu zadań własnych Gminy i tym samym jej działalności (dodatkowo wykonywane
    poza reżimem cywilnoprawnym).
    Podsumowując, zdaniem Gminy, fakt, iż nabywane przez nią towary i usługi mają / będą
    miały związek z wykonywaniem zadań własnych nałożonych ustawowo, nie świadczy / nie
    będzie świadczyć o wykorzystywaniu przez Gminę tych towarów i usług na cele osobiste.
    Ponoszone przez Gminę w tym zakresie wydatki, jak wynika z opisu sprawy, nie są / nie
    będą również ponoszone na cele określone w art. 8 ust. 5 ustawy o VAT.

    W konsekwencji, Gmina stoi na stanowisku, iż w analizowanym przypadku, przysługuje jej
    / przysługiwać jej będzie prawo do odliczenia odpowiedniej części podatku naliczonego od
    ponoszonych wydatków mieszanych, ustalonej zgodnie ze sposobem określenia zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    W art. 86 ust. 2a ustawy o VAT ustawodawca wskazał wyraźnie, iż sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Jednocześnie ustawodawca dopuścił
    możliwość uregulowania w przypadku niektórych podatników sposobu określenia
    proporcji uznawanego za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych
    podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć w drodze rozporządzenia
    ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 86 ust. 22 ustawy o VAT).
    Na podstawie ww. upoważnienia ustawowego zostało wydane Rozporządzenie Ministra
    Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
    przypadku niektórych podatników (Dz.U. z 2021 r. poz. 999; dalej: Rozporządzenie), w
    którym określone zostały wzory do obliczania prewspółczynnika (sposobu określania
    proporcji) dla urzędów gminy, jednostek budżetowych, zakładów budżetowych, instytucji
    kultury i uczelni publicznych.
    Postanowienia Rozporządzenia wskazują wyraźnie, iż intencją ustawodawcy jest
    stosowanie przez jednostki samorządu terytorialnego odmiennych sposobów określania
    proporcji w odniesieniu do wydatków ponoszonych w związku z działalnością realizowaną
    poprzez poszczególne jednostki organizacyjne jednostek samorządu terytorialnego, tak
    aby spełnione zostały warunki określone w art. 86 ust. 2b ustawy o VAT.
    Tym samym do poszczególnych kategorii wydatków ponoszonych przez Gminę w związku
    z jej działalnością wykonywaną samodzielnie lub poprzez jednostki organizacyjne należy
    zastosować sposób określenia proporcji właściwy dla podmiotu, który wykorzystuje
    nabyte towary i usługi w prowadzonej w imieniu i na rzecz Gminy działalności.
    W konsekwencji, na mocy powyższej delegacji Minister Finansów wydał Rozporządzenie, w
    którym wskazał m.in. dla jednostek samorządu terytorialnego sposób określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznany
    za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej działalności. Zgodnie z § 3 ust. 2
    Rozporządzenia za sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu
    obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
    X = A x 100 / DUJST
    gdzie poszczególne symbole oznaczają:
    X - proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej,
    A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
    jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
    samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
    D   - dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego.UJST
    Zdaniem Gminy, w celu określenia, w jakiej części ponoszone wydatki służą / służyć będą
    działalności gospodarczej Gminy, należy wykorzystać wskazaną preproporcję.
    Zdaniem Gminy, oprócz powyższej proporcji, Gmina stosować powinna proporcję, o której
    mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym proporcję sprzedaży ustala się jako
    udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności,
    w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Ustawa o VAT nie definiuje czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego. W opinii Wnioskodawcy, w tym przypadku należy się

    odnieść do czynności podlegających ustawie o VAT, a więc czynności podlegających
    opodatkowaniu VAT, lecz zwolnionych z opodatkowania VAT. Natomiast nie należy
    uwzględniać zdarzeń znajdujących się w ogóle poza zakresem regulacji ustawy o VAT
    (zostały one już uwzględnione na etapie zastosowania preproporcji).
    Na uwagę zasługuje również fakt, iż przywołany przepis odnosi się do pojęcia obrotu.
    Zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. art. 29a ust. 1 ustawy VAT, podstawą
    opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i
    5 jest wszystko to, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika. Natomiast przez sprzedaż, zgodnie z art. 2 pkt 22
    ustawy o VAT, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Oznacza to, iż przepis art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, określający sposób wyliczenia proporcji
    sprzedaży poprzez odniesienie się do pojęcia obrotu, stanowi, iż w kalkulacji
    współczynnika sprzedaży należy uwzględniać wyłącznie czynności stanowiące odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, czyli czynności podlegające ustawie o VAT. W
    konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, wyłącznie
    czynności uregulowane w przepisach ustawy o VAT mogą zostać uwzględnione w
    kalkulacji proporcji. Zatem zdarzenia znajdujące się poza zakresem ustawy o VAT nie
    powinny wpływać na wysokość proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy
    o VAT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej, w której
    TSUE wielokrotnie rozstrzygał, co należy rozumieć przez czynność, w związku z którą nie
    przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Przykładowo w orzeczeniach C-333
    /91 Sofitam SA v. Ministre charge du Budget, C-306/94, Regie duaphinoise - Cabinet A.
    Forest SARL v. Minister du Budget, C-16/00 Cibo Participations SA Directeur Regional des
    impot du Nord-Pas-de-Calais, TSUE potwierdził, iż odsetki od pożyczek, oraz dywidendy
    pozostające całkowicie poza strefą opodatkowania VAT nie mogą być uwzględniane w
    obliczaniu proporcji sprzedaży, która ma na celu ustalenie części podatku naliczonego
    podlegającej odliczeniu.
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w utrwalonym w tej materii
    orzecznictwie krajowym. W tym miejscu należy wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (dalej: „NSA”) w składzie 7 sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn.
    I FPS 9/10, w sentencji której rozszerzony skład sędziowski wskazał, że „Wartość czynności
    niepodlegających w ogóle opodatkowaniu nie wchodzi bowiem do sumy wartości obrotów
    ustalanych dla potrzeb liczenia proporcji sprzedaży”. Zatem NSA jednoznacznie
    potwierdził, że zdarzenia pozostające poza zakresem regulacji VAT nie powinny mieć
    wpływu na wysokość współczynnika sprzedaży, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o
    VAT.
    Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy Gmina, która jest jednostką samorządu terytorialnego jest
    organem władzy publicznej, o którym mowa w przywołanym przypisie ustawy o VAT, a
    zadania, dla których Gmina została powołana w ramach reżimu publicznoprawnego,
    pozostają poza zakresem regulacji VAT.
    W konsekwencji, Gmina nie powinna uwzględniać w kalkulacji proporcji sprzedaży zdarzeń
    spoza zakresu VAT.

    W związku z powyższym, w odniesieniu do Wydatków związanych Urzędem, w celu
    określenia części podatku naliczonego do odliczenia, właściwym będzie zastosowanie
    preproporcji, (tj. stosunku obrotów związanych z działalnością gospodarczą do całości
    dochodów Gminy), a następnie zastosowanie proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90
    ust. 3 ustawy o VAT.
    Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych przepisów
    prawa podatkowego. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 28 maja 2024 r.,
    sygn. 0111-KDIB3-2.4012.183.2024.1.SR, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej:
    „DKIS”) wskazał, iż: „(...) jak wynika z okoliczności sprawy - wydatki związane z realizacją
    ww. projektu będą służyły w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zarówno do
    czynności opodatkowanych, jak i do czynności zwolnionych od podatku, i nie będą mieli
    Państwo możliwości odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z
    czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, będą Państwo zobowiązani również do proporcjonalnego odliczenia podatku,
    zgodnie z art. 90 ust. 2 i 3 ustawy. Podsumowując, będzie Państwu przysługiwało prawo
    do częściowego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z realizacją
    projektu pn. „(...)” przy zastosowaniu proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a i następne
    ustawy, a następnie proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy”.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 22
    maja 2024 r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.175.2024.2.EB oraz w interpretacji indywidualnej
    DKIS z dnia 29 stycznia 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-1.4012.13.2024.1.KSA.
    Natomiast w zakresie wydatków związanych ze świetlicami wiejskimi, w ocenie Gminy w
    celu dokonania odliczenia VAT naliczonego należy zastosować wyłącznie proporcję, o
    której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, tj. prewspółczynnik. Wydatki bieżące
    ponoszone na świetlice służą bowiem zarówno do celów wykonywanej przez Gminę
    działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT i niekorzystającej ze zwolnienia z VAT, jak i
    do celów innych niż działalność gospodarcza, a przyporządkowanie ich do działalności
    gospodarczej nie jest możliwe w konsekwencji Gmina powinna ustalić proporcję, o której
    mowa w art. 86 ust. 2a i nast. ustawy o VAT.
    Tym samym, Gmina, w celu dokonania odliczenia VAT naliczonego od wydatków bieżących
    związanych ze świetlicami wiejskimi powinna zastosować tzw. prewspółczynnik
    skalkulowany dla jednostki, która będzie administrować tym majątkiem – Urzędu Gminy.
    Takie stanowisko potwierdził również DKIS w m.in. interpretacji indywidualnej z dnia 8
    lutego 2024 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.598.2023.2.JKU, w której wskazał, że:
    „Jednocześnie w sytuacji, gdy wydatki bieżących ponoszone na świetlice służą zarówno do
    celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza, a przyporządkowanie ich do działalności gospodarczej nie jest
    możliwe powinni Państwo ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a i nast. ustawy.
    Oznacza to, że w przypadku zakupów towarów i usług w ramach wydatków bieżących
    ponoszonych na świetlice, które będą wykorzystywane przez Gminę do działalności
    gospodarczej (opodatkowanej VAT) oraz do czynności pozostających poza działalnością
    gospodarczą (czynności niepodlegające VAT) i nie będą Państwo w stanie dokonać
    wyodrębnienia całości lub części kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami
    opodatkowanymi VAT, będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego przy zastosowaniu tzw. prewspółczynnika obliczonego dla jednostki
    organizacyjnej, która będzie wykorzystywała zakupione towary i usługi, tj. Urzędu Gminy.”.
    Podsumowując, zdaniem Gminy, w odniesieniu do Wydatków związanych z Urzędem, tj.
    takich, które związane są / będą z czynnościami opodatkowanymi VAT (wymienionymi jako
    A w opisie sprawy), zwolnionymi z opodatkowania VAT (wymienionymi jako B w opisie
    sprawy) oraz występującymi po stronie Gminy zdarzeniami spoza zakresu VAT
    (wymienionymi jako C i D w opisie sprawy), celem ustalenia możliwej do odliczenia części
    podatku naliczonego od tych wydatków, w pierwszej kolejności Gmina powinna dokonać
    alokacji wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi oraz pozostającymi poza

    zakresem VAT przy zastosowaniu preproporcji - prewspółczynnika, o której mowa w art.
    86 ust. 2a, a następnie powinna zastosować proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90
    ust. 3 ustawy o VAT.
    Natomiast w przypadku wydatków związanych ze świetlicami wiejskimi, w ocenie Gminy,
    będzie jej przysługiwało prawo do częściowego odliczenia VAT naliczonego przy
    zastosowaniu proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT tj. prewspółczynnika.
    Ad 3
    Jak już zostało wskazane w uzasadnieniu do pytania 1 i 2, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o
    VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z pewnymi zastrzeżeniami, które
    nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.
    Z treści powyższej regulacji wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został
    naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    Dla oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia, w każdym przypadku istotne jest
    więc ustalenie czy towary i usługi, przy zakupie których naliczono VAT:
      - zostały nabyte przez podatnika tego podatku oraz
      - pozostają w bezspornym związku z wykonywanymi przez podatnika czynnościami
        opodatkowanymi VAT.
    Odnosząc się do warunku nabywania towarów i usług przez podatnika, należy wskazać, iż
    definicja podatnika została uregulowana w art. 15 ustawy o VAT. Zgodnie z ust. 1 tego
    przepisu, za podatników uznaje się osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zapis cytowanego powyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT jest odzwierciedleniem art. 13
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., s. 1, ze zm.),
    zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy o VAT – w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

    Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1,
    podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
    naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem
    ust. 10 – art. 90 ust. 2 ustawy.
    Proporcję, o której mowa w ust. 2 – na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o VAT – ustala się
    jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności,
    w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Według art. 90 ust. 4 ustawy o VAT – proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się
    procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku
    poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalona proporcja.
    Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.
    Zatem, dokonując analizy cyt. wyżej przepisów stwierdzić należy, że na podstawie art. 90
    ust. 1 ustawy, występuje obowiązek wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z
    czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje.
    Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku
    związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku
    z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego
    rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy.
    Budynek komunalny, w którym znajduje się lokal użytkowy oraz lokale mieszkalne jest
    wykorzystywany przez Gminę dwojako, tj. do:
      1) do czynności polegających na odpłatnym wynajmie na cele mieszkaniowe (czynność
        podlegająca opodatkowaniu VAT, korzystająca ze zwolnienia z VAT);
      2) do czynności polegających na odpłatnym wynajmie na cele użytkowe (czynności
        podlegające opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia z VAT).
    Tym samym, zdaniem Gminy, należy uznać, że przedmiotowy budynek komunalny jest /
    będzie wykorzystywany w pełni do działalności gospodarczej – przy czym częściowo do
    działalności zwolnionej z VAT i częściowo do działalności podlegającej opodatkowaniu VAT,
    niekorzystającej ze zwolnienia z VAT. Przy odliczaniu VAT od wydatków związanych z całym
    budynkiem, należy zatem zastosować współczynnik VAT, ponieważ przedmiotowy
    budynek nie jest / nie będzie w całości wykorzystywany do działalności dającej prawo do
    odliczenia VAT.
    Tym samym, proporcją właściwą do zastosowania w niniejszej sprawie będzie
    współczynnik VAT (o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT) wyliczony dla jednostki,
    która będzie administrować tym majątkiem – Urzędu.
    W świetle powyższego Gmina stoi na stanowisku, iż przysługuje / będzie jej przysługiwało
    prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków bieżących, związanych z wynajmowaną
    nieruchomością w oparciu o proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, tj.
    współczynnik skalkulowany dla jednostki administrującej tym majątkiem – Urzędu bez
    konieczności stosowania tzw. pre-współczynnika.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Jak stanowi art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że
    odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary
    lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji
    czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w
    jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności
    nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno tzw. przesłanek pozytywnych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy o VAT. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Jeden z nich wskazany został w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a i następne
    ustawy.
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
                                                      
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w
        ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
        gospodarczej i poza tą działalnością..
    Z art. 86 ust. 2d ustawy wynika, że:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Zgodnie z art. 86 ust 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Natomiast z treści art. 86 ust. 22 ustawy wynika, że:

      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 999), zwane dalej „rozporządzeniem”.
    Zgodnie z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
        gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez
        tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej
        „sposobem określenia proporcji”;
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
        wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    Stosownie do § 2 pkt 8 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:
      a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
      b) jednostkę budżetową,
      c) zakład budżetowy.
    Z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie może być
    ustalany jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostek samorządu
    terytorialnego jako osoby prawnej, tylko powinny być ustalane odrębnie sposoby
    określenia proporcji dla jej poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    Ww. rozporządzenie wprowadza wzory, według których są wyznaczane sposoby
    określenia proporcji, uznane za najbardziej odpowiadające specyfice wykonywanej
    przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć.
    Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego
      jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100 / DUJST
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
      D   – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu UJST
      terytorialnego.

    Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obrocie – rozumie się przez to podstawę
      opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5
      ustawy, w zakresie:
      a) dokonywanych przez podatników:
      - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
      - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
      - eksportu towarów,
      - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
        podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium
        kraju.
    W myśl § 2 pkt 9 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dochodach wykonanych urzędu
      obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego – rozumie się przez to dochody
      obejmujące dochody publiczne, środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz
      środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach
      publicznych – wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki
      samorządu terytorialnego, pomniejszone o:
      a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b–d i pkt 5 ustawy o finansach
        publicznych,
      b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty
        podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,
      c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
        równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na
        podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o
        podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki
        samorządu terytorialnego,
      d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art.
        223 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu
        jednostki samorządu terytorialnego,
      e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
      f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której
        mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym, innym
        jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub
        jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z
        wyłączeniem kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty
        zadań jednostki samorządu terytorialnego,
      g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o
        kwoty odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1
        ustawy.
    W myśl § 3 ust. 5 rozporządzenia:
      Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
      dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
      budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
      tytułu:
      1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
        są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub
        jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków
        trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji,
        oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane

        odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub
        jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego - używanych na
        potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności;
      2) transakcji dotyczących:
      a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych,
      b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Zaproponowane metody mają charakter „obrotowy”, polegający na ustaleniu „udziałów” z
    tytułu działalności gospodarczej w całkowitym „obrocie” z tytułu działalności gospodarczej
    oraz działalności pozostającej poza sferą VAT.
    Powołany wyżej art. 86 ust. 2a ustawy będzie mieć zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w
    której nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do celów wykonywanej
    przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza, w sytuacji gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
    gospodarczej nie jest możliwe.
    Przepis ten wprost określa, co stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia
    towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych.
    Zgodnie z tą normą w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do
    celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może
    mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    Dla stwierdzenia, czy działalność lub transakcje stanowią „cele inne niż związane z
    działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w przedmiocie działalności
    danej jednostki.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za
    czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej
    uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele
    osobiste, w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia
    to fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy (przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych regulacji wynika, że organy władzy publicznej są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług, wyłącznie przy wykonywaniu czynności
    nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie
    podmiotowo-przedmiotowe. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i
    usług w przypadku wykonywania czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi więc charakter wykonywanych czynności:
    czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów
    za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    Wyłączenie z opodatkowania podatkiem VAT jednostek samorządu terytorialnego jest
    możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji samorządowych (publicznych) i tylko w odniesieniu do tych
    czynności, które nie są wykonywane na podstawie zawartych przez gminę umów
    cywilnoprawnych.

    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. Dz.U.
    z 2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie
    gminnym.
    Należy zauważyć, że w przypadku wykonywania w ramach działalności gospodarczej
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych z
    opodatkowania tym podatkiem, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90
    ustawy. Powyższe przepisy stanowią uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Na mocy art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Przepis art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    W myśl art. 90 ust. 5 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    Stosownie do art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:

      1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych;
      2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Na mocy art. 90 ust. 9a ustawy:
      Przy ustalaniu proporcji zgodnie z ust. 2-6 do obrotu nie wlicza się kwoty podatku.
    Jak stanowi art. 90 ust. 10 ustawy:
      W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
      1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
        wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 10 000 zł -
        podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
      2) nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
    Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje, że na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy,
    występuje obowiązek wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w
    stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot
    podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie
    przysługuje.
    Należy podkreślić, że przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90
    ustawy, znajdują zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w
    ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Zatem dotyczą czynności
    podlegających opodatkowaniu (opodatkowanych i zwolnionych).
    Jak wynika z opisu sprawy, jako czynny zarejestrowany podatnik podatku VAT, wykonują
    Państwa zadania nałożone na Państwa odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostali Państwo powołani. Większość z tych zadań jest realizowana przez Państwa w
    ramach reżimu publicznoprawnego. Niemniej jednak, wybrane czynności wykonują
    Państwo na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych. W ramach czynności
    wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych mogą Państwo dokonywać zarówno
    transakcji opodatkowanych VAT według odpowiednich stawek, jak również podlegających
    opodatkowaniu VAT, aczkolwiek zwolnionych z podatku. Ponadto po Państwa stronie
    występują również zdarzenia spoza zakresu VAT (tj. zdarzenia, niepodlegające ustawie o
    VAT). W związku z wykonywaniem ww. czynności na podstawie umów cywilnoprawnych
    oraz występowaniem zdarzeń spoza zakresu VAT, ponoszą Państwo szereg wydatków, z
    tytułu których kontrahenci wystawiają na Państwa rzecz faktury z wykazanymi kwotami
    podatku.
    Państwa wątpliwości dotyczą sposobu odliczenia podatku VAT od ponoszonych przez
    Państwa wydatków związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem Urzędu Gminy, świetlic
    wiejskich oraz budynku komunalnego, w którym wynajmują Państwo lokal użytkowy i
    lokale mieszkalne.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika
    podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Jak wyżej wskazano, odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z
    czynnościami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym
    możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z

    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    Podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności ma obowiązek
    odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający
    z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
    przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i
    usług związanych wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach
    działalności gospodarczej. Brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do podatku
    naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych wyłącznie do
    wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, podatnik winien ustalić proporcję, o której mowa w
    art. 86 ust. 2a ustawy, a w przypadku wystąpienia także czynności zwolnionych z
    opodatkowania tym podatkiem – proporcję, o której mowa w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
    Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, ponoszone przez Państwa wydatki:
      · związane z Urzędem Gminy służą / będą służyć wykonywaniu przez Państwa czynności
        opodatkowanych podatkiem VAT, zwolnionych od podatku oraz niepodlegających
        opodatkowaniu,
      · związane ze świetlicami wiejskimi służą / będą służyć wykonywaniu przez Państwa
        czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz czynności niepodlegających VAT,
      · związane z budynkiem komunalnym służą / będą służyć wykonywaniu przez Państwa
        czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz czynności zwolnionych od podatku.
    Odnosząc się do kwestii objętej pytaniem nr 1, tj. prawa do częściowego odliczenia
    podatku VAT naliczonego od wydatków związanych z Urzędem Gminy, stwierdzić należy,
    że w sytuacji gdy wydatki związane z Urzędem Gminy są / będą wykorzystywane przez
    Państwa zarówno do działalności gospodarczej (czynności opodatkowane i zwolnione od
    podatku VAT) oraz do celów innych niż działalność gospodarcza (czynności niepodlegające
    opodatkowaniu) i nie mają / nie będą mieli Państwo możliwości przypisania poniesionych
    wydatków w całości do działalności gospodarczej, to w celu obliczenia kwoty podatku
    naliczonego przypisanego do działalności gospodarczej są / będą Państwo zobowiązani do
    stosowania prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z uwzględnieniem
    § 3 ust. 2 Rozporządzenia, skalkulowanego dla urzędu obsługującego jednostkę
    samorządu terytorialnego.
    Ponadto z uwagi na to, że wydatki związane z Urzędem Gminy służą / będą służyły w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej zarówno do czynności opodatkowanych,
    jak i do czynności zwolnionych od podatku i nie mają / nie będą mieli Państwo możliwości
    odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku
    do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, są / będą Państwo
    zobowiązani również do proporcjonalnego odliczenia podatku, zgodnie z art. 90 ust. 2 i 3
    ustawy.
    W konsekwencji przysługuje / będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia części
    podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z Urzędem Gminy na podstawie art.
    86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy, § 3 ust. 2 Rozporządzenia oraz przepisów art. 90
    ust. 3 i następne ustawy, tj. przy zastosowaniu prewspółczynnika i proporcji właściwych
    dla urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego. Przy czym, prawo do
    odliczenia przysługuje / będzie przysługiwało pod warunkiem niewystąpienia przesłanek
    negatywnych wymienionych w art. 88 ustawy.
    Tym samym uznałem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe.

    Odnosząc się do kwestii objętej pytaniem nr 2, tj. prawa do częściowego odliczenia
    podatku VAT naliczonego od wydatków bieżących związanych ze świetlicami wiejskimi,
    stwierdzić należy, że w sytuacji gdy wydatki związane ze świetlicami są / będą
    wykorzystywane przez Państwa zarówno do działalności gospodarczej (czynności
    opodatkowane podatkiem VAT) oraz do celów innych niż działalność gospodarcza
    (czynności niepodlegające opodatkowaniu) i nie mają / nie będą mieli Państwo możliwości
    przypisania poniesionych wydatków w całości do działalności gospodarczej, to w celu
    obliczenia kwoty podatku naliczonego przypisanego do działalności gospodarczej są /
    będą Państwo zobowiązani do stosowania prewspółczynnika, o którym mowa w art. 86
    ust. 2a ustawy z uwzględnieniem § 3 ust. 2 Rozporządzenia, skalkulowanego dla urzędu
    obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego.
    W konsekwencji przysługuje / będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia części
    podatku naliczonego z tytułu wydatków bieżących związanych ze świetlicami wiejskimi na
    podstawie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy i § 3 ust. 2 Rozporządzenia, tj. przy
    zastosowaniu prewspółczynnika właściwego dla urzędu obsługującego jednostkę
    samorządu terytorialnego. Przy czym, prawo do odliczenia przysługuje / będzie
    przysługiwało pod warunkiem niewystąpienia przesłanek negatywnych wymienionych w
    art. 88 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii objętej pytaniem nr 3, tj. prawa do częściowego
    odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z budynkiem komunalnym, stwierdzić
    należy, że w sytuacji gdy wydatki związane z ww. budynkiem są / będą wykorzystywane
    przez Państwa do działalności gospodarczej (czynności opodatkowane podatkiem VAT
    oraz korzystające ze zwolnienia od podatku) i nie mają / nie będą mieli Państwo
    możliwości odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami
    opodatkowanymi, w stosunku do których przysługuje / będzie przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego oraz czynnościami zwolnionymi od podatku VAT, w
    stosunku do których nie przysługuje / nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, to w celu obliczenia podatku naliczonego są / będą Państwo
    obowiązani do zastosowania proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy w zw. z art.
    90 ust. 3 ustawy, skalkulowanej dla urzędu obsługującego jednostkę samorządu
    terytorialnego.
    W konsekwencji przysługuje / będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu wydatków bieżących związanych z budynkiem komunalnym na
    podstawie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 2 i 3 i następne ustawy, przy zastosowaniu
    proporcji właściwej dla urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego. Przy
    czym, prawo do odliczenia przysługuje / będzie przysługiwało pod warunkiem
    niewystąpienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 88 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia,
      - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

    Rolą Organu jest wyłącznie interpretacja przepisów prawa podatkowego, a nie badanie
    poprawności dokonanych wyliczeń, zatem w niniejszej interpretacji nie dokonywałem
    oceny poprawności wyliczenia prewspółczynnika oraz współczynnika, o których mowa w
    opisie sprawy.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że
    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.