Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.751.2020.4.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-02-17
Teza: Przychód uzyskany z tytułu sprzedaży nieruchomości stanowi dla Wnioskodawczyni przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpłatne zbycie wykorzystywanego w działalności gospodarczej składnika majątku, mimo że nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, skutkuje powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu zgodnie z wybraną formą opodatkowania działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię, tj. na zasadach ogólnych określonych w art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ze źródła działalność gospodarcza, winien być rozliczony w zeznaniu rocznym PIT-36 w pozycji pozarolnicza działalność gospodarcza. Przychód ten nie powstałby jedynie, gdyby sprzedaż nieruchomości nastąpiła po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nieruchomość została wycofana z działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; ewidencja-ewidencja środków trwałych; nieruchomości-zbycie nieruchomości; zbycie-odpłatne zbycie; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 12 listopada 2020 r. (data wpływu 13 listopada 2020 r.) uzupełnionym pismem z dnia 4 stycznia 2021 r. (data nadania 4 stycznia 2021 r., data wpływu 5 stycznia 2021 r.) na wezwanie z dnia 29 grudnia 2020 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.727.2020.1.MS (data nadania 29 grudnia 2020 r., data doręczenia 4 stycznia 2021 r.) oraz pismem (data wpływu 3 lutego 2021 r.) na wezwanie telefoniczne o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 listopada 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej.

W związku z brakami formalnymi pismem z dnia 29 grudnia 2020 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.727.2020.1.MS (data nadania 29 grudnia 2020 r., data doręczenia 4 stycznia 2021 r.) tut. Organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Pismem z dnia 4 stycznia 2021 r. (data nadania 4 stycznia 2021 r., data wpływu 5 stycznia 2021 r.) uzupełniono powyższe w terminie.

W związku z dalszymi brakami formalnymi Organ telefonicznie wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia braków wniosku. Pismem (data wpływu 3 lutego 2021 r.) uzupełniono braki formalne wniosku.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni zwróciła się w sprawie podatku dochodowego od zbytej nieruchomości położonej w miejscowości A. Wnioskodawczyni nieruchomość otrzymała w drodze darowizny w dniu 12 września 2011 r. od rodziców. Na owej nieruchomości Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą od dnia 20 lutego 2007 r. do dnia 31 października 2015 r. Między Wnioskodawczynią, a mamą Wnioskodawczyni była umowa bezpłatnego użyczenia działki i lokalu. W dniu 8 czerwca 2020 r. nieruchomość została sprzedana za kwotę 20.000 zł. Przez prawie 5 lat budynek był nieużytkowany. Wnioskodawczyni sprzedała ją już jako osoba fizyczna. Budynek po zakończeniu działalności został zakwalifikowany przez gminę do podatku za nieruchomości pozostałe budynki i pozostałe grunty.

W uzupełnieniu do wniosku, Wnioskodawczyni doprecyzowała, że działalność gospodarczą prowadziła na zasadach ogólnych. Był to sklep spożywczo-przemysłowy. Była to indywidualna działalność gospodarcza. Działalność gospodarczą Wnioskodawczyni prowadziła od dnia 20 lutego 2007 r. do dnia 31 października 2015 r. Nieruchomość otrzymała w formie darowizny w dniu 12 września 2011 r. od swoich rodziców (czyli w trakcie prowadzenia działalność gospodarczej). Budynek nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych przez Wnioskodawczynię, gdyż w dniu rozpoczęcia działalności przez Wnioskodawczynię (w dniu 20 lutego 2007 r.) zawarła umowę z mamą-umowę użyczenia. Po zakończeniu działalności w dniu 31 października 2015 r. Wnioskodawczyni została wykreślona z CEDIG. Poprzednimi właścicielami byli rodzice Wnioskodawczyni. Zakupili ową nieruchomość od Wójta. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 31 grudnia 2003 r. działka położona była na terenie zabudowy produkcyjnej baz, składów, obsługi rolnictwa, gospodarki komunalnej oraz rzemiosła produkcyjno-usługowego. W 2011 r. rodzice przekazali Wnioskodawczyni w formie darowizny nieruchomość, gdzie w akcie notarialnym widnieje, że owa nieruchomość z wypisu rejestru gruntu opisana jest jako użytki rolne zabudowane. Budynek na owej działce pochodzi prawdopodobnie z lat 1950 r. Jest to budynek jednospadowy, niepodpiwniczony, prawdopodobnie bez fundamentów jedno-izbowy, ściany obłożone płytami paździerzowymi. Nienadający się do zamieszkania, a nawet do kapitalnego remontu. Przez cały czas od zakończenia działalności niszczeje, gdyż jego pierwotny stan też był tragiczny. Nie posiada ogrzewania (stary piec kaflowy). Okna nieszczelne, przeciekający dach. Wnioskodawczyni dopełniła wszystkich obowiązków podatkowych wraz z zakończeniem działalności gospodarczej 21 października 2015 r. Po upływie prawie 5 lat Wnioskodawczyni sprzedała w dniu 8 czerwca 2020 r. nieruchomość, którą otrzymała w dniu 12 września 2011 r. w formie darowizny jako zwykłą nieruchomość. Po zakończeniu działalności zmieniając taryfę pobieranej energii operator zakwalifikował budynek jako garaż.

Gmina zakwalifikowała po zakończeniu działalności gospodarczej pozostałe budynki 44 m2 i grunty pozostałe 511 m2. W dniu 8 czerwca 2020 r. Wnioskodawczyni sprzedała ową nieruchomość za kwotę 20.000 zł.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni prosi o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Wnioskodawczyni nie posiada innych informacji, gdyż otrzymała ów nieruchomość w dniu 12 września 2011 r. w formie darowizny. Nie była właścicielem pierwszym nieruchomości. Nie inwestowała w nieruchomość żadnych środków finansowych w czasie prowadzenia działalności. Wnioskodawczyni nie jest właścicielem tej nieruchomości i nie ma wiedzy o kwalifikacji budynku i gruntu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie,

Czy istnieje wobec Wnioskodawczyni obowiązek uiszczenia podatku dochodowego za uzyskany przychód ze sprzedaży?

Zdaniem Wnioskodawczyni,

Nie istnieje wobec Niej Obowiązek uiszczenia podatku, gdyż nieruchomość była otrzymana od rodziców w drodze darowizny w dniu 12 września 2011 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.) rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy – odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1:

*   pkt 3 – pozarolnicza działalność gospodarcza,

*   pkt 8 – odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    
    2.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    3.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    4.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    5.  innych rzeczy,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 – nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat (art. 10 ust. 2 pkt 3 omawianej ustawy).

W myśl art. 10 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.

Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, działalność gospodarcza.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przychodem z działalności gospodarczej jest również – w myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy – przychód uzyskany z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

*   środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

*   składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,

*   składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,

*   składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

– wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Do przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zalicza się – stosownie do treści art. 14 ust. 2c tej ustawy - przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio.

W świetle cytowanych powyżej przepisów należy zauważyć, że przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy) stanowią przychód z działalności gospodarczej. O tym, jaki składnik majątku może stanowić środek trwały, decydują regulacje zawarte w art. 22a i 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym nie wszystkie wymienione w nich rodzaje składników majątku mogą podlegać amortyzacji podatkowej.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22c pkt 1 ww. ustawy – amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ani też dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).

Należy przy tym podkreślić, że mimo tego, że nieruchomość, o której mowa we wniosku, była wykorzystywana w działalności gospodarczej, ale nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, to dotyczą jej wszelkie konsekwencje związane z jej statusem jako środka trwałego, w szczególności podatnik miał obowiązek wprowadzić nieruchomość do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Stanowi o tym przepis art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy, w myśl którego składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Z powyższego wynika, że określony składnik majątku podatnika jest środkiem trwałym, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

*   stanowi on własność lub współwłasność podatnika,

*   został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,

*   jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

*   przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),

*   jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b ww. ustawy.

Po spełnieniu łącznie wszystkich ww. przesłanek określony składnik majątku spełnia definicję środka trwałego. Ponadto wszystkie składniki majątku (poza składnikami wymienionymi w art. 22d ust. 1 ustawy), które stanowią środki trwałe w rozumieniu ustawy, powinny zostać wprowadzone do ewidencji środków trwałych – niezależnie od tego czy podlegają amortyzacji, czy też nie.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził tych składników do tej ewidencji, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni otrzymała nieruchomość w drodze darowizny w dniu 12 września 2011 r. od rodziców. Na tej nieruchomości Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą od dnia 20 lutego 2007 r. do dnia 31 października 2015 r. Był to sklep spożywczo-przemysłowy. Budynek nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych przez Wnioskodawczynię, ponieważ w dniu rozpoczęcia działalności przez Wnioskodawczynię zawarła Ona z mamą umowę użyczenia. W dniu 8 czerwca 2020 r. nieruchomość została sprzedana. Wnioskodawczyni działalność gospodarczą prowadziła na zasadach ogólnych.

W myśl art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740, z późn, zm.) przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.

W związku z powyższym Wnioskodawczyni stała się właścicielką nieruchomości w dniu 12 września 2011 r., tj. w dniu otrzymania darowizny od rodziców i winna wprowadzić nieruchomość do ewidencji środków trwałych.

Zważywszy zatem, że nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni do 31 października 2015 r., a sprzedana w dniu 8 czerwca 2020 r., tj. przed upływem 6 lat od wycofania tej nieruchomości z działalności gospodarczej (zakończyła działalność gospodarczą, do której była wykorzystywana nieruchomość), to w rozumieniu przepisów podatkowych przyjąć należy, że Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży tej nieruchomości w ramach działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy podnieść, że zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 (zdanie drugie) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b, a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości.

Powyższy przepis, określając sposób ustalania dochodu z odpłatnego zbycia środków trwałych nie posługuje się kategorią kosztów podatkowych, lecz wskazuje na konieczność uwzględnienia w tej mierze wyłącznie trzech wartości:

*   przychodu z odpłatnego zbycia,

*   wartości początkowej środka trwałego,

*   sumy odpisów amortyzacyjnych.

Z powyższego przepisu wynika więc, że przy określeniu dochodu z odpłatnego zbycia środka trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, jako koszt uzyskania przychodu uwzględnić należy wartość początkową tego składnika majątku, po jej pomniejszeniu o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, biorąc pod uwagę uregulowania zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i przedstawione we wniosku informacje, należy stwierdzić, że przychód uzyskany z tytułu sprzedaży nieruchomości stanowi dla Wnioskodawczyni przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpłatne zbycie wykorzystywanego w działalności gospodarczej składnika majątku, mimo że nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, skutkuje powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu zgodnie z wybraną formą opodatkowania działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię, tj. na zasadach ogólnych określonych w art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ze źródła działalność gospodarcza, winien być rozliczony w zeznaniu rocznym PIT-36 w pozycji pozarolnicza działalność gospodarcza.

Przychód ten nie powstałby jedynie, gdyby sprzedaż nieruchomości nastąpiła po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nieruchomość została wycofana z działalności gospodarczej.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawczyni jest nieprawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzeń w przedstawionym stanie faktycznym.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.