Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1076.2025.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Zwolnienie od podatku sprzedaży wirtualnych walut z gier.
Słowa kluczowe: waluta-sprzedaż walut
waluta-waluta wirtualna
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Transakcje, łącznie z
pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 7

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 5 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od
    podatku sprzedaży wirtualnych walut z gier oraz podatku dochodowego od osób
    fizycznych.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną ryczałtem od
    przychodów ewidencjonowanych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    Wnioskodawca dokonuje kupna/sprzedaży wirtualnych walut w ramach gier
    komputerowych. Waluty te pełnią funkcję środka płatniczego w samej grze komputerowej,
    wykorzystywane są jako środek płatniczy, a także są sprzedawane przez graczy za prawne
    środki płatnicze.
    Proces ten wygląda w sposób następujący:
      1) Wnioskodawca nabywa walutę wirtualną tzw. „..... monety” za realne pieniądze, tj.
        PLN od innych graczy lub w ramach mechanizmu w grach,
      2) następnie, Wnioskodawca wymienia „.... monety” na inną walutę wirtualną, w
        systemie gry, co jest prostą konwersją jednej waluty wirtualnej na inną, bez zmiany
        ich istoty czy przetwarzania, a nie ulepszania tych walut,
      3) ostatecznie, Wnioskodawca sprzedaje innym graczom za realne pieniądze (PLN),
        uzyskując w ten sposób przychód.
    Działalność Wnioskodawcy ogranicza się wyłącznie do kupna i dalszej odsprzedaży walut
    wirtualnych z zyskiem; jest to typowy handel, z tym że towarem są waluty wirtualne, tj. ...
    monety. Wymiana ... .monet - jest wyłącznie technicznym etapem w procesie obrotu tymi
    towarami.
    Jak już wcześniej wspomniano, waluty opisane we wniosku pełnią funkcję środka
    płatniczego w samej grze komputerowej, wykorzystywane są jako środek płatniczy, a także
    są sprzedawane przez graczy za prawne środki płatnicze.
    Miejscem świadczenia kupna oraz sprzedaży, a zarazem opodatkowania będzie
    terytorium Polski. Sprzedaż walut wirtualnych ma miejsce głównie na rzecz podmiotów
    będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej, którzy
    posiadają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.
    Transakcje kupna/sprzedaży walut dokonuje się przez portale internetowe lub przez inny
    komunikator. Gracze uzgadniają warunki transakcji, w szczególności ile waluty gracz chce
    sprzedać/kupić. Metodami płatności za kupno oraz sprzedaż waluty wirtualnej są przelewy
    bankowe oraz blik. Kupno oraz sprzedaż jest dokonywana w walucie tradycyjnej PLN.
    Każda z tych walut ma również wyznaczoną przez jej użytkowników określoną wartość w
    przeliczeniu na prawne środki płatnicze. Wirtualne waluty pełnią przede wszystkim funkcję
    środka płatniczego w samej grze komputerowej, w której można za nie kupić wirtualne
    przedmioty.
    Pana zyskiem będzie cena sprzedaży pomniejszona o cenę nabycia wirtualnych pieniędzy.
    Sprzedaż tych walut wymaga również zaangażowania człowieka, gdyż przekazywane są
    one po zakupie bezpośrednio w grze osobie nabywającej je za walutę tradycyjną.
    Odbiorcami walut wirtualnych są osoby prywatne, które wykorzystują je dla własnych
    celów, przy czym transakcje są pozbawione fizycznej wysyłki przedmiotów. Wirtualne
    pieniądze są wysyłane drogą wirtualną w grze.
    Waluty wirtualne są uznane przez producentów gier (będących emitentami tych walut) za
    środek płatniczy w odpowiadających im grach. Spełniają też one definicję waluty
    wirtualnej, zawartą w ustawie.
    W obrocie gospodarczym są osoby zainteresowane nabyciem walut wirtualnych, o których
    mowa, a także osoby, które te waluty sprzedają bądź kupują za waluty tradycyjne (PLN).
    Każda z tych walut ma również wyznaczoną przez jej użytkowników określoną wartość w
    przeliczeniu na prawne środki płatnicze.

    Sprzedawane wirtualne waluty z gier, kupowane są od graczy, którzy pozyskują je na
    przykład poprzez wykonanie zadań, misji w grze. Wirtualna waluta sprzedawana jest w
    stanie nieprzetworzonym. Nabywcami są osoby prywatne. Należy zaznaczyć, że sprzedaż
    tych walut wirtualnych nie jest świadczeniem usług wymiany walut (typu kantor, giełda), a
    także nie jest to świadczenie usług pośrednictwa w wymianie walut (kantor).

## Pytanie

Czy opisana we wniosku działalność korzysta ze zwolnienia w zakresie podatku od
    towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy VAT? (oznaczone we wniosku jako
    pytanie nr 2)
    Pana stanowisko w sprawie
    Transakcje sprzedaży wirtualnego pieniądza jako czynności opodatkowane będą korzystać
    ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT w przypadku,
    jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski.
    Sprzedaż walut wirtualnych ma miejsce na rzecz podmiotów będących osobami
    prywatnymi, którzy posiadają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy, zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z
    pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek
    płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za
    które uważa się monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są
    zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.
    Powyższe zwolnienie od podatku stanowi implementację do krajowego porządku
    prawnego przepisu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006
    r., w myśl którego państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem,
    dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z
    wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które
    uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są
    zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość
    numizmatyczną.
    W tym miejscu należy wskazać na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał
    kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej (...) na walutę tradycyjną i
    odwrotnie. W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty
    tradycyjnej na walutę wirtualną (...) i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży,
    którą stanowi różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta, a ceną po jakiej jest
    sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku
    na mocy art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE. Co istotne, tezy wyroku nie
    ograniczają się wyłącznie do waluty (...) i dotyczą (po spełnieniu warunków wskazanych w
    wyroku) także innych walut. W pkt 49 wyroku TSUE stwierdził bowiem, że „transakcje
    dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są prawnymi środkami
    płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony
    transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich
    jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe”.
    TSUE stwierdził ponadto, że „z kontekstu i celu art. 135 ust. 1 lit. e wynika, że wykładnia
    tego przepisu, według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych,
    częściowo pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty (...)
    jest funkcja środka płatniczego oraz że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych
    przedsiębiorców. W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e
    dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym,
    które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty (...) i
    odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy
    pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną po jakiej je sprzedaje
    klientom” (pkt 51-53 ww. wyroku TSUE).

    Analiza przywołanych wyżej przepisów w kontekście przedmiotowej sprawy pozwala
    stwierdzić, że wirtualne waluty, poprzez akceptację stron transakcji jako alternatywne
    środki płatnicze, będą służyć jako nośnik wartości pieniężnej oraz środki płatnicze
    podobnie jak waluty używane jako prawny środek płatniczy. Zatem sprzedaż wirtualnych
    walut (pieniędzy) będzie stanowić świadczenie usług zwolnionych od podatku w myśl art.
    43 ust. 1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem
    opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wydawanych przez Dyrektora KIS
    interpretacjach podatkowych:
      Pismo z 8 maja 2023 r. wydane przez: Dyrektor Krajowej informacji Skarbowej, 0114-
      KDIP4-3.4012.62.2023.4.DM,
      Pismo z dnia 10 stycznia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP4-
      3.4012.436.2023.3.MKA,
      Pismo z 2024-07-05 wydane przez Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0112-
      KDIL1-3.4012.146.2024.5.MR,
      Pismo z 13 stycznia 2023 r., wydane przez: Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
      0113-KDIPT1-2.4012.767.2022.2.KW.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy
    przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy
    towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem
    wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim
    to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Ustawa nie definiuje pojęcia „czynność odpłatna”, jednakże kwestia ta była
    niejednokrotnie przedmiotem oceny dokonywanej przez TSUE. W wyroku z 3 marca 1994
    r. w sprawie C-16/93 (ECR 1994/3/I-743) Trybunał zauważył, że świadczenie usług jest
    realizowane za „wynagrodzeniem” w rozumieniu art. 2 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77
    /388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L z dnia 13
    czerwca 1977 r. Nr 145 poz. 1 ze zm.) i podlega w związku z tym opodatkowaniu tylko i
    wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, w
    ramach którego można mówić o wzajemnym świadczeniu polegającym na tym, że
    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę za usługę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy.
    Z powyższego wynika, że dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym w ten sposób, iż zapłacone
    kwoty stanowią wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania usługi. Zauważyć
    przy tym należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni odbiorca (konsument), odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. A
    zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Związek pomiędzy otrzymaną płatnością i
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i
    rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za
    świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług. Zatem odpłatną
    dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji
    klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany
    barterowej.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.

    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność
    gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej
    zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik”
    te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje Pan
    kupna/sprzedaży wirtualnych walut w ramach gier komputerowych. Waluty te pełnią
    funkcję środka płatniczego w samej grze komputerowej, wykorzystywane są jako środek
    płatniczy, a także są sprzedawane przez graczy za prawne środki płatnicze. Metodami
    płatności za kupno oraz sprzedaż waluty wirtualnej są przelewy bankowe oraz blik. Kupno
    oraz sprzedaż jest dokonywana w walucie tradycyjnej PLN. Sprzedaż tych walut wymaga
    również zaangażowania człowieka, gdyż przekazywane są one po zakupie bezpośrednio w
    grze osobie nabywającej je za walutę tradycyjną. Waluty wirtualne są uznane przez
    producentów gier (będących emitentami tych walut) za środek płatniczy w
    odpowiadających im grach. Spełniają też one definicję waluty wirtualnej, zawartą w
    ustawie. W obrocie gospodarczym są osoby zainteresowane nabyciem walut wirtualnych,
    o których mowa, a także osoby, które te waluty sprzedają bądź kupują za waluty
    tradycyjne (PLN). Każda z tych walut ma również wyznaczoną przez jej użytkowników
    określoną wartość w przeliczeniu na prawne środki płatnicze.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy opisana we wniosku działalność korzysta ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
    Jak stanowi art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu
    pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 644):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej - rozumie się przez to cyfrowe
      odwzorowanie wartości, które nie jest:
      a) prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki
      centralne lub inne organy administracji publicznej,
      b) międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację
      międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji
      lub z nią współpracujące,
      c) pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o
      usługach płatniczych,
      d) instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
      instrumentami finansowymi,
      e) wekslem lub czekiem

      - oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i
      akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane
      lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego;
    Z przytoczonej wyżej definicji walut wirtualnych wynika, że nie stanowią one pieniędzy ani
    wartości pieniężnych.
    Mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do obrotu
    wirtualnymi walutami z gier komputerowych działa Pan w charakterze podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Działa Pan jako podmiot profesjonalny w
    odniesieniu do nabywania i sprzedaży walut z gier, a podejmowana działalność będzie
    prowadzona w sposób samodzielny, ciągły i zorganizowany do celów zarobkowych.
    Jednocześnie wskazać należy, że wykonywane przez Pana czynności nie stanowią dostawy
    towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ponieważ w opisanym zdarzeniu wirtualne
    waluty nie stanowią towaru.
    Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też
    stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję
    „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, określeniem „usługi” w przepisach ustawy
    o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym
    zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały
    szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach.
    Zatem, opisane przez Pana czynności, polegające na sprzedaży wirtualnych walut, które
    będą dokonywane w walucie tradycyjnej (PLN), stanowią świadczenie usług, w rozumieniu
    art. 8 ust. 1 ustawy i ze względu na ich odpłatny charakter podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, w sytuacji gdy miejscem
    ich świadczenia będzie terytorium kraju.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i
    usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych
    czynności zwolnienie od podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy:
      Zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut,
      banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem
      banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się
      monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle
      używane jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego
    przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze
    zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 112”.
    I tak, zgodnie z art. 131 Dyrektywy 112:
      Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych
      przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w
      celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz
      zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania,
      unikania opodatkowania i nadużyć.
    W świetle art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 112:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące
      walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem

      banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się
      monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle
      używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość
      numizmatyczną.
    Potwierdzeniem powyższego jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał
    kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej ....na walutę tradycyjną i
    odwrotnie.
    W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na
    walutę wirtualną „,....” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi
    różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta a ceną, po jakiej jest
    sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku
    na mocy art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy.
    Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty .....i dotyczą (po spełnieniu
    warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49 wyroku
    TSUE stwierdził bowiem, że: „transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż
    pieniądze, które są prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile
    waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek
    płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja
    środka płatniczego, stanowią transakcje finansowe”. TSUE stwierdził, że: „z kontekstu i
    celu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy wynika, że wykładnia tego przepisu, według której
    obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo pozbawiłaby go
    skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty ....jest funkcja środka płatniczego
    oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych przedsiębiorców. W
    konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT obejmuje
    również świadczenie usług takich jak w postępowaniu głównym, które polegają na
    wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej waluty ....i odwrotnie, dokonywane za
    zapłatą kwoty odpowiadającej marży wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany
    przedsiębiorca nabywa waluty, a ceną, po jakiej je sprzedaje klientom” (pkt 51-53 wyroku).
    W tym miejscu należy zauważyć, że co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie
    Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej waluty „....”, jednakże w ocenie tutejszego Organu,
    stanowisko TSUE przedstawione w tym wyroku zachowuje swoją aktualność w odniesieniu
    do innych walut wirtualnych.
    W analizowanej sprawie, wirtualne waluty pełnią funkcję środka płatniczego w samej grze
    komputerowej, wykorzystywane są jako środek płatniczy, a także są sprzedawane przez
    graczy za prawne środki płatnicze. Waluty wirtualne są uznane przez producentów gier
    (będących emitentami tych walut) za środek płatniczy w odpowiadających im grach.
    Spełniają też one definicję waluty wirtualnej, zawartą w ustawie. W obrocie gospodarczym
    są osoby zainteresowane nabyciem walut wirtualnych a także osoby, które te waluty
    sprzedają bądź kupują za waluty tradycyjne (PLN). Każda z tych walut ma również
    wyznaczoną przez jej użytkowników określoną wartość w przeliczeniu na prawne środki
    płatnicze
    W świetle powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana
    jednostek wirtualnej waluty, stanowi usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, która objęta jest zwolnieniem od tego podatku, na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 7 ustawy, jednak tylko w przypadku, jeżeli miejscem świadczenia, a zarazem
    opodatkowania tej usługi będzie terytorium Polski.

    Należy zaznaczyć, że przepisy prawa uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od
    statusu podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo
    zastosować przepisy prawa w powyższym zakresie konieczna jest odpowiednia
    identyfikacja statusu kontrahenta.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    W myśl art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
      Według art. 28b ustawy:
      1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika
        jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
        działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i
        1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
      2. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego
        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
      3. W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
        gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o
        którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym
        posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
      4. W przypadku świadczenia usług, które są przeznaczone wyłącznie na cele osobiste
        podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
        udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
        organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia, do
        określenia miejsca świadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 28c.
    Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami zawarta została w art. 28c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3
      oraz art. 28h-28n.
    Powyższe przepisy uzależniają określenie miejsca świadczenia usługi od statusu
    podmiotu, na rzecz którego usługa jest świadczona. Zatem, aby prawidłowo zastosować
    przepisy prawa w tym zakresie konieczna jest odpowiednia identyfikacja statusu
    kontrahenta. Pojęcie podatnika zdefiniowane w art. 28a ustawy obejmuje podmioty
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy,

    ale również podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą zdefiniowaną w
    innych systemach prawnych, której definicja odpowiada definicji przyjętej w ustawie.
    Zatem jako podatnika należy traktować również podatnika podatku od wartości dodanej
    czy podatku o podobnym charakterze, a w przypadku braku tego rodzaju podatków w
    danym systemie prawnym, każdy podmiot wykonujący samodzielnie działalność
    gospodarczą odpowiadającą tej, która została określona w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak wynika z wniosku, sprzedaż walut wirtualnych ma miejsce głównie na rzecz podmiotów
    będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej, którzy
    posiadają miejsce zamieszkania na terytorium Polski.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że sprzedaż przez Pana wirtualnych walut
    dokonywana w walucie tradycyjnej (PLN), w sytuacji gdy nabywcą jest podmiot
    nieprowadzący działalności gospodarczej (niebędący podatnikiem), który posiada miejsce
    zamieszkania na terytorium Polski, miejscem świadczenia, tj. opodatkowania usługi jest
    terytorium Polski, a usługa ta jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    7 ustawy.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy, stwierdzić należy,
    że sprzedaż przez Pana wirtualnych walut stanowi odpłatne świadczenie usług, skutkujące
    powstaniem obowiązku podatkowego. Przy czym, obowiązek podatkowy należy rozpoznać
    zgodnie z miejscem świadczenia (opodatkowania) ww. usług.
    Sprzedaż wirtualnych walut stanowi świadczenie usług zwolnionych od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy w przypadku, gdy miejscem świadczenia, a zarazem
    opodatkowania tej usługi jest terytorium Polski.
    Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Zauważyć należy, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej

    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna wywiera zatem skutek
    prawny wyłącznie dla Pana.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.