Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.700.2020.12.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Obowiązki płatnika w związku z zawarciem polisy.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; polisa ubezpieczeniowa; ubezpieczenia-ubezpieczenia osobowe; ubezpieczony
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Zakłady pracy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13-pkt 7; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13-pkt 8-lit. a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13-pkt 8-lit. b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13-pkt 8-lit. c; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 września 2020 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w
    związku z zawarciem polisy. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca rozważa zawarcie, jako ubezpieczający, umowy ubezpieczenia
    odpowiedzialności cywilnej, w ramach której ubezpieczonymi będą osoby zatrudnione u
    Wnioskodawcy. Ww. ubezpieczenie będzie podlegać stosowanym przez ubezpieczyciela
    warunkom ubezpieczenia dotyczącym odpowiedzialności cywilnej zawodowej księgowych
    i osób wykonujących obsługę płac, wraz z klauzulą dodatkową dot. ubezpieczenia ochrony
    prawnej i odpowiedzialności karnej lub karnoskarbowej. Ubezpieczenie obejmie sytuacje,
    w których w związku ze stosowaniem przepisów prawa podatkowego osoba ubezpieczona
    będzie mogła być pociągnięta do odpowiedzialności za szkody będące wynikiem
    popełnionego przez nią uchybienia. Ubezpieczenie obejmie zasadniczo Czynności
    Księgowe, tj. całokształt czynności związanych z rachunkowością, prowadzeniem ewidencji
    wymaganych przepisami, w tym w szczególności prowadzenie ksiąg podatkowych i innych
    ewidencji do celów podatkowych, sporządzanie zeznań i deklaracji podatkowych lub
    udzielanie pomocy w tym zakresie, nadzór nad ww. czynnościami oraz nadzór nad
    wykonywaniem obsługi płac. Dodatkowo, za Czynności Księgowe ubezpieczenie uznaje
    także czynności doradztwa podatkowego. Ponadto, w ramach ww. klauzuli dodatkowej,
    ochrona ubezpieczeniowa obejmie także zapewnienie ubezpieczonym ochrony prawnej w
    razie wszczęcia wobec tych osób postępowań o charakterze sankcyjnym – ubezpieczenie
    obejmie wówczas koszty pomocy prawnej, w tym także różnych wydatków związanych z
    takim postępowaniem, jak np. koszty przejazdów, koszty ekspertyz, jak również zwrot
    wydatków poniesionych przez osoby ubezpieczone w następstwie takich postępowań, np.
    koszt mandatów, kar pieniężnych, grzywien, etc. Ubezpieczenie ochrony prawnej dotyczyć
    będzie także ewentualnych następstw uchybień dotyczących wykonywania obowiązków w
    zakresie raportowania schematów podatkowych (w rozumieniu nadanym przepisami
    Ordynacji podatkowej), w szczególności obowiązków promotora, korzystającego lub

    wspomagającego. W ramach zawartej umowy ubezpieczenia będą mogły funkcjonować
    polisy indywidualne i polisa grupowa, przy czym dla wszystkich ubezpieczonych
    obowiązywać będą te same warunki ubezpieczenia z ewentualnym rozróżnieniem w
    zakresie kwoty do jakiej będzie odpowiadał ubezpieczyciel. Ubezpieczeniem objęte
    zostaną osoby, które z racji wykonywanego zakresu obowiązków, czy też pełnionej funkcji,
    potencjalnie są narażone na ryzyka objęte ubezpieczeniem. Będzie to szerokie spektrum
    osób, ponieważ narażenie na opisane ryzyka może dotyczyć wielu wykonywanych funkcji
    w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy.
    W szczególności narażenie na opisane ryzyka dotyczyć będzie:
    - osób, które w ramach przedsiębiorstwa Wnioskodawcy wykonują funkcje związane z
      wykonywaniem zobowiązań podatkowych, w tym poboru podatku z uwagi na
      obowiązki płatnika (w tym osoby zgłoszone na podstawie art. 31 ustawy Ordynacja
      podatkowa);
    - osób, na które zgodnie z przepisami podatkowymi może być nałożona odpowiedzialność
      za inne niż ww. wymienione działania lub zaniechania, np. niewykonywanie
      określonych obowiązków wynikających z przepisów o schematach podatkowych,
      niewykonanie obowiązków dot. złożenia określonych informacji, deklaracji,
      zawiadomień, etc.;
    - osób, które z racji pełnionej funkcji, zobowiązane są do wykonywania nadzoru nad
      poszczególnymi obszarami działalności Wnioskodawcy, w ramach których są
      wykonywane ww. obowiązki;
    - osób, na które przepisy podatkowe nakładają obowiązek złożenia określonych
      oświadczeń, i ponoszą z tego tytułu odpowiedzialność (np. w razie opóźnienia przy ich
      złożeniu).
    Liczba osób objętych ubezpieczeniem, z uwagi na duży rozmiar przedsiębiorstwa
    Wnioskodawcy, a zatem zaangażowanie wielu osób w wykonywanie różnorodnych
    obowiązków nakładanych normami prawa podatkowego, może być znaczna, tj. będzie to
    co najmniej kilkadziesiąt osób.
    Zawarcie umowy ubezpieczeniowej ma wywołać następujące skutki, które w intencji
    Wnioskodawcy są istotne dla funkcjonowania Jego przedsiębiorstwa:
    a) zmniejszenie u Jego pracowników oraz współpracowników poziomu stresu
      generowanego w toku wykonywania codziennych obowiązków oraz przez sankcje jakie
      mogą zostać na nich nałożone w razie popełnienia błędu/pomyłki przy wykonywaniu
      tych czynności, które to sankcje są określone przepisami prawa podatkowego oraz
      prawa karnego skarbowego,
    b) zmniejszenie wskaźnika absencji, poprawie u pracowników i współpracowników
      zadowolenia z pracy, poprawie wyników firmy oraz zwiększeniu efektywności wskutek
      zmniejszenia stresu związanego z ryzykiem popełnienia błędu/pomyłki skutkującej
      poniesieniem sankcji przypisanych prawem. Tym samym zawarcie umowy
      ubezpieczeniowej ma przynieść Wnioskodawcy korzyść polegającą na stworzeniu
      lepszych i bardziej bezpiecznych dla Jego pracowników oraz współpracowników
      warunków pracy, co ma wpływ na retencję pracowników oraz współpracowników
      Wnioskodawcy.
    Objęcie ubezpieczeniem szerokiego zakresu zdarzeń, które mogą spowodować
    konieczność poniesienia przez Wnioskodawcę różnych kategorii kosztów, spowoduje też,
    że ewentualne roszczenia Wnioskodawcy będące następstwem uchybień osoby
    ubezpieczonej (np. w razie szkody powstałej w następstwie zapłacenia odsetek
    ustawowych wskutek błędu pracownika sporządzającego deklarację podatkową, w razie
    szkody powstałej wskutek nałożenia na Wnioskodawcę kary pieniężnej przewidzianej w
    przepisach ustawy Ordynacja podatkowa, art. 119zzh), będą zaspokojone dzięki
    ubezpieczeniu – tym samym Wnioskodawca eliminuje ryzyko, iż takie roszczenie

    odszkodowawcze nie zostanie faktycznie zrealizowane (np. z uwagi na wysokie kwoty ww.
    kosztów w razie braku wystarczających środków po stronie osoby fizycznej będącej
    sprawcą uchybienia). Ubezpieczenie będzie dotyczyć następstw działań, które dokonane
    zostaną przez osoby ubezpieczone w czasie trwania zatrudnienia u Wnioskodawcy, oraz w
    związku z wykonywaniem u Wnioskodawcy określonego rodzaju czynności, z którymi
    wiązać się będzie wykonywanie opisanych wyżej funkcji. W przypadku, gdy wskutek, np.
    zmiany na danym stanowisku, z którym związane jest wykonywanie określonych
    obowiązków, w związku z którymi może dochodzić do wyżej opisanych uchybień,
    zamiarem Wnioskodawcy jest kontynuowanie ubezpieczenia każdorazowo dla osoby,
    która takie obowiązki będzie wykonywać. Zatem, ubezpieczenie będzie pokrywać
    ewentualne skutki działań związanych z wykonywaniem określonych funkcji w
    przedsiębiorstwie Wnioskodawcy, bez znaczenia natomiast będzie, kto konkretnie
    wykonuje takie czynności. W tym celu Wnioskodawca będzie, przy każdej zmianie osoby
    wykonującej dane funkcje, dokonywał odpowiednich zgłoszeń do ubezpieczyciela
    aktualizujących listę osób ubezpieczonych. Ubezpieczenie Czynności Księgowych nie
    obejmuje szkód wyrządzonych umyślnie przez ubezpieczonego. Składkę ubezpieczeniową
    opłacał będzie Wnioskodawca.
    Polisy indywidualne
    Polisami indywidualnymi może być objęta niewielka grupa osób. Wnioskodawca zakłada,
    że może to być grupa kilku, kilkunastu osób (jednak liczba ta na moment
    przygotowywania wniosku nie jest jeszcze pewna, jak również nie jest pewne czy polisy
    indywidualne będą zastosowane). Polisy te będą miały różny limit sumy ubezpieczenia.
    Ponadto, mogą wystąpić różnice w składce. W ramach danego rodzaju ubezpieczenia
    składka ustalana będzie indywidualnie z uwagi na: – sumę ubezpieczenia, – potencjalny
    zakres czynności wykonywanych przez osobę zajmującą dane stanowisko.
    Ubezpieczeniem objęte będą osoby wskazane z imienia i nazwiska, wykonujące określone
    czynności. Dobór osób do objęcia polisą dokonany zostanie z uwagi na wykonywanie
    przez te osoby takich czynności, które potencjalnie są związane z wystąpieniem zdarzeń
    objętych polisą. Ubezpieczyciel nie będzie badać rzeczywiście wykonywanych czynności
    przez konkretną osobę ubezpieczoną, tj. wyceniając ubezpieczenie będzie brał pod uwagę
    przede wszystkim: – rodzaj instytucji (tu instytucji kwalifikowanej z punktu widzenia MDR),
    – ilości osób obejmowanych ochroną, i zakres czynności wykonywanych z uwagi na daną
    funkcję w ramach przedsiębiorstwa.
    W konsekwencji, polisy indywidualne na takich samych zasadach będą mogły objąć
    zarówno osoby, które np. z racji faktycznego zaangażowania w sprawy dotyczące
    Czynności Księgowych będą w większym stopniu eksponowane na opisane ryzyko (tj. w
    świetle ich zakresu obowiązku potencjalnie w większej liczbie przypadków mogą ponosić
    odpowiedzialność za opisane uchybienia), jak osoby, które na takie ryzyko będą
    eksponowane nie tyle w następstwie faktycznie wykonywanych czynności (zakresu
    obowiązków), ile z uwagi na formalne przypisanie odpowiedzialności do danego
    stanowiska czy funkcji przez przepisy podatkowe, a zatem te osoby będą w mniejszym
    stopniu eksponowane na ryzyka objęte polisą.
    Przykładowo:
    - osoby zgłoszone na podstawie art. 31 ustawy Ordynacja podatkowa, w sensie
      formalnym ponoszą taką samą odpowiedzialność, zatem w identyczny sposób
      podlegać będą ubezpieczeniu, niemniej jednak osoby te z uwagi na zakres
      obowiązków służbowych mogą w różnym stopniu (np. z uwagi na objęty zakresem
      obowiązków danej osoby wolumen wypłacanych świadczeń których dotyczy ww.
      odpowiedzialność z art. 31 ustawy Ordynacja podatkowa) być eksponowane na
      przedmiotowe ryzyka;
    - wszyscy członkowie zarządu formalnie w taki sam sposób ponoszą odpowiedzialność za
      funkcjonowanie przedsiębiorstwa i wykonywanie obowiązków określonych przepisami
      podatkowymi (w tym, np. terminowe złożenie określonych oświadczeń), zatem w

      identyczny sposób podlegać będą ubezpieczeniu, z powodu nałożenia przez przepisy
      podatkowe na każdego z nich formalnej odpowiedzialności za określone działania lub
      zaniechania (np. terminowe złożenie określonego oświadczenia), niemniej z uwagi na
      to, iż niektórzy dodatkowo, w związku z zarządzaniem określonymi obszarami
      działalności przedsiębiorstwa, są w większym stopniu zaangażowani w wykonywanie
      lub nadzorowanie Czynności Księgowych, z którymi związane są przedmiotowe ryzyka
      (objęte ubezpieczeniem), w praktyce członkowie zarządu w różnym stopniu narażeni
      będą na przedmiotowe ryzyka objęte ubezpieczeniem.
    Ponadto w przypadku osób objętych polisami indywidualnymi będzie mogło dochodzić do
    zmian w czasie trwania ubezpieczenia, wynikających albo ze zmian dot. zajmowanych
    stanowisk, albo wynikających z zakończeniem zatrudnienia u Wnioskodawcy. Lista osób
    ubezpieczonych będzie przekazana ubezpieczycielowi, jednak w trakcie trwania ochrony, z
    uwagi na możliwe zmiany (jak np. odejście z pracy danej osoby, zmiana na danym
    stanowisku), lista może być aktualizowana. W takiej sytuacji, na miejsce osoby usuniętej z
    listy może być dodana inna osoba (w porozumieniu z ubezpieczycielem). Przedmiotem
    ubezpieczenia jest ryzyko występujące w związku z wykonywaniem czynności, których
    dotyczy ubezpieczenie. Ubezpieczenie ukierunkowane jest na zdarzenia będące
    następstwem wykonywania ww. czynności, a zatem tylko w związku z wypełnianiem przez
    daną osobę określonej funkcji w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy w danym okresie.
    Zgoda osób ubezpieczonych na objęcie ubezpieczeniem nie będzie wymagana
    (ubezpieczyciel nie wymaga takich zgód).
    Polisa grupowa
    Wnioskodawca zakłada, że danym rodzajem ubezpieczenia objęta będzie większa grupa
    pracowników (jednak liczba ta na moment przygotowywania wniosku nie jest jeszcze
    pewna, co więcej może się ona zmieniać w czasie, w zależności od tego, ile osób będzie się
    zajmowało w przedsiębiorstwie czynnościami, które mogą narażać je na ryzyka pokrywane
    przez polisę). Polisa ta będzie miała jeden limit sumy ubezpieczenia dla danej grupy.
    Możliwe jest objęciem polisą kilku grup. Wnioskodawca będzie zgłaszał ubezpieczycielowi
    listę osób ubezpieczonych, wykonujących czynności objęte ubezpieczeniem. Lista ta może
    być aktualizowana w ciągu roku wskutek wycofania jakiejś osoby i wpisania innej osoby.
    Lista osób ubezpieczonych będzie listą zawierającą imiona i nazwiska ubezpieczonych lub
    inne dane dające możliwość zidentyfikowania osoby wykonującej czynności objęte
    ubezpieczeniem. Wnioskodawca nie wyklucza sytuacji, w której w trakcie trwania ochrony
    ubezpieczeniowej nastąpi zmiana kręgu osób objętych ochroną. Może to dotyczyć osób,
    które np. wskutek zmiany stanowiska zaprzestaną wykonywać czynności, które będą
    mogły powodować zdarzenia objęte polisą (np. pracownik nie będzie już podpisywać
    danej deklaracji, kontaktować się z klientami, składać oświadczeń w imieniu
    Wnioskodawcy, etc.) lub osób, których zatrudnienie się zakończy. Zmiana na liście osób
    ubezpieczonych, tzn. usunięcie osoby z listy lub dodanie nowej osoby do listy będzie
    wymagała przesłania przez Wnioskodawcę listy do ubezpieczyciela oraz potwierdzenia
    przyjęcia danej listy przez ubezpieczyciela. Zgoda ubezpieczonych na objęcie
    ubezpieczeniem nie będzie wymagana (ubezpieczyciel nie wymaga takich zgód).
    Z uwagi na zróżnicowany zakres obowiązków osób ubezpieczonych, w praktyce w różnym
    stopniu w stosunku do tych osób będzie działać ochrona ubezpieczeniowa zdefiniowana
    w warunkach ubezpieczenia. Jest to następstwem tego, że osoby objęte polisą wykonywać
    będą różnorodne funkcje, z którymi w praktyce w różnym stopniu powiązane będzie
    ryzyko wystąpienia ww. uchybień. Pośrednio jest to także następstwem bardzo dużej i
    bardzo zróżnicowanej liczby obowiązków nakładanych przepisami podatkowymi (tak jak to
    opisano wyżej przy opisie możliwych uchybień), które to obowiązki w przedsiębiorstwie
    Wnioskodawcy są wykonywane przez wiele osób. W praktyce w grupie osób objętych
    polisą grupową znajdą się osoby zajmujące się, np. Czynnościami Księgowymi (aczkolwiek
    każda z tych osób może faktycznie w różnym stopniu być eksponowana na opisane
    ryzyka, w związku z zaangażowaniem czy to przy obsłudze wypłat z obowiązkami poboru

    podatku, czyli wykonywaniem funkcji płatnika, czy z kolei przy sporządzaniu i
    podpisywaniu deklaracji podatkowej Wnioskodawcy), ale też osoby potencjalnie narażone
    na odpowiedzialność ukształtowaną przepisami o obowiązkowym raportowaniu
    schematów podatkowych, jak też osoby nadzorujące pracę tych osób. W konsekwencji,
    osoby objęte polisą grupową w sposób bardzo zróżnicowany mogą być eksponowane na
    opisane ryzyka – ma tu miejsce sytuacja podobna do opisanej powyżej dla polis
    indywidualnych, przy czym w jeszcze większym stopniu występuje zróżnicowanie
    pomiędzy osobami objętymi ubezpieczeniem pod względem narażenia się na ryzyko
    uchybień. Suma gwarancyjna będzie wspólna dla wszystkich osób z danej grupy
    wykonujących czynności objęte polisą, czyli nawet jedno zdarzenie jednej osoby może
    wyczerpać całą sumę gwarancyjną dla wszystkich objętych polisą (wówczas do końca
    okresu może nie być ochrony dla żadnej z osób, która wykonuje czynności objęte polisą
    grupową). Suma gwarancyjna nie jest wprost uzależniona od rodzaju stanowisk objętych
    ubezpieczeniem. Dobór osób do objęcia polisą dokonany zostanie z uwagi na
    wykonywanie przez te osoby takich czynności, które potencjalnie są związane z
    wystąpieniem zdarzeń objętych polisą, w tym rozróżniając, czy w ramach wykonywania
    obowiązków dana osoba może bezpośrednio spowodować zdarzenie objęte
    ubezpieczeniem (w tym np. dokonać czynu, który może podpadać pod sankcje
    karnoskarbowe), czy też taka osoba zajmuje się zarządzaniem, i odpowiedzialność takiej
    osoby za wystąpienie zdarzenia objętego ubezpieczeniem wynika z wykonywania funkcji
    zarządczych. Składka ubezpieczeniowa będzie miała charakter zryczałtowany i po
    ustaleniu liczby osób objętych ubezpieczeniem nie będzie już zmieniana wysokość tej
    składki (chyba że strony zmienią to ustalenie). Czynności objęte ubezpieczeniem będą
    wykonywane przez osoby będące pracownikami Wnioskodawcy, osobami świadczącymi
    usługi na podstawie umowy o zarządzanie (członkowie zarządu) oraz świadczącymi usługi
    na podstawie umowy zlecenia.
    Pytania
    1. Czy w związku z zawarciem przez Wnioskodawcę umowy ubezpieczenia
      odpowiedzialności cywilnej oraz uiszczaniem z tego tytułu przez Wnioskodawcę
      składki ubezpieczeniowej u osób objętych ochroną ubezpieczeniową w ramach polisy
      indywidualnej powstanie przychód z nieodpłatnego świadczenia, i w związku z tym
      Wnioskodawca jako płatnik będzie obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki na
      podatek dochodowy od osób fizycznych?
    2. Czy w związku z zawarciem przez Wnioskodawcę z ubezpieczycielem umowy
      ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz uiszczaniem z tego tytułu przez
      Wnioskodawcę składki ubezpieczeniowej u osób objętych ochroną ubezpieczeniową w
      ramach polisy grupowej powstanie przychód z nieodpłatnego świadczenia i w związku
      z tym Wnioskodawca jako płatnik będzie obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki
      na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z zawarciem przez Niego z ubezpieczycielem umowy
    ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz uiszczaniem z tego tytułu składki
    ubezpieczeniowej u osób, które będą objęte ochroną ubezpieczeniową nie powstanie
    przychód z nieodpłatnego świadczenia – zarówno w przypadku polisy indywidualnej, jak i
    w przypadku polisy grupowej. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, nie będzie On
    obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z
    tytułu objęcia ochroną ubezpieczeniową w stosunku do żadnej z osób ubezpieczonych.
    Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    „ustawa o PIT”) przychodami, poza otrzymanymi lub postawionymi do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniędzmi i wartościami pieniężnymi oraz wartościami
    otrzymanych świadczeń w naturze, są również wartości otrzymanych innych
    nieodpłatnych świadczeń.

    Pojęcie innych nieodpłatnych świadczeń było przedmiotem rozważań Trybunału
    Konstytucyjnego w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13. W wyroku tym, Trybunał
    wskazał jakie warunki muszą być spełnione, aby przysporzenie majątkowe mogło być
    zakwalifikowane jako przychód z innych nieodpłatnych świadczeń. Zaznaczyć przy tym
    trzeba, że Trybunał podzielił stanowisko wyrażone w uchwałach NSA z dnia 24 maja 2010
    r. sygn. akt II FPS 1/10 oraz z dnia 24 października 2011 r. sygn. akt II FPS 7/10 zgodnie, z
    którym zakres nieodpłatnego świadczenia jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska
    gospodarcze i zdarzenia prawne, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy.
    W ocenie Trybunału, do kategorii innych nieodpłatnych świadczeń należą świadczenia,
    które:
    - zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie);
    - zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść
      w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść;
    - korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna
      w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Zaznaczyć trzeba, że przedstawiony wyrok i tezy w nim zawarte zapadły w odniesieniu do
    przychodu pracownika, jednakże z uwagi na ogólną naturę uwag zaprezentowanych w
    wyroku w odniesieniu do pojęcia inne nieodpłatne świadczenia posiadają one walor
    uniwersalny nakazujący się do nich odnieść nie tylko w przypadku, gdy źródłem przychodu
    jest stosunek pracy. Ilekroć zatem w uzasadnieniu przytoczona zostanie argumentacja
    dotycząca pracownika, należy przez to rozumieć także osoby zatrudnione u
    Wnioskodawcy na innej podstawie.
    Spełnienie świadczenia w interesie podatnika vs. korzyść podmiotu świadczącego
    Podstawowym warunkiem dla uznania, że podatnik uzyskał świadczenie podlegające
    opodatkowaniu, jest stwierdzenie, czy dane świadczenie spełniane jest w interesie
    pracownika (podatnika), czy też korzyść odnosi głównie pracodawca.
    Takie kryterium musi być spełnione dla każdego świadczenia, a weryfikacja jego spełnienia
    musi uwzględniać kontekst, w jakim dane świadczenie jest wykonywane – nie jest
    wystarczające samo stwierdzenie, że dane świadczenie jako takie zaspokaja potrzeby
    danej osoby fizycznej. W celu wyjaśnienia istoty tego kryterium można podać następujące
    przykłady.
    Przykład 1
    Nie stanowi przychodu pracownika wartość ubezpieczenia medycznego pracownika w
    czasie wykonywania pracy, jeśli takie ubezpieczenie stanowi warunek dopuszczenia go do
    pracy, w związku z oddelegowaniem pracownika do pracy za granicą – jak stwierdził
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1741
    /11, słusznie zwracając uwagę, że ubezpieczenie takie „ściśle związane jest z realizacją
    przedmiotu działalności pracodawcy. Wykupując to ubezpieczenie, pracodawca nie kieruje
    się chęcią zapewnienia korzyści swojemu pracownikowi, lecz – co nie ulega dyskusji –
    potrzebą uniknięcia ewentualnych, nieprzewidywalnych co do wysokości i następstw w
    zakresie wykonywania zawartych umów - wydatków. (...) zabezpiecza się on niejako przed
    «koniecznością zwrotu z własnych środków kosztów leczenia pracownika poniesionych
    podczas jego podróży za granicą, do czego obligują przepisy Kodeksu pracy i
    rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r.”.
    Przykład 2
    Nie stanowi przychodu pracowników wartość posiłku zapewnionego przez pracodawcę, z
    uwagi na wykonywanie w danym dniu pracy w wymiarze nadliczbowym, zgodnie z
    poleceniem pracodawcy, a zatem w jego interesie. Powyższe potwierdza interpretacja

    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 września 2019 r. nr 0113-KDIPT2-
    3.4011.313.2019.2.ID.
    Przykład 3
    Nie stanowi przychodu pracownika wartość posiłków zapewnionych przez pracodawcę, w
    sytuacji, gdy wskutek obowiązujących w zakładzie pracy przepisów dot. warunków
    wytwarzania produktów spożywczych, pracownicy muszą przebywać przez cały w tzw.
    „strefie czystej”, do której nie mogą wnosić żadnych artykułów spożywczych. Jest bowiem
    w interesie pracodawcy utrzymanie takiego trybu pracy, jak również zapewnienie, że
    pomimo braku możliwości wnoszenia własnych posiłków pracownicy przez cały czas pracy
    zachowają sprawność psychofizyczną. Powyższe potwierdza interpretacja Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr 0113-KDIPT2
    -3.4011.479.2020.1.RR.
    Mając na uwadze powyższe przykłady należy stwierdzić, że poniesienie przez pracodawcę
    określonych świadczeń, pozornie mogących sprawiać wrażenie, tzw. benefitów dla
    pracowników (zapewnienie posiłków, ubezpieczenia medycznego), nawet w sytuacji braku
    wyraźnego obowiązku prawnego ponoszenia takich świadczeń przez pracodawcę na rzecz
    pracowników (tak jest w przykładzie 2 i 3 – w istocie pracodawca nie jest w sensie
    prawnym zobowiązany do zapewnienia pracownikom posiłków w tych przypadkach),
    może w konkretnej sytuacji służyć wyłącznie (lub w przeważającym stopniu) interesom
    pracodawcy. Tak w ocenie Wnioskodawcy, jest również w przedmiotowej sprawie: opisane
    ubezpieczenie służy głównie interesom Wnioskodawcy, jako element ściśle powiązany z
    wykonywaniem obowiązków służbowych. Wykonanie tych obowiązków przez
    pracowników jest konieczne dla wypełnienia przez Wnioskodawcę określonych przepisów,
    niemniej jednak jednocześnie ci pracownicy ponoszą także osobiste ryzyko z uwagi na
    opisane ryzyka jako następstwa błędów, omyłek czy uchybień, statystycznie niemogących
    być wykluczonymi.
    Warty również podkreślenia jest pogląd Trybunału Konstytucyjnego przytoczony w ww.
    wyroku (pkt 3.4.1.), zgodnie z którym pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie
    dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników, a w konsekwencji pojęcia inne
    nieodpłatne świadczenie nie można utożsamiać z darowizną na rzecz podmiotu, którego
    takie świadczenie dotyczy.
    Konsekwencją przedstawionego stanowiska jest konstatacja, że jeżeli pracodawca lub inny
    podmiot, na rzecz którego świadczone są czynności z innego tytułu niż umowa o pracę,
    ponosi wydatki na rzecz pracownika lub współpracownika, to są to wydatki ponoszone w
    związku z prowadzoną przez niego działalnością. Tym samym, wydatek taki – z punktu
    widzenia racjonalności prowadzenia działalności gospodarczej – ma przynieść korzyść
    podmiotowi go ponoszącemu.
    Odnosząc powyższe do zawarcia umowy ubezpieczenia na warunkach takich jak
    przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, wskazać należy, że wydatek poniesiony w
    danej sprawie przez Wnioskodawcę jest wydatkiem bezpośrednio związanym z
    prowadzoną przez Niego działalnością. W tym sensie, że poprzez Jego poniesienie
    Wnioskodawca nie dąży do zaspokojenia potrzeb Jego pracowników lub
    współpracowników. Celem poniesienia wydatku jest wyłącznie zoptymalizowanie działań
    podejmowanych przez pracowników i współpracowników, a przez to wpłynięcie na
    efektywność podejmowanych procesów, które mają wpływ na zysk przedsiębiorstwa.
    Zauważyć ponadto trzeba, że umowa ubezpieczenia, którą ma zamiar zawrzeć
    Wnioskodawca, nie będzie w żaden sposób związana z działaniami podejmowanymi przez
    Jego pracowników lub współpracowników poza łączącym oba podmioty stosunkiem
    prawnym. Ochrona ubezpieczeniowa będzie związana tylko i wyłącznie z działaniami
    podejmowanymi w ramach łączącego Wnioskodawcę z pracownikiem stosunku pracy oraz
    w ramach łączącego Wnioskodawcę ze współpracownikiem umowy o zarządzanie
    (członkowie zarządu) albo umowy zlecenia.

    Oznacza to, że zakresem ochrony ubezpieczeniowej nie są objęte czynności oraz
    zdarzenia związane z zaspokajaniem osobistych potrzeb osób ubezpieczonych lub ich
    osób bliskich, tak jak rzecz się ma np. z ubezpieczeniem medycznym dla pracowników i ich
    rodzin.
    Ponadto, za uznaniem, że wydatek poniesiony przez Wnioskodawcę na ochronę
    ubezpieczeniową jest wydatkiem, którego zasadniczym celem jest przyniesienie korzyści
    Wnioskodawcy jest to, że wydatek ten nie stanowi zapłaty dla pracownika lub
    współpracownika. Sytuacja jaka powstanie w związku z zawarciem umowy ubezpieczenia
    przez Wnioskodawcę nie będzie bowiem powodować korzyści, którą pracownik otrzymuje
    do własnej dyspozycji i którą może swobodnie zarządzać i rozporządzać, przeznaczając je
    na zaspokojenie własnych potrzeb.
    Zwrócić należy także uwagę, że poprzez poczynienie wydatku związanego z zawarciem
    umowy ubezpieczeniowej Wnioskodawca realizuje również spoczywające na Nim
    obowiązki w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Wskazany obowiązek realizowany
    jest poprzez zmniejszenie ekspozycji pracowników Wnioskodawcy na stres. Stres jest
    czynnikiem, który niesie za sobą poważne konsekwencje nie tylko dla osób na niego
    narażonych, ale także dla przedsiębiorców. Ponoszenie wydatków związanych ze
    zmniejszeniem stresu u pracowników pozwala przy tym zredukować koszty
    przedsiębiorców, w tym Wnioskodawcy, związane m.in. z utraconym czasem pracy, utratą
    zaufania klientów, utratą dochodów, spadkiem wydajności danego pracownika, jakości i
    efektywności jego pracy, utratą pracowników, odejściami z pracy, długoterminowymi
    zwolnieniami zdrowotnymi, popełnianiem przez pracowników błędów i pomyłek w trakcie
    pracy.
    Wykonywanie opisanych czynności przez pracowników jest bowiem potencjalnie źródłem
    bardzo istotnego ryzyka ponoszonego przez osoby fizyczne wykonujące określone funkcje
    w strukturze przedsiębiorstwa, w tym z uwagi na funkcjonowanie regulacji prawa
    podatkowego nakładających odpowiedzialność na te osoby fizyczne (np. z tytułu
    wykonywania funkcji płatnika, z uwagi na sformalizowane zasady przypisywana
    odpowiedzialności za złożenie/niezłożenie określonych oświadczeń itp.).
    Ryzyko wystąpienia uchybień, i narażenia się na odpowiedzialność, wynika już z samego
    faktu, że w ramach przedsiębiorstw prowadzonych w większym rozmiarze, ilość
    przetwarzanych danych jest bardzo duża, co rodzi konieczność stosowania złożonych
    procedur, angażujących całe zespoły pracowników. Jak wiadomo, im większa ilość danych,
    i im bardziej skomplikowany system ich przetwarzania (gdzie poziom tego
    skomplikowania jest w dużej mierze następstwem tego, że zachodzi konieczność
    wykonania licznych obowiązków ustalonych przepisami prawa podatkowego), tym
    statystycznie większe ryzyko błędów. Ponadto kolejnym czynnikiem ryzyka jest fakt, iż
    przepisy podatkowe podlegają licznym i często wprowadzanym zmianom, zmieniającej się
    w czasie interpretacji, podczas gdy mechanizmy przewidziane systemowo do usuwania
    wątpliwości przy stosowaniu prawa podatkowego nie zawsze zapewniają możliwość
    usunięcia tych wątpliwości, lub tylko w ograniczonym stopniu albo z bardzo dużym
    przesunięciem czasowym – wydawanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w
    terminie trzech miesięcy (podczas gdy vacatio legis dla istotnych nowelizacji nierzadko jest
    krótsze), wydawanie przez Ministra Finansów objaśnień do nowych przepisów z dużym
    opóźnieniem w stosunku do daty wejścia w życie nowych przepisów.
    Powyższe wpływa istotnie na poziom stresu przy wykonywaniu przez osoby fizyczne ich
    zadań w przedsiębiorstwie. Stres jest wywoływany przez możliwość popełnienia
    nieumyślnych błędów czy omyłek, które skutkować będą ryzykiem wystąpienia opisanych
    uchybień, i w konsekwencji mogą wiązać się z jakąś formą odpowiedzialności za
    negatywny efekt podatkowy u przedsiębiorcy (np. powstanie zaległości podatkowej u
    przedsiębiorcy, i konieczność zapłaty odsetek od zaległości podatkowej) lub poniesienie
    sankcji karnoskarbowych.

    Wszystkie opisane okoliczności, wpływają na poziom stresu przy wykonywaniu
    obowiązków służbowych ww. osób fizycznych, który jest jednym z czynników, któremu
    pracodawca jest zobowiązany przeciwdziałać. Ponadto w interesie Wnioskodawcy jest, aby
    możliwość wystąpienia opisanych uchybień nie była czynnikiem utrudniającym
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa, co ma miejsce, jeśli pracownicy i współpracownicy
    Wnioskodawcy wykonują czynności obarczone opisanym ryzykiem. Na zasadzie analogii
    można tu wskazać, że podobnie jak w interesie pracodawcy jest zapewnienie
    pracownikom bezpieczeństwa w sferze materialnej, jak np. bezpieczne stanowisko pracy,
    odzież ochronna, odpowiednie i bezpieczne narzędzia, tak również w interesie
    pracodawcy jest zapewnienie, aby przy wykonywaniu czynności immanentnie
    powiązanych z opisanym ryzykiem poniesienia odpowiedzialności w razie błędu,
    pracownicy nie byli pozostawieni sami sobie w obliczu takiego ryzyka. Możliwości
    wystąpienia np. błędu przy sporządzaniu deklaracji podatkowej, czy też przy wykonywaniu
    obowiązków sprawozdawczych nałożonych przepisami podatkowymi nie można nigdy
    zupełnie wykluczyć, pomimo istnienia procedur, posługiwania się systemami
    informatycznymi, wykonywania nadzoru. Zawsze istnienie ryzyko wystąpienia błędu z
    uwagi na tzw. czynnik ludzki. Jednakże w razie wystąpienia takich uchybień w następstwie
    nieumyślnych błędów czy omyłek nie jest słuszne, ani celowe w funkcjonowaniu
    przedsiębiorstwa, aby takie ryzyko obciążało wyłącznie danego pracownika.
    Z tych względów, w ocenie Wnioskodawcy, zapewnienie przedmiotowego ubezpieczenia
    jest przede wszystkim w interesie Wnioskodawcy, co powoduje, że nie jest spełnione
    kryterium uznania świadczenia za przychód pracowników.
    Wymierność korzyści dla podatnika
    Kolejnym z podstawowych warunków wskazanych przez Trybunał Konstytucyjny, od
    których zależy możliwość przypisania konkretnego przychodu podatnikowi, jest warunek
    wymierności świadczenia.
    Z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, wynika jednakże, że opodatkowaniu
    może podlegać tylko przychód ze świadczeń nieodpłatnych faktycznie otrzymanych. W
    rezultacie ustalenie przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga:
    a) precyzyjnego ustalenia wartości świadczenia,
    b) wskazania osoby będącej beneficjentem świadczenia.
    Analiza interpretacji indywidualnych prowadzi do wniosku, że aby móc określić przychód
    w związku z objęciem osoby trzeciej ochroną ubezpieczeniową krąg osób nią objęty musi
    być zamknięty.
    Oznacza to, że ochroną ubezpieczeniową są objęte tylko i wyłącznie osoby znane z imienia
    i nazwiska ubezpieczającemu na moment uiszczenia składki ubezpieczeniowej. W sytuacji,
    gdy na moment uiszczenia składki ubezpieczeniowej krąg osób objętych ochroną
    ubezpieczeniową jest znany jednak z warunków umowy ubezpieczeniowej wynika, że
    ochrona ubezpieczeniowa rozciąga się na każdoczesnego piastuna stanowiska lub osobę
    pełniącą określone zadania, z którymi wiąże się ochrona ubezpieczeniowa, krąg osób
    objętych ochroną ubezpieczeniową nie jest kręgiem zamkniętym. Potwierdzenie tego
    stanowiska znaleźć można w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej:
    - z dnia 23 lipca 2019 r. nr 0115-KDIT2-2.4011.155.2019.2.MM,
    - z dnia 26 października 2018 r. nr 0114-KDIP3-3.4011.340.2018.2.MP.
    W pierwszej z wymienionych interpretacji wnioskodawca stwierdził, że: Polisa OC została
    bowiem w całości zapłacona przez Spółdzielnię. Pracownicy uniknęli wydatku, który
    musieliby ponieść ubezpieczając się indywidualnie, korzyść ta jest wymierna i przypisana
    indywidualnemu pracownikowi oraz nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich
    pracowników. Jest to zatem przychód, od którego – w ocenie Wnioskodawcy – powinien

    zostać odprowadzony podatek dochodowy od osób fizycznych. W razie zmiany składu
    osobowego Zarządu istnieje możliwość korekty przychodu.
    W drugiej ze wskazanych interpretacji wnioskodawca wskazał, że: Osoby objęte
    ubezpieczeniem na dzień zapłaty składki są znane, tzn. krąg osób objętych ochroną od
    odpowiedzialności cywilnej na dzień zapłaty składki wynikającej z tego ubezpieczenia jest
    zbiorem zamkniętym, jednak ubezpieczenie obejmuje zarówno obecne jak i potencjalnie
    przyszłe osoby pełniące funkcje objęte zakresem ubezpieczenia (np. przyszły członek
    organów, spadkobierca). A w konkluzji stwierdził, że: (...) w związku z tym, że można
    precyzyjnie wskazać osobę będącą beneficjentem świadczenia taki przychód po stronie
    Prezesa Zarządu występuje, a Spółka zobowiązana jest jako płatnik do poboru zaliczki na
    podatek.
    W żadnym ze wskazanych przypadków Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie
    podzielił stanowiska wnioskodawcy wskazując, że mimo iż krąg osób objętych ochroną
    ubezpieczeniową jest możliwy do określenia na dzień uiszczenia składki ubezpieczeniowej,
    to z uwagi na to, że ochroną ubezpieczeniową mogą być objęci także byli jak i przyszli
    piastuni stanowisk nie jest to krąg zamknięty, a krąg otwarty. Istnieje bowiem możliwość
    zmiany podmiotowej na stanowiskach, z którymi wiąże się ochrona ubezpieczeniowa.
    W interpretacji indywidualnej z dnia 23 lipca 2019 r. nr 0115-KDIT2-2.4011.155.2019.2.MM
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że: (...) uznać należy, że skoro w
    rozpatrywanej sprawie – jak wskazuje Wnioskodawca – krąg osób objętych
    ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej nie tworzy zbioru zamkniętego,
    ubezpieczeniem są bowiem objęci także byli i przyszli członkowie zarządu, pełnomocnicy,
    prokurenci, którzy na dzień zapłaty składki nie są możliwi do zidentyfikowania, zaś zakres
    obowiązków, uprawnień decyzyjnych oraz odpowiedzialności osób objętych
    ubezpieczeniem jest różny i niemożliwym jest ustalenie realnej wartości świadczenia, to
    opłacenie przez Wnioskodawcę – Spółdzielnię Mieszkaniową – składki z tytułu umowy
    bezimiennego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej członków zarządu oraz
    prokurentów i pełnomocników nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Z kolei w interpretacji indywidualnej z dnia 26 października 2018 r. nr 0114-KDIP3-
    3.4011.340.2018.2.MP Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że: Osoby objęte
    ubezpieczeniem na dzień zapłaty składki są wprawdzie znane, jednak jak sam wskazał
    Wnioskodawca, ubezpieczenie obejmuje zarówno obecne, jak i potencjalnie przyszłe
    osoby, pełniące funkcje objęte zakresem ubezpieczenia (np. przyszły członek organów,
    spadkobierca).
    Zatem w rozpatrywanej sprawie krąg osób objętych ubezpieczeniem od
    odpowiedzialności cywilnej na dzień zapłaty składki ubezpieczeniowej nie tworzy zbioru
    zamkniętego, jest nieograniczony. Niezależnie od powyższego zauważyć również należy,
    że ochroną ubezpieczeniową objęte są osoby mające różny zakres obowiązków,
    uprawnień decyzyjnych i odpowiedzialności, co powoduje, że różne jest też
    prawdopodobieństwo, jak też możliwość spowodowania przez nie zdarzenia rodzącego
    obowiązek odszkodowawczy – co wpływa także na brak możliwości ustalenia
    przypadającej na poszczególne osoby części składki ubezpieczeniowej.
    Powyższe tezy są zgodne ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia
    22 stycznia 2016 r., nr IPPB4/4511-1415/15-2/IM, w której Organ stwierdził: (...) stwierdzić
    należy, że o ile aktualny skład członków władz Wnioskodawcy jest możliwy do ustalenia w
    dniu zapłaty składki ubezpieczeniowej, to objęcie ubezpieczeniem także potencjalnej
    grupy osób fizycznych, niemożliwej do identyfikowania na ten dzień, stanowi okoliczność
    uniemożliwiającą przypisanie przychodu z tego tytułu konkretnej osobie. Nie da się
    bowiem ustalić na dzień zapłaty składki danych osób, które będą pełnić ww. funkcje w
    przyszłości, a tym samym nie można ustalić danych przyszłych członków władz. Na dzień
    zapłaty składki nie można zatem jednoznacznie ustalić grona osób objętych
    ubezpieczeniem, a tym samym w sposób skonkretyzowany wskazać wysokości przychodu
    przypadającego na jedną osobę, z wszelkimi dalszymi konsekwencjami tych okoliczności.

    W interpretacjach indywidualnych wskazuje się ponadto, że zakres uprawnień i
    odpowiedzialności osób objętych ubezpieczeniem powinien być taki sam, a w
    konsekwencji prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia, z którym związania jest
    ochrona ubezpieczeniowa również powinno być identyczne.
    Różnice w zakresie uprawnień i odpowiedzialności osób objętych ubezpieczeniem
    skutkują brakiem możliwości określenia realnego przysporzenia z tytułu nieodpłatnego
    świadczenia. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 października 2017 r. nr 0115-KDIT2-
    2.4011.256.2017.2.HD, w której Organ stwierdził: Niezależnie od powyższego zauważyć
    również należy, że ochroną ubezpieczeniową objęte są osoby mające różny zakres
    obowiązków, uprawnień decyzyjnych i odpowiedzialności, co powoduje, że różne jest też
    prawdopodobieństwo, jak też możliwość spowodowania przez nie zdarzenia rodzącego
    obowiązek odszkodowawczy – co wpływa także na brak możliwości ustalenia
    przypadającej na poszczególne osoby części składki ubezpieczeniowej. Wobec
    powyższego, w analizowanej sprawie ustalenie przychodu z tytułu nieodpłatnego
    świadczenia w postaci opłaconej przez Spółkę składki ubezpieczeniowej nie jest możliwe.
    W ocenie Wnioskodawcy, opisane w przytoczonych interpretacjach sytuacje są
    analogiczne jak przedstawione w niniejszym wniosku, a zatem należy przyjąć taką samą
    konstatację, tj. że nie jest spełnione kryterium wymierności świadczenia, które mogłoby
    być przypisane pracownikom Wnioskodawcy objętym przedmiotowym ubezpieczeniem, a
    zatem nie powstaje przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia.
    Wnioski – brak przychodu z innego nieodpłatnego świadczenia
    W ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze zakres znaczeniowy pojęcia inne nieodpłatne
    świadczenie, osoby objęte ochroną ubezpieczeniową nie otrzymają przychodu, który
    mógłby zostać zakwalifikowany jako inne nieodpłatne świadczenie. Okolicznością
    przemawiającą za przedstawionym stanowiskiem jest fakt, że:
    a) krąg osób objętych ochroną ubezpieczeniową nie będzie zamknięty co wynika z
      możliwości zmiany podmiotowej na stanowisku objętym ochroną ubezpieczeniową,
      jak również ze zróżnicowanego zakresu obowiązków poszczególnych osób fizycznych,
      powodującym, że w różnym stopniu (i trudnym do określenia indywidulanie) osoby te
      zajmując określone stanowisko, są narażone na ryzyko wynikające z błędu
      popełnionego w związku z wykonywaniem obowiązków;
    b) do objęcia ochroną ubezpieczeniową stanowiska oraz określonych czynności rodzących
      ryzyko ubezpieczeniowe nie będzie wymagana zgoda osób piastujących dane
      stanowiska oraz osób wykonujących czynności objęte ochroną ubezpieczeniową,
    c) do zawarcia umowy ubezpieczeniowej dojdzie w interesie Wnioskodawcy,
    d) zawarcie umowy ubezpieczeniowej ma przynieść Wnioskodawcy korzyść polegającą na:
      - zmniejszeniu u Jego pracowników oraz współpracowników poziomu stresu
        generowanego w toku wykonywania codziennych obowiązków oraz przez sankcje
        jakie mogą zostać na nich nałożone w razie popełnienia błędu/pomyłki przy
        wykonywaniu tych czynności, a określonymi przepisami prawa podatkowego oraz
        prawa karnego skarbowego,
      - zmniejszeniu wskaźnika absencji, poprawie u pracowników i współpracowników
        zadowolenia z pracy, poprawie wyników firmy oraz zwiększeniu efektywności w
        skutek zmniejszenia stresu związanego z ryzykiem popełnienia błędu/pomyłki
        skutkującej poniesieniem sankcji przewidzianych prawem,
    e) zawarcie umowy ubezpieczeniowej ma przynieść Wnioskodawcy korzyść polegającą na
      stworzeniu lepszych i bardziej bezpiecznych dla jego pracowników oraz
      współpracowników warunków pracy, co ma wpływ na retencję pracowników oraz
      współpracowników Wnioskodawcy,

    f) tym samym pracownicy i współpracownicy Wnioskodawcy nie odnoszą osobistych
      korzyści z przedmiotowego świadczenia,
    g) ewentualna korzyść uzyskiwana przez pracowników oraz współpracowników
      Wnioskodawcy nie jest wymierna i nie można jej przypisać indywidualnemu
      pracownikowi lub współpracownikowi.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 1 grudnia 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0113-KDIPT2-3.4011.700.2020.1.ID, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 14 grudnia 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    12 stycznia 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie zaskarżonej interpretacji podatkowej oraz
    2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    7 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 282/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 lipca 2024 r. sygn. akt II FSK 1383/2 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 16 lipca 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
        wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem

    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie natomiast do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu
      i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na
    rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne świadczenie, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu
    świadczenie, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Na podstawie art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Jak wynika z treści art. 11 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustalona według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
        w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
        rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Z kolei w myśl art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Stosownie do art. 12 ust. 3 cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    Natomiast zgodnie z art. 13 pkt 8 cytowanej ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub
      umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
        organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Stosownie do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające
      osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy
      nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z
      tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z

      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak
    wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października
    2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w
    oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z
    tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1
    ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
      · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
      · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
      · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
        jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym

    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przysporzeniem dla
    ubezpieczonego jest samo posiadanie gwarancji uzyskania świadczenia od
    ubezpieczyciela (opieki medycznej, odszkodowania), niezależnie od tego, czy w okresie
    objętym umową zdarzył się wypadek ubezpieczeniowy, z którym świadczenie było
    związane (...). Współcześnie umów ubezpieczenia nie traktuje się już jako losowych, tj.
    takich w których świadczenie ubezpieczyciela uzależnione jest od przypadku. Przyjmuje
    się, że odpowiednikiem świadczenia ubezpieczającego (zwykle składka ubezpieczeniowa,
    cena pakietu medycznego) jest zapewnienie mu bezpieczeństwa w całym okresie trwania
    ochrony ubezpieczeniowej. Samo posiadanie ochrony ubezpieczeniowej jest już korzyścią
    majątkową, niezależnie od tego czy w danym roku konkretny pracownik realnie skorzystał
    ze świadczenia ubezpieczyciela.
    Trybunał Konstytucyjny rozpatrując różne rodzaje nieodpłatnych świadczeń odniósł się do
    ubezpieczenia pracownika przez pracodawcę. Wskazał przy tym m. in. wprost, że nie
    stanowi przychodu pracownika wartość ubezpieczenia pracownika w czasie wykonywania
    pracy (ubezpieczenia stanowiącego warunek dopuszczenia go do pracy). W tym kontekście
    przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK
    1741/11, w którym wskazano, że pracodawca zabezpiecza się niejako przed koniecznością
    zwrotu z własnych środków kosztów leczenia pracownika poniesionych podczas jego
    podróży za granicą, do czego obligują przepisy Kodeksu cywilnego i rozporządzenia
    Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2022 r.
    Co istotne Trybunał Konstytucyjny zauważył również, że w sytuacji, gdy otrzymane przez
    pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które
    pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne
    przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega
    rozwiązaniu.
    Jak wynika z opisu sprawy, rozważają Państwo zawarcie, jako ubezpieczający, umowy
    ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, w ramach której ubezpieczonymi będą osoby
    zatrudnione u Państwa. Ww. ubezpieczenie będzie podlegać stosowanym przez
    ubezpieczyciela warunkom ubezpieczenia dotyczącym odpowiedzialności cywilnej
    zawodowej księgowych i osób wykonujących obsługę płac, wraz z klauzulą dodatkową dot.
    ubezpieczenia ochrony prawnej i odpowiedzialności karnej lub karnoskarbowej. Państwo
    będą opłacali składkę ubezpieczeniową. Ponadto zamierzają Państwo zawrzeć polisy
    indywidualne i polisę grupową. W ramach danego rodzaju ubezpieczenia składka ustalana
    będzie indywidualnie z uwagi na: – sumę ubezpieczenia, – potencjalny zakres czynności
    wykonywanych przez osobę zajmującą dane stanowisko. Polisami indywidualnymi może
    być objęta niewielka grupa osób. Ubezpieczeniem objęte będą osoby wskazane z imienia i
    nazwiska, wykonujące określone czynności. Ponadto w przypadku osób objętych polisami
    indywidualnymi będzie mogło dochodzić do zmian w czasie trwania ubezpieczenia,
    wynikających albo ze zmian dot. zajmowanych stanowisk, albo wynikających z
    zakończeniem zatrudnienia u Państwa. Lista osób ubezpieczonych będzie przekazana
    ubezpieczycielowi, jednak w trakcie trwania ochrony, z uwagi na możliwe zmiany (jak np.
    odejście z pracy danej osoby, zmiana na danym stanowisku), lista może być
    aktualizowana. W takiej sytuacji, na miejsce osoby usuniętej z listy może być dodana inna
    osoba (w porozumieniu z ubezpieczycielem). W przypadku polis grupowych zakładają

    Państwo, że danym rodzajem ubezpieczenia (polisą grupową) objęta będzie większa grupa
    pracowników. Polisa ta będzie miała jeden limit sumy ubezpieczenia dla danej grupy.
    Możliwe jest objęciem polisą kilku grup. Wnioskodawca będzie zgłaszał ubezpieczycielowi
    listę osób ubezpieczonych, wykonujących czynności objęte ubezpieczeniem. Lista ta może
    być aktualizowana w ciągu roku wskutek wycofania jakiejś osoby i wpisania innej osoby.
    Lista osób ubezpieczonych będzie listą zawierającą imiona i nazwiska ubezpieczonych lub
    inne dane dające możliwość zidentyfikowania osoby wykonującej czynności objęte
    ubezpieczeniem. Zmiana na liście osób ubezpieczonych, tzn. usunięcie osoby z listy lub
    dodanie nowej osoby do listy będzie wymagała przesłania przez Państwa listy do
    ubezpieczyciela oraz potwierdzenia przyjęcia danej listy przez ubezpieczyciela. Czynności
    objęte ubezpieczeniem będą wykonywane przez osoby będące Państwa pracownikami,
    osobami świadczącymi usługi na podstawie umowy o zarządzanie (członkowie zarządu)
    oraz świadczącymi usługi na podstawie umowy zlecenia.
    Wobec powyższego należy wyjaśnić, że na podstawie art. 805 § 1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.):
      Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności
      swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia
      przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić
      składkę.
    Stosownie do art. 808 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek.
      Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne
      do określenia przedmiotu ubezpieczenia.
      Roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko
      ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela może
      on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu.
    Natomiast, stosownie do zapisu art. 822 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje
      się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone
      osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający
      albo ubezpieczony.
    Celem umowy ubezpieczenia jest więc udzielenie ubezpieczonemu ochrony na wypadek
    określonego w umowie ryzyka, w zamian za zapłatę składki. Funkcja ochronna jest istotą
    każdej umowy ubezpieczenia. W konsekwencji opłacenie składki przez inną osobę niż ta, w
    której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u
    osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Świadczenie nieodpłatne stanowi bowiem w
    tym przypadku ochrona ubezpieczeniowa na wypadek zaistnienia zdarzenia określonego
    w umowie ubezpieczenia.
    Z przedstawionych informacji wynika m.in., że Państwa celem jest zapewnienie większego
    komfortu pracy pracownikom oraz osobom nadzorującym pracę tych osób. Ubezpieczenie
    będzie dotyczyć następstw działań, które dokonane zostaną przez osoby ubezpieczone w
    czasie trwania zatrudnienia u Państwa oraz w związku z wykonywaniem u Państwa
    określonego rodzaju czynności. Składkę ubezpieczeniową opłacali będą Państwo.
    Podkreślenia wymaga, że należy odróżniać kwestię powstania przychodu od sposobu
    ustalania jego wysokości. Okoliczności takie jak zakres obowiązków, uprawnień
    decyzyjnych i odpowiedzialności poszczególnych ubezpieczonych przekłada na różne
    prawdopodobieństwo/możliwość spowodowania przez nich zdarzenia rodzącego
    obowiązek odszkodowawczy i może wpływać na sposób ustalania wysokości przychodu.
    Powinny jednak, tak jak i np. ryczałtowy charakter składki pozostawać bez wpływu na sam

    fakt powstania przychodu w rozumieniu ustawy. Jeżeli krąg ubezpieczonych jest
    ograniczony (zamknięty), przychód powstaje, nawet mimo bezimiennego charakteru
    umowy ubezpieczenia.
    Z wniosku jednoznacznie wynika, iż krąg osób objętych ubezpieczeniem będzie
    ograniczony, gdyż wiadomo, że lista osób ubezpieczonych będzie listą zawierającą imiona
    i nazwiska ubezpieczonych lub inne dane dające możliwość zidentyfikowania osoby
    wykonującej czynności objęte ubezpieczeniem. W rezultacie będą mogli Państwo wskazać
    każdą osobę, która jest objęta tym ubezpieczeniem, a także okres, w którym korzysta z
    ochrony ubezpieczeniowej. Zatem, w przedmiotowej sprawie katalog osób objętych polisą
    ubezpieczeniową jest zamknięty.
    Uwzględniając wysokość zapłaconej składki oraz okres ubezpieczenia można ustalić
    wysokość przychodu uzyskanego przez daną osobę.
    Zaznaczyć przy tym należy, że cena zakupu usługi stanowi punkt odniesienia do ustalenia
    wartości nieodpłatnego świadczenia; w tym obszarze wartością nieodpłatnego
    świadczenia może być wartość ustalona jako przyjęcie danej ceny zakupu, jak również
    inne wartości ustalane w pozytywnym odniesieniu do cen zakupu. Ustawowe
    sformułowanie „według cen zakupu”, posiada więc szersze znaczenie prawne, aniżeli
    miałby samodzielnie użyty termin „cena zakupu”.
    W wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazano na możliwość ustalania wartości
    nieodpłatnego świadczenia w odniesieniu do cen zakupu, a nie tylko zgodnie z ceną
    zakupu. Oznacza to, że wartość nieodpłatnego świadczenia w postaci objęcia
    ubezpieczeniem, w sytuacji powstania przychodu po stronie ubezpieczonych, nie zawsze
    musi oznaczać podzielenie opłaconej przez ubezpieczającego składki „po równo”. Zasadne
    jest przy obliczaniu wartości nieodpłatnego świadczenia przypadającego na każdą z osób
    ubezpieczonych przyjęcie rozwiązania uwzględniającego różny zakres obowiązków, różny
    stopień narażenia na wypadek, bądź też stopień odpowiedzialności osób ubezpieczonych.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym będą Państwo opłacali składki za osoby ubezpieczone,
    które to składki te osoby musiałyby finansować z własnych środków, gdyby na własną rękę
    przystąpiły do ubezpieczenia. Sfinansowanie składek przez Państwa oznacza w istocie
    uniknięcie wydatku przez te osoby. Niewątpliwie zatem osoby ubezpieczone uzyskają
    korzyść z tego tytułu, że opłaty składki dokonywać będą Państwo. Powyższe oznacza w
    istocie akceptację tychże osób co do objęcia ich ubezpieczeniem.
    W konsekwencji, uznać należy, że w związku z planowanym zawarciem przez Państwa
    umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej oraz uiszczaniem z tego tytułu przez
    Państwa składki ubezpieczeniowej u osób objętych ochroną ubezpieczeniową w ramach
    polisy indywidualnej, jak i polisy grupowej, powstanie przychód z nieodpłatnego
    świadczenia. Dla Państwa pracowników będzie to przychód, o którym mowa w art. 12 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast dla osób świadczących
    usługi na podstawie umowy o zarządzanie (członków zarządu) będzie to przychód z
    działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ww. ustawy. Z kolei
    osoby świadczące usługi na podstawie umowy zlecenia uzyskają przychód, o którym
    mowa w art. 13 pkt 8 o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym będą Państwo jako płatnik zobowiązani do naliczenia i pobrania zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych w związku ze sfinansowaniem ww. osobom
    składki na ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku.

    Odnośnie natomiast powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważam,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i
    należy je traktować indywidualnie.
    Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Państwa w przedmiotowym wniosku
    wyroków sądów, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych
    sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają.
    Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w niniejszej
    interpretacji rozstrzygnięcie
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.