Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.657.2022.9.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-06
Teza: Możliwość rozliczania się jako osoba samotnie wychowująca
niepełnoletnie dziecko za 2022 r. w sytuacji gdy zostało
ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a
ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci na każde z
rodziców w połowie wysokości.
Słowa kluczowe: małoletni
osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci
rodzice
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Opodatkowanie małżonków i osób samotnie
wychowujących dzieci.-Opodatkowanie rodziców
samotnie wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4f
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2022 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy możliwości rozliczania się jako osoba samotnie wychowująca
    niepełnoletnie dziecko za 2022 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pan jako ojciec po rozwodzie w dniu 7 lipca 2020 r. posiada pełne prawa rodzicielskie.
    Wyrok rozwodowy wskazuje, że opieka jest świadczona w oparciu o porozumienie
    rodzicielskie określające harmonogram opieki nad dzieckiem naprzemiennie w cyklu
    tydzień na tydzień tj., tydzień syn jest pod opieką mamy w jej miejscu zamieszkania,
    kolejny z tatą w jego miejscu zamieszkania. Pan – po rozwodzie w 2020 r. – mieszka
    naprzemiennie w A. i we B. dostosowując okresy pobytu we B. do harmonogramu opieki
    nad synem, który we B. uczęszcza do szkoły. W tych okresach sprawuje Pan wyłącznie
    opiekę nad synem realizując samodzielnie wszystkie czynności opiekuńczo-wychowawcze
    (w tym przygotowanie do szkoły, wizyty lekarskie, przygotowywanie posiłków, zachowanie
    czystości).
    Osiąga Pan dochody: z umowy o pracę opodatkowane według skali podatkowej, umowy –
    zlecenia opodatkowane według skali podatkowej oraz najmu okazjonalnego
    opodatkowane ryczałtem.

## Pytanie

Czy może Pan rozliczyć wspólnie dochody na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c ppkt 3
    (z synem A.B.) przy założeniu że zwróci Pan przyznaną i wypłaconą mu w 2022 r. kwotę
    świadczenia wychowawczego wynikającego z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w
    wychowywaniu dzieci – potocznie zwanego 500+?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że spełni przesłanki określone w art. 6 ust. 4c ppkt 3 do „wspólnego
    opodatkowania z synem A.B.” ponieważ wypełnia wszystkie obligujące warunki ustawy do
    zastosowania takiego rodzaju rozliczenia jeżeli tylko zwróci Pan wypłaconą mu w 2022 r.
    kwotę świadczenia wychowawczego 500+.
    Wniosek taki jest oparty o literalne zapisy art. 4c oraz art. 4d i art. 4c z których wynika, że
    od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
    podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
    wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w
    rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw
    rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku
    podatkowym samotnie wychowuje dzieci: 1) małoletnie, 2) pełnoletnie, które zgodnie z

    odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, 3)
    pełnoletnie do ukończenia 25 roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w
    przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w
    Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie - podatek może być określony zgodnie z
    ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym.
    Na mocy art. 4d w przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w
    podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie
    wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie
    wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
    określonych w niniejszej ustawie.
    Wyłączenie następuje jedynie w oparciu o art. 4f. Sposób opodatkowania, o którym mowa
    w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem
    albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod
    opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone
    świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w
    wychowywaniu dzieci.
    W Pana ocenie opieka naprzemienna jest wyłączona z działania ustawy jedynie w
    przypadku pobierania świadczenia wychowawczego przyznanego zgodnie z art. 5 ust. 2a
    ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
    W momencie zwrócenia świadczenia bądź nieubiegania się o nie w latach kolejnych
    podatnik ma prawo do skorzystania ze wspólnego opodatkowania dochodów na zasadach
    określonych w art. 6 ust. 4c ppkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pobieranie lub nie pobieranie/wnioskowanie o świadczenie wychowawcze z art. 5 ust. 2a
    ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie może być przesłanką odmowy, w
    przypadku podatnika, który po rozwodzie nie ma żadnego wpływu na decyzję matki
    dziecka o złożeniu bądź niezłożeniu wniosku o takie świadczenie, a sam złożył wniosek o
    owo świadczenie przed zmianą przepisów.
    Ponieważ – co do zasady – prawo nie działa wstecz, fakt złożenia wniosku nie można
    uznać za niebyły (gdyby znał Pan przyszłe skutki z pewnością by Pan nie złożył wniosku).
    Ponadto – w Pana ocenie – zapis ten nie wyklucza z możliwości skorzystania z przepisu art.
    4c osób samotnie wychowujących dzieci pobierających pełne świadczenie wychowawcze
    według art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, czyli przypadków
    takich kiedy jeden z rodziców sprawuje opiekę w okresach nieregularnych np. z
    wyłączeniem co drugiego weekendu, ustalonych dni tygodnia itd. W praktyce taka opieka
    jest także formą opieki naprzemiennej.
    Co więcej, fakt, ograniczenia władzy rodzicielskiej drugiemu z rodziców daje prawo
    skorzystania z preferencji podatkowej rodzicowi posiadającemu pełnię praw.
    Pana zdaniem spełnia Pan ten warunek tj. posiada nieograniczoną władzę rodzicielską i
    samodzielnie sprawuje Pan opiekę w okresach na niego przypadających.
    Drugie kryterium wyłączające tj. wspólne wychowanie z drugim rodzicem także nie ma
    miejsca – Sądy administracyjne w tej kwestii stały na korzystnym dla podatników
    stanowisku, zgodnie z którym skoro samotnie wychowującą dziecko jest osoba, która w
    oznaczonym czasie sama zajmuje się dzieckiem i faktycznie wychowuje dziecko bez
    udziału drugiego z rodziców, to w sytuacji, gdy oboje rodzice sprawują opiekę nad
    dzieckiem oddzielnie, w innym miejscu, naprzemiennie, a więc nie wspólnie, to prawo do
    skorzystania z preferencyjnego opodatkowania może mieć każde z rodziców.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 22 grudnia 2022 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0115-KDIT2.4011.657.2022.1. MM, w której uznałem Pana stanowisko za
    nieprawidłowe.

    Interpretację doręczono Panu 27 grudnia 2022 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    17 stycznia 2022 r. złożył Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu.
    Wnosił Pan m.in. o uwzględnienie skargi oraz uchylenie interpretacji indywidualnej z 22
    grudnia 2022 r. sygnatura 0115-KDIT2.4011.657.2022.1.MM UNP: 1821986 i ponowne
    rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w oparciu
    o wnioski i uzasadnienia z postępowania odwoławczego.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 23 listopada 2023 r. sygn. akt I
    SA/Wr 126/23 uchylił skarżoną interpretację.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II FSK 633/24
    oddalił skargę kasacyjną organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 21 stycznia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz Naczelny Sąd Administracyjny
      w ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 6 ust. 4c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647):
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
        1) małoletnie,
        2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
        pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
        3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa
        w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe,
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie

        – podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
        zeznaniu podatkowym.
    Stosownie do art. 6 ust. 4d ww. ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej
      wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej
      dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się
      dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie.
    Art. 6 ust. 4f ww. ustawy stanowi:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby,
      która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej
      jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z
      którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art.
      5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
      (Dz.U. z 2019 r. poz. 2407 oraz z 2021 r. poz. 1162, 1981 i 2270).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w
    wychowywaniu dzieci (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz.1577 ze zm.):
      Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2.
    W myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy:
      Świadczenie wychowawcze przysługuje:
        1) matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu
        matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo
        2) opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje
        na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo
        3) opiekunowi prawnemu dziecka, albo
        4) dyrektorowi domu pomocy społecznej, albo
        5) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi
        placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki
        opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka
        preadopcyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o
        wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2020 r. poz. 821 oraz z
        2021 r. poz. 159 i 1006).
    Wedle art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
        1) stosuje przepisy:
          a) art. 30c lub
          b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a
            tej ustawy
          – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych
            kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do
            zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów,
            zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

        2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Powyższe brzmienie art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nadane zostało art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r.
    poz. 1265).
    Natomiast na mocy art. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy dodane zostały do ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przepisy art. 6 ust. 4c-4f.
    Jednoczenie stosownie do art. 18 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej:
      Przepisy art. 6 ust. 4c–4h, 8 (...) ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym
      niniejszą ustawą, (...) stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1
      stycznia 2022 r.
    Pana wątpliwości dotyczą możliwości skorzystania z preferencyjnego opodatkowania w
    sytuacji gdy zwróci Pan przyznaną i wypłaconą mu w 2022 r. kwotę świadczenia
    wychowawczego wynikającego z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu
    dzieci.
    Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w
    wychowywaniu dzieci:
      W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną
      obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu
      sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia
      wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty
      przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.
    Co do zasady świadczenie wychowawcze na mocy art. 4 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy
    przysługuje albo matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na
    utrzymaniu tego rodzica.
    W art. 5 ust. 2a ww. ustawy ustawodawca zastrzegł natomiast, że w przypadku opieki
    naprzemiennej orzeczonej przez sąd kwotę świadczenia wychowawczego ustala się w
    wysokości połowy kwoty świadczenia przysługującego za dany miesiąc. Zatem z ww.
    przepisu wynika, że każdemu z rodziców, który – na mocy orzeczenia sądu – wykonuje
    opiekę naprzemienną nad małoletnim dzieckiem przysługuje świadczenie wychowawcze
    ustalone w sposób wskazany w tym przepisie.
    Z zacytowanych powyżej przepisów wynika, że aby skorzystać z preferencyjnego
    opodatkowania dochodów za rok 2022 na zasadach w nich przewidzianych należy
    posiadać ściśle określony stan cywilny oraz wychowywać samotnie dziecko/dzieci.
    W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
    w wyroku z 23 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 126/23 wyjaśnił, że ustawodawca,
    nowelizując ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych od 1 stycznia 2011 r. (Dz.
    U z 2010 r. Nr 226, poz. 1478) uchylił ust. 5 art. 6 ww. ustawy, a tym samym nie tylko
    zrezygnował z legalnej definicji pojęcia „osoby samotnie wychowującej dzieci”, ale też
    nadając nowe brzmienie art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    określającemu kryteria uznania za „osobę samotnie wychowującą dzieci” zrezygnował z
    wcześniejszego zapisu (zawartego w uchylonym nowelizacją art. 6 ust. 5), że za osobę
    samotnie wychowującą dzieci uważa się „jednego z rodziców”. W konsekwencji należy
    uznać, że zamierzony zabieg ustawodawcy doprowadził do takiego stanu prawnego, w
    którym status osoby „samotnie wychowującej dzieci” od 1 stycznia 2011 r. może mieć
    każde z rodziców (nie tylko jeden z rodziców), spełniających pozostałe kryteria określone w

    art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W powyższym przepisie
    ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku
    dochodowego od samotnego wychowywania dziecka w roku podatkowym.
    Sąd zauważył, że w celu skorzystania z przedmiotowej ulgi nie jest konieczne samotne
    wychowywanie dziecka przez cały rok podatkowy. Takie ograniczenie nie wynika wprost z
    przedmiotowych regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prowadzić
    to musi do wniosku, że wystarczające jest, aby stan taki w roku podatkowym zaistniał, tj.
    konieczne jest samotne wychowywanie dziecka w danym roku podatkowym.
    Zdaniem Sądu jeżeli w art. 6 ust. 4c (wcześniej art. 6 ust. 4) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zastrzegł wprost, że z ustanowionej
    tym przepisem ulgi podatkowej może korzystać tylko jeden z rodziców dziecka, mając na
    uwadze, iż zgodnie z art. 93 § 1 oraz art. 95 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego
    władza rodzicielska, która obejmuje wychowanie dziecka, przysługuje obojgu rodzicom
    oraz że co do zasady rozwód nie pozbawia żadnego z rodziców władzy rodzicielskiej
    (dziecko ma prawo do wychowywania przez oboje rodziców), ale ustanowił jako warunek
    zwolnienia od podatku „samotne wychowywanie dzieci”, to nieuprawniona jest taka
    wykładnia tego przepisu, która wyklucza spod jego działania jednego z rodziców
    wychowującego dziecko bez udziału drugiego rodzica, tj. samotnie.
    Według Sądu prawidłowo dokonana wykładnia omawianego przepisu prowadzi do
    wniosku, że rodzic samotnie wychowujący dziecko, w znaczeniu powyżej wskazanym, jest
    uprawniony do ulgi ustanowionej w tym przepisie, jeżeli spełnia pozostałe warunki
    zwolnienia, które jak zostało przedstawione w stanie faktycznym, w przedmiotowym
    przypadku są również spełnione, tj. wychowuje dziecko bez udziału drugiego rodzica
    (ojca). Jednocześnie, na gruncie literalnej wykładni faktycznie w roku podatkowym
    samotnie wychowuje dziecko, tj. sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą opiekę, bez
    udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym, tj. „nie wspólnie”.
    Sąd podkreślił, że celem wprowadzenia ulgi było umożliwienie preferencyjnego rozliczenia
    podatkowego dla tych osób, które w roku podatkowym doświadczyły samotnej,
    samodzielnej pieczy nad dzieckiem i jego wychowywaniem. Cel ten wpisuje się w idee
    polityki prorodzinnej Państwa, która na gruncie prawa podatkowego realizowana jest na
    wiele sposobów (m.in. odliczenia od podatku dochodowego od osób fizycznych,
    zwolnienia podatkowe w podatku od spadków i darowizn itp.).
    Sąd wskazał, że w praktyce sądów administracyjnych przyjmuje się, że zgodnie z art. 71
    ust. 1 Konstytucji RP Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia
    dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej,
    zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz
    publicznych. Co prawda wychowywanie dzieci w rodzinach niepełnych nie jest stanem
    pożądanym, jednak w zmieniających się realiach społecznych, należy uwzględnić
    szczególną ochronę i pomoc Państwa wobec takich rodzin, np. poprzez umożliwienie
    rodzicom samotnie wychowującym dzieci skorzystanie z ulgi podatkowej. Nie jest przy tym
    konieczne, aby drugi z rodziców był w tym czasie wyeliminowany z opieki i wychowania
    dzieci, taki bowiem warunek przeczyłby polityce prorodzinnej Państwa zmierzającej do
    systemowego wsparcia rodziców w wychowaniu dzieci, zwłaszcza w samotnym
    wychowaniu dzieci.
    Sąd podkreślił, że art. 6 ust. 4c (poprzednio art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych), na równi przyznaje ulgę wszystkim rodzicom i opiekunom prawnym
    wychowującym dzieci samotnie, niezależnie od przyczyny pozostawania cywilnie w stanie
    wolnym.
    Samotnie wychowującą dziecko – w ocenie Sądu - jest osoba, która w oznaczonym czasie
    sama zajmuje się dzieckiem i faktycznie wychowuje dziecko bez udziału drugiego z

    rodziców, niezależnie od tego, że w pewnych okolicznościach dzieckiem może opiekować
    się również drugi z rodziców, którego opieka nie została ograniczona. Istotne jest jednak
    to, kto sprawuje faktyczną pieczę nad dzieckiem.
    Sąd wskazał, że brzmienie art. 6 ust. 4 obowiązującego do 31 grudnia 2021 roku i art. 6
    ust. 4c obowiązującego od 1 stycznia 2022 roku precyzuje pojęcie „osoby samotnie
    wychowującej dzieci” w taki sposób, aby nie budziło wątpliwości, iż prawo do
    preferencyjnego opodatkowania dochodów nie przysługuje wszystkim osobom stanu
    wolnego posiadającym dzieci własne lub przysposobione, o których mowa w art. 6 ust. 4 i
    ust. 4c, a wyłącznie tym, które samotnie wychowują dzieci. Do skorzystania z tej
    preferencji, niewystarczające jest samo legitymowanie się określonym stanem cywilnym.
    Również istotne jest samotne troszczenie się o byt materialny i rozwój emocjonalny
    dziecka bez udziału innej osoby, tj. w szczególności ojca lub matki dziecka. W przypadku,
    gdy żadne z rodziców nie jest pozbawione władzy rodzicielskiej, rodzic który faktycznie w
    roku podatkowym dziecko wychowuje, tj. sprawuje nad nim ciągłą opiekę, stale troszczy
    się o byt materialny i rozwój emocjonalny dziecka, ma prawo do przedmiotowej
    preferencji podatkowej.
    W sytuacji zaś, gdy dziecko pozostaje pod stałą, codzienną opieką jednego rodzica, a drugi
    rodzic jest zobowiązany do zajmowania się dzieckiem doraźnie (np. według uzgodnienia
    stron), status samotnego rodzica ma ten, który wykonuje wszystkie obowiązki, dzięki
    którym dziecko będzie wychowywane w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój.
    Rodzic, który jest stanu cywilnego, o którym mowa w art. 6 ust. 4 i ust. 4c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, i w pojedynkę troszczy się o zaspokojenie
    bieżących potrzeb dziecka, nie traci statusu osoby samotnie wychowującej dziecko z racji
    utrzymywania kontaktów z dzieckiem przez drugiego rodzica.
    W ocenie Sądu przepis art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi, iż sposób opodatkowania określony w art. 4d ww. ustawy nie będzie miał
    zastosowania, jeżeli osoba samotnie wychowująca dziecko – a taką w ocenie Sądu jest Pan
    – będzie wykonywała tę opiekę naprzemiennie z drugim rodzicem i w związku z tą opieką
    obojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze. A zatem, zdaniem Sądu,
    wprowadzona zmiana normatywna nie pozwala na preferencyjne opodatkowanie
    samotnych rodziców, którzy wychowują co najmniej jedno dziecko wspólnie, rozumiane
    także jako „naprzemienne” wykonywanie opieki nad dzieckiem.
    Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II FSK
    633/24 stwierdził, że na skutek zmiany przepisów na mocy nowelizacji z 9 czerwca 2022 r.
    preferencyjne opodatkowanie nie przysługuje samotnym rodzicom, którzy zgodnie z art. 6
    ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wychowują co najmniej jedno
    dziecko wspólnie, rozumiane także jako „naprzemienne" wykonywanie opieki nad
    dzieckiem, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie
    wychowawcze. Podkreślić należy, że nowa redakcja analizowanej ulgi nie modyfikuje
    rozumienia pojęcia „samotnego wychowywania dzieci", lecz wyklucza jedynie wspólne
    opodatkowanie w określonym ustawą przypadku.
    Mając na uwadze zacytowany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że w świetle
    art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych można Pana uznać za
    osobę samotnie wychowującą dziecko.
    Nie sposób jednak zaakceptować Pana twierdzenia, że w omawianej sprawie art. 6 ust. 4f
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie znajduje zastosowania z uwagi na
    zasadę niedziałania prawa wstecz.
    Podkreślić należy, że na stronach 19-20 uzasadnienia do rządowego projektu ustawy z
    dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    niektórych innych ustaw Druk sejmowy nr 2186 z dnia 22 kwietnia 2022 r. wyjaśniono, iż
    ustawa z dnia 29 października 2021 r. wprowadziła do ustawy PIT tzw. ulgę 1500 zł, która

    zastąpiła dotychczasowe preferencyjne opodatkowanie dochodów osób samotnie
    wychowujących dzieci (rodzica, opiekuna prawnego), istniejące niemal od początku
    obowiązywania ustawy PIT.
    Należy także podkreślić, że zastąpienie preferencyjnego opodatkowania dochodów ulgą
    1500 zł zostało odebrane przez samotnych rodziców jako niekorzystne i podatkowo
    dyskryminujące dla ich niepełnych rodzin. Od wejścia w życie ww. ustawy zgłaszano
    postulaty dotyczące przywrócenia możliwości korzystania z tego sposobu opodatkowania.
    Proponowana zmiana wychodzi zatem naprzeciw tym oczekiwaniom. Po wejściu w życie
    ustawy, podatnicy będą mogli składać płatnikom oświadczenia o zamiarze korzystania z
    preferencyjnego opodatkowania dochodów, co pozwoli na realizowanie dodatkowej
    kwoty wolnej już w trakcie roku."
    Omawiana wyżej nowelizacja ustawy o PIT weszła w życie z dniem 1 lipca 2022 roku.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo: Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z 29 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 228/18 i Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2019 r. sygn. akt II GSK 314/18 ukształtowany został
    podgląd zgodnie z którym zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym,
    że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które
    powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal –
    pod ich rządami – trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń,
    które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji jest
    zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe.
    W niniejszej sprawie w art. 18 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej z dnia 9 czerwca 2022 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw,
    wskazano, iż: przepisy art. 6 ust. 4c–4h, 8 (...) ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu
    nadanym niniejszą ustawą, (...) stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia
    1 stycznia 2022 r. Celem wprowadzenia tego przepisu było więc umożliwienie, korzystania
    przez podatników z preferencyjnego sposobu opodatkowania dochodów przewidzianego
    dla osoby samotnie wychowującej dziecko za cały rok podatkowy 2022. Powyższe nie
    narusza zasady przewidywalności prawa i bezpieczeństwa prawnego oraz zasady zaufania
    podatnika do organów podatkowych nawet wówczas, gdy podatnik jest zobowiązany
    spełnić wszystkie warunki wskazane w art. 6 ust. 4c–4h, 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, w tym warunek wynikający z art. 6 ust. 4f tej ustawy.
    Z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że sposób
    opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania w sytuacji gdy dziecko
    jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone
    świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w
    wychowywaniu dzieci
    Art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci stanowi wprost, że w
    przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną
    obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu
    sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia
    wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty
    przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.
    Jak wynika z opisu zdarzenia, wyrok rozwodowy wskazuje że opieka jest świadczona w
    oparciu o porozumienie rodzicielskie określające harmonogram opieki nad dzieckiem
    naprzemiennie w cyklu tydzień na tydzień.
    Skoro zatem w opisanym zdarzeniu świadczenie wychowawcze za 2022 r. zostało ustalone
    Panu i byłej żonie na mocy z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu
    dzieci, to uznać należy, że pomimo faktu, że w świetle art. 6 ust. 4c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych można Pana uznać za osobę samotnie wychowującą
    dziecko, to na mocy art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych –

    nastąpiło w stosunku do Pana wyłączenie możliwości skorzystania z tej preferencji
    podatkowej.
    Zatem w niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że wniosek o przyznanie
    świadczenia wychowawczego złożył Pan przed zmianą przepisów, tj. przed wejściem w
    życie ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz niektórych innych ustaw. Ewentualny zwrot świadczenia wychowawczego
    nie ma również wpływu na możliwość skorzystania przez Pana z rozliczenia w sposób
    przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Zwrot ten nie zmieni bowiem
    faktu, że świadczenie wychowawcze za 2022 r. zostało już Panu i Pana byłej żonie ustalone
    w sposób powyżej wskazany.
    Uwzględniając stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    we Wrocławiu z 23 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 126/23 oraz Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II FSK 633/24 i odpowiadając wprost na
    zadane przez Pana pytanie stwierdzić należy, że za 2022 r. nie przysługuje Panu prawo
    rozliczenia się na zasadach określonych w art. 6 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, nawet wówczas gdy zwróci Pan przyznaną i wypłaconą mu w 2022 r.
    kwotę świadczenia wychowawczego wynikającego z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy
    państwa w wychowywaniu dzieci. Na mocy art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych nastąpiło bowiem w stosunku do Pana – jako osoby samotnie
    wychowującej dziecko – wykluczenie tego sposobu opodatkowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie wydania pierwotnej interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśl Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.