Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.125.2020.9.TK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
udziału we współwłasności nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
dzierżawa
grunty-sprzedaż gruntów
udział-sprzedaż udziałów
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2020 r. wpłynął Pana wniosek z 20 marca 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży udziału we współwłasności nieruchomości.
    Uzupełnił go Pan pismami z 21 marca 2020 r. (wpływ 21 marca 2020 r.), z 22 marca 2020 r.
    (wpływ 22 marca 2020 r.) oraz według daty nadania 17 kwietnia 2020 r. (wpływ 20 kwietnia
    2020 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (doprecyzowany pismem z 22 marca 2020 r.)
    Wnioskodawca mieszkający na terytorium Polski wraz ze swym bratem (także
    mieszkającym w Polsce) byli współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości rolnej. W
    ewidencji gruntów działkę tę określono jako łąki trwałe i grunty orne. Dla przedmiotowej
    działki brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Dla przedmiotowej działki wydana została decyzja Burmistrza Gminy o warunkach
    zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie do dwunastu budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej.
    Wnioskodawca oraz jego brat nabyli przedmiotową działkę na podstawie dziedziczenia po
    osobie zmarłej w 2013 r. W tym samym roku obaj bracia potwierdzili swe prawo do
    spadku aktem poświadczenia dziedziczenia sporządzonym przez notariusza.
    Bracia nie prowadzili działalności gospodarczej, nie byli też podatnikami czynnymi VAT.
    Przedmiotowa działka nie była wcześniej przedmiotem wynajmu (czy wydzierżawiania)
    przez braci.
    W dniu 26 maja 2018 r. Wnioskodawca oraz jego brat podpisali „Umowę przedwstępną
    sprzedaży pod warunkiem” w formie aktu notarialnego.
    Na mocy przedmiotowej umowy Wnioskodawca oraz jego brat zobowiązali się jako
    współwłaściciele zbyć na rzecz spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium Polski (dalej
    Spółka), część przedmiotowej działki, pod warunkiem, że Spółka:
    1) uzyska prawomocną, ostateczną i wykonalną decyzję o warunkach zabudowy, z której
      będzie wynikać możliwość zabudowania przedmiotowej części działki obiektami
      zgodnie z planami inwestycyjnymi Spółki w tym obiektem handlowym,
    2) uzyska prawomocną, ostateczną i wykonalną decyzję o pozwoleniu na budowę wjazdu
      na tę nieruchomość,
    3) nie stwierdzi ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości,
    4) potwierdzi badaniami geotermicznymi możliwość posadowienia na nieruchomości
      budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych,
    5) pozyska warunki techniczne przyłączy – kanalizacji sanitarnej, wodnej, deszczowej oraz
      przyłącza energetycznego,
    6) uzyska prawomocną, ostateczną i wykonalną decyzję podziałową obejmującą podział
      działki, w wyniku czego powstanie działka, która będzie przedmiotem sprzedaży,
    7) poniesie koszty spełnienia tych warunków.

    Spółka zobowiązała się kupić przedmiotową wydzieloną część działki w określonym
    terminie po spełnieniu powyższych warunków za cenę określoną w przedmiotowej
    umowie.
    W przedmiotowej umowie wskazano także, że Spółce przysługuje jednostronne prawo
    rezygnacji z warunków zawarcia umowy przyrzeczonej, określonych powyżej, za wyjątkiem
    warunku określonego w pkt 6 poprzez oświadczenie, złożone w zwykłej formie pisemnej, a
    także przysługuje jej prawo domagania się zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży
    mimo niespełnienia rzeczonych warunków.
    Równolegle w tym samym dniu, Wnioskodawca oraz jego brat zawarli ze Spółką umowę (w
    zwykłej formie pisemne), na mocy której oddali Spółce przedmiotową działkę w dzierżawę
    na czas nieoznaczony za ustalony w umowie czynsz. W treści Wnioskodawca jak i jego brat
    nie opodatkowywali przedmiotowej dzierżawy podatkiem od towarów i usług.
    W istocie umowa ta więc służyła temu, by Spółka posiadała tytuł prawny do wykonania
    działań, które skutkowałyby spełnieniem opisanych wyżej warunków wynikających z
    „Umowy przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem”. Warunki te zostały spełnione w
    wyniku działań Spółki. Z zastrzeżeniem jedynie, że podział (pkt 7 warunków) uzyskano w
    ten sposób, iż dokonał go geodeta, wniosek podpisali jednak Wnioskodawca oraz jego
    brat (co wynika z regulacji prawnych, Spółka nie mogła tego samodzielnie uczynić). Koszty
    opłaciła jednak także i w tym zakresie Spółka.
    W tym miejscu Wnioskodawca zauważa, iż ani on ani jego brat, nie szukali oferenta na
    sprzedaż działki. To Spółka zgłosiła się do nich z propozycją chcąc zakupić teren pod
    budowę obiektu handlowego.
    Wobec spełnienia warunków zawartych w „Umowie przedwstępnej sprzedaży pod
    warunkiem” z dnia 26 maja 2018 r., w dniu 12 marca 2020 r. w formie aktu notarialnego
    Wnioskodawca oraz jego brat zawarli ze Spółką „Umowę sprzedaży” będącą wykonaniem
    umowy przedwstępnej z dnia 26 maja 2018 r.
    W wyniku tej umowy z dnia 12 marca 2020 r. Wnioskodawca oraz jego brat jako
    współwłaściciele sprzedali Spółce wydzieloną część pierwotnej działki (utworzono nową
    działkę). Ta nowa działka jest niezabudowana. Z aktu notarialnego wynika, że dla
    przedmiotowej działki brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Ponadto, wskazano, że Burmistrz stosownej gminy wydał dla tej (nowej – wydzielonej)
    działki, decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku
    handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną.
    Działka ta stanowiła w dacie sprzedaży grunty orne co wynika z rejestru gruntów.
    Ponadto, w piśmie z dnia 22 marca 2020 r. Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z
    postanowieniami „Umowy przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem” z dnia 26 maja 2018
    r., udzielił Spółce pełnomocnictwa do działania zgodnie z postanowieniami, tak by ta
    mogła uzyskać stosowne rozstrzygnięcia administracyjne i doprowadzić do spełnienia
    warunków zawarcia finalnej umowy sprzedaży opisanych w złożonym wniosku.

## Pytanie

Czy dokonana w dniu 12 marca 2020 r. czynność sprzedaży działki na rzecz Spółki
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie (doprecyzowanym w uzupełnieniu do wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowa sprzedaż wyodrębnionej działki nie stanowi
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Sprzedający (tak Wnioskodawca jak i jego brat) nie prowadzą działalności gospodarczej,
    nie są i nie byli czynnymi podatnikami VAT.
    W sprawie sprzedający to zwykłe osoby fizyczne – nie przedsiębiorcy.

    Przeprowadzenie transakcji nie można uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 u.p.t.u. A skoro nie jest to tak rozumiana działalność gospodarza, to czynność
    ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 u.p.t.u., działalność gospodarcza na gruncie ustawy o VAT
    zdefiniowana została w ten sposób, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W oczywisty sposób nie mamy w sprawie do czynienia z sytuacją opisaną w zdaniu drugim
    ust. 2 (art. 15 ustawy). Nie można także czynności dokonanych przez Wnioskodawcę i jego
    brata w sprawie zakwalifikować, jako działalności producentów lub usługodawców.
    Podobnie nie była to działalność rolnicza jak i wykonywanie wolnego zawodu.
    Pozostało więc jedynie odniesienie się do działalności handlowców. Pojęcie to nie zostało
    zdefiniowane na gospodarczej nabywa towary po to by je następnie sprzedać. W sprawie
    takiego zamiaru w dacie nabycia nie było. Nie można więc zakwalifikować czynności
    dokonanych przez Wnioskodawcę (oraz jego brata) jako działalność handlowców. Przede
    wszystkim pierwotna działka nie została przez nich nabyta celem sprzedaży, ale została
    odziedziczona i bynajmniej nie było to związane z celem dalszej sprzedaży. Tym bardziej,
    że do dziedziczenia doszło w 2013 r. A sprzedaż (i to tylko części odziedziczonej działki –
    po jej wyodrębnieniu) nastąpiła dopiero w 2020 r., a umowa przedwstępna, która
    skutkowała dokonaniem tej sprzedaży zawarta została dopiero w 2018 r. Jak z tego wynika
    Wnioskodawca oraz jego brat bardzo długo byli właścicielami zanim zdecydowali się
    dokonać sprzedaży. Tak nie działają handlowcy. Działalność gospodarcza, a szczególnie
    handlowa, polega na szybkim obrocie. Inaczej brak zysków, trudno wtedy mówić o
    profesjonalnym działaniu gospodarczym. Tym bardziej, gdy jak w sprawie, jest to czynność
    jednorazowa. Dla Wnioskodawcy oraz jego brata jest to po prostu zbycie części majątku
    prywatnego, ponieważ nadarzyła się okazja i zjawił się chętny oferent.
    Podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt I
    FSK 774/13, czytamy m.in. co następuje: „Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając
    działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar
    wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie
    został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz dla spożytkowania w
    celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Zbycie natomiast nawet kilkunastu dziatek o charakterze budowlanym (udziałów w takich
    działkach), powstałych z podziału gruntu rolnego i po uzyskaniu warunków ich zabudowy,
    nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak
    przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w zakresie zbycia
    przedmiotowych udziałów w gruncie, która byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego –
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim
    przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu

    majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów o podatku od towarów i usług”.
    Warto w tym miejscu odnieść się także dodatkowo do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-
    180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian
    Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Jak podniósł w przedmiotowym orzeczeniu TSUE, nie jest działalnością handlową sprzedaż
    majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach
    handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych.
    W wyroku tym TSUE stwierdził m.in., że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru dominującego.
    Zakres transakcji nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Zdaniem Trybunału, nawet dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać jako czynności osobiste. Podobnie okoliczność
    dokonania podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w
    sobie nie jest decydująca. Nie ma też takiego charakteru długość okresu w jakim te
    transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z tego tytułu przychodów. Całość tych
    elementów może bowiem według TSUE odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Zdaniem TSUE, czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą
    same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (podobnie wyrok z
    dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I-3013, pkt 32).
    Trybunał wskazał, że rozstrzygać należy w oparciu o analizę czynności podejmowanych
    przez daną osobę. Takie aktywne działania – jak czytamy w orzeczeniu TSUE – mogą
    polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
    W piśmie z dnia 21 marca 2020 r. Wnioskodawca wskazał, że aby jednak uznać, że dana
    sprzedaż działki (lub wielu działek) ma charakter działalności gospodarczej, osoba
    sprzedająca w celu dokonania wspomnianej sprzedaży musi podejmować aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
    W sprawie nie mamy do czynienia z wieloma transakcjami – jest tylko jedna. Nie mamy do
    czynienia z transakcją w większym zakresie – sprzedaż przez obu braci dotyczy działki o
    powierzchni niecałej (...) m2.
    Ponadto, co w świetle przedmiotowego orzeczenia TSUE jest szczególnie ważne, ani
    Wnioskodawca ani też jego brat nie podejmowali w sprawie działań typowych dla
    przedsiębiorców (profesjonalnych handlowców). Nie prowadzili działalności o charakterze
    marketingowym – nie szukali aktywnie nabywcy. To do nich zgłoszono się z propozycją
    zakupu. Wnioskodawca (ani jego brat) nie angażowali się w wykonywanie umowy
    przedwstępnej – w zyskanie spełnienia się przesłanek (warunków), których spełnienie
    skutkowało finalnie zawarciem umowy z dnia 12 marca 2020 r. Nie angażowali też w
    transakcji swoich środków.
    W zasadzie wszystkie czynności wykonała Spółka i to na swój koszt. Jedynie odnośnie do
    podziału działki, Wnioskodawca i jego brat podpisali stosowny wniosek (z uwagi na
    wymogi prawne), ale i ten koszt wzięła na siebie Spółka. Pozostałe czynności nakazane w
    „Umowie przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem” wykonała samodzielnie Spółka.
    Wobec tego nie zachodzą w sprawie przesłanki by uznać przedmiotową sprzedaż za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. W tym stanie rzeczy czynność
    ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Ponadto, w piśmie z dnia 22 marca 2020 r., Wnioskodawca wskazał:

    Nie zmienia to jednak stanu rzeczy i jego oceny na gruncie podatku od towarów i usług.
    Spółka bowiem wszelkie stosowne czynności (z zastrzeżeniem sytuacji dotyczącej podziału
    – co zostało opisane powyżej – Wnioskodawca i jego brat złożyli podpis pod wnioskiem)
    wykonała samodzielnie. Wnioskodawca (jak i jego brat) nie był w tych działaniach
    faktycznie w żaden sposób zaangażowany. Nie można więc z tego tytułu zmienić poglądu,
    co do braku faktycznego zaangażowania Wnioskodawcy (oraz jego brata) odnośnie działań
    mających na celu uzyskanie spełnienia warunków do zawarcia finalnej umowy sprzedaży.
    Oczekiwali oni na efekt działań Spółki sami się nie angażując i nie ponosząc na to
    jakichkolwiek nakładów.
    W tym stanie rzeczy pogląd Wnioskodawcy odnośnie braku możliwości zastosowania w
    sprawie art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i braku podstawy do uznania tej sprzedaży za podlegającą
    opodatkowaniu VAT pozostaje niezmienny.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 5 czerwca 2020 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0112-KDIL1-3.4012.125.2020.1.TK, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 5 czerwca 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    20 czerwca 2020 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Skarga wpłynęła do mnie 20 czerwca 2020 r.
    Wniósł Pan o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie na rzecz
    Skarżącego kosztów postępowania.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 14
    października 2020 r. sygn. akt I SA /Po 402/20.
    27 listopada 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 228/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 11 października
    2024 r.
    17 lutego 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął prawomocny ww. wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z aktami sprawy.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam,
      że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
          1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
          2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
          tolerowania czynności lub sytuacji;
          3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub
          podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy
          prawa.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
    1) określone udziały w nieruchomości,
    2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
    3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub
      faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.). Ze współwłasnością
    mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku
    osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). W przypadku współwłasności nieruchomości
    określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem
    udział w nieruchomości.
    Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
    własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
    budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot
    własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego).

    Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego
    właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać
    swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 ustawy Kodeks cywilny).
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego
      lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt
      nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa
      członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE).
    Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE,
    odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
    działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od

    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu
    do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana wątpliwości trzeba mieć na
    uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w zapadłym w
    niniejszej sprawie wyroku z 14 października 2020 r. sygn. akt I SA/Po 402/20 oraz
    stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z 11
    października 2024 r. sygn. akt I FSK 228/21.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku z 14 października 2020 r. sygn. akt I SA/Po
    402/20 zapadłym w analizowanej sprawie wskazał, że:
      Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy w kontekście przedstawionego we
      wniosku stanu faktycznego sprzedaż przez skarżącego udziału we współwłasności
      nieruchomości, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w
      szczególności czy dokonując tej sprzedaży skarżący działała jako podatnik tego
      podatku.
    Dalej Sąd wyjaśnił, że:
      (...) zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki
      organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące

      samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel
      lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
      działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
      pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
      wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana
      jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w
      sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające
      na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
      ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.). Powyższy przepis stanowi
      implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 112, zgodzie z którym podatnikiem jest każda
      osoba prowadząca samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność
      gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność
      gospodarcza definiowana jest jako wszelka działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie
      w sposób ciągły majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu
      uzyskania z tego tytułu dochodu.
      Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia czy sprzedaż działek jest sprzedażą
      majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika
      prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia
      Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydanego 15 września 2011 r. w
      sprawach połączonych Słaby i in., C-180/10 i C-181/10. W wyroku tym Trybunał
      stwierdził, że osoba fizyczna, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie
      nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek
      zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
      grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od
      wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, kiedy
      dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
      majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej
      sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
      angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
      usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112 należy uznać ją
      za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od
      wartości dodanej. Trybunał wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą
      świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa w charakterze
      podatnika podatku VAT, np. podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny,
      liczba transakcji, jak również odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych
      przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie
      wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym.
      To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga
      bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
      Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu
      sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy,
      wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (...).
    Sąd zauważył, że:
      (...) przyjąć należy, że oceniając działalności osoby sprzedającej nieruchomości trzeba
      uwzględnić wszystkie etapy tej aktywności. Ocena podejmowanych działań powinna
      uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich
      całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Przede wszystkim powinno się uwzględnić te
      elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi
      poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (...).
      Motywy jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając działalność gospodarczą, czy
      pierwotny cel albo zamiar jakie mu towarzyszą przy nabywaniu nieruchomości nie są

      same w sobie okolicznościami decydującymi o uznaniu sprzedającego działki za
      czyniącego to w charakterze podatnika VAT albo za nie działającego w takim
      charakterze. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki
      pozwalające odróżnić działania noszące cechy zawodowe, od tych, które mieszczą się
      w granicach dysponowania majątkiem prywatnym (...).
    WSA stwierdził, że:
      (...) ani skarżący, ani jego brat nie prowadzili jakichkolwiek działań marketingowych
      bądź choćby informacyjnych, które miałyby na celu profesjonalną sprzedaż
      nieruchomości rolnej będącej ich własnością. Z przedstawionego we wniosku stanu
      faktycznego wynika, że to zainteresowana spółka zwróciła się do braci z ofertą kupna
      nieruchomości, która pojawiła się w majątku skarżącego w wyniku spadkobrania.
      Skarżący nie podejmował żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu
      nieruchomościami i nie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez
      producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy
      2006/112. Wprawdzie dla odziedziczonej nieruchomości została wydana decyzja o
      warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie do dwunastu budynków
      mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, niemniej jednak wystąpienia
      o wydanie takiej decyzji nie można traktować jak poczynań profesjonalisty w zakresie
      obrotu nieruchomościami. Należy zwrócić uwagę, że dla terenu, na którym znajduje
      się odziedziczona nieruchomość nie było miejscowego planu zagospodarowania
      przestrzennego, więc jedynie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy pozwalało
      właścicielom nieruchomości na uzyskanie wiedzy, że posiadana przez nich
      nieruchomość rolna będzie mogła stać się nieruchomością budowlaną. Oczywistym
      jest, że lepsze ceny uzyskują nieruchomości budowlane niż rolne. Natomiast
      podatnikowi wykonującemu zarząd majątkiem osobistym, który zamierzając zbyć ten
      majątek, dąży do uzyskania za sprzedawane jego składniki jak najlepszej ceny, nie
      można przypisywać działań profesjonalisty prowadzącego działalność gospodarczą.
      Również dokonanie podziału nieruchomości w celu jej stopniowej sprzedaży mieści
      się w ramach zarządu majątkiem prywatnym skarżącego.
      Organ uznał jednak skarżącego za prowadzącego działalność gospodarczą podatnika
      VAT, twierdząc że „dzierżawa” przez niego udziału we współwłasności działki
      spowodowała, iż utraciła ona charakter majątku prywatnego a nadto skarżący w taki
      sposób zorganizował sprzedaż udziału, że „niejako jego działania łącznie z
      działaniami nabywcy stanowiły pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie”. Zdaniem
      Sądu, przyjmując taką interpretację aktywności skarżącego, Dyrektor KIS w sztuczny
      sposób podzielił tę aktywność na odrębne, nie mające związku ze sobą, etapy.
      Pozwoliło mu to na uznanie skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług
      przy dokonywaniu zbycia należącego do niego udziału w nieruchomości, ale
      wypaczyło sens podejmowanych przez skarżącego działań, nie znajdując tym samym
      oparcia w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Nie można bowiem tracić
      z pola widzenia kolejności wykonywania tych działań. Najpierw została zawarta
      umowa przedwstępna, w której wyszczególniono warunki, od spełnienia których
      strony uzależniły zawarcie umowy przyrzeczonej. Wypełnienie tych warunków
      bezsprzecznie wiązało się z podejmowaniem szeregu czynności prawnych czy
      technicznych, jak i z niezbędnymi nakładami finansowymi na ich dokonanie.
      Ponieważ umowa przedwstępna została zawarta z podmiotem prowadzącym
      działalność gospodarczą, zainteresowanym nabyciem nieruchomości należącej do
      braci pod budowę obiektu handlowego, stąd wypełnienie zastrzeżonych w umowie
      przedwstępnej warunków dawało temu podmiotowi gwarancję nabycia
      nieruchomości, która na budowę takiego obiektu będzie pozwalała. Należy bowiem
      pamiętać, że w chwili zawierania umowy przedwstępnej nieruchomość, której
      umowa ta dotyczyła, była nieruchomością rolną. Nie można zatem uznać, że
      wykracza poza zakres zarządu majątkiem prywatnym ustalenie w umowie
      przedwstępnej warunków zawarcia umowy przyrzeczonej a następnie udzielenie

      przyszłemu nabywcy pełnomocnictwa, aby warunki te zrealizował i jednocześnie
      wydzierżawienie przyszłemu nabywcy nieruchomości, aby posiadał on tytuł prawny
      do podejmowania działań skutkujących wypełnieniem warunków. W przeciwnym
      razie do wypełnienia tych warunków zobowiązany byłby skarżący, będąc
      jednocześnie zobligowanym do ponoszenia kosztów z tym związanych. Tego rodzaju
      dbałości o majątek prywatny nie można poczytywać za aktywność właściwą dla
      profesjonalisty prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu
      nieruchomościami.
    Końcowo Sąd zauważył, że:
      (...) działania skarżącego nie wiązały się z dokonywaniem jakichkolwiek nakładów
      inwestycyjnych, te nakłady miał ponosić i ponosił przyszły zbywca. Na aktywność w
      zakresie handlu nieruchomościami wskazywać musi pewien ciąg podejmowanych
      czynności, zaś w rozpoznawanej sprawie taki ciąg czynności nie występuje. Nie
      można uznać skarżącego za podatnika podatku od towarów i usług jedynie na tej
      podstawie, że przed zbyciem udzielił on pełnomocnictwa i udostępnił nieruchomość
      przyszłemu nabywcy na podstawie umowy dzierżawy w celu spełnienia warunków
      wynikających z umowy przedwstępnej.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 228/21
    również zapadłym w analizowanej sprawie wskazał, że:
      Przy rozstrzyganiu kwestii dotyczących ustalania podmiotowości prawnopodatkowej
      w zakresie dzierżawy działek, kluczowy jest bowiem zindywidualizowany stan
      faktyczny, którego poszczególne elementy mogą mieć rozstrzygające znaczenie dla
      stwierdzenia, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
      podatnik podatku VAT. Odpłatność świadczenia nie przesądza per se o tym, że
      stanowi ono element działalności gospodarczej.
      Jakkolwiek pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w przepisach ustawy o
      podatku od towarów i usług ma charakter bardzo szeroki, to nie może ono
      prowadzić do interpretacji, w której każda odpłatna dla właściciela czynność prawna
      odnosząca się do nieruchomości utożsamiana będzie z działalnością gospodarczą.
      Natomiast w ocenianej sprawie interpretacyjnej organ podatkowy nie wskazał na
      żadne okoliczności świadczące o zorganizowanym, profesjonalnym charakterze
      działań Skarżącego jako dzierżawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego
      fakt, że działka Skarżącego nie była wcześniej przedmiotem dzierżawy, a celem
      zawarcia umowy dzierżawy ze spółką było nabycie przez przyszłego kupującego
      tytułu prawnego do wykonania działań, które skutkować miały spełnieniem
      warunków wynikających z umowy przedwstępnej, powodował, że nie wystąpiła tu
      działalność
      gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., tj. czynność polegająca na
      wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły
      dla celów zarobkowych.
    Zatem w świetle powołanych wyżej przepisów, przedstawionych okoliczności sprawy oraz
    mając na uwadze orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego
    Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że z całokształtu okoliczności sprawy nie
    wynika taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem należy uznać, że sprzedaż przez Pana
    udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości, nie stanowi działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest
    bowiem przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia ww.
    działki, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju obrotem. Nie występuje bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że dostawa przedmiotowego udziału w działce wypełnia przesłanki
    działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmował

    Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Tym samym, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w
    związku ze sprzedażą przez Pana udziału we współwłasności przedmiotowej
    nieruchomości, występuje Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Działania
    podejmowane przez Pana należą zatem do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym. W związku z tym, korzysta Pan z przysługującego prawa do rozporządzania
    własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której
    unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.
    Wobec powyższego, dokonując sprzedaży udziału we współwłasności przedmiotowej
    nieruchomości, nie działa Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzić należy, że sprzedaż udziału we współwłasności przedmiotowej
    działki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.