Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.502.2025.1.RD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Ustalenie miejsca świadczenia i opodatkowanie usług
transportowych oraz ich udokumentowania.
Słowa kluczowe: faktura
miejsce-miejsce opodatkowania
usługi-usługi transportowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług transportu
towarów na rzecz podatnika - przypadki wymienione w
art. 28f
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28f-ust. 1a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28f-ust. 1a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 18

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2025 r. za pośrednictwem systemu platformy e-PUAP wpłynął Pani wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    ustalenia miejsca świadczenia i opodatkowania usług transportowych na rzecz polskiego
    kontrahenta oraz ich udokumentowania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani czynnym podatnikiem VAT oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE. Prowadzi
    Pani działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. Na zlecenie
    polskich firm spedycyjnych wykonuje Pani usługi transportu towarów pomiędzy
    państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Przykładowo, realizuje Pani transport na
    trasie Niemcy – Francja. Transporty te: nie rozpoczynają się ani nie kończą na terytorium
    Polski, są wykonywane wyłącznie na terenie innych państw członkowskich UE, są
    dokumentowane odpowiednimi listami przewozowymi CMR i zleceniami spedycyjnymi,
    nabywcą usług jest podatnik VAT z siedzibą w Polsce. Dotychczas wystawiła Pani faktury
    bez podatku VAT (NP – odwrotne obciążenie), stosując art. 28b ustawy o VAT. Jednak
    spedycja zażądała wystawienia faktur z krajową stawką 23% VAT. Powzięła Pani
    wątpliwości odnośnie tego jak ustalić miejsce świadczenia usług transportu i czy na
    fakturze powinien widnieć zwrot „odwrotne obciążenie”.

## Pytanie

1. Czy jako czynny podatnik VAT-UE, świadczący usługę transportu towarów na trasach
      wyłącznie pomiędzy państwami członkowskimi UE (np. Niemcy–Francja) na rzecz
      polskiej spedycji będącej podatnikiem VAT, Wnioskodawczyni zobowiązana jest do
      wystawienia faktur ze stawką 23% VAT?
    2. Czy Wnioskodawczyni powinna stosować zasady art. 28b ustawy o VAT (odwrotne
      obciążenie, miejsce świadczenia w Polsce, faktura NP)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem w opisanej sytuacji zastosowanie ma art. 28b ustawy o VAT. Zgodnie z art.
    28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w
    którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. W
    związku z tym miejscem świadczenia Pani usług transportowych jest Polska (siedziba

    spedycji – podatnika VAT). Pani zdaniem powinna więc Pani dokumentować fakturą bez
    wykazanej kwoty podatku (NP – odwrotne obciążenie), a obowiązek rozliczenia VAT
    spoczywa na nabywcy usługi. Naliczanie 23% VAT jest nieprawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl
    definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a-28o ustawy.
    I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.

    Powyższy artykuł wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie
    tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji
    jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy, w myśl tego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą
    zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Należy w tym miejscu zaznaczyć, że ustalanie miejsca świadczenia usług na podstawie
    tych przepisów ma istotne znaczenie w transakcjach zawieranych pomiędzy polskim i
    zagranicznym podatnikiem, oraz w odniesieniu do czynności, które wykonywane są poza
    terytorium Polski. Miejsce świadczenia usługi wskazuje bowiem w jakim kraju i który z
    podatników powinien opodatkować daną usługę. Od poprawności określenia miejsca
    świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług w Polsce, czy w innym kraju. Przepisy ustawy dotyczące ustalania
    miejsca świadczenia usług oprócz zasady ogólnej zawierają także szczególne
    uregulowania, które uzależniają miejsce świadczenia usługi np. od faktycznego jej
    wykonywania. Wówczas w przypadku gdy usługa jest świadczona w innym niż Polska kraju
    nawet w przypadku gdy kontrahentem lub kontrahentami są polskie podmioty
    zastosowanie mogą znajdować przepisy kraju, w którym dana czynność jest wykonywana.
    Natomiast w przypadku gdy transakcja zawierana jest pomiędzy polskimi podatnikami i w
    stosunku do tego typu transakcji nie ma szczególnych uregulowań co do miejsca ich
    świadczenia, dokumentowanie i rozliczanie podatku należnego odbywa się na podstawie
    ogólnych zasad obowiązujących w Polsce pomiędzy podatnikami polskimi występującymi
    w danej transakcji. Oznacza to, że co do zasady w każdym przypadku zobowiązanym do
    wykazania i rozliczenia podatku należnego jest świadczący usługę a nie nabywca usługi.
    Zgodnie z art. 28f ust. 1a ustawy:

      Miejscem świadczenia usług transportu towarów na rzecz podatnika:
        1. posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej, stałe
          miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego są świadczone te
          usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub
          stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego na
          terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, jeżeli
          transport ten jest wykonywany w całości poza terytorium Unii Europejskiej, jest
          terytorium znajdujące się poza terytorium Unii Europejskiej;
        2. posiadającego na terytorium państwa trzeciego siedzibę działalności
          gospodarczej, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego
          są świadczone te usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności
          gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
          posiadającego na terytorium państwa trzeciego stałe miejsce zamieszkania albo
          zwykłe miejsce pobytu, jeżeli transport ten jest wykonywany w całości na
          terytorium kraju, jest terytorium kraju.
    Na mocy art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze
    dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym
    wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie
    wszystkich elementów faktury.
    Dane, które powinna zawierać faktura, zostały wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy, w tym
    w pkt 1-15 wymieniono:
      Faktura powinna zawierać m.in.:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
      otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
      określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;

      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
      kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7
      i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem.
    W myśl art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy:
      Faktura powinna zawierać w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla
      których obowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi - wyrazy „odwrotne
      obciążenie”.
    Jak z powyższych przepisów wynika, podatnik jest zobowiązany do wystawienia faktury
    dokumentującej m.in. świadczenie usług. Przy czym faktura powinna zawierać szereg
    wskazanych w przepisach elementów. W przypadku świadczenia m.in. usług, dla których
    obowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
    charakterze jest nabywca usługi, takim niezbędnym elementem są wyrazy „odwrotne
    obciążenie”.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pani czynnym podatnikiem VAT oraz zarejestrowanym
    podatnikiem VAT-UE. Prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie transportu
    drogowego towarów. Na zlecenie polskich firm spedycyjnych wykonuje Pani usługi
    transportu towarów pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Przykładowo,
    realizuje Pani transport na trasie Niemcy – Francja. Transporty te nie rozpoczynają się ani
    nie kończą na terytorium Polski, są wykonywane wyłącznie na terenie innych państw
    członkowskich UE, są dokumentowane odpowiednimi listami przewozowymi CMR i
    zleceniami spedycyjnymi. Nabywcą usług jest podatnik VAT z siedzibą w Polsce.
    Dotychczas wystawiła Pani faktury bez podatku VAT (NP – odwrotne obciążenie), stosując
    art. 28b ustawy o VAT. Jednak kontrahent zażądał wystawienia faktur z krajową stawką
    23% VAT.
    Wątpliwości Pani dotyczą ustalenia miejsca świadczenia i opodatkowania usługi
    transportowej wyłącznie pomiędzy państwami członkowskimi UE (np. Niemcy – Francja) na
    rzecz polskiego kontrahenta z siedzibą w Polsce będącego podatnikiem podatku VAT oraz
    sposobu dokumentowania przedmiotowych usług.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa w pierwszej kolejności
    wskazać należy, że w przypadku świadczonych usług transportu towarów (gdzie
    transportuje Pani towary wyłącznie pomiędzy państwami członkowskimi np. Niemcy –
    Francja) na rzecz polskiego podatnika z siedzibą działalności gospodarczej w Polsce nie
    znajdują zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług wynikające
    z art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy.
    W szczególności nie będzie miał zastosowania art. 28f ust. 1a ustawy. Choć świadczy Pani
    usługę transportu towarów na rzecz polskiego podatnika to transport ten nie jest
    wykonywany w całości poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem w analizowanym
    przypadku miejscem świadczenia i opodatkowania usługi transportowej na rzecz
    polskiego kontrahenta zgodnie z regułą ogólną będzie Polska i to Pani jako zarejestrowany
    czynny podatnik VAT zobowiązana jest do wystawienia faktury na rzecz polskiego
    kontrahenta ze stawką właściwą dla tego typu usług.

    Odnośnie Pani argumentacji w kontekście zastosowania art. 28b ust. 1 ustawy i
    wystawiania faktury z adnotacją odwrotne obciążenie, należy jeszcze raz podkreślić, że
    ogólna zasada przy ustalaniu miejsca świadczenia usług z art. 28b ust. 1 ustawy ma
    zastosowanie, co do zasady w przypadku świadczenia usług transgranicznych między
    podmiotem z Polski a podmiotem z innego państwa. W takiej sytuacji miejscem
    świadczenia (opodatkowania) usług, o ile nie znajdą zastosowania szczególne zasady
    ustalania miejsca świadczenia usług, jest kraj usługobiorcy, który będzie zobowiązany do
    rozliczenia podatku w swoim kraju z tytułu nabycia tej usługi, na podstawie tzw.
    odwrotnego obciążenia. Natomiast zarówno Pani, jak i Pani kontrahent są polskimi
    podmiotami, zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT w Polsce. Z okoliczności sprawy
    nie wynika aby polski kontrahent posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w innym kraju UE niż Polska dla którego to miejsca świadczona jest usługa
    transportowa. Zatem w odniesieniu do świadczonych przez Panią usług transportowych
    wyłącznie pomiędzy Państwami członkowskimi UE (tj. na trasie Niemcy – Francja) na rzecz
    kontrahenta z siedzibą w Polsce, znajdą zasady ogólne, o których mowa w ustawie o
    podatku od towarów i usług. Oznacza to, że Pani jako świadczący usługę w związku z
    transakcją realizowaną na rzecz polskiego podatnika będzie zobowiązana do wykazania i
    rozliczenia podatku należnego w Polsce ze stawką właściwą dla tego typu usług. To na
    Pani spoczywa obowiązek rozliczenia tej usługi a nie na Pani kontrahencie.
    W konsekwencji Pani stanowisko w zakresie ustalenia miejsca świadczenia i
    opodatkowania świadczonych usług transportowych należy uznać za prawidłowe,
    natomiast stanowisko odnośnie dokumentowania przedmiotowych usług i podmiotu
    zobowiązanego do rozliczenia podatku należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto informuję, że odnośnie wysokości stawki podatku nie mogę zająć stanowiska, ze
    względu na to, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla
    czynności dostawy towarów lub świadczenia usług dokonywanych od 1 lipca 2020 r. może
    być określona wyłącznie w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej, zgodnie z art.
    42a ustawy. Na podstawie art. 42b ust. 1 ustawy w powiązaniu z art. 42a ustawy, podatnik
    może wystąpić do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie wiążącej informacji
    stawkowej (WIS), która jest wydawana w formie decyzji na potrzeby opodatkowania
    podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów albo świadczenia usług.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.