Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/4511-33/15/PSZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-04-09
Teza: Czy w opisanym przypadku powstaje przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia w postaci użyczenia adresu spółce cywilnej?
Słowa kluczowe: adres; działalność-działalność gospodarcza; przychód; umowa-umowa użyczenia; użyczenie; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 14 listopada 2014 r. (data wpływu 13 stycznia 2015 r.) uzupełnionym pismem z dnia 25 marca 2015 r. (data wpływu 31 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 stycznia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 25 marca 2015 r. (data wpływu 31 marca 2015 r.)

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Od marca 2013 r. jest Pani wspólnikiem spółki cywilnej (biuro rachunkowe) prowadzonej przez dwie osoby fizyczne, które założyły jednoosobowe działalności gospodarcze. Ze względu na charakter prowadzonej działalności (mobilne biuro, dojazd do klienta, kontakt mailowy) oraz brak wynajętego lokalu, w którym mieściłoby się biuro – w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, spółka nie posiada siedziby. Ze względów formalnych i prawnych jako siedzibę spółki podano adres zameldowania i zamieszkania jednego ze wspólników spółki. Między wspólnikami została podpisana umowa użyczenia adresu lokalu, którego właścicielem jest Pani wspólniczka z mężem. Urząd skarbowy przyjął tę umowę wraz ze zgłoszeniem spółki bez zastrzeżeń. W kwietniu 2014 r. w wyniku sprzedaży tego lokalu, zmieniono adres siedziby spółki. Właścicielem tego lokalu jest teściowa wspólniczki, z którą została podpisana również umowa użyczenia adresu na siedzibę spółki. Nowy adres spółki „podlega pod ten sam urząd skarbowy”. Nadmienia Pani, że w żaden sposób nie jest związana z osobą użyczającą (wspólniczką oraz jej teściową). Nie przebywała i nie przebywa Pani w żadnym z tych lokali. Nie osiąga Pani też żadnych korzyści rzeczowych czy finansowych z tego tytułu, a pracę związaną z prowadzoną działalnością prowadzi w swoim mieszkaniu (pod adresem zarejestrowania działalności gospodarczej). W podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie są uwzględniane w żaden sposób koszty związane z wynajmowaniem ww. adresu.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że przedmiotem umowy jest adres lokalu na potrzeby siedziby spółki cywilnej. Umowa dotyczy adresu lokalu, ponieważ spółka musi być zgłoszona pod jednym adresem. Umowa została zawarta, ponieważ w Urzędzie Skarbowym wymagane było złożenie ww. umowy w momencie zgłoszenia spółki cywilnej. Z przedmiotu użyczenia korzysta Pani tylko i wyłącznie w taki sposób, że adres siedziby spółki cywilnej jest umieszczony w Pani wpisie do CEIDG.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w opisanym przypadku powstaje przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia w postaci użyczenia adresu spółce cywilnej?

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik, który dla celów działalności gospodarczej korzysta z rzeczy oddanej mu w bezpłatne używanie (np. z lokalu użytkowego, samochodu, maszyny, urządzenia, itp.), co do zasady, uzyskuje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, zaliczany do przychodów z działalności gospodarczej (art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

W opisanym stanie faktycznym nie korzystała Pani i nie korzysta fizycznie (tzn. nie przebywa, nie pracuje i nie prowadzi Pani działalności gospodarczej pod adresem spółki) z rzeczy oddanej w bezpłatne używanie, więc nie uzyskuje Pani przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stan faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Umowa użyczenia jest jedną z umów nazwanych, regulujących zasady używania rzeczy. Zgodnie z art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), użyczenie jest umową, przez którą użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Istotą tej umowy jest jej bezpłatny charakter, co oznacza, że biorący w używanie nie ma obowiązku dokonywania żadnych świadczeń i opłat na rzecz dającego do bezpłatnego używania.

Zgodnie z ogólną regułą zawartą w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 125.

Stosownie do art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Ustawodawca, stanowiąc o wartości otrzymanych nieodpłatnych świadczeń jako o przychodzie kształtującym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, nie sprecyzował, co należy rozumieć przez użyte w cytowanym przepisie pojęcie nieodpłatnego świadczenia. Ograniczył się w tym względzie do wskazania w art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sposobu i kryteriów ustalania ich wartości. Przyjmuje się, że przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Świadczenia nieodpłatne to szczególnego rodzaju świadczenia, w przypadku których otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian. Ustawodawca stanowi o nieodpłatnych świadczeniach innych niż świadczenia w naturze. Przedmiotem tych świadczeń nie są więc rzeczy, lecz usługi.

Świadczenie ma charakter nieodpłatny tylko wówczas, gdy otrzymujący w związku z wykonanym na jego rzecz świadczeniem nie świadczy niczego w zamian ani obecnie, ani też w przyszłości.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że jest Pani wspólnikiem spółki cywilnej (biuro rachunkowe) prowadzonej przez dwie osoby fizyczne, które założyły jednoosobowe działalności gospodarcze. Ze względu na charakter prowadzonej działalności (mobilne biuro, dojazd do klienta, kontakt mailowy) oraz brak wynajętego lokalu, w którym mieściłoby się biuro – w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, spółka nie posiada siedziby. Ze względów formalnych i prawnych jako siedzibę spółki podano adres zameldowania i zamieszkania jednego ze wspólników spółki. Między wspólnikami została podpisana umowa użyczenia adresu lokalu, którego właścicielem jest Pani wspólniczka z mężem. W kwietniu 2014 r. w wyniku sprzedaży tego lokalu, zmieniono adres siedziby spółki. Właścicielem tego lokalu jest teściowa wspólniczki, z którą została podpisana również umowa użyczenia adresu na siedzibę spółki. Wskazuje Pani, że w żaden sposób nie jest związana z osobą użyczającą (wspólniczką oraz jej teściową). Nie przebywała i nie przebywa Pani w żadnym z tych lokali. Nie osiąga Pani też żadnych korzyści rzeczowych czy finansowych z tego tytułu, a czynności związane z prowadzoną działalnością prowadzi w swoim mieszkaniu (pod adresem zarejestrowania działalności gospodarczej). W podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie są uwzględniane w żaden sposób koszty związane z wynajmowaniem ww. adresu.

Z przedmiotu użyczenia korzysta Pani tylko i wyłącznie w taki sposób, że adres siedziby spółki cywilnej jest umieszczony w Pani wpisie do CEIDG.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz obowiązujące uregulowania prawne stwierdzić należy, że po stronie Pani, z tytułu użyczenia adresu lokalu dla zarejestrowania siedziby spółki cywilnej, nie powstanie przychód z nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika z wniosku z tego tytułu nie otrzymuje Pani bowiem nieodpłatnego przysporzenia w swoim majątku. Poza umieszczeniem adresu siedziby spółki w CEIDG w żaden inny sposób nie korzysta Pani z przedmiotu użyczenia. Nie uzyskuje Pani z tego tytułu żadnych korzyści majątkowych.

Zatem, po Pani stronie nie powstanie przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia.

Końcowo należy zauważyć, że niniejsza interpretacja nie wywołuje skutków prawnych dla pozostałych wspólników spółki cywilnej, bowiem interpretacja wywiera skutek wyłącznie w stosunku do tego podmiotu, do którego jest skierowana.

Zastrzec równocześnie należy, iż niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego. Przedmiotu interpretacji nie stanowi ocena prawidłowości (możliwości) oraz skuteczności zawartej przez Spółkę umowy użyczenia pod względem formy, warunków, wzajemnych praw i obowiązków. Kwestie te regulują bowiem przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 ze zm.).

Podkreślenia wymaga również, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację nie prowadzi postępowania dowodowego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.